Hi Richard, ja. Omdat ze binnenkort verhuist kun je haar gewoon de vraag stellen waar ze nu naar toe gaat. En dat ze in je gedachten is. Veel meer zou ik er echt niet aan toevoegen, maar het kan natuurlijk wel. In dat geval krijg je het soort brief waar je eerder een voorbeeld van gaf. Gewaagd en sympathiek tegelijk. Maar een tussenweg kan ook en is wellicht het beste. Qua inhoud: vriendschap kun je niet afdwingen of vragen, dat moet vanzelf gaan. Een diner is hoog gegrepen en kan afschrikken. Probeer het luchtig te houden en zorg ervoor dat er geen enkele zin in staat die haar ergens van moet overtuigen. Dat is de kern. Speel liever op safe en houd je schrijven kort. Succes hoor, A.
Mannen met deze vorm van bindingsangst wijzen een vaste relatie niet altijd af. Vaak hebben ze gezien hoe vrienden of kennissen hun interesses opgaven op het moment dat ze een nieuwe relatie aangingen. Misschien was daar de vriend die enthousiast golfer was maar vandaag de dag bijna nooit meer speelt. Of de gepassioneerde motorrijder die uiteindelijk zijn motor verkocht heeft. Een single man die deze veranderingen bij een vriend ziet, denkt niet: "waarom kan hij niet doen wat hij leuk vindt én een serieuze relatie hebben?" In plaats daarvan denkt hij: "een relatie zou het einde voor mijn hobby's betekenen."
Het is niet de eerste keer dat het uit was en toen in die 4 maanden dat het uit was had hij ook een korte relatie met haar, van een weekje of 2. Hij zei na die relatie met haar tegen me dat het niet lukte, dat ze dingen zei dat hem deed schrikken en de relatie was voorbij. Nu daarentegen heeft hij blijkbaar zijn gedachten over haar veranderd. Is het omdat hij haar na dat al lang nietmeer gezien had dat hij die gevoelens terugkrijgt? Ik weet het niet.

Ik heb die week erna nog een kaart gestuurd om der te bedanken voor de mooie tijd. Zij heeft toen gereageerd en gehuild. En toen hebben we nog even gebeld. De reden was/is voor mij moeilijk te begrijpen. Ze zegt zelf toen door de telefoon dat ze niet vast wil zitten, maar ook niet de sloerie uit wilt hangen, maar gewoon dit avontuur alleen aan wilt gaan, zonder verantwoording voor haar gevoel af te moeten leggen. Ik heb haar het beste gewenst en gezegd dat als er wat is ze altijd bij me aan mocht kloppen.


Heb je advies voor me hoe ik een oude vlam terug in mijn leven krijg? Ik heb vorig jaar ongeveer 7 maanden contact met haar gehad, we hebben toen gezoend maar door niet daadkrachtig door te zetten ben ik uiteindelijk in de friendzone beland zonder dat ik het zelf door had. Toen ik op Facebook zag dat ze een vriend had heb ik haar van facebook verwijderd en het contact verbroken dit tot verdriet van haar want zij wilde graag contact houden als vrienden en zei dat als ik echt wat wilde ik wel meer gedaan had en dat zij niet het idee had dat ik echt meer wilde. Maar ik wilde niet meer gewoon vrienden blijven/worden omdat er al meer tussen ons had gespeeld en ik deed het op de cold turkey manier. Ik weet van mezelf dat ik daarin veranderd ben. Ik durf nu krachtiger initiatief te nemen en ben steeds beter geworden in het herkennen van lichaamstaal.
Hallo allemaal Mijn naam is Jane en ben 21 jaar.. Ik heb nu een tijd een relatie gehad met een bl. jongen in de begin wist ik niet dat hij bl. hij heeft niet alleen bl maar ook Add ik wist niet wat dit allemaal inhield vaak merkte ik dat hij positief was over het leven en mij heel veel heeft geleerd , hij is 19 maar heel volwassen voor zen leeftijd. Met de dag begon ik dus te merken dat hij last had van stemmingswisselingen de ene moment was hy heeel rustig en stil , en de ander moment heel grappig druk en leuk. Grappigste was we dachten precies hetzelfde over alles we hebben heel veel gemeen.
Ik kijk wel nog vaker op haar facebook (waar ze normaal nooit opzat) en nu post ze opeens vanalles over festivals waar ze heen gaat en foto's met vriendinnen etc. Ze heeft zelf geen contact met mij tot nu toe opgenomen maar ik heb wel nog veel spullen hier liggen en we zouden gaan samen wonen en hadden de inboedel al samen gekocht zo'n 2 maanden geleden. Is haar liefde voor mij nou echt over? ik wil haar zo graag terug en ik ben mezelf ervan bewust dat ik haar verwaarloost heb en dit zal ik nooit meer laten gebeuren… Zou iemand mij alsjebliefd tips kunnen geven want ik voel me zo klote en ik wil haar zo graag terug Reactie infoteur, 06-02-2016

Hi Sonja, ja, de rollen lijken wel omgedraaid. Het beste is om zo min mogelijk van je gevoelens prijs te geven en omgekeerd vooral niet nieuwsgierig te zijn. Het artikel gaat uit van een situatie waarbij je je ex niet meer hoeft te zien, maar jij werkt met je ex. Het gevolg is dat de strategie die in het artikel staat moeilijk op jullie toepasbaar is. Je kunt geen 'echte' afstand nemen, je kweekt geen gemis, en kunt niet na een paar maanden of jaren plotseling contact opnemen om te vragen hoe het gaat. De situatie waarin je zit is dan ook uiterst vervelend, omdat je elk gedrag van je ex - logisch hoor - probeert uit te leggen, zelfs de allerkleinste dingetjes. Dat aanraken is natuurlijk wel wat vreemd, voor iemand die eigenlijk blij leek om van je af te zijn. Jij bepaalt of je dit 'pikt' of niet, je kunt er altijd iets van zeggen, zodat je je grenzen aangeeft. Want nu denkt ze misschien dat jij alles wel best vindt en met elke aanraking dolblij bent, waardoor zij eigenlijk nog steeds bepaalt hoe jullie contact in elkaar moet zitten. Ga dus niet zitten afwachten hoe haar gedrag de volgende keer weer is, maar bepaal zelf hoe je behandeld wil worden. Elke relatie is een spel van geven en nemen. Zij 'neemt' teveel (van je privacy) maar 'geeft' niets waar je wat aan hebt. Groetjes, A.
Na een aantal maanden dat we hadden begon ze al over samenwonen waar ik nog niet aan toe was..Ik vond ook niet dat zij daar aan toe was omdat ze nog thuis woonde en net uit een relatie van 6 jaar kwam waarmee ze volgens mij al samenwoon plannen had. We zijn na ongeveer 1 jaar bij een appartement wezen kijken, ik twijfelde nog steeds of ik wel wou samenwonen maar ik wou best kijken ( misschien veranderde mijn mening).. Ik zat/ zit sowieso op een kamer waar ik niet op mn plek zat en ik had stiekem een aantal maanden eerder al gekeken naar een andere kamer. Stiekem omdat ik nou niet bepaald het gevoel had dat zij dat zou waarderen omdat ze zo met het samenwonen zat. Appartement was niks geworden.
Ik zit met een probleem en ik hoop dat iemand me kan helpen. Ik ben 6 jaar samen met mijn ex geweest en anderhalve maand geleden ging het niet zo lekker en thuis bij mij ook niet waardoor ik tot rust wilde komen en ik 4 dagen geen contact heb gehad met mijn ex en toen ik echter weer contact opnam was ze boos dat ik niet eerder met haar wilde praten en dat ik haar telefoontjes die 4 dagen genegeerd had en ze wist niet of ze nog veder met me wilde… (we hadden wel vaker ruzie maar dat kwam altijd goed en overal kwamen we uit).

Hi Krabi, jezelf door elkaar rammelen! Je vriend heeft waarschijnlijk een alcoholverslaving, waardoor hij alle zelfcontrole kwijt is. Niet bij machte om zijn leven in te stellen op wat je normaal gesproken verwacht van een man. Daarbij komt dat een relatie vooral ook praktisch is. Je kunt nog zoveel vurige liefde voelen, maar zonder besef van het belang van een stabiele basis zal zo'n relatie uitdoven als een kaars. Je merkt al dat hij met tegenstrijdige opmerkingen komt en zelfs met pogingen om van je af te komen. Niet omdat hij je niet leuk zou vinden, maar omdat hij te slap is om zijn kroegentochten, werkloosheid en zwerversbestaan aan te pakken. Je wilt het vast niet horen, maar zo iemand is niet geschikt om jou een 'thuis' te bieden. Hij heeft zelf namelijk geen thuis. En voor je zoontje is dit al helemaal niets, ook al kan hij ogenschijnlijk goed met hem opschieten. De laatste berichten zijn dat hij niet bij jou op bezoek kwam, maar wederom zijn stapgebeuren belangrijker vond. Kortom, dump de alcoholist. Hij wil zelf niets anders dan gedumpt worden, hoopt erop, of verwacht dat je dat gaat doen. Het wachten is enkel nog op jou! Dient het moment zich aan, wees dan net zo meedogenloos als hij tegen jou was: geef hem de zak, red je eigenwaarde en bescherm je belangen. Als hij ook maar een sprankje van je zou houden, zou hij maatregelen nemen in jullie beider belang. 'Sorry, ik ben gaan stappen' is een zin die het omgekeerde bevestigt. Investeer geen enkele emotie meer in deze man! Sterkte, A.
Ik ben inmiddels 51 en heb een bijzondere week achter de rug. Maar liefst 3 exen namen weer contact op met de vraag of we ‘weer eens wat leuks konden gaan doen’. (Hoef de betekenis van die vraag toch verder niet voor je uit te spellen hoop ik.) Nu is het in mijn leven niet zo raar dat er een ex weer contact zoekt. Maar drie in één week, da’s best veel. Zelfs voor mij en ik heb nogal wat exen. Niet om hier tof over te doen, maar een behoorlijk deel van mijn leven ben ik serieel polygaam geweest. Dat levert nogal wat exen op. (Zowel door de levenshouding als door de statistieken.)
Zoals ik net al zei: hard to get spelen hoeft niet. Als je openstaat voor een relatie, dan hoef je dat niet te verbergen. Alleen je moet wel onthouden dat flirten en daten een beetje een spel is en jij moet net weten aan welk touwtje te trekken om ervoor te zorgen dat een man voor je gaat dansen (ook al klinkt dat heel cru). Als je te ongeïnteresseerd doet, dan is dat voor een man ook een verkeerd signaal.

Heb je advies voor me hoe ik een oude vlam terug in mijn leven krijg? Ik heb vorig jaar ongeveer 7 maanden contact met haar gehad, we hebben toen gezoend maar door niet daadkrachtig door te zetten ben ik uiteindelijk in de friendzone beland zonder dat ik het zelf door had. Toen ik op Facebook zag dat ze een vriend had heb ik haar van facebook verwijderd en het contact verbroken dit tot verdriet van haar want zij wilde graag contact houden als vrienden en zei dat als ik echt wat wilde ik wel meer gedaan had en dat zij niet het idee had dat ik echt meer wilde. Maar ik wilde niet meer gewoon vrienden blijven/worden omdat er al meer tussen ons had gespeeld en ik deed het op de cold turkey manier. Ik weet van mezelf dat ik daarin veranderd ben. Ik durf nu krachtiger initiatief te nemen en ben steeds beter geworden in het herkennen van lichaamstaal.
Maar een stuk van haar zal altijd in mijn hart blijven, want ze was een schitterende vrouw met een pracht karakter maar oh zo koppig net zoals mijn vorige vriendin, die was ook vreselijk koppig en moest altijd haar zin krijgen. Maar het was goed bedoelt natuurlijk. Natuurlijk, als er iemand is die zo belangrijk was voor mij deed ik mijn ogen niet open en besefte ik niet dat haar moeder het beste wou voor mij omdat ik zo verliefd was op haar en nog steeds verliefd. Heb nog steeds heel veel gevoelens voor haar.
Dan naar het begin. 12.5 jaar geleden elkaar leren kennen, liefde op het eerste gezicht. Veel lol gehad, leuke dingen gedaan en haar altijd als prinses kunnen behandelen. na een goeie 3 jaar kwam de relatie op een punt dat we er beide niet veel meer in zagen. En het meer een vriendschap was als een relatie. En op het moment dat we samen de stekker er uit wilde trekken bleek ze zwanger te zijn. Iets wat niet de reden moet zijn om samen te blijven maar het vuur laaide weer op. We wisten weer waar we voor samen waren en hoezo we gek op elkaar waren geworden. Omdat we beide nog thuis woonde moest er wel hals over kop een huis komen. En na een aantal maanden was het een feit, we gingen samen wonen en 1.5 maand later kwam onze dochter ter wereld. Omdat ik met mijn baan niet kon opbrengen wat nodig was om een gezin te onderhouden ging ik terug in mijn oude werkzaamheden als internationaal chauffeur. Mn vriendin had er gelukkig geen moeite mee dat ik van huis was maar zelf miste ik mijn meiden meer en meer. Daar door zocht ik door de telefoon zo veel mogelijk contact. In die tijd koste dat nog scheppen met geld en ging er makkelijk € 800,- per maand daar aan op. Dat werkte dus ook niet want er bleef niets over van het salaris om als nog rond te komen. Dat leidde er toe dat soms dingen niet betaald konden worden en het nog financieel een zooitje werd. Dan klopte ze aan dat het niet goed ging maar door mijn schaamte dat mij dat overkwam stopte ik mn kop in het zand in plaats van dat ik het oploste. Toch het besluit genomen om weer als kantoor man aan de slag te gaan. Goeie betaalde baan maar de gaten vulde ik er niet mee op en tot op de dag van vandaag kampen we met de lasten daar van. (1 van de punten waar het op spaak is gelopen). Net mijn nieuwe baan en daar kwam kind nummer 2. Schitterend weer iets wat de binding tot elkaar aansterkte. Het huis werd wel te klein en door de schulden en de recessie kwamen we niet tot het punt om ruimer te gaan wonen. Dan maar het beste er van maken in ons kleine 3 kamer flatje. Maar door de stress die de baan met zich droeg was ik uitgeput en futloos. Als zei wilde wandelen, fietsen of iets leuks ondernemen zat ik liever als een zoutzak op de bank uit te puffen. (wederom een punt waar door de liefde weg ebde). Na dat nr 2 een jaar of 2.5 / 3 was wilde ze graag weer gaan werken. Om de ellende op te lossen en ook graag weer wat om handen te hebben ipv heel de dag op de bank te hangen. En ja hoor ze vond een baantje. Niet het meest leuke maar ze was weer bezig. Maar daar kwam verassing nr 3 om de hoek. Wederom zwanger en niet gepland. Maar we maakten er wat van. 2 maanden later in het huwelijksbootje gestapt om het lot te bezegelen. Totaal verliefd en alles was super alleen raakte ze in een burn out door alle stress. En toen 11.5 maand later kwam mijn waarschuwing. Ze zag het niet meer zitten. Haar gevoelens waren weg en ze zag het niet meer zitten. Na intensieve gesprekken met elkaar kwam er uit dat ik meer moest doen. Niet neer ploffen en haar al het werk doen maar mee helpen (zoals het ook hoort, want dat heb ik wel geleerd dan mijn houden echt waardeloos was). Als vanzelfsprekend heb ik mijn schouders er onder gezet en geprobeerd haar in te laten zien dat ik DE man ben en alles voor dr wil doen. Want voor mij is ze nog altijd mijn droom prinses! Maar goed, het mocht niet baten. De klap kwam dus 2.5 maand geleden. Ik kan dus niet zeggen dat ze niet heeft geprobeerd er wat van te maken. Maar ik ben nog stapelgek op die meid en wil niets anders dan door gaan met de ingeslagen weg om haar weer vrolijk, blij en gelukkig te maken. Ze geeft ook wel in diverse gesprekken aan die droom diep van binnen te hebben om als gezin bij elkaar te zijn maar is bang dat ik haar toch weer zal laten vallen en in mijn oude patroon raak. Ik ben er nu voor in therapie. Maar ze wimpelt alles af om niet meer die pijn te hoeven voelen die ik haar heb gedaan. Tot overmaat van ramp zetten haar ouders zich pal achter haar en wijzen mij aan als bron van alle ellende en zeggen tegen haar dat het beter is zo. Ik hoop door te laten zien wat ik kan haar hartje terug te veroveren maar dit maakt het niet makkelijker. Ik ben zo bang dat ik mijn schat kwijt raak en dus ook de kinderen die ik nog maar sporadisch kan zien dalijk.
Ik zie nu pas dat dit een heel lang verhaal is (sorry daarvoor) maar dan hebben jullie een beter beeld van de situatie. Wat ik van plan ben is om het contact zo lang mogelijk uit te stellen, liefst een maand zodat ik zelf ook wat kan bekoelen en dan haar gewoon opzoek in de winkel en gewoon onschuldig vraag hoe het met haar gaat en het gewoon niet meer heb over wat er is gebeurd. U snapt natuurlijk wel dat ik helemaal in de war ben, want alle tekenen wezen erop dat we het meer dan leuk hadden met elkaar. Mijn vraag aan jullie is, wat is jullie mening hierover, wat zouden jullie in zo'n situatie doen? Graag geen antwoorden als in 'laat haar gaan/zitten, ga verder met je leven etc.", want ik weet dat die optie er is, maar daar kies ik niet voor; ik kies voor haar.
Maar hij gaf tijdens ons gesprek dus aan de issues tussen ons al enige aan te voelen. Hij wou meer een (huis)moederfiguur, ik heb graag een eigen leven buiten de kinderen (werk, + ik heb het bvb nodig om dagelijks te sporten om me goed in m'n vel te voelen) en het gevoel ook een seksuele en aantrekkelijke vrouw te zijn. Hij zei toen dat hij dat wel begreep en dat hij vooral wou dat ik gelukkig was, ook al was dat zonder hem. Ergens had ik wel gehoopt dat hij harder zou vechten om de relatie in stand te houden maar anderzijds vond ik het ook wel heel lief.
Aan de hand van je verhaal die ik heb gelezen vind ik dat je heel makkelijk bent. Je moet een beetje kunnen laten zien dat je het ook zonder hem kan en dat hij niet elke keer denkt dat hij terug kan komen wanneer hij dat wilt. Speel een beetje heart to get, want als het echte liefde was zou hij hoe dan ook terug komen. En er alles voor doen om je terug te krijgen. Ik zou zeggen geniet van je leven, want het leven is kort! En laat zo’n “klootzak” niet denken dat hij alles kan hebben. En in het leven krijg je wat je verdient 🙂 en waarschijnlijk staat er een veel leukere man op jou te wachten
Sinds 2 weken is mijn relatie uit, na 1,5 jaar wat gehad te hebben. Mijn ex (vreselijk om het zo te moeten noemen). Gaf aan dat ze dingen in mijn mistte. Dat waren o.a.: praten over je gevoelens/diepe gesprekken, mijn telefoongebruik en het huishouden. Maar het ergste is toch het feit dat ik geen waardering over haar uitsprak (complimentjes, lieve berichtjes etc etc) en we niet goed konden praten.
Sinds 2 dagen is mijn relatie van bijna een jaar op de klippen. Er is geen overspel oid maar zij heeft het gevoel dat dat wel zo is. In april had ik zakelijk contact met een vrouw die mij via fb seksuele toespelingen deed waar ik NIETS mee heb gedaan. Op een gegeven moment heb ik in overleg met een gezamenlijke kennis van de vrouw in kwestie afgesproken om te zien hoe ver zij zou gaan.... Ik ben daarin over mijn grenzen gegaan en heb daarin ook mijn vriendin enorm gekwetst terwijl er voor mij helemaal geen enkele bedoeling was om iets met deze vrouw te doen..... Nu heb ik haar toegang gegeven tot mijn FB om haar te overtuigen dat er niets aan de hand is omdat ik de laatste tijd waanzinnig druk was en best ook afwezig en zij dacht dat er een ander was (Wat echt niet zo is!!!) Ze is dat chat gesprek tegengekomen en zonder pardoes verbreekt ze de relatie terwijl zelfs de gezameli j keer kennis heeft aangegeven dat het voor opgezet was.

Het is een bekend gegeven wat je beschrijft. Confronteer je een moederskindje en/of bindingsangstige met zijn fratsen, dan krijg je de hardnekkige 'nee, ik wil niet'- stand, het gedraai, en zelfs pogingen om de schuld in jouw schoenen te schuiven! Natuurlijk wilde je argumenten horen, en natuurlijk kreeg je die niet. Om de eenvoudige reden dat die er helemaal niet zijn. Tot overmaat van ellende moest hij wederom een 'nachtje slapen' over enorm basale dingen. Zijn gebrek aan empathie en gevoel voor jou (en in het algemeen) deed hem steenkoud weglopen. Enig respect voor een vrouw (DE vrouw!) zat er verder ook al niet bij, want je moest nog oppassen of je werd meedogenloos overreden. Een zeer tragisch einde van iets dat bij voorbaat al tot mislukken gedoemd was. En dat ligt absoluut niet aan jou. Veel sterkte. En onthoud een ding heel goed: Niet jij verloor, maar HIJ. En als hij na vele jaren eindelijk bij zijn mammie weg is, zal hij, heeel misschien… beseffen welke kansen hij lukraak weggegooid heeft. Toi toi meid!
Hij kan ook heel moeilijk gevoelens & emoties laten zien. Het graag zien komt bij hem tot uiting door knuffels en zoentjes… Zelfs seks zegt hem weinig. Soms wees hij me gewoon af met het idee dat als we elkaar zagen en we zouden vrijen, dat ik zou denken dat hij enkel daarvoor met me afsprak. Hij zei altijd dat de zin zeker aanwezig was, maar de stap tot initiatief nemen langs zijn kant… dat kon hij niet. Ik moet zeggen dat hij daar na een gesprek wel rekening mee hield en echt zijn best deed.
Nadat het 4 maanden uit is geweest wilde hij me terug. In de periode dat het uit was heb ik seks gehad met een ander. Ik twijfelde of ik dit moest vertellen maar heb het toch gedaan. Eerst was het oke en kon hij ermee leven maar toen ik later vertelde dat het onveilig was maar wel ben getest. Wilde hij niets meer met me. Hij zegt dat hij moet nadenken en dat hij het beeld niet uit z’n hoofd krijgt.
Ik heb veel gedaan wat ik juist niet zou moeten doen. Haar op het werk opzoeken, bloemen geven, zeggen dat ik nog steeds van der hou en ga zo maar door. Is er nog hoop? Ook al heb ik het bijna allemaal nu al gedaan? Ben ik haar voor goed kwijt of moet ik nu gewoon geduld hebben en wachten tot dat ze weer naar mijn toekomt? Reactie infoteur, 14-07-2012
Hi Sonja, ja je wilt van mij de bevestiging horen dat je ex jou nog steeds ziet zitten. Helaas kan ik daarvoor geen enkel bewijs vinden ;D. Ze laat je ook vrij en los om te doen wat je zelf wilt. Het analyseren van haar gedrag is eigenlijk tijdverspilling. Haar persoonlijke issues dwarsbomen een verzoening sowieso. Daarom moet je ook niet werken aan herstel van wat ooit was, maar aan een manier om hier heelhuids vanaf te komen, op volle kracht vooruit. Terugkijken naar vroeger, met constant die onderhuidse hoop dat jullie elkaar terugvinden, helpt je niet. Gun jezelf dus een vriend(in) wiens gedragingen helder zijn. Iemand die jou begrijpt, en die jij begrijpt. Niet iemand die zich de hele tijd in raadsels hult en jou bij voortduring op het verkeerde spoor zet. De liefde is geen doolhof, maar een wederzijds 'weten'. Groetjes, A.

Hoe moet ik hier aan beginnen. Het waren de laatste 2 maanden van de middelbare school en mijn beste vriend werd verliefd op een meisje die net bij ons op school kwam en we gingen samen op café regelmatig en dat meisje was erbij en mijn vriend en dat meisje pesten elkaar voor te spelen zal ik maar zeggen en ik deed altijd met haar mee tot op een moment dat ze me mee bij haar thuis vroeg. Ik dacht voor te babbelen maar het draaide anders uit. We waren intiem gegaan samen. Maar ik voelde niets voor haar maar zij wel voor mij. Toen is onze relatie begonnen, ik had geen gevoelens, na 2 weken was dat totaal
eind 2015 gaf die aan dat hij twijfelde of dat hij nog wel gelukkig was. we zouden paar weken rust van elkaar hebben en ben ik naar me ouders gegaan,binnen 4 dagen riep hij me terug omdat hij me zo miste en zichzelf voor gek verklaarde waar die toch mee bezig was dat ik zijn toekomst was en hij dit allemaal niet wil missen ik was alles voor hem 5a6 weken samen weer dolgelukkig in het huis gewoond dit zei hij me ook regelmatig dat dit alles zijn toekomst was..
Ik denk dat ik ook bindingsangst heb. Heb een jaar geleden een relatie gehad met een jongen die mij als een stuk vuil behandelde. Hij was heel erg jaloers. ik mocht niks en hij alles. Elke dag had hij het over vreemdgaan en dat hij dat absoluut niet zou pikken. Ik moest me steeds weer bewijzen en daardoor ben ik uiteindelijk mezelf verloren. Ik ging steeds minder naar buiten. Met mijn vriendinnen ging ik helemaal niet meer om, omdat ik geen zin had in ruzie met hem. Hij was zelfs zo jaloers dat ik niet eens romantische films mocht kijken omdat daar seks scenes in zitten en half naakte mensen. Hij heeft mij ook vaak genoeg gezegd dat hij mij niet wou ontmaagden voor het huwelijk omdat hij bang was dat ik vreemd zou gaan en hij het daar dan niet achter zou komen. Ik heb dit een jaar lang vol gehouden en we zijn zelfs 3 maanden verloofd geweest, omdat dit in mijn cultuur gebruikelijker is als ‘vriend’ en ‘vriendin’ blijven. Ik ben met tegen zin in deze relatie gestapt, maar heb het toch gedaan omdat mijn familie dit een leuke jongen vond. Zelf ben ik een persoon die snel overtuigd wordt van iets, dus mijn familie heeft mij overtuigd om ja tegen hem te zeggen. Het was mijn eerste relatie en ben wel ongelofelijk verliefd op hem geweest, denk ik. Het was niet echt een gezonde relatie want ik zat uiteindelijk alleen opgesloten thuis en als ik de deur uit ging was het omdat ik naar school moest of moest werken. Ik liep steeds achter hem aan, als een schoot hondje. En ik kreeg eigenlijk vrijwel geen liefde terug. We hadden bijna elke week ruzie en ik was ook elke week in tranen. Ik voelde me erg onzeker, want zo een gevoel gaf hij mij. Na een heftige ruzie was ik het zat om het als eerst weer goed te maken, dus heb op hem gewacht tot hij het goed zou maken. Heb uiteindelijk 4 dagen gewacht of hij zou reageren maar dat deed hij niet, dus heb ik er een punt achter gezet. Achter ben ik er achter gekomen dat hij zelf vreemd ging en dit zorgde ervoor dat ik me nog waardelozer voelde. Alles viel wel op z’n plek nadat ik daarachter was gekomen. Nadat hij zag dat ik er echt klaar mee was heb ik nog een paar keer berichtjes gehad, maar daar heb ik niet meer op gereageerd. Ik wilde niks meer met hem te maken hebben. Nu ben ik inmiddels een jaar verder en heb wat scharrels gehad, maar zonder succes ik kap het heel snel af. Nu heb ik een leuke jongen ontmoet die ik voor mijn relatie ook leuk vond. Hij is heel lief en snapt heel goed wat ik heb meegemaakt en dat ik daardoor niet zo goed ben in het uiten van mijn gevoelens. We zijn nu ongeveer een twee maanden aan het praten en ik werd verliefd op hem. Nu heb ik sinds een week helemaal geen gevoelens meer lijkt het. Alleen een heel erge angst gevoel. Ik ga binnenkort naar hem toe, want hij woont hier niet in de buurt en dat maakt mij nog banger en zenuwachtiger. Ik heb ook steeds een gevoel dat ik hem niet leuk ga vinden terwijl ik toch een tijdje heel verliefd was op hem. Ik word een beetje gek van mezelf omdat ik overal wel iets op aan te merken heb. Terwijl hij echt heel lief is en helemaal niks verkeerd doet. Ik denk stiekem dat ik heel erg gewend ben om achter iemand aan te lopen dat het gewoon raar is dat iemand achter mij aan loopt. Soms krijg ik het er een beetje benauwd van. Ik weet ook wel heel goed dat het aan mij ligt, maar ik weet niet zo goed wat ik moet doen om van dit gevoel af te komen. Help!
Hallo, ik ben een jongen van 14j en het is ondertussen al een halfjaar uit met mijn lief, waar ik voor mijn jonge leeftijd toch echt wel een serieuze relatie mee heb gehad van 8 maanden. Zij was veranderd van school, ze ging op internaat naar Brussel terwijl ik in Oost-Vlaanderen woon, die beslissing van haar had onze relatie een serieuze knauw gegeven maar toch probeerden we door te gaan, zonder succes. Ze begon steeds minder aandacht aan mij te schenken en stuurde ook veel minder, ze kwam ook haar beloftes niet meer na om te facetimen, aangezien ik een gevoelige jongen ben, werd ik daardoor heel boos waarna er ook heel veel ruzies kwamen, ruzies waarin er gescholden werd, vooral langs mijn kant. Na een zoveelste ruzie was het haar beu, ze negeerde mij via chat en we hadden elkaar een week en een half niet meer gehoord omdat we veel te koppig waren om te sturen. Normaal zag ik haar dan in de weekends maar ook daar kwam er niet meer van. Uiteindelijk ben ik naar haar beginnen sturen, maar het was al te laat, ze wou mij juist nog zien om het 'officieel' gedaan te maken. Toen ze het gedaan had gemaakt, was zij zeer emotioneel, na een uurtje kwam ze terug (ik was nog niet weg) en zei ze de hele tijd dat ze als vrienden uit elkaar wou, ook hebben we dan nog gekust. De weken erna was ik zeer opdringerig en stuurde ik haar zoveel keer, ik 'stalkte' haar eigenlijk wel een beetje, maar nu weet ik dat dat fout was, zij was de eerste weken soms wisselvallig, soms deed ze lief en soms deed ze alsof ze mij al vergeten was. We spraken zelf nog soms af en we kusten dan nog soms. Maar het sturen en lief doen verminderde steeds meer langs haar kant. Na 2 maand was het alleen ik die nog probeerde, zonder succes… Ik heb dan zelf haar maar proberen te vergeten, en net toen ik al een tijdje niks meer van mij liet horen, stuurde ze mij plots zeer onverwacht. Ze zei dat ze mij vriendschappelijk miste, opeens kreeg ik weer enorm veel hoop en dacht ik dat het weer goed zou komen, maar toch bleef ze me ook zo vaak negeren, ik wist echt niet wat ik er van moest denken. Toen ik het gevoel had dat ik haar na 2 maanden eindelijk nog eens zou zien in de paasvakantie, negeerde ze mij plots weer twee weken… Ik snapte er niks meer van, na 2 weken (2weken examen) hoorde ik haar plots weer, maar negatief… Ze was boos omdat ik geheime dingen van onze relatie tegen haar nicht had gezegd, maar dat was voor mij te ver, ik werd ook boos omdat in mijn achterhoofd toch speelde dat zij mij een paar maand aan het lijntje had gehouden (soms lief doen en soms boos doen terwijl ze vrienden wou zijn) dus kregen we een enorm harde ruzie met alweer harde woorden, maar schelden deed ik natuurlijk niet. Uit die fout had ik wel geleerd. Uiteindelijk is het alweer 2 weken geleden die ruzie en ik mis haar meer dan ooit, ook omdat ze nu weer thuis is voor 2 weken(paasvakantie) en omdat ik nog zo dacht dat ik haar in de paasvakantie zou zien… Ik mis haar zo, het is onbeschrijfelijk. Uiteindelijk heeft ze mij al in december gezegd dat ze geen gevoelens meer had, maar toch stuurde ze mij soms nog? Wat denken jullie? Is er nog kans? Wat moet ik doen? En als ik haar ruimte geef, wanneer weet ik dan dat ik tot de volgende stap kan gaan? Please help mij
Het werd een hele gezellige avond en hij vertelde wel dat hij serieus is met haar, ook dat hij verliefd is (ik vroeg ernaar, zonder emotie hoor…) maar dat hij zich wel vaak stoort dat zij zijn werk niet begrijpt (tja hij en ik doen bijna hetzelfde werk…) maar dat het ook wel weer relaxt is dat zij niet uit de branche komt. Dat hij nu 1,5 jaar met haar date maar geen plannen heeft tot samenwonen, hij vindt het wel prima zo…

Ik merkte dat dit ook veel met mijn ex deed en voelde dat hij zich afsloot. Ik dacht dat het aan mij lag en de hele situatie en dat deed me erg veel verdriet. Hij kon niet zeggen waarom hij zich afsloot. Een maand geleden zei mijn ex dat hij niet meer verder kwam; hij was namelijk die week bij zijn oude coach langs gegweest via werk en over zijn ‘afsluiten’ gesproken. Na een gesprek van 2,5 uur met haar realiseerde hij zich dat hij dit in elke relatie doet. Ik kreeg een geknakt twijgje terug, want hij is hier erg van geschrokken. Sindsdien wil hij niet meer, want hij vindt dat hij nu eerst aan zichzelf moet werken. Hij voelt zich wankel en is zichzelf helemaal kwijt. Hij noemt me elke dag nog geweldig en vertelt me paar keer per week wat hij allemaal mooi aan me vindt en dat ik nog steeds zijn droomvrouw ben. Maar dat hij merkt dat hij zich weer afsluit en dat hij hier aan moet werken. Hij zegt dat het nu pas tot hem doordringt dat dit aan hem ligt en niet aan zijn relatie(s) en dat hij daarom alleen daaraan moet werken.
Hallo.onlangs is mijn relatie stuk gelopen. Door omstandigheden,wonen we nog steeds samen. Ik kan hier niet mee omgaan.het doet me zo pijn om elke avond terug thuis te komen.soms samen dingen doen. Ze zegt dat ze me doodgraag zie.maar niet de stap terug wil zetten voor een relatie.ik weet geen weg met mezelf en nog minder voor 'ons'. Kan iemand een beetje raad geven aub.
Vrouwen, maak geen te grote fouten: kussen met een andere man en dat op Facebook zetten is geen slimme zet. Maar hem tussen de soep en de patatten laten weten dat je ook andere mannen ziet, is niet slecht. Beter nog, post een foto van jou en een andere man. Iets heel neutraal, maar toch duidelijk genoeg. Wedden dat hij de volgende date begint over het starten van een relatie? Sommige mannen starten geen relatie ‘omdat ze het te druk hebben’. Zever! Als jij de vrouw van zijn leven bent, dan maakt hij wel tijd! Toch zijn er uitzonderingen op de regel: er zijn nu eenmaal erge ambitieuze mannen en die zullen ook nooit veranderen. Ze werken de hele dag, denken alleen aan werk, hebben doelen en willen die halen en daar moet alles voor wijken. Als je zo'n man kiest, weet dan dat je altijd op nummer 2 of 17 zal staan. Daarom zien ze je niet minder graag, maar vraag je af of het werkelijk is wat je wil.
Hi Krabi, je moet erg oppassen met die zogenaamde vriendschap. Houd hem alsjeblieft op een grote afstand. Zeg dat je zijn vurige wens dat jij verder moet met je leven, een fantastisch idee vindt. Het beste wat ie ooit voorgesteld heeft… ;). Zo laat je hem zien dat je hem helemaal niet nodig hebt, terwijl je hem op geraffineerde wijze in de tang houdt. En niets vindt een man zooo interessant als een vrouw die moeilijk benaderbaar is. A.
Hi Marcel, een 'relatie' op 16-17 jarige leeftijd is zelden van lange duur. De kans dat het zelfs de liefde van je leven is, is nagenoeg nul. Dit omdat jullie allebei nog vele veranderingen zullen ondergaan en nog vele andere mensen zullen ontmoeten. Het is erg jammer dat de aanvankelijke vriendschap met dit relatiegedoe een deuk heeft gekregen, want zolang het vriendschap was, ging het prima tussen jullie. Respecteer nu haar keus, want de intuitie van een vrouw is zelden verkeerd ;). Vraag jezelf tevens af waarom je niet gewoon een vriendschap met haar kunt onderhouden. Waarom het zo nodig een 'relatie' moet zijn. Je hebt daar immers nog je hele leven de tijd voor, ook met je vriendin. Groetjes, A.
Totdat ik een half jaar geleden wat problemen kreeg met m’n zoon en m’n ex. Die periode was ik niet een van de vrolijkste, maar daar heeft ze me enorm in gesteund. Achteraf bleek dat ze er wel erg veel moeite mee had, hoe ze daar mee om moest gaan en vertelde ze me dat ze me van een andere kant had gezien, ondanks dat ik er nooit ruzie met haar om heb gehad. Ze vertelde (mailde) me dat ze enorm aan het twijfelen was over van alles en nog wat en dat ze verder dan een jaar vooruit wilde kunnen kijken, maar dat ze dat op dat moment niet kon. We hebben toen besloten om het wat rustiger aan te doen (ik was nl. erg veel bij haar) maar nog geen dag erna vroeg ze of ik niet wilde komen eten (en slapen) en eigenlijk zijn we op dezelfde voet verder gegaan (zonder problemen).
In juli zat ze in Spanje en werd t contact langzaam hersteld… 2 weken later vloog ik met mijn 2 kinderen naar Menorca, waar een vriendin van mij al zat. Mijn vriendinnetje wist dit, want het betrof de moeder van een van de beste vriendjes van mijn kinderen en zij zat daar alleen met haar zoon. Helaas is er in die vakantie 1x iets gebeurd en ik heb ook meteen gezegd dat dat nooit meer zal gebeuren… De moeder van mijn oudste zoon hoorde dat ook en was razend. ik heb toen een aantal lieve smsjes gezonden naar haar om de rust te bewaren… Na terugkomst in Nederland heeft de moeder van mijn oudste mij en de kids uit voor een bbq en weer belande ik tussen de lakens… nog dezelfde avond heb ik gezegd dat ik t echt niet zag zitten.
Heb het laten rusten, ook voor mezelf, en na een paar weken gevraagd of we op een vriendschappelijke en volwassen manier terug contact kunnen hebben en dat er veel veranderingen en positieve dingen in mijn leven zijn, dat we het verleden daar moesten laten waar het hoort, dat ik niet meer boos ben en dat mijn ogen zijn open gegaan. Vroeg hoe het was met haar en haar nieuw gezin en met de kleinste. Ik wou natuurlijk weten of ze nog met die andere man was of niet maar heb daar niet direct antwoord op gehad, ofwel wil ik dat niet inzien.
We praatten wel toen het uit was, heel gewone berichtjes en ook wel gelach en hebben elkaar wel een paar keer gezien. Dat deed me goed voelen en deed ook alsof het me niet veel deed, ik speelde het 'cool'. Nu een paar dagen geleden kreeg ik een berichtje van hem dat hij iets wou zeggen. Ik voelde wel al dat het geen leuk gesprekje ging zijn en inderdaad. Hij vertelde me dat hij een tijdje samen was met een oude liefde waar hij ergens wel altijd zot van was en ik kende haar maar al te goed. Zij zorgde wel vroeger eens voor een ruzie en had al eens moeten kiezen tussen haar en mij. Hij had mij gekozen en onze relatie was super. Nu weet ik niet wat ik ervan moet denken. Zal dat lukken? Moet ik nog hopen? Ik voel me soms hopeloos.
×