Ik merkte dat dit ook veel met mijn ex deed en voelde dat hij zich afsloot. Ik dacht dat het aan mij lag en de hele situatie en dat deed me erg veel verdriet. Hij kon niet zeggen waarom hij zich afsloot. Een maand geleden zei mijn ex dat hij niet meer verder kwam; hij was namelijk die week bij zijn oude coach langs gegweest via werk en over zijn ‘afsluiten’ gesproken. Na een gesprek van 2,5 uur met haar realiseerde hij zich dat hij dit in elke relatie doet. Ik kreeg een geknakt twijgje terug, want hij is hier erg van geschrokken. Sindsdien wil hij niet meer, want hij vindt dat hij nu eerst aan zichzelf moet werken. Hij voelt zich wankel en is zichzelf helemaal kwijt. Hij noemt me elke dag nog geweldig en vertelt me paar keer per week wat hij allemaal mooi aan me vindt en dat ik nog steeds zijn droomvrouw ben. Maar dat hij merkt dat hij zich weer afsluit en dat hij hier aan moet werken. Hij zegt dat het nu pas tot hem doordringt dat dit aan hem ligt en niet aan zijn relatie(s) en dat hij daarom alleen daaraan moet werken.
Ik heb/had een relatie voor de 2de keer met de zelfde man....de eerste keer ging het mis,omdat hij nog heel veel prblmn had met de nasleep van zijn scheiding,geen prblm voor mij,hij had er een prblm mee en vond dat hij mij te kort deed(waar ik nooit over klaagde overigens)hij had me niets te bieden vond hij....heb hem nog geprbrd uit te leggen dat ik geen klachten had en ik vond dat hij mij genoeg te bieden had....maar goed ,dat mocht niet baten,een paar maanden geen contact gehad.....nu sinds 5mnd weer contacten en van af het eerste moment weer very close......de situatie is nog steeds turbulent met zijn ex....rechtzaken...veel gedoe om omgang zoontje......nu heeft hij net een teleurstellende rechtzaak achter de rug om die zelfde omgangsregeling.......dit heeft hem opnieuw enorm aangegrepen,hij is daardoor behoorlijk van de kaart.....ik snap dat volkomen,heb daar ook geen prblm mee,steun hem(al die tijd al) volledig,en prbr zijn eigenwaarde gevoel weer een beetje op niveau te krijgen......maar mijn zesde zintuig kriebelde al......er zat iets in de lucht......nou dat klopte.....hij stuurde een whatsapp....met daar in dat ik een parel van een vrouw ben,en hij me voor nog geen miljoen kwijt wil als vriendin,me altijd zal steunen en helpen waar hij kan(is eigenlijk ook altijd mijn text)maar hij geen liefdes relaties(in het algemeen) meer wil,omdat hij een vrouw niet gelukkig kan maken,en alles verkeerd doet,en dat hij mij niet verdient......ik heb daarop gereageerd van nou dan heb je pech want je hebt me al,en zo makkelijk kom je niet van me af.....en hem verteld wat hij betekend voor mij,en hoe belangrijk hij voor mij is en hoe gelukkig hij mij maakt enz enz......en ben geëindigd met dat hij mijn hart heeft gestolen....en ik hem niet meer terug wil.........daarna,heb ik hem niet meer gehoord......ik begrijp uit zijn manier van schrijven dat het een emotionele actie is....maar.....wat kan ik nu het beste doen...?..hij is kapot van die rechtzaak....in mijn beleving destemeer een rede om alles wat je lief is beet te pakken en prbrn je weg weer te vinden.....maar hij stoot me juist af als het hem heel erg zwaar word....hoe kan ik hem het best benaderen.....stuur hem vandaag al bewust geen berichtje meer omdat.....ik hem de rust gun.....maar wil het ook niet te lang laten rusten,zo dat hij gaat denken,zie je wel.....ze laat me stikken....
Hallo Astrid, In wat voor context mijn ex en die therapeut het verder over "ons" hebben gehad, weet ik niet. Maar net wat je zegt, het is een vreemde uitlating. "lastig een relatie op de werkvloer en dus 'grappig' dat ik dan mee zoukomen om haar vrijdag naar die therapeut te brengen"… Hmm. Zoals ik dan altijd maar zeg whatever! Ik ga trouwens niet mee, moet werken en iemand anders brengt haar. Ze stond er niet negatief tegenover dát ík eventueel wel mee zou gaan. M.i. nog vreemder. Want het is niet alleen even brengen, ik moet er dan ook wachten. Wat haar therapie verder betreft; ik heb ooit eens vermeld over haar jeugd en het misbruik. Daar is in feite de therapie op gericht. Mijn ex heeft ook last van stemmingstoornissen. Maar ik ga proberen bij mijn ex te achterhalen wat nu precies het doel is. Bv bij mindfullness leert ze haar negatieve gedachten te balanseren. Ik weet wel dat ze opdrachten meekrijgt vanuit haar therapie; bv vorige week moest ze dus 4 vrienden vragen wat zij van mijn ex vinden. Ik denk ook dat mijn ex teveel meegaat in wat de therapeuten zeggen (bv over ons, over een relatie). Mijn ex hield zich altijd bezig met wat anderen van ons denken bla bla.
Dat het een gedoe is vind ik niet zo erg. Hopelijk jij ook niet. Het is jammer omdat het voor mijn idee in 5 minuten uitgesproken had kunnen worden. Ik begrijp ook echt wel dat ze zo geschrokken is. Heb me daar ruim vier maanden zeer zeer schuldig over gevoeld. En dat doe ik nog steeds. Ik begrijp ook echt dat ze die conclusie trok, ze kon niet anders. En dat heb ik dan ook echt aan mezelf te danken. Echter hoop ik op een kans om weer inderdaad vriendschappelijk met haar te worden. Als zij die behoefte nog heeft. Als ik haar op de hoogte kon brengen van mijn reilen en zeilen zou ze blij verrast zijn. Die behoefte heeft ze niet, of durft uit zelfbescherming daar zich niet aan te wagen. Begrijp ook dat elke ex schreeuwt het is een misverstand. maar wat als het echt zo is?
De inmiddels 30-jarige Brabander is trots op het team om hem heen dat zich nu ten volle inzet voor hem. Deze geboren volkszanger, talentvol en zeer gedreven, iemand die uit het juiste hout gesneden is voor een geslaagde loopbaan als artiest, lanceert nu zijn gloednieuwe single ‘Laat ons proosten’. Met deze door Marco Meesters geschreven en Sonic Solutions geproduceerde radiovriendelijke track, zou Wesley wel eens een single in handen kunnen hebben waarmee hij volgers van het Nederlandstalige lied razendsnel aan zich gaat binden. ‘Laat ons proosten’ op… Wesley van Gorp! Clipopname: Robert RTV Media
Mijn ex-vriendin (E.) heeft 5 maanden geleden onze relatie verbroken. We zijn 5j samen geweest en hebben een zoontje van 1,5j. Ik heb mijn ex (E.) leren kennen toen net een ander relatie van mij was fout gelopen en zij mij heeft gesteund toen ik het heel moeilijk had. Onze relatie was in het begin niet gemakkelijk omdat ik een aantal keren ben terug gegaan naar de ex van die vorige relatie maar uiteindelijk is het toch allemaal goed gekomen en ben ik mijn ex (E.) zeer dankbaar dat ze me heeft gesteund en ze heeft me altijd gezegd ik wacht wel op u. Je komt toch terug naar mij. Daar had ze inderdaad gelijk in en ben dan ook een mooie relatie met haar begonnen dit heeft helaas maar 5j geduurd en zou ze zo graag terug willen maar of dit nog lukt weet ik niet. Mijn ex (E. 26j.) is 13j jonger als ik (39j.) maar onze relatie heeft meestal wel altijd goed gezeten. Het is eigenlijk allemaal begonnen toen ze voor de eerste keer een misval heeft gehad. Ze was toen 3m zwanger de dag nadien heeft ze het gewoon uit gemaakt waarschijnlijk door de emoties heb uren met haar gepraat en het is uiteindelijk terug goed gekomen en ze had spijt dat ze het had uitgemaakt. Na een tijd is ze terug zwanger en waren we in de zevende hemel helaas is het weer uitgedraaid op een misval met als gevolg dat ze het weer uitmaakte en begon het verhaaltje terug opnieuw weer uren gepraat en onze relatie was terug prima. Na die 2 tegenslagen hadden we besloten om het rustig aan te doen en een hele tijd te wachten om terug te proberen om zwanger te worden. Uiteindelijk is het dan toch terug gelukt met als gevolg dat we nu een mooie zoon hebben van 1,5j. We waren beide dolgelukkig en onze liefde kon niet stuk, er ging geen week voorbij of ze smeekte me om nooit bij haar weg te gaan. Ik zou dat ook nooit doen ook al zou het eens moeilijk gaan. Alles liep perfect een gezonde zoon bevalling goed verlopen wel met keizersnede maar alles was in orde. Omdat ik voorzitter ben van een pokerclub heb ik wel redelijk wat verplichtingen dat was zo ook al voor de bevalling en dat heeft altijd goed gegaan ze ging zelfs regelmatig mee voor de bevalling. Na de bevalling wou ze alleen maar bij onze zoon zijn wat ik uiteraard heel normaal vond. Om de 2 weken had ik verplichtingen met de pokerclub en in het begin was dat geen probleem maar na een tijd vond ze dat nimmer leuk terwijl het nochtans maar om de 2 weken was en ik dan bij mijn vrienden kon zijn. Ondertussen was onze zoon 6 maand oud en waren er al een paar ruzies geweest omdat ze nergens mee naartoe wou want ze wou onze zoon bij niemand laten ik snapte dat wel maar we deden niets meer samen en ze kwam zo goed als nimmer buiten en van vrijen was al helemaal geen sprake meer. Nadat onze zoon ongeveer 8 maand oud was begon ik mij ook meer en meer gefrustreerd te voelen omdat ze nog altijd niets samen wou doen en alleen maar thuis wou blijven bij onze zoon, van vrijen was er totaal geen sprake als ik aanstalten maakte om te vrijen zei ze dat ze daar geen goesting in had en dat het niet aan mij lag maar dat ze gewoon geen behoefte had. Door die frustratie bleef ik ook langer hangen op de pokerclub en durfde ik al eens flink te drinken om niet te moeten nadenken maar een paar keer is dit uitgedraaid op een flinke ruzie omdat ik mijn gedacht had gezegd. Uiteindelijk werd er nimmer gepraat en leefde we naast elkaar met als hoogtepunt dat mijn ex er een einde heeft aan gemaakt ongeveer een 5 maand geleden. Wij wonen nu apart en hebben onze zoon week om week ze ziet er enorm vanaf als ze haar zoon een week moet missen maar ze denk er niet aan om het terug te proberen. Natuurlijk heb ik de fout gemaakt door achter haar aan te lopen en te smeken en haar niet gerust te laten enz… Ze zei altijd ik blijf wel alleen dan hoef ik geen ruzie meer te hebben en hoef ik nimmer te vrijen enz… Ondertussen heeft ze sinds 2 weken toch een nieuw relatie en dan was een heel harde klap voor mij met als gevolg dat ik er bijna een eind had aan gemaakt. Ik moet wel zeggen mijn ex heeft wel veel meegemaakt ze was nog jong toen haar ouders uit elkaar gingen en op 15j heeft ze beslist om bij haar vader te gaan wonen omdat die nooit thuis was en dan kon ze doen en laten wat ze wou met als gevolg dat ze op 16j is verkracht. Ze heeft dit nooit met iemand besproken buiten mij omdat ik merkte in onze relatie dat als er iets op tv kwam waarbij vrouwen werden lastig gevallen ze ofwel niet naar tv keek of ze wegging na lang aandringen heb ik dan toch het verhaal te haren gekregen en heb haar daar altijd in gesteund en geholpen. Heb zoveel voor haar gedaan ( zoals elk weekend met haar naar voetbal gaan want ze voetbalt en dat waren soms verre verplaatsingen) dat ik eigenlijk zelf niet veel meer deed buiten werken en de laatste 2j bij de pokerclub zat mat de gekende gevolgen. Ze had voor mij ook altijd maar relaties van minimum een paar weken tot maximum 2j van het moment dat het haar nimmer aanstond gooide ze haar exen gewoon buiten en begon ze dadelijk een nieuw relatie zonder zich schuldig te voelen of emoties te hebben. Nu dat wij uit elkaar zijn kan ze ook heel koel zijn maar soms ook haar emoties tonen zeker als ze onze zoon brengt. Ik kon ook soms een week niks laten weten van mij maar dan belde ze zelf om te zeggen dat alles in orde was met onze zoon als die bij haar was of ze belde om te zeggen dat hij beetje ziek was dat heeft ze al wel een keer of 10 gedaan denk telkens als ik 3a4 dagen niks meer liet horen. Na mijn voorval om er een eind aan te maken heb ik besloten om geen contact meer te hebben en dat lukt nu bijna 2 weken met als resultaat dat ze iemand heeft en vorige week belde ze me weer op om te zeggen dat onze zoon beetje ziek was en later op de dag belde ze nog eens om te zeggen dat hij niets had ze had het telkens ingesproken op voicemail want wil voorlopig geen contact. Ik kan nog een hele boek schrijven over 5j relatie met haar. Dat ze nu na 5 maand al terug iemand heeft snap ik niet dat je dat zo snel kan? Ik weet echt niet hoe dit verder moet en zou ze graag terug willen maar vrees het ergste? Hoe kan ik dit het best aanpakken?

Toen ik je verhaal las werd het wat mij betreft al gauw duidelijk dat het hier gaat om stevige bindingsangst, en op het eind noemde je het gewraakte woord zelf ook ;). Wat me opvalt is dat je geen enkele verklaring hebt gekregen voor haar ommezwaai, behalve wat vage teksten die je zelf al noemde. Wie verliefd is, heeft de neiging het verstand uit te schakelen. Dit is bij haar in wel heel erge mate gebeurd, waardoor het verdwijnen van de eerste vlinders helaas al gauw betekende dat ze aan alles ging twijfelen. Jammer, want er is geen zinnige reden te bedenken waarom ze jou zou moeten laten schieten. Je hebt aangegeven haar te hebben leren kennen via 'internetdating', en dat is tevens meteen de plek om extra alert te zijn, want enorme aantallen mensen gebruiken dit soort sites om een kortstondig avontuur te beleven. Niet om een vaste relatie te vinden. Het is goed mogelijk dat ook zij het dating-gebeuren zag als een spelletje. Misschien niet eens bewust, want er zijn ook veel mensen die denken 'ik probeer het gewoon en zie wel wat er gebeurt'. Op het moment dat jij bijvoorbeeld op zo'n site komt en met serieuzere intenties te werk gaat, maak je je kwetsbaar voor misleiding, bedrog en persoonlijke problematiek van degenen met wie je je inlaat. Het is nu gebleken dat ze zich niet aan je wil binden. Kortstondig was oke, maar op de lange termijn duikt ze weg en laat ze zich niet bestempelen. Helaas is bindingsangst m.i. wel de spijker op zijn kop. Wat je kunt doen is de richtlijnen uit het artikel opvolgen. In dit geval wel met de kanttekening dat je iemand met dit probleem niet zult terugkrijgen, hoe hard je ook je best doet. Want wie bindingsangst heeft gaat op de vlucht. En kiest daarbij bij voorkeur het moment dat de verliefdheid vermindert. Want verliefdheid duurt een paar maanden, liefde is eeuwig. De kans om juist die liefde te laten bloeien en groeien liet ze lopen. Ze zal er bang voor zijn geweest en wilde of kon er met jou niet over praten. Sterkte, A.
Als je graag een serieus gesprek met hem wil voeren, denk dan goed na over hoe je hem benadert. Benader hem niet op een al te serieuze manier. Dit kan bedreigend overkomen en zijn bindingsangst aanwakkeren. Wees opgetogen en positief. “Ik breng heel graag tijd met je door en ik voel me gelukkig als ik bij jou ben. Ik wil graag checken of we nog steeds op één lijn zitten. Ik weet dat het nu nog te vroeg is, maar ik wil in de toekomst graag trouwen. Ik wil er zeker van zijn dat ik met iemand date die dezelfde waarden als ik heeft. Begin je mij als iemand te zien waarmee je dat uiteindelijk zou willen, nu we elkaar steeds beter leren kennen?”
Na een relatie van bijna 8 jaar heeft mijn vriend er een punt achter gezet…. Eerlijk , onze relatie was het laatste jaar stroef (ik heb in die tijd mijn vriend geregeld gekwetst met verwijten die ik uiteindelijk niet echt meende), maar nooit werd uitgesproken dat we er een punt achter gingen zetten. Tot hij een andere relatie is begonnen. Nu wil hij dat ik zijn huis verlaat, samen met onze dochter van 7. Al bijna 2 maanden probeer ik er hem van te overtuigen onze relatie verder te zetten, maar al 2 maanden bots ik op een muur. Ik herken mijn vriend zelfs niet meer. Alles wat ik doe en/of zeg wordt negatief opgevangen, wat natuurlijk telkens opnieuw in een ruzie uitdraait. Ik kan maar niet geloven dat hij mij en onze dochter zo in de steek kan laten, terwijl hij zich in een complexe relatie heeft gestort… Ik wil zo graag mijn vriend terug, alleen weet ik niet meer wat ik moet/kan doen…
We zijn nu al een paar dagen verder en ze heeft me nog niks gegeven. Probeer normaal tegen haar te doen, maar ik krijg alleen maar te horen dat ik haar met rust moet laten als ik haar formeel wat vraag. Nu is mijn vraag, ze schreeuwt nu wel al die dingen en zoekt verder ook geen contact. Maar waarom wacht iemand ermee die zegt niks meer te willen en/of horen met het teruggeven van mijn spullen? Heb haar gezegd dat ze dan van me af was…
Maar nu begint hij pas echt rot tegen me te doen hij wil me plots alles af pakken Wagen waar ik zo gezegt nog een jaar mee mocht naar mijn werk te rijden , doet moeilijk omdat mijn dochter mee naar kantoor dreigt ze af te pakken .. gisteren deed em dan raar ik zag hem ook gluren naar me moest de wagen tanken stapte heel fier met een lach naar de bank automaat en iets later zei hij valérie maak het niet kapot door alles te eisen op de recht bank (waar ik eerder uit wanhoop mee dreigde) en ik vroeg waarom alles is toch kappot?! hij zei je weet wel wat ik bedoeld ik zei"neen snap het niet verklaar.. hij zei 'ik kan dat nu niet zeggen" maar vandaag deed hij heel rot tegen mij hij vernederde me zelf dat ik dom ben ben ik helemaal niet gewoon van hem hij vind me vroeger alles .... ik was de wereld voor hem
Thnx! Het is moeilijk, maar zoals Astrid ook al eens gezegd heeft; mijn ex is verwend met zoveel aandacht. Hoop dat ik haar op deze manier in kan laten zien dat mensen (ik dus) weg kunnen gaan. Als ik echt zo belangrijk ben als dat ze toen zei, komt ze wel. Ik ga nu echt verder, zal wel moeten :). Al betwijfel ik of ze daadwerkelijk mij gaat missen. Nah ja whatever, life goed on! En ja spring is in the air! :)
Ik had misschien inderdaad niet moeten reageren op dat smsje over de lege ruimte, maar heb dit toch gedaan, ook omdat er anderen bij betrokken zijn die dan snel een antwoord hebben en dus opzoek kunnen gaan naar een andere ruimte. Ik heb dan ook zeer kort gereageerd met dat het niet kan, dus niet een hele lange sms met uitleg, gewoon een sms die meer dan 24 uur daarna kwam en zeer kortaf.
Voor de meeste mannen gaat het om de verovering. Ze willen weten dat ze je kunnen krijgen. Als dat eenmaal zo is hoeven ze niets meer te bewijzen dus gaan ze door naar de volgende vrouw die hun aantrekkelijk, knap en grappig vind. De grootste mythe is dat mannen bang zijn om zich te binden. Waar mannen echt bang voor zijn is om niet meer te kunnen jagen als een nieuwe vrouw hun onweerstaanbaar vindt.
Dan wast gedaandoor mijn BFF zij vond hem lastig en irritant en heeft hem bij mij weg gepest envoor hem wast ook moeilijk zijn beste vriend ging naar een ander school ja en dan wast gedaan we hebben elkaar dan nog een keer gesproken ik vond het erg daarna hebben we elkaar genigeerd maar op een dag in het zesde hadden we sport dag met heel de school en we werden in groepjes gestoken en hij zat bij mij int groepje leuk ik dacht dit is de kans maar nee .En nu zit ik int eerste middelbaar en na hem hb ik nooit meer een lief gehad en ik denk nog altijd aan hem die mij liet lachen als ik gevallen ben en zo
Om hem terug te winnen maak je jezelf geheimzinnig, positief en gezellig, met een sausje van humor en elegantie. Laat je ex denken dat je je leven helemaal op orde hebt, en prima zonder hem kunt. Maak jezelf weer 'hard to get', maar met de deur op een kier. Alleen jij kent je ex het beste. Voorbeeldjes: Is hij intelligent, nodig hem dan na verloop van tijd uit voor een rendez-vous of schrijf hem een eerlijke brief 'sealed with a kiss'. Is hij meer het fysieke type, bel dan bij hem aan in een regenjas met eronder een zwart setje. Is hij meer de all-time botterik, maak dan zijn lievelingsgerecht en daag hem uit het te weerstaan.

Klieren (me aan het lachen willen maken), nieuwsgierig wat ik ga eten (en dat vraagt ze dan ook op één dag meerdere keren), me af en toe aanraken, me opzoeken voor "werkoverleg", me jaloers maken met verhalen over "WE hebben pizza gegeten bla bla." en niet één keer maar in onze dienst hoor ik wel 4 keer hetzelfde verhaal "ik heb lekker gegeten bij.?" hopend dat ik zal vragen bij wie? Op een ander moment is ze weer gereserveerd. Gisteren bijvoorbeeld was mijn ex op het werk wat gestrest, ik zei maak je niet zo druk. Ze snauwde mij af en liep weg. Waarschijnlijk omdat ik bij die andere collega zat? Om vervolgens later weer de clown uit te hangen en grapjes te lopen maken en dit in een tijdsbestek van 2 uurtjes. Ook gaat ze vaak op de weegschaal waar ik bij ben en begint ze wel eens over haar figuur.
Ik hou nu 2 weken afstand en laat niets van me horen in de hoop dat hij dat doet. Over 3 weken ben ik jarig en heb hem al gevraagd of hij langs wilde komen voor appeltaart. Hij gaf me geen rechtstreeks antwoord, maar meer een antwoord dat het aan de appeltaart ligt hoe ik hem maak… En zo zijn er wel meer voorbeelden te noemen dat ik denk dat er meer aan de hand is dan hij mij eigenlijk verteld terwijl hij altijd eerlijk is geweest tegen me. Mijn ex geeft zoveel wisselende signalen af met tegenstrijdige gevoelens waardoor ik van mening ben dat er misschien een vorm van bindingsangst/verlatingsangst aan de orde zou kunnen zijn(?)

Ik had hierop niet geantwoord, had het even druk en was er niet aan toegekomen, waarop hij later weer een sms stuurde waarin hij weer vroeg hoe het ging. Ik heb hierop geantwoord (wel uren later, weer vanwege drukte en niet zozeer bewust hoor) dat het goed gaat. ------ Is dit een goed teken, doordat ik eerder niet had geantwoord hoe het met mij ging heeft hij hier nogmaals om gevraagd?
Ook heb ik mijn ex aangesproken op het feit dat ze zo vreemd deed over mijn babyfoto etc etc. Ze heeft hier erg veel last van gehad en gaf mij dit terug als feedback, dat ik matjes overkwam nadat ik dit gezegd zou hebben. Het deed haar wat. Ik zie nu dat zij de macht in handen heeft en dat irriteert mij enorm, dus ik trek mij steeds verder terug in mijn schulp.
Echter op 11 juli 2011 ontmoette ik iemand waar ik toch wel van onder de indruk was, al dacht ik lang dat ze te hoog gegrepen was voor mij… (ze is zo'n plaatje om te zien). In t begin liep t voor geen meter en was ik alleen met mezelf bezig… Haar vader overleed op 20 oktober 2011 ( de mijne op 16 maart 2011) en ik deed maar wat, was er niet echt voor haar… zocht ook nog steeds spanning… en ben 2x de fout in gegaan (waar ze achter kwam, maar t dreef ons niet uit elkaar). In november / december 2011 heb ik mijn spullen gepakt en ben weggegaan… iets wat haar veel pijn deed. Maar ze liet me niet los…
Beste, Na bijna 4 jaar een relatie te hebben gehad heeft mijn vriendin de relatie beëindigd, bijna 3 maanden gelden nu. Ik ben 24 en zij 21 De reden die ze op gaf was dat ze geen gevoelens meer voor me had en dat het meer voelde alsof we goeie vrienden waren. Ze heeft er nog bij gezegd dat ze dingen op een rijtje wilden zetten en dat als we bij elkaar horen we toch wel weer bij elkaar komen. Kwam best hard aan, maar hebben er even rustig over gepraat dat ik eraan wilden werken en haar verteld dat ik wist de laatste tijd geen goeie vriend voor haar te zijn geweest (die laatste week voordat ze het uitmaakten kwamen eigenlijk al een hoop dingen naar boven in me dat ik fout bezig ben geweest weinig waardering, en aandacht gegeven kleine ergernissen dus zag het allemaal wel enigszins in) daarna ben ik weggegaan. Uiteraard door 1 grote hel gegaan de afgelopen tijd. Maar heb geen contact met d'r geprobeerd op te nemen heb 1 keer via msn 'hey' gezegd maar ben daarna gelijk offline gegaan omdat het eigenlijk te gevoelig lag, de volgende dag wel gezien dat ze had terug gereageerd met heey en alles goed, ik weer gereageerd met hoe het met me ging en gevraagd hoe het met haar ging, maar daar geen antwoord meer op gekregen. Dus het weer verder laten rusten. Ik ben er achter gekomen wat ik zoal fout heb gedaan. Dat ik echt van haar hou en dat ik ongelofelijk veel spijt heb van dingen. Wil haar echt niet kwijt het is echt een droom meid. De vraag nu; Hoe verder? Moet ik haar nog meer tijd geven?

Om hem terug te winnen maak je jezelf geheimzinnig, positief en gezellig, met een sausje van humor en elegantie. Laat je ex denken dat je je leven helemaal op orde hebt, en prima zonder hem kunt. Maak jezelf weer 'hard to get', maar met de deur op een kier. Alleen jij kent je ex het beste. Voorbeeldjes: Is hij intelligent, nodig hem dan na verloop van tijd uit voor een rendez-vous of schrijf hem een eerlijke brief 'sealed with a kiss'. Is hij meer het fysieke type, bel dan bij hem aan in een regenjas met eronder een zwart setje. Is hij meer de all-time botterik, maak dan zijn lievelingsgerecht en daag hem uit het te weerstaan.
Ik hou nu 2 weken afstand en laat niets van me horen in de hoop dat hij dat doet. Over 3 weken ben ik jarig en heb hem al gevraagd of hij langs wilde komen voor appeltaart. Hij gaf me geen rechtstreeks antwoord, maar meer een antwoord dat het aan de appeltaart ligt hoe ik hem maak… En zo zijn er wel meer voorbeelden te noemen dat ik denk dat er meer aan de hand is dan hij mij eigenlijk verteld terwijl hij altijd eerlijk is geweest tegen me. Mijn ex geeft zoveel wisselende signalen af met tegenstrijdige gevoelens waardoor ik van mening ben dat er misschien een vorm van bindingsangst/verlatingsangst aan de orde zou kunnen zijn(?)
We zijn na enkele maanden samen gaan wonen in een kleine kamer, omdat we nog half studeerden, half werkten. Het ging perfect! Toen we 6 maanden samen waren, hoorden we van een goede vriend dat hij samen was met Tom zijn ex. Mijn hart zonk, ik voelde die nare gevoelens van vroeger weer opkomen. Ik heb veel geprobeerd te praten met Tom, maar hij klapt altijd toe. Hij heeft 1 keer zijn hart gelucht, maar ik heb de grote fout gemaakt er nadien opnieuw over te beginnen, omdat ik er zo mee zat… Hij klapte steeds meer toe. 4 maanden later (toen we 11maanden samen waren), gaf hij een feestje, en nog een andere ex van hem zou ook komen. Ik ontplofte die avond, ik vond het vreselijk. Na een hevige ruzie zijn we zo in slaap gevallen en zijn we zo gaan werken. De dag erna heeft hij het eigenlijk uitgemaakt, maar ik heb op hem kunnen inpraten (zo fout, ik weet het) zodat we toch verder gingen.
Of durft ze me nog niet los te laten en probeert ze me nog onbewust aan het lijntje te houden? De brief en mail was waarschijnlijk te vroeg, maar ik dacht heb toch niks meer te verliezen dan wat ik al verloren heb. Ik heb verder ook niks meer laten horen van me en ben dat ook niet van plan, aangezien zij aan zet is. Ik doe verder ook mijn dingen weer en ben weer `back on track` maar wat ze hiermee wil bereiken weet ik niet. Ze zegt dat het over is, maar aan haar gedrag te zien is ze of heel kinderachtig of heeft me nog niet losgelaten…

Hi Patrick, ook ik snap hier helemaal niets van. Het is een bundel van tegenstrijdigheden die je naar je hoofd kreeg: 'Geen toekomst meer zien', 'Wel van je houden', 'Niet meer aandurven'. Eventuele voorspellingen over het verloop kan ik je niet geven, ook al omdat je niet aangeeft wat er gebeurd is dat tot dit soort uitspraken heeft geleid. Sterkte, A.
Wel zijn ze er als de kippen bij wanneer het aankomt op ideeën over hoe de man aan haar zijde zijn leven zou kunnen verbeteren. Wanneer men hen vraagt waarom ze zo kieskeurig zijn, zullen ze antwoorden: "ik wil het nou eenmaal zo, is het verkeerd om te weten wat je wilt?” – Natuurlijk is het niet verkeerd maar een veeleisende dame tevredenstellen is een full-time baan. Deze vrouwen zijn er ver van verwijderd zich ook maar eens gewoon een keer goed te voelen en lekker te genieten van het samenzijn met haar partner. En daarmee is ze precies het tegenovergestelde van dat wat de meeste mannen wensen en ook de reden waarom veel mannen –zogenaamd- last hebben van bindingsangst.
Hi Anthony, wat je moet doen staat in het artikel. Omdat je haar (helaas) regelmatig ziet kun je er gebruik van maken door vanaf nu consequent bij elke ontmoeting een fantastische indruk achter te laten. Houd eventuele babbels kort en zorg ervoor dat je er geweldig uitziet. Zo blijf je in haar hoofd rondspoken en komt ze niet echt van je los. Ga niet voor vriendschap, maar blijf wel 'vriendelijk'. Dat is een verschil ;). Na verloop van tijd (kwestie van maanden) kun je eens proberen haar wat langer te spreken. Een van de beste dingen die je haar dan kunt vragen is hoe ze zich voelt of iets anders dat met emoties te maken heeft. Voor de meeste vrouwen is dit zo verrassend, dat het halve werk al gedaan is. Hopelijk komt het ooit zo ver! Sterkte voor nu, A.
Bedankt victor, je bevestigt hetgeen wat ik dacht: haar met rust laten. In ons laatste gesprek zei ze dat ze echt van me hield maar geen energie had om de relatie verder te zetten omwille van de kritieke situatie waarin zij vertoefde. Weet je, ik ben blij dat we als vrienden uiteen zijn gegaan: geen ruzie, geen gedoe en vooral een zeer positief beeld van elkaar. En dat wil ik niet verbrijzelen.
Bekende Buren maakt gebruik van cookies om de website te verbeteren en je voorkeuren te onthouden. De noodzakelijke en statistiek-cookies verzamelen geen persoonsgegevens en helpen ons de website te verbeteren. Met jouw toestemming plaatsen onze adverteerders tracking cookies om de advertenties af te stemmen. Ga je voor een optimaal werkende website inclusief embedded content druk dan op Accepteren.
Hi David, je stelt een boel vragen waar steeds hetzelfde antwoord voor geldt: je ex was veel te jong om zich definitief aan jou te binden. 'Gevoel weg' is een onvolwassen uiting van iemand die duidelijk niet begrijpt dat verliefdheid altijd kortdurend is en overgaat in iets diepers. Bij haar is dat - als we haar moeten geloven - nooit gebeurd, en helaas moet je dan ook de conclusie trekken dat ze dat ook niet wilde laten gebeuren. Geen liefde, want dat zou vastigheid betekenen, en daar had ze vanaf het begin al geen zin in. Verliefdheid heeft haar geleid tot een relatie met jou, maar waar jij qua leeftijd al veel verder bent, moest zij alles nog ontdekken terwijl haar vrijheidsdrang zelfs nog moest beginnen. En dat vertaalde zich terug in haar omgang met vriendinnen, vakanties met anderen, constant online, jou zelfs niet missen en de melding dat ze geen gevoel meer voor je heeft. Kortom, ze heeft alles uit de kast getrokken om de relatie te breken. En het is haar gelukt, hoe onbewust het misschien ook ging. Het leeftijdsverschil heeft jullie de das omgedaan, en ik denk niet dat er op korte termijn herstel in zit. Dit meisje wil zich niet binden omdat ze 'nog van het leven wil genieten', alsof binding betekent dat het Grote Genieten voorbij is. Jammer, maar je kunt dit verder niet forceren. Jullie relatie kwam te vroeg en nu is het te laat. Hoe ironisch! Wel kun je na een hoop maanden nog eens contact opnemen om te vragen hoe het gaat. Vrouwen kunnen dit best waarderen, en je opent dan in elk geval de weg naar een mogelijke verzoening op heel lange termijn. Want eerst moet je ex door die - tamelijk puberale - fase heen voordat ze zich durft te settelen. Wil je haar per se terug, dan is dit helaas de enige manier, maar als ik jou was zou ik niet al te veel hopen. Sterkte, A.
En natuurlijk hoor je dan te denken..nou als zoiets gebeurd moet je gewoon niet bij elkaar zijn...maar na een week geen contact(ze heeft me van alles geblokt) merk ik hoe erg ik haar mis. sterker nog...ik wil haar terug. Een gemeenschappelijke vriendin van ons heeft haar gesproken en die zei dat ze erg emotioneel klonk en dat ze nog boos was. Dat ze zeker wist dat we nooit meer bij elkaar zouden komen en dat ze nu veeeel gelukkiger is.

Hallo, 13 februari heeft mijn ex onze relatie beëindigt na bijna samen zijn van 2 jaar en week later zag ik dat hij een ander had. Ik heb hier zoveel verdriet van, want wil hem terug. Heb nog wel contact met hem en hij komt af en toe langs, vorige week zaterdag zaten we samen en nog een vriend beetje wat drinken en muziek luisteren en op een gegeven moment ging hij steeds in mijn zij prikken en dubbelzinnige opmerkingen maken. Later op de avond hebben we het gedaan. Het was heel fijn en dag erna vroeg ik aan hem waarom hij het wou omdat hij die andere vriendin had maar daar kon hij geen antwoord opgeven (misschien erg stom van mezelf ). Pas vroeg hij ook of ik een ander had en als ik dat had moest oppassen dat ik niet word pijn gedaan en gister op msn wou ik praten, maar hij zei truste. Dacht dat hij boos was en even later stond hij op offline en vroeg hoe het met me ging. Ik zei je ging toch slapen en hij zei ja wou graag weten hoe het met je ging, hij kan ook best jaloers overkomen. Wat moet ik hier nou van denken? Ik wil hem zo graag terug, maar hij zeg dat hij nu met die ander is, maar hij wil toch nog dingen van me weten en dan dat hij met me naar bed wou. Help me! Reactie infoteur, 23-04-2012

3. Tijdens deze tijd moet je er van profiteren om terug een aantrekkelijk en gelukkig persoon te worden. Je moet een stap terug nemen en je leven opnieuw evalueren door veel positieve veranderingen in je leven te doen. Als je je ex ontmoet na de NO- contactperiode, wil je dat ze zich terug aangetrokken voelt voor jou. En de beste manier om dit te doen is om te beginnen met van het leven te genieten en een algemeen gelukkig persoon te worden. Neem dit punt niet lichtjes. Dit kan het verschil zijn tussen het terug winnen van je ex of voor altijd verliezen.
Het telefoongebruik komt voort uit dat ik altijd bezig ben het anderen naar de zin te maken en niet aan mezelf of haar denk. Ik heb haar onbewust niet de aandacht en waardering gegeven die ze hoort te krijgen. Het zijn veelal collega's die 's avonds nog aan het werk zijn en dan mijn hulp vragen als ze iets niet snappen met een applicatie of wat dan ook. Maar ook vrienden en kennissen weten me te vinden. Dit moet ook echt anders en daarvoor heb ik inmiddels eerste gesprek met mijn baas voor gehad. Daar moeten afspraken over gemaakt worden.

Na 6 maanden zijn we even uit elkaar geweest, ik ging terug naar mn ouderlijk huis. Ondertussen had ik werk gevonden. Na 2 weken vroeg hij of ik weer langs kwam. ik dacht jaaa duhhh tuurlijk wil ik langs komen. In een dronkenbui heeft ie toen gevraagt of ik weer een relatie wou zonder na te denken gelijk ja gezegt. 2 dagen later vroeg ie of ik weer langs kwam en vertelde hij dus dat hij het niet zo bedoelde en eigelijk helemaal geen relatie wou.
Hiermee bedoel ik, dat je zodra je een man nog leert kennen, niet praat over kinderen, huwelijken of huisdieren. Simpelweg omdat dat nog helemaal niet aan de orde is. Je leeft in het hier en nu en in het hier en nu heb je een leuke man die je pas net kent. Tuurlijk kom je op een bepaalde leeftijd dat je iets serieus wilt en je wil weten of een man dezelfde levensvisie als jij hebt, maar dat hoeft niet meteen in het begin.
Hey A. bedankt voor de tips alvast, ik heb hier reeds eens iets gezet ik denk rond 22 juni. Eerst en vooral wil ik zeggen dat er al 1 iets uitgekomen het rebound topic. Dit is inderdaad gestopt en sindsdien zie ik haar nog altijd evenveel 3-4 keer per week, natuurlijk op die manier kan ik het niet voor elkaar krijgen dat ze me gaat missen. Ik probeer mijn uiterste best ook niet zelf te smsen naar haar, maar gisteren bvb kreeg ik sms dat ze me wou horen en vandaag had ze ook voor een kleinigheid gezonden (waar ik vandaag in kan komen omdat ze een kleine stommigheid begaan is met online bestellen enzo). Ik ga niet opnieuw vragen of dit de goeie kant uitgaat, want zoals je zei artikel lezen (wat ik gedaan heb) en er is hier ook geen echt antwoord op. Ik wil namelijk wel het gemis bereiken, want ik doe zoals een jaar half geleden: wat pesten, lachen, behulpzaam enkel hou ik de grote complimenten nog wat achter, soms eens klein complimentje. Nog enige tips zonder dat ik volledig contact moet verbreken? mvg en nogmaals bedankt Jhonny Reactie infoteur, 29-06-2012

Om een lang verhaal kort te maken toen ging het finaal mis. Ik zocht contact met hem om het goed te maken hier wilde hij niets van weten en heeft mij vrijwel genegeerd voor een periode van 2 maanden. Ik ben toen in een depressie geraakt met paniekaanvallen en alles daar bij. In die periode heb ik hem bestookt met berichten over mijn gevoel en dat ik spijt had van mijn felle reactie. Hij bleef mij negeren behalve te zeggen dat hij niets met mijn berichten kon. Hoe meer ik hem bestookte, hoe meer hij wegrende…. logisch ook. Op een gegeven moment besefte ik dit natuurlijk ook en heb het een tijd met rust gelaten.


Totdat ik er afgelopen week achter kwam dat ze sinds ze het uitmaakte al een ander had. Deze persoon is al voorgesteld aan de familie en die wisten het allemaal, behalve ik. Dit was natuurlijk een klap in mijn rug maar toch wil ik haar terug omdat het al die jaren zo mooi was. Ik zie dat ze er slecht uit ziet en het lijkt alsof ze in de war is. Al die tijd heeft ze haar spullen bij mij gelaten zoals het was. Nu ik hoorde van de ander heb ik haar verteld dat ze alles direct mee moest nemen en dat heeft ze gedaan met tranen en pijn. Ze kokhalste zelfs toen ze bij mij was. Het lijkt alsof ze in de war is maar ik kan geen grip op haar krijgen. Ze pakt niet mn hand die haar wil helpen en ik vind het moeilijk om haar zo te zien maar bedenk me gelijk dat ze avonden met plezier waarschijnlijk bij die ander doorbrengt. Ik kan daar niet tegen vechten, hoe graag ik het ook wil.

Nieuwe ontwikkelingen. Heb sinds het bezoekje 2 keer weer contact met mijn ex opgenomen via de sms. De eerste keer zoals je aangaf hoe het ging etc hier werd normaal op gereageerd (dus het negeren is voorbij gelukkig) toen 4 dagen later heb ik gevraagd ook via de sms of ik haar kon trakteren op een etentje (wou graag moeite doen). Op de vraag hoe het ging werd wel gereageerd maar toen ik daarna vroeg of ze wou eten binnenkort niet! (inmiddels 3 dagen geleden)
Sinds een week of twee is het uit met mijn ex-vriendin. we hebben bijna een jaar een relatie gehad. In het begin was alles perfect we konden geweldig praten en lachen samen en natuurlijk de rest van de relatie was ook echt geweldig. We waren er samen van overtuigd dat we voor altijd bij elkaar zouden blijven. De eerste maanden zijn we heel veel bij elkaar geweest. dagelijks eigenlijk samen slapen en leven. Dit ging allemaal heel goed en leuk.

Je raadt het al; ze begon te twijfelen… Over of ze dit wel wilde/kon, of ze haar leventje wel wilde delen, of ze haar zoontje wel kon ‘loslaten’ richting mij, of ze mijn geluk niet in de weg zou staan (ik had immers nooit gedacht een relatie met iemand met een kind te krijgen), dat ik beter kon krijgen, of ze niet eeuwig vrijgezel wilde blijven, of ze op termijn niet een lat-relatie wilde hebben etc. Ze draaide in alles ineens 180 graden!
Ik was 3jaar geleden verliefd geworden en we zijn een jaar en 4 maand samen geweest en toen heb ik het uitgemaakt om alles even een plaats te kunnen geven en nu zijn we 3maand later en ik ben er weer klaar voor maar hij wilt niet meer. 2 maand wou hij wel en nu plots niets. Ik ben naar bed geweest met een ander en hij weet dit en zelf dan wou hij me nog steeds ookal was hij erg gedegouteerd. Nu wilt hij het niet meer en ik weet niet wat doen ik heb 3maand ruimte gegeven en hij is nu blij zonder me. Wat moet ik doen?
English: Get a Man to Marry You, Français: faire en sorte qu'un homme vous épouse, Italiano: Farti Sposare da un Uomo, Español: conseguir un hombre para casarse, Português: Conseguir um Homem Para Casar, Deutsch: Einen Mann dazu bekommen, einen zu heiraten, Русский: найти мужчину для замужества, 中文: 让他娶你, Čeština: Jak přimět muže k tomu, aby si vás vzal, Bahasa Indonesia: Membuat seorang Pria Menikahi Anda, ไทย: ทำให้ผู้ชายแต่งงานกับคุณ, Tiếng Việt: Khiến Chàng Cầu hôn Bạn, العربية: مقابلة رجل والزواج به

Het werd een hele gezellige avond en hij vertelde wel dat hij serieus is met haar, ook dat hij verliefd is (ik vroeg ernaar, zonder emotie hoor…) maar dat hij zich wel vaak stoort dat zij zijn werk niet begrijpt (tja hij en ik doen bijna hetzelfde werk…) maar dat het ook wel weer relaxt is dat zij niet uit de branche komt. Dat hij nu 1,5 jaar met haar date maar geen plannen heeft tot samenwonen, hij vindt het wel prima zo…

Hi P., je vriendin is bang om teveel voor je te voelen en een relatie te 'moeten', dus heeft ze voor zichzelf een muur opgetrokken. Zo kun je niet te dichtbij komen. De oorzaak hiervoor lijkt mij die diepe angst om verlaten te worden, want dit is tenslotte al eerder gebeurd. Dat er een gebrek aan gevoelens zou zijn, is niet juist. Alles bulkt van de emoties. Het komt haar alleen het beste uit door uit te spreken dat ze minder gevoel voor jou zou hebben, dan jij voor haar. Dit maakt ze zichzelf wijs om zich veilig te stellen. Tot zo ver de achtergrond. De vraag is nu hoe je dit verder aanpakt. Zoals het nu gaat blijven jullie in dit cirkeltje ronddraaien en zal er weinig verbeteren. Daarom denk ik dat je wat radicaler te werk moet gaan en haar echt een tijd alleen moet laten. Voorwaarde in dit geval is dan wel dat je haar dit vertelt, zodat ze de komende tijd kan gaan nadenken (en jij hoopt dan natuurlijk dat ze je gaat missen!). Spreek met haar af dat je na een paar maandjes contact met haar opneemt, zodat jullie elkaar met frisse blik kunnen bekijken. Zo doormodderen werkt niet, maar straks een realistischer en verstandiger begin kan wel werken. Als het ook na een lange pauze tussen jullie niet gaat, dan moet je je afvragen of je er nog wel energie in wilt steken. Maar dat is jouw geheim voor nu. Groetjes van A.
Hi Frits, dan moet deze dame eerst eens afkoelen! En daar moet je haar nu de tijd en gelegenheid voor geven. Neem maandenlang geen contact op totdat je zeker weet dat een eventueel gemis van haar kant aanwezig kan zijn. Want als ze je helemaal niet mist, is de kans op herstel natuurlijk nog veel kleiner. Tot op heden heb je alles gedaan wat fout is (zie het artikel), maar vanaf nu kun je een betere strategie volgen. Tenminste, als je de verleiding kunt weerstaan om haar voortijdig te bellen of schrijven. Dat ze bozig is, roept dat ze 'er klaar mee is', dat ze vindt dat je een egoist bent en teveel dramt, zijn helaas geen uitingen van diepe liefde. Misschien is zij nog wel veel te jong om zich te binden. Sterkte, A.
Hi Patrick, ook ik snap hier helemaal niets van. Het is een bundel van tegenstrijdigheden die je naar je hoofd kreeg: 'Geen toekomst meer zien', 'Wel van je houden', 'Niet meer aandurven'. Eventuele voorspellingen over het verloop kan ik je niet geven, ook al omdat je niet aangeeft wat er gebeurd is dat tot dit soort uitspraken heeft geleid. Sterkte, A.
Mensen storten zich sneller in iets dan ze zouden willen en worden bang. Hun reactie is om weg te rennen in plaats van de confrontatie aan te gaan. Als je rustiger aan doet is er meer tijd voor communicatie en om hem beter te leren kennen, wat de sleutel is voor een goede relatie. In het begin gaat het allemaal makkelijk en vanzelf maar zodra het ietsje moeilijker wordt rennen de meeste mensen weg. Dat zijn gewoonlijk mensen die niet emotioneel beschikbaar zijn. Als je op zoek bent naar iemand die emotioneel onbeschikbaar is, ben jezelf emotioneel onbeschikbaar. Er is iets waardoor je je stort in een relatie.
Ik stond op het punt om naar een feestje te gaan maar voelde me heel angstig. Dat ik alsnog een berichtje stuurde dat ik het zo graag zou willen proberen weer (had ik nooit moeten doen). Ze zei dat als ik alles op een rijtje had gezet en het aankon om als vrienden verder te gaan we elkaar vanzelf weer zagen. Daar heb ik me bij neergelegd en sindsdien is het contact over. Ik laat haar met rust en neem afstand om aan mezelf te werken en op mezelf te gaan. De plannen zijn al vergevorderd. Ik hoop dat we nog eens kunnen praten en dat we weer bij elkaar komen.

daar zit je dan met je mond vol tanden. we zijn nu 2 weken verder en ben nog steeds van de kaart. ben ook tijdelijk vertrokken uit me woonplaats, want dat ze 500 meter verderop wonen maakt het ook niet bepaald makkelijk. en ik betrapte me er zelf alweer op, dat ik wou gaan kijken. heb 5 dagen geleden nog een sms gestuurd, maar daar heb ik geen antwoord op gekregen.
Mn vriend heeft me na 18 maand relatie verlaten voor een ander! Hij is 25, zij is er 31. Tot de laatste dag zei hij me hoe zeer hij van me hield en we hadden nog intieme en romantische momenten. Na een week in het buitenland voor het werk kwam hij op bed zitten en zei me dat hij het niet meer zag zitten. Een uur later zat hij al bij zn nieuwe vlam. De dagen erna vertelde hij mij dat hij me al langer niet meer graag ziet en hij me niet meer wil horen of zien. Enkel vriendelijk doen als we elkaar nog s tegenkomen op straat. Ik wil hem nog steeds terug en heb nu van maandag geen contact meer met hem! Het is moeilijk om het zo te houden. Maar ik probeer me sterk te houden. Ik mag ook op een cruise gaan werken voor 6 maand dus denkik dat dat wel goedvoor me zal zijn. Misschien krijgt hij zo de ruimte om me te missen… Reactie infoteur, 10-09-2012
Zijn vriend wilde een dag later een afspraak met hem maken om te praten, maar hij blijkt uitgesproken te zijn. Ik daarentegen heb gister met hem gesproken via msn, en hij vertelde dat hij tot die avond heel veel van mij hield, maar hij nu echt klaar met me is. Dit heb ik al zovaak gehoord, en ik ben er ook heilig van overtuigd dat het wel weer goed komt tussen ons. Ik laat hem nu maar even uitrazen, en laat m ff met rust.
Mijn vriend en ik waren 2 jaar lang samen. We waren echt stapel op elkaar, maar mijn houding zat in de weg. Ik was best wantrouwig door mijn verleden dus hij voelde zich niet gewaardeerd. Hij investeerde veel in de relatie en hoopte dat ik zou veranderen. Nu heeft hij geen hoop meer en wilt hij vrienden blijven. Hij vindt dat ik een goeie vrouw ben, maar nog jong. We gaan over 2 maanden een maand op vakantie en stiekem hoop ik dat er weer iets zult bloeien, terwijl hij zei dat ik niks moet verwachten. Ook wilt hij weer openstaan voor andere kansen die hij in de toekomst kan krijgen. Hoe kan ik hiermee t beste omgaan en zorgen dat hij weer gevoelens voor me krijgt?
Als je andere dingen te doen hebt naast hem voelt het voor hem niet verstikkend. Trap er niet in om je te laten meeslepen in zijn enthousiasme. Doe het rustig aan. Mannen die hun snelle tempo niet onder controle kunnen houden zullen snel verveeld raken. Als dat gebeurd zal hij je laten vallen. Bespaar jezelf de pijn van gedumpt te worden en move on!
Vrienden van mij hadden een lang weekend naar de Ardennen geboekt. Gewoon met de jongens er even op uit om lekker te gaan mountainbiken. U raadt het al…dit vond mijn ex weer helemaal niks. Omdat ik dit keer gewoon wilde gaan, zette ze mij voor een ultimatum. Als ik zou gaan, was de relatie over en uit! Ik heb toen wekenlang in dubio gezeten. Ik wilde haar niet kwijt, maar ik wilde ook gewoon met mijn vrienden weg. Ik heb er toen uiteindelijk voor gekozen om toch te gaan. Dit kwam voor haar best wel als een verrassing, omdat ik het eigenlijk tot net voor het weekend pas aan haar kenbaar maakte. Misschien ook niet echt handig van mij geweest om zo te handelen, maar ik wist dat overleggen en proberen tot een oplossing te komen toch niet tot de mogelijkheden behoorden. Concessies doen, kwam helaas niet in haar relatie-woordenboek voor. Zoals gezegd…ik ben dus gewoon meegegaan en de consequentie was dus dat het nu UIT was tussen ons. Eerlijk….ik voelde mij daar echt klote onder, maar toen ik eenmaal daar was, voelde ik me gaande weg steeds beter worden. De opgestapelde frustraties en ‘mentale ballast’ viel van mij af. Ik voelde me eindelijk weer vrij. Ik had mezelf bevrijd uit de gouden kooi en kon eindelijk weer vliegen en van mijn vrijheid genieten. Dat wil zeggen…de dingen doen die ik zelf leuk vind om te doen. (in een gezonde relatie zou dit geen issue moeten zijn toch?)
Hallo.onlangs is mijn relatie stuk gelopen. Door omstandigheden,wonen we nog steeds samen. Ik kan hier niet mee omgaan.het doet me zo pijn om elke avond terug thuis te komen.soms samen dingen doen. Ze zegt dat ze me doodgraag zie.maar niet de stap terug wil zetten voor een relatie.ik weet geen weg met mezelf en nog minder voor 'ons'. Kan iemand een beetje raad geven aub.
Wanneer vertel je een man nou precies dat je een kindje heb? Ik ben nu wel een beetje bang om het te vertellen, aangezien hij meteen ervoor wegrende. Andere kant denk ik van nee ik vertel het meteen, want dan weet hij het tenminste en verspil ik mijn tijd niet aan iemand! Het blijft moeilijk om een goede vent te vinden die jou en je kindje accepteert. Vooral de mannen van mijn leeftijd(rond de 30) lijken een bindingangst te hebben pfff, of heeft dat niks met leeftijd te maken?
Ik heb die week erna nog een kaart gestuurd om der te bedanken voor de mooie tijd. Zij heeft toen gereageerd en gehuild. En toen hebben we nog even gebeld. De reden was/is voor mij moeilijk te begrijpen. Ze zegt zelf toen door de telefoon dat ze niet vast wil zitten, maar ook niet de sloerie uit wilt hangen, maar gewoon dit avontuur alleen aan wilt gaan, zonder verantwoording voor haar gevoel af te moeten leggen. Ik heb haar het beste gewenst en gezegd dat als er wat is ze altijd bij me aan mocht kloppen.
Een maand later gingen we op vakantie, voor de vakantie al een soort van ruzie gehad waar zelfs onze relatie aan bod kwam, we zijn met de auto naar Kroatie gaan kamperen voor 2 weken. Halverwege de eerste week kregen we een telefoontje van haar ouders, ze hadden een appartement voor ons gevonden en of we na de vakantie konden kijken. Ik wist niet echt hoe ik daarop moest reageren en was op vakantie dus zei mja ke is goed, kijken wel.. Daarna hebben we de mobieltjes uit gehad en op de laatste avond dat we alles in gingen pakken deden we de mobieltjes aan om de wekker voor de vertrekdag te zetten. Stormvloed aan berichtjes kwamen er binnen van haar ouders dus puntje bij paaltje of wij diezelfde nacht nog terug konden rijden omdat de huisbaas het de volgende dag moest weten wat wij wouden.. Ik met mijn stomme hoofd ja gezegd omdat ik zag hoe graag zij wou kijken, levensgevaarlijk zo’n terugreis waarbij je niet geslapen hebt.. Dag erop wezen kijken en zag er leuk uit maar ik twijfelde nog te erg over het hele samenwoon gebeuren. Niet omdat ik niet van der hield, ik was gek op dr, maar ik vond het nog heerlijk om even een eigen stekkie te hebben.. We hadden ja gezegd omdat het contract dinsdag pas ondertekend hoefde te worden en het was donderdag, dus weekend om te denken… Ik twijfelde nog echt teveel en maandag zat ik bij haar ouders huis en haalde ze dr moeder erbij om mij over te halen, eenmaal gelukt wou ze meteen langs de ikea.. Daar begon ik te trillen, zweten en eenmaal in de auto barste ik in tranen uit.. Ik kon het nog niet.. Wat niet gewaardeerd werd.. Vervolgens 2 weken niet gesproken daarna kwam het weer goed en is zij er alsnog gaan wonen…
Na iets meer dan een jaar samen gingen wij onze droomreis plannen: 3,5 week rondreizen door de westkust van Amerika. Dit was van ons allebei al heel lang een droom en die wilde wij graag samen beleven. We hebben deze reis in juli 2014 geboekt en moesten toen tot mei 2015 wachten. Het ging in die tijd ook niet bepaald goed met mijn ouders en alles bij elkaar, ouders, werk en nog meer privé dingen leverde mij erg stress op en ik zat vaak in een dip. Ik was een beetje te afhankelijk van mijn vriend. Ik wilde altijd bij hem zijn en ik deed steeds minder met mijn vriendinnen. Ik zie nu ook in dat ik ook gewoon mijn eigen leven moet houden en hem niet teveel moet bedrukken. Ik heb dat dus wel gedaan. Ik maakte niet altijd mijn eigen beslissingen en vroeg hem veel om advies. Dit heeft ons allemaal bij elkaar kapot gemaakt. Iets voor onze reis naar Amerika kregen wij al vaak heftige discussies/ruzies. Toen de reis naar Amerika eenmaal was aangebroken, was dat helemaal fantastisch en we hebben zoveel van elkaar genoten. We waren ook nog eens constant 24/7 bij elkaar. Dit ging goed, op een paar chagrijnige buien na. Na de vakantie viel ik gelijk in een dip. Ik had hier zo op verheugd en nu kwamen we weer terug in de realiteit en al mijn problemen kwamen weer boven water. Dit heeft ons niet echt goed gedaan, want we kregen alleen maar vaker discussies/ruzies.
De afgelopen 2 weken hebben we nog contact gehad, soms viel ik dan terug en probeerde ik ze te overtuigen (fout van mij?). Uiteindelijk is er deze week dinsdag nacht een bericht van haar naar mij verstuurd met een harde boodschap. Kortom zei ze dat wij 4 jaar maar hebben staan proberen en dat ze nu ineens de juiste heeft gevonden. Dat ik een utopie vasthoud en dat zij beter weet. Ze is nu gelukkig en ik moet dat dan ook maar worden. Ze vindt dat we niet samen passen en geen raakvlakken hebben. Voor meer dan 3 jaar heeft ze me wel gezegd dat ik de ware was. Nu ineens na een paar dagen iemand nieuw te kennen krijg ik dit over mij en denkt ze dat hij de ware is. Ze had dit al veel eerder moeten doen, ineens..
Laat hem zijn gang gewoon gaan. Ik ben zelf een man en mannen gaan pas later dingen beseffen en dan beseffen ze gewoon wat ze kwijt geraakt zijn ik heb hetzelfde gehad met mijn ex maar dan de rollen omgedraaid. En beseft hij dat niet ja hoe pijnlijk het ook is dan moet je gewoon verder gaan want als hij het niet gaat beseffen dan zal hij geen ware liefde voelen voor jou. Ik hoop dat ik je een beetje geholpen heb groetjes
×