Hey, tja ik kan mij maar 1 reden voor ogen zien, we zijn een samengesteld gezin met 3 kinderen van 16 jaar. Mijn vrouw heeft een tweeling en ik heb een zoon. Mijn zoon wordt rot verwend door de familie van mijn ex-vrouw, en daar was redelijk wat jaloezie om, en nijd, omdat haar kinderen niet kregen wat mijn zoon kreeg, maar daar breek je toch geen huwelijk voor uit elkaar? Ik kreeg 3 weken geleden van haar dochter een sms, eindelijk heb ik mijn zin en was het de mooiste dag uit mijn leven dat we vertrokken zijn bij je. Nu hoop ik echt dat mijn vrouw haar ogen zouden open gaan met de tijd, en de juiste beslissing neemt, of toch op zijn minst contact opneemt, want zoals ik al zei hebben wij nooit 1 woord ruzie gehad als koppel, bedankt. Reactie infoteur, 03-05-2012

Pff het is al een maand uit tussen mij en me vriendje en ik hou nog steeds super veel van hem en kan hem ook niet vergeten en elke keer vroeg die telkens op whatsapp nieuw vriendje nieuw vriendje en telkens zei ik nee en dan zeg die je status en dan zeg ik dus en dan vraag ik het terug zeg die ja maar is snap hem niet is die jaloers of niet en hoe kom ik erachter want hij heeft het uitgemaakt maar volgens mij is die gewoon maar hoe kom ik eracher huh help me please xx ???

Geef je ex eerst eens een aantal weken de tijd, zodat hij of zij eerst eens alles kan laten bezinken. Het kan zomaar gebeuren dat je ex dan gaat merken dat hij of zij jou gaat missen. Dus verpest dat ene moment niet dat hij of zij zich, dat vanuit zichzelf kan gaan realiseren. Dat moment krijg je maar 1 keer dus verpest het niet. Wacht af welke processen zich in je ex en in jezelf gaan rijpen.


nu bijne 2 weken geleden heeft zij besloten om er toch een eind aan te maken omdat de juiste gevoelens er niet meer zijn (het romantische, de passie). Blijkbaar is ze kort daarna terug met haar ex beginnen praten en 1 week nadat we uit elkaar zijn slapen ze al samen. Mijn vraag is nu of ze hem gebruikt om de leegte op te vullen die ik nu achterlaat of is ze van haar kant aan het proberen om haar ex terug te krijgen. alles wat ik kan opmaken wat zij vertelde over die relatie was dat het echt geen goede was.

Kort samengevat luidt het antwoord op de vraag "Hoe krijg ik mijn ex terug?" dan ook: Heb geduld, raak vooral niet in paniek en doe zeker geen dingen die duiden op wanhoop. Het vertrouwen van je ex en de liefde van je ex zijn alleen maar terug te winnen door geduld, rust, bedachtzaamheid, vertrouwen, openheid, oprechtheid, eerlijkheid en rustig assertief leiderschap.


Ik heb zojuist een reactie van je ontvangen waarvoor mijn dank, en was idd vergeten te vermelden in het vorige verhaal dat de scheiding WEL is getekend paar weken geleden en inmiddels zijn ze ook weer op normale voet met elkaar ivm het kindje. September is het allemaal officieel rond (bijna dus!). Hij is enkel op papier getrouwd, zonder zoals wij het kennen 'een bruiloft'. Inmiddels zijn we inderdaad het 'verhaal' verder thans… eigenlijk niet… hij heeft nooit meer gebeld zoals ik eigenlijk geopperd had in de mail… Daarmee vind ik dat hij de deur dus NIET sluit. Ik denk dat hij het over zijn vakantie en het officiële stuk van september heen tilt heb ik het vermoeden. Ik heb ook niets meer laten horen en ben dit ook niet van plan. Wij zitten enkel nog met spullen die uitgewisseld moeten worden, maar ik zou dat zelfs op kunnen sturen (was mijn spontane idee… maar wat wekt dat nu voor idee?) omdat het om iets kleins gaat. Echter om dit feit denk ik ook dat de deur niet definitief is gesloten nog. Ik vind het geen type om mij op zo'n manier te laten blijken niet met iemand verder te gaan. Ik laat het maar, en zie vanzelf wel, heb mijn leven opgepakt (voor zover mogelijk) en zie wat de toekomst brengt. Uiteraard hoop ik voor beiden op rustiger vaarwater en een reünie tzt… Het is moeilijk en het blijft toch weer een onzeker gevoel op zo'n manier. Groetjes Isabel. Reactie infoteur, 31-08-2012


De reden voor hem is dat hij op dit moment geen relatie wil, erg onbegrijpelijk voor mij omdat hij wel zegt dat hij gek op me is en zeker ook omdat het heel erg leuk was wat we hadden (heeft hij ook bevestigd). Hij is al tijden erg druk en er zijn heel veel mensen om hem heen die verwachtingen van hem hebben en hij heeft van zichzelf ook nog eens een hoop verwachtingen.
Eind 2014 liet mijn partner me weten dat de liefde van haar kant op is, dit na ruim 14j en kinderen. De oorzaak ligt vooral bij mezelf en dat besef ik ook. Het niet waarderen van wat ze allemaal doet, zij die vooral alles deed, ruziën over futiliteiten, etc. Enkele weken voordat ze me alles vertelde had ik als het ware een klik gemaakt en me anders beginnen gedragen, meer naar de kant van hoe het wel kan en zou moeten zijn. Helaas te laat. Mede het feit dat ze op een ander verliefd is geworden, maakt het er niet gemakkelijker op. Ze wil mij nog een tweede kans geven, maar kan voorlopig die ander niet uit haar gedachten zetten. Ze hebben nog contact via sms, en wellicht zien ze elkaar ook wel eens geregeld. Ze garandeert me wel dat ze nog niet over de grens gegaan is met hem. Hij geeft haar nu ook steun in deze moeilijke periode. Ze weet niet wat ze moet doen. Ze gelooft niet in mij dat ik echt anders zal omgaan, dat ik het niet zal volhouden. Ik voel me er wel goed bij, nu ik ook aanvoel dat het wel anders kan. Hoe kan ik haar overtuigen van mijn goede bedoelingen? Hoe kan ik haar duidelijk laten merken dat ik het deze keer wél oprecht meen? Ik wil haar echt niet kwijt. Ik wil haar hart terug! Wat moet ik doen om haar te overtuigen? Ze heeft er voor haar een termijn opgezet, als de gevoelens niet terugkomen gaat ze weg. Ik heb wel geen idee over welke termijn ze het heeft.
Hi Richard, mij heb je allang overtuigd, maar je ex is iemand anders. Je moet haar op het einde toch enorm hebben hebben afgeschrikt. Op een relatie gokken moet je nu niet doen, want eerst moet het vertrouwen terug. Het is goed dat je een tijd niets gedaan hebt, juist omdat je een aantal overigens begrijpelijke fouten hebt gemaakt. Het is jammer dat je de nieuwe dingen in je leven niet met haar kunt delen. En het is frustrerend dat de relatie 'onaf' voelt. Je vraagt je dan terecht af of je ex niet met hetzelfde 'onaffe' gevoel zit. Mogelijk is de invloed van haar omgeving groot en doet ze niet wat ze in haar hart werkelijk wil. In zo'n geval krijg je het bekende getwijfel, wat elke relatie vroeg of laat kapot maakt. Je moet dus niet denken dat alles aan jezelf te wijten is, want de kans is groot dat ze slechts onjuiste conclusies heeft getrokken. Dat zie je vaak bij een breuk: een reeks misverstanden stapelt zich op, en verdriet en woede is een muur die herstel onmogelijk maakt. Of zij die zware, negatieve emoties heeft valt te betwijfelen, want al wat ze zei is dat ze zielsveel van je hield. En ik garandeer je dat als een vrouw dat uitspreekt het serious business is. Maar angst is een slechte raadgever. Het is mogelijk dat haar gevoel van veiligheid en vertrouwen is aangetast, en ze daarom bang is voor de confrontatie. Verhuist ze 1 mei, dan kun je daar gebruik van maken en haar eind april vragen waar ze naar toe gaat. Een boeket en een uitnodiging zou ik niet doen, en een sms is wat simpeltjes. Schrijf in geen geval dat het nu wel lang geduurd heeft en dat jullie wat leuks moeten doen. Zwijg over je intenties, maar je hebt het volste recht om de vriendschap proberen te herstellen. Een email volstaat, maar houd het kort en probeer enkel wat informatie los te peuteren. Krijg je die, dan moet je niet meteen weer reageren maar wederom wachten en er later eens wat inhoudelijker op in gaan. Reageert ze totaal niet op je mail, laat het dan wederom voor lange tijd zitten. Wat een gedoe he? Groetjes, A.

Hij ziet er echt betrouwbaar uit en ik vond het zo geweldig dat hij niet zoveel oog heeft voor het vrouwelijk schoon, maar blijkbaar had ie ook niet veel oog voor mij. Kan je mij aub zeggen waarom hij dan wel zo vaak bij mij was en me zo vaak knuffelde en kuste? Ik zou het niet kunnen iemand zo innig kussen en knuffelen waar ik geen gevoel voor heb. Snappen doe ik het niet goed hoor, bestaan er dan echt zo’n mensen?
Ik ben gestopt met leugens, wil echt nooit meer een ander en heb zelf hulp ingeroepen van een paragnost...zij vertelde mij dat ze heel boos is en dat ik haar met rust moet laten...hoe harder ik trek, hoe verder ik haar bij me vandaan duw.....en dat ik moet werken aan mezelf....in mijn hoofd is t 1 grote chaos....haar advies zal ik ook absoluut opvolgen
2 maanden geleden gaf mijn vrouw na een fikse ruzie ( de druppel) aan dat ze niet verder met mij wil en dat ze wil scheiden. We zijn 17 jaar geleden na 6 jaar huwelijk van elkaar gescheiden en 16 jaar geleden hertrouwd we hadden op dat moment een dochter. Alles wat hierboven in dit artikel staat klop. Ik heb haar emotioneel verwaarloosd dat besef ik me wel degelijk en dat is niet terug te draaien.We hebben beide geen fijne jeugd gehad dit heeft invloed op je leven. Zij heeft moeite met veranderingen en kan moeilijk vergeven. Er was ook een sleur in onze relatie geslopen. Dit is wie wij in mijn ogen zijn in een notendop.

Omdat ik de afstand wil bewaren, heb ik haar een brief van 13 pagina's gestuurd met mijn fouten, mijn liefde aan haar en mijn toekomstplannen. Ze zegt dat ze de tijd nog niet heeft gehad om te antwoorden en dat we elkaar beter niet zien. Wat er nog bijkomt is dat ze binnen de maand in mijn straat komt wonen, wat het nog moeilijker maakt. "We gaan eraan moeten wennen dat we elkaar nog vaak gaan tegenkomen, dat is kut voor jou, sorry he".


afgelopen maandag heeft mijn vriendin onze relatie verbroken, omdat ze het juiste gevoel niet meer heeft. Ze heeft meer vriendschappelijke gevoelens dan liefde en wil haar vrijheid terug zonder verplichtingen e.d. Ik heb haar na lang praten overtuigd (min of meer opgelegd) dat ze nog een aantal dagen tijd voor zichzelf moet nemen zonder enig contact.
Maar ik weet het op moment ook niet meer. Ik wilde hem natuurlijk niet helemaal kwijt, dus ik probeerde me gevoelens aan de kant te zetten er te zijn als vriend voor hem. Waar toen alles ook tot een relatie kwam. Ik wil dus niet de hoop opgeven maar hij is best heel koppig en ziet niet hoe stapel gek ik en me zoontje op hem zijn. En dat ik er nu alles aan ga doen om mijn verleden te vergeten en een betere moeder ben dan voorheen. Ik ben al wel zo ver dat hij me nu niet meer negeert.

In elk geval trok ik het niet meer. De hele normale liefdevolle omgang met elkaar (ook seksueel, sorry) maar wel het gegeven dat hij twijfels had. Hoewel ik veel met hem gepraat heb, dat we stap terug konden doen etc. en we zo'n goed team waren, heb ik toen besloten week naar mijn moeder te gaan. Een week vol vrees en angst. Mijn ex is een meester in het wegstoppen van emoties. Hij richt zich gewoon op z'n boek en dan is het er gewoon niet. Heb ik me menig keer over verbaasd w.b. reactie op zijn ouders. Dus hij heeft me die week niet gemist. Nee duh, logisch. Je moet nadenken, zit in negatieve flow en je moet een keuze maken.
Na zo’n 3 weken begon ik mij weer wat beter te voelen, want ik keek terug op onze relatie en die is vaak niet goed geweest, ondanks dat ik zielsveel van haar hou en zij de moeder van mijn kids is. En ik was eigenlijk al in mijn hoofd bezig een nieuwe toekomst op te bouwen. Dus begon ik mij wat rustiger te gedragen betreft de berichtjes… en toen ineens stuurde ze mij dat ze mij terug wil.
Ja, je wil een relatie. Met hem. Maar aangezien dat van twee kanten moet komen en dat voorlopig niet aan de hand is: wat wil jij? Voor hem is alles nu zoals hij wil: hij heeft jou, maar geen verplichtingen. Als jij daar mee kan leven is dat natuurlijk prima, maar hij wil geen relatie en dat betekent niet dat jij dat dan ook maar niet moet willen. Het is niet altijd heel duidelijk wat je wilt, want we snappen dat je hem niet kwijt wilt raken, maar dat je dit tegelijkertijd niet de meest ideale situatie vindt. Vraag jezelf dus oprecht af of jij gelukkig wordt als je met hem om blijft gaan of dat je dan beter door kan gaan met je leven.

Hi Eddy, zonder te weten waarom ze weggelopen is, kan ik er geen zinvolle uitspraak over doen. Wat er gezegd is, is dat ze zich bedreigd voelt, geen contact wil, wil scheiden en dat je haar leven zuur gemaakt zou hebben. Dat zijn geen beste conclusies. Vertrouwen terugwinnen is dan ook nu niet aan de orde. Een vrouw vertrekt nooit zomaar, dus er moeten dingen zijn gebeurd die absoluut niet door de beugel kunnen. Ik kan er vooralsnog niet anders van maken. Wacht af wat ze gaat doen! Sterkte, A.

Na gesprekken met mensen die dicht bij mij staan heb ik ook van hen vernomen dat ze vonden dat ik mezelf niet meer was, en dat ik zo chagrijnig deed. Dat ik aan het 'verzuren' was. Pfff, het is niet makkelijk om te horen, maar ook weer een stok achter de deur om door te gaan met een positieve instelling! Door te sporten groeit mijn zelfvertrouwen ook weer, en met zelfvertrouwen sta je toch veel beter in het leven.
Veel mensen zullen bij het lezen van de titel van dit artikel al snel denken aan relaties die beëindigd zijn. Echter willen ook veel partners in een liefdesrelatie zich gemist voelen. Veel mensen zijn hedendaags erg druk met hun werk, hobby's, enz., maar hun partner schiet er een beetje bij in. Zo kan het gebeuren dat iemand zich zelfs te midden van een relatie gemist wil voelen.
ik weet het nog steeds niet de ene keer reageerd hij meteen de andere keer niet, de ene keer doet hij kortaf de andere keer weer niet. En dan zecht hij tegen een vriendin dat hij iemand leuk vind en dan weer niet. Hij zegt wel vaak afspraakjes af omdat hij het druk heeft dit komt met name door school omdat hij op gymnasium zit. We zaten allebij in de musical en liep hij de hele tijd langs mij af en raakte mij daardoor aan maar ik weet niet wat dat dan wil zeggen. We hebben zelfs meer dan 2 uur geappt op een dag. Please tell me
Hi Liever Anoniem, zonder opgaaf van redenen kun je weinig. En ik nog minder. Het is onduidelijk waarom ze het huis heeft verlaten, maar ik kan je garanderen dat een vrouw dit niet zomaar doet. Ze wil niet verder, voelt zich leeg en ongelukkig en huilt. Hoe het zo gekomen is, vertel je echter niet. Ruzies zijn geen reden om een relatie te verbreken, wel is het een signaal dat de communicatie niet goed verloopt. Maar waarover die ruzies gingen zeg je helaas ook al niet. Alles blijft vaag. Er is een eerdere scheiding geweest, dus misschien is hetzelfde verhaal als vroeger aan de hand. Kortom, voor mij te veel gissen om er iets zinnigs over te zeggen. Dit geldt ook voor je stelling dat ze 'moeilijk kan vergeven' (wat moet ze vergeven), en je suggestie dat ze misschien handelt uit schuldgevoel (hoezo), angst (waarvoor), waardering (voor wie) of zelfs liefde. Een scheiding van tafel en bed is moeilijk terug te draaien. Ik vrees dat er teveel gebeurd is, en wat dat is, weet jij zelf het beste. Sterkte, A.
Nog even een kleine aanvulling en dan duik ik weer onder voor een tijd :). Ik zag mijn ex vandaag weer op het werk. Op zich was ze ok, maar toch weer (in tegenstelling tot 1e paasdag) gereserveerd… wel vroeg ze vrolijk hoe mijn paasbrunch gisteren was geweest etc etc. Ik was jolig en gewoon geinterreseerd en vroeg ook naar haar dag gisteren. Ze had gisteren film gekeken met die mannelijke vriend van haar (dit wist ik weer via via) maar hier is ze niet open over tegen mij. Op zich weet ik ook dat daar niks zit qua relatie.
Mijn vriend heeft het op 12 november met mij uitgemaakt, na vijf jaar verkering te hebben gehad. Alles leek perfect te zijn en in orde. We konden goed met elkaar praten, hij zei elke dag hoeveel die van me hield en toch was daar opeens het moment dat hij tegen mij zei: 'ik weet niet of ik nog verder met je wil, ik hou niet meer van je zoals eerst'. Voor mij een klap, omdat het allemaal zo onverwachts kwam. Ik had het totaal niet verwacht omdat die twee dagen ervoor nog vertelde hoeveel die van me hield en dat hij me echt niet meer liet gaan. Drie jaar geleden in dezelfde maand, heeft hij het ook uitgemaakt met me, maar is toen weer bij me teruggekomen na een maand.
Liefdesverdriet is iets wat tijd vraagt om te slijten. Hebben jullie erover kunnen praten? Dat is wel heel belangrijk in dit pijnlijk proces, het een plaats kunnen geven. Ik ken jou niet maar als ik een relatie had van 9 jaar, ik zou datzelfde jaar geen relatie meer kunnen aangaan. Mijn ex heeft onze 1 jaar relatie in aug beeindigd. Ik heb voor mezelf uitgemaakt dat ik nu ook 1 jaar lang geen relatie meer wil aangaan. Kwestie van alles goed te kunnen plaatsen en mijn eigen leven terug op rails te zetten. Ik voel me ook niet in staat om weer een relatie aan te gaan, daarvoor is het te vers en te diep. Zo ook bij jou. Jij moet nu rouwen en tijd besteden aan jezelf. Tuurlijk ga jij nog andere mannen kunnen vertrouwen, alleen nu ff niet. Ik denk eerlijk gezegd dat jij je vorige lange relatie nog niet helemaal hebt verwerkt. 9jaar zet je niet op 1 2 3 opzij. Ben je nu met je laatste ex nog vrienden?

Mijn relatie is nu net een maand uit en ik mis haar nog steeds. Mijn ex en ik schelen 6 jaar. Ik ben 26 en zij is 20. We hebben bijna twee jaar (met een korte pauze) een erg liefdevolle en leuke lange afstandsrelatie gehad, omdat zij ergens anders woonde. Een week voordat het uitging stuurde ze mij nog een opbeurend en liefdevol smsje, echter die week daarna probeerde ik haar te bellen en te whatsappen maar kreeg weinig antwoord. Alleen berichten dat ze even niet wist wat ze met ons aan moest. De week die daarop volgde kreeg ik ineens een berichtje dat we moesten praten. Ik had al een gevoel waar dit toe zou gaan leiden. Op de dag dat ze het uitmaakte verscheen zij in tranen voor mijn deur en bood haar excuses aan. We hebben vervolgens een 30/45 min zitten praten (beiden hevig geëmotioneerd). In het gesprek kwam naar voren dat er een afstand was gegroeid tussen ons en dat zij mij al meerdere keren had gewaarschuwd dat dit kon gebeuren. Zij heeft het dit jaar erg druk met school waardoor wij elkaar sowieso minder gingen zien op deze manier. Zij wilde dat ik bij haar in de buurt zou komen wonen (in een stad waar ik behalve haar niemand ken). Ik heb haar toen gezegd dat ik alleen zou doen als we zouden gaan samen wonen (misschien achteraf niet een hele realistische eis), maar zij wilde gezien haar jonge leeftijd nog niet samenwonen omdat zij wilde genieten van haar vrijheid. Bovendien zou dit het laatste jaar zijn van haar huidige studie en zal ze in de zomer van 2013 waarschijnlijk verhuizen naar een andere stad (waarschijnlijk Utrecht). Ik vond het dan ook niet zinvol om voor enkele maanden naar de desbetreffende stad te verhuizen, als zij na de zomer toch weg zou gaan. Ik heb haar voortijdig al gezegd dat ik wel bereid was te verhuizen richting Utrecht en omstreken mocht zij daar gaan willen studeren, alleen dat ik het accepteerde dat komen jaar moeilijk zou worden. Dat zij zo relatief kort na de zomervakantie er al de brui aan zou geven had ik echter niet verwacht. Vanwege mijn toenmalige werk was ik sowieso verplicht 1 weekend te werken en ik had mijn rooster zo ingedeeld (en wanneer dit niet zo was probeerde ik te het dusdanig te regelen) dat ik haar zo vaak mogelijk kon zien. Juist door de lange afstand had ik het gevoel dat ik haar juist voldoende vrijheid gaf, al rekening houdend met haar leeftijd. Hier zit dan ook haar tegenstrijdigheid, ze wil mij in haar buurt en kon op haar beurt niet beloven dat wij elkaar ook dan heel vaak zouden zien en wilde tegelijkertijd ook haar vrijheid. Juist door de lange afstand had ik het gevoel dat ik haar juist voldoende vrijheid gaf, al rekening houdend met haar leeftijd. Tijdens de relatie hebben we naast vele up momenten ook wel wat down momenten gekend (de tijdelijke pauze) mede omdat ik door mijn gedrag haar een aantal keren had gekwetst. Gedurende die tijd heb ik hulp gezocht en op het moment dat het weer aanging vonden wij beiden dat ik veranderd was. Op dat moment hebben we het dan ook uitgebreid over die bepaalde situaties waarin zij gekwetst was gehad en hebben wij het uitgepraat. maar op het moment dat zij het uitmaakte haalde zij dit alles weer naar boven. Daarnaast heeft zij een vervelende familie historie met aanverwante slepende rechtszaken die toen en ook nog op dit moment spelen. Zij heeft mij gezegd dat ik haar nooit zou werkelijk begrijpen omdat ik niet in dezelfde situatie zit. Zij zegt dat het mij niet opviel als ze had gehuild (soms wel soms niet) maar als het mij wel op viel en ik er naar vroeg zei zij dat er niets aan de hand was. Ze neemt mij kwalijk dat ik er nooit naar vroeg, terwijl ik dit juist niet deed omdat ik wist dat dit voor haar een moeilijk onderwerp was. Ik was juist van mening dat zij hier zelf over moest beginnen maar dat deed zij nooit. Uiteindelijk vond zij ook dat ik mij moest focussen op wat ik nu eigenlijk verder wil met mijn leven en dat ik moet durven stappen te zetten en dat wij teveel verschillen. Ik heb daarop geantwoord dat wij beiden in verschillende levensfasen zitten. Zij is nog druk met school, Ik ben al een tijdje actief op de arbeidsmarkt. Uiteindelijk heeft zij het uitgemaakt en is ze al huilend weggegaan. Ik mis haar nog steeds heel erg. Ik houd nog steeds van haar. Ik heb, kort nadat het uitging, haar lastig gevallen via Facebook met ík wil je terug' berichten. Ik had (en heb nog steeds) zo'n spijt hiervan dat ik haar 3 weken geleden een laatste bericht gestuurd heb waarin ik mijn excuses aanbood, vermeld dat ik haar niet meer zou lastigvallen en haar succes heb gewenst met haar verdere leven. Vorige week heb ik kort via Facebook met haar moeder gesproken en gevraagd hoe het met haar ging. Die zij dat het wel goed ging maar dat ze nog steeds verdrietig was. Sinds enkele dagen heeft ze mij geblokkeerd en verwijderd van Facebook, dit terwijl ik niets meer tegen haar heb gezegd. Ik wil haar zo graag nog een keer zien of met haar praten omdat ik nog behoorlijk wat vragen heb. Maar is die kans groot dat dat ooit nog zal gebeuren? En hoe moet ik dit aanpakken? Ik heb haar telefoonnummer nog wel… Reactie infoteur, 26-10-2012
Ergens wil ik dat het goed met haar gaat want je wenst niemand een burnout en zeker niet degene waar je veel om geeft, maar als je zo makkelijk je leven weer oppakt ondanks een burnout vraag ik me dan af hoe diep de liefde heeft gezeten. Ik kocht deze week ook een ebook over hoe je je ex terug zou kunnen krijgen maar als snel bedacht ik me dat dit niet zo gaat werken. De ene dag voel ik me wel goed en denk ik “kom op focus je op jezelf, ga door met je eigen leven” en de andere dag ben ik verdrietig en raak ik in paniek door de gedachte dat het echt over is. Ergens weet ik dat dit gevoel van een gebroken hart over zal gaan maar nu ben ik toch bang dat dit heel lang zal duren en ik misschien nooit meer zo iemand zal vinden als mijn ex..
Mannen en vrouwen vinden verschillende soorten gesprekken fijn. Onderzoek heeft uitgewezen dat dit verschil al tijdens de kindertijd ontstaat: meisjes voelen zich verbonden met elkaar als ze geheimpjes hebben en samen persoonlijke problemen bespreken. Jongens hechten zich aan elkaar door samen dingen te ondernemen en over hun gezamenlijke hobby’s te praten. [3]. Als je van je vriend of man verwacht dat hij net zo'n goede gesprekspartner voor je is als je beste vriendin, zal je negatief verrast worden. Mannen bouwen geen hechte relaties op door middel van gesprekken en ze veranderen vaker van thema. Ze worden tijdens het gesprek bovendien snel afgeleid door objecten in hun directe omgeving.
Echter gister hoorde ik via via dat ex bezig is met een cadeautje voor die meid en toch naar haar verjaardag gaat (vandaag dus). Ik geloofde m'n oren niet. Dit kan toch niet waar zijn? Ik heb hem gesmst of hij nou ook niet vindt dat hij enorm stom bezig is. Ik kreeg als reactie dat hij echt niet snapt waar ik het over heb. Ik: dat weet je dondersgoed. En daarbij heb ik het gelaten.
Ik wilde zo voor hem gaan… nu ik met mijn huidige vriend ben merk ik dat ik me vaak aan hem irriteer. Kijk hem niet aan bij het knuffelen. Zoek niet de intimiteit wat hij juist heel erg wenst. Ik krijg steeds meer een muur en vraag me af ben ik te snel in deze nieuwe relatie gestapt… heb ik bindingsangst of is hij blijkbaar toch niet de ware …vind de aanblik van zijn hoofd niet echt aantrekkelijk..
Korte situatie bij die gast. ze heeft hem leren kennen omdat hij interesse had maar zij niet had die niet in hem want ze was met mij. Hij is blijven praten en zo hebben ze een klik gemaakt en is ze begonnen over dat het niet zo goed zat bij ons. Zo is hij kunnen ‘binnenraken’. Ze had met hem redelijk snel gekust en wat afgesproken terwijl we nog aan het praten waren enzovoort. Mijn ex verzekerde me dat ze nog op mij verliefd was en niet op hem. Als we erna nog contact hadden of ze sprak met mijn beste vriend dan zij ze nooit dat er geen gevoelens meer waren, ze wou me niet kwijt maar kan niet beide hebben, dat heb ik gezegd.
Dit betekent niet dat je kan stoppen met het oplossen van het probleem wat ten grondslag lag aan de break-up. Sterker nog: je weet nu waarom het des te belangrijker is dat je ervoor zorgt dat dit opgelost is voordat je contact met hem zoekt. Mannen zien van nature problemen als iets wat lijkt op een kwaadaardig gezwel: het moet zo snel mogelijk chirurgisch verwijderd worden. Wanneer jij dat doet, dan toon je begrip voor zijn belevingswereld.
Hoi, ik heb een aantal vragen en heb advies nodig.ik heb me ex ontmoet via een site. En de klik was enorm. Hij is voor mij 12 jaar samen geweest met een vrouw waar hij ook mee getrouwd is geweest en een dochtertje mee heeft. toen ik hem ontmoete was de scheiding al 5 jaar achter de rug. Die relatie heeft hem gebroken en diep gekwetst. Zij was meerdere malen vreemd gegaan en hele gemene geintjes gefilkt. In die 5 jaar heeft hij geen relatie meer gehad. Toen ontmoete hij mij en het klikte enorm we zijn 8 maanden samen geweest. En in het begin schreeuwde hij het al gelijk van de daken hoe gelukkig hij was. En ik was voorzichtig. Zijn dochter en fam wisten gelijk van mij af, wat hij normaal nooit zou doen. Hij droeg me op handen want dit gevoel had hij al jaren niet meer gehad. het nadeel was dat er 200 km tussen zat en hij altijd naar mij toe kwam en ik door omstandigheden nooit daar ben geweest. Waar ik wel heel druk mee bezig ben om dat doel te bereiken. het is nu 6 maanden uit en was opeens pats boem uit, uit het niets. In de tussen tijd werd hij elke x onder uit gehaald, ze vader werd ongeneeslijk ziek ze baas ging failiet ze huis moest hij uit en weer bij ze ouders wonen maar omdat hij een nakomer is zijn ze ouders al in de 70 en woont hij weer tijdelijk thuis. Wat ze mannelijkheid helemaal kapot sloeg. Hij had geen kracht meer voor mij en moest zich zelf bij mekaar rapen. Sinds het uit ging begon het gezeik! Discussie's elke x weer! hij wou afstand en rust. En dat werd steeds minder. Toch wil hij me niet loslaten en soms weer wel. Hij praat niet over ze gevoelens hij stopt alles weg en kiest voor de makkelijke weg en zegt ik heb geen gevoel meer en het is klaar, zoek maar iemand die hou gelukkig kan maken want dat verdien je. na 2 maanden bleven we zo tegen mekaar doen en ik maakte het hem ook moeilijk ik zei ik geef he rust maar na 2 dagen appte ik weer… Omdat hij niet reageerde at ik bijna me schoen op… Nu zijn we 6 maanden verder en hadden we nog steeds contact. Soms kan hij kindelijk aandacht vragen ennsoms bot zeggen het word niks meer… Dan accepteer ik het en dan draait hij alles weer terug om maar niet dat lijntje tussen ons door te knippen. Nu dacht ik het word hem niet meer en ik had hem al 6 maanden niet gezien. Ik had gevraagt om samen als volwassen mensen wat af te spreken en te kletsen face to face. Eerst wou hij dat niet en had hij er geen zin in. Ik had gezegt boeken we nog 1x een hotel door de afstand en dan nemen we afscheid en gaan we goed praten. Toen reageerde hij bot en toen zei ik dan is het beter als we alles blokkeren want dit werkt niet! Toen stuurde hij gelijk als jij het hotel boekt dan kom ik wel en gaan we goed praten. Het was super leuk en hebben echt goed gepraat. Hij liet weer niet het achterste van ze tong zien, waar ik al op berekend was en ging zelf ook slim te werk. ik was mezelf en hadden vreselijke lol maar liet niet zien dat ik snakte naar zijn liefde wat ik normaal wel zou doen. Ik zei hem dat het zo beter is en dat ik aan mezelf aan t werk ben en het zo wel goed vind. Hij ging vissen over andere mannen en dat hij hoopte dat ik iemand ontmoette die goed in bed was… Toen zei ik nou daar maak ik me geen zorgen om. we gingen samen in bad hebben weer gemeenschap meerdere keren gehad en het was super. als het niet over gevoel ging dan kwam hij los en anders ging ze muur omhoog. Ik heb niks geforceerd… En hem de werkelijk ik laten zien in leuke tijden en geen gezeur, uit die cirkel waren we gelukkig. Nu mijn vraag, als je iemand niet mist dan ga je toch niet 200km rijden om gedag te zeggen. En zeg je onze maanden samen waren top maar dan ook top. Ik vind je aantrekkelijk en altijd gevonden. Ik wil kijken of ik je ga missen en zoja dan bel ik je meteen maar dat ik hem wel benauwd had en gaf hem daar gelijk in. Ik heb hem al lang niet meer veel geappt of gestuurd. Denk je dat hij nog van me houd? Ze woorden zeggen twijfel maar ze doen zegt wat anders en lichaamstaal. Ik heb beloofd naar ons bezoek niks meer te sturen en soort van afscheid genomen. Maar hij zei gelijk ik bel je als ik je mis en zeker tot ziens he;) hoe lang duurt het voordat een man contact op neemt en uit ze hol komt om te jagen? Want ik heb gem geprikkeld en niet aan ze voeten gelegen. Dus hij is met een lekker gevoel naar huis gegaan. Hij zei ik ben zo blij dat ik ben langsgekomen dit doet me goed. Maar hoe snel reageert een man als hij je mist? Groetjes l

Dat ik met mijn ex het bed in duik is omdat er gewoon spanningen zijn en gevoelens. Hier kan iedereen zich wel in herkennen. Dat ie met een 15 jarige gaat vind ik ook smerig en ben ik pas vorige week achtergekomen, dacht namelijk dat ze 18 was. En trouwens, mijn ex is 21 dus het is ook weer niet een vent van 40 die met 15 jarigen slaapt. Daarnaast kunnen mensen hier hun vragen en gevoelens kwijt, en zitten ze niet te wachten op jouw bijdehandte bek. Want zelf wilde je je ex 'opgeilen' en hem daarmee terugwinnen. Dat is ook behoorlijk laag vind je niet :). Dus geen commentaar op mij ja? Ga lekker ergens anders de internetheld uithangen. En ga lekker tege je ouwe vent van 40 oprijen.


Hij heeft onze afspraak zo lang mogelijk proberen uit te rekken, want iedere keer als ik weer richting de auto liep wilde hij weer wat gaan doen, daarna toen we weer in de auto zaten wilde hij nog ergens anders heengaan en zijn we met een omweg teruggereden. Eenmaal bij mijn auto bleven we nog even napraten in de auto totdat ik was uitgestapt, hij is met mij meegelopen naar mijn auto en de blik in zijn ogen hoe hij mij aankeek zei wel veel. Dat deed hij trouwens de hele tijd door.
De date met de ex was gisteren. Was dit nu een goed idee? Hier mijn bevindingen. Je kan er misschien nog iets mee. Het was eigenlijk vrij relax. Gewoon praten. We zijn op een gegeven moment uitgekomen op de ‘relatie’. Blijkbaar was ik te lief en was ze dat niet gewoon uit haar vorige relatie. Ze kan zich ook niet volledig geven en vond dit niet eerlijk tegen over mij. Wat heb ik hier nu uit kunnen leren? Dat het soms gewoon niet mag zijn denk ik. Hoe graag je iemand ook ziet soms moet je iemand kunnen los laten. Hoe moeilijk dat ook is.
Ik wil ook graag advies vragen. Mijn vriendin heeft het gister met mij uitgemaakt. De druppel die de emmer deed overlopen was dat mijn moeder haar, voor de zoveelste keer, alweer via de telefoon uitgescholden had. Mijn moeder respecteert onze relatie niet. Al 1, 5 jaar lang niet. Dit komt omdat mijn vriendin een gescheiden vrouw met kind is en bovendien een bordeline probleem heeft waarvoor zij in therapie is. Nu had ze een homosexuele relatie met mij sinds 1, 5 jaar. Gister was mijn vriendin op haar therapie en is toen zij overstuur geworden door het gescheld van mijn moeder dat zij in een isoleercel terecht is gekomen van woede. Nu zegt ze dat ik dit had kunnen voorkomen en dat ik nooit voor haar opgekomen ben. Nu wil ze geen enkel contact meer met mij. Ik moet haar met rust laten. Haar vergeten en ze hoop dat ik een ander tegen ga komen. Het is meerdere keren uitgeweest tussen ons maar ik denk dat het deze keer voorgoed is omdat haar reactie erg rationeel is naar mij toe. Ze komt erg overtuigend over. Wat kan ik doen om haar terug te krijgen? Want ondanks haar problemen hou ik toch echt van haar. Ik hoop op advies. Want ik ben radeloos nu. Groetjes, Angel Reactie infoteur, 16-04-2012
mijn ex en ik zijn 2 weken geleden uit elkaar voor de 3 de keer in 9 maanden. dit keer is het denk ik officieel maar dat wil ik niet. we zijn uit elkaar gegaan omdat ik binnenkort vast moet zitten dus heb een neppe reden gebruikt om het uit te maken, ik maakte uit omdat ze varken at en ik ben moslim. maar de echte reden is is dat ik het heb uitgemaakt omdat ik niet wil dat ze pijn heeft en mij gaat missen wanneer ik vast zit. maar achteraf mis ik haar zo erg en wil haar gewoon terug.. en nu besef ik dat we er wel doorheen kunnen komen wanneer ik vast kom te zitten.
Ben je een vrouw, dan is de volgende informatie een krachtig hulpmiddel, want het is nogal wat: Het hart van een man terugwinnen door hem te laten begrijpen wat hij nodig heeft. Soms omdat hij het zelf niet goed snapt. Hoewel het waar is dat mannen een vrouw verlaten om uiteenlopende redenen, is het zo dat het uiteindelijk terug te voeren is op slechts een ding: Het mannelijk ego. Men zegt dat het mannelijk ego maar liefst zeven keer groter is dan het vrouwelijk ego, misschien zelfs meer. Zoals een moeder een natuurlijke drang voelt om haar kind te voeden, voelt de man een sterke, natuurlijke drang om zijn ego te voeden. Voorbeeld: Je zou een leeuwin en haar welpje niet durven te bedreigen, toch? Dat zou gekkenwerk zijn, want het betekent je ondergang. Zo ook bij de man. Om hem niet het gevoel te geven dat zijn ego wordt bedreigd, is het zaak zijn ego juist te voeden. Dat is de basis. En dit is precies de reden waarom minnaressen een getrouwde man aan de haak slaan en hun loyale en liefhebbende echtgenotes het nakijken hebben. De sluwe indringsters voeden het ego van de man en doen er hun voordeel mee.
Nu zijn we opnieuw een jaartje half samen, maar ik stel vast dat de laatste tijd ik me toch niet zo super voel. we leven in een sleur. Altijd zijn de kinderen er en nooit hebben we tijd voor ons samen. ik heb dit al een paar keer laten vallen maar dit zonder veel succes. Ook zijn we op liefdes vlak veel achteruit gegaan in het laatste jaar. We leven samen maken geen ruzie maar meer is er niet meer. Ik weet niet wat te doen en voel me soms dagen slecht.

Hij vind dit allemaal erg zielig voor mij, waardoor ik bang ben dat hij dingen als ”ik geef het eerlijk toe als ik je mis” of ”je weet toch niet of je hier nooit meer terug zal komen” zegt om mij te troosten, maar zou het ook kunnen dat het uit zijn hart komt, het is nogal een flapuit namenlijk, en daarbij werd hij zo emotioneel bij het afscheid, en knuffelde hij mij zo stevig.
Hier even een vervolg op mijn verhaal van 22-10-2012 14:06. Er is inmiddels erg veel gebeurd. Ik zal het even in het kort vertellen. Na je laatste reactie heb ik het inderdaad wat meer op vriendschap gegooid, en we hebben besloten te genieten en niet te veel na te denken of het wel kan. Geen moeilijke gesprekken meer. Vorige week zaterdag ben ik naar haar toe gegaan. Gewoon om een gezellig avondje te hebben. En het was gezellig. We hebben tegen mekaar aan op de bank gelegen en veel met elkaar geknuffeld. Op een gegeven moment kreeg ze enorme buikpijn. Het ging maar niet over en ik drong erop aan dat we naar het ziekenhuis gingen. Om een langer verhaal kort te maken. Ze had een inwendige bloeding en ben de hele nacht bij haar geweest. Ben geen seconde van haar zijde geweken. Ze heeft tot dinsdag in het ziekenhuis gelegen. Zondagmorgen kwamen de ouders naar het ziekenhuis en ik maakte voor de eerste keer kennis met hun. Erg aparte manier van kennis maken. Ik raakte in gesprek met hun in een wachtkamertje en vertelde hun dat ik hun dochter niet zomaar op kon geven. Ik kreeg een schouderklopje van moeders. Vreemde maar speciale ervaring. Maandagavond vroeg ze me of ik naar haar toe wilde komen. Heb de hele avond bij haar gezeten. Ze zei me dat ze het heel fijn vond dat ik bij haar was geweest, en dat het misschien wel anders af had kunnen lopen als ik er niet was geweest. Het heeft heel veel met haar gedaan gaf ze aan. Ze zei me op een gegeven moment “mekaar loslaten gaat niet zo goed he” ik zei, nee niet echt, maar daar gaan we het nu niet over hebben. Dinsdag heb ik haar niet gezien, maar hebben wel de hele dag contact gehad. Woensdag mocht ze naar huis. En omdat ze twee kindjes heeft en het zwaar is om er dan voor te zorgen kon ze bij haar ouders blijven. Woensdagavond stuurde ze me een bericht of ik daar heen wilde komen, ze wilde me graag zien. Ik ben naar haar toe gegaan en heb met haar op de bank gezeten. Haar ouders zaten er bij en hebben gezellig zitten babbelen. Ze pakte mijn hand vast en heeft mij de hele vast zitten houden. Alsof het allemaal heel normaal was, zelfs met haar ouders d`r bij. Toen ik naar huis ging liep ze mee naar de deur en we hebben mekaar een half uur vast gehouden. Ze vroeg me wanneer ze me weer ging zien. Ik zei haar dat ze maar even rustig aan moest doen en dat ze me maar moest laten weten als ze me wilde zien. Donderdag heb ik haar wederom niet gezien, wel weer de hele dag contact gehad. Vrijdag ging ik op stap met een collega bij haar in de stad. Ze was nu inmiddels weer in haar eigen huis. Ze vroeg me of ik zin had om even langs te komen voordat ik naar mijn collega zou gaan. Dit leek me gezellig. Ik kwam daar en de kindjes waren nog wakker. Ook de ouders waren nog bij haar op bezoek. Weer heeft ze me de hele tijd vast zitten houden. Nu ook waar de kinderen bij waren. In mijn ogen was ze dus een beetje gedraait, zo leek. Ze vroeg of ik zaterdag avond bij haar wilde komen. Gewoon even niks, lekker op de bank zitten samen. Dat vond ik uiteraard goed en een fijn idee. Ik kwam daar rond half negen en de kinderen waren nog wakker. We hebben fijn met z`n vieren op de bank een film zitten kijken. Op een gegeven moment waren de kinderen naar bed en zei ze me dat ze dit wel erg lastig vond zo. Ze vertelde me dat ze het een heerlijk idee vond om samen met de kids leuke dingen te doen en dat ze zich heerlijk vrolijk veilig en gelukkig voelde als ik bij haar was. Maar ze weet niet of dat gevoel genoeg is. Mijn fout in deze was om dit gesprek niet om te draaien in een vrolijke tint. Ik ben er in mee gegaan. Ik probeer het allemaal te begrijpen. Ze moest huilen. Ze wil dat ik gelukkig zou worden. Het makkelijkste zou zijn als ik iemand tegen zou komen waar ik stapel verliefd op zou worden. Ze vertelde me dat ze geen relatie kan hebben omdat ze niet weet of haar gevoel genoeg is. Ze wil me ook niet aan het lijntje houden, maar wat ze helemaal niet wil is afscheid nemen en mekaar helemaal loslaten. Wat zit hier tussenin? En wat moet ik hiervan denken? Ik voel gewoon hoe ze met me om gaat. Hoe ze me aankijkt, hoe ze me vast houdt, wat ze tegen me zegt. Dit alles staat haaks op iets wat voor mij onverklaarbaar is. Is het een blokkade, en hoe kan ik hiermee omgaan? Moet ik haar loslaten? We hadden voordat ze in het ziekenhuis kwam wel eens gezegd “we houden contact”. Afgelopen zaterdag middag viel er een kaartje in de brievenbus met de woorden dat ze het wel heel fijn vond dat ik er een week geleden voor haar was. En dat ze niet kon omschrijven wat het met haar heeft gedaan. Ook schreef ze “het we houden contact, heeft nu iets andere vormen aangenomen” Gisteravond ben ik dus zoals gezegd niet bepaald fijn bij haar weggegaan. Toen ik bij de deur stond vroeg ik haar ietwat licht gepikeerd wat ze nu eigenlijk wilde, of ik haar moest loslaten. Misschien ook weer niet helemaal slim van mij om dat te vragen, maar de situatie liep zo. Ze vertelde me dat ze daar nu geen antwoord op had. Ze heeft de hele avond veel moeten huilen. Ze zei zelf dat ze het heel moeilijk vond om over haar gevoel te praten. Ik wil zo graag duidelijk weten wat ze nu eigenlijk wil. En waarschijnlijk moet ik gewoon geduld hebben, en jouw advies eens wat meer opvolgen. Maar dit is in sommige gevallen zo moeilijk. Met name omdat ze zelf aan geeft dat ze het lastig vind. Wat moet ik in vredesnaam doen na deze ontwikkelingen. Ik ben bijna het spoor bijster. Maar wil hoe dan ook niet opgeven, mede doordat het voor mij niet duidelijk is dat ze geen gevoel voor me heeft. Als dat nu het geval zou zijn, was het natuurlijk duidelijk en ging ik er verder ook niet meer op in. Beste A, ik hoop echt dat je me kan helpen. Ik weet het namelijk niet meer.
In juli zat ze in Spanje en werd t contact langzaam hersteld… 2 weken later vloog ik met mijn 2 kinderen naar Menorca, waar een vriendin van mij al zat. Mijn vriendinnetje wist dit, want het betrof de moeder van een van de beste vriendjes van mijn kinderen en zij zat daar alleen met haar zoon. Helaas is er in die vakantie 1x iets gebeurd en ik heb ook meteen gezegd dat dat nooit meer zal gebeuren… De moeder van mijn oudste zoon hoorde dat ook en was razend. ik heb toen een aantal lieve smsjes gezonden naar haar om de rust te bewaren… Na terugkomst in Nederland heeft de moeder van mijn oudste mij en de kids uit voor een bbq en weer belande ik tussen de lakens… nog dezelfde avond heb ik gezegd dat ik t echt niet zag zitten.
Niet dat geslijm en praten over vroeger.. gewoon zeggen wat moet jij in me nest als je zelf zegt nee san IK HEB EEN RELATIE. Respect krijg je van hem dan echt niet meer, dat moet je verdienen. Hij zou jou ook niet meer moeten als hij wist dat je het voor geld met ouwe mannetjes doet en jij zegt nee vriend, eerst betalen, je weet dat ik geen relatie met je hebt trouwens daar heb je dat schoolkind toch voor? hahaha probleem opgelost.. succes!!

Hi Verward, je verwarring is goed te begrijpen. Wie twijfels over de relatie uitspreekt is bezig de relatie af te breken, zo simpel is het. In je hele verhaal mis ik een zeer belangrijk gegeven, namelijk de praktische kant. Je zegt dat hij van de andere kant van de wereld komt. Welnu, als je de wereldbol bekijkt is er weinig hoop, of een van de twee moet zijn leven gigantisch wijzigen. Het lijkt erop dat hij terug wil naar zijn wortels, en het niet op zijn geweten wil hebben jou hierin mee te sleuren en je straks daar in de steek te laten. Ondertussen kwelt hij je door met liefdesuitingen en voel jijzelf heel sterk dat ie je soulmate is. Je moet nu kritisch naar de relatie en jezelf kijken. Jouw vriend doet dat ook, maar dan in erg negatieve zin. Hij pepert zichzelf in dat ie te jong is, dat ie zich eerst op andere zaken moet richten, dat ie ruimte nodig heeft, bla bla. Bindingsangst kan een rol spelen, maar wellicht heeft hij altijd al met de gedeelte gespeeld dat jullie relatie tijdelijk was. En probeert hij zich hier nu uit te werken, op een voor hem zo bevredigend mogelijke manier. En hij ziet hoeveel moeite je hiermee hebt, hoe emotioneel je wordt. Met het gevolg dat hij dichtklapt en er helemaal niet meer over wil praten. Omdat bij dit type relatie de praktische kant een enorme rol speelt komt de keus vroeg of laat toch op je dak. Blijft hij hier, blijf jij hier, gaat hij weg en/of neemt ie je mee? Allemaal vragen waar een antwoord op moet komen. Omdat jullie dit cruciale punt nu bereikt hebben staat alles op zijn grondvesten te schudden. Want hij wil wel terug naar zijn land, maar hij wil jou m.i. ook niet kwijt. En jij moet goed overwegen of je het er echt voor over hebt om huis en haard te verlaten voor iets onbekends aan de andere kant van de globe. Misschien heeft hij de beste beslissing allang voor je genomen, en weet je dat ergens wel. Het is een zeer pijnlijke situatie, die inherent is aan relaties die opbloeien tussen twee werelden. Juist om de latere pijn voor jou te verzachten, raad ik je aan om nu eens goed na te gaan of je je een leven zonder hem kunt voorstellen. Hij moet hetzelfde doen. Ik hoop dat jullie eruit komen op een manier die niet al teveel liefdesverdriet zal opleveren. Sterkte, A.


Heb je advies voor me hoe ik een oude vlam terug in mijn leven krijg? Ik heb vorig jaar ongeveer 7 maanden contact met haar gehad, we hebben toen gezoend maar door niet daadkrachtig door te zetten ben ik uiteindelijk in de friendzone beland zonder dat ik het zelf door had. Toen ik op Facebook zag dat ze een vriend had heb ik haar van facebook verwijderd en het contact verbroken dit tot verdriet van haar want zij wilde graag contact houden als vrienden en zei dat als ik echt wat wilde ik wel meer gedaan had en dat zij niet het idee had dat ik echt meer wilde. Maar ik wilde niet meer gewoon vrienden blijven/worden omdat er al meer tussen ons had gespeeld en ik deed het op de cold turkey manier. Ik weet van mezelf dat ik daarin veranderd ben. Ik durf nu krachtiger initiatief te nemen en ben steeds beter geworden in het herkennen van lichaamstaal.
Vandaag heb ik eindelijk de moed bij elkaar geraapt en haar een sms gestuurd inde hoop da haar nr ni was veranderd. Na 2uur antwoorde ze al direct, en het was een lange sms met veel smileys enzo. Het was duidelijk dat ze gelukkig is. Haar 1ste sms had veel inhoud, alsof ze zeer veel te vertelle had. Khad dit niet verwacht, kdacht meer da het wat afstandelijk ging zijn en korte sms'en. Het sms'je leek wel leuk, maar is het ook iets positiefs? Ik moest er erg aan wennen om een happy sms terug te sturen met ook veel inhoud in. Kprobeer de tips te volgen van sites, ma natuurlijk staat hier niet alles in omdak nog nooit een boek heb gekocht, ik kan het me niet permiteren :( Nu ben ik blij dat ze antwoord, ma hoe krijg ik het zover dat ze trug wat gevoelens begint te krijgen en met me wil afspreken? Ik heb er geen probleem mee als ik haar uitvraag, ma het zou erg leuk zijn als zij da deed. Ik wil niks misdoen en ik hoop da het terug iets kan worden. Sorry vo het lange berichtje, ma hopelijk kanje me helpe. Het is echt een gevoelig onderwerp voor me.
Zaterdagavond kreeg ik toch een whatsapje van hem, maar dat was eigenlijk voor zijn vader bedoeld. En geloof dat ook, maar nu moest hij wel vragen hoe het met mij ging. We hebben toen ook nog telefonisch contact gehad, maar ik zag de bui al hangen. Ik heb die nacht bijna niet geslapen en de volgende ochtend ben ik toch maar naar huis gegaan. Ik kon niet wachten tot maandag.
Gedurende 17 jaar heb ik een relatie gehad met de vader van mijn 2 kinderen. Ongeveer 8 maanden geleden kwam hij met het nieuws dat hij gevoelens had voor mijn “vriendin” die wederzijds waren maar omdat we samen zoveel hebben meegemaakt en omdat ik altijd goed voor hem ben geweest wou hij onze relatie nog een kans geven. Volgens hem ging het voor hem al een jaar niet meer goed, maar hij had me daar nooit eerder over aangesproken, ook niet tegen zijn vrienden. Nu vraag ik me af dat hij die niet zegt om zijn verliefdheid goed te praten. Na zijn woorden om ons nog een kans te geven belde hij haar op in mijn aanwezigheid om haar te zeggen dat hij bij mij bleef en dat hij ons nog een kans gunde. Gedurende de eerst 2 a 3 weken belde hij haar niet op, enkel zij belde naar hem en liet hem geen seconde gerust. En 2 maand nadat de woorden zijn gevallen is hij hier vertrokken en gaan samenwonen. De mensen zeiden me het heeft tijd nodig, maar ik heb het gevoel dat het bij mij slechter gaat hoe langer hij weg is. Hij is de liefde van mijn leven en mijn beste vriend. Eigenlijk komen we nog redelijk goed overeen wat betreft de kinderen maar als zij thuis is kan hij niet snel genoeg weg zijn, ik denk dat hij van haar hier niet lang mag blijven. Is zij er niet blijft hij een tijdje bij mij. Ik kreeg de raad om het contact te minimaliseren en laatst toen hij de kinderen kwam halen ben ik me expres boven gaan verstoppen en heb ik mijn ma ingeschakeld zodat ik hem niet zou zien. Hij heeft hier toen zeker een half uur staan wachten. Tegen onze vrienden zegt hij nu dat hij nooit meer bij me terug komt (vooral omdat die ook op hem hebben zitten inpraten om die stap niet te nemen. Wat betreft ons huis, ik mag hier blijven en hij zal samen met me mee afbetalen. Ik vind dat vreemd omdat ik weet dat zij een geldwolf is en alles voor haar wil. Ik heb soms het gevoel dat hij nog teug komt en dan weer ook niet. Ik weet met mezelf gewoon geen blijf meer. Ik voel me alsof ik toen ben gestorven.
Ik hoop dat ze haar sterkere opstelling op gaat geven en wat dan? Ik merk dat ze nu al iets milder begint te worden. Na het voorbeeld wat ik eerder gaf van afgelopen weekend, was er gisteren weer iets. 2 weken geleden heb ik op het werk een groot affiche opgehangen om met het team uit eten te gaan op duidelijk vermeld 12 september. Mijn ex vroeg mij gisteren met een bedeesde stem of wij vrijdag (vandaag dus) gaan eten. Ik zei nee joh 12 september! Daar heb ik het compleet bij gelaten. Ik ben er van overtuigd dat mijn ex had gehoopt dat ik haar zou vragen of ze ook mee zou gaan. Want ik geloof niet dat zij niet weet dat het op 12 september is en niet vandaag. Ze heeft zich nog niet opgegeven voor het etentje wat ze anders altijd direct doet.

Paar dagen later ben ik erachter gekomen dat ze bij een vriend van mij is geweest. Eerst om te praten die vriend had haar uitgenodigd. Ze hebben gedronken en uiteindelijk is de nacht bij hem gebleven. Ik heb toen anderhalve week niks meer van dr gehoord. Toen hebben we nog een gesprek gehad waarin ze emotioneel reageerde, maar toch koos voor die andere jongen want ze was verliefd. Nu afgelopen weekend in totaal 3 weken na de breuk zijn we met de vriendengroep opstap geweest en zij was daar ook met die nieuwe vriend. Ook iemand uit mijn vriendengroep. Die avond kwam ze bij me zitten en werd emotioneel. Haar gevoelens kwamen weer omhoog voor mij. Ze kon me door en door zei ze en allemaal van dat soort dingen, ze heeft bijna de hele avond gehuild. Ik weet niet wat ik hiermee moet, want het voelde vertrouwd en voor haar ook… ik probeer haar gevoel nu te analyseren, maar kom er niet uit, maar het feit dat ze zo tegen mij doet waar haar nieuwe partner bij is moet toch wel wat zeggen. Ze hield me constant in de gaten en heeft zelfs eerlijk gezegd tegen haar nieuwe partner dat haar gevoel voor mij weer boven kwam. Alles kwam eruit en tegen mij persoonlijk kwam het er op neer dat ze het er heel moeilijk mee heeft en spijt had van op de manier hoe het is gegaan. Ook was ze allemaal oude herinneringen op aan het halen en had ze spulletjes bewaard van mij. Ik weet niet wat ik hier uit moet halen uit dit gedrag? Heeft ze spijt? wil ze me terug? Wat gaat er in haar om en wat is dit. Ik heb sinds die avond haar ook niet meer gezien of niks meer gehoord. Ze is wel met die jongen samen nog. Ik hoop dat iemand me kan vertellen wat dit te betekenen heeft… Ik mis haar heel erg. Reactie infoteur, 27-09-2012
Toen ik je verhaal las werd het wat mij betreft al gauw duidelijk dat het hier gaat om stevige bindingsangst, en op het eind noemde je het gewraakte woord zelf ook ;). Wat me opvalt is dat je geen enkele verklaring hebt gekregen voor haar ommezwaai, behalve wat vage teksten die je zelf al noemde. Wie verliefd is, heeft de neiging het verstand uit te schakelen. Dit is bij haar in wel heel erge mate gebeurd, waardoor het verdwijnen van de eerste vlinders helaas al gauw betekende dat ze aan alles ging twijfelen. Jammer, want er is geen zinnige reden te bedenken waarom ze jou zou moeten laten schieten. Je hebt aangegeven haar te hebben leren kennen via 'internetdating', en dat is tevens meteen de plek om extra alert te zijn, want enorme aantallen mensen gebruiken dit soort sites om een kortstondig avontuur te beleven. Niet om een vaste relatie te vinden. Het is goed mogelijk dat ook zij het dating-gebeuren zag als een spelletje. Misschien niet eens bewust, want er zijn ook veel mensen die denken 'ik probeer het gewoon en zie wel wat er gebeurt'. Op het moment dat jij bijvoorbeeld op zo'n site komt en met serieuzere intenties te werk gaat, maak je je kwetsbaar voor misleiding, bedrog en persoonlijke problematiek van degenen met wie je je inlaat. Het is nu gebleken dat ze zich niet aan je wil binden. Kortstondig was oke, maar op de lange termijn duikt ze weg en laat ze zich niet bestempelen. Helaas is bindingsangst m.i. wel de spijker op zijn kop. Wat je kunt doen is de richtlijnen uit het artikel opvolgen. In dit geval wel met de kanttekening dat je iemand met dit probleem niet zult terugkrijgen, hoe hard je ook je best doet. Want wie bindingsangst heeft gaat op de vlucht. En kiest daarbij bij voorkeur het moment dat de verliefdheid vermindert. Want verliefdheid duurt een paar maanden, liefde is eeuwig. De kans om juist die liefde te laten bloeien en groeien liet ze lopen. Ze zal er bang voor zijn geweest en wilde of kon er met jou niet over praten. Sterkte, A.
Vandaag zag ik je berichtje. Ik zeg maar gelijk, ik vind enorm moeilijk wat te doen. En veel te laat, maar toch alsnog een briefje van mijn kant zoals beloofd. Sorry dat het zo lang duurde, heb het honderd keer herschreven en er tegenop gezien het te versturen. Natuurlijk is de mail niet het beste medium, omdat deze woorden geen nadere toelichting kunnen krijgen waardoor het misschien verkeerd opgevat kan worden. Ik hoop dat dat niet het geval zal zijn. En per mail, omdat persoonlijk contact mij op dit moment niet goed lijkt.
ik ben sinds gisteren gedumpt door me vriendin omdat ze niet meer echt van me hield en ze miste me niet meer nadat we elkaar lang niet gezien hadden. Ik kwam gister bij haar huis aan en ze was nog niet thuis en ik wachte daar op haar. ik had al een naar voor gevoel dat ze het uit wou maken. maar toen ze eindelijk thuis was zei ik: wat is je beslissing? gaat het uit of wil je het nog proberen? ze zei: ik wil het nog wel proberen. ik was helemaal happy tot dan... ik xat naast haar op de bank en ze begon ineens te huilen. ze wist niet welke beslissing ze moest maken. uitmaken of verdergaan. uiteindelijk zei ik:"je maakt nu een keuze anders doe ik het. uiteindelijk maakte ze het uit en ik was echt f*cking verdrietig. het is nu een dag uit en heb me expres ziek gemeld voor school want we zitten op de zelfde school. het is de 2de keer dat het uit is gegaan. Maar ik wil dr terug want ik hou nog steeds super veel van haar! HELP wat moet ik doen om haar terug te krijgen?
×