Alleen vraagt hij mij ook al bijna anderhalf maand lang of ik dan even langs kom, even een drankje doen, of gewoon even lekker samen slapen, en dan gebeuren er ook intieme dingen. Ik heb ook al gevraagd een tijdje terug waar ik nou stond? waarom hij niet met mij verder kan, en dat ik wil dat het goed komt (heel slecht dat weet ik maarja zo denk ik erover) hij antwoorde daarop dat het dan beter is dat we dan toch geen contact meer met kunnen hebben, maar dat wou ik ook niet, daarom heb ik gezegd dat ik het wel goed vind zoals het nu gaat, gewoon langs komen en de gezellige dingen doen, zonder een relatie, maar ik vind het verschrikkelijk.... ik mis hem zo erg! wat moet ik doen??? ik loop ook bij een psycholoog omdat ik het allemaal niet meer zag zitten..

Zet niet te veel berichten op sociale media. Als jij iemand bent die constant meldt wat ze aan het doen is op sociale media, probeer dan je hoeveelheid berichtjes te beperken. Sociale media zijn heel handig om in contact te blijven, en daardoor missen mensen je minder snel. Als je minder berichtjes post, gaat je vriendje je missen omdat hij niet ziet waar je mee bezig bent. [2]
Na jaar is het zover. Is ze weg bij me. Met zijn 2en hebben we het geweldig gehad echt waar. Bijna 3 jaar samen. We hebben ook een hoop stress gehad heel veel stress. Ik ging bijna failliet zij een miskraam. Depressie noem maar op. Van de zomer heb ik der naar der ouders gestuurd omdat daar haar psyg zat. Ze had er veel moeite mee. Ze kwam om het weekend maar zodra ze naar huis moest kregen we ruzie en ze kon dat niet handelen. Op een gegeven moment hebben we gezegd we moeten stoppen en afzonderlijk doorgaan we konden het beide niet. Ze werkt gek van mijn agressie. Sloeg haar nooit maar vloeken schelden. Letterlijk kanker op en tief op ga maar weg. Heb haar van diverse multimedia verwijderd om der later weer toe te voegen. Toen ik dat voor de 2 keer deed heb ik der gebroken. Kreeg een bericht een paar dagen later dat ze met fam en psyg had gesproken en dat ze ermee klaar was. Ze stopte. Ik vroeg 1 kans maar ze kon die niet geven. Van de week heeft ze der spullen opgehaald. Ik had wat foto's van ons en mijn honden klaargezet en gezegd neem maar mee als je het wilt. Ze zei nee ik heb genoeg foto's. Toen ik thuis kwam had ze het wel meegenomen. Van der familie begreep ik dat ze stuk was gegaan in het huis wat ze nog steeds thuis noemt. Ik ben radeloos en ga therapie in voor mijn agressie werd al een paar jaar geleden aangeraden. Maar ik wil haar terug. Haar vader zei werk aan jezelf wie weet wat er gebeurt. Wat kan ik doen om haar terug te krijgen? Ze zegt zelf heel veel moeite hebben en dat het nu gewoon zo moet. Als we verder zijn ze misschien wel contact opneemt.
Wat een verhaal maar goed wel interessant, echter ik ken een meid sowieso al 5 jaar als het niet langer is het was heel vlot al leuk contact met name door haar vlotte babbel, ik ben (was) juist verlegen toen ik haar leerde kennen was ik veel met een goede vriend van me eigenlijk werd ik uit genodigd en mijn goeie vriend toen ook single juist niet en ze heeft me ieder jaar wel een keer uit genodigd om uit te gaan, en ben wel mee geweest een of twee keer in het jaar echt vaker vroeg ze me niet echt ze is een jaar ouder dan mij, laatste jaar vroeg ze me al wat vaker mee (in alle gevallen waren er meer vrienden van haar bij) ik heb ook wat keren afgewezen om mee te gaan ik was of te vermoeit of had andere dingen te doen. alleen sinds dit jaar word ik voor bijna alles mee gevraagd ook nu zijn er vrienden van haar meestal 1 of een keer 2 maar over het algemeen niet meer bij. om dat ze een jaar ouder is voelde ik me niet zo aangetrokken door haar maar sinds kort wel steeds meer maar voor mij nog niet echt een bijzonder gevoel of zo het valt mij echter op of ja ik krijg een beetje een gevoel dat ze of mij gebruikt als een soort zogenaamde relatie vriend of dat ze me test op mijn jaloezie (hoe reageer ik als andere jongens dicht bij haar zijn en zo niet zoenend wel knuffelend.) echter de laatste keer ”werd” ze gezoend en keek ze mij aan met van die ogen ik wil dit eigenlijk niet normaal ben ik niet zo sterk in die lichaamstaal herkennen maar voor mij kwam dit best sterk over, verder verteld ze me veel over haar one nights misschien om dat ik me aanbied als luisterend oor, maar het lijkt me ook een beetje weer een soort test? nu op het punt van dit onderwerp van de blog, de allerlaatste keer begon ze ook over die jonge waar ze toen mee kuste (zoende) en die blik gaf ze had het ook over dat ze bij hem was geweest maar dat het niet echt zo haar typ was maar ze toch weer had gezoend om dat hij zo lieve jonge was, ook begon ze over andere jongens even, ze zij dat er zoveel leuke lieve jongens waren maar dat ze er niks mee durfde te beginnen om dat ze bindingangst heeft nu vraag ik me af is dit dan echte bindingangst en wat moet ik er nu mee? voor mij is ze momenteel een gewone vriendin, en ik hoop zeker dat ook te blijven en wie weet hoe het over 5 jaar is maar ik ben daar niet mee bezig naja eigenlijk beginnen me wel wat vraagtekens op te komen. zo zijn er nog vele andere dingen die ik een beetje vreemd of naja bijzonder begin te vinden, zo ben ik ook door haar uit genodigd op de verjaardag te komen van haar moeder terwijl ik die nog maar 1 keer heel kort gesproken heb waar zij niet bij was. maar zo heb ik meer van deze gekke dingen, die ik ook besproken heb met andere vrienden die kunnen er ook geen knoop aan vast knopen, (meiden zijn soms rare wezens haha) ik ben benieuwd naar jullie verhaal en of jullie hier iets uit dit verhaal kunnen halen en met name of ze wel of niet bindingangst heeft? Oja zolang ik haar ken heeft ze maar 1 relatie van bijna een jaar gehad trouwens en volgens mij wat ze al is zij was hij te jaloers voor haar als ze uit ging met andere jongens enzo. bedankt voor jullie antwoord en groetjes.
Doe dit nooit tenzij je ervan houdt jezelf te kwellen. Je wilt hem immers weer terug als je partner. Als je vrienden met hem blijft zal je al snel in de beruchte ‘friendzone’ belanden. Je zal dan toe moeten kijken hoe hij een relatie aan gaat met een vrouw die jij niet bent. Kortom: óf je hebt hem terug als je partner óf helemaal niks. Er is geen enkele reden om jezelf te blijven martelen als er geen liefdestoekomst meer tussen jullie zit.

Het is zo lastig nu allemaal. ik heb geen idee wat ik moet doen met mijn eigen emoties, of ik zijn hart nog wel of niet kan veroveren (en of ik dat nog wil). Onze vrienden om ons heen snappen er ook niets van en hebben zoiets van, jullie horen bij elkaar. Zo voelt dat voor mij ook. en een keer in een gesprek met hem heb ik dat ook gezegd en toen zei hij ook dat ie dat idee had dat dat zo is(?!).


Mijn ex en ik hadden bijna 6 maanden een relatie. 3dagen ervoor heb ik het uitgemaakt omdat ik alles zat was.. Hij vertelde mij vaker dat hij niet van me houd, niet meer om me geeft en alleen vrienden wilt zijn. In deze tijd had hij ook contact met zijn ex en daarom is alles erger dan het eigenlijk moet zijn. Ik ben het aan de ene kant echt zat maar aan de andere kant mis ik hem heel erg. Hij mij blijkbaar niet want hij praat heel de dag met zijn ex.. terwijl hij me heeft gezegt dat hij niks voor haar voelt of nooit iets met haar kan nemen.. ik bedoel van WAAROM PRAAT JE DAN 24:7 MET HAAR? Dat klinkt niet echt logisch. Ik wil hem terug, maar hij vertikt het om een gesprek te beginnen en ik wil niet, anders denkt hij dat ik achter hem aan zit. Wat moet ik doen.. Ben helemaal gefrustreerd ='(
Diep van binnen verlang je enorm naar liefde en warmte, maar je houdt afstand omdat je bang bent dat de ander jou zal afwijzen. Dit is een beschermingsmechanisme dat vaak al in de vroege jeugd is ontstaan. Misschien voelde je je vroeger als kind afgewezen en kreeg je om wat voor reden dan ook niet de liefde en aandacht waar je toen zo’n behoefte aan had.
Ik ben sedert een jaar gescheiden. De scheiding was zwaar en ik heb heel wat tijd nodig gehad om mezelf terug te vinden. Dat lukte de laatste maanden goed, ik begon weer plezier in het leven te krijgen. Zo leerde ik ook een man kennen. Hij heeft enkele maanden niet laten merken dat hij meer dan vriendschap wou, wist van mijn scheiding af en wachtte geduldig af. Ik had dit niet door en ik zag hem ook niet meer dan ‘een vriend’.
Als de scheiding al is ingezet is er weinig meer te redden. Kennelijk is het voor je vrouw menens, en vindt ze haar gedrag met die ander ook gerechtvaardigd. Wat er verder tussen jullie is gebeurd, en met name hoe jouw gedrag was, is me niet duidelijk. Fouten zijn er om te verbeteren, problemen zijn er om op te lossen. Zoals haar houding nu is zal er bitter weinig gebeuren behalve de afwikkeling van de scheiding. De desinteresse kan met boosheid te maken hebben, maar kan ook betekenen dat ze al lange tijd geleden de deur heeft dichtgegooid en daar nu vrede mee heeft. Laat haar eerst maar eens begaan. Stilte is soms het beste, vooral wanneer (zoals je al noemde), er 'te veel gebeurd is'. Sterkte, A.
Zondag was het de doorslaggevende dag, het was zijn verjaardag en het zat me al langer dwars dat hij niet zo vaak luister of echt leest wat ik zeg of typ. en zondag zaten we in een restaurant en ik zei tegen hem dat ik om 9 uur thuis moest zijn vanwege school. Hij spreekt zijn moeder aan, en ik vraag hem niks te zeggen, want ik wil niet dat we gaan haasten. Daarop zegt hij ik zeg alleen dat we de taart op een andere dag doen. Ja dat is goed, maar mijn vriend is Argentijns dus hij praatte spaans tegen zijn moeder. Als hij heeft gezegd wat hij wou zeggen antwoord zijn moeder om negen uur?? dus ik ga er van uit dat hij het toch heeft gezegd. Maar dat had hij niet gezegd. Toen werd ik boos op hem, maar dacht bij mezelf ik blijf gewoon rustig, want het is zijn verjaardag. Maar voor hem is dat niet zo overgekomen.
ik had het erover met vriendin van mijn ex zijn broer (beetje moeilijk, ik weet het), ze zei dat hun ook wel eens uit elkaar waren gegaan, maar als ze een keer met hem ging praten dan wisten ze dat ze beide dom waren en ze nog van elkaar hielden. mijn mijn ex is niet heel erg als zijn broer, maar ik had een plan bedacht dat als het deze week niet goed komt of nog niet hebben gepraat. dan ga ik zaterdag naar hem toe met koekjes die ik ook voor hem had gebakken toen we 6 maanden samen waren.

Ik wil graag verder. Liefst met haar. Het is de vrouw van mijn leven. Maar ik kan het niet aan om wederom over een half jaar wederom teleurgesteld te worden. Ik sta voor een dilemma. Wacht ik of ga ik verder en bouw met een andere vrouw een nieuwe relatie op, waarvan ik weet dat zij ook hieronder zal lijden? Met deze kennis in het achterhoofd, ik niet wat ik moet. Help.
Het is een meisje dat heel vrijgevochten is en zelf wil bepalen wat ze kan en doet! dit bewonderde ik altijd in haar. Echter voor mij was dit mijn eerste vriendin. Ze had zelf een aantal relaties ervoor gehad met een paar verkeerde gasten. Hiervan was ze een beetje angstig geworden. Bang dat ik ook zo zou zijn en haar als een trofeetje zag. Ik heb met al mijn liefde geprobeerd te bewijzen dat dit niet zo was en dat is ook gelukt.
Al is achteraf gezien makkelijk praten. We zijn ook gaan samenwonen, omdat het ”handig” was. Dat was later gezien niet een goede basis. Terugkomend op zijn ”tactiek”, hij overdreef de laatste dagen in alles. Als ik boodschappen ging doen en ik kwam terug zei hij dat hij mij had gemist.. Ook zei hij vaak uit het niets, zonder enige vorm van oogcontact, ik hou van je. Ik heb dat toen aangekaart bij hem en ook heb ik vaak gevraagd over er iets is? Hij zei nooit dat er wat was. Achteraf vertelde hij mij dat hij er al zo zes maanden mee zat, dat zijn gevoel voor mij minder werd. Hij wilde mij niet kwijt en ”probeerde” het. Hij was ook bang dat ik achter zou komen dat ‘hij niet meer van mij hield’..
Ik ben nu toch al ongeveer twee maanden bezig met haar en ik heb zeer veel grveoelens voor haar en zij ook voor mij, maar ze zegt dat ze ergens twijfelt. Ik werd iets te opdringerig (dat geef ik toe). Na een maand bezig te zijn heb ik seks gehad met haar en toen wou ik echt een relatie met haar. Maar er is ook een andere boy waar ze ‘vroeger’ ook gevoelens voor had. Maar deze jonge zit in haar vriendegroep die ze bijna elke week ziet. Nadat ik zei dat ik het even niet meer zag zitten met haar want het duurde te lang en het leek dat ze me aan het lijntje hield stuurde ze me vier dagen later dat ze me erg mist… dus begonnen we toch terug een beetje te praten. Maar vier dagen daarna kuste ze en deed ze voorspel met die jonge waar ze vroeger gevoelens voor had. Ze heeft dit wel direct verteld aan mij en zei dat ze enorm spijt had en dat ze nu kon beslissen en dat ze zich beter hij mij voelt, dat ze me echt wilt… dusja ik eerst heel boos,maar ik veegeef het haar. Nu praten we terug met elkaar ( vijf dagen erna) maar zegt ze opeens dat ze minder wilt sturen met mij want ze vind het irritant. Ze heeft wel heel veel last van mood swing en kan de ene moment super lief zijn voor mij en de andere moment niet. Ze is vroeger ook bedrogen geweest door haar exen. Ze heeft dus volgens mij (B)(b)indingsangst, maar weet het ook niet of het met een grote B is of met een kleine b. Ze heeft me ook al explicite foto’s gestuurd (3 dagen geleden) en dat styyr je toch ook in vertrouwen volgens mij. Maar ik weet niet wat ik verkeerd doe want het lijkt alsof ze geen relatie wilt want ze wilt altijd wachten. Kunt ge me helpe? Alvast bedankt!
Hi Ano, met de stemmingsstoornissen van je ex kun je niks. Kennelijk voelt ze zich zwakjes in jouw nabijheid en wil ze zich wat vermannen. Daar is niks op tegen, maar waar is ze zo bang voor! Ze wil je kennelijk alleen terug als je 'verandert'. Wat dat precies inhoudt weet jij beter dan ik. Het is in elk geval geen onvoorwaardelijke liefde, dus zie ik er op de lange duur niets in. Steek er geen energie meer in. Liefde zoekt zelf zijn weg, vaak zonder woorden. Aan mijn vorige berichten heb ik verder weinig toe te voegen. Groetjes, A.
Begin juni is zij met vriendinnen naar een feestje geweest, ik zag op FB een foto van haar met een jongen verschijnen (overigens niet op haar tijdlijn), waardoor ik behoorlijk boos ben geworden (onterecht, want ik weet dat ik er kan vertrouwen!) maar door mijn jaloezie, is dat verbaal behoorlijk uit de hand gelopen. We hebben dat uitgesproken en ik heb haar op de man af gevraagd of ze nog wel genoeg voor me voelde en nog genoeg vertrouwen in onze relatie zag of dat de twijfel zo erg is, dat ze er eigenlijk mee wil stoppen. Haar antwoord was; Ik heb moeite met jou onzekere gedrag van het laatste half jaar en ontzettende moeite met je jaloerse gedrag, maar waarvan ik hoop dat dat overgaat, als je inziet dat het niet nodig is. Als ik niet van je hou, ga ik niet met je verder en maak ik geen plannen.

Toen dat kindje 3 jaar was zijn ze gescheiden. Daarna heeft hij nog een relatie gehad van ca. 2 jaar en ook daar is een kind uit voortgekomen. Het eerste kind is inmiddels 18 jaar en heeft de afgelopen 4 jaar veel problemen veroorzaakt. Ze heeft een poos in een crisis opvang bij jeugdzorg gezeten, woonde dan weer bij mijn ex en dan weer bij zijn ex. Om mij niet te belasten met haar driftbuien waarin ze de boel kort en klein sloeg en ook mijn ex aanviel zijn wij niet gaan samenwonen. Echter zo'n kind kost heel veel tijd en energie.
Hallo. Ik kom uit een relatie van 3 jaar. Het laatste jaar werd ik opgeslorpt door gaming en fitness waardoor ik niet genoeg (onbewust) aandacht gaf aan mijn vriendin. Ze zei me dat ze het laatste jaar "heeft moeten smeken om mijn aandacht en om er voor haar te zijn". Het is nu inmiddels een dikke maand gedaan en ik ben er helemaal kapot van. Ze gaf subtiele signalen maar als man zie je die natuurlijk niet, of ze waren allesinds niet sterk genoeg om door te dringen. Ze is heel vastberaden en zegt dat de relatie "rond" is, ookal zei ze voordien dat ze er aan wilt werken. Haar gevoelens zijn verminderd, maar niet weg zei ze. Inmiddels zegt ze dat de liefde volledig over is en dat ze door wil.
Nu begrijp ik haar moeder. Haar moeder wou het beste voor mij maar heb dit te laat in gezien. Want zelf, toen ze in het ziekenhuis was, wou ik een fruitmand kopen voor haar, maar K. wou dit niet. En nu besef ik waarom. Omdat ze liever iets anders kreeg i.p.v. een fruitmand voor haar moeder. Misschien zal ik haar moeder ooit nog tegen komen, en zal dan de wel de waarheid vertellen. Hoe K. me behandeld heeft. Ik zag het gewoon niet dat K. misbruik van me maakte om toch maar drank te krijgen. Ze heeft me misschien graag gezien, waarschijnlijk wel. En nog steeds een beetje.
Sinds een week of twee is het uit met mijn ex-vriendin. we hebben bijna een jaar een relatie gehad. In het begin was alles perfect we konden geweldig praten en lachen samen en natuurlijk de rest van de relatie was ook echt geweldig. We waren er samen van overtuigd dat we voor altijd bij elkaar zouden blijven. De eerste maanden zijn we heel veel bij elkaar geweest. dagelijks eigenlijk samen slapen en leven. Dit ging allemaal heel goed en leuk.
Je moet als vrouw nooit en te nimmer de tweede viool spelen, maar jij hebt daar wel een begin mee gemaakt. Want zolang je accepteert dat hij elders nog even verder 'shopt' in de hoop een nieuwe relatie te beginnen of ergens anders nog wat seks te vangen, zul JIJ nooit krijgen wat jij wilt. Je moet een man nooit terug zien te krijgen via het bed, om de eenvoudige reden dat het de snelste weg is om het aanvankelijke enthousiasme weer te doen temperen. Dit geldt natuurlijk niet voor alle mannen, en alle relaties, maar in dit geval vrees ik het ergste. Ik adviseer je hem voor zeer lange tijd uit je leven te bannen, in elk geval tot het moment dat hij zich niet langer meer openstelt voor 'scharrels'. Groetjes, A.
Concreet, wat zou mn ex willen? En (hoe) kan ik haar vragen hoe het gaat? Weet niet wat ik moet voelen, ze zit nog wel altijd in mn hart. En mn nieuwe vlam, zijn die onzekerheden die ik voel reëel? Of moet ik dat toch echt in mezelf zoeken? Voor mijn gevoel klopt het totaalplaatje. En, zoals ze uit zichzelf aangeeft, eerder dan ik dat deed, voor haar ook. Laat ik me nu leiden door de waan vd dag?
Ik heb haar vraag beantwoord maar ik ben ontzettend bang dat ik alles verkeerd doe. Ik ben totaal verward en weet niet wat te doen. Ik wil dit nog redden. En ik ga eerlijk zijn, ik kan niet slapen, niet eten, en ik denk continue aan haar en heb de hele dag hoofdpijn en stress vanwege alles. Ik lees hier wat de do's en dont's zijn die een man moet doen. Het is zo moeilijk. Mijn woorden zijn op omdat ze voor haar "hol" aanvoelen en dat kan ik begrijpen. Hoe kan ik laten zien aan haar dat ik haar wel wil begrijpen, en dat ik nog wel wil vechten voor wat wij hebben? Ze wilde het afsluiten maar ik heb gezegd: "je kan het pas echt afsluiten als je weet dat ik niet meer wil vechten. Ik heb het zo verknald en ben radeloos. En ik voel me schuldig. Ik heb ze diep gekwetst. Altijd als ze boos wordt weet ik niet wat ik moet doen, wat ik erop moet zeggen. En zij voelt zich alleen door mij. Hoe laat ik aan haar terug zien dat ik een hart heb? Wat kan ik nu zeggen tegen haar om mijzelf weer aantrekkelijk te maken? En hoe laat ik zien dat ik probeer om haar te begrijpen en mezelf aan de kant wil zetten?
Eind april '12 had ik (21) een 23 jarige vrouw samen met een vriendin (19) in haar auto ontmoet, nadat een vriend en ik zijn gaan stappen en op weg naar huis/kamers liepen. We hadden een leuk, onschuldig gesprekje maar toen gingen we ieder weer onze eigen kant op. Even later zagen we de auto weer en deze keer kwamen zij op ons af; ze vroegen of wij een lift naar huis konden gebruiken. Dat aanbod namen we aan, heel leuk gekletst nog op de kamer van die vriend van me met zijn allen.
Ja, je wilt een tweede kans… maar je weet ook dat ze daar niet voor openstaat. Haal daarom eens rustig adem. dit is belangrijk: NU breekt een nieuwe periode aan waarin je aan jezelf kunt werken. Leer met de pijn omgaan, oefen je in het uiten. Verbeter je communicatieve vaardigheden. Ontwikkel jezelf als man, gevoelsmatig groter en sterker; meer ontwikkeld.
maar met alles is hij bang om geconfronteerd te worden met mij, ik heb zoon gevoel dat hij het nog niet verwerkt heeft, terwijl hij dit vanaf dag 1 zegt dat tie het al verwerkt heeft, en er allang klaar mee was. maar dan denk ik dan koop je een paar maanden daarvoor niet een huis met me. ben bang dat het samenwonen gekilt heeft daarvoor hadden we een fantastische relatie,
Mijn vrouw is 15 jaar jonger dan ik en komt van buiten de EU. De eerste jaren van ons huwelijk heb ik (voor mijn gevoel) haar op weg geholpen ook omdat wij al snel twee kinderen kregen. Precies op het snijpunt van meer ruimte voor haar zelfstandigheid (kinderen naar school, meer tijd over) kiest zij blijkbaar voor een andere weg en dat is niet om samen een gezin te vormen. Hoe zie jij dat?
Het is nu 4 maanden geleden. Ik heb 3 maanden geleden het contact volledig verbroken. Geen facebook meer, geen berichtjes meer, berichtgeschiedenis zelfs verwijderd. Alleen zijn nummer gehouden. Ik hoopte dat ik langzamerhand minder voor hem zou voelen, maar niets is minder waar. Hij heeft mij een spiegel voorgehouden waardoor ik ben gaan nadenken over wat ik precies wil in mijn leven. Hierbij heb ik mij overigens NIET obsessief op hem geconcentreerd, maar de conclusie is wel dat ik hem weer in mijn leven wil.
Beste A. dus ik sta gewoon machteloos? Hij heeft het weekend 10 keer gebeld maar ik heb niet opgenomen. nu heb ik daar spijt van. hij heeft tegen een vriend gezegd dat ie van mij houdt. ik begrijp er niets meer van. weet ook niet waar ie uithangt. maar ik kan het niet los laten. ik ben zo kapot van liefdesverdriet echt waar. wat moet ik toch doen? zou hij ooit inzien wat hij laat lopen… Reactie infoteur, 30-07-2012
Ik was 3jaar geleden verliefd geworden en we zijn een jaar en 4 maand samen geweest en toen heb ik het uitgemaakt om alles even een plaats te kunnen geven en nu zijn we 3maand later en ik ben er weer klaar voor maar hij wilt niet meer. 2 maand wou hij wel en nu plots niets. Ik ben naar bed geweest met een ander en hij weet dit en zelf dan wou hij me nog steeds ookal was hij erg gedegouteerd. Nu wilt hij het niet meer en ik weet niet wat doen ik heb 3maand ruimte gegeven en hij is nu blij zonder me. Wat moet ik doen?
Ik denk dat het, naarmate je doorgaat met je leven, steeds duidelijker wordt wat voor een rol die persoon er in speelde. Bij bepaalde gebeurtenissen waar die persoon bijv. (veel) mee te maken had, merk je toch dat niet alles hetzelfde is zonder die persoon. Hoe langer je zonder die persoon leeft, hoe meer je je bewust wordt van dat soort gebeurtenissen. Hoe lang het duurt voordat je iemand gaat missen, verschilt natuurlijk ook per persoon.
'We moeten praten' is de uitgesproken nachtmerrie van menig koppel. Het einde is nabij. Ruzies, meningsverschillen, verwijten, gekrenkte trots en een gekwetste ziel... hoe komt dit nog goed? Het komt voor dat je best weet dat je niet de goede dingen tegen je ex hebt gezegd, en de ex enkel verder van je vandaan hebt gedreven. Dit komt omdat je met een gebroken hart al gauw te emotioneel wordt en de zaak verder kan verknallen. Je ex krijgt immers redenen in handen om de relatie vooral maar 'uit' te laten blijven. De ex gaat zelfs de emoties als bewijs zien dat het toch niks wordt met zo'n drama king of queen. Na kalmering probeer je vervolgens door redenaties de ander te overtuigen vooral bij jou te blijven of je terug te nemen. Maar dan komt het tere punt: Je kunt een ander niet overtuigen om iets te voelen, dus met rationele argumenten kom je er ook al niet. Of heb jij zo'n ex die voor jou viel omdat je uitblonk in logisch nadenken? Wellicht niet. Het is waarschijnlijker dat je ex ooit op je viel omdat hij of zij zich geweldig voelde bij jou.
Sinds enkele maanden zijn mijn vriendin en ik uit elkaar, de zin 'een vrouw negeren is haar diep kwetsen' is volgens mij ook de hoofdreden waardoor we uit elkaar zijn gegaan, ze is inderdaad haar aandacht bij andere mannen gaan zoeken. Het spijtige van de zaak is dat ik pas ben gaan beseffen wat ik had toen ik het niet meer had, het lijkt wel alsof ik zo'n typische man ben die op afwijzing valt :)
Hallo, ik zit momenteel ook wel in de put. Ik was een jaar en 7 maanden samen met men vriend. Nu heeft hij twee weken geleden verteld dat hij twijfelt, twijfelt aan onze relatie en aan zijn gevoelens. Hij weet niet meer of hij van me houdt of gewoon bij me is uit gewoonte. Nu gisteren is hij dan toch achter ze spullen gekomen omdat hij niet wil dat ik wacht in onwetendheid. Hij had het ook echt moeilijk en is bang voor wat dat gaat komen. Hij heeft me ook nog heel geknuffeld en zei dat hij me gaat missen. Ik weet echt niet meer wat te doen, hij was men vriend maar ook men maatje. Ik weet dat ik hem tijd moet geven maar wat als het toch niet goed komt? Ik ben zelf ook bang.
Maandag had ik nog hardstikke leuk contact met haar! Ze zei volmondig ja dat we echt weer meer leuke dingen moesten gaan doen omdat we dat in onze relatie te weinig hebben gedaan en dat moesten we maar inhalen. Had savonds nog een paar uur met dr gebeld en voor zover ik weet allemaal koek en ei. Toen 2 dagen later vroeg ik aan haar hoe ze nou eigenlijk over ons dacht en of we een beetje op lijn liggen en dat ik haar echt leuk vond. en of zij het ook leuk vond. Ze reageert hier heel geirriteerd op en zei dat ze mij opdringerig vond en dat ze zich gedwongen voelt en dat ondanks dat ze het goed met me kan vinden dat ze vind dat ik niet veranderd ben als ik haar zulke vragen stel. De dagen erna heb ik nog contact geprobeerd te zoeken en gezegd dat ik haar snapte maar hier werd niet op gereageerd. Toen stuurde ze zelf op een dag hoi en ik stuurde hoi terug en hier bleef het bij.

ik had een schuld van ongeveer 3.000euro en dat hield ik achter omdat ik me schaamde daar voor tot dat er een deurwaarde aan de deur kwam toen was ze boos zo boos dat het een eind was aan ons relatie ik ben nu een jaartje veder en alles is opgelost ben schuld vrij maar er ontbreekt iets dat is me ex weer terug krijgen wat moet ik doen om der terug te krijgen mag ik tips?


Beste, Na bijna 4 jaar een relatie te hebben gehad heeft mijn vriendin de relatie beëindigd, bijna 3 maanden gelden nu. Ik ben 24 en zij 21 De reden die ze op gaf was dat ze geen gevoelens meer voor me had en dat het meer voelde alsof we goeie vrienden waren. Ze heeft er nog bij gezegd dat ze dingen op een rijtje wilden zetten en dat als we bij elkaar horen we toch wel weer bij elkaar komen. Kwam best hard aan, maar hebben er even rustig over gepraat dat ik eraan wilden werken en haar verteld dat ik wist de laatste tijd geen goeie vriend voor haar te zijn geweest (die laatste week voordat ze het uitmaakten kwamen eigenlijk al een hoop dingen naar boven in me dat ik fout bezig ben geweest weinig waardering, en aandacht gegeven kleine ergernissen dus zag het allemaal wel enigszins in) daarna ben ik weggegaan. Uiteraard door 1 grote hel gegaan de afgelopen tijd. Maar heb geen contact met d'r geprobeerd op te nemen heb 1 keer via msn 'hey' gezegd maar ben daarna gelijk offline gegaan omdat het eigenlijk te gevoelig lag, de volgende dag wel gezien dat ze had terug gereageerd met heey en alles goed, ik weer gereageerd met hoe het met me ging en gevraagd hoe het met haar ging, maar daar geen antwoord meer op gekregen. Dus het weer verder laten rusten. Ik ben er achter gekomen wat ik zoal fout heb gedaan. Dat ik echt van haar hou en dat ik ongelofelijk veel spijt heb van dingen. Wil haar echt niet kwijt het is echt een droom meid. De vraag nu; Hoe verder? Moet ik haar nog meer tijd geven?

Denk niet dat mannen alleen maar op uiterlijk vallen. Als het daarop aankomt, kunnen zowel mannen als vrouwen heel oppervlakkig zijn. Je denkt misschien dat een man alleen maar afgaat op het lichaam van een vrouw en eventueel extra geïnteresseerd is als ze ook nog een leuk snoetje heeft, maar dat is niet zo. Als een man serieuze interesse heeft in een vrouw, gaat het niet meer om het uiterlijk. Denk dus niet dat je indruk moet maken op een man door je lichaam af te trainen, veel make-up op te doen en je strakste broek aan te trekken. Je moet hem inpakken met je charme, intelligentie en gevoel voor humor.

Wraak is zoet. En zeker waar het jouw overspelige en bedriegende ex betreft. Al die tijd leefde jij in een waan. Je dacht dat jullie het goed hadden samen en je was je van geen kwaad bewust. En waarom zou je ook? Jij was volledig geïnvesteerd in jullie relatie en in je ex-partner. Je had het volste vertrouwen in hem/haar en was ervan overtuigd dat jullie relatie nog lang zou voortduren.
Afgelopen zondag na een wedstrijd gespeeld te hebben, had ik afgesproken met mijn ex om daarna naar mijn huis te gaan. Ik belde haar om te vragen of ik haar kon ophalen alleen reageerde zij hier kortaf en eenmaal bij haar aangekomen moest ik nog een tijdje op haar wachten. Ik was hierdoor geërgerd en dit monde uit in een ruzie bij mij thuis. Ik ben van kleins af aan al iemand die erg driftig kan zijn en veel van mijn woede opkropt wat af en toe een explosie van agressie kan hebben tot gevolg. Dit was die dag ook het geval en heb haar gevraagd naar huis te gaan. Dit was voor haar de druppel en heeft het toen uitgemaakt. Achteraf natuurlijk ontzettend veel spijt van gehad en gevraagd of zij mij hiervoor kon vergeven maar het was voor haar al te laat. In de dagen erna nog wel redelijk veel contact gehad en heb mede door de adviezen op deze site geprobeerd het te laten rusten, niet wanhopig over te komen of een vingertje naar haar te wijzen. Ze vertelde dat onze ambities en ontwikkeling teveel van elkaar verschillen en dat ze daar veel stress van ondervond. Ondanks dat alles in een lift zat en ik vond dat ik zelf ook goeie stappen had gezet in de goede richting was dit voor haar niet genoeg. Het verliefdheids gevoel is bij haar nog duidelijk aanwezig en maakt zich druk om wat ik doe. Ik probeer het zoveel mogelijk te laten rusten en niet elke keer alles oprakelen of uit mijzelf een berichtje te sturen. Alle berichtjes komen van haar kant waarin ze zegt dat ze alles mist maar dat het niet verder gaat zo. Dat ik niet kan veranderen hoe ik ben en dat het niet botert tussen ons als we toch besluiten verder te gaan. Ik heb zelf mijn beste beentje voor gezet om toch mijn situatie te veranderen in een positieve manier. Ondanks de kleine ruzies/discussies op zijn tijd was het altijd zeer gezellig en konden wel weken met elkaar onder 1 dak leven zonder dat wij aan elkaar gingen ergeren. Ookal heb ik niet alles goed gedaan en dat besef ik mijzelf ook vind ik het raar dat ze zegt dat het niet botert tussen ons.
Klieren (me aan het lachen willen maken), nieuwsgierig wat ik ga eten (en dat vraagt ze dan ook op één dag meerdere keren), me af en toe aanraken, me opzoeken voor "werkoverleg", me jaloers maken met verhalen over "WE hebben pizza gegeten bla bla." en niet één keer maar in onze dienst hoor ik wel 4 keer hetzelfde verhaal "ik heb lekker gegeten bij.?" hopend dat ik zal vragen bij wie? Op een ander moment is ze weer gereserveerd. Gisteren bijvoorbeeld was mijn ex op het werk wat gestrest, ik zei maak je niet zo druk. Ze snauwde mij af en liep weg. Waarschijnlijk omdat ik bij die andere collega zat? Om vervolgens later weer de clown uit te hangen en grapjes te lopen maken en dit in een tijdsbestek van 2 uurtjes. Ook gaat ze vaak op de weegschaal waar ik bij ben en begint ze wel eens over haar figuur.

Het is zo lastig nu allemaal. ik heb geen idee wat ik moet doen met mijn eigen emoties, of ik zijn hart nog wel of niet kan veroveren (en of ik dat nog wil). Onze vrienden om ons heen snappen er ook niets van en hebben zoiets van, jullie horen bij elkaar. Zo voelt dat voor mij ook. en een keer in een gesprek met hem heb ik dat ook gezegd en toen zei hij ook dat ie dat idee had dat dat zo is(?!).
Ze hangt ook heel sterk aan haar ouders, ze belt haar moeder elke dag op en leeft volgens mij volgens wat zij zeggen. Ik kwam geregeld vroeger thuis en zij ging haar kind bij ouders ophalen en soms bleef ze daar eten. Ik vraag me af waarom ik niet altijd was uitgenodigd. Dat gebeurde geregeld en heb haar daar ook over aangesproken, ging wat beter voor een tijd en achteraf weer minder.
Hi Jannes, wat afschuwelijk. Zes jaar met elkaar omgaan en dan dit! En waarom? Omdat de jongedame weer eens verliefd wilde zijn. Ze betaalt er in dit geval wel een vette prijs voor, want ze ziet hoe erg je het vindt en zelf voelt ze zich allesbehalve gelukkig. Het is ook volstrekt ondenkbaar om roekeloos van de ene in de andere relatie te stappen. En ze krijgt het niet voor elkaar om - zoals zovelen - allemaal redenen te gaan zoeken waarom jullie niet bij elkaar zouden passen. Maar goed ook, want er is geen reden. Ze huilt om jou, wat het ultieme bewijs is van liefde, maar kennelijk is ze niet bij machte om die ander te weerstaan. Is ze gemakkelijk beinvloedbaar? Want mogelijk heeft die ander haar overrompeld met een hoop vleierij, en daar zijn veel vrouwen gevoelig voor. Ik zie niets in die twee, maar wel in jullie twee. Op dit moment kun je niets doen behalve afwachten tot de verliefdheid overvliegt. En dat gaat gebeuren. Reken een maand of vier en sla dan toe met een brief waarin je je belangstelling uit. Gewoon, als vrienden onder elkaar. Ze zal dit waarderen omdat ze duidelijk veel om je geeft. Vanaf dat moment kun je het duel met die ander aangaan, en heb jij hopelijk de beste troeven in handen ;). Sterkte, A.
Zorg er in ieder geval voor dat je niet verzeild raakt in eindeloze discussies over de verbroken relatie. Ook niet zodra je merkt dat je controle verliest over hem. Overigens is het zo dat het voorkomen van oeverloze discussie dermate belangrijk is als je ex nog niet helemaal zeker weet of hij het weer met je wil proberen. Waarom is dat? Wel, zodra je met een twijfelaar in gesprek gaat zal hij altijd proberen zichzelf te verdedigen door te zoeken naar argumenten. Hij zal dan nooit eerlijk zeggen wat hem dwars zit, vaak omdat hij je niet nog meer wilt kwetsen.
Het is nu een paar dagen uit tussen mij en mijn ex, niet omdat we niet van elkaar houden, maar omdat hij vrijheid wil (uitgaan, op zichzelf wonen, vrienden gaan voor alles) en ik wil graag samenwonen en meer liefde en aandacht van hem. Dit begon steeds meer te botsen en we hebben met pijn in ons hart afscheid genomen. Hij heeft nu aangegeven dat hij voorlopig geen contact wil, en daar heb ik me bij neergelegd al is dat moeilijk. Voor mij is het zo raar dat dit een einde is terwijl we zo gek op elkaar zijn. Denken jullie dat er nog hoop is voor onze relatie om opnieuw te beginnen? Aan 1 kant denk ik dat hij nu van zn vrijheid gaat genieten maar er over een paar weken achter komt wat hij mist, maar aan de andere kant ben ik bang dat hij het wel goed vind zo. Ik hoor dat hij veel over me praat, heel benieuwd is hoe het met me gaat, en het zo vreselijk voor me vindt hoe verdrietig ik ben. Dit zijn wel goede tekenen toch?
Een maand later gingen we op vakantie, voor de vakantie al een soort van ruzie gehad waar zelfs onze relatie aan bod kwam, we zijn met de auto naar Kroatie gaan kamperen voor 2 weken. Halverwege de eerste week kregen we een telefoontje van haar ouders, ze hadden een appartement voor ons gevonden en of we na de vakantie konden kijken. Ik wist niet echt hoe ik daarop moest reageren en was op vakantie dus zei mja ke is goed, kijken wel.. Daarna hebben we de mobieltjes uit gehad en op de laatste avond dat we alles in gingen pakken deden we de mobieltjes aan om de wekker voor de vertrekdag te zetten. Stormvloed aan berichtjes kwamen er binnen van haar ouders dus puntje bij paaltje of wij diezelfde nacht nog terug konden rijden omdat de huisbaas het de volgende dag moest weten wat wij wouden.. Ik met mijn stomme hoofd ja gezegd omdat ik zag hoe graag zij wou kijken, levensgevaarlijk zo’n terugreis waarbij je niet geslapen hebt.. Dag erop wezen kijken en zag er leuk uit maar ik twijfelde nog te erg over het hele samenwoon gebeuren. Niet omdat ik niet van der hield, ik was gek op dr, maar ik vond het nog heerlijk om even een eigen stekkie te hebben.. We hadden ja gezegd omdat het contract dinsdag pas ondertekend hoefde te worden en het was donderdag, dus weekend om te denken… Ik twijfelde nog echt teveel en maandag zat ik bij haar ouders huis en haalde ze dr moeder erbij om mij over te halen, eenmaal gelukt wou ze meteen langs de ikea.. Daar begon ik te trillen, zweten en eenmaal in de auto barste ik in tranen uit.. Ik kon het nog niet.. Wat niet gewaardeerd werd.. Vervolgens 2 weken niet gesproken daarna kwam het weer goed en is zij er alsnog gaan wonen…
Weken gaan voorbij en ik word alleen maar kriebeliger. Mijn ex blijft 'dubbel dubieus'. Het ene moment raakt ze mij aan, doet gezellig en zoekt me op en het andere moment (vooral als ik niet toehap ;) ) is ze kort en houd ze lichamelijk afstand… Eergisteren daarin tegen hadden we een vergadering, ik kwam binnen en mijn ex zat er al. Ik had me netjes aangekleed (to impress) en ik kreeg gelijk allerlei complimenten naar mijn hoofd geslingerd, ik was heel even sprakeloos maar kalm. Ze glimlachte en uiteraard raakte ze me weer even aan. Ze was duidelijk blij over mijn outfit. Na de vergadering zijn we wat gaan eten. Ik vroeg in het luchtledige wie er zin in pizza had… Mijn ex reageerde meteen met ja. Niemand anders reageerde. Heb uiteindelijk nog een collega mee kunnen krijgen omdat ik het idee had, dat alleen met mijn ex gaan nu ook niet gelijk een fijne optie zou zijn.
Wanneer verlaat een vrouw nu haar vriend of man? Om een relatie duurzaam te laten zijn, moet er een constante factor zijn die romantiek, liefde en echte emoties omvat. Tenminste, dat vinden vrouwen belangrijk. Alle relaties beginnen zo, maar na verloop van tijd komt de klad erin, vooral als de man haar niet langer meer het gevoel geeft dat ze speciaal en uniek is en de vrouw zich niet langer meer bemind voelt. Een vrouw negeren is haar diep kwetsen. Als de vrouw voelt dat er niet meer van haar wordt gehouden, zal ze nog wel lang loyaal blijven aan de man die haar ooit had uitverkoren, maar haar antenne staat gericht op affectie van andere mannen. De op losse schroeven staande relatie heeft dan enkel nog een zetje nodig om haar te laten vertrekken. Kortom: Een vrouw gaat weg als ze emotioneel wordt verwaarloosd.
Hey A. bedankt voor de tips alvast, ik heb hier reeds eens iets gezet ik denk rond 22 juni. Eerst en vooral wil ik zeggen dat er al 1 iets uitgekomen het rebound topic. Dit is inderdaad gestopt en sindsdien zie ik haar nog altijd evenveel 3-4 keer per week, natuurlijk op die manier kan ik het niet voor elkaar krijgen dat ze me gaat missen. Ik probeer mijn uiterste best ook niet zelf te smsen naar haar, maar gisteren bvb kreeg ik sms dat ze me wou horen en vandaag had ze ook voor een kleinigheid gezonden (waar ik vandaag in kan komen omdat ze een kleine stommigheid begaan is met online bestellen enzo). Ik ga niet opnieuw vragen of dit de goeie kant uitgaat, want zoals je zei artikel lezen (wat ik gedaan heb) en er is hier ook geen echt antwoord op. Ik wil namelijk wel het gemis bereiken, want ik doe zoals een jaar half geleden: wat pesten, lachen, behulpzaam enkel hou ik de grote complimenten nog wat achter, soms eens klein complimentje. Nog enige tips zonder dat ik volledig contact moet verbreken? mvg en nogmaals bedankt Jhonny Reactie infoteur, 29-06-2012
3 jaar terug het begin van een liefde op het eerste gezicht relatie. Deze is uitgegroeid tot een ware liefde gevoel van beide kanten en er zijn 2 jaar lang veel leuke dingen gedaan en romantiek. We waren elke dag samen en onafscheidelijk. Het laatste jaar ben ik op mijzelf gaan wonen, ver van elkaar vandaan. Daardoor was er minder contact als eerst maar nog steeds vrij veel. 3x per week of meer.
Afijn, voor mijn gevoel een beetje een onsamenhangend verhaal. Ik herken me dus absoluut niet in het verliefd zijn en paniek/stress/angst voelen na een paar maanden, maar de afstand willen bewaren en het gevoel hebben dat het benauwd en daar dus makkelijk van weglopen herken ik wel. Misschien nog tips? En is het mogelijk/aan te raden hier voor in behandeling te gaan? Vriendelijke groet
Dit beschrijft perfect hoe ik me voel. Ik kan wel nog naar muziek luisteren, maar begin steeds te huilen. Heb moeite met mijn tranen in te houden, overal. Ik heb geen afscheid gekregen, niets, werd zelfs een stalker genoemd hetgeen absoluut niet het geval is. Zeker niet zelfs, dat zou ik verafschuwen. Maar iemand gewoon laten vallen, zelfs de verdere vriendschap die door mijn ex-geliefde beloofd was, werd plots genegeerd. Dat doet pijn , te veel pijn. Ik zoek antwoorden en oplossingen maar die zijn er niet, ook na 6 maanden nu niet. Ik dacht het gaat beter gaan na een paar maanden, nu blijkt dat het enkel slechter gaat. Iedereen zegt dat je moet leuke dingen doen, je moet je gedachten verzetten, je moet je ex en de omgeving ervan mijden zodanig dat het geen extra pijn gaat doen. Maar inderdaad dat gaat ten eerste niet zomaar, ten tweede is dat verdomd moeilijk en onmenselijk op sommige momenten en ten derde het kan geen extra pijn doen, de pijn is al niet meer te harden. Je geeft jezelf altijd de fout, je denkt steeds zwart.
Je geeft je grenzen aan in de relatie. Vrouwen testen je continue, bijvoorbeeld omdat ze wilt dat je voor haar verandert. Doe dit niet,  meestal is het een test. Zelfs na 10 jaar relatie doet ze dit nog en je kan haar niets verwijten, het is haar natuur. Geef je grenzen aan op een liefdevolle maar duidelijke manier wanneer ze iets doet wat voor jou niet prettig voelt.
Maandag had ik nog hardstikke leuk contact met haar! Ze zei volmondig ja dat we echt weer meer leuke dingen moesten gaan doen omdat we dat in onze relatie te weinig hebben gedaan en dat moesten we maar inhalen. Had savonds nog een paar uur met dr gebeld en voor zover ik weet allemaal koek en ei. Toen 2 dagen later vroeg ik aan haar hoe ze nou eigenlijk over ons dacht en of we een beetje op lijn liggen en dat ik haar echt leuk vond. en of zij het ook leuk vond. Ze reageert hier heel geirriteerd op en zei dat ze mij opdringerig vond en dat ze zich gedwongen voelt en dat ondanks dat ze het goed met me kan vinden dat ze vind dat ik niet veranderd ben als ik haar zulke vragen stel. De dagen erna heb ik nog contact geprobeerd te zoeken en gezegd dat ik haar snapte maar hier werd niet op gereageerd. Toen stuurde ze zelf op een dag hoi en ik stuurde hoi terug en hier bleef het bij.
De dag daarna hoorde ik hem niet meer, we hadden afgesproken maar hij kwam niet. Hij sms’te dat we naïef waren, dat we botsen en dat hij niet meer gelukkig was door allemaal kleine dingen die in zijn hoofd groot werden. Ineens werd ik overspoeld met al zijn negatieve gevoelens… Hij heeft dat allemaal opgekropt en is ineens ontploft. Natuurlijk… Ik heb hem toen 4 dagen met rust gelaten en we spraken af. Hij zei op voorhand al dat hij er geen zin in had, dat hij stress had en weer niets ging zeggen. En inderdaad. Hij was stil, en als hij al iets zei was hij negatief. Hij heeft me die avond gedumpt… Na 3 jaar van stille gevoelens en 1 jaar geluk.

Iemand verliezen van wie je houdt is een pijnlijke gebeurtenis met een levenslange nasleep. Ware liefde is altijd onderhuids aanwezig. Je hart schreeuwt om een verzoening. Het gemis is ondraaglijk. Hoe kun je de klok terugdraaien en je ex terug winnen? Vergeet de gedachte dat er vele redenen kunnen zijn voor een breuk. Alle verbroken relaties zijn terug te voeren op basale behoeften waarin niet werd voorzien. Lees het recept om je ex te ontdooien en ongewapend in je armen te sluiten... "Don't ever give up if you still want to try


Denk niet dat alle mannen vrouwenfilms en meisjesachtige activiteiten haten. Je denkt misschien dat je vriendje het niet leuk vindt als jij de locatie en activiteit van jullie date uitkiest, maar dat hoeft heus niet zo te zijn. Natuurlijk moppert hij een beetje als hij voor de tiende keer naar Love Actually moet kijken, maar waarschijnlijk vindt hij het toch leuk om vrouwendingen met jou te doen om de simpele reden dat hij jou daarmee gelukkig maakt.
Nu is er ook een verandering ten opzichte van vroeger met zijn gesprekken met zijn moeder met wie hij een goede band heeft. Vroeger als hij Skype te met haar zei hij altijd dat hij alleen was ook als,ik er rond liep. Nu vorige week hoor ik,hem opeens mijn naam zeggen, ik was bij hem aan het koken. Ik ben zelfs voor de camera gaan zwaaien (heb haar in dat anderhalf jaar nooit gedaan)
Schakel over op duidelijke communicatie als je klaar bent voor wat meer. In het begin zal hij misschien verrast zijn als je hem probeert je te laten missen, maar uiteindelijk gaat het hem wellicht vervelen als je te lang wacht om zijn sms'jes en telefoontjes te beantwoorden. Misschien heeft hij je ook wel door als je de hele tijd vertelt hoe leuk je het hebt zonder hem. In plaats van steeds weer nieuwe manieren te bedenken om hem jou te laten missen, kun je hem misschien beter gewoon vertellen hoe je je echt voelt.
Al het goede komt in drievoud leert het gezegde ons. Mijn nieuwsgierigheid was dan ook gewekt waar ik al deze aandacht opeens aan te danken had. Ik ben deze drie dames dus eens gaan grillen. Waarom ze spontaan “weer eens wat leuks met me wilden doen.” De antwoorden waren anders geformuleerd maar kwamen alle drie neer op: ‘Jij bent goed voor mij geweest, dus ik ben graag bij jou.’ Belangrijke side-note in deze, van de drie waren er twee die het met mij hadden uitgemaakt…
Of durft ze me nog niet los te laten en probeert ze me nog onbewust aan het lijntje te houden? De brief en mail was waarschijnlijk te vroeg, maar ik dacht heb toch niks meer te verliezen dan wat ik al verloren heb. Ik heb verder ook niks meer laten horen van me en ben dat ook niet van plan, aangezien zij aan zet is. Ik doe verder ook mijn dingen weer en ben weer `back on track` maar wat ze hiermee wil bereiken weet ik niet. Ze zegt dat het over is, maar aan haar gedrag te zien is ze of heel kinderachtig of heeft me nog niet losgelaten…
Mijn vriend en ik waren 2 jaar lang samen. We waren echt stapel op elkaar, maar mijn houding zat in de weg. Ik was best wantrouwig door mijn verleden dus hij voelde zich niet gewaardeerd. Hij investeerde veel in de relatie en hoopte dat ik zou veranderen. Nu heeft hij geen hoop meer en wilt hij vrienden blijven. Hij vindt dat ik een goeie vrouw ben, maar nog jong. We gaan over 2 maanden een maand op vakantie en stiekem hoop ik dat er weer iets zult bloeien, terwijl hij zei dat ik niks moet verwachten. Ook wilt hij weer openstaan voor andere kansen die hij in de toekomst kan krijgen. Hoe kan ik hiermee t beste omgaan en zorgen dat hij weer gevoelens voor me krijgt?
Hi P., je bepaalt zelf hoeveel emotie en hoop je erin steekt. Zo heeft iedereen wel ergens een grens, en kennelijk is jouw ex nog niet over jouw limiet heen gegaan. Zoals het nu gaat lijkt het ook wel alsof de relatie helemaal niet uit is. Het contact is zeer frequent. Je ex vertrouwt je dingen toe, juist omdat ze daar nu behoefte aan heeft. Wie met veel verschillende problemen zit kan zich in de liefde niet goed geven, er lijkt eenvoudigweg geen plaats voor te zijn. Daarnaast is er natuurlijk de angst om straks weer teleurgesteld te worden, dus liever verschuilt ze zich achter een muur, daar waar het veel veiliger lijkt. Wil je per se dat contact handhaven dan kun je doorgaan met het verstrekken van vertrouwen. Ze moet zich bij jou dan volledig veilig voelen, en niet het idee hebben dat je eigenlijk op iets anders uit bent. De sleutel is om die steun dus niet te geven in de hoop haar terug te krijgen, maar omdat je daadwerkelijk van haar houdt en dus in haar geinteresseerd bent. Als dat oprecht is, zal ze dat vroeg of laat voelen en haar hart laten spreken. Ik zie dat nu loslaten moeilijk voor je is, dus stel dat uit en houd je even vast aan een natuurlijk verloop. Het is niet verkeerd zoals het nu is. Groetjes, A.
Mijn ex en ik hebben 2,5 maanden geleden besloten om uit elkaar te gaan, we stonder hier allebei niet achter en dat weten we van elkaar, we willen elkaar heel erg graag terug maar elke keer krijgen we weer stres terwijl we dit helemaal niet willen, we zijn beide 20, sinds het uit is is ze erg veranderd ze doet ineens veel dingen die ze eerder nooit zou doen, denk aan uitgaan enz. Ze heeft een hekel aan drukte en wou in de relatie dan ook nooit uitgaan, ik wil haar zo graag terug we hebben inmiddels al gepraat en ze wou er 100% voor gaan gisteren avond hebben we een goed gesprek gehad en gezegd dat we er zeker voor wilde gaan. Vandaag kregen we een meningsverschil omdat ze gisteren zei dat ze wel een relatie wou, maar vandaag toen ik haar vroeg of ze wou blijven slapen vond ze het te snel, ze begrijpt niet dat ik dit niet snap. We sliepen immers zowat elke week bij elkaar, ik ga aanstaande dinsdag op vakantie met mijn familie en weet zeker dat we elkaar gaan missen dit isbdan ook de reden dat ik haar nog zolang als mogelijk is bij me wil hebben.
×