Weet je zeker dat hij jouw 'ware' is? Er is een reden (of meerdere redenen) geweest dat het toen uit is gegaan. Die was er niet voor niets. Probeer eerst eens te accepteren wat deze reden was en ga na of het bij een nieuwe poging niet weer precies hetzelfde zou gebeuren. Je houdt je nu vooral vast aan een relatie en een persoon die voor jou symbool staan voor geluk, maar was je wel echt op je gelukkigst met hem? Het beste is om hem uit je hoofd te zetten, hoe moeilijk dat ook is. Zoals je aangeeft, is hij zelfs al twee jaar samen met een ander. Leer accepteren dat het voorbij is tussen jullie; hij voelt zeker niet hetzelfde, aangezien hij al een hele tijd een ander heeft, hoe pijnlijk dit ook klinkt. En misschien dat jullie over een aantal jaren elkaar weer tegen komen en dat jullie inderdaad elkaars ware blijken te zijn. Maar ondertussen is hij allang verder gegaan met zijn leven, dus probeer hetzelfde te doen. Blijf niet vasthouden aan een persoon die allang niet meer in jouw leven is, want dan wordt het lastig om ooit echt gelukkig te worden zonder hem.
Al het goede komt in drievoud leert het gezegde ons. Mijn nieuwsgierigheid was dan ook gewekt waar ik al deze aandacht opeens aan te danken had. Ik ben deze drie dames dus eens gaan grillen. Waarom ze spontaan “weer eens wat leuks met me wilden doen.” De antwoorden waren anders geformuleerd maar kwamen alle drie neer op: ‘Jij bent goed voor mij geweest, dus ik ben graag bij jou.’ Belangrijke side-note in deze, van de drie waren er twee die het met mij hadden uitgemaakt…

Hij vind dit allemaal erg zielig voor mij, waardoor ik bang ben dat hij dingen als ”ik geef het eerlijk toe als ik je mis” of ”je weet toch niet of je hier nooit meer terug zal komen” zegt om mij te troosten, maar zou het ook kunnen dat het uit zijn hart komt, het is nogal een flapuit namenlijk, en daarbij werd hij zo emotioneel bij het afscheid, en knuffelde hij mij zo stevig.
De dag erna vroeg ik haar of haar ex wat zei omdat het uit was tussen ons, ze zei dat hij heel blij was omdat hij haar kuste.. Ik vroeg haar dan of ze terug met hem was en dat was ook zo.. Ik was er echt kapot van.. Ik verminkte mezelf, ik zat uren te huilen, ik had continu zelfmoord gedachten, ik voelde me leeg, ik voelde me rot, ik at bijna niks en ik had nergens zin in.. Kortom, er zat geen leven meer in mij.. Ook zij was er kapot van.. Ze voelde haar leeg, ze voelde haar rot, ze at ook bijna niks, ze kon niet slapen en ze had ook nergens zin in.

Deze kan je gebruiken maar wel op een subtiele manier. Wat je gaat doen, is op een indirecte manier je ex duidelijk maken dat jij in belangstelling staat van andere mannen of vrouwen, zoals een date. Laat ik benadrukken dat je dit subtiel moet brengen en dus niet op een directe en opscheppende manier moet zeggen dat je populair bent. In dat geval kan deze techniek zelf tegen je werken! Je bent dan namelijk op een hele doorzichtige manier indruk te maken op je ex.
Maar ik weet het op moment ook niet meer. Ik wilde hem natuurlijk niet helemaal kwijt, dus ik probeerde me gevoelens aan de kant te zetten er te zijn als vriend voor hem. Waar toen alles ook tot een relatie kwam. Ik wil dus niet de hoop opgeven maar hij is best heel koppig en ziet niet hoe stapel gek ik en me zoontje op hem zijn. En dat ik er nu alles aan ga doen om mijn verleden te vergeten en een betere moeder ben dan voorheen. Ik ben al wel zo ver dat hij me nu niet meer negeert.
Op den duur voelde ik me niet meer goed in mijn vel waartoe ik toenadering zocht met een vriendin om te praten en dit via FB, deze gesprekken gingen over alles van a to z tot fantasieën, nu bepaalde dingen zeg je niet als je in relatie zit enz… maar van fysiek of andere woorden zoals bedrog of bedriegen is hier geen spraken. Op een dag confronteerde mijn vrouwtje mij hiermee en zei van je hebt me bedrogen. Ik viel uit de lucht en ik zei al lachen met wie of wat een kat? misschien geen correct antwoord maar wat moet ik zeggen wist niet over wat ze bezig was.
nu bijne 2 weken geleden heeft zij besloten om er toch een eind aan te maken omdat de juiste gevoelens er niet meer zijn (het romantische, de passie). Blijkbaar is ze kort daarna terug met haar ex beginnen praten en 1 week nadat we uit elkaar zijn slapen ze al samen. Mijn vraag is nu of ze hem gebruikt om de leegte op te vullen die ik nu achterlaat of is ze van haar kant aan het proberen om haar ex terug te krijgen. alles wat ik kan opmaken wat zij vertelde over die relatie was dat het echt geen goede was.
Hey butterfly... Ik herken heel veel in je verhaal, ik was 7 jaar samen met m'n vrouwtje en hebben zelfs een dochter.. 2 weken geleden ging het stuk en hoe graag ik ook wil is ze het beu en zeg geen toekomst meer te zien in ons. Ik voel me gebroken en zelfs met het ebook lijkt m'n gemoedstand niet te verbeteren. Vraag me ook af dat als er echt heel veel gebeurt is het echt nog kans van slagen heeft. Heb er nooit bedrogen met een ander maar heb er wel op d'r ziel getrapt
Dan naar het begin. 12.5 jaar geleden elkaar leren kennen, liefde op het eerste gezicht. Veel lol gehad, leuke dingen gedaan en haar altijd als prinses kunnen behandelen. na een goeie 3 jaar kwam de relatie op een punt dat we er beide niet veel meer in zagen. En het meer een vriendschap was als een relatie. En op het moment dat we samen de stekker er uit wilde trekken bleek ze zwanger te zijn. Iets wat niet de reden moet zijn om samen te blijven maar het vuur laaide weer op. We wisten weer waar we voor samen waren en hoezo we gek op elkaar waren geworden. Omdat we beide nog thuis woonde moest er wel hals over kop een huis komen. En na een aantal maanden was het een feit, we gingen samen wonen en 1.5 maand later kwam onze dochter ter wereld. Omdat ik met mijn baan niet kon opbrengen wat nodig was om een gezin te onderhouden ging ik terug in mijn oude werkzaamheden als internationaal chauffeur. Mn vriendin had er gelukkig geen moeite mee dat ik van huis was maar zelf miste ik mijn meiden meer en meer. Daar door zocht ik door de telefoon zo veel mogelijk contact. In die tijd koste dat nog scheppen met geld en ging er makkelijk € 800,- per maand daar aan op. Dat werkte dus ook niet want er bleef niets over van het salaris om als nog rond te komen. Dat leidde er toe dat soms dingen niet betaald konden worden en het nog financieel een zooitje werd. Dan klopte ze aan dat het niet goed ging maar door mijn schaamte dat mij dat overkwam stopte ik mn kop in het zand in plaats van dat ik het oploste. Toch het besluit genomen om weer als kantoor man aan de slag te gaan. Goeie betaalde baan maar de gaten vulde ik er niet mee op en tot op de dag van vandaag kampen we met de lasten daar van. (1 van de punten waar het op spaak is gelopen). Net mijn nieuwe baan en daar kwam kind nummer 2. Schitterend weer iets wat de binding tot elkaar aansterkte. Het huis werd wel te klein en door de schulden en de recessie kwamen we niet tot het punt om ruimer te gaan wonen. Dan maar het beste er van maken in ons kleine 3 kamer flatje. Maar door de stress die de baan met zich droeg was ik uitgeput en futloos. Als zei wilde wandelen, fietsen of iets leuks ondernemen zat ik liever als een zoutzak op de bank uit te puffen. (wederom een punt waar door de liefde weg ebde). Na dat nr 2 een jaar of 2.5 / 3 was wilde ze graag weer gaan werken. Om de ellende op te lossen en ook graag weer wat om handen te hebben ipv heel de dag op de bank te hangen. En ja hoor ze vond een baantje. Niet het meest leuke maar ze was weer bezig. Maar daar kwam verassing nr 3 om de hoek. Wederom zwanger en niet gepland. Maar we maakten er wat van. 2 maanden later in het huwelijksbootje gestapt om het lot te bezegelen. Totaal verliefd en alles was super alleen raakte ze in een burn out door alle stress. En toen 11.5 maand later kwam mijn waarschuwing. Ze zag het niet meer zitten. Haar gevoelens waren weg en ze zag het niet meer zitten. Na intensieve gesprekken met elkaar kwam er uit dat ik meer moest doen. Niet neer ploffen en haar al het werk doen maar mee helpen (zoals het ook hoort, want dat heb ik wel geleerd dan mijn houden echt waardeloos was). Als vanzelfsprekend heb ik mijn schouders er onder gezet en geprobeerd haar in te laten zien dat ik DE man ben en alles voor dr wil doen. Want voor mij is ze nog altijd mijn droom prinses! Maar goed, het mocht niet baten. De klap kwam dus 2.5 maand geleden. Ik kan dus niet zeggen dat ze niet heeft geprobeerd er wat van te maken. Maar ik ben nog stapelgek op die meid en wil niets anders dan door gaan met de ingeslagen weg om haar weer vrolijk, blij en gelukkig te maken. Ze geeft ook wel in diverse gesprekken aan die droom diep van binnen te hebben om als gezin bij elkaar te zijn maar is bang dat ik haar toch weer zal laten vallen en in mijn oude patroon raak. Ik ben er nu voor in therapie. Maar ze wimpelt alles af om niet meer die pijn te hoeven voelen die ik haar heb gedaan. Tot overmaat van ramp zetten haar ouders zich pal achter haar en wijzen mij aan als bron van alle ellende en zeggen tegen haar dat het beter is zo. Ik hoop door te laten zien wat ik kan haar hartje terug te veroveren maar dit maakt het niet makkelijker. Ik ben zo bang dat ik mijn schat kwijt raak en dus ook de kinderen die ik nog maar sporadisch kan zien dalijk.
De waarheid is, je ex is waarschijnlijk in een rebound-relatie. En bijna alle rebound relaties eindigen eerder dan later. Het doet pijn, maar rebound relaties zijn een manier voor veel mensen om breuken te verwerken. Gelukkig voor jou is het een van de meest ineffectieve manieren om door te gaan in het leven. Dus, gewoon omdat ze in een rebound-relatie zijn, betekent niet dat ze je zullen vergeten en verder gaan. In feite betekent het gewoon het tegenovergestelde. Het betekent dat ze moeite hebben om verder te gaan en zo lang als ze in deze rebound-relatie zijn, kunnen ze niet verder werken met hun leven.
Toen hij half februari met me wilde praten wist ik het al. Dit gaat niet goed. En ik kreeg te horen wat ik dacht. Hij wist niet of het gevoel wel goed zat. We besloten na lang praten om een week rust te nemen, geen contact. Maar ik liep ziekenhuis in en uit voor onderzoeken. Ik had het idee dat ik alles kwijt raakte, mijn baan, mijn beste vriend, mijn vader, mijn huis, mijn gezondheid en nu ook nog mijn vent!
Maar nu komt het, op de exacte dag 2 maanden later had ik opeens een bezoek op mijn Linkedin pagina met het bezoek van mijn ex. Prima, verder geen aandacht aan geschonken, precies een week later weer een bezoekje op mijn pagina. Een paar weken daarvoor trouwens ook al een onverklaarbaar telefoontje die ik nooit krijg en vaak is mijn intuite wel de juiste.
Mijn vriend heeft het op 12 november met mij uitgemaakt, na vijf jaar verkering te hebben gehad. Alles leek perfect te zijn en in orde. We konden goed met elkaar praten, hij zei elke dag hoeveel die van me hield en toch was daar opeens het moment dat hij tegen mij zei: 'ik weet niet of ik nog verder met je wil, ik hou niet meer van je zoals eerst'. Voor mij een klap, omdat het allemaal zo onverwachts kwam. Ik had het totaal niet verwacht omdat die twee dagen ervoor nog vertelde hoeveel die van me hield en dat hij me echt niet meer liet gaan. Drie jaar geleden in dezelfde maand, heeft hij het ook uitgemaakt met me, maar is toen weer bij me teruggekomen na een maand.
Ik heb een korte verkenings relatie gehad van 3 maanden met een winkel medewerkster. Eerst veel mail contact daarna veel app contact. Maar toen we e-mailcontact kregen, had zij nog een relatie met een andere man die ze aan het beëindigen was. Daarna is ze te snel met mij gaan daten en de laatste maand zijn we erg intiem geweest. Maar op een gegeven moment liep haar emmertje over, het was te veel.
Ook nu ik dit schrijf voelt t onaf. Zowel mentaal als qua spulletjes. Deze week loop ik die 1e marathon, trainen duurde slechts 9 weken. Niet normaal. Heb daar naartoe gewerkt en ben ook daarin fysiek als mentaal nog meer gegroeid. Ben nu gelukkiger dan met haar en voor haar. Vraag me af hoe dit gevoel zou zijn als we weer opnieuw contact zouden hebben. Als, en ik zeg echt als, ik toch contact zoek. Want ik kijk er niet naar uit weer teleurgesteld/afgewezen te zijn. Hoe kan ik het best en zo licht mogelijk haar benaderen? Direct voor een uitje, zoals in mn brief. Boeket met een uitnodiging? Ze verhuist 1 mei, einde contract. Waarheen weet ik namelijk niet. Of een simpel sms’je met hoe het gaat? Het liefst zou ik sturen dat t nu wel lang genoeg geduurd heeft en dat we maar gauw iets leuks moeten doen.
We hebben daarbij ook nog een verbouwing gedaan en hadden een dynamiek die nogal destructief werkte. Terwijl ik connectie zocht in emotionele/praktische conflicten nam zij afstand en sloot zich in zichzelf. Doordat zij steeds meer afstand nam hakte ik er steeds driester op in met vaak stevige verwijten. Deze dynamiek ging zelf tot op het randje van het fysieke.

Ik had een relatie met mijn ex voor 3 jaar, super verliefd alletwee, super seks maar geen groei of ontwikkeling wegens omstandigheden. Ze besliste een kleine maand geleden om het gedaan te maken. dit om verschillende reden. Ik verwaarloosde (kort gezegd) mijzelf en dus onze relatie. Ik had ook een verslaving aan wied en ik kwam over alsof ik daar niet mee wou stoppen. Ze vond dat we dus niet samen pastte en dit heeft ook erg op haar energie gewerkt. Nu een maand verder(clean en zal altijd zo blijven, blij er vanaf te zijn) heb ik haar de eerste week blijven sturen en bellen( grote fout). Ik had nog contact met haar maar niet op een negatieve manier. Ze wilde vrienden blijven etc. Wilde mij nog in haar leven en bla bla bla. Allesinds, ik las dan dat je beter ruimte geeft, wat super moeilijk was, maar dat lukte na die week toch een kleine 2weken. Ze begon zelf terug te sturen zoals kan het je niet schelen?! Ook stuurde ze berichtjes over waar ik nu zou gaan werken. Nu, na die 2weken, heb ik haar is impulsief gebeld in een dronken bui, en kreeg geen positieve antwoord. Wat normaal is. Omdat ik niet nuchter was. Maar nu de week na die dag, omdat ik zo'n spijt had daarvan en het zo'n stomme fout was, heb ik blijven sturen terug 'uit angst' (dat het mij spijt, vragen of ze eerlijk is etc.)en daardoor heb ik haar erg ambetant gemaakt dat ze echt boos werd. Ze dreigde mij te blokkeren en dit en dat. Ik zei doe maar en ze zei maar nee laat mij dan een tijd tot rust komen etc etc. Nu zal ik haar dus weer opnieuw een langere tijd moeten met rust laten…
Toen hij half februari met me wilde praten wist ik het al. Dit gaat niet goed. En ik kreeg te horen wat ik dacht. Hij wist niet of het gevoel wel goed zat. We besloten na lang praten om een week rust te nemen, geen contact. Maar ik liep ziekenhuis in en uit voor onderzoeken. Ik had het idee dat ik alles kwijt raakte, mijn baan, mijn beste vriend, mijn vader, mijn huis, mijn gezondheid en nu ook nog mijn vent!
Dan naar het begin. 12.5 jaar geleden elkaar leren kennen, liefde op het eerste gezicht. Veel lol gehad, leuke dingen gedaan en haar altijd als prinses kunnen behandelen. na een goeie 3 jaar kwam de relatie op een punt dat we er beide niet veel meer in zagen. En het meer een vriendschap was als een relatie. En op het moment dat we samen de stekker er uit wilde trekken bleek ze zwanger te zijn. Iets wat niet de reden moet zijn om samen te blijven maar het vuur laaide weer op. We wisten weer waar we voor samen waren en hoezo we gek op elkaar waren geworden. Omdat we beide nog thuis woonde moest er wel hals over kop een huis komen. En na een aantal maanden was het een feit, we gingen samen wonen en 1.5 maand later kwam onze dochter ter wereld. Omdat ik met mijn baan niet kon opbrengen wat nodig was om een gezin te onderhouden ging ik terug in mijn oude werkzaamheden als internationaal chauffeur. Mn vriendin had er gelukkig geen moeite mee dat ik van huis was maar zelf miste ik mijn meiden meer en meer. Daar door zocht ik door de telefoon zo veel mogelijk contact. In die tijd koste dat nog scheppen met geld en ging er makkelijk € 800,- per maand daar aan op. Dat werkte dus ook niet want er bleef niets over van het salaris om als nog rond te komen. Dat leidde er toe dat soms dingen niet betaald konden worden en het nog financieel een zooitje werd. Dan klopte ze aan dat het niet goed ging maar door mijn schaamte dat mij dat overkwam stopte ik mn kop in het zand in plaats van dat ik het oploste. Toch het besluit genomen om weer als kantoor man aan de slag te gaan. Goeie betaalde baan maar de gaten vulde ik er niet mee op en tot op de dag van vandaag kampen we met de lasten daar van. (1 van de punten waar het op spaak is gelopen). Net mijn nieuwe baan en daar kwam kind nummer 2. Schitterend weer iets wat de binding tot elkaar aansterkte. Het huis werd wel te klein en door de schulden en de recessie kwamen we niet tot het punt om ruimer te gaan wonen. Dan maar het beste er van maken in ons kleine 3 kamer flatje. Maar door de stress die de baan met zich droeg was ik uitgeput en futloos. Als zei wilde wandelen, fietsen of iets leuks ondernemen zat ik liever als een zoutzak op de bank uit te puffen. (wederom een punt waar door de liefde weg ebde). Na dat nr 2 een jaar of 2.5 / 3 was wilde ze graag weer gaan werken. Om de ellende op te lossen en ook graag weer wat om handen te hebben ipv heel de dag op de bank te hangen. En ja hoor ze vond een baantje. Niet het meest leuke maar ze was weer bezig. Maar daar kwam verassing nr 3 om de hoek. Wederom zwanger en niet gepland. Maar we maakten er wat van. 2 maanden later in het huwelijksbootje gestapt om het lot te bezegelen. Totaal verliefd en alles was super alleen raakte ze in een burn out door alle stress. En toen 11.5 maand later kwam mijn waarschuwing. Ze zag het niet meer zitten. Haar gevoelens waren weg en ze zag het niet meer zitten. Na intensieve gesprekken met elkaar kwam er uit dat ik meer moest doen. Niet neer ploffen en haar al het werk doen maar mee helpen (zoals het ook hoort, want dat heb ik wel geleerd dan mijn houden echt waardeloos was). Als vanzelfsprekend heb ik mijn schouders er onder gezet en geprobeerd haar in te laten zien dat ik DE man ben en alles voor dr wil doen. Want voor mij is ze nog altijd mijn droom prinses! Maar goed, het mocht niet baten. De klap kwam dus 2.5 maand geleden. Ik kan dus niet zeggen dat ze niet heeft geprobeerd er wat van te maken. Maar ik ben nog stapelgek op die meid en wil niets anders dan door gaan met de ingeslagen weg om haar weer vrolijk, blij en gelukkig te maken. Ze geeft ook wel in diverse gesprekken aan die droom diep van binnen te hebben om als gezin bij elkaar te zijn maar is bang dat ik haar toch weer zal laten vallen en in mijn oude patroon raak. Ik ben er nu voor in therapie. Maar ze wimpelt alles af om niet meer die pijn te hoeven voelen die ik haar heb gedaan. Tot overmaat van ramp zetten haar ouders zich pal achter haar en wijzen mij aan als bron van alle ellende en zeggen tegen haar dat het beter is zo. Ik hoop door te laten zien wat ik kan haar hartje terug te veroveren maar dit maakt het niet makkelijker. Ik ben zo bang dat ik mijn schat kwijt raak en dus ook de kinderen die ik nog maar sporadisch kan zien dalijk.
Hartelijk dank voor de reactie. Ik stel het op prijs dat je zo eerlijk bent. Ja, soms is de waarheid hard om aan te horen, maar het is nodig. Nadat ik mijn verhaal had gestuurd, is er nog het een en ander gebeurd. Het heeft gemaakt dat zelf zijn oma mij heeft gezegd dat ik probeer hem te vergeten daar hij me niet waard is. Ze is ook zo boos op hem; heel teleurgesteld dat hij zo'n gedrag heeft. Zijn moeder is ook boos en vind het jammer dat hij bepaalde zaken in de opvoeding niet heeft opgepakt en dat hij er niet bij stil staat dat hij een moeder en zussen heeft met wie hij niet zou willen dat iemand hen hetzelfde aandoet. Een deel van mijn hersentjes weet het al, het ander deel en mijn hart moeten nog daar komen. Maar het zal moeten lukken. Ik ben dankbaar dat zijn familie tenminste doorheeft dat het niet aan mij gelegen heeft dat de relatie niet is gelukt. Ik voel me wel iets rustiger, maar het is een proces he. Ik moet er helaas doorheen. Sommige dagen gaan beter dan andere. Nogmaals bedankt. Groeten, G. Reactie infoteur, 23-10-2012
Zoals besproken in tip 6, is het belangrijk te onthouden dat je hem nooit de schuld moet geven van de break-up. Ik snap dat dit ten dele wel het geval zou kunnen zijn maar het heeft geen enkele zin om dit te blijven benadrukken. Hij zal zich er alleen maar slechter door voelen en niet meer bij je terug willen. Wees bereid je eigen fouten toe te geven en ze vooral te verbeteren.

Gedurende 17 jaar heb ik een relatie gehad met de vader van mijn 2 kinderen. Ongeveer 8 maanden geleden kwam hij met het nieuws dat hij gevoelens had voor mijn “vriendin” die wederzijds waren maar omdat we samen zoveel hebben meegemaakt en omdat ik altijd goed voor hem ben geweest wou hij onze relatie nog een kans geven. Volgens hem ging het voor hem al een jaar niet meer goed, maar hij had me daar nooit eerder over aangesproken, ook niet tegen zijn vrienden. Nu vraag ik me af dat hij die niet zegt om zijn verliefdheid goed te praten. Na zijn woorden om ons nog een kans te geven belde hij haar op in mijn aanwezigheid om haar te zeggen dat hij bij mij bleef en dat hij ons nog een kans gunde. Gedurende de eerst 2 a 3 weken belde hij haar niet op, enkel zij belde naar hem en liet hem geen seconde gerust. En 2 maand nadat de woorden zijn gevallen is hij hier vertrokken en gaan samenwonen. De mensen zeiden me het heeft tijd nodig, maar ik heb het gevoel dat het bij mij slechter gaat hoe langer hij weg is. Hij is de liefde van mijn leven en mijn beste vriend. Eigenlijk komen we nog redelijk goed overeen wat betreft de kinderen maar als zij thuis is kan hij niet snel genoeg weg zijn, ik denk dat hij van haar hier niet lang mag blijven. Is zij er niet blijft hij een tijdje bij mij. Ik kreeg de raad om het contact te minimaliseren en laatst toen hij de kinderen kwam halen ben ik me expres boven gaan verstoppen en heb ik mijn ma ingeschakeld zodat ik hem niet zou zien. Hij heeft hier toen zeker een half uur staan wachten. Tegen onze vrienden zegt hij nu dat hij nooit meer bij me terug komt (vooral omdat die ook op hem hebben zitten inpraten om die stap niet te nemen. Wat betreft ons huis, ik mag hier blijven en hij zal samen met me mee afbetalen. Ik vind dat vreemd omdat ik weet dat zij een geldwolf is en alles voor haar wil. Ik heb soms het gevoel dat hij nog teug komt en dan weer ook niet. Ik weet met mezelf gewoon geen blijf meer. Ik voel me alsof ik toen ben gestorven.
We gingen met knallende ruzie uit elkaar. Ik weet nu al niet eens meer waar het over ging zo stom was die ruzie. Hij deed zo moeilijk over alles en ik snapte er maar niks van. Toen liep het helemaal uit de klauwe en is hij bij me weggegaan.... Hij woont heel dicht bij dus ik zie hem nog wel eens lopen of fietsen of zo. Mijn hart is echt gebroken ik kan gewoon niet zonder hem...
Vandaag heb ik mijn ex gebeld en verteld dat ik achter de breuk stond omdat ik er veel van heb geleerd, onder andere over mijn toekomstbeeld enz. Ze moest huilen omdat ze het goed vond, maar ze wilde mij niet het gevoel geven dat de breuk aan mij lag. Het lag bij haar en zij had een bepaald gevoel en daar kon ze niks aan doen en ik ook niet. Ze vond dat ik heel vrolijk klonk en opgewekt, en was verbaasd maar wel blij erom. Ze kon me deze week niet zien want ze was bang dat ze dan in huilen uitbarste. Maar we hebben een afspraak gemaakt voor volgende week. Ook vertelde ze me dat ze nog steeds achter haar keus stond want het voelde goed. Ze vertelde ook dat ze de laatste tijd minder zin had om de liefde te bedrijven (in mijn ogen lag dat aan stress van school en te weinig tijd om van elkaar te genieten, zag haar alleen 's avonds van 8 tot half 11) en daarna zegt ze dat ze bang is als ze mij ziet dat ze dan gelijk opgewonden raakt. Dit is toch tegenstrijdig? Kunt U hier iets over zeggen of ik er goed aan heb gedaan of niet? Zit er nog kans in of moet ik het los laten?
Hi Sonja, er zal binnenkort veel veranderen als je ex elders gaat werken, dus vermoedelijk wordt je onzekerheid straks vanzelf opgelost. Blijf niet piekeren over het gedrag van je ex, want de kans is groot dat ze beinvloed is door die therapeut, en daar doe je toch niks aan. Wel zou het plezierig zijn als je meer weet over die therapie, wat het doel is, en waarom jij daar eigenlijk een rol in speelt. Haar persoonlijke besognes hoeft ze niet op jou af te wentelen, en als de therapeut vindt dat ze beter niets met een collega kan beginnen, dan is dat diens eigen mening en niets meer. Sowieso is het gek dat als je aanbiedt om haar chauffeur te zijn, zij dan reageert met een eventuele 'relatie'. Een lift krijgen is in mijn woordenboek geen relatie. En ja, een verhouding op de zaak kent zo zijn eigen moeilijkheden, maar het komt zo vaak voor dat niemand zich in bochten hoeft te wringen om zoiets maar te voorkomen. 'Geniet ervan', zou al een veel beter advies geweest zijn. Kortom, wat voor een therapie is dat, en waarom betrekt zij jou daarbij. Wil je blijven prakkizeren, dan heb je dus genoeg stof om over na te denken ;). En of de kans nog steeds aanwezig is? Jazeker. Maar het zou zo leuk zijn als jij dan tegen haar zegt: 'Zo zo, wil jij een relatie met mij? Droom lekker verder ;). Groetjes, A.
Heb hem ook verteld over mijn vakantie plannen voor de komende maanden en die zijn niet verkeerd! Ik ga een beetje de wereld rond naar steden waar een man zijn vriendin niet gauw naartoe zou laten gaan haha! Het stomme is dat hij niet hierop niet heeft gereageerd, helemaal NIKS! Ik reageerde nog leuk bij hem, hij helemaal niet bij mij, wat dit betekend?
Nu is het uit door mij maar ik merk dat ik hem toch mis. Hij heeft alles op alles gezet om me terug te winnen. Heeft me een maand lang gesmst en gebeld zonder reactie (ik was boos). En daarna gezegd dat ie wilde veranderen enzo (hulp zoeken omdat hij wat issues heeft die invloed hadden op mij en de relatie). Maar nu weet ik totaal niet wat ik moet doen, op dit moment durf ik het in ieder geval écht niet aan… Dat heb ik ook gezegd en daarmee heb ik het contact compleet verbroken. Lijkt me best logisch. In die tijd dat ik 'm ken ben ik al 3 keer ernstig gekwetst. Nu al zo'n 1.5 maand geen contact meer.
Daarna zijn we met vrienden een paar dagen naar Spanje geweest (wat al gepland stond) waar het super gezellig was en alles normaal leek (ook gewoon seks gehad) maar bij thuiskomst gaf ze ineens te kennen dat het gevoel weg was. Ik heb haar meteen gevraagd waarom ze niet meteen de stekker eruit getrokken had na dat verbale gedoe (dan had ik het nog kunnen begrijpen), maar daar gaf ze op aan, dat ze niet zo maar opgeeft en het voor haar zelf meerdere kansen gegeven heeft, maar ik heb nu het gevoel dat ik geen eerlijke kans heb gehad.
Ik zie nu pas dat dit een heel lang verhaal is (sorry daarvoor) maar dan hebben jullie een beter beeld van de situatie. Wat ik van plan ben is om het contact zo lang mogelijk uit te stellen, liefst een maand zodat ik zelf ook wat kan bekoelen en dan haar gewoon opzoek in de winkel en gewoon onschuldig vraag hoe het met haar gaat en het gewoon niet meer heb over wat er is gebeurd. U snapt natuurlijk wel dat ik helemaal in de war ben, want alle tekenen wezen erop dat we het meer dan leuk hadden met elkaar. Mijn vraag aan jullie is, wat is jullie mening hierover, wat zouden jullie in zo'n situatie doen? Graag geen antwoorden als in 'laat haar gaan/zitten, ga verder met je leven etc.", want ik weet dat die optie er is, maar daar kies ik niet voor; ik kies voor haar.

Hi Ds, je toekomst lijkt nu in duigen gevallen. Op den duur zul je waarschijnlijk tot de conclusie komen dat het beter is zo. Onvruchtbaarheid legt grote druk op een relatie, sommige stellen gaan hierdoor ook uit elkaar. Omdat je ex waarschijnlijk het gevoel had dat het thuis alleen nog maar ging om 'hoe krijgen we een kind' en beslommeringen om het huis en andere zaken, miste hij ongetwijfeld het 'man zijn', leuke dingen doen, spanning met een vrouw… En hij zocht het op door met een ander aan te pappen en jou wijs te maken dat het inderdaad 'verkeerd' was. Ondertussen weet je wellicht niet of die twee samen zijn doorgegaan, maar die kans zit er dik in. Veel koppels krijgen samen geen kind, maar elk apart met een ander wel. Ik denk dat je het dus moet laten rusten omdat er betere tijden wachten. Wil je deze man per se terug, dan zul je conform het artikel een lange pauze in moeten lassen zodat hij je kan gaan missen. Mist hij je voor geen meter, dan komt dit omdat hij met die ander bezig is of omdat hij meer van zichzelf houdt dan van jou. Een zure conclusie, maar wel eentje waar je - denk ik - aan moet wennen. Veel sterkte, A.

Je vraagt je dus af hoe je je ex kunt terugwinnen. Het antwoord ligt niet altijd zo 1,2,3 voor de hand ligt. Iedere situatie is immers anders. Je wil weten welke methode de beste is, welke psychologische stappen je het beste kunt zetten. Die stappen zijn in de meeste gevallen zeker haalbaar, dit in tegenstelling tot wat velen denken. Ik nodig je hierbij uit samen met mij de uitdaging aan te gaan! Bekijk deze super waardevolle video met de 10 beste tips om je ex terug te krijgen.


Het is een veelvoorkomende truc om niet zelf de verantwoordelijkheid voor de breuk te dragen. Zo kan hij later eenvoudig zeggen: 'Jij wilde toch dat het uit was?'. Een gemis kan alleen opduiken als hij na lange tijd inziet dat geschikte vrouwen niet voor het oprapen liggen, en dat hij iemand heeft laten lopen waar hij maar beter zuinig op had kunnen zijn. Dit kan alleen als hij zijn verslaving te boven is. Grt, A.

Uiteindelijk reed mijn ex met mij mee. In de auto was ze ineens weer veel stiller (stiller t.a.v. haar goede moods op het werk). Veel serieuzer vond ik. Na het etentje mijn ex weer teruggebracht naar haar eigen auto die nog bij de zaak stond. Ik ben maar wat gaan kletsen over vanalles, mijn ex was gereserveerd en bij het uitstappen klonk ze ook wat "timide" niet gewoon spontaan of gezellig. Nu denk ik van had ik nu niet die andere collega mee moeten vragen? Maar dat is juist die collega (ook mijn ex en maatje) waar mijn huidige ex het ook goed mee kan vinden. Zit dan daar het probleem? Ik geef totaal geen complimenten naar mijn ex, terwijl ze (zelfs bij de vergadering) liep te draaien voor de spiegel waar ik bij ben.
Hij gaat zelfs nog regelmatig en met kerst enz mee op familiebezoek bij m’n ouders (ik weet dat dit bizar klinkt en ik weet ook niet wat ik er moet van denken??) Omdat ik het zelf ook niet vervelend vind heb ik hem ook nog steeds niet gevraagd om dit niet meer te doen, en wat erger is, ik zou het ondertussen zelfs missen mocht hij het (ineens) niet meer doen. Maar het is mij niet duidelijk of hij het puur voor de kindjes doet of hij het ergens ook wel leuk vindt om met mij samen te zijn. Maar dit besef heeft mij wel doen inzien dat ik hem niet kwijt wil
Hi Broken, banale ruzies zijn geen reden om een relatie te beeindigen, maar dat vindt je ex kennelijk wel. Daarbij komt dat ze misschien vindt dat je haar claimt door het steeds weer te willen proberen en haar elke dag te willen horen. Het is goed dat je dat tij nu gekeerd hebt en haar de rust geeft waar ze behoefte aan heeft. Dan moet zij op haar beurt ophouden met die tegenstrijdige signalen, want enerzijds denkt ze niet dat het ooit zal lukken tussen jullie, anderzijds schrijft ze dat ze jullie binnen vijf jaar wel weer samen ziet. Daar kun je niks mee. Wel weet je hierdoor dat ze nog niet lang klaar is met jou, en ze je met de breuk iets duidelijk wil maken. Namelijk dat het volgende keer anders moet, en ze jou daarvoor mede verantwoordelijk ziet. Sterkte, A.
Hi Sonja, leuk weer van je te horen :). Zo langzamerhand is jullie verhaal een feuilleton in honderd delen geworden ;), met zo te zien nog geen einde in zicht. Het laatste woord hierover is dan ook onuitgesproken. Je ex had niet verwacht dat je deze nieuwe strategie zou toepassen of zelfs maar zou kunnen, maar het lukt je wonderwel om haar humeur naar beneden te halen en haar te frustreren. Het geeft dan ook helemaal aan dat het haar niet lekker zit. Toch hoef je hierover niet te peinzen, want dit is wat ze naar haar eigen zeggen wilde. Je ex is iemand die zichzelf niet goed kent, en duidelijk ook niet weet welk pad ze moet bewandelen. Het is moeilijk om met iemand om te gaan die onpeilbaar, veranderlijk of twijfelend is. De wat sterkere opstelling die ze nu probeert te handhaven zal ze vroeg of laat opgeven. Het hangt er deels vanaf of jullie elkaar nog op het werk zullen zien. Houd dat op, dan is in elk geval de gespannen sfeer weg en kun je zien wat er buiten dat nu eigenlijk over is. Gaat het gezamenlijke werken door, dan zul je nog lange tijd met haar te maken hebben en je afvragen hoe het verder moet. In elk geval heb je haar de kans ontnomen om je relationeel weer in de zeik te nemen. Intimiteiten afdoen als een uiting van schuldgevoel en daarbij roepen dat je dingen ziet die er niet zijn getuigt van grote angst om voor jou te kiezen. Gezien de eerdere discussies zal dit grotendeels - zo niet helemaal - te maken hebben met haar onzekerheid over haar geaardheid. Groetjes :), A.

Hi Broken Woman Again, op basis van deze gegevens is dit niet een ex die je moet terugwillen. Al waar hij mee komt is: tegenstrijdige teksten, eisen, beschuldigingen aan jouw adres, relatief veel aandacht voor anderen, en nu alweer de tweede breuk waarbij hij je nog eens inpepert dat hij zoooo zeker van zijn zaak is. Bah. Delete deze man uit je hoofd en kijk eens rond. Voor iedereen is wel een geschikte partner te vinden. Voor jou ook ;). Sterkte, A.
Hallo allemaal Mijn naam is Jane en ben 21 jaar.. Ik heb nu een tijd een relatie gehad met een bl. jongen in de begin wist ik niet dat hij bl. hij heeft niet alleen bl maar ook Add ik wist niet wat dit allemaal inhield vaak merkte ik dat hij positief was over het leven en mij heel veel heeft geleerd , hij is 19 maar heel volwassen voor zen leeftijd. Met de dag begon ik dus te merken dat hij last had van stemmingswisselingen de ene moment was hy heeel rustig en stil , en de ander moment heel grappig druk en leuk. Grappigste was we dachten precies hetzelfde over alles we hebben heel veel gemeen.
Wanneer je in je eigen hoofd blijft zitten, en die knauw aan je zelfvertrouwen niet aan een toets met de buitenwereld onderwerpt, zorg je ervoor dat het langer pijn blijft doen. Maar wanneer je op stap gaat met een leuke man die zijn best voor je doet, kan je een beetje ontdooien. Dat je vriend je aan de kant heeft gezet wil niet zeggen dat jij ineens voor alle mannen onaantrekkelijk bent geworden. Of voor welke man dan ook, for that matter.
nu gisteren heb ik na een paar dagen serieuze ruzie te maken me haar een echt rustig gesprek gehad ! de reden waarop ze met die jongen kontakt heeft gezocht was omdat ze ergens hoopt om met hem de relatie het geluk te kunne / mogen hebben die ze met mij wou maar nooit gegund zou zijn door haar moeder ! want die had een tijdje geleden nog is gezegd toen ze op een smsje antwoorde ! ik hoop dat ge ni aant sturen bent wie ik denk dat het is nooit komt diene in uw leven nooit hoorde mij nooit ik laat het ni toe !
Mijn relatie is nu net een maand uit en ik mis haar nog steeds. Mijn ex en ik schelen 6 jaar. Ik ben 26 en zij is 20. We hebben bijna twee jaar (met een korte pauze) een erg liefdevolle en leuke lange afstandsrelatie gehad, omdat zij ergens anders woonde. Een week voordat het uitging stuurde ze mij nog een opbeurend en liefdevol smsje, echter die week daarna probeerde ik haar te bellen en te whatsappen maar kreeg weinig antwoord. Alleen berichten dat ze even niet wist wat ze met ons aan moest. De week die daarop volgde kreeg ik ineens een berichtje dat we moesten praten. Ik had al een gevoel waar dit toe zou gaan leiden. Op de dag dat ze het uitmaakte verscheen zij in tranen voor mijn deur en bood haar excuses aan. We hebben vervolgens een 30/45 min zitten praten (beiden hevig geëmotioneerd). In het gesprek kwam naar voren dat er een afstand was gegroeid tussen ons en dat zij mij al meerdere keren had gewaarschuwd dat dit kon gebeuren. Zij heeft het dit jaar erg druk met school waardoor wij elkaar sowieso minder gingen zien op deze manier. Zij wilde dat ik bij haar in de buurt zou komen wonen (in een stad waar ik behalve haar niemand ken). Ik heb haar toen gezegd dat ik alleen zou doen als we zouden gaan samen wonen (misschien achteraf niet een hele realistische eis), maar zij wilde gezien haar jonge leeftijd nog niet samenwonen omdat zij wilde genieten van haar vrijheid. Bovendien zou dit het laatste jaar zijn van haar huidige studie en zal ze in de zomer van 2013 waarschijnlijk verhuizen naar een andere stad (waarschijnlijk Utrecht). Ik vond het dan ook niet zinvol om voor enkele maanden naar de desbetreffende stad te verhuizen, als zij na de zomer toch weg zou gaan. Ik heb haar voortijdig al gezegd dat ik wel bereid was te verhuizen richting Utrecht en omstreken mocht zij daar gaan willen studeren, alleen dat ik het accepteerde dat komen jaar moeilijk zou worden. Dat zij zo relatief kort na de zomervakantie er al de brui aan zou geven had ik echter niet verwacht. Vanwege mijn toenmalige werk was ik sowieso verplicht 1 weekend te werken en ik had mijn rooster zo ingedeeld (en wanneer dit niet zo was probeerde ik te het dusdanig te regelen) dat ik haar zo vaak mogelijk kon zien. Juist door de lange afstand had ik het gevoel dat ik haar juist voldoende vrijheid gaf, al rekening houdend met haar leeftijd. Hier zit dan ook haar tegenstrijdigheid, ze wil mij in haar buurt en kon op haar beurt niet beloven dat wij elkaar ook dan heel vaak zouden zien en wilde tegelijkertijd ook haar vrijheid. Juist door de lange afstand had ik het gevoel dat ik haar juist voldoende vrijheid gaf, al rekening houdend met haar leeftijd. Tijdens de relatie hebben we naast vele up momenten ook wel wat down momenten gekend (de tijdelijke pauze) mede omdat ik door mijn gedrag haar een aantal keren had gekwetst. Gedurende die tijd heb ik hulp gezocht en op het moment dat het weer aanging vonden wij beiden dat ik veranderd was. Op dat moment hebben we het dan ook uitgebreid over die bepaalde situaties waarin zij gekwetst was gehad en hebben wij het uitgepraat. maar op het moment dat zij het uitmaakte haalde zij dit alles weer naar boven. Daarnaast heeft zij een vervelende familie historie met aanverwante slepende rechtszaken die toen en ook nog op dit moment spelen. Zij heeft mij gezegd dat ik haar nooit zou werkelijk begrijpen omdat ik niet in dezelfde situatie zit. Zij zegt dat het mij niet opviel als ze had gehuild (soms wel soms niet) maar als het mij wel op viel en ik er naar vroeg zei zij dat er niets aan de hand was. Ze neemt mij kwalijk dat ik er nooit naar vroeg, terwijl ik dit juist niet deed omdat ik wist dat dit voor haar een moeilijk onderwerp was. Ik was juist van mening dat zij hier zelf over moest beginnen maar dat deed zij nooit. Uiteindelijk vond zij ook dat ik mij moest focussen op wat ik nu eigenlijk verder wil met mijn leven en dat ik moet durven stappen te zetten en dat wij teveel verschillen. Ik heb daarop geantwoord dat wij beiden in verschillende levensfasen zitten. Zij is nog druk met school, Ik ben al een tijdje actief op de arbeidsmarkt. Uiteindelijk heeft zij het uitgemaakt en is ze al huilend weggegaan. Ik mis haar nog steeds heel erg. Ik houd nog steeds van haar. Ik heb, kort nadat het uitging, haar lastig gevallen via Facebook met ík wil je terug' berichten. Ik had (en heb nog steeds) zo'n spijt hiervan dat ik haar 3 weken geleden een laatste bericht gestuurd heb waarin ik mijn excuses aanbood, vermeld dat ik haar niet meer zou lastigvallen en haar succes heb gewenst met haar verdere leven. Vorige week heb ik kort via Facebook met haar moeder gesproken en gevraagd hoe het met haar ging. Die zij dat het wel goed ging maar dat ze nog steeds verdrietig was. Sinds enkele dagen heeft ze mij geblokkeerd en verwijderd van Facebook, dit terwijl ik niets meer tegen haar heb gezegd. Ik wil haar zo graag nog een keer zien of met haar praten omdat ik nog behoorlijk wat vragen heb. Maar is die kans groot dat dat ooit nog zal gebeuren? En hoe moet ik dit aanpakken? Ik heb haar telefoonnummer nog wel… Reactie infoteur, 26-10-2012
Een kleine drie maand geleden heeft m'n ex het dus uitgemaakt, na een relatie van meer dan twee jaar, deels omdat het niet meer zo vlot ging de laatste tijd en deels voor een andere kerel. Het was voornamelijk in het begin echt een kut periode, ganse dagen lopen janken, m'n school verwaarlozen, alle schuld op mij nemen en haar proberen terug te krijgen. Ik heb alles gedaan wat mogelijk was om haar te laten inzien dat ik van haar hou en dat ik echt met haar verder wil. We zijn wel altijd contact blijven houden, sms'n van 'goeiemorgen' tot 'slaapzacht', we zitten op dezelfde school en we gaan in de middag samen gaan lunchen en ben zelfs nog een paar keer bij haar thuis geweest. Ze vertelt me zowat alles wat er in haar leven gebeurt en als ze een probleem heeft komt ze direct bij mij en omgekeerd. Ik ben altijd heel lief gebleven voor haar en zij soms ook wel tegen mij... Ze weet dat ik van haar hou en dat ik haar direct terug zou nemen als ze dat zou willen. Even voor de duidelijkheid, ze verkeert nu wel met die andere kerel, hij is 21 en m'n ex en ik zijn beiden zestien. Ze ziet hem niet zo heel vaak.. Ze ziet mij zelfs vaker.. dagelijks.. Ik merk wel dat het beter gaat tussen haar en mij als ze hem een tijdje niet gezien heeft, maar als ze net van bij hem komt dan gedraagt ze zich helemaal anders.. Vorige week woensdag stuurde ze me voor ze ging slapen dat ze van me houd.. Dat was de eerste keer dat ze dat zei sinds dat het gedaan was, dus ik denk wel dat dat iets betekent. De dag erna sprak ik er haar over aan, maar ze zei dat ze dat niet had mogen zeggen, dat het dom was enz.., dus ik ben er niet meer over begonnen. Ze deed wel nog steeds lief. Ik dacht even dat het allemaal wel nog kon goed komen, maar gisteren heeft ze terug die kerel gezien en ze doet weer anders.. Weer hoe gelukkig ze wel nu niet is enz... Nou ik weet wel dat ze nog 'iets' voor me voelt en weet niet goed wat ik moet doen... Ik zou haar graag terugwinnen, maar niet door ruzie te gaan stoken of dergelijke tussen hun twee, daar wil ik me niet toe verlagen.. Ik weet niet goed wat ik moet doen..
Hi Edwin, fijn om jouw technieken te lezen op de site! Mijn ex en ik waren een goed team samen, niet veel ruzie, af en toe wat discussies, maar nooit echte problemen en het belangrijkste is dat we ontzettend veel leuke overeenkomsten hadden. Na bijna vier jaar is het nu uit, omdat hij op kamers ging wonen en volgens mij volledig de ruimte/tijd wil hebben om te ontdekken wat er nog meer is op de wereld. Het kwetst me uiteraard, maar ik heb het idee dat ik hem uit liefde echt de komende tijd de ruimte moet geven om dit te ontdekken. Toch hoop ik dan dat hij na een aantal maanden en gewenning van op zichzelf wonen en klaar met studeren tegen die tijd, dat hij me dan pas echt mist en wellicht bij mij terug wilt komen... Is dit een realistische gedachte? We spreken elkaar nu eigenlijk helemaal niet meer, ik wil hem ook niet constant berichtjes sturen, want ik heb wel het idee dat hoe meer ik hem loslaat hij mij kan gaan missen. Nu is het vijf weken uit, waarbij hij heel veel heeft gehuild en echt verdriet had, maar is hij aan het daten met een meisje van zijn studie. Die woont vlakbij hem ook op kamers en dat vindt hij denk ik erg interessant... Hij grijpt iedere kans aan om uit te gaan, met meisjes te praten en niet aan mij te hoeven denken. Dit meisje heeft hij een paar dagen geleden mee uiteten genomen, iets wat ik niet echt begrijp, want dat komt op mij over alsof hij haar volledig wil verwennen en imponeren. Bovendien woont zij aan de andere kant van het land en over twee weken gaat ze daar weer naar terug verhuizen. Dat kan dan toch nooit iets serieus zijn? Ik ben benieuwd naar je advies.

Na een aantal maanden dat we hadden begon ze al over samenwonen waar ik nog niet aan toe was..Ik vond ook niet dat zij daar aan toe was omdat ze nog thuis woonde en net uit een relatie van 6 jaar kwam waarmee ze volgens mij al samenwoon plannen had. We zijn na ongeveer 1 jaar bij een appartement wezen kijken, ik twijfelde nog steeds of ik wel wou samenwonen maar ik wou best kijken ( misschien veranderde mijn mening).. Ik zat/ zit sowieso op een kamer waar ik niet op mn plek zat en ik had stiekem een aantal maanden eerder al gekeken naar een andere kamer. Stiekem omdat ik nou niet bepaald het gevoel had dat zij dat zou waarderen omdat ze zo met het samenwonen zat. Appartement was niks geworden.
Toevallig heeft mijn vriend me 6 weken geleden ook in de steek gelaten, en wil me niet meer zien, alles gaat via een tussenpersoon, zelfs om de spullen weg te halen uit het huis, heel erg frustrerend is dit, en dat is de machteloosheid die dat maakt, je voelt of je leven langzaam is verdwenen terwijl we zelfs trouwplannen hadden, voor mij was het ook een donderslag bij heldere hemel, ben er nu nog overspannen van, veel succes met verwerken Riemie
De ene keer kan ik met mijn verstand zeggen dit moet je los laten en als het goed moet komen dan komt het wel goed het heeft tijd nodig. Maar de andere keer is het weer het verschrikkelijke gemis en de emoties die de overhand willen nemen waardoor ik de actie wil ondernemen omdat ik dan denk als ik op hem moet wachten er niets gebeurd… (een voorbeeld zijn ex heeft hem ten huwelijk gevraagd omdat hij het maar niet deed en zij het “wachten” zat was.. )
Maar ook als het een vrij normale, standaard relatie was en het ex-vriendje helemaal niet zo vervelend deed kan ze zich beklemd hebben gevoeld. In zo’n geval heeft ze vaak op jonge leeftijd, bijvoorbeeld op haar 15de verkering met hem gekregen. Vervolgens gaat het een keer uit op haar 25ste, en blijkt ineens hoeveel je kan doen als je niet 1 of andere gast heb die je in je nek staat te hijgen.
Kortom, wie het lef heeft dit soort taal uit te slaan, is in de puberteit blijven steken. Ook bij jouw ex zie je dat heel duidelijk, want als je aanbood om er iets aan te gaan doen kwam de heftige NEE met groot gemak uit zijn mond rollen. Een man die jou zo behandelt mag echt per omgaande post retour. Niet goed, geld terug ;). Kom dus nu keihard voor jezelf op, ook al wil je luisteren naar zijn visie. Wat is dat voor een visie die zijn vriendin monddood probeert te maken? Het gaat niet om visies, het gaat om zijn onwil om er iets van te maken. Zucht! ;) A.
Verwen je vriendje. Zoek een manier om hem te verrassen en verwen hem zo nu en dan. Maak zijn favoriete maaltijd klaar, geef hem een massage, of laat hem lekker zijn hobby uitvoeren. Dan laat je zien hoe gul en liefdevol je kunt zijn. Als je dingen doet die hij leuk vindt, laat je hem weten dat de relatie waardevol is, en dan zal hij het missen als je er niet bent.

2 weken later zijn we op reis gegaan voor een kleine maand, waar we discussies kregen over hetzelfde feit. Ik voelde me heel erg onzeker, hij zei ook nooit meer dat hij me graag zag en hij klapte steeds meer toe door mijn vragen. Ik wou gewoon uit die cirkel geraken, maar hij nam emotioneel afstand van mij.. 5 dagen voor we terugkeerden naar huis hebben we gezegd dat we onze problemen op reis zouden laten. Maar eenmaal thuis zag hij het weer niet meer zitten… Ik heb uren op hem ingepraat, dat onze reis echt wel super was, maar hij zag enkel het negatieve. Uiteindelijk gingen we ermee akkoord om alles achter ons te laten… maar 30 minuten later, toen we elk een trein namen naar huis, zag ik dat dat niet het geval was voor hem. Het had wat tijd nodig zei hij.
Wanneer verlaat een man nou zijn vriendin of vrouw? Mannen blijven ook bij vrouwen die hen slecht behandelen, zo lang hun ego maar goed wordt verzorgd. Ze verlaten pas de relatie als de vrouw niet langer meer tegen hen opkijkt, en het respect voor de man tanende is en wegvalt. De man voelt zich vervolgens onnodig, niet gerespecteerd, een mislukkeling, iemand die niet in staat bleek zijn vrouw of vriendin gelukkig te maken, zichzelf gelukkig te maken. De grootste vernedering voor een man is het gevoel te hebben gefaald. Niet langer meer de held in het hart van zijn vrouw. Op dat moment dumpt hij de vrouw, soms koelbloedig, soms met aarzeling, of met wrok. Hij heeft zichzelf wijsgemaakt dat de relatie geen bestaansrecht meer heeft en handelt daarnaar. Maar de eerstvolgende vrouw die zijn ego zal voeden en hem op een voetstuk plaatst, hoe onbewust ook, is zijn nieuwe vlam. Tot de geschiedenis zich herhaalt...

Ik ben 2 jaar meer dan vrienden geweest met iemand en eergisteren heeft ze besloten om mij alleen te laten. We hebben een moeilijke tijd achter de rug. Ik ben er kapot van dat ze niks meer van me wil. Ze geeft aan dat ik haar niet met respect behandel. Ik vergeet de helft van de tijd de dingen die ze me heeft verteld, en ik ben mijn beloftes naar haar niet nagekomen. Altijd als we praten omdat er iets is, dan zeg ik dingen op de totaal verkeerde manier, niet eens zoals ik ze bedoel en eigenlijk verknal ik alles. Op dit moment mailen we nog. Ze zegt nu dit: Het enige wat je eigenlijk continue doet is zeggen tegen mij dat jij mij de kans gaat geven om jou te leren kennen. Terwijl ik dondersgoed weet wie jij bent. Ik heb 2 jaar lang WEL opgelet en geluisterd. Denk je niet dat het andersom moet?
Vorig jaar heb ik een paar maanden iets gehad met een man die ik al wat langer kende. Hij was toen net een half jaar gescheiden en daardoor is het uiteindelijk tussen ons ook over gegaan. Hij had nog geen bevredigende omgangsregeling met de kids, mocht ze zelfs uiteindelijk een tijdje helemaal niet zien en was hij ook met een nieuwe baan begonnen, dus veel energie nodig voor andere dingen. Ik vond het heel jammer, want we kennen elkaar al een tijdje en toen we gingen daten nam hij alle initiatief. Het voelde heel goed, maar toen ik enthousiaster begon te worden en hem meer ging smsen en dergelijke werd het minder. Hij zei toen ook dat hij bij mij te veel druk voelde omdat ik er klaar voor ben en zo enthousiast was. Hij wilde mij wel blijven zien, maar niet toe aan relatie (pff story of my life geloof ik…).

Meestal geven we altijd de mannen de schuld dat ze zo hetzelfde zijn, terwijl je er zelf verantwoordelijk voor bent om weer op dezelfde soort man te vallen. Er zijn 2 voor nodig om een relatie aan te gaan. Als je graag een vriendje wilt is het makkelijk om de duidelijke patronen te negeren en te genieten van het moment. Als je eraan werkt om jezelf onder controle te houden zal je je niet snel storten op iets zonder erbij na te denken. Vaak als een man haast heeft, heeft hij een probleem. Dus trap op je remmen, hoe graag je ook verder wilt gaan.
Vervolgens ga je geregeld met haar daten. Verzin leuke dingen en doe leuke dingen waar je altijd samen van genoten hebt. Jij organiseert het en jij bepaalt duidelijk waar en wanneer jullie samen dingen gaan doen. En praat tijdens die dates vooral veel met elkaar en probeer oud zeer op te lossen en elkaar echt te vergeven. En zorg er daarnaast absoluut voor dat jullie tevens veel plezier hebben samen. Maar blijf jezelf ervan weerhouden haar van dingen te overtuigen of jezelf voor alles te verontschuldigen.

Hi Verward, je verwarring is goed te begrijpen. Wie twijfels over de relatie uitspreekt is bezig de relatie af te breken, zo simpel is het. In je hele verhaal mis ik een zeer belangrijk gegeven, namelijk de praktische kant. Je zegt dat hij van de andere kant van de wereld komt. Welnu, als je de wereldbol bekijkt is er weinig hoop, of een van de twee moet zijn leven gigantisch wijzigen. Het lijkt erop dat hij terug wil naar zijn wortels, en het niet op zijn geweten wil hebben jou hierin mee te sleuren en je straks daar in de steek te laten. Ondertussen kwelt hij je door met liefdesuitingen en voel jijzelf heel sterk dat ie je soulmate is. Je moet nu kritisch naar de relatie en jezelf kijken. Jouw vriend doet dat ook, maar dan in erg negatieve zin. Hij pepert zichzelf in dat ie te jong is, dat ie zich eerst op andere zaken moet richten, dat ie ruimte nodig heeft, bla bla. Bindingsangst kan een rol spelen, maar wellicht heeft hij altijd al met de gedeelte gespeeld dat jullie relatie tijdelijk was. En probeert hij zich hier nu uit te werken, op een voor hem zo bevredigend mogelijke manier. En hij ziet hoeveel moeite je hiermee hebt, hoe emotioneel je wordt. Met het gevolg dat hij dichtklapt en er helemaal niet meer over wil praten. Omdat bij dit type relatie de praktische kant een enorme rol speelt komt de keus vroeg of laat toch op je dak. Blijft hij hier, blijf jij hier, gaat hij weg en/of neemt ie je mee? Allemaal vragen waar een antwoord op moet komen. Omdat jullie dit cruciale punt nu bereikt hebben staat alles op zijn grondvesten te schudden. Want hij wil wel terug naar zijn land, maar hij wil jou m.i. ook niet kwijt. En jij moet goed overwegen of je het er echt voor over hebt om huis en haard te verlaten voor iets onbekends aan de andere kant van de globe. Misschien heeft hij de beste beslissing allang voor je genomen, en weet je dat ergens wel. Het is een zeer pijnlijke situatie, die inherent is aan relaties die opbloeien tussen twee werelden. Juist om de latere pijn voor jou te verzachten, raad ik je aan om nu eens goed na te gaan of je je een leven zonder hem kunt voorstellen. Hij moet hetzelfde doen. Ik hoop dat jullie eruit komen op een manier die niet al teveel liefdesverdriet zal opleveren. Sterkte, A.

Ik ben ner uit elkaar met mijn ex,nu is het net iets meer dan een week gedaan,we waren bijna 11 jaar samen en hebben 2 kindjes samen,nu had ze gezegd dat ze geen gevoelens meer heeft en dat er een sleur is gekomen in de relatie omdat we bv nier meer attent voor elkaar waren en ik haar niet behandelde zoals zij zelf wou,nu moet ik ook verhuizen dat brengt dus meer stress met zich mee omdat we nog kindjes hebben is het om geen contact te hebben moeilijk,daarmee hoop ik toch nog ze terug re krijgen,dus eens ik verhuisd ben zal ik haar proberen niet te sturen dus heb ik haar nummer veewijderd zodat ik niet in verleiding kom,is dit een goed idee haar met rust te laten ziveel mogelijk?,bv als ik de kindjes heb bij mij of zij bij haar proberen niks te sturen wat heel moeilijk is,zal ze mss na een tijd mij beginnen missen ? Want nu op de moment zegt ze dat het nooit meer gaat lukken en dat ze echt niks meer voelt,hoop dus echt dat dit terug goed kan komen door ze dus bv rust te gunnen,ze wil dus wel bv voor ons zoontje zijn veejaardag volgende maand samen naar de kermis gaan voor hem zegt ze,maar misschien is dit een goed teken dar het mss ooit goed komt ? Ik hoop het alvast want zie ze echt doodgraag
Vrienden van mij hadden een lang weekend naar de Ardennen geboekt. Gewoon met de jongens er even op uit om lekker te gaan mountainbiken. U raadt het al…dit vond mijn ex weer helemaal niks. Omdat ik dit keer gewoon wilde gaan, zette ze mij voor een ultimatum. Als ik zou gaan, was de relatie over en uit! Ik heb toen wekenlang in dubio gezeten. Ik wilde haar niet kwijt, maar ik wilde ook gewoon met mijn vrienden weg. Ik heb er toen uiteindelijk voor gekozen om toch te gaan. Dit kwam voor haar best wel als een verrassing, omdat ik het eigenlijk tot net voor het weekend pas aan haar kenbaar maakte. Misschien ook niet echt handig van mij geweest om zo te handelen, maar ik wist dat overleggen en proberen tot een oplossing te komen toch niet tot de mogelijkheden behoorden. Concessies doen, kwam helaas niet in haar relatie-woordenboek voor. Zoals gezegd…ik ben dus gewoon meegegaan en de consequentie was dus dat het nu UIT was tussen ons. Eerlijk….ik voelde mij daar echt klote onder, maar toen ik eenmaal daar was, voelde ik me gaande weg steeds beter worden. De opgestapelde frustraties en ‘mentale ballast’ viel van mij af. Ik voelde me eindelijk weer vrij. Ik had mezelf bevrijd uit de gouden kooi en kon eindelijk weer vliegen en van mijn vrijheid genieten. Dat wil zeggen…de dingen doen die ik zelf leuk vind om te doen. (in een gezonde relatie zou dit geen issue moeten zijn toch?)

Ik weet hoe moeilijk het is na een breuk om gelukkig te zijn. Ik herinner me dat ik voor minstens twee weken een volledige puinhoop was. Ik heb niet goed geslapen, niet goed gegeten, en ik was de hele dag door aan mijn ex vriendin aan het denken. Op één of andere manier is deze periode nodig voor je. Je geeft jezelf wat tijd om elke dag te rouwen. Als je verdrietig wil zijn en zelfmedelijden wilt voelen, ga dan en doe het. Maar zorg ervoor dat je ook elke dag iets doet om jezelf goed te laten voelen.
Nu is er wat tijd overheen gegaan. Ik ben op reis geweest en sinds kort zien we elkaar weer op onze sportverenging. Zomerseizoen is weer begonnen. Dat gaat heel goed. Ik merk dat hij het leuk vindt mij weer te zien, zoekt mij uit zichzelf ook op en we hebben afgelopen weekend zelfs een uur samen zitten kletsen op het terras, over hem, waarmee het veel beter gaat en hij was ook geïnteresseerd in mijn dingen, over mijn sollicitaties gesproken en zo.

Om die oude pijn niet opnieuw te hoeven voelen, kun je onbewust een overlevingsstrategie hebben ontwikkeld waarbij je terugtrekt en afstand houdt zodra anderen te dichtbij komen. Je stelt je liever niet te kwetsbaar op en houdt je behoeften en gevoelens liever voor je. Want als jij jezelf niet volledig geeft en afstand houdt, kun je ook niet teleurgesteld of afgewezen worden. Dat wringt natuurlijk enorm in relaties. Want echte verbondenheid is onlosmakelijk verbonden met kwetsbaarheid en vertrouwen.


Hij ziet er echt betrouwbaar uit en ik vond het zo geweldig dat hij niet zoveel oog heeft voor het vrouwelijk schoon, maar blijkbaar had ie ook niet veel oog voor mij. Kan je mij aub zeggen waarom hij dan wel zo vaak bij mij was en me zo vaak knuffelde en kuste? Ik zou het niet kunnen iemand zo innig kussen en knuffelen waar ik geen gevoel voor heb. Snappen doe ik het niet goed hoor, bestaan er dan echt zo’n mensen?

Ik ben nu toch al ongeveer twee maanden bezig met haar en ik heb zeer veel grveoelens voor haar en zij ook voor mij, maar ze zegt dat ze ergens twijfelt. Ik werd iets te opdringerig (dat geef ik toe). Na een maand bezig te zijn heb ik seks gehad met haar en toen wou ik echt een relatie met haar. Maar er is ook een andere boy waar ze ‘vroeger’ ook gevoelens voor had. Maar deze jonge zit in haar vriendegroep die ze bijna elke week ziet. Nadat ik zei dat ik het even niet meer zag zitten met haar want het duurde te lang en het leek dat ze me aan het lijntje hield stuurde ze me vier dagen later dat ze me erg mist… dus begonnen we toch terug een beetje te praten. Maar vier dagen daarna kuste ze en deed ze voorspel met die jonge waar ze vroeger gevoelens voor had. Ze heeft dit wel direct verteld aan mij en zei dat ze enorm spijt had en dat ze nu kon beslissen en dat ze zich beter hij mij voelt, dat ze me echt wilt… dusja ik eerst heel boos,maar ik veegeef het haar. Nu praten we terug met elkaar ( vijf dagen erna) maar zegt ze opeens dat ze minder wilt sturen met mij want ze vind het irritant. Ze heeft wel heel veel last van mood swing en kan de ene moment super lief zijn voor mij en de andere moment niet. Ze is vroeger ook bedrogen geweest door haar exen. Ze heeft dus volgens mij (B)(b)indingsangst, maar weet het ook niet of het met een grote B is of met een kleine b. Ze heeft me ook al explicite foto’s gestuurd (3 dagen geleden) en dat styyr je toch ook in vertrouwen volgens mij. Maar ik weet niet wat ik verkeerd doe want het lijkt alsof ze geen relatie wilt want ze wilt altijd wachten. Kunt ge me helpe? Alvast bedankt!
Ik denk soms dat een breuk soms ook aan de omstandigheden kunnen liggen. Ik heb met een jongen ongeveer een half jaar gehad. Maar dat we ver weg woonden maakte de relatie moeilijk. Destijds zat ik ook niet lekker in mijn vel en hebben dus ook veel discussies gehad (ik had al genoeg aan mezelf op dat moment). Nu een paar maanden later woon ik 20 minuten fietsen van hem vandaan (wat eerder 2,5 uur reizen was). Nog steeds wil ik hem terug.. weet ook wel dat deze instelling misschien niet goed is en zit er zelfs aan te denken om hem van facebook te verwijderen. Juist omdat het mij kwets en ik met mijn gedachte bij hem blijf hangen als ik telkens op zijn pagina blijf kijken. Het is moeilijk!
Wat een ellende toch allemaal, ik ben nu 2 maanden alleen, en het valt mij beter mee dan ik had gedacht. Ik heb het meeste verdriet gehad toen ik mijn relatie nog had. Ik mis hem wel en hou nog van hem, maar ik weet ook dat het zo beter is. Want…..zou het weer goed komen, krijg ik het gezeik er ook weer bij 🙂 Als we van te voren wisten waar we aan begonnen zouden we nergens meer aan beginnen 🙂 Ik lach weer, leef weer, dans weer enz.
Hi Pieter, het duidt er op dat ze wilde dat ze je in een later stadium van haar leven had ontmoet. Jammer, want de juiste persoon komt soms totaal onverwacht voorbij. Te vroeg, te laat… uiteindelijk is nooit iets te vroeg of te laat. Je bent er NU maar zij heeft haar prioriteiten gesteld. Dat is studeren, verhuizen, waarschijnlijk stappen met vriendinnen en wat al niet meer. In dat straatje pas jij volgens haar dus niet, maar het zegt niets over jou of de relatie. Wel zegt het alles over haar levensfase en leeftijd. Voorlopig kun je niks anders dan het te laten rusten, en haar na lange tijd weer eens vragen hoe het met haar gaat. Wel is het raar dat ze aangaf dat ze je voorlopig niet wilde zien of spreken, want zoiets duidt echt op boosheid. Alleen jij weet waar ze mogelijk boos op is. En je weet, achter woede schuilt altijd verdriet. Sterkte hoor, A.

Na ja we hebben dus een kort gesprekje gehad op het werk, niet een handige plek maar mijn ex brak klaarblijkelijk. Nu zijn we 3-4 weken verder en de situatie is, zoals altijd, vreemd. Nog steeds die af en toe ongemakkelijke houding tussen ons, van haar kant vaak mijn aandacht willen (met bv nieuwe kleding of gezamelijk willen eten op ons werk). Ik ben jarig geweest en mijn ex was meerdere keren erg nieuwsgierig naar mijn feestje. Ik heb haar bewust niet uitgenodigd. Ook valt het me op dat mijn ex tegenover mij nog wel eens geirriteerd kan reageren. Het ene moment hebben we veel plezier en lacht ze hard om mijn grappen en het andere moment weet ze zich klaarblijkelijk geen houding en doet ze gereserveerd. Alsof ze wacht tot ik toehap, denk ik. Ik vind haar timide als ik gewoon oppervlakkig blijf, haar niet uitnodig tot iets.
Het is even geleden dat ik hier geschreven heb. Inmiddels heeft mijn vrouw de scheiding in gang gezet. Mijn vrouw heeft mijn broertje gebeld om door te geven dat ik de papieren binnenkort zou ontvangen (verleden week dus). Ik heb haar proberen te spreken, maar haar zus laat dat niet toe. Zij nam de telefoon op (nummerherkenning). Haar zus gaf aan dat mijn vrouw de scheiding heeft uitgesteld om mij eerst wat sterker te laten worden. Zelf kon ze mij niet bellen, want ze is er zelf te emotioneel voor (na bijna 5 maanden nog?) en volgens haar zus is het beter dat wij voorlopig geen contact hebben. Ik heb besloten de scheiding niet aan te vechten. Ik heb het idee dat ik er op dit moment toch niets mee opschiet. Wat ik wel doe? Ik stort mij op mijn werk en vrienden. Voor de rest heb ik geen idee hoe alles gaat verlopen. Het probleem is, dat ik, ondanks alles, nog steeds van mijn vrouw hou en ik kan haar maar niet uit mijn gedachten krijgen. Wat ik ook probeer. Reactie infoteur, 27-04-2012
Na jaar is het zover. Is ze weg bij me. Met zijn 2en hebben we het geweldig gehad echt waar. Bijna 3 jaar samen. We hebben ook een hoop stress gehad heel veel stress. Ik ging bijna failliet zij een miskraam. Depressie noem maar op. Van de zomer heb ik der naar der ouders gestuurd omdat daar haar psyg zat. Ze had er veel moeite mee. Ze kwam om het weekend maar zodra ze naar huis moest kregen we ruzie en ze kon dat niet handelen. Op een gegeven moment hebben we gezegd we moeten stoppen en afzonderlijk doorgaan we konden het beide niet. Ze werkt gek van mijn agressie. Sloeg haar nooit maar vloeken schelden. Letterlijk kanker op en tief op ga maar weg. Heb haar van diverse multimedia verwijderd om der later weer toe te voegen. Toen ik dat voor de 2 keer deed heb ik der gebroken. Kreeg een bericht een paar dagen later dat ze met fam en psyg had gesproken en dat ze ermee klaar was. Ze stopte. Ik vroeg 1 kans maar ze kon die niet geven. Van de week heeft ze der spullen opgehaald. Ik had wat foto's van ons en mijn honden klaargezet en gezegd neem maar mee als je het wilt. Ze zei nee ik heb genoeg foto's. Toen ik thuis kwam had ze het wel meegenomen. Van der familie begreep ik dat ze stuk was gegaan in het huis wat ze nog steeds thuis noemt. Ik ben radeloos en ga therapie in voor mijn agressie werd al een paar jaar geleden aangeraden. Maar ik wil haar terug. Haar vader zei werk aan jezelf wie weet wat er gebeurt. Wat kan ik doen om haar terug te krijgen? Ze zegt zelf heel veel moeite hebben en dat het nu gewoon zo moet. Als we verder zijn ze misschien wel contact opneemt.
Dankzij mijn ruime ervaring met koppels, het lezen van diverse boeken van Amerikaanse, Nederlandse en Franse schrijvers en de diverse gesprekken die ik met koppels en individuen heb gevoerd, heb ik een zeer goed inzicht gekregen in de wijze hoe relaties tot stand komen. Ik weet hoe ze evolueren, hoe de communicatie verloopt tussen gelukkige koppels en koppels waarbij het fout gaat.
Maar hij gooit dus alles zomaar weg! Ik snap er zo weinig van. Hij heeft elke dag contact met me gezocht over facebook (ja, wij zijn van die generatie facebook chatters), benoemd dat hij heus nog veel van me houdt en dat hij me ook mist. Gezamenlijke vrienden zeggen dat hij het ook niet meer weet, superverward is en zichzelf bezig probeert te houden om er niet aan te denken. Hij woont nu in ons oude huis want ik ga kapot van verdriet. Nooit heeft het leeftijdsverschil tussen ons ingestaan en nu wel? Of niet? Wat is er nou? Hij blokkeert helemaal. In elk geval zijn gevoelens.
We hebben al regelmatig nog seks gehad met elkaar.. maar van de andere kant voegd hij wel zijn ex toe op Facebook babbeld hij met haaar .. AAAAAAAAAHHHH.. ik word er gek van!!!! en zeggen dat hij me met nieuwjaar nog een geschenk kocht van 900EUR.(wij zijn gewoon mensen van de midde klasse) En 2maand later voeld hij "zo gezegd" niks meer voor me.. ook vraagt hij steeds naar kleding advies bij me om dan uit te gaan of iets te gaan drinken maar dat doet me zo veel zeer vandaag heb ik gezegt dat hij het maar zelf moet uitzoeken..
Hi Sonja, ja je wilt van mij de bevestiging horen dat je ex jou nog steeds ziet zitten. Helaas kan ik daarvoor geen enkel bewijs vinden ;D. Ze laat je ook vrij en los om te doen wat je zelf wilt. Het analyseren van haar gedrag is eigenlijk tijdverspilling. Haar persoonlijke issues dwarsbomen een verzoening sowieso. Daarom moet je ook niet werken aan herstel van wat ooit was, maar aan een manier om hier heelhuids vanaf te komen, op volle kracht vooruit. Terugkijken naar vroeger, met constant die onderhuidse hoop dat jullie elkaar terugvinden, helpt je niet. Gun jezelf dus een vriend(in) wiens gedragingen helder zijn. Iemand die jou begrijpt, en die jij begrijpt. Niet iemand die zich de hele tijd in raadsels hult en jou bij voortduring op het verkeerde spoor zet. De liefde is geen doolhof, maar een wederzijds 'weten'. Groetjes, A.
Het enige wat ik me kan voorstellen is de kinderen, voor de rest was hier niets anders dan een gelukkig huishouden, ik weet echt niet wat eraan de hand is, ik ben vrachtwagenchauffeur internationaal, en mijn vrouw heeft een handicap, maar haar dochter en haar moeder waren tegen ons huwelijk, en denk dat daar het probleem zit, nogmaals wij hebben persoonlijk nooit 1 woord ruzie gehad, en ze wil echt niet praten, dus weet ik eigelijk ook niet waar het over gaat, en dat is wel frustrerend met momenten Reactie infoteur, 02-05-2012
Vrouwen blijken er namelijk heel goed in te zijn excuses voor hem te bedenken als hij ze niet de aandacht schenkt die ze zouden willen, of onduidelijke signalen afgeeft. De smoesjes die vrouwen dan voor mannen bedenken zijn eindeloos: Hij is nog niet toe aan een relatie, hij is bang om zich te binden, hij wil onze vriendschap niet op het spel zetten, enz.
Wat een verhelderend artikel, mijn ex ( moeilijk om te zeggen) is sinds 3 dagen weg en ik ben er helemaal kapot. We waren ruim 7, 5 bijna 8 jaar samen. Ik leerde hem kennen via m'n werk, ik was 31 hij 24, ik lag in scheiding en hij gaf aan mij leuk te vinden. Ik zei toen dat ik geen nieuwe relatie wilde beginnen totdat ik m'n scheiding had afgehandeld en m'n verdriet een plekje had gegeven. Bijna driekwart jaar later kwam het er dan toch van, ik had al een zoontje van 3 en zei dat hij goed moest beseffen waar hij aan begon. Hij kon en wilde dat aan zei hij. Mijn ex voor hem was een vreemdganger en ik had dus nogal wat vertrouwensissues. Mijn huidige ex stond in de weekenden als portier aan de deur bij een discotheek en zelf uit de beveiliging komende weet ik dat vrouwen zich dan letterlijk aan je aanbieden maar hij verzekerde me dat dat echt niet zo was en dat hij niet vreemdging. Na ruim een half jaar ( we woonden toen al samen) kreeg hij een smsje maar omdat we dezelfde telefoon hadden dacht ik dat het mijn tel was, het bleek van een meisje te zijn en toen ik hem ermee confronteerde zei hij dat het gewoon een vriendin was en dat hij wel vaker contact met meisjes had als vrienden maar echt niet vreemdging. Ik heb hem voor de keus gesteld of voor mij te kiezen of voor zijn portierswerk. Reactie infoteur, 10-09-2012
Hi Jaap, zo'n brief is geschikt als je meent dingen verkeerd te hebben gedaan en geen foute indruk wilt achterlaten. Alleen jij weet wat jouw bijdrage in het verhaal is, en wat je anders had moeten doen. Door middel van een brief je ex terugkrijgen ligt helaas minder voor de hand. Hooguit zal ze het eens herlezen en je na verloop van tijd milder beoordelen. Wil iemand plotseling 'niet zoveel meer chatten', dan is dat een indicatie voor het hebben of willen van een andere partner, of een aanwijzing dat ze op een of andere manier bang voor de relatie is. Over beide mogelijkheden heb je niets geschreven dus dit moet je zelf nagaan. Sluit de zaak voorlopig af door je hart te luchten, en vermeld er dan bij dat je hoopt dat jullie na verloop van tijd weer op vriendschappelijke voet verder kunnen. Reageert ze daar ook al negatief op, dan moet je het wel erg bont hebben gemaakt ;). Laat het gewoon aan het lot over wat er gebeurt. Sterkte, A.

Kwam nog even langs met nog even een klein stukje hilariteit. Ik heb je denk ik wel verteld van een collega die tevens een van mijn beste vrienden is en ook een ex. Welnu deze vriendin en ik zijn soms close, gewoon maatjes. Nu viel het mij van de week al op dat mijn huidige ex enorm haar best doet om haar werk goed te doen en nog erger, soms ze zoekt mijn beste vriendin haar aandacht op, op ons werk. Het is me nu al een paar keer opgevallen dat mijn huidige ex geïrriteerd kijkt als ik de aandacht krijg van die vriendin. Ik ben alert en vraag mij af wat ze wel niet van plan is? Tevens heb ik het idee dat mijn 'afstandelijkheid' zijn vruchten een beetje begint af te werpen. Mijn ex komt soms bij me op kantoor met 'niet bijzondere boodschapjes'. Mijn ex kijkt vaak ff langer naar mijn richting als ik het "niet zie, maar wel zie :)" Mijn ex reageerde op de chat binnen een minuut op mijn "hoi hoe gaat het berichtje". Op mijn "ik ga uit eten met iemand" verhaal, kwam van mijn ex sinds maanden heel voorzichtig en met een ernstig gezicht de vraag… "waar ga je eten dan?". Ze is nog steeds het ene moment 'aardig' en het andere moment mat. Maar goed dat weten we allemaal wel :).
Hi Hoopvol, meerdere rebounds zijn mogelijk. Zoals je op zijn berichtjes reageerde is goed, maar wat je hem ook schrijft, doe het nooit meteen. Hij moet goed beseffen dat hij de laatste op jouw lijstje is. Dat hij geen enkele reactie gaf op je wereldreisplannen is natuurlijk waardeloos. Misschien was ie overdonderd! ;). Het vieren van de laatste terugbetaling zou een mooi voorstel van jouw kant zijn, maar het is tevens een test. Want hoe gaat hij daar straks op reageren? 1. Gewillig en onderdanig, 2. enthousiast en gretig, 3. mat en lauw, 4. boos en afkerig, of 5. bangelijk en vermijdend? Dit zijn zomaar wat mogelijkheden, maar bovenal staat dat jij de beste indruk achterlaat, gewoon door het voorstel alleen al. Doet hij het niet, dan rest hem spijt. Doet hij het wel, dan zal hij van heel goede huize moeten komen om jouw interesse op liefdesvlak weer op te roepen. Zo moet je het zien. Groetjes, A.

Nu ben ik inderdaad een bescheiden, introverte jongen. Geen schreeuwer of haantje de voorste. Geen succesvolle, snelle jongen. Maar deze mensen hebben toch ook recht op liefde en geluk? Tijdens onze relatie hadden we het bovenal erg fijn en gezellig elke dag. Het waren vooral zorgen over geld, materiële zaken en inmengingen van buitenstaanders die zorgden voor spanningen.


We gaan nu vriendschappelijk wat afspreken (dat heb ik duidelijk benadrukt, ook omdat ze zei dat ik niet moest gaan huilen want dan ging zij ook. En omdat ze zei ja moet niet te pijnlijk voor je zijn), daar zoeken we deze week nog wel even contact over, gewoon simpel drankje op neutrale plek. Mijn intentie is relaxt, zie wel hoe het loopt en ga niks forceren. Haar laten zien dat ze juist alle ruimte krijgt, wat ze ook doet. Alles lekker vrijblijvend en gezellig. Gewoon leuk over komen zonder verwachtingen, en that’s it.


Hi Wilco, gezien je waarschijnlijk nog jonge leeftijd is de kans dat je met de ware te maken hebt nagenoeg nul. Elke relatie krijgt na een aanvankelijk mooie start een kentering, waarbij de roze bril langzaam af gaat en je opeens eigenschappen in de ander ziet die je minder bevallen. De kunst is om dan niet hardhollend weg te lopen, maar gewoon met elkaar te blijven communiceren. En vooral in de moeilijke tijd die jij voor je kiezen kreeg. Een relatie vraagt namelijk onderhoud! Als een relatie goed en duurzaam is, zul je van de ander houden, ongeacht welke lijst 'slechte karaktereigenschappen' je zou kunnen opnoemen. Liefde is daar sterk genoeg voor. Helaas, en dat was ook te verwachten, zit dat bij jullie minder goed en daar is niemand schuldig aan. Het artikel wijst je de weg om haar terug te krijgen. Je deed vooralsnog het omgekeerde, dus draai je tactiek om en wacht lange tijd voor je haar weer eens benadert. Begin dan altijd vriendschappelijk en verwijs niet naar het verleden. Of ze bereid is weer met je te praten, kan ik niet voorspellen. Gevoelens zijn moeilijk te beredeneren en laten zich moeilijk sturen. Sterkte, A.
Mannen en vrouwen gedragen zich heel verschillend op de werkvloer. Als een man en een vrouw dezelfde functie op hetzelfde kantoor zouden vervullen, zouden ze hun taken allebei op een compleet andere manier benaderen. Mannen focussen zich meer op het voltooien van een specifieke taak, terwijl vrouwen zich meer op het proces concentreren waarmee ze de taak uiteindelijk kunnen voltooien. Vrouwen stellen meestal meer vragen, terwijl mannen het moeilijk vinden om de meningen van anderen mee te nemen. Zowel mannen als vrouwen vinden dat het andere geslacht geen begrip heeft voor de behoeften van de ander op de werkvloer. [6]
En daarom heb ik besloten om alles wat ik zelf uit het onderzoek had geleerd en in praktijk heb gebracht te gebruiken voor het boek Verleid Hem – En Laat Hem Voor Altijd Van Je Houden. Het bevat meer dan 120 bladzijden boordevol informatie, met geheimen en voorbeelden hoe je een man verleidt, zorgt dat hij hopeloos verliefd op je wordt en maakt dat hij jou aanbidt.
Ik heb het uitgemaakt met mijn ex, we kregen ruzie over een exvriend omdat ze met hem afgesproken had. Ik las op whatsapp dat hij haar terug wilde, dat hij dr graag wilde zien en dat ze daadwerkelijk afgesproken hadden. Hij wilde met haar iets gaan doen op valentijns dag, maar dat heeft zij afgezegd. Uiteindelijk zei ik dat het over was waarna ze me 5x of meer vroeg of ik het ckr wist dat het over was. Nadat ik ja zei ging ze met tranen de deur uit en ben ik haar terug gaan halen. Eerst wilde ze niet naar binnen uiteindelijk wel en bleef ze slapen. Ik vertelde dr dat ik eigenlijk niet wil dat het over is en dat ik dr daarom ben komen halen. Zij vind dat ik dr niet uit de deur moest laten gaan en zo harteloos tegen dr zei dat het over was. In de ochtend werd ze boos omdat ik weer in dr telefoon keek, heb ik dr maar naar huis gebracht waarna zei niks meer zei en direct naar binnen liep. Ben met dr mee gegaan en ze vond dat ik vaak stomme dingens zeg wanneer ik boos ben en zodra ik rustig ben, denkende dat het dan snel weer goed komt. Misschien fout maar ik heb dr verteld dat ik van dr hield en de relatie niet zomaar wil opgeven aangezien we volgende week 3 jaar samen zijn(waren). Om het verhaal af te sluiten zei ze mij dat ze alvast vandaag geen contact met me wilde aangezien, en ze niet wist of het daadwerkelijk over is.. Nu ben ik de hele dag stil geweest, en twijfel of ik dr nu in de avond moet bellen maar weet niet of dat wel verstandig is aangezien ze nu met dr nicht thuis is.

Wanneer je echt van elkaar houdt, dan vecht je niet tegen elkaar, dan heb je geen kritiek, dan geef je niet op. Wanneer je echt van elkaar houdt, dan vecht je samen. Dan vecht je samen tegen kritiek, samen tegen mindere dingen, bijvoorbeeld tegen de oorlog die je partner in zijn of haar rugzak met zich mee draagt, samen voor een zo mooi mogelijke toekomst, samen.
Zoals de schrijfster Sarah Ban Breathnach al zei, "Als je wacht op het beste, zal je het meestal ook krijgen." Verwacht dat er goede dingen gaan gebeuren. Creëer een specifiek doel door precies te definiëren wat je in een man zoekt. Pas dit doel eens in de zoveel tijd aan. Bereid je mentaal voor op het ontmoeten van en trouwen met de man van je dromen.

Hi Barrie, je hebt helemaal niets aan haar. Kennelijk heeft ze in die week met jou ook met een ander aangepapt en liet ze je plompverloren barsten. Wat is dat voor 'liefde'? Het lijkt helemaal nergens op, ook niet op verliefdheid, ook niet op vriendschap. Zoals je al merkte houdt de ander overtuigen doorgaans enkel in dat deze het omgekeerde gaat doen van wat je wilt, dus ook dat hielp niet bepaald. Waarom je vrijwillig in de wachtkamer gaat zitten in de hoop op een kans is misschien begrijpelijk, maar niet verstandig. Beter kun je haar uit je hoofd zetten, en pas terugkeren als ze vrij is. Misschien kom je daar ooit achter als ze dit op internet meldt. Deze dame is sowieso niet serieus bezig! Sterkte, A.

Als je vriendje je mist, betekent dat dat hij om je geeft en zich fysiek en emotioneel met je verbonden voelt. Als je een langeafstandsrelatie hebt of vaak weg bent, kan het moeilijker zijn om een band te houden. Er zijn verschillende dingen die je kunt doen om ervoor te zorgen dat je vriendje je gaat missen als jullie niet bij elkaar zijn, zoals het verbeteren van de communicatie, hem verrassen en manieren zoeken waarop hij zich tot je aangetrokken blijft voelen.
Ongeveer 2 maanden geleden vertelde hij me dat hij niet meer goed in zijn vel zat en ongelukkig was. Dit nadat we hadden afgesproken binnen een jaar of 2 toch te gaan samenwonen als alles goed ging. Voor hem zodat hij daar toch over na kon denken en hem tijd te geven aan het idee te wennen, voor mij om toch een houvast te hebben. Sindsdien is er voor mij een enorme last van mijn schouders gevallen, zijn twijfel was weg en ik kon toch aan een toekomst met hem denken…
maar toch ga ik het proberen en er is ook geen andere manier meer hij heeft me geblokkeerd op whats app en heeft me verwijdert op twitter en facebook. dus praten via social media gaat niet meer. ik heb wel mensen die vaak met hem praten over mij zonder dat ik het weet maar hij denkt dat ze dat allemaal vragen voor mij dus hij reageert vaak heel bot op hem. maar het is een schat van een jongen en we hebben samen heel veel mee gemaakt en nou juist de dingen die ik heb beleeft met hem wil ik zo houden ik wil voor hem weer zijn meisje zijn maar dat zal wel niet gouw gaan.
×