Ik ging nog even door met mijn 'afstand en aardig doen toneelstukje'. Mijn ex was op een dag op ons werk vrolijk en zo ineens pats boem gooide ze mij voor de voeten dat mijn gedrag en afstandelijkheid haar dwars zat. Ze had er last van en dat wilde ze niet. Vervolgens en nu komt het mooie; ze verweet mij van het feit dat ik geen vriendschap wilde. Aangezien we gaan skieen met elkaar, wilde ze niet buiten de boot vallen tijdens ons tripje. Omdat ik haar 'links laat liggen' (wat ze zelf wilde, toch?)
Hoe adviseer je me om het aan te pakken? Ik stel me nu harder op als ze wil afspreken (’s avonds of in het weekend, mr niet ff koffie tussendoor). Ik ben zelf ook mega-druk met werk en sociale dingen, en begrijp niet waarom zij zo ‘bang’ is (ik vermoed dat ze bang is voor een relatie, wnt ze wil nog zoveel doen … ik zie dat echter niet als probleem!).
Hierna heb ik een dag gewacht en vroeg ik haar of ze zin had om iets te gaan drinken. Hierop kreeg ik terug dat ze daar nu geen behoefte aan heeft en als ze dat wel heeft mij wel vraagt en dat ze niet zoveel wilt chatten, hoewel ze daar zelf mee is begonnen, reageert ze dus duidelijk geirriteerd. Hoewel ze dus heel hard heeft geroepen klaar met mij te zijn krijg ik de indruk dat ze mij nog niet helemaal los heeft kunnen laten.
Deze tip is voor later, als je denkt dat je ex misschien weer wat meer in je geïnteresseerd is. Vanaf dat moment moet je elke keer als je je ex ontmoet, doen alsof je op date bent. Daar bedoel ik mee dat je zorgt dat je er goed uitziet, dat je in een goed humeur bent (of doet alsof), en dat je niet dramatisch gaat doen. Stel je ook een beetje verlegen op.
Nu was ze dus terug en heeft er een einde aan gemaakt. Het weekend hebben we nog wel wat contact gehad ik had veel vragen en wou hier ook graag een antwoord op. Die heb ik gekregen en snap dat je een gevoel niet kunt dwingen ook al wil je het nog zo graag. Maar het ging er dus om dat ze het gevoel voor me kwijt is/was en er nu even tijd en ruimte nodig had om alles even goed op een rijtje te zetten en om er achter te komen als dit echt is/was wat ze wil.
Ik zag op deze site onder het kopje 'bindingsangst blootgelegd' typische kenmerken van zijn gedrag. Ik vermoed ernstig dat hij aan bindingsangst lijdt. Want als hij niet alleen aan mij zegt dat hij wil trouwen en kinderen wil, maar ook aan zijn omgeving, denk ik wel dat hij dat echt wil. Ook een goede vriend van hem gaf me aan dat hij alleen maar goed over me praat, heeft hij altijd gedaan, ook in de 2 jaren dat het uit was. Ook die wist hoe blij hij was dat we weer samen waren. Indien hij inderdaad aan bindingsangst lijdt, wat kan ik doen om hem terug te winnen? Is de schade te herstellen? Want hem inderdaad bij een counselor krijgen valt nog te bezien. Hij was nooit super enthousiast over psychologie. Counseling is waarschijnlijk minder bedreigend voor hem, daar hij dat wel zelf noemt. Ik heb een heel sterk geloof erin dat hij en ik goed bij elkaar passen en dat wat hij in feb heeft gezegd hij ook echt meende en voelde.

Met een zwaar hart kijk je toe hoe je vriend(in) – nu ex – je de rug toekeert en de afstand tussen jullie vergroot. ‘’Het spijt me!’’ roep je hem/haar nog na, je stem brekend. Maar het wil niet baten. Je hebt het verknald. Je hebt het vertrouwen van je ex geschaad, en zijn/haar hart gebroken. Het is je eigen schuld, maar zover had je het nooit willen laten komen. Je houdt nog steeds van hem/haar.
We hadden een leuk en intiem contact. We zagen elkaar (naast het werk) 1 keer per week gewoon platonisch leuke dingen doen. 21 mei heb ik bij mijn ex laten doorschemeren dat ik haar nog steeds leuk vind. Hier kon ze niks mee. Prima klaar. Maar in plaats van afstand nemen, zocht mijn ex m.i. toenadering. Dit ging weken zo aan, we zochten elkaar weer ouderwets op met bijbehorende flirterij, arm en in arm lopen etc. Geen intieme toestanden of zoenpartijen, dat niet. Maar normaal was het ook niet.
Met haar had ik het al snel gezellig en kon ik een beetje breken met oude gewoontes. Het blowen was ik dus snel mee gestopt. We deden wel eens samen cocaïne snuiven mar dar stopten we ook samen mee. Er begon een nieuwe leuke tijd in mijn leven en de jaren 2009 & 2010 waren geweldig. In 2011 toen de relatie wat in ging dutten en de verliefdheid plaats ging maken voor houden van werden de scheurtjes zichtbaar. Ruzies waren er al in de jaren ervoor maar die liepen goed af. Ik was wel altijd de persoon die fout zat volgens haar in ruzies. Ik snapte haar niet enzovoorts, terwijl ik mezelf toch wel altijd als een goed inlevend persoon heb beschouwd. Ze liet me aan mezelf en mijn waarden twijfelen.
hey, ik ken het gevoel, ik heb 4 maanden met me ex vriendje gehad en het is sinds een paar dagen is het uit en iedereen zegt dat ik hem moet vergeten enzo maar dat lukt niet en zoals bij jou ook niet..ik ken mijn ex van scouting en na de zomervakantie komt hij bij me in de groep en dat word dat best akward enzo en wat ik ook heb gedaan is gevraagd of hij kon maar dan zei hij dat hij met dit en dat bezig is en laatst vroeg ik het ook nog maar negeerde hij me dus ik hoop dat jullie het wel hebben uit kunnen praten en dat het goed is gekomen en dat hij jou misschien wel een tweede kans geeft want als je hem nog echt heel leuk en aardig vind moet je op school hem even meenemen naar een hoekje en vragen of hij misschien nog een beetje gevoelens voor je heeft en ik weet dat is heel moeilijk maar probeer het maar en dan het gewoon goed uitpraten en hopen dat jullie dat nog vrienden blijven..
Vanaf hier was het duidelijk gedaan en heb ik geen druk meer gezet op haar. We hebben beide afstand genomen van elkaars ouders en dan nog paar uurtjes met elkaar op de kamer gesproken. Dit was normaal en ging over wat er fout liep, over herinneringen, zaken die nu niet doorgingen (reis), wat doen we met foto’s etc. Bij het laatste gesprek, laatste keer dat ik haar zag (nu 3 weken op de dag bijna) is ze in mijn armen ingestort en wou ze opnieuw beginnen en me niet kwijt enzovoort. 3 dagen later stond haar besluit absoluut vast dat ze niet verder wou. Zeer verwarrend voor mij dus ook.

Hij ziet er echt betrouwbaar uit en ik vond het zo geweldig dat hij niet zoveel oog heeft voor het vrouwelijk schoon, maar blijkbaar had ie ook niet veel oog voor mij. Kan je mij aub zeggen waarom hij dan wel zo vaak bij mij was en me zo vaak knuffelde en kuste? Ik zou het niet kunnen iemand zo innig kussen en knuffelen waar ik geen gevoel voor heb. Snappen doe ik het niet goed hoor, bestaan er dan echt zo’n mensen?


hey, ik ken het gevoel, ik heb 4 maanden met me ex vriendje gehad en het is sinds een paar dagen is het uit en iedereen zegt dat ik hem moet vergeten enzo maar dat lukt niet en zoals bij jou ook niet..ik ken mijn ex van scouting en na de zomervakantie komt hij bij me in de groep en dat word dat best akward enzo en wat ik ook heb gedaan is gevraagd of hij kon maar dan zei hij dat hij met dit en dat bezig is en laatst vroeg ik het ook nog maar negeerde hij me dus ik hoop dat jullie het wel hebben uit kunnen praten en dat het goed is gekomen en dat hij jou misschien wel een tweede kans geeft want als je hem nog echt heel leuk en aardig vind moet je op school hem even meenemen naar een hoekje en vragen of hij misschien nog een beetje gevoelens voor je heeft en ik weet dat is heel moeilijk maar probeer het maar en dan het gewoon goed uitpraten en hopen dat jullie dat nog vrienden blijven..
Toen ik terug kwam was zijn keuze: uitmaken. Hij dacht ruimte nodig te hebben, waarschijnlijk een fout te maken maar dat dit het beste was. WTF? Ik stond echt met mijn mond vol tanden. En het was niet zo dat hij de relatie anders beleefde hoor, dat heeft hij ook toegegeven. Maar hij moest zich eerst richten op andere zaken in zijn leven, hij vond zichzelf te jong en als we meant to be waren, komen we wel weer bij elkaar.
Het telefoongebruik komt voort uit dat ik altijd bezig ben het anderen naar de zin te maken en niet aan mezelf of haar denk. Ik heb haar onbewust niet de aandacht en waardering gegeven die ze hoort te krijgen. Het zijn veelal collega's die 's avonds nog aan het werk zijn en dan mijn hulp vragen als ze iets niet snappen met een applicatie of wat dan ook. Maar ook vrienden en kennissen weten me te vinden. Dit moet ook echt anders en daarvoor heb ik inmiddels eerste gesprek met mijn baas voor gehad. Daar moeten afspraken over gemaakt worden.
Het jagen vinden de meeste mannen het leukste deel als ze een vrouw ontmoeten. En het gedeelte dat ze weglopen? Dat is de bindingsangst die parten speelt. De meeste mannen ontgroeien deze fases op latere leeftijd, maar helaas niet allemaal. Hier kan je leren hoe je een zelfverzekerde, stabiele man kan herkennen die niet een heleboel praatjes heeft als je ze ontmoet, om na een date of 2 stilletjes te verdwijnen.
Kevin, we gingen uit elkaar 8 dagen geleden. Sindsdien heb ik hem voortdurend dagelijks gebeld en ge-sms't en hij antwoordt nauwelijks. Ik heb hem honderd keer bericht voordat hij slechts een keer antwoordde. Ik hou echt van hem en wil bij hem zijn, maar ik begrijp niet waarom hij zich gedraagt  als dit. Hij zei dat hij van me hield en dan opeens dit.
Ik heb sinds 2010 met een vriendin van mijn zusje verkering. We hebben een jaar het erg naar onze zin gehad en bijna tot nooit ruzie. Dit jaar (2012) ging het mis, ik kreeg last van stress op school en mijn vader kreeg te horen dat die kanker had. Ik heb mij daarom erg opgesloten en weinig aandacht aan de relatie geschonken, waardoor ik mijn vriendin ben verloren. Ze voelden geen liefde meer zegt ze, en waardoor meteen alles er uit kwam. Ik deed dit verkeerd en dat verkeerd. Nou ben ik het met sommige dingen eens, ik had haar daar wel wat meer in mogen steunen, maar ja toch is er weinig gepraat over het goed maken er van. Ik snap als je denkt van die meid wil je toch niet meer terug, zij had geen steun nodig maar jij. En dat is ook waar, maar wat wij hadden is gewoon zo goed en groot. Ik word niet snel verliefd, maar deze meid heeft mijn wereld totaal veranderd en ook een andere kant van mijzelf laten zien. Met andere worden, zij is de ware voor mijn.
Ga uit met vriendinnen en vertel hem erover. Ga met je vriendinnen uit in plaats van met je vriendje, en vertel hem dan hoe leuk het was. Hij zal waarschijnlijk blij voor je zijn, maar misschien ook een klein beetje jaloers als hij ziet dat je zonder hem ook lol hebt. Als je een paar weekenden wat met vriendinnen hebt gedaan, zal hij het heel erg gaan missen omdat hij ook plezier met je wil maken. [7]
Ik ben onlangs, zo'n 2 weken geleden plots uit het niets 'gedumpt' door mijn vriend. Eigenlijk heeft hij nog steeds niet in mijn gezicht gezegd dat het gedaan is, maar wel op facebook dat hij er geen kans meer in ziet. We waren net geen 6 maanden samen. Dat lijkt misschien helemaal niet lang, maar in april van dit jaar leerde ik hem kennen op een feestje en meteen sloeg de vonk over. Ik was al een jaar terug single op dat moment en hij heeft me letterlijk doen zweven. Iedereen in mijn buurt merkte dat ik zo gelukkig en verliefd was en hij was dit ook. Hij speelt volleybal en al zijn vrienden merkten ook dat hij terug dolgelukkig was na enkele keren gekwetst te zijn geweest in een relatie. Alles ging super goed, we maakten niet veel ruzie en werden echte soul-mates (zo heeft hij het af en toe zelfs gezegd.) tot twee weken geleden hij plots iets afstandelijker deed, maar ik dacht dat het lag aan zijn verkoudheid. Hij was wat ziek en wou liever alleen wat uitzieken. Dan op een avond vertelde hij plots op facebook dat hij de laatste tijd precies niet zoveel affectie meer nodig had van mij en dat hij niet goed wist waarom. We hebben dan direct afgesproken om erover te praten. Ik werd natuurlijk wat emotioneel want ik dacht dat alles nog geweldig was, ik zat nog steeds op mijn roze wolk (hij ook dacht ik). Hij heeft me nog liggen troosten, maar de dingen die hij zei maakten alleen maar duidelijker dat hij echt in de knoop lag met zichzelf. (Hij is net afgestudeerd en is nu al even werk aan het zoeken, maar zonder succes). Als ik dan iets zei van:' jij wilt het toch gewoon uitmaken', zei hij: 'maar nee dat heb ik toch helemaal niet gezegd'. De dag nadien kon ik hem niet met rust laten, ik zat met zoveel vragen… Natuurlijk kon hij daar niet allemaal op antwoorden en wat hij zei kwetste me gewoon nog harder Hij beloofde me dat we de week nadien sowieso zouden afspreken. Ik heb hem dan maar met rust gelaten, maar vorige week kreeg ik ineens bericht op facebook dat hij toch niet ging kunnen afspreken, maar dat hij het een beter idee vond om nog even te wachten zodat het bij ons beide kon doordringen… Nu zijn we dus een week later, heb het laatst vrijdag iets van hem gehoord: sorry dat ik je zo teleurgesteld heb. Ook dat het hem spijt dat hij zo koel en afstandelijk is, maar dat hij hier niet goed in is en denkt dat dit de enige manier is. Dus nu ga ik hem niet meer contacteren, hoe graag ik ook zou willen.
In het begin nog een beetje huiverig, want ik heb de afgelopen jaren twee relaties gehad die niet helemaal goed verlopen zijn. Ik heb dus in het begin aangegeven dat ik niet meer zo in relaties geloof. Maar we waren zo verliefd, dat ging ons toch niet gebeuren? Als ik weleens wat onzeker werd (het ging "te goed") zei hij steeds… niet twijfelen aan ons!

Nu 4 maanden nadat het uit is gegaan met mijn (ex)-vriendin, waar ik een relatie van 3,5 jaar mee had, heb ik nog steeds veel gevoelens voor haar. Ik (27) en zij (22, bijna 23) hebben die 3,5 jaar veel mooie en leuke dingen gedaan en toch was er altijd die onzekerheid van haar kant (dat had ze al voordat ik haar leerde kennen) en ook periodes van achterdochtigheid en wantrouwen (ik ben nooit vreemd gegaan, maar zij zag dat anders door m.i. onder andere die "chronische" onzekerheid). Ik heb dit altijd geaccepteerd en heb daarmee weliswaar een hoop oude vriend(inn)en links laten liggen.

Heel confronterend, al ben ik blij dat ik besef wat er scheelt na dit gelezen te hebben. Ik heb bindingsangst, dat is overduidelijk voor mij nu. Ik zit opnieuw in het stadium van afstoten, weglopen, problemen zoeken. En na al een paar korte relaties gehad te hebben, is het patroon altijd hetzelfde. In het begin alles goed, bij een 3-tal maanden komt die bindingsangst als een storm over mij en de relatie razen. Nu dus ook. Maar ik erken wat ik heb, wil erover praten met mijn partner en proberen, stap voor stap, een duurzame relatie uit te bouwen. Ik ben me er bewust van dat het niet makkelijk zal zijn. Ik ben, sedert mijn scheiding, nu 10 jaar geleden (vertrouwen helemaal geschonden door ontrouw partner) al heel de tijd op de sukkel wat relaties betreft. Ik zou zo graag weer gewoon het alledaagse geluk willen vinden bij iemand. Ik hoop dat het me deze keer zal lukken. Bedankt voor de heldere uitleg over dit niet te onderschatten probleem. Mvg, Christine
Mijn relatie is uitgegaan een half jaar geleden. Door problemen van haar kant en doordat onze omgeving fel op onze relatie tegen was. Nu heeft ze een nieuwe vriendin met wie ze meteen al is gaan samenwonen. Die nieuwe vriendin is niet haar type zegt ze. Maar ze kan niet alleen zijn. Wellicht zit ze in een rebound? Ik weet het niet. Sinds twee maanden hebben we weer contact met elkaar. We zijn ook al een paar keer met elkaar naar bed geweest. Ze zegt mij terug te willen in de toekomst, maar bang te zijn. Ondertussen blijft ze met die nieuwe vriendin samenwonen. Waarschijnlijk uit gemakzucht en omdat ze ook financiële problemen heeft. Wat moet ik nu doen om haar terug te krijgen? Het contact verbreken wilde ik eerst doen. Maar een paragnost heeft mij verteld dat het niet verstandig is om haar voor een keuze te stellen nu. Omdat ze volgens hem zichzelf nu niet is. En dan ga ik haar kwijt raken aan die ander. Die volgens hem zeer manipulatief is. Ze hoeft maar te kikken en ze krijgt het zegt hij. Om die reden weet ik nu niet hoe mezelf op te stellen? Wat zou uw advies zijn? Reactie infoteur, 05-02-2016
En daarbij ging het eigenlijk ook niet werken zo. Ik stresste als ze daar zat omdat ik wist dat ze goedgelovig was naar alle mensen en iedereen te vriend wilt houden, en voor niemand onder wilt doen. Wat voor haar leuk praatje met een jongen was, was voor die jongen waarschijnlijk met een andere bedoeling, maar zij zag dat nog niet. Mijn gevoel zei dan ook dat ik niet haar moet afschermen, maar dat ze zelf moet ontdekken dat jongens ook verkeerde bedoelingen kunnen hebben. Als je jong bent,ben je naïef, dus laat maar lekker ontdekken, denk ik nu.
Heb het laten rusten, ook voor mezelf, en na een paar weken gevraagd of we op een vriendschappelijke en volwassen manier terug contact kunnen hebben en dat er veel veranderingen en positieve dingen in mijn leven zijn, dat we het verleden daar moesten laten waar het hoort, dat ik niet meer boos ben en dat mijn ogen zijn open gegaan. Vroeg hoe het was met haar en haar nieuw gezin en met de kleinste. Ik wou natuurlijk weten of ze nog met die andere man was of niet maar heb daar niet direct antwoord op gehad, ofwel wil ik dat niet inzien.
In maart leerde ik mijn ex kennen na wat op en neer gemaild te hebben via internetdating. Zij (29) heeft een zoontje van 3,5 en ik (30) ben alleen en we wonen 80 km uit elkaar. Zij benaderde mij via internet. De 1e date was gezellig en ik zat lekker ongedwongen er in (ik ging er immers vanuit dat het toch niets zou worden, doordat zij een zoontje heeft). De volgende morgen kreeg ik een smsje van haar dat ze me een leuke en spontane vent vond, maar dat ze begreep dat het feit dat zij een kind had mij in de weg kon staan. Op dat moment dacht ik er zelf ook zo over. Toch hebben we een 2e en 3e date gehad, waarbij we op de derde date gezoend hadden. Het was ondertussen duidelijk dat zij wel meer gevoelens voor mij had en naarmate we vaker afspraken (en intiemer werden) begon zij steeds naar mijn gevoelens te hengelen en of we al iets hadden ja of nee. Ik heb het bewust een paar weken afgehouden, omdat ik zowel voor haar als mijzelf het gevoel wilde hebben dat ik er (juist vanwege haar zoontje) 100% voor zou willen gaan. Uiteindelijk werd ik dan ook stapelverliefd op haar en zij was dat dus al op mij.
Hi Luna, het is duidelijk dat je hem niet vertrouwt, waarschijnlijk inderdaad omdat je eerdere relatie daar ook op stuk liep. Het gaat helaas te ver om van je vriend te eisen dat hij zijn portierswerk opgeeft. Dit is een stukje van hem zelf, zijn leven, zijn keus. Wil je geen portier, dan moet je zo iemand ook niet kiezen. Hoe veel of weinig sms'jes hij ook krijgt, en hoe dikwijls hij ook aan je meedeelt dat hij niet vreemdgaat… het zal allemaal niets uitmaken. Deze relatie maakt je onzeker, en dat beroep doet er nog een schepje bovenop. Ik denk dat je je pijlen op de - voor jou - verkeerde mannen hebt gericht en op den duur beter een man kunt nemen die geen behoefte heeft aan het hebben van meerdere vriendinnetjes. Groetjes, A.
Omdat ik de afstand wil bewaren, heb ik haar een brief van 13 pagina's gestuurd met mijn fouten, mijn liefde aan haar en mijn toekomstplannen. Ze zegt dat ze de tijd nog niet heeft gehad om te antwoorden en dat we elkaar beter niet zien. Wat er nog bijkomt is dat ze binnen de maand in mijn straat komt wonen, wat het nog moeilijker maakt. "We gaan eraan moeten wennen dat we elkaar nog vaak gaan tegenkomen, dat is kut voor jou, sorry he".
We hebben een super leuke eerste maand gehad, en ik werd snel verliefd. Ik heb vanaf onze eerste date geweten dat hij nog niet officieel gescheiden was (dwz op papier). Zijn ex heeft het huis dec. vorig jaar verlaten nadat zij is vreemdgegaan. Er is een dochter van 3 in het spel. Ik heb meerdere malen gevraagd "ben je nu dan al wel toe aan iets nieuws?/ gaat het niet te snel?" en hij voelde dat hij daar klaar voor was. Hij was zo overtuigd van zijn antwoord al die keren dat ik het geloofde, en daar verder geen aandacht meer aan besteedde. Het was immers super leuk!
Ik heb een relatie gehad van ruim 8 maanden maar is sinds vorige week vrijdag over. Ik ben een jongen en het is de eerste keer dat ik gedumpt word door een meisje waar ik veel van hield. En het rare was dat het volkomen onverwacht voor me was. Ik heb geen signalen gezien dat ze ermee zou kappen. Sterker nog, een week voordat ze het uitmaakte had ze een verrassing voor me omdat ''ik zo lief was''. Toevallig heb ik het geraden maar dat wist ik zelf niet, ik had meteen gezegd dat ga je toch niet kopen is zonde van je geld. En toen zei ze nou dan niet hoor. Ik had er echt spijt van want ik gokte toevallig goed. Mijn ex is een enig kind maar leidt een drukke leven door studie en werk. Ze heeft nooit 1 volledige dag vrij, of ze werkt of ze studeert of ze maakt huiswerk. Volgens mij was ik te veel voor haar. Ze zei toen ze het uitmaakte dat het gevoel weg was. Ik was heel erg gefrustreerd en had alle herinneringen die in me huis waren in de tas gestopt en aan haar gegeven. Het is nu een week uit en ik heb via whatsapp een contact met haar opgezocht. Aangezien we volgende week tentamens hebben wenste ik haar veel succes met tentamens. Zij vond het lief en vroeg hoe het met me ging. Ik zei dat het goed ging en ik het druk had. Voor de rest zei ze ik heb het ook heel erg druk en ze had dus niet de neiging om te praten. Dus toen zei ik oke nou succes, het gesprek was toen over. Ik heb geen idee wat ik moet doen want vandaag was de enige keer dat ik met haar contact opzocht. Ik snap het gewoon niet ze zei toen we nog relatie hadden dat liefde alles overwint etc etc. Ik wil haar heel erg terug. Wat misschien niet erg onbelangrijk is is dat ik bijna 21 ben en zij 18. En we hadden af en toe ruzies die op zich nergens op sloegen. Ik zag haar ook alleen op een avond en heb geen kans meer gehad om wat leuks te doen omdat ze het zo druk heeft. Wat moet ik doen?
Sinds enkele maanden zijn mijn vriendin en ik uit elkaar, de zin 'een vrouw negeren is haar diep kwetsen' is volgens mij ook de hoofdreden waardoor we uit elkaar zijn gegaan, ze is inderdaad haar aandacht bij andere mannen gaan zoeken. Het spijtige van de zaak is dat ik pas ben gaan beseffen wat ik had toen ik het niet meer had, het lijkt wel alsof ik zo'n typische man ben die op afwijzing valt :)
Een goed teken als je ex emoties laat zien. Onverschilligheid is de grote relatie-killer, terwijl emoties juist een signaal zijn dat de liefde niet over is. Zolang iemand emotioneel reageert, goed of kwaad, dan wordt er om je gegeven. Het werkt zo eenvoudig, immers, als het ze echt niets kon schelen, zou er van gevoelens ook geen sprake zijn. Haat is niet het tegenovergestelde van liefde, integendeel, ze gaan hand in hand. We 'haten' enkel een ex omdat we nog met een hart vol onbeantwoorde liefde blijven zitten. Mensen maskeren hun gevoelens omdat ze praten over wat ze willen voelen en denken, niet wat ze eigenlijk voelen en denken. Nu is het zaak voor jou om je ex te laten realiseren dat hij of zij beter af is door de gevoelens te accepteren in plaats van er tegen te vechten.
Ik wil dit zeker herhalen maar merk toch dat ik het eng vind zodra hij dichterbij komt, ofwel dat we echt contact hebben zeg maar. Ik stel mij nooit open op voor wie dan ook, maar bij hem gaat dat vanzelf. En dat voelt zo vertrouwd, maar tegelijkertijd zo eng en benauwend. Zodra ik dit ineens besef, trek ik mij net zo hard terug. Ik weet wat ik wil, maar eenmaal daar durf ik het niet en sluit ik mij af. Het veroorzaakt alleen maar een constante discussie met mijzelf.
Ik zit met dubbele gevoelens. Ik heb drie jaar een relatie gehad met een jongen waarvan het 1 keer uit is geweest. Die beslissing had ik toen genomen, omdat wij zo botsten en we deden geen leuke dingen meer samen zoals op stap gaan enz,....Ik dans heel graag en mijn droom was altijd om samen lekker te dansen of te drinken bij het uitgaan met mijn vriendje. En hij zei vaak lelijke dingen waardoor ik me minderwaardig en onzeker voelde tenopzichte van andere meisjes.
Door mijn gezeik(smsen naar anderen, niet naar mij, bellen met anderen, niet met mij, klussen bij anderen hier niet, niet hier slapen enz. Wonen 8 maanden apart.Ik met onze 3 kinderen en hij alleen. Eerste maanden vaak daar geslapen. Hi nooit hier. Nu is hij hard en zegt nee op dit moment zie ik het nooit meer goed komen. Wat moet ik hiermee? Hij is nu nog zekerder van zijn zaak zegt hij. Reactie infoteur, 07-05-2012
Al met al wilde ze geen contact meer om zo het verwerkingsproces te vergemakkelijken. Tot ik haar 2 weken geleden plots in de kroeg tegen kwam en we nog even hadden gepraat (waar ze liever mee had gewacht, maar achteraf toegaf dat ze het wel fijn vond om me gezien te hebben), over hoe ik me bij alles voelde etc. Ze is namelijk ook gelovig (ik alleen zo opgevoed), maar heb haar wel verteld dat sinds het uit is het geloofsgevoel wel alleen maar sterker is geworden en er nu echt voor zou willen gaan (dit was vaak ook een punt van discussie). Tevens gaat ze eind januari stage lopen in het buitenland tot april en wilt ze tot die tijd ook geen contact houden om alles een plekje te kunnen geven en tot rust wilt komen; het blijkt namelijk wel dat ze er zelf ook kapot van is en ze gaf toe dat ze me wel mist. Maar ondanks dat me wel zoveel mogelijk wilt vermijden. Ze vertelde zelfs dat ze een eventuele nieuwe relatie niet uitsloot, maar dat ook gold niet alleen voor ons, maar het allemaal gewoon even niet wist.
Wat jij gedaan hebt valt onder bedriegen en daar is geen excuus in de wereld goed voor. Hoeveel spijt je nu ook hebt, je ex verdient beter. En als je dat niet weet, dan denk je alleen maar aan jezelf en is het zeer egoïstisch van je. Als je ook maar een beetje verstand hebt in je kop, laat je haar gaan zodat ze gelukkig kan worden met iemand waardig. De harde waarheid. Wat jou te doen staat, is dezelfde fout niet opnieuw maken met de volgende waarmee je een relatie begint. En zorg dan dat je die kans ook niet weer verpest.
×