Na iets meer dan een jaar samen gingen wij onze droomreis plannen: 3,5 week rondreizen door de westkust van Amerika. Dit was van ons allebei al heel lang een droom en die wilde wij graag samen beleven. We hebben deze reis in juli 2014 geboekt en moesten toen tot mei 2015 wachten. Het ging in die tijd ook niet bepaald goed met mijn ouders en alles bij elkaar, ouders, werk en nog meer privé dingen leverde mij erg stress op en ik zat vaak in een dip. Ik was een beetje te afhankelijk van mijn vriend. Ik wilde altijd bij hem zijn en ik deed steeds minder met mijn vriendinnen. Ik zie nu ook in dat ik ook gewoon mijn eigen leven moet houden en hem niet teveel moet bedrukken. Ik heb dat dus wel gedaan. Ik maakte niet altijd mijn eigen beslissingen en vroeg hem veel om advies. Dit heeft ons allemaal bij elkaar kapot gemaakt. Iets voor onze reis naar Amerika kregen wij al vaak heftige discussies/ruzies. Toen de reis naar Amerika eenmaal was aangebroken, was dat helemaal fantastisch en we hebben zoveel van elkaar genoten. We waren ook nog eens constant 24/7 bij elkaar. Dit ging goed, op een paar chagrijnige buien na. Na de vakantie viel ik gelijk in een dip. Ik had hier zo op verheugd en nu kwamen we weer terug in de realiteit en al mijn problemen kwamen weer boven water. Dit heeft ons niet echt goed gedaan, want we kregen alleen maar vaker discussies/ruzies.
Maakte geen enkel fouten Probeerde weer plezier te blazen in mijn leven. plots stond hij iedere ochtend thuis met 1 of ander excuse ( we wonen nog samen maar hij logeerd al Bijna 2maand bij zijn mama of vriend) ik deed heel beleefd niet over dreven Maakte geen sceine meer.. plots belde hij me gisteren Met de vraag voor zijn tondeuse te brengen (hij heeft netje hele dag gewacht om me te bellen zodat hij er niet moest omkomen) met de vraag of ik effe blijf ook. ik heb dit ook gedaan die tondeuse gebracht. en daar eventjes blijven zitten.. binnen die moment was het heel aangenaam zonder ik Emotie's de gang liet gaan(was heel moeilijk) hij wou dat ik me anders zetten allez dat was praktisch beter om tv te zien . met resultaat dat ik dichter zat bij hem en hij legde zen hoofd op mijn benen. ietsjes later wil hij met me naar bed .. waarop ik niet goed wist wat ik goed kon doen .. nu heb ik er blijkbaar niet veel goed aan gedaan om daar op in te gaan want nu met resultaat dat hij weer loopt te roepen voor het minst ik mag zijn wagen plots niet meer gebruiken voor naar men werk te gaan we hadden dit eerder anders afgesproken.. ik herken hem niet meer.. die jongen zag me zo graag kreeg zelfs de vraag of ik al iemand anders had .. waarop ik neen antwoorde.. vandaag beld die me eerst vriendelijk 2emaal belde die mij ook maar dan begon hij onmiddellijk kwaad te doen als ik zei dat hij beloofd had dat ik ook met de auto mocht rijden .. hij begon te roepen dat hij me nooit meer terug wil dat ik gewoon maar een ex ben en dat hij binnen enkele maanden iemand zal hebben en dat ik maar moet besseffen dat het zo is dat hij mij niet kan helpen met de wagen Maar ik dreig wel men job te verliezen zo ..
Om even terug te komen op de vicieuze cirkel waarover gesproken wordt. Om deze te doorbreken, heb ik haar al laten weten: “schat, Wanneer het jou te snel gaat of te close wordt, doe je stappen terug, tot het absurde aan toe”. “Onthou 1 ding, ondanks deze bindingsangst, ondanks al die jaren oorlog die jij in je mee draagt, ik weet dat je gevoelens voor mij niet gefaked zijn. Die van mij zijn zeker even echt. Ik hou van jou zoals je bent, om wie je
Zijn vrienden zorgden ook wel eens voor discussies. Als ik bijvoorbeeld naar mijn ex stuurde door de week (wat ik niet zovaak doe. Ik stuur 2 tot 5 berichtjes per dag naar hem) zeiden ze hem dat hij zijn gsm moest dichtgooien en niet moest sturen. Daar hebben we het al over gehad en dacht ook weer dat zijn vrienden erachter zaten maar hij zei me van niet. Hij had het ook wel door dat zijn vrienden soms een ruzie stookten. Zodat mijn ex ongestoord met hun op vrijgezellenavond kon. Nja, zo'n ruzies hadden wij.
Hi Kees, in goede vriendschappen kun je elkaar jaren niet zien en vanaf een bepaald punt gewoon weer verdergaan alsof er helemaal geen pauze was. Dit geldt in zekere zin ook voor relaties. Denk maar aan: 'Oude liefde roest niet'. Je zult als het goed is dus weer die twinkel voelen, weer met haar samen willen zijn. Maar dan moet je wel eerst die pauze gehad hebben, wat tot op heden niet zo is. Het is duidelijk dat je ex geirriteerd is door je, wat niet bepaald pleit voor een veelbelovende liefde. Gelukkig kan het tijdelijk zijn, want ja, sommige relaties lijken volledig gebaseerd te zijn op dit haat/liefde concept. Ik raad je aan de richtlijnen in het artikel op te volgen. Groetjes, A.
Dan naar het begin. 12.5 jaar geleden elkaar leren kennen, liefde op het eerste gezicht. Veel lol gehad, leuke dingen gedaan en haar altijd als prinses kunnen behandelen. na een goeie 3 jaar kwam de relatie op een punt dat we er beide niet veel meer in zagen. En het meer een vriendschap was als een relatie. En op het moment dat we samen de stekker er uit wilde trekken bleek ze zwanger te zijn. Iets wat niet de reden moet zijn om samen te blijven maar het vuur laaide weer op. We wisten weer waar we voor samen waren en hoezo we gek op elkaar waren geworden. Omdat we beide nog thuis woonde moest er wel hals over kop een huis komen. En na een aantal maanden was het een feit, we gingen samen wonen en 1.5 maand later kwam onze dochter ter wereld. Omdat ik met mijn baan niet kon opbrengen wat nodig was om een gezin te onderhouden ging ik terug in mijn oude werkzaamheden als internationaal chauffeur. Mn vriendin had er gelukkig geen moeite mee dat ik van huis was maar zelf miste ik mijn meiden meer en meer. Daar door zocht ik door de telefoon zo veel mogelijk contact. In die tijd koste dat nog scheppen met geld en ging er makkelijk € 800,- per maand daar aan op. Dat werkte dus ook niet want er bleef niets over van het salaris om als nog rond te komen. Dat leidde er toe dat soms dingen niet betaald konden worden en het nog financieel een zooitje werd. Dan klopte ze aan dat het niet goed ging maar door mijn schaamte dat mij dat overkwam stopte ik mn kop in het zand in plaats van dat ik het oploste. Toch het besluit genomen om weer als kantoor man aan de slag te gaan. Goeie betaalde baan maar de gaten vulde ik er niet mee op en tot op de dag van vandaag kampen we met de lasten daar van. (1 van de punten waar het op spaak is gelopen). Net mijn nieuwe baan en daar kwam kind nummer 2. Schitterend weer iets wat de binding tot elkaar aansterkte. Het huis werd wel te klein en door de schulden en de recessie kwamen we niet tot het punt om ruimer te gaan wonen. Dan maar het beste er van maken in ons kleine 3 kamer flatje. Maar door de stress die de baan met zich droeg was ik uitgeput en futloos. Als zei wilde wandelen, fietsen of iets leuks ondernemen zat ik liever als een zoutzak op de bank uit te puffen. (wederom een punt waar door de liefde weg ebde). Na dat nr 2 een jaar of 2.5 / 3 was wilde ze graag weer gaan werken. Om de ellende op te lossen en ook graag weer wat om handen te hebben ipv heel de dag op de bank te hangen. En ja hoor ze vond een baantje. Niet het meest leuke maar ze was weer bezig. Maar daar kwam verassing nr 3 om de hoek. Wederom zwanger en niet gepland. Maar we maakten er wat van. 2 maanden later in het huwelijksbootje gestapt om het lot te bezegelen. Totaal verliefd en alles was super alleen raakte ze in een burn out door alle stress. En toen 11.5 maand later kwam mijn waarschuwing. Ze zag het niet meer zitten. Haar gevoelens waren weg en ze zag het niet meer zitten. Na intensieve gesprekken met elkaar kwam er uit dat ik meer moest doen. Niet neer ploffen en haar al het werk doen maar mee helpen (zoals het ook hoort, want dat heb ik wel geleerd dan mijn houden echt waardeloos was). Als vanzelfsprekend heb ik mijn schouders er onder gezet en geprobeerd haar in te laten zien dat ik DE man ben en alles voor dr wil doen. Want voor mij is ze nog altijd mijn droom prinses! Maar goed, het mocht niet baten. De klap kwam dus 2.5 maand geleden. Ik kan dus niet zeggen dat ze niet heeft geprobeerd er wat van te maken. Maar ik ben nog stapelgek op die meid en wil niets anders dan door gaan met de ingeslagen weg om haar weer vrolijk, blij en gelukkig te maken. Ze geeft ook wel in diverse gesprekken aan die droom diep van binnen te hebben om als gezin bij elkaar te zijn maar is bang dat ik haar toch weer zal laten vallen en in mijn oude patroon raak. Ik ben er nu voor in therapie. Maar ze wimpelt alles af om niet meer die pijn te hoeven voelen die ik haar heb gedaan. Tot overmaat van ramp zetten haar ouders zich pal achter haar en wijzen mij aan als bron van alle ellende en zeggen tegen haar dat het beter is zo. Ik hoop door te laten zien wat ik kan haar hartje terug te veroveren maar dit maakt het niet makkelijker. Ik ben zo bang dat ik mijn schat kwijt raak en dus ook de kinderen die ik nog maar sporadisch kan zien dalijk.
Hij was nog een soort van met haar toen hij tegen mij vertelde dat hij mij zo miste en diep voor me zou willen gaan en echt hoopt dat we weer bij elkaar komen. Maar het voelt naar mij toe alsof ik een soort 'reserve of garantie' ben, toen ik vroeg naar haar was hij er ook niet eerlijk over, pas toen hij merkte dat ik 'alles' wist vertelde hij dat hij met haar was geweest een periode.
Wat een interessant onderwerp..ik ben bang dat ik ook zo iemand ben tegen gekomen. Ik ben super verliefd op hem. Vanaf dag 1 en nog steeds! 1,5 jaar nu. Wat ik voor hem voel is zoveel sterker als mijn hele huwelijk was. Hij blijft me triggeren, zelfs kussenen en mij het gevoel geven dat hij toch om me geeft! Als ik er naar vraag, krijg ik als antwoord dat het van zelf ging. En zonder bij na te denken…maar inmiddels zit ik weer met die vlinders…op dat moment heerlijk maar na zo’n antwoord ga je kapot van verdriet…!! En toch blijf ik die gevoelens voor hem hebben….ik weet niet zeker of hij bindingsangst heeft. Ik hoop het niet…!!!

Eind 2014 liet mijn partner me weten dat de liefde van haar kant op is, dit na ruim 14j en kinderen. De oorzaak ligt vooral bij mezelf en dat besef ik ook. Het niet waarderen van wat ze allemaal doet, zij die vooral alles deed, ruziën over futiliteiten, etc. Enkele weken voordat ze me alles vertelde had ik als het ware een klik gemaakt en me anders beginnen gedragen, meer naar de kant van hoe het wel kan en zou moeten zijn. Helaas te laat. Mede het feit dat ze op een ander verliefd is geworden, maakt het er niet gemakkelijker op. Ze wil mij nog een tweede kans geven, maar kan voorlopig die ander niet uit haar gedachten zetten. Ze hebben nog contact via sms, en wellicht zien ze elkaar ook wel eens geregeld. Ze garandeert me wel dat ze nog niet over de grens gegaan is met hem. Hij geeft haar nu ook steun in deze moeilijke periode. Ze weet niet wat ze moet doen. Ze gelooft niet in mij dat ik echt anders zal omgaan, dat ik het niet zal volhouden. Ik voel me er wel goed bij, nu ik ook aanvoel dat het wel anders kan. Hoe kan ik haar overtuigen van mijn goede bedoelingen? Hoe kan ik haar duidelijk laten merken dat ik het deze keer wél oprecht meen? Ik wil haar echt niet kwijt. Ik wil haar hart terug! Wat moet ik doen om haar te overtuigen? Ze heeft er voor haar een termijn opgezet, als de gevoelens niet terugkomen gaat ze weg. Ik heb wel geen idee over welke termijn ze het heeft.
Wat jij gedaan hebt valt onder bedriegen en daar is geen excuus in de wereld goed voor. Hoeveel spijt je nu ook hebt, je ex verdient beter. En als je dat niet weet, dan denk je alleen maar aan jezelf en is het zeer egoïstisch van je. Als je ook maar een beetje verstand hebt in je kop, laat je haar gaan zodat ze gelukkig kan worden met iemand waardig. De harde waarheid. Wat jou te doen staat, is dezelfde fout niet opnieuw maken met de volgende waarmee je een relatie begint. En zorg dan dat je die kans ook niet weer verpest.
×