Door dit alles zijn er irritaties ontstaan omdat we elkaar te weinig zagen en als je elkaar te weinig ziet, spreek je elkaar te weinig waardoor de intimiteit verdwijnt en daarmee ook je gevoelens voor elkaar. Hierdoor heb ik het gevoel dat hij mij niet respecteert wat mij irriteert waardoor ik mijn irritaties op hem af reageer en hij het gevoel heeft dat hij faalt en hij dus de relatie heeft beëindigd.
Ga uit met vriendinnen en vertel hem erover. Ga met je vriendinnen uit in plaats van met je vriendje, en vertel hem dan hoe leuk het was. Hij zal waarschijnlijk blij voor je zijn, maar misschien ook een klein beetje jaloers als hij ziet dat je zonder hem ook lol hebt. Als je een paar weekenden wat met vriendinnen hebt gedaan, zal hij het heel erg gaan missen omdat hij ook plezier met je wil maken. [7]
Toch blijft hij zeggen dat hij van me houdt. En dat onze relatie stuk is gegaan door mijn gedrag, niet door het ontbreken van gevoelens of 'houden van'. Ik vind het zo typisch dat hij (wederom) tot 3 keer toe zei: over een paar maanden spreken we wat af en dan kijken we wel hoe het gaat. Hij herhaalde zijn zinnen van afgelopen zaterdag en zei alweer dat hij hoopt dat het weer goed komt op de langere termijn en dat hij dat niet zegt om mij aan het lijntje te houden. Hij wil dat ik zo goed doorga als dat ik nu bezig ben (en ik voel me al zóveel beter :)
Vrienden van mij hadden een lang weekend naar de Ardennen geboekt. Gewoon met de jongens er even op uit om lekker te gaan mountainbiken. U raadt het al…dit vond mijn ex weer helemaal niks. Omdat ik dit keer gewoon wilde gaan, zette ze mij voor een ultimatum. Als ik zou gaan, was de relatie over en uit! Ik heb toen wekenlang in dubio gezeten. Ik wilde haar niet kwijt, maar ik wilde ook gewoon met mijn vrienden weg. Ik heb er toen uiteindelijk voor gekozen om toch te gaan. Dit kwam voor haar best wel als een verrassing, omdat ik het eigenlijk tot net voor het weekend pas aan haar kenbaar maakte. Misschien ook niet echt handig van mij geweest om zo te handelen, maar ik wist dat overleggen en proberen tot een oplossing te komen toch niet tot de mogelijkheden behoorden. Concessies doen, kwam helaas niet in haar relatie-woordenboek voor. Zoals gezegd…ik ben dus gewoon meegegaan en de consequentie was dus dat het nu UIT was tussen ons. Eerlijk….ik voelde mij daar echt klote onder, maar toen ik eenmaal daar was, voelde ik me gaande weg steeds beter worden. De opgestapelde frustraties en ‘mentale ballast’ viel van mij af. Ik voelde me eindelijk weer vrij. Ik had mezelf bevrijd uit de gouden kooi en kon eindelijk weer vliegen en van mijn vrijheid genieten. Dat wil zeggen…de dingen doen die ik zelf leuk vind om te doen. (in een gezonde relatie zou dit geen issue moeten zijn toch?)
Ik heb zojuist een reactie van je ontvangen waarvoor mijn dank, en was idd vergeten te vermelden in het vorige verhaal dat de scheiding WEL is getekend paar weken geleden en inmiddels zijn ze ook weer op normale voet met elkaar ivm het kindje. September is het allemaal officieel rond (bijna dus!). Hij is enkel op papier getrouwd, zonder zoals wij het kennen 'een bruiloft'. Inmiddels zijn we inderdaad het 'verhaal' verder thans… eigenlijk niet… hij heeft nooit meer gebeld zoals ik eigenlijk geopperd had in de mail… Daarmee vind ik dat hij de deur dus NIET sluit. Ik denk dat hij het over zijn vakantie en het officiële stuk van september heen tilt heb ik het vermoeden. Ik heb ook niets meer laten horen en ben dit ook niet van plan. Wij zitten enkel nog met spullen die uitgewisseld moeten worden, maar ik zou dat zelfs op kunnen sturen (was mijn spontane idee… maar wat wekt dat nu voor idee?) omdat het om iets kleins gaat. Echter om dit feit denk ik ook dat de deur niet definitief is gesloten nog. Ik vind het geen type om mij op zo'n manier te laten blijken niet met iemand verder te gaan. Ik laat het maar, en zie vanzelf wel, heb mijn leven opgepakt (voor zover mogelijk) en zie wat de toekomst brengt. Uiteraard hoop ik voor beiden op rustiger vaarwater en een reünie tzt… Het is moeilijk en het blijft toch weer een onzeker gevoel op zo'n manier. Groetjes Isabel. Reactie infoteur, 31-08-2012
Toen ze naar Groningen ging, ging ze met de intentie de relatie en het leven daar te combineren, maar ik denk dat het voor haar misschien ging frustreren. Zij wilde los, maar zat toch nog beetje vast. begrijpelijk allemaal, maar als je echt van iemand uit? Het verliefde was veranderd in houden van en ze twijfelde of dat genoeg was. Ik vind van wel, want ik had hetzelfde. Misschien omdat ik wel toe was (23 jaar) aan stap van langdurige relatie als steun en toeverlaat. Elkaars maatje zijn.
Mensen met bindingsangst hebben een sterke hang naar vrijheid en onafhankelijkheid. Ze krijgen het Spaans benauwd bij het idee van huisje-boompje-beestje. Daarom gaan ze gesprekken over definitieve keuzes –  wel of geen kinderen, een huis kopen – liever uit de weg en vermijden ze contact met familie en vrienden van de partner. Ze houden het graag los en vrijblijvend. Zodra het te serieus dreigt te worden, haken ze af. Dat maakt ook dat ze weinig tijd met de partner doorbrengen en snel afleiding zoeken in hobby’s, internet, vrienden en second loves.
Hi Ano, volg de wensen van je ex op, juist omdat je haar terug wilt. De pauze is noodzakelijk om de relatie op de proef te stellen. Als je ex jou 'vergeet', dan is er van liefde natuurlijk totaal geen sprake geweest. Wat heb je te verliezen? Probeer het uit en heb geduld. Je kunt het haar ook meedelen en vragen wat ze er van vindt. Zo geef je haar alle vrijheid en ruimte om te doen wat zij wil. Een vrouw die jou mist zal onvoorstelbaar blij zijn als je na een half jaar (of langer) weer eens contact opneemt. En dat is wat je wilt bereiken. Grt, A.
Hi Kevin, dank je wel :). Je kunt haar best bezoeken in het buitenland. Waarom eigenlijk niet! Het is de uitgelezen kans om elkaar in een andere omgeving met frissere ogen te bekijken. En gezamenlijke ervaringen werken bindend. Zonder veel moeite bouw je onbewust je relatie weer op. Verder is het jammer dat jullie zo met die procenten werken. Jij wil dat ze er 100% voor wil gaan, zij wil zich niet voor 100% geven. Houd op met die percentages want voor velen is dat benauwend, hoezeer ik je ook begrijp. Aan loos getwijfel heb je niets, maar voorwaarden stellen aan een relatie is je op glad ijs begeven… pas dus op. Probeer haar twijfels weg te nemen door te stellen dat je er alles aan zult doen haar vertrouwen terug te winnen. Dat dat voor jou van het grootste belang is. En dat je er zelf op vertrouwt dat het weer goedkomt. Een reisje in haar richting zou al veelzeggend zijn. Ik hoop dat ze dat op tijd zal inzien, voordat je straks die enorme pauze moet inlassen… Succes, A.
Beste, Na bijna 4 jaar een relatie te hebben gehad heeft mijn vriendin de relatie beëindigd, bijna 3 maanden gelden nu. Ik ben 24 en zij 21 De reden die ze op gaf was dat ze geen gevoelens meer voor me had en dat het meer voelde alsof we goeie vrienden waren. Ze heeft er nog bij gezegd dat ze dingen op een rijtje wilden zetten en dat als we bij elkaar horen we toch wel weer bij elkaar komen. Kwam best hard aan, maar hebben er even rustig over gepraat dat ik eraan wilden werken en haar verteld dat ik wist de laatste tijd geen goeie vriend voor haar te zijn geweest (die laatste week voordat ze het uitmaakten kwamen eigenlijk al een hoop dingen naar boven in me dat ik fout bezig ben geweest weinig waardering, en aandacht gegeven kleine ergernissen dus zag het allemaal wel enigszins in) daarna ben ik weggegaan. Uiteraard door 1 grote hel gegaan de afgelopen tijd. Maar heb geen contact met d'r geprobeerd op te nemen heb 1 keer via msn 'hey' gezegd maar ben daarna gelijk offline gegaan omdat het eigenlijk te gevoelig lag, de volgende dag wel gezien dat ze had terug gereageerd met heey en alles goed, ik weer gereageerd met hoe het met me ging en gevraagd hoe het met haar ging, maar daar geen antwoord meer op gekregen. Dus het weer verder laten rusten. Ik ben er achter gekomen wat ik zoal fout heb gedaan. Dat ik echt van haar hou en dat ik ongelofelijk veel spijt heb van dingen. Wil haar echt niet kwijt het is echt een droom meid. De vraag nu; Hoe verder? Moet ik haar nog meer tijd geven?
De dag erna vroeg ik haar of haar ex wat zei omdat het uit was tussen ons, ze zei dat hij heel blij was omdat hij haar kuste.. Ik vroeg haar dan of ze terug met hem was en dat was ook zo.. Ik was er echt kapot van.. Ik verminkte mezelf, ik zat uren te huilen, ik had continu zelfmoord gedachten, ik voelde me leeg, ik voelde me rot, ik at bijna niks en ik had nergens zin in.. Kortom, er zat geen leven meer in mij.. Ook zij was er kapot van.. Ze voelde haar leeg, ze voelde haar rot, ze at ook bijna niks, ze kon niet slapen en ze had ook nergens zin in.
Kennelijk voelde je ex zich teveel geclaimd, maar dat ligt aan hemzelf. Wie de liefde verklaart zonder er consequenties aan te verbinden, is verkeerd bezig. Het komt er nu op aan wat jij wel en niet accepteert. Wat hij wil is een soort vrijblijvende relatie zonder enige verplichting, maar hij wekt met zijn liefdesbetuigingen een totaal andere indruk. En doet dat nog steeds. Trap er dus niet meer in, want dit blijft je achtervolgen. Bindingsangst is niet te verhelpen, ook niet als het wordt geveinsd. Een harde opstelling is het enige wat kan werken. Een beetje vent zou je dan onmiddellijk in zijn armen sluiten, om je nooit meer te verlaten. De jouwe? Hij zal niets doen… angstig als hij is dat je weer iets van hem gaat verwachten… ;D. Zet je schrap, A.
Heb je je wel eens afgevraagd waarom mannen ineens geen interesse meer hebben in een relatie? Het ene moment kan alles er nog zo goed uitzien en dan opeens – daar gaat hij. Heb je eens een leuke avond met een man gehad waarbij je een sterke wederzijdse aantrekkingskracht voelde, dat jullie dezelfde interesses deelden en zijn jullie misschien ook nog intiem geweest? En heb je daarna nooit meer wat van hem gehoord? Of was het een tijdje aan, zei hij precies wat je wilde horen, was hij de perfecte man voor je en toen werd hij opeens koud en afstandelijk of maakte hij het uit? Lees dan verder.

Ben je een vrouw, dan is de volgende informatie een krachtig hulpmiddel, want het is nogal wat: Het hart van een man terugwinnen door hem te laten begrijpen wat hij nodig heeft. Soms omdat hij het zelf niet goed snapt. Hoewel het waar is dat mannen een vrouw verlaten om uiteenlopende redenen, is het zo dat het uiteindelijk terug te voeren is op slechts een ding: Het mannelijk ego. Men zegt dat het mannelijk ego maar liefst zeven keer groter is dan het vrouwelijk ego, misschien zelfs meer. Zoals een moeder een natuurlijke drang voelt om haar kind te voeden, voelt de man een sterke, natuurlijke drang om zijn ego te voeden. Voorbeeld: Je zou een leeuwin en haar welpje niet durven te bedreigen, toch? Dat zou gekkenwerk zijn, want het betekent je ondergang. Zo ook bij de man. Om hem niet het gevoel te geven dat zijn ego wordt bedreigd, is het zaak zijn ego juist te voeden. Dat is de basis. En dit is precies de reden waarom minnaressen een getrouwde man aan de haak slaan en hun loyale en liefhebbende echtgenotes het nakijken hebben. De sluwe indringsters voeden het ego van de man en doen er hun voordeel mee.
Verder geef je aan dat je tegen een burn-out aanzat. Hoe gaat dat tegenwoordig op dat vlak? Was dat echt helemaal verdwenen toen je je meest recente relatie aanging? Als het teveel voor je wordt, alle stress, zorgen en angst, dan is het belangrijk om daar structureel iets aan te doen. Los van het krijgen of houden van een partner. Zorg goed voor jezelf.
Nu is het zo dat ik in het begin ook enmotioneel reageerde . nu echter heb ik het een plaats gegeven . Maar hou nog veel van haar en zeker van mijn gezin . We hadden nooit echte ruzie maar gewoon in een sleur geraakt en uit elkaar gegroeid . Ik weet zal het de tijd moeten geven en leef me eigen leven en geniet ervan is er een kans dat exen met kinderen toch weer bij elkaar komen of als de liefde echt weg is nooit meer terug komt. Ik ben een goede vader maar het maakt het wel moeilijk allemaal vrienden wil ik niet zijn .
Ik heb veel gedaan wat ik juist niet zou moeten doen. Haar op het werk opzoeken, bloemen geven, zeggen dat ik nog steeds van der hou en ga zo maar door. Is er nog hoop? Ook al heb ik het bijna allemaal nu al gedaan? Ben ik haar voor goed kwijt of moet ik nu gewoon geduld hebben en wachten tot dat ze weer naar mijn toekomt? Reactie infoteur, 14-07-2012
Het kost tijd voor mensen om negatieve associatie na een breuk te verwijderen en hun ex te gaan missen. Je moet het aan hen geven. Bovendien moet je zelf bewijzen dat je minstens 30 dagen zonder je ex kan leven. En nog belangrijker, je moet aan jezelf werken en een meer zelfverzekerd en gelukkig persoon worden. Tenzij je een positieve verandering in jezelf maakt, kan je ex zich niet overtuigen om samen met je terug te komen.
De ene keer zeggen ze “ik wil een gezinnetje stichten” en de andere keer kom je te dichtbij en stoten ze je af (oftewel; mannen die zich niet willen binden). Ik heb het gevoel dat ik hier toch echt te oud voor ben. Ik wil geen man die twijfelt en die je opeens laat zitten. En ik wil al helemaal geen man die er toch niet mee kan dealen dat je al een kind hebt. Ik wil gewoon een soulmate, iemand waarmee ik kan praten, die me liefde kan geven en die ook Rick accepteert.
Ik ben nu 3 maanden met een vrouw aan het daten die ik erg leuk vind, en zij mij ook. Ze heeft een 10 jarige relatie achter de rug en is net 7 maanden single voordat ze mij ontmoette. We hadden laatst een gesprek waarin ze vertelde dat ze nog niet weet of ze zin heeft om emotioneel afhankelijk te zijn, en dus niet weet of ze een relatie wilt, omdat ze nu in haar single periode veel dingen over haar zelf aan het ontdekken is en daar stelt ze zeer op prijs. Logisch.
Bedankt dat je je verhaal doet! Godsdienst / levensovertuiging speelt wel vaker een grote rol bij een relatiebreuk. Toch kan het ook goed gaan. Ik ken een stel dat geregeld woorden heeft over dit onderwerp, omdat ze allebei een andere godsdienst hebben (volgens mij was dit geen discussiepunt in het begin). Toch was het liefde op het eerste gezicht en zijn ze nog steeds dol op elkaar. Al decennia getrouwd.
Hi G., het antwoord wat ik je ga geven wil je waarschijnlijk niet horen. Je mag 'God' op je blote knieen danken dat je niet met deze 'kerkganger' alias 'vreemdganger' getrouwd bent en kinderen hebt gekregen. Vanaf het begin liet hij zijn extreem wispelturige gedrag al zien door plotseling terug te gaan naar zijn ex, diverse onbegrijpelijke breuken te forceren, bij nog weer een andere dame te slapen, en bovenal door jou voortdurend op het verkeerde been te zetten. Enerzijds het 'ik hou van jou / vrouw van mijn leven' - verhaal en anderzijds de repeterende mokerslag 'ik geef niets meer om je, ik wil je niet', en allerlei varianten van die strekking. En dit tot vervelens toe. Dat je je dit laat welgevallen is mij dan ook volkomen duister. Je verdedigt en beschermt hem non-stop, zonder enige kritiek, maar ook zonder een zinnige reden. Alsof je zo'n leven vol onzekerheid, woede en verdriet wel prettig vindt. Helaas kan en wil ik uiteraard geen medewerking verlenen om deze ongelooflijke foute ex terug te winnen. Ik wil je veel sterkte wensen en ik hoop dat je op een dag wil inzien dat je als vrouw beter verdient. A.
Hi Simon, je hebt onvoldoende vertrouwen in haar om geruisloos met de relatie verder te gaan. Dat gebrek aan vertrouwen neemt ze dan ook totaal niet weg. Integendeel, ze bevestigt je vermoedens alleen maar door met zeven meiden op stap te gaan naar een 'feestoord', met een ex te sms'en, te roepen dat het 'niets voorstelt' en dat ze mag praten met wie ze wil, met als dieptepunt het stompzinnige getwijfel over hoe het verder moet. Ondertussen probeert ze je te paaien met teksten als 'ik weet zeker dat we bij elkaar horen', 'je blijft geweldig' en 'ik hou heel van je', waardoor je logischerwijs het idee hebt dat het vanzelf wel goedkomt als je haar maar genoeg tijd en ruimte geeft. Dat zou overigens best kunnen ook, maar dan zou ze die onvolwassenheid achter zich moeten laten, en daar krijg ik geen enkel signaal van binnen. Die woorden vind ik dan ook gebakken lucht. Daar komt bij dat de relatie wel erg hard van stapel ging met vaak of altijd bij elkaar slapen en leven. Conflicten komen dan extra hard aan, immers, het ging toch zo fantastisch, dus hoe kan dat nou? Onenigheden zijn normaal in een relatie, twijfels zijn dat niet. Wie twijfelt aan het fundament is niet klaar voor een relatie, of wil in elk geval niet deze relatie. Daarom kun je weinig anders dan haar aan haar vriendenkring toevertrouwen, en het voorlopig maar zo te laten. Misschien is ze over een jaar of wat verder in haar ontwikkeling (ook gezien haar verleden blijkt er te vaak sprake geweest te zijn van ge-experimenteer), en is ze dan geschikter voor een serieuze relatie dan nu het geval is. Ze probeerde het wel, maar het lukte haar niet. Vertrouwen moet je winnen… maar zij verloor het weer. Sterkte, A.
Hoi, ik heb een relatie van 2 jaar, we zijn 5 maand getrouwd, maar toen ik 6 weken geleden thuis kwam was mijn vrouw vertrokken met de noorder zon. de week voor ze vertrokken was zijn we op restaurant met andere mensen gaan eten, en er kwam een gesprek aan tafel over liegen en bedriegen in een relatie, in mijn 1st huwelijk heeft men ex mij altijd bedrogen en me voor jaren in de schulden gezet, waar ik niets vanaf wist toen, dus ik antwoord in het gesprek van als er ooit nog 1 vrouw mij zo zou flikken die maal ik kapot denk, gewoon onder mensen en niet tegen mijn vrouw. een paar dagen later kwam mijn zoon thuis van school en men vrouw was met haar kinderen vertrokken naar haar moeder, dit is nu 6 weken geleden. ze zegt dat ik haar bedreigde en dat ze wil scheiden. verder wil ze totaal geen contact met me, ik heb de eerste weken het proberen te forceren om contact te leggen, omdat ik eigelijk niet weet wat eraan de hand is en dat ze met alle papieren weg was zodat ik van niets wist wat er allemaal betaald moest worden en noem maar op, tot op heden wil ze nog steeds geen contact, gisteren had een vriendin met haar gebeld, om te vragen hoe het was en ze gaf als antwoord ik wil er niet over praten, hij heeft me het leven zuur gemaakt en wil verder met mijn leven maar zonder, hem, mijn vraag is nu hoe ik het vertrouwen van men vrouw zou kunnen terug winnen, want eigelijk hebben we nooit 1 woord ruzie gehad als koppel, soms wel meningsverschillen ivm de kinderen. valt dit nog te redden met de tijd
Daarna zijn we met vrienden een paar dagen naar Spanje geweest (wat al gepland stond) waar het super gezellig was en alles normaal leek (ook gewoon seks gehad) maar bij thuiskomst gaf ze ineens te kennen dat het gevoel weg was. Ik heb haar meteen gevraagd waarom ze niet meteen de stekker eruit getrokken had na dat verbale gedoe (dan had ik het nog kunnen begrijpen), maar daar gaf ze op aan, dat ze niet zo maar opgeeft en het voor haar zelf meerdere kansen gegeven heeft, maar ik heb nu het gevoel dat ik geen eerlijke kans heb gehad.

Mannen zijn jagers en genieten van de jacht. Als een man jou aanspreekt in de kroeg dan ben je dus eigenlijk al voor 50% binnen. Hij zou je namelijk nooit aanspreken als hij je niet aantrekkelijk vond. Wees je daar altijd van bewust! Denk dus nooit: ‘Ah vindt ie me wel leuk?’, want als hij de hele avond met je praat en aan het eind je nummer vraagt, dan laat ie echt nog wel van zich horen.
Wat haal jij uit dit gedrag? Waarom denkt hij dat ik erachter zit? En wat zou hem dat moeten uitmaken (gewoon negeren toch) ook ik word weleens anoniem gebeld zonder dat er iets gezegd wordt of ik heb een gemiste oproep van een anonieme beller. Ik dacht toen ook dat hij erachter zat maar heb hem dit niet gevraagd! Maar nu weet ik vrijwel zeker dat hij het was, want als hij mij verdenkt van anoniem bellen naar hem dan is het dus iets wat hij zou doen?
Ik ben 25 jaar. Ik en mijn vriend hebben 5 jaar een relatie gehad. 4 maanden geleden is het gedaan geraakt. Er is veel gebeurd tussen ons we hebben zelfs kletterende ruzie gehad zo erg dat ik zijn spullen stuk geslagen heb en bijna op straat gezet. Hy heeft me in die 5 jaar bedrogen en heeft me uiteindelijk laten zitten voor een collega van hem. Over 2 maand na tijdje stilte hebben we afgesproken om nog eens seks te hebben .. Nadien niets meer gehoord alleen als ik hem stuurde. 2 weken nadien had hij relatie met iemand dat maar maand stand gehouden had. Nadien had hij weer iemand anders en dat duurde maar 2 weken. Vorig weekend weer afgesproken weer seks gehad. Nu komen we redelijk goed overeen .. Hij stuurt niet uit zichzelf maar als k stuur antw hy wel soms .. Het is maar kort maar hoor hem wel. Hij had me gezegd dat het tussen ons niet meer goed komt. Wel gaat hij bij mensen rond vragen of ik iemand heb enz .. Gisteren is hij naar zee gweest met zijn eerste vriendin na mij. Gwn als vrienden. Met mij id tijd wou hij nooit naar zee.. Raar gvoel dus. Als het mijn ding waz wou ik hem nog wel een kans geven omdat ik weet dat ik kan en wil veranderen mits vertrouwen .. Hoe pak ik dit best aan? Ik voel dat hij de ware is ondanks zijn gebreken .. Nu houd hy echter zijn been stijf en zegt hij dat ik hem niets meer doe. Ik heb ook mijn fouten en dat is de reden ook wel dat hij me bedrogen heeft. Ik wil een tijdje afstand doen maar doe ik daar goed aan? Ik zou zo graag nog een kans krijgen .. Zelfs wachten zou geen probleem zijn. Wil aan iedereen kunnen zien dat we het wel zouden kunnen!!
Een maand later was het weer terug aan en daar waren we allebei heel gelukkig door. Een paar maanden later begon de miserie weer en we maakten heel veel ruzie. Zeker iedere week. Op het einde was het zelfs zo erg dat hij me heel veel negeerde, over kleine dingen loog en me ook vaak beu was. Ik voelde me verwaarloosd. En vroeger was hij meer geïnteresseerd in mij. Ik bleef dan achter hem aanlopen als een gek en zo werd het nog erger. Soms besliste ik om hem ook te negeren uit kwaadheid en als hij dan weer langs kwam viel ik weer als een blok voor hem. En zo bleven die wisselingen maar doorgaan. Ik werd er gek van. Hij duwde me weg en trok me aan. We gingen op het einde niet meer naar de film , op café gaan ging niet meer of we kregen al kleine ruzie. We hingen voor de tv. We waren ook allebei veel te jaloers. Hij was dat vroeger al , ik ben dat in de loop van de jaren geworden.
Hallo, mijn relatie is 3 weken geleden uitgegaan we hadden de laatste tijd veel ruzies om kleine dingen en omdat ik te weinig moeite heb gedaan voor haar. De eerste week nadat het uitging zagen we elkaar nog 3 keer en hebben we nog 1 keer iets leuks gedaan. Toen vroeg ik een paar dagen daarna of ze de sleutel terug wou brengen maar zij had geen tijd, waarop ik antwoordde laat maar horen wanneer je wel kan! Vervolgens een paar dagen geen contact toen belde ik haar en toen was ze alleen maar boos wat ik ook zei en hadden we ruzie en zei ze dat ze er klaar mee waarop ik haar de dag erna dwong om de sleutels te brengen. Toen hebben we op een redelijke normale manier afscheid genomen en dag erna nog even kort contact gehad! toen een kleine week geen contact voordat we elkaar tegen kwamen en even kort hoi alles goed. Dag erna had ik een zwakker moment en heb ik haar gevraagd voor nog een kans. Toen ze hier weer boos op reageerde werd ik nog wanhopiger en heb ik net zolang gezeurd tot ze met me wou bellen. Hierin was ze woest kon ik niks goed zeggen en voelde ik alleen maar haat en boosheid, ik was een egoïst ik dramde te veel en als ik vroeg hoe ik wel dingen goed kon doen werd ze alleen maar bozer waardoor we beide de telefoon hebben opgehangen. Hierna heb ik gesmst dat ik haar met rust laat en dat ik hoop dat we in de toekomst normaal kunnen doen. Ik denk zelf dat ik teveel verwachtingen nog had en daardoor te opdringerig ben geweest de laatste week! Is er nog een kans als ik de weg insla van het bovenstaande artikel? Reactie infoteur, 17-10-2012
Na een relatie van 13 jaar en een huwelijk van bijna 9 jaar is er een einde gekomen aan een bewogen tijd. Veel gebeurt, Waaronder periodes van uit elkaar, maar dat is toch anders dan echt uit elkaar (scheiden)We hebben het beide ontzettend moeilijk met het zonder elkaar leven en missen ons familie gevoel, het samen zijn met onze kinderen is opeens zo waardevol!

Ik ken mijn ex al sinds 2006. Hij had toen een vriendin en we waren gewoon kennissen van elkaar. Hij sprak eens erover dat hij niet meer met zijn vriendin wilde zijn en op een dag zei hij dat hij het had beëindigd. Wij waren nog steeds gewoon vrienden. Ik zag hem niet als een kandidaat. Op een dag maakte hij mij duidelijk dat hij gevoelens voor mij had. Ik gaf aan dat ik niet geïnteresseerd was. We bleven met elkaar omgaan en op een dag heeft hij mij plots gezoend. Ik was even geschrokken, maar vond dat fijn. Vanaf toen begon het tussen ons te bloeien. De eerste keer dat wij de liefde hebben bedreven is meteen het moment voor mij geweest dat ik zeker wist dat hij mijn grote liefde is. Ik heb meerdere relaties achter de rug, waarvan ik ook wel diepe gevoelens voor de ander heb gehad, maar zoals ik me bij hem voel, dat is bijzonder. Na 2 weken stevig met elkaar bezig te zijn geweest, komt hij mij vertellen dat hij het weer gaan proberen met zijn ex daar deze het had gevraagd en hij al langer kende dan ik. Hij gaf wel aan dat hij niet echt wil (huilde er zelf bij dat hij mij zou missen) en niet echt van haar houdt - had het trouwens nooit gedaan - maar dat hij het toch zal proberen. Wij hebben ons contact laag gehouden. Hem helemaal vermijden zat er niet in daar hij de advertenties voor het bedrijf waar ik toen werkte verzorgde. Na een korte tijd maakt hij het toch uit met haar. Een maandje (okt 2006) later maakt hij contact met mij en dat hij weer met me wil. We beginnen voorzichtig met meer contact. Tot 2 keer bedenkt hij zich tot hij het 3 maanden daarna echt stevig aan maakt met mij (jan 2007). Hij zegt dat hij veel van mij houdt. Zijn moeder vroeg hem toen of hij van me houdt en hij zei volmondig ja. Had hij niet bij zijn ex. Heb ik ook begrepen dat dat zo was van zijn moeder. Zij vertelde me dat ik de enige vrouw ben van wie hij heeft gezegd dat hij houdt. Hij gaf vanaf het begin aan dat ik voor hem 'the one' ben. Dat merkte je eerlijk gezegd ook aan zijn gedrag. In dat eerste jaar hebben we tot 4 keer toe een korte breuk van zijn kant gekomen, waar ook hij steeds op terug kwam. Hele gekke redenen voor de breuken. Anders dan dat doet hij verder heel normaal met me, is openlijk erover dat ik zijn vriendin ben, gaat geregeld met me uit en zegt me dat hij van me houdt. de relatie verliep normaal, met af en toe discussies. Ik zag ze niet als ruzies die om bezorgdheid vroegen. En in september 2009 doet hij plots in het weekend raar, zegt ook dat hij zich emotioneel en geestelijk raar voelt, vermijd me op maandag en dinsdag en woensdag vroeg op de morgen wanneer ik naar hem ga om te vragen wat er is, zegt hij kortaf: ik wil niet meer ja, het is uit, ik hou niet van je. Ik was perplext en vroeg hem wat er is gebeurd. Hij dan plots zo rustig en logisch willen klinken: "als ik niet meer voor je voel, dan kan ik toch niet met je blijven?". Ik wist niet goed hoe ermee om te gaan. Ik ging weg en even later is hij achter me aan om direct zijn spullen bij mij te halen. Hij deed daarna heel vijandig naar mij toe en als ik er alsnog over begon dat ik precies wil weten waar het mis is gegaan, vond hij dat hij dat zou hebben gezegd. Dus niet. Op een gegeven moment hebben we bitter weinig contact, tot hij me in december ziet in een mall en bijna zijn voeten breekt om naar mij toe te komen om me te begroeten. Hij stond heel opgewonden en zenuwachtig te praten. Ik deed beheersd. In januari beginnen we een 'sexrelatie'. Dit deed ik uitsluitend in de hoop dat het goed zou komen. Toen ik eens zei dat we alleen maar gevoelloze sex hebben, heeft hij zo een punt ervan gemaakt dat het niet zo is. Ik zei er nog een keer wat over en weer vond hij dat het niet zo is; ik kan dat toch voelen als we bezig zijn? Dat vond ik inderdaad hoor, dat er gevoel aanwezig is, maar ik deed koel. We deden alles als een koppel, maar we hadden geen relatie. Op een gegeven moment begon het me te vervelen dat er niets concreets gebeurde en begon ik hem te weigeren. Toe begon hij aan te pappen met een andere dame (iemand die hij in 2007 had leren kennen en 1 date mee had gehad). Ik heb hem betrapt bij de bioscoop met haar (mei 2011). Hij heeft haar totaal genegeerd, is haar voorbij gelopen en da trap op, alleen maar omdat ik niet kon zien dat hij met haar was. Toen heb ik hem nog meer vermeden. In de tussentijd in de periode dat het uit was, heb ik hem geholpen met de aanschaf van een busje voor zijn startende bedrijf. De lening was op mijn naam afgesloten en ik betaalde daadwerkelijk een deel van het bedrag. De rest betaalde hij. Als de aflossing bij de bank af was, zou hij dan beginnen mijn deel aan mij terug te betalen. Dus toen ik hem begon te weigeren, hadden we wel nog lopende afspraken ten aanzien van de wekelijkse aflossingen. Tot in juli 2011 hij en ik weer een serieus gesprek hebben. Daar heeft hij over nagedacht en in aug zegt hij dat hij doorheeft dat hij de relatie en mij niet goed heeft behandeld. In sep 2011 waren we al bijna zover om het helemaal goed te maken en in okt zegt hij weer van niet. In jan 2012 vraag ik hem of hij zeker weet dat hij niet meer wil en als hij er geen problemen mee zal hebben als ik een ander neem. Hij zegt me van niet; ik kan mijn leven leiden. In feb begint hij naar me toe te trekken. Op valentijdag vraagt hij me om het weer te proberen, verontschuldigd zich zo voor zijn gedrag, vraagt om vergeving, geeft aan dat hij al die tijd van me hield, maar dacht dat we niet bij elkaar pasten omdat hij bang was van mijn agressieve uitbarstingen. Ik heb er namelijk een paar gehad, omdat hij echt onder je huid kan kruipen. Ik probeerde hem er ook steeds op te wijzen dat ik dat nooit bij een andere partner in het verleden of bij anderen om mij heen dat heb gehad, dus dat hij een bijdrage moest hebben in mijn uitbarstingen. Dus die dag zegt hij dat hij dat plots besefte dat hij daaraan bijdraagde; hij zou erop letten, hij zou me helpen rustig te blijven. Hij ziet nu in dat je iemand van wie je houdt niet in de steek laat, maar dat je samen werkt aan wat minder is aan elkaar en aan de relatie. Hij ziet mij als de vrouw van zijn leven, wil dit jaar nog trouwen en kinderen krijgen. Ik vroeg hem waarom ik hem moet geloven en waarom hij nu zeker is van zijn zaak. Hij praat een heleboel over hoe we bij elkaar passen en dat hij echt een fout heeft gemaakt en hoeveel hij van me houdt. Hij was echt heel enthousiast en verliefd. We starten opnieuw en alles gaat goed. Ik krijg geen woede uitbarstingen meer. Na 2 maanden geeft hij me aan dat ik alvast mag stoppen met de pil zodat mijn lichaam kan ontpillen (was er namelijk vanaf mijn 16de op wegens hevige menstruatiepijnen waarbij pijnstillers geen invloed hadden). We doen het nog voorzichtig (vroegtijdig uittrekken) omdat we eerst een huis willen. Ik moest gaan rondkijken. Hij praat over een catering dat ik in het weekend voor mezelf kan beginnen, hij zou de container waarin we de keuken zouden bouwen aanschaffen. Ik houd namelijk erg van koken en wil er inderdaad wat mee doen. Plots maakt hij op 13 aug een vreemde ruzie met me die op niets slaat. Ik was verbaasd. Hij beweerde dat het geen ruzie is en dat hij niet boos is. Vanaf die dag vermijd hij me door steeds te zeggen dat hij vanwege drukte niet kan komen. Tot hij op 27 aug zegt dat hij tijd heeft om te komen. Ik vraag hem of er wat is en hij zegt van nee en dat het gewoon drukte is. Wel heeft hij moeite toe tegeven dat het niet weer zal gebeuren dat 2 weken verstrijken zonder dat hij komt en ook met veel moeite komt uit zijn mond dat hij van me houdt. Hij blijft slapen. De volgende ochtend zeg ik dat ik blij ben dat hij bij me was en hij zegt dat hij ook blij is dat hij bij me was. Maar weer gaan 2 weken voorbij met dezelfde drukte-smoes. Op 8 sep ga ik naar zijn moeder om met haar te praten dat hij vreemd doet. Ze praat die dag nog met hem dat koppels ook minder mooie momenten in de relatie hebben, maar dat het geenzins betekent dat de liefde er niet meer is. En ze herinnerde hem eraan dat hij degene is die naar mij terug is gekomen. Trouwens, hij sprak ook vaak met haar over mij en dat hij van me houdt en echt met me wil trouwen. Die maandag praat ik weer met haar en ze vraagt hem dat hij met me praat over wat er aan de hand is. Hij maakt een afspraak met me voor 11 sep. Dan zegt hij me dat hij niets meer voelt voor de relatie, hij wil niet trouwen en geen kinderen; hij voelt niets voor mij. Het is plots weg. Hij zegt wel dat hij een idee heeft dat hij niet weet hoe hij liefde moet geven, hoe hij met een relatie moet omgaan, met minpunten van een ander en dat hij counseling wil gaan zoeken. Eens had hij me al gezegd dat hij niet goed weet om te gaan met liefde en dat hij merkte dat hij zijn werk belangrijker vind dan de relatie en dat hij daarover ook couseling wilde. Het blijkt dat hij zijn moeder ook had gezegd dat hij voelde dat hij counseling nodig heeft. Ik vraag hem waarom hij het dan uitmaakt en waarom we niet samen hulp gaan zoeken. dat wil hij niet. Vier dagen daarna ontdek ik dat hij bij die ene dame slaapt. Ik wilde helemaal niet meer met hem praten. Maar we hebben wekelijks contact vanwege de aflossingen die nog zeker 10 maanden lopen. Op een gegeven moment zegt zijn moeder dat ik hem misschien moet zeggen wat op mijn hart is voor mijn eigen gemoedsrust. Dus ik vraag hem om een afspraak wat hij ook toegeeft. Op vrijdag 12 okt praten we. Ik had alles in een brief gezet omdat ik niet de kans wilde lopen iets te vergeten. Ik heb het voorgelezen, hij heeft geluisterd. Hij had niet veel toe te voegen. Ik heb hem toen enkele concrete vragen gesteld. Hij weet nog steeds niet waarom en wanneer zijn liefde plots voor mij is verdwenen. Hij wilde toch eigenlijk ook niet echt kinderen. Ik denk niet dat dat klopt want op 8 sep (voor hij de relatie beëindigde) had hij nog aan zijn oma gezegd dat hij dat wil. Hij was met die dame in contact gebleven tijdens onze relatie ondanks de uitdrukkelijke afspraak dat hij dat niet zou doen. Ze spraken niet over wederzijdse gevoelens en hij sliep niet bij haar tijdens onze relatie. Pas nadat hij het had beëindigd, ging hij daar slapen. Hij gaf ook aan dat blijven slapen niet wil zeggen dat het een relatie is. Hij zei iets van dat hij niet tegen eenzaamheid kan. Ik zei dat als hij niets voor haar voelt en hij alleen maar om eenzaamheid bij haar sliep, hij evengoed bij mij kon zijn gebleven. Ik wilde dat niet perse hoor, maar ik wilde hem het onlogische ervan voorhouden. Hij was rustig en zonder veel emotie. We moesten maar beiden doorgaan met ons leven. Hij heeft sorry gezegd dat hij me weer verdriet doet. Als ik hem vraag of hij het normaal vindt dat hij zo doet, geeft hij ook aan dat hij het niet normaal vindt. Hij denkt zelf ook dat hij toch nog naar counseling moet. De volgende dag praat zijn oma met hem. Hij zegt haar dat we hebben gesproken en dat hij sorry heeft gezegd, maar dat zijn gevoelens plots weg zijn. Ze vraagt hem over die ander dame en hij zegt haar dat die niets betekent. Ze zegt hem dat hij wel mooi daar slaapt. Hij is vanaf die dag vrijdag avond tot vandaag niet meer bij die dame geweest, in ieder geval niet blijven slapen. Ik denk dat hij dat deed inderdaad uit eenzaamheid. Ik heb die zaterdag ook zijn kleren en andere spullen die hij bij me had voor hem gebracht. Hij vroeg er al een paar keer naar. Zijn oma zei me die dag dat hij een week daarvoor haar had gevraagd om de hele familie op te trommelen om met hem naar de kerk te gaan; of ze een dag daarvoor kon prikken. Hij was zelf al 2 keer weer naar de kerk geweest. Ik had hem bij ons gesprek ook aangegeven dat ik had gemerkt dat hij niet met me wilde bellen, hoewel hij dat vroeger gewoon deed (dat gebeurde ook nog wekelijks en op zijn aangeven). Dat hij niet enthousiast keek als ik erover sprak. Het feit dat hij een soort van gebedsdag wil met zijn familie, is voor ons een sein dat hij doorheeft dat er iets niet goed zit bij hem. Een saillant detail is dat hij elk jaar voor zijn verjaardag raar begint te doen. Moet plots met dingen in zijn leven schuiven. Hij is jarig op 29 sep. Zijn moeder emn oma hadden het ook gemerkt en zijn er bezorgd om. Hij is normaal een hele goede vent met morele waarden en normen, met principes; iemand die anderen feitelijk juist geen pijn zou willen doen. Ze houden heel erg veel van me en hebben gemerkt dat ik erg veel van hem houd en goed voor hem zorg. Hij weet ook dat ze mij volledig accepteren. Minj familie hem ook.


Maar goed…ik wilde haar terugwinnen. We hebben nog wel een paar keer afgesproken, waarbij de emoties (huilen, schreeuwen etc) soms hoog opliepen. Ik heb alles uit de kast gehaald om het goed met haar te maken, maar het mocht helaas niet zo zijn. U schreef in uw eerste reactie dat er hier geen sprake is van een rebound. Maar ik heb zelf het gevoel dat ze de ‘ellende’ die is veroorzaakt snel wilde vergeten en de leegte maar snel wilde opvullen met een nieuw vriendje aan haar zijde. Met een schone lei weer beginnen. Mijn ex kan ook moeilijk alleen zijn. Toch geen rebound?
Heb haar gisteren weer even gesproken toen we een afspraak wilde maken. Ze gaf aan dat ze nog even moest kijken of der ouders niet gek zouden reageren aangezien het verkeerd zou over kunnen komen en zij het alleen bedoeld als vrienden. Ik zei dat ik eigenlijk ook nog wel twijfelde, omdat ik niet in de friendzone wilde belanden. Het werd een beetje lastig gesprek. Het voelde ook niet echt fijn. Het was een beetje kil ook al praatte ze wel veel, maar ze gaf ook aan dat ze mij alleen als goede vriend zag en jongens voorlopig allemaal klootzakken waren. Ze had daar wel aardig wat levenslessen geleerd en hoefde voorlopig niks. Niet dat ik verwachtte dat ze relatie wilde, maar het voelde zo afstandelijk, net of 2 vreemden met elkaar zaten te praten. Net of ze alleen nog dezelfde naam heeft, maar dat ik denk ja met wie praat ik nu eigenlijk. De gene waar ik relatie mee had en verliefd op was bestaat geeneens meer (misschien ook wel doordat ik niet meer de liefde krijg van toen?)
Hallo.onlangs is mijn relatie stuk gelopen. Door omstandigheden,wonen we nog steeds samen. Ik kan hier niet mee omgaan.het doet me zo pijn om elke avond terug thuis te komen.soms samen dingen doen. Ze zegt dat ze me doodgraag zie.maar niet de stap terug wil zetten voor een relatie.ik weet geen weg met mezelf en nog minder voor 'ons'. Kan iemand een beetje raad geven aub.
Klopt onze vakantie was al geboekt en dit kost veels te veel geld om te annuleren. En inderdaad dit is ook de reden van waar wij nu staan en zolang dat wantrouwig blijft, zal t weer mis gaan. Daarom wil ik nu aan mezelf werken en hopelijk zal hij zien dat ik volwassen kan zijn. Maar wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat ik het gevoel van vertrouwen weer bij hem kan opwekken? Ik wil dat hij een fijn gevoel bij me heeft en weer in me wilt geloven. Voor nu zal voorlopig mijn afstand van hem houden en hem de ruimte geven.
Hoi. M'n vriend heeft t op oudejaarsdag uitgemaakt (gisteren) om de volgende reden; hij vindt dat ik hem niet genoeg ruimte heb gegeven en hij heeft altijd een dubbelgevoel als hij bij z'n vrienden is, alsof ik boos op hem ben, hij heeft het gevoel alsof ik bij alles wat hij doet over z'n schouder mee kijk, en voor hem voelt het alsof ik hem helmaal in bedwang heb. Hij heeft dit voor mijn gevoel nooit eerder aan mij gemeld en ik heb waarschijnlijk de zogenaamde signalen die hij me heeft gegeven over het hoofd gezien. Hij zegt dat hij er wel eerder over heeft willen praten, maar dat ik hem volgens hem de ruimte er niet voor geef. Het heeft nooit gevoeld alsof er iets aan de hand was, en dan opeens maakt hij het uit. Ik ben hier echt kapot van omdat hij mijn eerste echte liefde was. Ik doe alles voor hem en ik zal alles voor hem geven. Wat moet ik doen? Komt dit nog goed? Reactie infoteur, 11-01-2016
Ik noem dit deel “De Instincten” omdat de meeste fouten een direct gevolg zijn van  mensen die hun instincten volgen. Het merendeel van de adviezen in dit 5 stappenplan is contra-intuïtief, maar het werkt. Wanneer je het leest, zul je begrijpen waarom en het zal zinvol klinken. Dus laten we beginnen over de dodelijke fouten die je tegen elke prijs moet vermijden.
Iemand noodgedwongen moeten missen, doordat liefde blijkbaar begrenst is en het slechts voor landgenoten/ eu burgers onderling weggelegd is om samen te mogen zijn, dat doet pijn. Vooral als je niet aan de eisen kunt voldoen, die men van je eist om hem/haar hierheen te halen en je ook niet kunt vertrekken naar zijn/haar land omdat je hier bijv. ook kinderen hebt en hen niet uit hun vertrouwde omgeving weg kunt halen.
Hij was heel eerlijk in dit telefoongesprek, ik ken hem natuurlijk erg goed, en weet dat hij dit keer geen leugens vertelde. Hij zei dat ie vooralsnog geen spijt heeft van zijn beslissing om weg te gaan bij mij. Ik vroeg hem toen waarom hij dan niet gewoon zegt dat het voorgoed over is tussen ons, want als hij er nu al geen spijt van heeft dan komt dat toch niet. Hij beweerde stellig dat hij het meent dat de spijt nog wel kan komen. Hij mist onze ruzies uiteraard niet, maar bepaalde eigenschappen van mij mist hij wel. Ik ben heel duidelijk geweest dat ik niet op hem ga zitten wachten, en dat wil hij zelf ook niet.
Drie maanden geleden is het uitgegaan tussen G en mij. We zijn 4 jaar samen geweest, waarvan we net anderhalf jaar samenwoonden, maar het laatste half jaar ging het niet meer zo lekker tussen ons. We kregen steeds meer irritaties en hadden ook steeds minder intimiteit. Het was al twee keer eerder uitgeweest tussen ons, maar toch elke keer weer vrij snel terug bij elkaar gekomen. Ik heb al die jaren nooit volledig het gevoel gehad dat wij echt oud zouden worden samen, ging er eigenlijk nooit voor de volle 100% voor. In tegenstelling tot mijn ex, hij was ervan overtuigd dat we oud zouden worden samen en misschien wel kindjes zouden krijgen. Ik sprak mijn twijfels regelmatig uit. Op een gegeven moment maakte hem dit natuurlijk onzeker en ging veranderen. Hij werd passiever, deed minder moeite voor me, wilde minder intimiteit, minder leuke dingen doen samen. Ik bracht mijn tijd meer door met vrienden en hij vond dat ook allemaal prima. We hebben uiteindelijk samen besloten er een punt achter te zetten. Ik stond er voor honderd procent achter, dacht ik. Nu, wat maanden later, mis ik hem verschrikkelijk en besef ik hoeveel ik eigenlijk om hem geef. Ik baal hoe het gelopen is. We zijn heel goed uit elkaar gegaan en wilde na de breuk ook gewoon contact houden als 'vrienden'. In het begin was dit regelmatig contact via de sms en soms elkaar zien. Dat kwam voornamelijk vanuit hem. Na een maand werd dit minder en is er zelfs 5 weken helemaal geen contact meer geweest. Tot gisteren, hebben we elkaar weer gesproken via de telefoon en dat was een Superleuk gesprek. Ook veel oude herinneringen opgehaald en het gehad over onze relatie. Ik wil hem terug! Ik ben ervan overtuigd dat we bij elkaar horen! Al mijn twijfels zijn verdwenen. De vraag is, hoe kan ik dit nu het beste aanpakken?
Er wordt vaak heel wat geruzied, met steeds meer verwijdering als gevolg. In plaats van dat de relatie doorgroeit en zich verdiept, blijft het oppervlakkig, zonder echte verbondenheid. Knipperlichtrelaties komen vaak voor. Er is sprake van aantrekken en afstoten, maar zodra het te intiem of te serieus wordt, begint iemand met bindingsangst zich kwetsbaar te voelen en treedt zijn afweermechanisme in werking.
Ik heb onlangs een dame leren kennen en we hebben de lakens al gedeeld. We zijn wat gaan daten, alles liep lekker en in het begin was ze ook heel enthousiast met appen. Toen is ze ineens 180° gedraaid. We zijn wel nog iets gaan doen en hebben het er ook kort over gehad. Daarna aantal dagen geen mobiel contact mee gehad, maar een aantal dagen geleden stuurde ze zelf een appje. Heb zelf beetje een kort gereageerd en nu is het alweer een aantal dagen geleden dat ik haar gehoord heb. is het nu aan mij om iets van mij te laten horen of kan ik beter wachten?
Als je wilt begrijpen hoe mannen in elkaar zitten, moet je eerst weten dat mannen en vrouwen toch echt van dezelfde planeet komen. De wetenschap heeft aangetoond dat er een aantal verschillen tussen mannen en vrouwen bestaan. De verhalen die de ronde doen, doen echter geloven dat de verschillen tussen de twee geslachten onoverbruggelijk zijn. Als je mannen echt beter wilt begrijpen, moet je eerst kijken naar alle verschillen en overeenkomsten tussen mannen en vrouwen. Vergeet daarbij niet dat iedere man een individu met zijn eigen gedachten en behoeftes is.
Ik had 30/09 gezet als datum, maar zolang heb ik niet moeten wachten op 17/07 heeft ze definitief de knoop doorgehakt en nu is ze in snel tempo alles aan het regelen bij de notaris. na een afsluitende sessie bij de relatietherapeute (weliswaar zonder haar) tot de conclusie gekomen dat ze haar eigenlijk nooit heeft kunnen verbinden met mij en dat eigenlijk niet kan met iemand. daarom ook mijn heftige reacties naar haar toe uit onbegrip van het niet verbinden (ik praat mijn deeltje zeker niet goed want daaraan werk ik nog steeds verder). het jammere was enkel dat niettegenstaande elke poging, ze dit helemaal niet wil inzien. het maakt het extra moeilijk eigenlijk te beseffen dat de relatie ten dode was opgeschreven van voor we eraan begonnen, en dat voor haar deze situatie zich zal herhalen. ik heb moeite met het feit dat ze daarvan wegloopt.

Drie maanden geleden is het uitgegaan tussen G en mij. We zijn 4 jaar samen geweest, waarvan we net anderhalf jaar samenwoonden, maar het laatste half jaar ging het niet meer zo lekker tussen ons. We kregen steeds meer irritaties en hadden ook steeds minder intimiteit. Het was al twee keer eerder uitgeweest tussen ons, maar toch elke keer weer vrij snel terug bij elkaar gekomen. Ik heb al die jaren nooit volledig het gevoel gehad dat wij echt oud zouden worden samen, ging er eigenlijk nooit voor de volle 100% voor. In tegenstelling tot mijn ex, hij was ervan overtuigd dat we oud zouden worden samen en misschien wel kindjes zouden krijgen. Ik sprak mijn twijfels regelmatig uit. Op een gegeven moment maakte hem dit natuurlijk onzeker en ging veranderen. Hij werd passiever, deed minder moeite voor me, wilde minder intimiteit, minder leuke dingen doen samen. Ik bracht mijn tijd meer door met vrienden en hij vond dat ook allemaal prima. We hebben uiteindelijk samen besloten er een punt achter te zetten. Ik stond er voor honderd procent achter, dacht ik. Nu, wat maanden later, mis ik hem verschrikkelijk en besef ik hoeveel ik eigenlijk om hem geef. Ik baal hoe het gelopen is. We zijn heel goed uit elkaar gegaan en wilde na de breuk ook gewoon contact houden als 'vrienden'. In het begin was dit regelmatig contact via de sms en soms elkaar zien. Dat kwam voornamelijk vanuit hem. Na een maand werd dit minder en is er zelfs 5 weken helemaal geen contact meer geweest. Tot gisteren, hebben we elkaar weer gesproken via de telefoon en dat was een Superleuk gesprek. Ook veel oude herinneringen opgehaald en het gehad over onze relatie. Ik wil hem terug! Ik ben ervan overtuigd dat we bij elkaar horen! Al mijn twijfels zijn verdwenen. De vraag is, hoe kan ik dit nu het beste aanpakken?

Mijn volledige naam is Michaëlis 19 jaar jong en ik heb een relatie breuk achter de rug. Ik weet het in ben nog zeer jong en heb een heel leven voor me.. uiteindelijk ben ik degene die het gedaan gemaakt heeft, de relatie duurde anderhalf jaar, achteraf gezien heb ik spijt dat ik het gedaan heb gemaakt en dat heb ik haar ook verteld en ze zegt dat ze me nu op deze moment niet terug wil. Ik heb zeer veel fouten gemaakt in mijn relatie met haar, ik was een verslaafde gamer en liet haar vaak staan om te gamen ik kon met haar zeer moeilijk over mijn emoties praten waardoor de communicatie tussen ons niet goed was vaak als er ruzie was liep ik weg omdat ik vond dat de ruzies die we maakten nutteloos waren, achteraf gezien was dat ook een zeer grote fout van mij om niet te luisteren want als er ruzie is is het teken dat ze haar ergens niet goed over voelt. Al dit besef heb ik wel maar is het te laat? Zou ik haar nog kunnen terug krijgen? Moet ik haar laten gaan en hopen dat ze een vriendje krijgt die haar kan geven wat ik haar niet kon geven zodat ik haar gelukkig kan zien? Moet ik contact met haar verbreken of juist niet? Wij zijn nu 2 maanden uiteen maar ik zit eronderdoor en het liefste van al wil ik haar terug in mijn armen, wat moet ik doen?


Hey A. bedankt voor de tips alvast, ik heb hier reeds eens iets gezet ik denk rond 22 juni. Eerst en vooral wil ik zeggen dat er al 1 iets uitgekomen het rebound topic. Dit is inderdaad gestopt en sindsdien zie ik haar nog altijd evenveel 3-4 keer per week, natuurlijk op die manier kan ik het niet voor elkaar krijgen dat ze me gaat missen. Ik probeer mijn uiterste best ook niet zelf te smsen naar haar, maar gisteren bvb kreeg ik sms dat ze me wou horen en vandaag had ze ook voor een kleinigheid gezonden (waar ik vandaag in kan komen omdat ze een kleine stommigheid begaan is met online bestellen enzo). Ik ga niet opnieuw vragen of dit de goeie kant uitgaat, want zoals je zei artikel lezen (wat ik gedaan heb) en er is hier ook geen echt antwoord op. Ik wil namelijk wel het gemis bereiken, want ik doe zoals een jaar half geleden: wat pesten, lachen, behulpzaam enkel hou ik de grote complimenten nog wat achter, soms eens klein complimentje. Nog enige tips zonder dat ik volledig contact moet verbreken? mvg en nogmaals bedankt Jhonny Reactie infoteur, 29-06-2012
Accepteer dat mannen competitiever zijn. Onderzoek heeft uitgewezen dat mannen zich, meer dan vrouwen, prettig voelen in banen waarbij het salaris afhangt van hun prestaties ten opzichte van collega’s. Je weet waarschijnlijk ook dat mannen over het algemeen geïnteresseerder zijn in sport dan vrouwen (door mee te doen of te kijken). [1] Veel mannen houden van competitie, omdat ze ervan genieten als ze anderen kunnen overtreffen. Als je bij een spelletje een man als tegenstander hebt, kijk dan niet vreemd op als hij ineens extra competitief en fanatiek wordt zodra hij dreigt te verliezen. Neem dat niet te zwaar op; hij kan er niks aan doen.

Ik was nog niet eens in de buurt van huis en had al een smsje van haar; of ik veilig thuis was, dat ze zich zorgen maakte, dat ze het moeilijk vond om me zo verdrietig te zien, maar dat ze besefte dat zij er niets aan kon doen, dat ik een kanjer was en het beste verdiende. Ik stuurde terug ‘ben thuis’. Later in de week had ik nog een heel lief kaartje naar haar zoontje gestuurd (ik had immers van hem geen afscheid kunnen nemen), en daarop stuurde ze o.a. dat ze het met tranen in haar ogen had zitten lezen, waarop ik enkel reageerde met ‘graag gedaan!’. Ik was ondertussen 100% overtuigd van het feit dat ik haar terug wilde (en nog steeds) en bedacht me dat ik haar toch eerst vooral met rust moest laten. Ik hield het een week goed vol, enerzijds omdat ik wist dat ik haar met rust moest laten (zodat ze me kon missen), maar ook dat ik voor mezelf wist dat als ik haar niet terugkreeg het ook niet zou helpen als ik contact bleef houden.
Onze relatie leek volgens mij perfect, alles verliep goed in mijn ogen dan toch. Hij had blijkbaar al een tijdje twijfels over het behouden van onze relatie. Uiteindelijk zette hij een week geleden een punt achter onze relatie. Sindsien behield ik nog regelmatig contact met hem via sms daarin zette hij dat hij me miste en dat hij twijfelt aan zijn beslissing.
Het kwam ook redelijk plotseling, wij hebben wel elkaar gesproken onlangs over dat zij niet gelukkig was. Zij wilde samenwonen, op vakantie etc maar door mijn werk was dat wat ingewikkeld, deze reden accepteerde ze niet. De eerste zin dat eruit kwam was ‘Ik kan niet meer’. Wat mij vooral heel confuse maakt is het feit dat ze zegt nog enorm veel van mij te houden. Hoe kan dit als zij het uitmaakt? Ik wil niets liever dan aan al haar wensen voldoen en ben bereid daar hemel en aarde voor te bewegen, ben alleen bang dat het te laat is. Tijdens onze relatie was ik altijd degene die de boot afhield en nu wil ik niets liever dan de liefde aan haar verklaren.
Drie maanden geleden (ik weet het: een pril gevalletje dit keer dus) ontmoette ik (27 jaar) een geweldige man (32 jaar) via een datingsite. Ook met deze man ging er een wereld voor mij open, ik had eindelijk het gevoel een volwassen man te hebben gevonden die mij kon 'handelen', ze bovenin allemaal op een rijtje had ;) en de klik werd voornamelijk gelegd op de communicatie; we kunnen zo open en eerlijk over alles (ook gevoelens) kletsen.

Hi Ano, het verhaal rammelt van de tegenstrijdigheden. Je ex zegt dat haar gevoel voor jou weg is, maar vervolgens om jou huilen bewijst het absolute tegendeel. 'Niet meer verliefd' is ook al zo'n opmerking bedoeld om je mond te snoeren, maar iedereen met enig verstand weet dat verliefdheid eerder vroeg dan laat vanzelf overgaat. Het is dan ook geen fundament voor een succesvolle relatie, en ook geen excuus om een relatie te stoppen. Haar kritiek op je karakter is hard, maar gemakkelijker te verteren dan haar onnozele getwijfel dat maar liefst een half jaar duurde. Met je wil om te veranderen krijg je je ex voorlopig niet terug. Vooral niet als ze ook nog eens aangeeft dat 'ze het niet meer hoeft te zien dat je verandert'. Je hebt er waarschijnlijk dus teveel nadruk op gelegd. Ook het feit dat je soms de voorkeur aan je vrienden gaf hielp je niet verder. Geen contact meer enerzijds, anderzijds het voorstel om je volgende week te zien… ik kan er niets mee. Deze dame weet niet wat ze wil, wat ook blijkt uit de gepassioneerde zoenen terwijl het al uit was. Schuif haar op de lange baan, totdat jullie allebei ouder en wijzer zijn. Dat wil zeggen, totdat jij de bereidheid hebt om je vrienden op het tweede plan te zetten, en zij inziet dat verliefdheid slechts een illusie is. Als jullie voor elkaar gemaakt zijn, is dat over een paar jaar nog steeds zo en merk je dat vanzelf. Zie verder het artikel voor het opwekken van het nodige gemis. Sterkte, A.

Het enige wat ik me kan voorstellen is de kinderen, voor de rest was hier niets anders dan een gelukkig huishouden, ik weet echt niet wat eraan de hand is, ik ben vrachtwagenchauffeur internationaal, en mijn vrouw heeft een handicap, maar haar dochter en haar moeder waren tegen ons huwelijk, en denk dat daar het probleem zit, nogmaals wij hebben persoonlijk nooit 1 woord ruzie gehad, en ze wil echt niet praten, dus weet ik eigelijk ook niet waar het over gaat, en dat is wel frustrerend met momenten Reactie infoteur, 02-05-2012
Ik weet het gewoon niet hoor.. Ik zit er heel erg mee. Hij betekent wel iets voor me natuurlijk.. Maar ik vind het lastig. Ik ben wel verliefd, hij weet niet of hij dat kan zeggen en of die me mist.. Ik weet niet of ik zo'n relatie wil. Ik durf zegmaar nu ook niet meer over mijn gevoelens te praten, aangezien ik een beetje het idee heb gekregen dat ik dat te veel doe. Zoals ik al zei, ik ben echt geen plakkerig persoon, 1 a 2 keer per week elkaar zien is wel prima en ik zeg weleens dat ik hem mis en dat ik zin heb om weer samen te zijn. Ik krijg daar alleen niet echt antwoord op terug.
Hi Krabi, ik kan je niet helpen als je precies het omgekeerde doet van wat je zou moeten doen. Je houdt de akelige situatie zelf in stand. Door hem willens en wetens te ontmoeten wordt je steeds geconfronteerd met het feit dat hij alcoholist is. En krijg je niet een eenmalige afwijzing, maar zelfs een lange lijst afwijzingen. Welke vrouw laat zich dat welgevallen? Lees op InfoNu artikelen over alcoholverslaving en wat dit met iemand doet. Lees verder mijn eerdere antwoorden want daarin staat precies beschreven hoe je je moet houden. Het heeft geen zin om in herhalingen te vallen. Groetjes, A.
Toen dat kindje 3 jaar was zijn ze gescheiden. Daarna heeft hij nog een relatie gehad van ca. 2 jaar en ook daar is een kind uit voortgekomen. Het eerste kind is inmiddels 18 jaar en heeft de afgelopen 4 jaar veel problemen veroorzaakt. Ze heeft een poos in een crisis opvang bij jeugdzorg gezeten, woonde dan weer bij mijn ex en dan weer bij zijn ex. Om mij niet te belasten met haar driftbuien waarin ze de boel kort en klein sloeg en ook mijn ex aanviel zijn wij niet gaan samenwonen. Echter zo'n kind kost heel veel tijd en energie.
Onze afspraak was leuk, gezellig en vertrouwd, ik had eigenlijk verwacht dat er veel spanning zou zijn maar dat was niet het geval. Wat mij ook opviel dat hij mij meerdere prive zaken toevertrouwde. Hij vroeg mij ook meer details naar mijn vakantie, toen ik de steden had verteld vroeg hij wel wat moet je daar dan en wat ga je daar doen? Hij vind het volgens mij maar niks dat ik daarheen ga :)
Ik zit nu in een hele rare situatie. Nadat mijn ex heel nadrukkelijk heeft gezegt geen contact te willen. Bericht ze mij na een paar dagen of ik nog naar een feest ga. Vervolgens komt zij daar naar mij toe hebben wij even gepraat en staat zij steeds half naar mij te kijken. Daarna wordt ik in mijn rug geprikt, staat ze achter mij en loopt ze snel weer weg.
“Ik wil je bedanken voor wat het boek voor me heeft gedaan. Ik moet zeggen dat dit boek me diep, heel diep heeft geraakt. Je hebt een hele hoop aangesneden wat ik heb meegemaakt. Ik ben in de praktijk gaan brengen wat jij me hebt geleerd en mijn vriend is een ander mens geworden. Hij heeft geen benul van wat ik heb geleerd of wat ik aan het doen ben, maar alles is nu zo veel beter geworden tussen ons. Ik ga al mijn vriendinnen hierover vertellen. Dank je!”
Hi Arnold, of ze daar ooit achterkomt is natuurlijk de vraag. Dat je met vrienden een paar dagen op vakantie was zou geen punt moeten zijn. Maar ook hier zal haar gebrek aan vertrouwen de hoofdrol hebben gespeeld. Constant bang zijn dat je iemand anders tegenkomt is inderdaad foute boel. En haar angst werd ook nog eens waarheid, want je gaf aan haar toe met een ander te hebben gerommeld. Dit had je uiteraard nooit moeten zeggen, want hiermee was haar laatste sprankje vertrouwen voorgoed verdwenen. Over rebounds: ze vult de leegte meteen in met een nieuw vriendje, maar dat zal ze m.i. telkens weer doen. Dat bedoel ik met gefladder, waar geen liefde voor wie dan ook aan te pas komt. Van een reboundrelatie kun je pas spreken als iemand dus liefde voor de ex koestert, maar wegens omstandigheden (tijdelijk) een ander neemt om de pijn van het gemis te verzachten. Een rebound is dus een 'fill-in', en soms weet die rebound dat ook. Over wat ze misschien in een relatie zoekt: Voor veel vrouwen geldt dat ze zo'n reisje met vrienden alleen accepteren als ze zelf ook die aandacht krijgen, en op reis gaan met hun vriend! Waren die plannen er niet dan is het vrij logisch dat ze zich achtergesteld voelde. Je hebt niet voor niets een relatie, en wil - als het goed is - het liefst met je vriendin op pad. Neig je toch voortdurend naar allerlei uitstapjes en zelfs grotere reizen met vrienden, dan moet je je afvragen of de liefde wel zo diep zit. Zoals ik in mijn vorige bericht al schreef leek me daar niet eens sprake van. Jij hunkerde naar ontsnapping uit de kooi, zij probeerde wanhopig jouw leven te controleren. Vroeg of laat gaat zoiets dus mis. Wat ze m.i. zoekt is een man die volledig voor haar gaat. Het is een romantisch ideaalbeeld wat veel vrouwen hebben, en je kunt het haar niet eens kwalijk nemen als je haar bijv. in het begin van de relatie hebt overladen met liefdesbetuigingen etc. Verwachtingen gaan skyhigh als het allemaal zo geweldig is. Hoe dan ook: Jij zoekt vrijheid, zij gebondenheid. Op de gulden middenweg kwamen jullie elkaar helaas niet tegen! Groetjes, A.
Zes weken geleden heeft hij zijn huurders door wanbetaling van zijn koophuis eruit gegooid en hoorde via via dat hij zijn woning weer ging betrekken zodat zijn zoon eenmaal per 2 weken een eigen kamer had, hij was 2 jaar voordat we een relatie kregen al smoorverliefd op me maar had toen zelf een relatie (een zeer slechte) toen we eenmaal bij elkaar waren woonde hij vrijsnel bij me in, droeg me op handen en beloofde me koeien met gouden horens er was zelfs sprake van trouwen want ik was in zijn ogen de ware, hij cijferde zich helemaal weg voor mij terwijl ik dit helemaal niet wilde want hij hoefde zich niet voor me weg te cijferen ik hield toch wel van hem, dus 6 weken geleden is i als donderslag bij heldere hemel vertrokken omdat hij het zogenaamd niet meer aankon, ik ben er helemaal kapot van nog steeds, heb hem een sms gestuurd dat ik heel veel van hem hou en met hem oud wilde worden, helaas heeft hij op de dag van vandaag nog steeds niet gereageerd en kan mijn verdriet geen plekje geven, man o man wat heb ik het er moeilijk mee, en uit angst gekwetst te worden of afgewezen heb ik hem dus al die tijd maar 1 sms gestuurd over mijn gevoelens, ik ben niet het type dat achter een vent aan gaat lopen want daar word je nog veel verdrietiger van, wie heeft er advies voor me, om deze breuk een plekje te geven
Maar hij gaf tijdens ons gesprek dus aan de issues tussen ons al enige aan te voelen. Hij wou meer een (huis)moederfiguur, ik heb graag een eigen leven buiten de kinderen (werk, + ik heb het bvb nodig om dagelijks te sporten om me goed in m'n vel te voelen) en het gevoel ook een seksuele en aantrekkelijke vrouw te zijn. Hij zei toen dat hij dat wel begreep en dat hij vooral wou dat ik gelukkig was, ook al was dat zonder hem. Ergens had ik wel gehoopt dat hij harder zou vechten om de relatie in stand te houden maar anderzijds vond ik het ook wel heel lief.
Toen ze het thuis vertelde, waren ze in alle staten. Ik was daar absoluut niet meer welkom. Dat heeft haar zwaar aangeslagen. Ik heb haar toen ook (koppig) gezegd dat ik haar ouders dan ook niet meer hoefde te zien. Achteraf bekeken een domme zet, want ik plaatste haar tussen twee vuren, ook al heb ik haar nooit gezegd dat ze moest kiezen. Ze had ondertussen ook werk gevonden en had het superdruk. Omdat haar ouders zo tegen me waren, durfde ze het nauwelijks vragen of ze naar mij mocht komen of bij me mocht blijven slapen. Ze is 1x blijven slapen, toen haar ouders op reis waren. Dat klinkt misschien lullig, maar haar ouders hadden een enorme psychologische invloed op haar. Ze voelde haar vaak misbegrepen en onder dwang gezet om taakjes in het huishouden op te knappen. Bovendien kreeg ze weinig waardering daarvoor, het leek wel alsof het vanzelfsprekend was dat ze die klusjes deed. Ze voelde haar vaak erg sip daardoor. Ik probeerde haar te troosten en op te vangen, maar omdat haar ouders me niet konden hebben, maakte ik me vaak kwaad op haar ouders. Dat werkte natuurlijk dat vuur waar ze tussen stond alleen maar in de hand. Omdat ik haar zo weinig zag, 1x per week een paar uur, begon dat ook op me te wegen. Ik wou er niet met haar over praten omdat ik zoiets had van "die paar uurtjes die we samen hebben, wil ik toch geen ruzie". Je raadt het echter al, door dat op te kroppen merkte ze dat er iets was en kwam er uiteindelijk toch geen leuke dag van. In juni heeft ze het opnieuw gedaan gemaakt. Opnieuw hebben we erover gepraat en begreep ik haar beslissing. Achteraf heeft ze me gezegd dat mijn dipjes de dooddoener waren, dat ze daar niet langer mee om kon gaan. Ik heb haar uitgelegd dat ik het wel begreep, maar ook wat mee aan de basis lag van die dipjes. Ze vroeg toen of ik voor onze relatie wou vechten en ik zei dat ik dat wou, maar dat ze dat ook moest doen…
Waarom dit zo ontzettend belangrijk is? Ten eerste omdat vrouwen denken terwijl ze praten. En haar de gelegenheid geven haar gedachten en gevoelens eens echt tegen jou te uiten, zal haar echt enorm opluchten en ze zal je er heel dankbaar voor zijn. Maar veel belangrijker is dat door te luisteren en oprechte interesse in haar te tonen, je haar laat voelen dat je echt om haar geeft, dat ze belangrijk voor je is en dat ze zich door jou geliefd voelt.
Hi Mark, haar beweegredenen om de breuk te rechtvaardigen zijn mij duister. Sommige relaties zijn functioneel in een bepaalde fase van iemands leven. Gaat er een nieuwe periode in, dan 'past' de relatie daar als het ware niet meer bij en wordt er een ruzie of meningsverschil uitgelokt zodat er opeens een 'reden' is voor een breuk. Dit kan volkomen onbewust gaan. Na de introweek was ze veranderd, omdat ze een nieuwe toekomst voor zich zag. Jij hoorde in haar beleving tot haar verleden, en kennelijk begrijpt ze niet dat een levenspartner (mocht het echt serieus zijn) meegaat in de verschillende fases, juist door erover te blijven praten. Dit alles om dat rare 'uit elkaar groeien' te voorkomen. Jammer dat ze het bijltje er dus bij neerlegt, temeer daar ze er zelf last van heeft, je mist en je wil zien. Je kunt haar gewoon zien maar zorg er dan wel voor dat de setting leuk is, dat je er fantastisch uitziet en dat je haar aan het lachen maakt. Al het negatieve gedoe moet omgedraaid worden in iets positiefs. Je kunt aanbieden gewoon vrienden te blijven zodat ze inziet dat het jou echt niet alleen maar om een relatie gaat. Dit haalt soms wat druk van de ketel. Is het echte liefde, dan zal ze haar gevoel vroeg of laat toch gaan volgen en komen jullie weer bijeen. Sterkte, A.
ik ben nu echt een wrak want ik hou nog steeds heel veel van haar en ik wil haar terug ik ben nooit gestopt om van haar te houden !!!! en weten dat zij nu ondertussen al meerde malen met die gast heeft afgesproken en dat die kerel mss al bij haar is blijven slapen maakt me echt kapot !!! waarom hij wel en ik ni !! en het ergste is dat ze toegeeft dat haar moeder het nu ook nog ni weet van die gast en dat ze het met een bang hartje volgende week ga vertellen in de hoop dat hij wel aanvaard wordt !!! en dat ze zelf zegt als da ook ni het geval is weet ik dak 2 mensen kwijtben die alles voor mij deden die me graag zagen en wie ik graag zag en da was sigurt( overleden echtgenoot ) en jij schat

Hallo, ik heb een jaar gehad met mijn ex en hij is met een ander geweest voor een tijdje en hoefde mwij helemaal niet meer te zien ik was lucht voor hem. Toen ik een keer lol had kwam hij bij me en wpu hij me terug maar daarna is hij weer met dat meisje geweest weken daarna probeerden we weer opnieuw te beginnen hij was gewoon weer de oude alleen was ik weer zo stom om met een ander te gaan en hij deed het dus ook weer . Toen hadden we het goed gepraat we doen het niet meer enzo we gaan er nu voor en wat doet hij volgende dag weer met een amder geweest . Nu praat hij via fb met dat meisje.. en we hebben het weer goed gepraat en gingen er echt voor en nu plotseling maakte hij er gister een einde aan . En ik wil hem echt terug kan niet zonder hem ..
×