Hi Jaap, het minderen van het contact ervaar jij anders dan zij, maar het is beslist een slecht signaal. Veel relaties beginnen helaas met een overvloedig contact waarna een kentering gezien wordt als het begin van het einde, en vaak is dat ook zo. Met een brief heb je niets te verliezen of te winnen, omdat haar beslissing al vaststaat. Wel kun je er een bepaalde indruk mee achterlaten, precies die indruk die jij wilt. Volg verder de adviezen in het artikel op, dus lange tijd niets meer laten horen en dan weer eens informeren hoe het gaat. Schrijft ze tussentijds dan ga je erop in, maar houd het mager en laat haar steeds lang wachten. Groetjes, A.

Het probleem waar ik nu mee zit is een dame die mij min of meer aan het lijntje houdt. Zij is leuk en het proberen waard (er is wel een “klik”) maar ik kan haar eigenlijk ook zo laten vallen. Wat is hier de beste optie verdergaan, negeren en de eer aan mijn zelf houden of haar eens in negatieve zin (bijv. iets lulligs schrijven) de waarheid te vertellen.
Nu ik snap wel dat alles nu wel kapot is en dat hiermee verdergaan gewoon niet kan ook al komen er bij haar bepaalde inzichten. maar voor mij was het huwelijk en gezinsleven als een ultieme droom waar je alles voor doet. dat heeft ze van me afgepakt en daarin voel ik me echt kwaad en in de steek gelaten. ze had nooit mogen trouwen met me. want na 2 jaar alles opgeven vind ik echt heel snel…
Mijn ex heeft 4 jaar geleden onze relatie van 4,5 jaar verbroken. De reden was dat ik zijn eerste relatie was en hij meer wilde ervaren en vrij wilde zijn net zoals zijn vrienden. Ik was er toen kapot van, heb hem van alles verweten en zelfs gesmeekt hem terug te komen. Ik heb nooit echt een afsluiting van hem gekregen, geen afscheid niks. Omdat ik niet wist hoe het verder moest heb ik maar het contact verbroken voor een half jaartje. Daarna het contact weer opgezocht via msn/hyves etc. en heb hem vergeven en we konden weer gewoon normaal met elkaar praten. Ik was hem namelijk al kwijt maar wilde hem niet helemaal uit mijn leven laten verdwijnen, dan maar als kennissen toch? Wel heeft hij meerdere malen in die tijd over msn aangeven nog steeds gevoelens voor mij te hebben, waar hij uiteindelijk niks mee deed. Dus ik dacht, laat maar zitten. Als je echt van iemand houd doe je er toch moeite voor? Ik weet dat hij in die tijd korte 'relaties' heeft gehad van een paar maanden, wat hij beëindigde en dus denk ik niet zo veel voor gesteld hebben gehad. Ook ik heb dit gehad, en een relatie van bijna een jaar wat uiteindelijk ook over ging omdat ik aan mijn ex bleef denken en me niet zo goed durfde te binden aan deze jongen. Tot een paar maanden geleden kreeg ik weer opeens te horen van mijn ex dat hij me graag terug zou willen omdat hij onze relatie maar niet kon vergeten. Ik had dit niet nog een keer verwacht en heb hier op gereageerd dat dat niet kon en dat ik zijn woorden niet geloofde. Ik was in die tijd met een ander aan het daten maar kon het niet uit mijn hoofd zetten. Ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en had hem gevraagd af te spreken. Dit hebben we gedaan, het was heel gezellig en het klikte nog steeds goed tussen ons. Ook haalde hij allerlei herinneringen op die ik zelf niet eens meer herinnerde. Verder is er niks gebeurd maar het heeft wel weer sterke gevoelens bij me opgeroepen. Dit is nu langer als een week geleden, maar heb ondertussen niks meer van hem gehoord. Ik word hier erg onzeker van en vraag me af of ik het niet beter hier bij kan laten en het beter kan vergeten voordat ik weer gekwetst word? Reactie infoteur, 10-07-2012
Mensen met bindingsangst hebben een sterke hang naar vrijheid en onafhankelijkheid. Ze krijgen het Spaans benauwd bij het idee van huisje-boompje-beestje. Daarom gaan ze gesprekken over definitieve keuzes –  wel of geen kinderen, een huis kopen – liever uit de weg en vermijden ze contact met familie en vrienden van de partner. Ze houden het graag los en vrijblijvend. Zodra het te serieus dreigt te worden, haken ze af. Dat maakt ook dat ze weinig tijd met de partner doorbrengen en snel afleiding zoeken in hobby’s, internet, vrienden en second loves.
een paar dagen geleden is mijn relatie verbroken. Vorig jaar september leerden we elkaar kennen. Ik liep toen nog wel met wat boosheid en verdriet rond van een vorige relatie. Ik werd echter op slag verliefd op haar en was dat in 1 klap vergeten. Na een paar weken kwam het echter toch weer terug. Dit heeft heel langs tussen ons in gestaan daarna. Zij is zich heel erg onzeker gaan voelen daardoor. Uiteindelijk was ik erover heen, maar zat het bij haar nog best diep. Een paar maand geleden kreeg ik het ontzettend druk met werk en had ik weinig tijd voor haar. Daarbij kregen we regelmatig ruzie over de kleinste dingen. Uiteindelijk besloten we 2 weken geleden een break in te lassen totdat ik het rustig had met werk en zij ook. Die week bleven we toch contact houden. Opeens had ik een moment dat ik het allemaal even niet meer trok. De situatie met haar, de drukte op het werk. Ik was echt een beetje overspannen. Dat ventileerde ik naar haar. Daar schrok zij heel erg van. Twee dagen later heeft ze wat met een ander gedaan… ZIj heeft zich daarna heel schuldig gevoeld. Wij hebben zelfs gevreeën daarna nog. Ik kon begrijpen wat ze gedaan had omdat ik haar best verwaarloosd had en veel verdriet gedaan met het feit dat ik nog liefdesverdriet had en dar veel te vaak over praatte. Daarna hebben we nog fijne gesprekken gehad over skype. (afstandsrelatie) We kregen toen toch weer een kleine ruzie. Dat is volledig uit de hand gelopen waarbij ze niks meer van me wilde weten. Ik probeerde haar duidelijk te maken dat ik haar absoluut niet kwijt wil en veel van haar hou. Even verloor ik een avond de controle en probeerde haar stalkerig te bereiken. Ze werd alleen maar resoluter… Dat was afgelopen woensdag. Vrijdagavond heb ik besloten de stoute schoenen aan te trekken en naar haar toe te gaan. Dat liet ze toe. We hebben heel lang op een terras gepraat. Alles is daarbij uit gesproken. Ik wil haar echter nog wel gewoon terug. Niets liever. Echter geeft zij hele gemixte signalen. Aan de ene kant zegt ze dat haar gevoel weg is, dat het nooit meer goedkomt omdat er teveel gebeurd is en dat als bij haar iets uit is dan blijft dat zo en dat ik verder moet gaan met mijn leven. Aan de andere kant zegt ze dan later weer in hetzelfde gesprek van vrijdagavond dat we het nu op haar tempo gaan doen en dat ze misschien over een maand contact wil en wil kijken of we eerst vrienden kunnen zijn… Ik heb haar daarna met rust gelaten… Ik zie ook in dat de relatie nooit echt gelijkwaardig is geweest en dat zij zich heel erg ondergewaardeerd moet hebben gevoeld. Echter heeft het op geen enkel moment in mijn hoofd gespeeld dat ik haar kwijt wil. Ik wil echt oud met haar worden en dat wilde ze ook altijd met mij. Een paar dagen geleden, de dinsdag voor de break van woensdag, zij ze nog dat ze heel veel van me hield en nu is alles weg… Ik heb haar met rust gelaten sinds vrijdag. What to do…? Reactie infoteur, 02-07-2012
een huis te gaan kopen, maar ik was er niet zo voorstander af. Maar zij woonde bij haar moeder en die wou haar buiten. En ik ben akkoord gegaan om toch een te kopen. We hadden wat gerenoveerd en gedaan tot op het punt na 3 jaar en 1 maand besloot ze er een punt achter te zetten. Zei is weer bij haar moeder gaan wonen en ik heb het huis overgenomen. Er zijn nu 2 maanden voorbij en ik denk nog elke dag aan haar. De reden was wel grotendeels mijn fout. Na die 3 jaar was ik nog altijd ziekelijk jaloers, vertrouwde haar nog altijd niet, controleerde haar gsm facebook etc. Ik was kortom

Ja, hij weet dat je niet tegen hem zult zeggen: „Schat, ik wil niet dat je tijd met je vrienden doorbrengt“. Maar in vele gevallen komt het hier wel op neer, ook al breng je de boodschap subtieler. Je kunt bijvoorbeeld met een “alweer sport? Ik had al plannen voor ons gemaakt” beginnen en overgaan naar een “hoe kun je nou met Peter bevriend zijn?” en vervolgens met een “ik vind het niet leuk hoe je je gedraagt wanneer je vrienden erbij zijn” een kloof slaan tussen hem en zijn vrienden. Nog voordat hij doorheeft wat er gebeurd, heeft hij zijn levenslange vriendschappen ingewisseld tegen een vrouw die alles controleert - geen man wil een relatie met een vrouw die hem binnen een paar maanden van zijn vrienden vervreemd.
Ja dat spookt inderdaad wel eens door mijn hoofd. Er spookt van alles door mijn hoofd eigenlijk. We blijven maar springen en dansen. Laat de een de kop hangen dan voelt de ander zich weer "ongemakkelijk''. Maar goed wat betreft haar gedrag, ja ze voelt zich hoogstwaarschijnlijk vertrouwd genoeg. Of onze relatie een probeersel was, tja ik weet het niet. Dan duurde dit probeersel wel erg lang. Na een paar weken zou je zeggen dat het toch duidelijk moet zijn? Je intiem geven op allerlei vlakken aan een vrouw wat niet je voorkeur geniet, dat voelt op een gegeven moment toch als "lastig" of "onprettig"? Dan ga je toch niet over and over again gezellig eten oid? (zelfs als het uit is).
Ik zei toen sorry en nam weer afscheid.Datzelfde dag kwam hij weer contact zoeken en mij vertellen wat hij over mij droomt :s.Dit gebeurde 2 keer.Door dat gedoe kregen we weer contact op msn.Hij vroeg miij om af te spreken en we zagen elkaar weer.Hij vertelde toen wat hem pijn deed en vroeg me of ik een cadeautje dat hij me gaf nog had en of ik het wilde bewaren :s.Hij zei ook dat hij me altijd mooi vond :s.Hij werd boos meerdere keren dat avond omdat jongens mij versierden waar hij bij was,en niet 1 keer maar meerdere keren tot mijn spijt.Toen hij naar huis ging gaf hij me een knuffel een kus op me wang:s.Hij had me ook gevraagd zijn nummer te verwijderen uit boosheid toen het uitging dus deed ik dat ook terwijl hij de mijnes wel heeft gehuden en mij nog die dag van afspreken belde en smste.
Mijn relatie is nu ongeveer een half jaar geleden verbroken. De eerste week nadat het uit was heb ik geen contact met haar opgenomen, maar natuurlijk wel met anderen in haar omgeving die het bijzonder treurig voor mij vonden. Na deze week, kreeg ik hele rare berichten van haar waar ze heel erg boos en onredelijk overkwam. Waarschijnlijk nog steeds de emotie. Dom en onwetend dat ik was, ging ik voor de quick win waarin ik het direct goed met haar heb gemaakt. Hierna, is een periode geweest waarin we eigenlijk nog steeds veel contact met elkaar hadden. Zagen elkaar meerdere keren per week. Alleen slopen dezelfde problemen als tijdens de relatie weer in onze omgang met elkaar. Dit heeft een maand of 3 geduurd.
We praatten wel toen het uit was, heel gewone berichtjes en ook wel gelach en hebben elkaar wel een paar keer gezien. Dat deed me goed voelen en deed ook alsof het me niet veel deed, ik speelde het 'cool'. Nu een paar dagen geleden kreeg ik een berichtje van hem dat hij iets wou zeggen. Ik voelde wel al dat het geen leuk gesprekje ging zijn en inderdaad. Hij vertelde me dat hij een tijdje samen was met een oude liefde waar hij ergens wel altijd zot van was en ik kende haar maar al te goed. Zij zorgde wel vroeger eens voor een ruzie en had al eens moeten kiezen tussen haar en mij. Hij had mij gekozen en onze relatie was super. Nu weet ik niet wat ik ervan moet denken. Zal dat lukken? Moet ik nog hopen? Ik voel me soms hopeloos.
Ik zit wel altijd met de gedachte dat ik mijn eigen gang niet kan gaan als ik aan het daten ben en ik krijg een beklemmend gevoel daar door. Ik heb zelf jaren gezegd dat ik gewoon de juiste nog niet tegen gekomen ben en als ik op date ga doe ik dat meestal met de gedachte dat ik toch iets moet doen en omdat vrienden zeggen dat ik moet daten, het klopt niet zomaar aan je deur (begrijp goed dat ik overal kom, genoeg vrienden heb en echt niet alleen maar op de bank zit). Het gevoel van beklemming is nu sterker omdat ik na een burn-out eindelijk weer op beide pootjes sta en het gevoel heb dat ik weer alles kan doen wat ik wil. Echter ben ik inmiddels begin dertig en krijg ik het gevoel dat de tijd begint te dringen (biologische klok? Iedereen om me heen settlet, dus ik mis iets?).

Nu 4 maanden nadat het uit is gegaan met mijn (ex)-vriendin, waar ik een relatie van 3,5 jaar mee had, heb ik nog steeds veel gevoelens voor haar. Ik (27) en zij (22, bijna 23) hebben die 3,5 jaar veel mooie en leuke dingen gedaan en toch was er altijd die onzekerheid van haar kant (dat had ze al voordat ik haar leerde kennen) en ook periodes van achterdochtigheid en wantrouwen (ik ben nooit vreemd gegaan, maar zij zag dat anders door m.i. onder andere die "chronische" onzekerheid). Ik heb dit altijd geaccepteerd en heb daarmee weliswaar een hoop oude vriend(inn)en links laten liggen.


En nooit vanzelfsprekend is! Niet door dingen voor jou te doen (niet als transactie). Maar door te laten zien dat ie een echte kerel is. Doordat hij zich ook emotioneel bindt aan jou. Pas dan laat jij toe dat je emotioneel gebonden raakt aan hem! Hij moet dat verdienen… Seks wordt dan een middel om de band die je met iemand hebt sterker en passievoller te maken.
Hey, ik dacht net nog even aan onze mooie strandvakantie vorig jaar… Je weet wel, met die prachtig palmbomen en dat we zo erg moesten lachen om bla bla bla… Maar ik en een vriendin gaan volgende week zondag naar het strand, en ik vroeg me af of je mee wilt komen… Gewoon als vrienden dan natuurlijk… Neem je vriend Sjoerd mee anders. Ik hoor het wel!
×