Ik had 4 jaar een relatie met een jongen, en sinds 1 maand is het gedaan. Ik ben pas afgestudeerd en 23 jaar, hij werkt al en is 25. Ik heb ons altijd een geweldig koppel gevonden. We kunnen goed met elkaar praten, respecteren elkaar en hebben dezelfde interesses. Zelf na 4 jaar vond ik onze relatie nog steeds spannend, en had ik nog steeds momenten dat ik vlinders in men buik kreeg van hem. Men ex is wel altijd iemand geweest die zijn ruimte nodig heeft. Dit is de reden waarom zijn vorige relatie is stuk gelopen. Met mij had hij dan wel zijn match hierin gevonden. Ik ben niet het type meisje dat haar vriend elke dag absoluut moet zien/horen en zich volledig aan hem vastklampt. Voor hem was het dus een verademing om een vriendin te hebben dat hem vrijheid gaf. Hij heeft altijd gezegd dat hem dit enorm waardeert in mij.
Eind april '12 had ik (21) een 23 jarige vrouw samen met een vriendin (19) in haar auto ontmoet, nadat een vriend en ik zijn gaan stappen en op weg naar huis/kamers liepen. We hadden een leuk, onschuldig gesprekje maar toen gingen we ieder weer onze eigen kant op. Even later zagen we de auto weer en deze keer kwamen zij op ons af; ze vroegen of wij een lift naar huis konden gebruiken. Dat aanbod namen we aan, heel leuk gekletst nog op de kamer van die vriend van me met zijn allen.
Wel zijn ze er als de kippen bij wanneer het aankomt op ideeën over hoe de man aan haar zijde zijn leven zou kunnen verbeteren. Wanneer men hen vraagt waarom ze zo kieskeurig zijn, zullen ze antwoorden: "ik wil het nou eenmaal zo, is het verkeerd om te weten wat je wilt?” – Natuurlijk is het niet verkeerd maar een veeleisende dame tevredenstellen is een full-time baan. Deze vrouwen zijn er ver van verwijderd zich ook maar eens gewoon een keer goed te voelen en lekker te genieten van het samenzijn met haar partner. En daarmee is ze precies het tegenovergestelde van dat wat de meeste mannen wensen en ook de reden waarom veel mannen –zogenaamd- last hebben van bindingsangst.
Hi Verward, je verwarring is goed te begrijpen. Wie twijfels over de relatie uitspreekt is bezig de relatie af te breken, zo simpel is het. In je hele verhaal mis ik een zeer belangrijk gegeven, namelijk de praktische kant. Je zegt dat hij van de andere kant van de wereld komt. Welnu, als je de wereldbol bekijkt is er weinig hoop, of een van de twee moet zijn leven gigantisch wijzigen. Het lijkt erop dat hij terug wil naar zijn wortels, en het niet op zijn geweten wil hebben jou hierin mee te sleuren en je straks daar in de steek te laten. Ondertussen kwelt hij je door met liefdesuitingen en voel jijzelf heel sterk dat ie je soulmate is. Je moet nu kritisch naar de relatie en jezelf kijken. Jouw vriend doet dat ook, maar dan in erg negatieve zin. Hij pepert zichzelf in dat ie te jong is, dat ie zich eerst op andere zaken moet richten, dat ie ruimte nodig heeft, bla bla. Bindingsangst kan een rol spelen, maar wellicht heeft hij altijd al met de gedeelte gespeeld dat jullie relatie tijdelijk was. En probeert hij zich hier nu uit te werken, op een voor hem zo bevredigend mogelijke manier. En hij ziet hoeveel moeite je hiermee hebt, hoe emotioneel je wordt. Met het gevolg dat hij dichtklapt en er helemaal niet meer over wil praten. Omdat bij dit type relatie de praktische kant een enorme rol speelt komt de keus vroeg of laat toch op je dak. Blijft hij hier, blijf jij hier, gaat hij weg en/of neemt ie je mee? Allemaal vragen waar een antwoord op moet komen. Omdat jullie dit cruciale punt nu bereikt hebben staat alles op zijn grondvesten te schudden. Want hij wil wel terug naar zijn land, maar hij wil jou m.i. ook niet kwijt. En jij moet goed overwegen of je het er echt voor over hebt om huis en haard te verlaten voor iets onbekends aan de andere kant van de globe. Misschien heeft hij de beste beslissing allang voor je genomen, en weet je dat ergens wel. Het is een zeer pijnlijke situatie, die inherent is aan relaties die opbloeien tussen twee werelden. Juist om de latere pijn voor jou te verzachten, raad ik je aan om nu eens goed na te gaan of je je een leven zonder hem kunt voorstellen. Hij moet hetzelfde doen. Ik hoop dat jullie eruit komen op een manier die niet al teveel liefdesverdriet zal opleveren. Sterkte, A.
Na 3 jaar wou ze graag kinderen. Hebben we voor gekozen. Nu een kleine. Heb haar geaccepteerd dat ze zelf ook niet makkelijk was en tegen een hoop dingen aan liep die ze graag gedaan zou willen hebben. Zoals als het huishouden stofzuigen eten koken etc. Zij werkte 40 uur en was s’avonds helemaal kapot. Ik heb me best op een gegeven moment gedaan en haar laten voelen dat ik er voor wou gaan. En heb gekookt etc etc. Kreeg ik heel veel liefde voor terug. Voelde geweldig en was super gelukkig.

Of je iemand bent die snel een ander mist heeft met verschillende dingen te maken. Hoezeer je je met die persoon verbonden voelt bijvoorbeeld. Je hecht je niet zomaar aan een ander; dat heeft een functie. Onze verre voorouders waren voor hun voedsel en bescherming volledig van elkaar afhankelijk. Het was voor hen dus heel belangrijk om bij elkaar in de buurt te blijven. Doordat je iemand mist is de kans dat dat gebeurt groter. En daarmee ook dat je overleeft.


Had in begin gezegd dat ze alles mocht houden omdat ik dacht dat het terug goed ging komen. Kwam niet onmiddellijk goed en ben achteraf mijn gerief gaan halen, daar heb ik eigenlijk recht op. Ze wil me ook niet betalen voor die dakramen, maar ach is maar geld he, niet erg. Ze zei dat ik met niets ben gekomen, maar ik heb toch wel 3 jaar lang geïnvesteerd in dat huis? Daar is ze toch niet eerlijk en volwassen in.
Hi Jannes, een relatie op te jonge leeftijd houdt altijd wel dit risico in. Want op een bepaald punt sta je voor toekomstplannen, die bij een gezonde relatie ook automatisch worden gemaakt. Bij jullie was er juist het omgekeerde, ze holde weg voor vastigheid, zekerheid en veiligheid. Om weer de spanning van verliefdheid te kunnen voelen. Niet alleen zij is kwetsend bezig geweest, ook haar vriend is geen zuivere koffie als hij van jouw bestaan afwist. Het is verleidelijk voor je om er bovenop te blijven zitten, maar het zal niets opleveren. In deze omstandigheid is er voor haar geen mogelijkheid om jou te missen. Haar mand is al vol! Daarom zul je minstens enkele maanden in acht moeten nemen en er in de tussentijd hard over moeten denken of je haar eigenlijk wel terug wilt. Groetjes, A.
Ik wilde zo voor hem gaan… nu ik met mijn huidige vriend ben merk ik dat ik me vaak aan hem irriteer. Kijk hem niet aan bij het knuffelen. Zoek niet de intimiteit wat hij juist heel erg wenst. Ik krijg steeds meer een muur en vraag me af ben ik te snel in deze nieuwe relatie gestapt… heb ik bindingsangst of is hij blijkbaar toch niet de ware …vind de aanblik van zijn hoofd niet echt aantrekkelijk..

Nu vraagt u zich natuurlijk af….waar komt dit controlerende, wantrouwige, jaloerse gedrag bij mijn ex vandaan? Wel, ik heb hier zelf ook even over nagedacht. Ik heb er een paar redenen voor kunnen bedenken. 1) Haar toenmalige vriend heeft haar flink bedonderd door achter haar rug om met andere vrouwen te daten etc. 2) Ik vermoed (maar wellicht dat u daar meer duidelijkheid over kunt geven) dat dit ook gewoon vervelende karaktereigenschappen van haar zijn? 3) Ik heb ook niet altijd even goed gehandeld. Laat ik voorop stellen dat ik een goudeerlijk, lief en betrouwbaar persoon ben. Echter doordat mijn ex altijd zo achterdochtig was, heb ik (in het belang van onze relatie) niet verteld dat ik een project (werk) leidde met andere vrouwen. Puur om haar niet ongerust te maken! Later kwam mijn ex er toch achter (via mail correspondentie) dat er andere vrouwen in het spel waren, en toen was het kwaad natuurlijk geschiedt. Zo zijn er wel meer van dit soort kleine dingetjes gebeurd, die het vertrouwen in de relatie geen goed hebben gedaan.


Hi Pieter, het duidt er op dat ze wilde dat ze je in een later stadium van haar leven had ontmoet. Jammer, want de juiste persoon komt soms totaal onverwacht voorbij. Te vroeg, te laat… uiteindelijk is nooit iets te vroeg of te laat. Je bent er NU maar zij heeft haar prioriteiten gesteld. Dat is studeren, verhuizen, waarschijnlijk stappen met vriendinnen en wat al niet meer. In dat straatje pas jij volgens haar dus niet, maar het zegt niets over jou of de relatie. Wel zegt het alles over haar levensfase en leeftijd. Voorlopig kun je niks anders dan het te laten rusten, en haar na lange tijd weer eens vragen hoe het met haar gaat. Wel is het raar dat ze aangaf dat ze je voorlopig niet wilde zien of spreken, want zoiets duidt echt op boosheid. Alleen jij weet waar ze mogelijk boos op is. En je weet, achter woede schuilt altijd verdriet. Sterkte hoor, A.
Wat ik mezelf nu afvraag. Misschien dat u daar wat meer duidelijkheid in kunt verschaffen, want ik ben daar toch wel nieuwsgierig naar. Wat voor iemand zoekt zij nu in een relatie? Iemand die altijd en alleen voor haar klaar staat en haar overlaadt met aandacht, zodat haar eigen leven op de eerste plaatst komt te staan en die van haar partner op de tweede plaats? Een partner die niet meer zijn eigen leven mag leiden, maar alleen het leven wat zij wenselijk acht. Is dat waar ze naar opzoek is en denkt gelukkig van te worden?

Hallo Astrid, Nog even een kleine aanvulling van de afgelopen week. Ik had mijn ex gevraagd om een patatje te gaan eten, zij kon toen niet. Zij vroeg mij vervolgens vorige week zondag terug. Ik had dit toen op de lange baan geschoven met het antwoord dat ik het nog niet wist, druk etc. Welnu, donderdag j.l. vroeg mijn ex ineens, toen we alleen waren op het werk, of ik die vrijdag j.l. nog plannen had. Ik gaf gereserveerd aan niet echt iets te hebben. Vroeg haar en jij? Ook niet, kwam hier dus op neer dat ze iets wilde doen. Misschien met meerdere mensen vroeg ze. Ik zei kijk maar. Uiteindelijk zijn we met z'n tweeën gegaan en kwam ze mij na het werk zelf oppikken. Ik weet Astrid dat privé uitstapjes eigenlijk uit den boze zijn, maar ik zag dit als een test. Ik had namelijk niet verwacht dat ze op onderwerp "patatje eten", terug zou komen. De avond zelf was weer gezellig en vol plezier. Alleen is er altijd een 'gespannen sfeer' kan daar niet echt een vinger opleggen.
Ik heb de relatie ervaren als erg liefdevol, intens, intiem, open en eerlijk (tot aan het "exit"gesprek) en ook haalde ik er veel energie uit. Zij was vanaf het eerste moment ook verliefd en we zagen elkaar 2 a 3 keer per week, ondanks onze drukke schema's). We zorgden ervoor dat we dan quality time hadden samen; uiteten gaan, evenementen maar ook een avondje samen thuis koken etc. We schreven elkaar ouderwetse kaartjes in de tussentijd en soms een kadootje als verassing.
2 weken later zijn we op reis gegaan voor een kleine maand, waar we discussies kregen over hetzelfde feit. Ik voelde me heel erg onzeker, hij zei ook nooit meer dat hij me graag zag en hij klapte steeds meer toe door mijn vragen. Ik wou gewoon uit die cirkel geraken, maar hij nam emotioneel afstand van mij.. 5 dagen voor we terugkeerden naar huis hebben we gezegd dat we onze problemen op reis zouden laten. Maar eenmaal thuis zag hij het weer niet meer zitten… Ik heb uren op hem ingepraat, dat onze reis echt wel super was, maar hij zag enkel het negatieve. Uiteindelijk gingen we ermee akkoord om alles achter ons te laten… maar 30 minuten later, toen we elk een trein namen naar huis, zag ik dat dat niet het geval was voor hem. Het had wat tijd nodig zei hij.

Eind juni werd het contact van haar kant ineens minder, terwijl ik gewoon door bleef op het niveau van waar we zaten. Dat zinde me niet helemaal. Ik ben toen zelf ook wat minder gaan contacten, en gelukkig nam ze soms wel initiatief tot contact. Echter, ze nam geen initiatief om af te spreken, terwijl dat eerst wel zo was. Dus heb ik haar maar weer gevraagd, en we zijn op een terrasje gaan zitten, waarbij genoeg ruimte om ons heen was zodat anderen het niet konden horen.
Ik kijk wel nog vaker op haar facebook (waar ze normaal nooit opzat) en nu post ze opeens vanalles over festivals waar ze heen gaat en foto's met vriendinnen etc. Ze heeft zelf geen contact met mij tot nu toe opgenomen maar ik heb wel nog veel spullen hier liggen en we zouden gaan samen wonen en hadden de inboedel al samen gekocht zo'n 2 maanden geleden. Is haar liefde voor mij nou echt over? ik wil haar zo graag terug en ik ben mezelf ervan bewust dat ik haar verwaarloost heb en dit zal ik nooit meer laten gebeuren… Zou iemand mij alsjebliefd tips kunnen geven want ik voel me zo klote en ik wil haar zo graag terug Reactie infoteur, 06-02-2016
Onze relatie opzich was echt heel erg leuk! We lachte om niks en zonder te praten wisten we wat we bedoelde. we konden ons zo erg voor gek zette voor andere en het maakte ons niets uit. het was echt super. Hij was niet echt een jongen van initiatief tonen maar vond het wel superleuk als ik vroeg om iets te gaan doen. samen lachen, samen huilen, het was echt heel erg mooi. natuurlijk wat irritaties hier en daar maar dat lijkt me niet meer dan normaal en we spraken ze meestal ook fijn uit.
Na 8 maanden moest ik helaas uit mijn huis. Hij woonde op studentenkamer en stelde voor te gaan samenwonen. Rationeel wisten we wel dat het te vroeg was maar qua geld was het makkelijk en onze relatie was toch echt super. Keer op keer vertelden we elkaar hoe bijzonder het was zo'n goede relatie te hebben. Zoveel lol en liefde en eigenlijk nooit een misverstand omdat we elkaar zo goed begrepen.
Mijn naam is Mart en ik ben een jongen van 20 jaar. Mijn relatie met Bo (19 jaar) is sinds gister na ca. 1,5 jaar helaas beeindigd. Dit komt omdat zij al 1,5 maand(en) vecht om het gevoel voor mij terug te krijgen maar dit lukt haar niet. Ze heeft, ondanks dat ik oprecht aan haar heb gevraagd of ze het nog een kans wilt geven, de beslissing genomen om de relatie te beeindigen. Nu lig ik dit bericht om 3 uur 's nachts te typen, wat een goed aangeeft hoe graag ik haar terug wil.
Wat een interessant onderwerp..ik ben bang dat ik ook zo iemand ben tegen gekomen. Ik ben super verliefd op hem. Vanaf dag 1 en nog steeds! 1,5 jaar nu. Wat ik voor hem voel is zoveel sterker als mijn hele huwelijk was. Hij blijft me triggeren, zelfs kussenen en mij het gevoel geven dat hij toch om me geeft! Als ik er naar vraag, krijg ik als antwoord dat het van zelf ging. En zonder bij na te denken…maar inmiddels zit ik weer met die vlinders…op dat moment heerlijk maar na zo’n antwoord ga je kapot van verdriet…!! En toch blijf ik die gevoelens voor hem hebben….ik weet niet zeker of hij bindingsangst heeft. Ik hoop het niet…!!!

Hij was nog een soort van met haar toen hij tegen mij vertelde dat hij mij zo miste en diep voor me zou willen gaan en echt hoopt dat we weer bij elkaar komen. Maar het voelt naar mij toe alsof ik een soort 'reserve of garantie' ben, toen ik vroeg naar haar was hij er ook niet eerlijk over, pas toen hij merkte dat ik 'alles' wist vertelde hij dat hij met haar was geweest een periode.
In de verte zag ik een vriendin en ik wou dus even hallo zeggen, nam zijn rugzak met kleren, maar had nog geen tijd of mama pakte het over en zei ga maar ik blijf wel bij zijn spullen. Zo gingen we ook zijn terras in orde brengen, we waren hout gaan halen en zouden dat in elkaar zetten door de week… zo blij als ie was met zijn terras en zijn plan vertelde hij het tegen de ouders… diens reactie: ah nee he papa moet wel werken hoor :s
3 jaar terug het begin van een liefde op het eerste gezicht relatie. Deze is uitgegroeid tot een ware liefde gevoel van beide kanten en er zijn 2 jaar lang veel leuke dingen gedaan en romantiek. We waren elke dag samen en onafscheidelijk. Het laatste jaar ben ik op mijzelf gaan wonen, ver van elkaar vandaan. Daardoor was er minder contact als eerst maar nog steeds vrij veel. 3x per week of meer.
Heb haar om de drie maanden en daarvoor twee maanden een kort briefje geschreven enkel om te vragen hoe het met haar ging, waarop ze niet reageerde. Dat deed me zo’n zeer. Ook op een felicitatie voor haar verjaardag een maand terug reageerde ze niet. Had eerlijk gezegd er niet op gerekend ooit nog iets van haar te horen. Ben er goed van in de war, wat zou ze willen hiermee? Heb gereageerd met, “hoi J, dankjewel, Richard. Zou eigenlijk wel willen weten hoe het nu met r is. Hoe kan ik dat aanpakken?
Hi Liever Anoniem, zonder opgaaf van redenen kun je weinig. En ik nog minder. Het is onduidelijk waarom ze het huis heeft verlaten, maar ik kan je garanderen dat een vrouw dit niet zomaar doet. Ze wil niet verder, voelt zich leeg en ongelukkig en huilt. Hoe het zo gekomen is, vertel je echter niet. Ruzies zijn geen reden om een relatie te verbreken, wel is het een signaal dat de communicatie niet goed verloopt. Maar waarover die ruzies gingen zeg je helaas ook al niet. Alles blijft vaag. Er is een eerdere scheiding geweest, dus misschien is hetzelfde verhaal als vroeger aan de hand. Kortom, voor mij te veel gissen om er iets zinnigs over te zeggen. Dit geldt ook voor je stelling dat ze 'moeilijk kan vergeven' (wat moet ze vergeven), en je suggestie dat ze misschien handelt uit schuldgevoel (hoezo), angst (waarvoor), waardering (voor wie) of zelfs liefde. Een scheiding van tafel en bed is moeilijk terug te draaien. Ik vrees dat er teveel gebeurd is, en wat dat is, weet jij zelf het beste. Sterkte, A.
Later die zelfde avond vroeg ik hem om een knuffel, hij zei meteen dat ik er niets achter moest zoeken (een x eerder vroeg hij midden in een discotheek vol mensen of ik een knuffel wilde, dat vond ik een beetje gek). Tijdens die knuffel hield hij me vet stevig vast en aaide hij over mijn rug en mijn hoofd, niet echt een knuffel die je zou verwachten van iemand die het uit heeft gemaakt.
Hi Ineke, 'geen gevoelens meer' klinkt onwaarschijnlijk en laconiek, maar ook nog eens ijskoud als er bij wordt verteld dat dat al een half jaar zo is. Bepaalde omstandigheden kunnen de achterliggende reden van een breuk zijn, maar zoiets kan mensen ook juist binden. Ik heb de indruk dat de relatie een soort sta-in-de-weg voor je ex was, alsof het niet goed uit kwam. Daar komt zijn turbulente verleden natuurlijk nog eens bij. De gemakkelijkste uitweg is om dan maar alle schepen te verbranden, hoewel pijnlijk voor degene die emotioneel het meest heeft geinvesteerd. Jij dus. Als je ex verstandig is gaat hij eens op zelfonderzoek waarom al zijn relaties mislopen. Je zult net als zijn andere exen je weg wel vinden, maar dat duurt even. Sterkte, A.
Stel, het is beter voor jou en je vriendin even het contact te verbreken voor 3 weken. Even een korte break, om alles in je leven op een rijtje te zetten, zonder elkaars problemen erbij te hebben. Wanneer ga je haar dan missen? Wanneer ben je verdrietig, en wil je het liefste contact weer opnemen? Waarom zijn mannen altijd van belofte is belofte en proberen het tot het bittere eind vol te houden, voelen ze zich dan wel verdrietig, of missen ze hun geliefde dan wel?
Hi Sonja, je moet niet afwachten wat je ex van jou wil of van je vraagt. Gaat ze achter je aan omdat je herhaaldelijk nee zou verkopen, dan moet je dat vooral doorzetten en geen moment 'buigen'. Laat haar idee dat je op bestelling klaar staat een grote illusie zijn. Alleen dan word je interessant voor een ex, die doorgaans veel te verwend is geweest. Ga dus niet door met verwennerij en open plekken in je agenda. Zou ze het op een gegeven moment opgeven omdat je toch altijd maar nee zegt, dan is dat het omslagpunt waarbij ze geleerd heeft dat zij geen heer en meester is over jullie contact. Dwing respect af door haar een toon lager te laten zingen. Als de ommekeer tot je ex is doorgedrongen en langdurig een vaststaand feit lijkt, kun je omgekeerd eens toeslaan en je ex geheel out of the blue verrassen met iets waarvan je zeker weet dat ze het leuk vindt. Vanaf dat moment regeer jij en eet zij uit je hand. Voorlopig is die situatie nog niet aan de orde. Succes, A.
Anderhalf jaar geleden leer ik een man kennen via een gemeenschappelijke kennis. Ikzelf ben 32, hij bijna 40. De situatie is ook als volgt: hij heeft samen een vennootschap in de mode samen met zijn ex waarmee hij bijna 8 jaar is samen geweest. Zij heeft hem blijkbaar bedrogen, hij heeft daar even van afgezien maar het moment dat ik hem leerde kennen waren ze al bijna meer dan een jaar uit elkaar. Ik dacht, geen probleem is meer dan voldoende. Hij is ook joods en ik ben niet gelovig. Zijn ex is ook joods.
Nu is het zo dat ik in het begin ook enmotioneel reageerde . nu echter heb ik het een plaats gegeven . Maar hou nog veel van haar en zeker van mijn gezin . We hadden nooit echte ruzie maar gewoon in een sleur geraakt en uit elkaar gegroeid . Ik weet zal het de tijd moeten geven en leef me eigen leven en geniet ervan is er een kans dat exen met kinderen toch weer bij elkaar komen of als de liefde echt weg is nooit meer terug komt. Ik ben een goede vader maar het maakt het wel moeilijk allemaal vrienden wil ik niet zijn .
Vorige week maandag had ik die door haar brievenbus gedaan, want ze woont een paar huizen verderop. Vrijwel een uur later reageerde ze hier op. Ze zei dat ze het lief vond van me dat ik de situatie begreep (wat dus niet duidelijk overkwam waarschijnlijk, want dan had ze wel geweten dat met goede communicatie het verholpen kon worden), maar ik moest haar loslaten en verder gaan met mijn leven en de dingen doen die ik wil. Daarbij ook nog dat ze ons al had afgesloten. Beetje raar dat dat zo snel kan naar mijn mening, aangezien ze het twee maanden geleden nog over kinderen had etc. Verder niet op terug gereageerd en heb haar 5 dagen later nog een mail gestuurd om mijn woorden te bekrachtigen. Heb hierin ook gezet dat ik `waardig` afscheid had gewild in plaats van ruzie…
Alles ging voor een jaar erg goed. We gingen voor de eerste keer samen op reis naar Zweden, en hadden een leuke zorgeloze tijd. Maar plots maakte hij het uit. Hij had opnieuw de twijfels van een jaar terug: Was hij wel klaar voor zo'n serieuze relatie? Hij voorspelde al meteen dat door uit elkaar te gaan, hij me ging beginnen missen en beseffen dat hij niet zonder me kan. En hoopte dat dit zijn twijfels voor altijd zou doen verdwijnen. Dus voor hem leek dit ideaal: Eens enkele maanden genieten van het vrijgezellenleven, om dan weer sterker dan ooit verder te gaan met onze relatie. Toen hij na drie weken nog steeds achter dit idee stond stelde ik voor om elkaar enkele maanden niet meer te zien (want hij vroeg constant om 'als vrienden' af te spreken). Hij was hier erg door geschrokken en zei me dat hij dit niet wilde. Ook al twijfelt hij over alles, over één ding was hij zeker: dat hij me niet kwijt wilt en met mij een toekomst ziet. Hij vroeg nog twee weken om er zeker van te zijn dat hij me niet puur terug wilde uit 'gemis'. Perfect na twee weken nam hij contact op en zei hij dat hij absoluut zeker was dat hij me terug wou.
We waren bijna een jaar samen en net voor wij een jaar samen waren maakte hij het uit omdat ik tegen hem was ingegaan omdat hij erg gemeen was tegen mij en altijd zei van 'ni plakke' als ik 2minuten bij hem stond.. En ik was daar erg boos om geworden na een tijd, hij maakte het uit en zei da hij ineens ni meer van mij hield. Ik mis hem eigelijk mega hard hoe kan k die terug krijgen?
Heb haar om de drie maanden en daarvoor twee maanden een kort briefje geschreven enkel om te vragen hoe het met haar ging, waarop ze niet reageerde. Dat deed me zo’n zeer. Ook op een felicitatie voor haar verjaardag een maand terug reageerde ze niet. Had eerlijk gezegd er niet op gerekend ooit nog iets van haar te horen. Ben er goed van in de war, wat zou ze willen hiermee? Heb gereageerd met, “hoi J, dankjewel, Richard. Zou eigenlijk wel willen weten hoe het nu met r is. Hoe kan ik dat aanpakken?
Rubriek.nl is wettelijk verplicht om je te informeren en toestemming te vragen over het gebruik van cookies en vergelijkbare technieken. Op Rubriek.nl wordt gebruik gemaakt van: functionele cookies om de website goed te laten werken, analytics cookies om te kijken welke pagina hoe lang bezocht wordt en advertising cookies zoals Adsense en Doubleclick. Adverteerders kunnen soms cookies gebruiken om informatie over bezoekers te verzamelen. Hier hebben wij geen invloed op. Lees hier het hele cookie- en privacybeleid van Rubriek.nl of ga akkoord.

Nu was ze dus terug en heeft er een einde aan gemaakt. Het weekend hebben we nog wel wat contact gehad ik had veel vragen en wou hier ook graag een antwoord op. Die heb ik gekregen en snap dat je een gevoel niet kunt dwingen ook al wil je het nog zo graag. Maar het ging er dus om dat ze het gevoel voor me kwijt is/was en er nu even tijd en ruimte nodig had om alles even goed op een rijtje te zetten en om er achter te komen als dit echt is/was wat ze wil.

Hij was heel eerlijk in dit telefoongesprek, ik ken hem natuurlijk erg goed, en weet dat hij dit keer geen leugens vertelde. Hij zei dat ie vooralsnog geen spijt heeft van zijn beslissing om weg te gaan bij mij. Ik vroeg hem toen waarom hij dan niet gewoon zegt dat het voorgoed over is tussen ons, want als hij er nu al geen spijt van heeft dan komt dat toch niet. Hij beweerde stellig dat hij het meent dat de spijt nog wel kan komen. Hij mist onze ruzies uiteraard niet, maar bepaalde eigenschappen van mij mist hij wel. Ik ben heel duidelijk geweest dat ik niet op hem ga zitten wachten, en dat wil hij zelf ook niet.
Helaas heeft mijn vriendin het na een relatie van 6 jaar uitgemaakt afgelopen vrijdag. Als ik eraan terugdenk dan lees ik veel gelijkenissen, zij was minder geïnteresseerd terwijl wij vroeger echt alles aan elkaar vertelde tot de meest stomme details toe. Dit werd minder en dat merkte ik ook, maar nu pas dringt het tot mij door dat daar een reden achter zat.
De richtlijnen uit het artikel opvolgen. Nou ja, ik laat haar in ieder geval met rust (al 4 weken dus). Maar is het niet zo dat mensen met bindingsangst op het moment dat ze beseffen dat ze je kwijtraken, juist weer terugkomen? En uiteraard zal dan (alhoewel ik er niet op moet blijven hopen) mijn eerste vraag zijn, wat er dan ineens veranderd is en waarom ik niet weer na 3 maanden zonder tekst en uitleg gedumpt zal worden…? Reactie infoteur, 04-09-2012
Vanaf dat momenet ben ik vol voor mijn vriendinnetje gegaan, we gingen naar Parijs en t was alsof we (iig ik) op een roze wolk zaten, ik wilde nooit meer anders… Maar ik heb op 18 september 2012 mijn ex (moeder van zoon) een mail gezonden waarin ik zei dat ik t wel moeilijk vond haar los te laten (en meer van dat soort stomme dingen). In oktober hoorde ze dat ik een vriendin had en toen heeft ze gesms't dat ze me helemaal kapot ging maken. Ze heeft contact gezocht met mijn vriendin, de mail doorgezonden, gezegd dat ik ene pathalogische leugenaar ben, haar ook gouden bergen heb beloofd etc etc. De moeder van mijn jongste kind werd ingeschakeld en ook die begon mijn vriendin te bellen met wat voor hond ik ben. Mijn vriendin heb ik hier zo veel pijn meegedaan, die wist niet dat ik de indruk had gewekt dat t wel weer goedkwam, bij de moeder van mijn oudste zoon…

Na een relatie van 13 jaar en een huwelijk van bijna 9 jaar is er een einde gekomen aan een bewogen tijd. Veel gebeurt, Waaronder periodes van uit elkaar, maar dat is toch anders dan echt uit elkaar (scheiden)We hebben het beide ontzettend moeilijk met het zonder elkaar leven en missen ons familie gevoel, het samen zijn met onze kinderen is opeens zo waardevol!

Hard to get spelen hoeft niet per se, want je wil wel toegankelijk zijn en de man laten weten dat je interesse hebt. Toch moet je de man telkens de eerste stap laten zetten. Dat is niet alleen in versieren zo. Vraagt hij je nummer niet? Vraag dan ook niet het zijne en hint niet zelf naar contact ‘oh heb je Facebook?’. Vraagt hij nergens naar? Dan is hij gewoon simpelweg niet geïnteresseerd (of een schijterd) en leg je je daar bij neer.
Ik vraag me al een tijdje af of ik bindingsangst heb. Overal lees ik bij bindingsangst over mensen die al in een relatie zitten, kort of lang. Het is bij mij niet zo dat ik na een paar maanden relatie af haak, ik begin er gewoon helemaal niet aan. Ik voel me niet snel aangetrokken tot een man (ik ben niet a-seksueel) en verder dan een enkele date komt het vaak niet. Vaak zit ik aan het eind van de date te denken: Als hij me maar niet zoent, als hij me maar niet zoent. De gedachten dat iemand sneller meer wil dan ik, vind ik erg moeilijk. Ik ben niet op m’n mond gevallen, maar dat soort situaties vind ik erg lastig.

Dit is nu de situatie :) Het is een erg moeilijk maand voor me geweest. Ik kan het niet vatten dat we geen koppel meer zijn, en mis hem enorm. Maar besef ook dat er iets moet veranderen moesten we ooit weer samen komen. Zeker nu dat ik hem terug heb gezien, en voel dat hij nog steeds sterke gevoelens voor me heeft is het moeilijk voor me om hem te vergeten. Als ik hem trouwens vraag: "Is er echt niets aan mij of onze relatie dat je tegensteekt, waardoor je twijfelt? Zeg het me gewoon?" Dan zegt hij altijd dat er niets is dat ik anders zou kunnen doen en dat ik voor hem de perfecte vriendin ben. Alleen al het feit dat hij 4 jaar bij mij is gebleven, is volgens hem het grootste bewijs van hoe graag hij me wel ziet. Want bij eender ander meisje was het al véél langer uit geweest.
De reden om het zo aan te pakken is: omdat het heel menselijk is dat we juist altijd datgene willen hebben dat het moeilijkst te krijgen is. Van iets dat voor het grijpen ligt, hebben we over het algemeen alweer snel genoeg. En door je zo op te stellen ten opzichte van je ex, dat je niet zomaar weer terug te krijgen bent, zal haar verlangen naar jou alleen maar doen toenemen.
Wanneer jouw ex het met je heeft uitgemaakt, en je hebt een gewicht dat ver onder of ver boven een gezond gewicht ligt, dan kan het zijn dat dit onbewust een rol heeft gespeeld. Ik weet dat het moeilijk is om toe te geven, maar dit is de eerste stap om er wat aan te kunnen doen. De natuur is hard, maar liegt nooit – en zo zal jij ook voor jezelf moeten zijn. Iemand die de harde waarheid niet uit de weg gaat.
Ze zei me ook achteraf dat haar vader dacht dat ik een relatie had met zijn vrouw op vakantie. Dit omdat ik het lintje van haar beha had terug gezet want het hing half over haar arm. Ik was dat zelfs vergeten omdat dat voor mij niets voorstelde, en ik heb goede manieren. Hij had me gezien midden in de nacht in onderbroek terugkomen van terras naar de kamer terwijl zijn vrouw net terug kwam van het toilet. Ik kon gewoon niet slapen, te warm, teveel nadenken van dat bedrog enz.

De scheiding is door haar in die periode niet ingezet. Vorige week heb ik haar wat spullen terug gebracht en kreeg via de telefoon te horen "wie haat nu wie en opeens breng je wat spullen" ik heb haar duidelijk gezegd dat ik haar niet haat. Daarop antwoorde ze "jawel want jij wilt nu scheiden" nee had ik gezegd ik wil niet scheiden…! Maar de manier waarop je mij behandeld en in jouw doen en laten tolereer ik niet meer… Je zegt toch ik kom niet terug…!
​Michelle van den Berghe kan je hierbij zeker helpen. Zij is inmiddels bekend als Nederland's beste en bekendste relatie-coach en richt zich vooral op mensen die het moeilijk hebben met liefdesverdriet en relatie problemen. Je ex-terug willen komt ook erg vaak voor en hiervoor is zij de aangewezen persoon om jou te helpen. Je kunt dienst maken van haar online coaching en vele tips en video's bekijken voor een spotprijs. Want alhoewel het betalend is, misschien kun je best eens vergelijken met die van een echte relatie-coach die dit bedrag per uur vragen.  Je kunt ook gemakkelijk en snel haar boek bestellen op www.liefdesverdriet.nl! Velen ging je voor en zijn inmiddels weer bij elkaar.
Paar dagen later waren we samen. We merkte dat we eigenlijk wel hetzelfde van het leven verwachten, maar toen is het plots heel snel gegaan. Zij starte trouwens ook een nieuwe job, had examens in de avond school en had wat problemen met haar vorige werkgever. Ik woonde al bijna bij haar in en plots bestefte ze dat het allemaal te veel werd en te snel ging. Ze vroeg me wat ruimte, maar daar ik zelf net uit een relatie kwam voelde dat aan of ze me kwijt wou ik was zo verliefd dat ik nog meer aandacht ging geven en nog meer bij haar wou zijn. Ze probeerde het me duidelijk te maken dat alles te snel ging, maar aangezien ik net zelf uit een relatie kwam die 5 jaar duurde wou ik niet terug een breuk. ik heb toen heel wat verkeerde dingen gedaan, blijven mailen, smsen en zeggen dat ik echt van haar hou. Ik wist dat ik verkeerd was en ruimte moest geven, maar emotioneel kon ik het niet. Ik zag haar als iets wat ik nodig had in mijn leven in plaats van een aanvulling op mijn leven. Toen heeft ze met mij gebroken, ze huilde aan de telefoon toen ze het me vertelde, dit is nu een week of 2 terug. Ik was heel emotioneel en heb haar toen een laatste smeekbede gestuurd. De dag daarna was ik kwaad en heb ik een niet al te vriendelijke sms gestuurd omdat ik weer een droom zag uit elkaar spatten en ik eigenlijk niet wist dat ik haar te veel onder druk had gezet. Die woensdag heeft ze haar spullen komen halen en de mijn gebracht. We hebben toen wat kunnen praten ik heb me verontschuldigd voor mijn kinderachtig gedrag en had het zelf moeilijk met het feit dat ik wist wat ik moest doen verstandelijk, maar het emotioneel niet kon. Ik heb haar ook gezegd dat ik daarover eens met een psycholoog zou praten, iets wat ik nog nooit gedaan had, maar ik voelde me slecht omdat ik mezelf niet onder controle had. Ze was blijkbaar wat spullen van me vergeten. Die is ze dan vandaag komen brengen.Ik heb haar in die tijd niet meer geschreven, gebeld of sms gestuurd behalve dan een smsje om af te spreken voor deze laatste spullen. Ik had vandaag met haar gesproken over wat ik met die psycholoog had besproken, daar had ze zelf naar gevraagd. Ik heb haar ook gezegd dat ik nog steeds gevoelens voor haar heb en dat is ook zo anders zou ik dit hier niet schrijven nu. Ik denk dat er bij haar twijfel is, maar aan de andere kant zegt ze ook wel dat we beide iemand anders zullen vinden. Ik weet niet wat ik er mee moet.
Denk niet dat mannen alleen maar aan seks denken. Natuurlijk denken mannen vaker aan seks dan vrouwen, vooral in de puberteit, maar dat betekent niet dat ze aan niks anders meer kunnen denken. Ook mannen denken aan hun vrienden, familie, doelen, dromen en carrière. Het kan zijn dat ze even afgeleid worden als er een mooie, hooggehakte dame voorbij komt. Het is echter niet zo dat de hersens van de gemiddelde man er uit zien als de 18+ afdeling van de videotheek.
Mannen focussen op oplossingen. Een ander kenmerk van de manier waarop mannen gesprekken voeren, is dat ze graag naar een oplossing toe werken. Als je vooral even aandacht en bevestiging nodig hebt in plaats van praktische adviezen, moet je dat duidelijk maken aan het begin van het gesprek. Vergeet niet dat hij een oplossing voor je wil bedenken omdat hij om je geeft. In zijn ogen is dat namelijk wat je doet als je van iemand houdt. Hij wil niet de baas over je spelen.
Wat moet ik nu doen? Hem compleet loslaten en geen contact meer zoeken en hem zijn probleem alleen op laten lossen of moet ik naar mijn hart luisteren en hem steunen? Ik begrijp dat hij ruimte nodig heeft en die wil ik hem ook wel geven, maar ik mis mijn droomvent zo en het doet me zo’n verdriet om hem zo vechtend met hemzelf te zien (heel moeilijk om iemand waarvan je houdt te zien vechten!!…). Hij zegt ook dat hij mij mist en dat er zo’n verdriet om heeft dat het niet lukt zich open te stellen, maar dat hij nu antwoorden wil waarom hij dat elke keer doet… zelfs bij zijn droomvrouw (zijn woorden).
Hi Hoopvol, tja, dit is zijn manier. Iedere man doet het weer een beetje anders. Of je de echte vertrouwdheid waarin je openlijk over je onzekerheden kunt praten ooit (weer) kunt oproepen is natuurlijk wel de vraag. Tot op heden kan hij je verwarring niet wegnemen, maar misschien komt daar verbetering in als je preciezer op de hoogte wordt gehouden van zijn handel en wandel. De sms'jes die hij dus stuurde zijn goed. Hij wilde niet dat je vertwijfeld alleen zou zitten. Zou hij wat lessen geleerd hebben? ;) Groetjes, A.
Ik had een relatie van 5maanden met haar en zij maakte het uit. Wat ik nu wel kan begrijpen omdak haar tijd vaak opeisde, ik hield meer rekening met wat ik wilde en niet wat zij wilde. Ik snap ni waarom ik zo deed want kwas/ben smoor op haar. 5maanden relatie en na 10maanden geen contact, wil ik haar nog altijd terug. Ik ben van plan om ni meer dezelfde fouten te make, want kheb der veel spijt van!

Ik wil graag verder. Liefst met haar. Het is de vrouw van mijn leven. Maar ik kan het niet aan om wederom over een half jaar wederom teleurgesteld te worden. Ik sta voor een dilemma. Wacht ik of ga ik verder en bouw met een andere vrouw een nieuwe relatie op, waarvan ik weet dat zij ook hieronder zal lijden? Met deze kennis in het achterhoofd, ik niet wat ik moet. Help.

Nou in het verleden was het wel eens zo dat als ik bv een sms stuurde dit echt uren kon duren voor mijn ex terug reageerde... een keer duurde het 8 uur..(toen ging het ook al uit). Ik vind het het gewoon typisch dat, omdat wij nu feitelijk niets zeggen tegen elkaar, zij dan ineens zo snel reageert.. Maar ok, nog iets.. De afgelopen dagen was mijn ex extreem wisselvallig naar mij toe op ons werk. Het ene moment zoekt ze mij op met "nietszeggende" boodschapjes en het andere moment bekijkt ze mij met een boos en gereserveerd gezicht...

Nu vraagt u zich natuurlijk af….waar komt dit controlerende, wantrouwige, jaloerse gedrag bij mijn ex vandaan? Wel, ik heb hier zelf ook even over nagedacht. Ik heb er een paar redenen voor kunnen bedenken. 1) Haar toenmalige vriend heeft haar flink bedonderd door achter haar rug om met andere vrouwen te daten etc. 2) Ik vermoed (maar wellicht dat u daar meer duidelijkheid over kunt geven) dat dit ook gewoon vervelende karaktereigenschappen van haar zijn? 3) Ik heb ook niet altijd even goed gehandeld. Laat ik voorop stellen dat ik een goudeerlijk, lief en betrouwbaar persoon ben. Echter doordat mijn ex altijd zo achterdochtig was, heb ik (in het belang van onze relatie) niet verteld dat ik een project (werk) leidde met andere vrouwen. Puur om haar niet ongerust te maken! Later kwam mijn ex er toch achter (via mail correspondentie) dat er andere vrouwen in het spel waren, en toen was het kwaad natuurlijk geschiedt. Zo zijn er wel meer van dit soort kleine dingetjes gebeurd, die het vertrouwen in de relatie geen goed hebben gedaan.


Hi Aprilrain, ai ai, dit is het bekende beeld. De man in kwestie laat zich eerst van zijn beste kant zien totdat hij inziet dat een relatie verantwoordelijkheden en verplichtingen inhoudt. Op dat moment is er die weerzinwekkende metamorfose met het flauwe vluchtgedrag, het ontlopen van contact, vermijden van emoties, enzovoorts. Zoals je op hem reageerde is goed te begrijpen en hij gaf dan ook toe dat ie fout zat. Dat is al heel wat, Aprilrain! Meer kun je van een bindingsangstig moederskindje dan ook niet verwachten. En de arme man heeft zichzelf nu eenmaal niet gemaakt. Van spelen met je gevoelens naar het roepen van sorry's, zo verliep zijn egoistische pad. Tja wat nu? Je hebt hem op zijn nummer gezet en daarmee zal de kous af zijn. De zielepiet is vast zo geschrokken dat je een mens van vlees en bloed bent, dus geen pop die hij naar believen kan weggooien, dat hij wel even van zijn stuk zal zijn. Daarna zal hij zijn schouders ophalen, denken dat vrouwen nu eenmaal lastige wezens zijn, of dat je blij mag zijn dat hij 'zo eerlijk' was. Dit is dan wel een eerlijkheid die tegelijkertijd inhield dat al het voorgaande, de knuffels, de zoenen, de lieve woorden, onderdeel waren van een bizar toneelstuk waarin hij zichzelf de hoofdrol toedichtte en jij werd gebruikt om… juist ja, zijn ego te strelen. Laat dit een wijze les zijn en wees bij de volgende op je hoede. De enig eerlijke persoon in dit conflict was JIJ. Daar zal hij nooit aan kunnen tippen. Ik leef met je mee, A.
Hi Hoopvol, ja. Je ex vindt zichzelf nogal belangrijk en denkt dat jij dat ook vindt. Hij krijgt immers een geheimzinnig berichtje en meent met volle overtuiging dat jij de enige bent die tot zoiets in staat is. Dat is nu altijd zo grappig aan sms- en belverkeer: mensen associeren 'anoniem' met exact diegene waar ze dag en nacht mee bezig zijn. En dat ben jij. In gedachten is hij dus voortdurend met jou bezig en daarmee verraadt hij enkel zichzelf. Heel frustrerend als je niet wordt geloofd, maar hij kan op dit moment niet anders dan zijn eigen hersenspinsels voor waar aan te zien. Triest! Op een dag zal hij wel beseffen dat hij hard bezig is een begerenswaardige vrouw ;) te verliezen. Vanaf dat punt krijg je een versterking van de hersenspinsels: hij zal zichzelf duizend maal inpeperen dat jij echt niet de juiste persoon voor hem bent. En ontkent daarmee dat hij eigenlijk gek op je is. Groetjes, A.
Ik deed alles voor haar, en ja misschien zal dit het beste zijn dat we elkaar niet meer zien maar heb haar verdomd graag gezien en zie haar nog steeds graag. Maar alleen stel ik me constant de vraag: waarom? Maar dit antwoord zal ik wel van U krijgen. En denk dat ik het antwoord wel weet, omdat ze iedere keer van de vrienden die ontzettend om haar gaven blikjes bier kreeg maar doordat ze dit niet meer kreeg, was ze ontzettend kwaad omdat ze haar zin niet meer kreeg.
Begin van het jaar heb ik hier de nodige antwoorden van je gekregen. Mijn ex heeft het toen uitgemaakt om redenen die mij een heel onbevredigend gevoel gaven. Al met al een hoop verwijten aan mijn adres zonder haar eigen aandeel daarin te betrekken. Dat deed me en doet me nog heel veel pijn. Nu na 3 maanden afstand genomen te hebben, denk ik dat ze problemen met haar zelf heeft (mogelijk overgang, ze is 43 geworden), wie zal het zeggen). Toen ze het uit maakte was ze onverbiddelijk. Er viel niet over te praten. Ze gaf toen aan dat de relatie niet een week langer stand had moeten houden of ze was doorgedraaid. NU terugkijkend kan ik me niet in alles vinden wat ze me terug heeft gegeven aan kritiek. Dat frustreert me, maakt me boos en verdrietig. Ik probeer de breuk een plek te geven. Al gaat het moeizaam. Het zijn tenslotte mijn gevoelens dus ik ben daar zelf verantwoordelijk voor om daarmee in het reinen te komen. Ik heb je tips ten harte genomen door afstand te nemen (in alle opzichten). Je voelt hem al aankomen. Vorige week kreeg ik uit het niets een smsje van haar: Hi, hoe gaat het? Ik moet je bekennen dat het me raakte (8baan van tegenstrijdige emoties), te meer omdat ik zielsveel van haar hou en haar mis en dan zo'n kil en afstandelijk smsje krijgen. Ik was zo boos dat ik was begonnen met een smsje terug vol verwijten (de aanklagersrol). Echter was ik helder van geest genoeg om dit smsje te deleten. Ik betrapte mezelf erop dat ik reageerde als een muppet aan een string. Toen heb ik de site weer geraadpleegd en daar vervolgens een aantal dagen over heen laten gaan voordat ik haar smsje zou beantwoorden ondanks dat ik haar tot niets verplicht ben, . UIteindelijk heb ik haar vraag beantwoord met: goed. Kort en bondig antwoord zonder te informeren hoe het met haar gaat. Ik moet zeggen dat dit heel tegenstrijdig aan voelt om op deze manier op haar te reageren maar het is zelfbescherming c.q. grenzen stellen. Ze heeft er tot nu toe niet op gereageerd Ik ben van mening dat er meer gespeeld moet hebben al heeft ze daar niet openlijk en duidelijk over gecommuniceerd. Vraag me af wat je me verder in deze aanraad? (ik geef heel veel om haar en ben emotioneel nog niet los van haar). Ik mag dan man zijn maar voel me niet geroepen om banden aan te halen naar aanleiding van een nietzeggend smsje m.a.w. kan er niets mee. Daarbij hebben haar tegenstrijdige woorden en daden bij de breuk en ernaar mijn veiligheid en vertrouwen aangetast. Ik weet dat het nog allemaal vers is, vraag me alleen af of ik het ook ten alle tijden in mijn geval van haar af moetn laten komen?
Alweer even geleden dat ik je geschreven heb. 2 jaar geleden was de breuk tussen mij en T, wat gepaard ging met nare mails, nare verwijten, geen communicatie, naar negeergedrag in het openbaar (werkgerelateerd) etc en het vertrek van zijn kids naar het buitenland met hun moeder, want… hij had nog een relatie toen wij startten. Inmiddels heb ik een jaar geen contact meer met hem gehad. We waren nog wel vrienden op facebook en een paar maanden geleden heeft hij mij daar ook van verwijderd en zelfs geblokkeerd (want ik kon hem helemaal niet meer vinden). Omdat ik daar een naar gevoel bij had en ook omdat de tijden weer aanbreken dat ik hem werkgerelateerd weer ga zien heb ik hem gemaild. Het bleek dat hij weer was aangesproken door wederzijdse kennissen die hem hadden verteld dat ik allerlei vragen had gesteld over hem en zijn nieuwe vlam (die ik op foto's op FB had zien staan). Ik vroeg me af waarom hij dan zo heftig reageert om mij, want als hij zo gelukkig is met haar, wat kan hem het dan nog schelen wat er over mij wordt gezegd, maar goed, daar ging hij niet zo op in en hij benadrukte wel dat hij verder geen problemen met mij heeft en zelfs ook dat hij nog vaak terugdenkt aan onze fijne tijden. Hij noemde ook muziek van de reis waar we elkaar hebben ontmoet die hij regelmatig luistert. Best aparte uitspraken.
Wij hadden enkele maanden geleden na een ruzie afgesproken om maar 1 avond doordweeks af te spreken, omdat zijn werk erg zwaar is en hij veel behoefte heeft aan rust en eigen tijd. Daarbuiten zouden wij wel gewoon 1 of 2 nachten samen slapen in het weekend en tenminste wekelijks 1 dag wat leuks samen doen. Ik accepteerde dit, maar na een tijdje vond ik dit niet meer kunnen, ik heb toen de opmerking gemaakt: ‘ik vind dit geen normale relatie, ik wil je graag 1 avond vaker zien, als je af en toe geen zin hebt, is dit geen punt, maar ik zou dit graag willen’. Hij heeft dit toen toegestemd en ik vroeg hem wekelijks of hij ook daadwerkelijk een dag extra wilde afspreken, hij heeft nooit geweigerd, en om vervelende avonden te voorkomen heb ik er zelfs enkele keren zelf voor gekozen om hem maar 1 avond doordeweeks te zien.
Echter in mei 2012 ben ik nogmaals met de moeder van mijn oudste zoon mee gegaan naar de Ardennen, iets wat ik wel heb gezegd…, althans in 1e instatie loog ik erover, maar daar prikte ze snel doorheen. Daar kwam t besef dat wat ik deed niet goed was, ik miste mijn vriendinnetje heel erg en ik maakte een keuze… mijn vriendinnetje heeft me toen weken totaal genegeerd…

zij was het meisje van iemand die ik kende ! zij zijn getrouwd hebben samen een kindje gekregen ze waren echt gelukkig ! ik had hun belooft om ze is te komen bezoeken na de geboorte van hun zoontje ! op een dag loop ik hun tegen het lijf en we spreken af om op het einde van die week met elkaar af te spreken ! 2 dagen later ontvang ik het nieuws dat hij plots is gestorven door een hartaderbreuk ! hij was 24 jaar oud
“Ik wil je bedanken voor wat het boek voor me heeft gedaan. Ik moet zeggen dat dit boek me diep, heel diep heeft geraakt. Je hebt een hele hoop aangesneden wat ik heb meegemaakt. Ik ben in de praktijk gaan brengen wat jij me hebt geleerd en mijn vriend is een ander mens geworden. Hij heeft geen benul van wat ik heb geleerd of wat ik aan het doen ben, maar alles is nu zo veel beter geworden tussen ons. Ik ga al mijn vriendinnen hierover vertellen. Dank je!”
Heb ook een bericht gezien van zijn ex terug waarin ze zegt dat ik een hond ben die de helft van het land heeft gedaan en andere vieze dingen. Respectloos ... Hij antwoordt daar wel op dat ze gek is en zo en dat ze moet stoppen met zo te reageren. Ze klaagt ook in die berichten dat ze als hij nog iets of wat van haar houdt dat hij moet stoppen met mij te zien. Hij weet niet dat ik die berichten heb gezien en ik zeg daar ook niets over ... Hijzelf zwijgt daar ook over. Hij enige wat hij ooit heeft gezegd is dat ze me als een bedreiging ziet.
Dat heb ik dan gedaan, maar ik liep wel verdrietig maar mijn schoonzus, ik had haar een sms gestuurd. Wat ik niet wist, redelijk erg denk ik, maar mijn ex stuurde zondag nacht 23.46 uur een sms: je wist toch, gewoon vrienden. En dan donderdag verwijdert ze mijn Facebook maar niet geblokkeerd en al onze foto’s weg en iedereen van mijn familie ook verwijderd. Waar mijn andere schoonzus ook achter mijn rug een erge sms stuurde, maar ik heb dan naar mijn ex en sms gestuurd dat ik me schaam en dat ik spijt heb van wat mijn schoonzuster gestuurd heeft. En dat ik blij ben met haar nieuwe relatie.

Door te praten met hem heb ik hoop gekregen (maar hij blijft maar zeggen dat hij mij geen valse hoop wil geven), toch liet hij in het gesprek doorschemeren dat hij zelf ook twijfelde. Dat hij niet meer zeker was van zijn beslissing. Hij stuurt dus gemixte boodschappen naar mij. Deze boodschappen brengen mij volledig van mijn stuk en nu weet ik echt niet meer wat ik moet doen. Het enigste wat ik wil is hem terug mijn lief kunnen noemen. Mij terug goed voelen. Kortom, ik wil hem terug en ik wil hem gelukkig maken. Maar hoe moet ik dat doen...?
Hi Hoopvol, ja, het is vervelend als er nog onafgemaakte issues rondwaren, of dat nu praktische of emotionele zaken zijn. Hierdoor ben je 'gevangen' in het verleden, maar ook in de hoop. En of dat goed voor je is valt te betwijfelen. De kans is namelijk heel reeel dat je over een paar jaar iemand anders vindt en je afvraagt hoe je in hemelsnaam zoveel tijd hebt kunnen vergooien aan een ex die dit helemaal niet waard was. Blijf je denken dat jullie bij elkaar horen, weet dan dat je het risico neemt dat het allemaal voor niets kan zijn en je straks met dubbel verdriet kan zitten. Bekijk altijd of een man je liefde of affectie wel waard is, want in een relatie is het altijd een optel- en aftreksom van 'geven en nemen'. Geef in de huidige situatie geen millimeter te veel. Aandacht en aan hem denken zijn allemaal 'cadeaus' waar hij waarschijnlijk geen raad mee weet. Groetjes, A.
De ene keer zeggen ze “ik wil een gezinnetje stichten” en de andere keer kom je te dichtbij en stoten ze je af (oftewel; mannen die zich niet willen binden). Ik heb het gevoel dat ik hier toch echt te oud voor ben. Ik wil geen man die twijfelt en die je opeens laat zitten. En ik wil al helemaal geen man die er toch niet mee kan dealen dat je al een kind hebt. Ik wil gewoon een soulmate, iemand waarmee ik kan praten, die me liefde kan geven en die ook Rick accepteert.

Weken gaan voorbij en ik word alleen maar kriebeliger. Mijn ex blijft 'dubbel dubieus'. Het ene moment raakt ze mij aan, doet gezellig en zoekt me op en het andere moment (vooral als ik niet toehap ;) ) is ze kort en houd ze lichamelijk afstand… Eergisteren daarin tegen hadden we een vergadering, ik kwam binnen en mijn ex zat er al. Ik had me netjes aangekleed (to impress) en ik kreeg gelijk allerlei complimenten naar mijn hoofd geslingerd, ik was heel even sprakeloos maar kalm. Ze glimlachte en uiteraard raakte ze me weer even aan. Ze was duidelijk blij over mijn outfit. Na de vergadering zijn we wat gaan eten. Ik vroeg in het luchtledige wie er zin in pizza had… Mijn ex reageerde meteen met ja. Niemand anders reageerde. Heb uiteindelijk nog een collega mee kunnen krijgen omdat ik het idee had, dat alleen met mijn ex gaan nu ook niet gelijk een fijne optie zou zijn.
De inmiddels 30-jarige Brabander is trots op het team om hem heen dat zich nu ten volle inzet voor hem. Deze geboren volkszanger, talentvol en zeer gedreven, iemand die uit het juiste hout gesneden is voor een geslaagde loopbaan als artiest, lanceert nu zijn gloednieuwe single ‘Laat ons proosten’. Met deze door Marco Meesters geschreven en Sonic Solutions geproduceerde radiovriendelijke track, zou Wesley wel eens een single in handen kunnen hebben waarmee hij volgers van het Nederlandstalige lied razendsnel aan zich gaat binden. ‘Laat ons proosten’ op… Wesley van Gorp! Clipopname: Robert RTV Media
Ik deed alles voor haar, en ja misschien zal dit het beste zijn dat we elkaar niet meer zien maar heb haar verdomd graag gezien en zie haar nog steeds graag. Maar alleen stel ik me constant de vraag: waarom? Maar dit antwoord zal ik wel van U krijgen. En denk dat ik het antwoord wel weet, omdat ze iedere keer van de vrienden die ontzettend om haar gaven blikjes bier kreeg maar doordat ze dit niet meer kreeg, was ze ontzettend kwaad omdat ze haar zin niet meer kreeg.
×