Mijn relatie is 1.5 week uitgegaan. We hadden 14 maanden en dat waren 14 fijne maanden. Maar in september begon zij met haar studie waar ze jaren lang op had gewacht (van havo doorstuderen naar vwo en een jaar wachten omdat ze niet was ingeloot). Ze kwam toen terug van een weekendje intro van school en vertelde mij dat er wat mis was met onze relatie, ze kon zichzelf niet zijn en daardoor zag ze geen toekomst meer. We hebben toen gepraat en alles was weer goed. Het ging onder meer over het feit dat ik misschien geen kinderen wilde en zij juist wel, en dat ik andere toekomst gedachte had dan haar. Maar een 2 weken later hadden we het erover dat ze toch nog een gevoel mistte en een knoop moest doorhakken. Toen vertelde ze me dat ze het gevoel niet kon veranderen en ik vroeg of het uit was. Ze gaf hier geen antwoord op maar het is wel uit. Ze bleef me steeds whatsappen en zeggen dat ze het zwaar had en me mistte en dat ze me over 1a2 weken wilde zien. Maar als ik vroeg of ze dan de goede keus had gemaakt zei ze altijd ja. Toen heb ik gezegd dat ik even geen contact meer van haar kant wilde en dat als ik contact wilde ik het zelf wel zocht. Ik heb dat 2 keer gedaan. Ze blijft erbij heel verdrietig te zijn en mij te missen maar de goede keus te hebben gemaakt. Ze wilde mij aankomende vrijdag zien of de week erop, Ik wil haar terug en haar graag zien maar zei tegen haar dat ik hierover na moest denken. Wat moet ik doen?
ander vriendje gehad waar ze mee heeft samen gewoond en dat is nu ook voorbij. De 1.5 jaar dat we niet bij elkaar waren heb ik haar enorm gemist, heb ook een enkele andere vriendinnen gehad , maar ik kon niet meer hetzelfde voelen voor iemand anders. Het probleem is dat ik het zelf heb uitgemaakt met haar toen omdat we veel te veel ruzie maakten. ze heeft me nog wekenlang achterna gelopen en proberen terug te winnen. Erna zijn we nog goede vrienden gebleven totdat ze een relatie met iemand anders is begonnen toen is het contact gestopt. nu heb ik terug contact met haar gezocht omdat het gedaan is met haar vriend. De situatie waar ze zich nu in bevind kan ik het haar onmogelijk
Ja, hij weet dat je niet tegen hem zult zeggen: „Schat, ik wil niet dat je tijd met je vrienden doorbrengt“. Maar in vele gevallen komt het hier wel op neer, ook al breng je de boodschap subtieler. Je kunt bijvoorbeeld met een “alweer sport? Ik had al plannen voor ons gemaakt” beginnen en overgaan naar een “hoe kun je nou met Peter bevriend zijn?” en vervolgens met een “ik vind het niet leuk hoe je je gedraagt wanneer je vrienden erbij zijn” een kloof slaan tussen hem en zijn vrienden. Nog voordat hij doorheeft wat er gebeurd, heeft hij zijn levenslange vriendschappen ingewisseld tegen een vrouw die alles controleert - geen man wil een relatie met een vrouw die hem binnen een paar maanden van zijn vrienden vervreemd.
14_06_2008 kreeg ik met mijn grote liefde, na 14maanden eindigde het in best in een rotte situatie ik heb veel fouten gemaakt, nu nog steeds na 4 jaar mis ik hem nog steeds hij is mijn ware hij heeft ondertussen al een nieuwe vriendin al bijna 2jaar.. Maar ik kan niks voor iemand anders voelen het is onmogelijk.. Ik denk elke dag aan hem.. Ik haat mezelf dat ik hem heb weggestuurd, dat bleek achter af de grootste fout.. Ik wil hem zo graag terug hij is mijn leven echt mijn alles.. Hij wil het niet begrijpen, ik weet ook niet hoe ik het nog moet proberen... Help me asjeblieft!! Het is bijna ondraagelijk hoeveel die jongen voor me betekend , ik zou alles opgeven om bij hem te kunnen zijn !!!
Als je ex uiteindelijk besluit dat hij of zij je terug wil, dan is dat waarschijnlijk omdat hij of zij jou mist. Dit gemis kun je best een beetje aanwakkeren. Stel je niet te wanhopig op, en hou je emoties richting hen of haar in het begin een beetje voor je. Wees ook niet te veel in zijn of haar leven, en wees de keren dat je elkaar wel ziet zo enthousiast mogelijk. Speel een beetje hard to get.
Ze heeft me altijd mijn gang laten gaan. Als ik ergens heen wilde zonder haar (met een vriend afspreken of wat dan ook), dan vond ze dat geen probleem. Ze heeft nooit wat van mij geeist en dat vind ik ook heel fijn. Wat ze meer van mij wilde is een knuffel, een kus een complimentje of bedankje dat ze lekker gekookt heeft. Gevoel van waardering en die heb ik haar niet gegeven omdat ik teveel met mezelf bezig was (qua gezondheid, werk en het anderen naar de zin te maken). Ik was mezelf gewoon niet…
Ik zie dat mijn reactie van vorige week niet geplaatst is, dus er is vast iets misgegaan. Maar wilde even melden dat ik vorige week een 'hoe gaat het' smsje heb gekregen, waarop ik koel en beleefd heb gereageerd. Vervolgens kreeg ik een dag later de vraag of we na zijn vakantie ergens wat zullen gaan drinken?… hoezo open dichte deuren ;-) Na lang twijfelen besloten het toch te gaan doen, geen idee wanneer nog… had dit zo snel verwacht eerlijk gezegd naar aanleiding van mijn vorige twee verhalen…
Vandaag hebben we elkaar praktisch gezien misschien minder hard nodig, maar toch hebben we van nature nog steeds de neiging om elkaar op te zoeken, of om bij een groep te willen horen. Hoe sterker dat gevoel van verbondenheid, hoe meer je iemand mist. Bovendien: als je continu aan de ander denkt, is de kans kleiner dat je wegloopt of vreemd gaat, zo vermoeden psychologen.
Al het goede komt in drievoud leert het gezegde ons. Mijn nieuwsgierigheid was dan ook gewekt waar ik al deze aandacht opeens aan te danken had. Ik ben deze drie dames dus eens gaan grillen. Waarom ze spontaan “weer eens wat leuks met me wilden doen.” De antwoorden waren anders geformuleerd maar kwamen alle drie neer op: ‘Jij bent goed voor mij geweest, dus ik ben graag bij jou.’ Belangrijke side-note in deze, van de drie waren er twee die het met mij hadden uitgemaakt…
Een goed teken als je ex emoties laat zien. Onverschilligheid is de grote relatie-killer, terwijl emoties juist een signaal zijn dat de liefde niet over is. Zolang iemand emotioneel reageert, goed of kwaad, dan wordt er om je gegeven. Het werkt zo eenvoudig, immers, als het ze echt niets kon schelen, zou er van gevoelens ook geen sprake zijn. Haat is niet het tegenovergestelde van liefde, integendeel, ze gaan hand in hand. We 'haten' enkel een ex omdat we nog met een hart vol onbeantwoorde liefde blijven zitten. Mensen maskeren hun gevoelens omdat ze praten over wat ze willen voelen en denken, niet wat ze eigenlijk voelen en denken. Nu is het zaak voor jou om je ex te laten realiseren dat hij of zij beter af is door de gevoelens te accepteren in plaats van er tegen te vechten.
Daarnaast mis je iemand die afwezig is ook emotioneel. Dat heeft er vooral mee te maken dat je bepaalde ervaringen niet meer kunt delen. Na een lange werkdag wil je je verhaal kwijt, maar dan is er niemand om naar je te luisteren. Of met kerst blijft één stoel aan tafel leeg, omdat je zoon in het buitenland studeert. Je kunt iemand trouwens ook in paktische zin missen. Als je partner veel voor zijn werk op reis is bijvoorbeeld, en jij in je eentje de zorg draagt voor het huishouden en de kinderen. Het gevaar van zo’n situatie is dat je iemand niet alleen mist, maar je ook in de steek gelaten voelt.
Hi Sonja, je ex heeft duidelijk last van zichzelf, terwijl jij de nodige afstand houdt. Dit is de positie waar je je ex wilt hebben. Zij heeft haar zin door vrijwillig te pruilen in haar stagnatie, en jij laat haar continu voelen dat jouw leven zonder haar gewoon verder gaat. Mocht de relatie zich ooit herstellen dan moet het van haar kant komen. Van jou kan ze niets verwachten omdat ze zelf de deur heeft gesloten. En je bent natuurlijk niet zo gek om straks in de zoveelste gril te trappen. Ze moet wel van heel goede huize komen om jouw aandacht in de toekomst blijvend vast te houden. Het is mogelijk dat ze daarop zit te broeden. Groetjes, A.
Ik ben sinds 2 maanden verliefd geworden op een weduwnaar. Hij vertelde dat een jaar geleden zijn vrouw onverwacht is overleden tijdens een ongeluk. Ik werd smoorverliefd en hij ook dacht ik..Even later vertelde hij dat het een half jaar geleden was, en dat alles te snel ging tussen ons ( zijn dochters van 23 en 25 zeiden dat hij weer een vrouw moest zoeken, want dat had zijn vrouw gezegd voor haar overlijden) en toen ik hem ontmoette en we stapelverliefd werden, kreeg hij opeens veel problemen thuis, omdat zij het te snel vonden gaan. Na een leuk weekend maakte hij het zomaar uit en negeerde me 3 dagen lang. We hadden het saampies erg fijn en de seks was grandioos. Nu zou hij me bellen vanavond....wat kan ik doen?
Voor we op vakantie vertrokken heeft ze mij bedrogen, ze werd verliefd op een andere man. Ze ging zogezegd eten met collega's maar ze was bij een andere man terwijl ik op de kleinste zat te passen thuis. Ik ben erachter gekomen en heb haar ermee geconfronteerd. Ik wou niet mee op verlof en ze begon te wenen, dat ze mij geen pijn wou doen, dat ze niet weet of ze mij als man of vriend zag enz. Ik wou in begin niet mee maar na een discussie wouden we onszelf nog een kans geven. Op verlof ging het in begin goed, ze kreeg berichten van die andere waar ze op antwoordde en heb haar gezegd dat ze daar onmiddellijk mee moest stoppen. Heeft ze ook gedaan. Na een paar dagen is haar vader tegen mij uitgevlogen en hij heeft me bedreigd, we zijn vroeger uit vakantie teruggekomen. Er was een kleine afstand tussen haar vader en mij. Hij wou niets met ons ondernemen en ik voelde dat er iets scheelde. Hij vloog tegen mij uit en zei dat hij problemen had met zijn prostaat en het daarom was dat hij geen lange afstanden kon doen. Heb hem gezegd dat ik dat niet wist en als hij mij dat had gezegd, dat ik daar zeker rekening mee had gehouden. Mij stoorde het niet dat hij erbij was of niet. Vroeg nog of hij niet gelukkig was dat iemand voor zijn dochter en kleinkind wou zorgen en dat dat niet genoeg was. Enkel ja op geantwoord. Mijn ex zei dat het beter voor mij was om uit het huis te vertrekken. Bij aankomst in ben ik uit het huis vertrokken, wou natuurlijk geen problemen.

Een maand later was het weer terug aan en daar waren we allebei heel gelukkig door. Een paar maanden later begon de miserie weer en we maakten heel veel ruzie. Zeker iedere week. Op het einde was het zelfs zo erg dat hij me heel veel negeerde, over kleine dingen loog en me ook vaak beu was. Ik voelde me verwaarloosd. En vroeger was hij meer geïnteresseerd in mij. Ik bleef dan achter hem aanlopen als een gek en zo werd het nog erger. Soms besliste ik om hem ook te negeren uit kwaadheid en als hij dan weer langs kwam viel ik weer als een blok voor hem. En zo bleven die wisselingen maar doorgaan. Ik werd er gek van. Hij duwde me weg en trok me aan. We gingen op het einde niet meer naar de film , op café gaan ging niet meer of we kregen al kleine ruzie. We hingen voor de tv. We waren ook allebei veel te jaloers. Hij was dat vroeger al , ik ben dat in de loop van de jaren geworden.


De dagen erna heb ik nog geprobeerd contact te zoeken maar hier werd niet op gereageerd. Een paar dagen later zocht zij nog contact heb hier netjes op gereageerd en hier bleef het bij. (wat ik vreemd vind ze reageert nergens op en vervolgens zoekt ze zelf even kort contact lijkt haast alsof ze me wil uittesten). Toen heb ik het weer een kleine week laten rusten en heb haar toen een bericht gestuurd waarin ik vermelde dat je mensen negeert die een hekel aan je hebben en niet mensen die het beste met je voor hebben. Heb haar toen de keuze gegeven of weer normaal met elkaar omgaan of ze moet eerlijk aangeven dat ze geen contact meer wil het lijkt me dat we op een volwassen manier tegen elkaar kunnen vertellen hoe de vork in de steel zit.
Hi Frits, dan moet deze dame eerst eens afkoelen! En daar moet je haar nu de tijd en gelegenheid voor geven. Neem maandenlang geen contact op totdat je zeker weet dat een eventueel gemis van haar kant aanwezig kan zijn. Want als ze je helemaal niet mist, is de kans op herstel natuurlijk nog veel kleiner. Tot op heden heb je alles gedaan wat fout is (zie het artikel), maar vanaf nu kun je een betere strategie volgen. Tenminste, als je de verleiding kunt weerstaan om haar voortijdig te bellen of schrijven. Dat ze bozig is, roept dat ze 'er klaar mee is', dat ze vindt dat je een egoist bent en teveel dramt, zijn helaas geen uitingen van diepe liefde. Misschien is zij nog wel veel te jong om zich te binden. Sterkte, A.
Vlak voor oudjaar 2014 heeft mijn ex het uitgemaakt. Ze heeft een scheiding achter de rug waar ze nog niet van bekomen is. Ze wilt wel zegt ze maar ze kan niet. Nadat ik wat getreurd heb ben ik terug beginnen uitgaan wat me erg bevalt. Ik heb haar dan ook gerust gelaten. Vorige week heb ik voor de eerste keer gitaarles gegeven aan haar (vrouwelijke ) collega. De dag nadien kreeg ik een sms van mijn ex om te vragen hoe die les geweest is. Volgende week komt ze bij mij eten op haar initiatief. Zijn dit signalen die ik moet interpreteren als dat ze terug komt of ben ik mijzelf iets aan het wijsmaken?
Hi Sonja, ik denk liever maar helemaal niets ;). Je ex is gecompliceerd, maar verhult dit juist door een ongecompliceerde houding aan te nemen. Het is waarschijnlijk je eigen opstelling geweest waardoor ze nu gretiger en aanhankelijker is geworden. Dit heb je dus goed gedaan. Het punt is nu dat je dit heel lang moet blijven volhouden. Dus geen enkele aanstalten tot wat zij een relatie zou kunnen noemen. De ontmoetingen moet je minimaal houden, en allerbelangrijkst is dat je haar de indruk blijft geven absoluut geen relatie meer te willen. Zo zal ze zich vrij voelen, en denken dat het 'lot' dan wel beslissend zal zijn. Veel mensen hebben dit nodig omdat ze eigenlijk niet durven kiezen. Mocht er toch meer tussen jullie ontstaan, dan kan ook jijzelf je verschuilen achter iets 'dat te groot is om te weerstaan'. Veel exen vinden dit juist een mooie gedachte, wat meteen het idee dat je stiekem pressie uitoefent in de kiem smoort. Groetjes, A.
Ik vertelde daardoor continu wat ik aan het doen ben en wat ik verander aan mijn leven. In de hoop haar te kunnen overtuigen tot gisteren. Ze had een date met een vriend van haar school. Zij is 19 en heel mooi.. Ik wist dit niet, daar zei ze niks over. Ik hoor van andere mensen die die de nieuwe vriend ook kende da hij wel zijn fouten heeft, maar ik kende die jongen niet. Ik zeg dit tegen mijn vriendin van waarom doe je dit? We zouden gisteren ook twee jaar samen geweest zijn. Ik stuur wat ik voor haar voel, dat dit gedrag heel verkeerd was. En ik zei tegen haar wat ik hoorde over de nieuwe vriend. En ineens met twee in de verdediging. Wij zijn vrienden en dat da kan maar dan ga je niet naar de cinema en drinken. Echt een date leek dit.

Wat jij dient te doen is gewoon je eigen plan trekken. Wil je meteen de eerste avond met hem naar bed, doe dat dan. Wil je hem pas na een tijdje, doe dat dan. Zolang er maar wat te jagen blijft voor hem. Ik zei eerder dan een man liever fantastische seks heeft dan ‘vanille seks’ (middelmatige seks) bijvoorbeeld. Wat maakt het verschil? Jouw overgave! Dus maak het duidelijk dat jouw overgave verdient moet worden…


Het telefoongebruik komt voort uit dat ik altijd bezig ben het anderen naar de zin te maken en niet aan mezelf of haar denk. Ik heb haar onbewust niet de aandacht en waardering gegeven die ze hoort te krijgen. Het zijn veelal collega's die 's avonds nog aan het werk zijn en dan mijn hulp vragen als ze iets niet snappen met een applicatie of wat dan ook. Maar ook vrienden en kennissen weten me te vinden. Dit moet ook echt anders en daarvoor heb ik inmiddels eerste gesprek met mijn baas voor gehad. Daar moeten afspraken over gemaakt worden.
Ik ken mijn ex al sinds 2006. Hij had toen een vriendin en we waren gewoon kennissen van elkaar. Hij sprak eens erover dat hij niet meer met zijn vriendin wilde zijn en op een dag zei hij dat hij het had beëindigd. Wij waren nog steeds gewoon vrienden. Ik zag hem niet als een kandidaat. Op een dag maakte hij mij duidelijk dat hij gevoelens voor mij had. Ik gaf aan dat ik niet geïnteresseerd was. We bleven met elkaar omgaan en op een dag heeft hij mij plots gezoend. Ik was even geschrokken, maar vond dat fijn. Vanaf toen begon het tussen ons te bloeien. De eerste keer dat wij de liefde hebben bedreven is meteen het moment voor mij geweest dat ik zeker wist dat hij mijn grote liefde is. Ik heb meerdere relaties achter de rug, waarvan ik ook wel diepe gevoelens voor de ander heb gehad, maar zoals ik me bij hem voel, dat is bijzonder. Na 2 weken stevig met elkaar bezig te zijn geweest, komt hij mij vertellen dat hij het weer gaan proberen met zijn ex daar deze het had gevraagd en hij al langer kende dan ik. Hij gaf wel aan dat hij niet echt wil (huilde er zelf bij dat hij mij zou missen) en niet echt van haar houdt - had het trouwens nooit gedaan - maar dat hij het toch zal proberen. Wij hebben ons contact laag gehouden. Hem helemaal vermijden zat er niet in daar hij de advertenties voor het bedrijf waar ik toen werkte verzorgde. Na een korte tijd maakt hij het toch uit met haar. Een maandje (okt 2006) later maakt hij contact met mij en dat hij weer met me wil. We beginnen voorzichtig met meer contact. Tot 2 keer bedenkt hij zich tot hij het 3 maanden daarna echt stevig aan maakt met mij (jan 2007). Hij zegt dat hij veel van mij houdt. Zijn moeder vroeg hem toen of hij van me houdt en hij zei volmondig ja. Had hij niet bij zijn ex. Heb ik ook begrepen dat dat zo was van zijn moeder. Zij vertelde me dat ik de enige vrouw ben van wie hij heeft gezegd dat hij houdt. Hij gaf vanaf het begin aan dat ik voor hem 'the one' ben. Dat merkte je eerlijk gezegd ook aan zijn gedrag. In dat eerste jaar hebben we tot 4 keer toe een korte breuk van zijn kant gekomen, waar ook hij steeds op terug kwam. Hele gekke redenen voor de breuken. Anders dan dat doet hij verder heel normaal met me, is openlijk erover dat ik zijn vriendin ben, gaat geregeld met me uit en zegt me dat hij van me houdt. de relatie verliep normaal, met af en toe discussies. Ik zag ze niet als ruzies die om bezorgdheid vroegen. En in september 2009 doet hij plots in het weekend raar, zegt ook dat hij zich emotioneel en geestelijk raar voelt, vermijd me op maandag en dinsdag en woensdag vroeg op de morgen wanneer ik naar hem ga om te vragen wat er is, zegt hij kortaf: ik wil niet meer ja, het is uit, ik hou niet van je. Ik was perplext en vroeg hem wat er is gebeurd. Hij dan plots zo rustig en logisch willen klinken: "als ik niet meer voor je voel, dan kan ik toch niet met je blijven?". Ik wist niet goed hoe ermee om te gaan. Ik ging weg en even later is hij achter me aan om direct zijn spullen bij mij te halen. Hij deed daarna heel vijandig naar mij toe en als ik er alsnog over begon dat ik precies wil weten waar het mis is gegaan, vond hij dat hij dat zou hebben gezegd. Dus niet. Op een gegeven moment hebben we bitter weinig contact, tot hij me in december ziet in een mall en bijna zijn voeten breekt om naar mij toe te komen om me te begroeten. Hij stond heel opgewonden en zenuwachtig te praten. Ik deed beheersd. In januari beginnen we een 'sexrelatie'. Dit deed ik uitsluitend in de hoop dat het goed zou komen. Toen ik eens zei dat we alleen maar gevoelloze sex hebben, heeft hij zo een punt ervan gemaakt dat het niet zo is. Ik zei er nog een keer wat over en weer vond hij dat het niet zo is; ik kan dat toch voelen als we bezig zijn? Dat vond ik inderdaad hoor, dat er gevoel aanwezig is, maar ik deed koel. We deden alles als een koppel, maar we hadden geen relatie. Op een gegeven moment begon het me te vervelen dat er niets concreets gebeurde en begon ik hem te weigeren. Toe begon hij aan te pappen met een andere dame (iemand die hij in 2007 had leren kennen en 1 date mee had gehad). Ik heb hem betrapt bij de bioscoop met haar (mei 2011). Hij heeft haar totaal genegeerd, is haar voorbij gelopen en da trap op, alleen maar omdat ik niet kon zien dat hij met haar was. Toen heb ik hem nog meer vermeden. In de tussentijd in de periode dat het uit was, heb ik hem geholpen met de aanschaf van een busje voor zijn startende bedrijf. De lening was op mijn naam afgesloten en ik betaalde daadwerkelijk een deel van het bedrag. De rest betaalde hij. Als de aflossing bij de bank af was, zou hij dan beginnen mijn deel aan mij terug te betalen. Dus toen ik hem begon te weigeren, hadden we wel nog lopende afspraken ten aanzien van de wekelijkse aflossingen. Tot in juli 2011 hij en ik weer een serieus gesprek hebben. Daar heeft hij over nagedacht en in aug zegt hij dat hij doorheeft dat hij de relatie en mij niet goed heeft behandeld. In sep 2011 waren we al bijna zover om het helemaal goed te maken en in okt zegt hij weer van niet. In jan 2012 vraag ik hem of hij zeker weet dat hij niet meer wil en als hij er geen problemen mee zal hebben als ik een ander neem. Hij zegt me van niet; ik kan mijn leven leiden. In feb begint hij naar me toe te trekken. Op valentijdag vraagt hij me om het weer te proberen, verontschuldigd zich zo voor zijn gedrag, vraagt om vergeving, geeft aan dat hij al die tijd van me hield, maar dacht dat we niet bij elkaar pasten omdat hij bang was van mijn agressieve uitbarstingen. Ik heb er namelijk een paar gehad, omdat hij echt onder je huid kan kruipen. Ik probeerde hem er ook steeds op te wijzen dat ik dat nooit bij een andere partner in het verleden of bij anderen om mij heen dat heb gehad, dus dat hij een bijdrage moest hebben in mijn uitbarstingen. Dus die dag zegt hij dat hij dat plots besefte dat hij daaraan bijdraagde; hij zou erop letten, hij zou me helpen rustig te blijven. Hij ziet nu in dat je iemand van wie je houdt niet in de steek laat, maar dat je samen werkt aan wat minder is aan elkaar en aan de relatie. Hij ziet mij als de vrouw van zijn leven, wil dit jaar nog trouwen en kinderen krijgen. Ik vroeg hem waarom ik hem moet geloven en waarom hij nu zeker is van zijn zaak. Hij praat een heleboel over hoe we bij elkaar passen en dat hij echt een fout heeft gemaakt en hoeveel hij van me houdt. Hij was echt heel enthousiast en verliefd. We starten opnieuw en alles gaat goed. Ik krijg geen woede uitbarstingen meer. Na 2 maanden geeft hij me aan dat ik alvast mag stoppen met de pil zodat mijn lichaam kan ontpillen (was er namelijk vanaf mijn 16de op wegens hevige menstruatiepijnen waarbij pijnstillers geen invloed hadden). We doen het nog voorzichtig (vroegtijdig uittrekken) omdat we eerst een huis willen. Ik moest gaan rondkijken. Hij praat over een catering dat ik in het weekend voor mezelf kan beginnen, hij zou de container waarin we de keuken zouden bouwen aanschaffen. Ik houd namelijk erg van koken en wil er inderdaad wat mee doen. Plots maakt hij op 13 aug een vreemde ruzie met me die op niets slaat. Ik was verbaasd. Hij beweerde dat het geen ruzie is en dat hij niet boos is. Vanaf die dag vermijd hij me door steeds te zeggen dat hij vanwege drukte niet kan komen. Tot hij op 27 aug zegt dat hij tijd heeft om te komen. Ik vraag hem of er wat is en hij zegt van nee en dat het gewoon drukte is. Wel heeft hij moeite toe tegeven dat het niet weer zal gebeuren dat 2 weken verstrijken zonder dat hij komt en ook met veel moeite komt uit zijn mond dat hij van me houdt. Hij blijft slapen. De volgende ochtend zeg ik dat ik blij ben dat hij bij me was en hij zegt dat hij ook blij is dat hij bij me was. Maar weer gaan 2 weken voorbij met dezelfde drukte-smoes. Op 8 sep ga ik naar zijn moeder om met haar te praten dat hij vreemd doet. Ze praat die dag nog met hem dat koppels ook minder mooie momenten in de relatie hebben, maar dat het geenzins betekent dat de liefde er niet meer is. En ze herinnerde hem eraan dat hij degene is die naar mij terug is gekomen. Trouwens, hij sprak ook vaak met haar over mij en dat hij van me houdt en echt met me wil trouwen. Die maandag praat ik weer met haar en ze vraagt hem dat hij met me praat over wat er aan de hand is. Hij maakt een afspraak met me voor 11 sep. Dan zegt hij me dat hij niets meer voelt voor de relatie, hij wil niet trouwen en geen kinderen; hij voelt niets voor mij. Het is plots weg. Hij zegt wel dat hij een idee heeft dat hij niet weet hoe hij liefde moet geven, hoe hij met een relatie moet omgaan, met minpunten van een ander en dat hij counseling wil gaan zoeken. Eens had hij me al gezegd dat hij niet goed weet om te gaan met liefde en dat hij merkte dat hij zijn werk belangrijker vind dan de relatie en dat hij daarover ook couseling wilde. Het blijkt dat hij zijn moeder ook had gezegd dat hij voelde dat hij counseling nodig heeft. Ik vraag hem waarom hij het dan uitmaakt en waarom we niet samen hulp gaan zoeken. dat wil hij niet. Vier dagen daarna ontdek ik dat hij bij die ene dame slaapt. Ik wilde helemaal niet meer met hem praten. Maar we hebben wekelijks contact vanwege de aflossingen die nog zeker 10 maanden lopen. Op een gegeven moment zegt zijn moeder dat ik hem misschien moet zeggen wat op mijn hart is voor mijn eigen gemoedsrust. Dus ik vraag hem om een afspraak wat hij ook toegeeft. Op vrijdag 12 okt praten we. Ik had alles in een brief gezet omdat ik niet de kans wilde lopen iets te vergeten. Ik heb het voorgelezen, hij heeft geluisterd. Hij had niet veel toe te voegen. Ik heb hem toen enkele concrete vragen gesteld. Hij weet nog steeds niet waarom en wanneer zijn liefde plots voor mij is verdwenen. Hij wilde toch eigenlijk ook niet echt kinderen. Ik denk niet dat dat klopt want op 8 sep (voor hij de relatie beëindigde) had hij nog aan zijn oma gezegd dat hij dat wil. Hij was met die dame in contact gebleven tijdens onze relatie ondanks de uitdrukkelijke afspraak dat hij dat niet zou doen. Ze spraken niet over wederzijdse gevoelens en hij sliep niet bij haar tijdens onze relatie. Pas nadat hij het had beëindigd, ging hij daar slapen. Hij gaf ook aan dat blijven slapen niet wil zeggen dat het een relatie is. Hij zei iets van dat hij niet tegen eenzaamheid kan. Ik zei dat als hij niets voor haar voelt en hij alleen maar om eenzaamheid bij haar sliep, hij evengoed bij mij kon zijn gebleven. Ik wilde dat niet perse hoor, maar ik wilde hem het onlogische ervan voorhouden. Hij was rustig en zonder veel emotie. We moesten maar beiden doorgaan met ons leven. Hij heeft sorry gezegd dat hij me weer verdriet doet. Als ik hem vraag of hij het normaal vindt dat hij zo doet, geeft hij ook aan dat hij het niet normaal vindt. Hij denkt zelf ook dat hij toch nog naar counseling moet. De volgende dag praat zijn oma met hem. Hij zegt haar dat we hebben gesproken en dat hij sorry heeft gezegd, maar dat zijn gevoelens plots weg zijn. Ze vraagt hem over die ander dame en hij zegt haar dat die niets betekent. Ze zegt hem dat hij wel mooi daar slaapt. Hij is vanaf die dag vrijdag avond tot vandaag niet meer bij die dame geweest, in ieder geval niet blijven slapen. Ik denk dat hij dat deed inderdaad uit eenzaamheid. Ik heb die zaterdag ook zijn kleren en andere spullen die hij bij me had voor hem gebracht. Hij vroeg er al een paar keer naar. Zijn oma zei me die dag dat hij een week daarvoor haar had gevraagd om de hele familie op te trommelen om met hem naar de kerk te gaan; of ze een dag daarvoor kon prikken. Hij was zelf al 2 keer weer naar de kerk geweest. Ik had hem bij ons gesprek ook aangegeven dat ik had gemerkt dat hij niet met me wilde bellen, hoewel hij dat vroeger gewoon deed (dat gebeurde ook nog wekelijks en op zijn aangeven). Dat hij niet enthousiast keek als ik erover sprak. Het feit dat hij een soort van gebedsdag wil met zijn familie, is voor ons een sein dat hij doorheeft dat er iets niet goed zit bij hem. Een saillant detail is dat hij elk jaar voor zijn verjaardag raar begint te doen. Moet plots met dingen in zijn leven schuiven. Hij is jarig op 29 sep. Zijn moeder emn oma hadden het ook gemerkt en zijn er bezorgd om. Hij is normaal een hele goede vent met morele waarden en normen, met principes; iemand die anderen feitelijk juist geen pijn zou willen doen. Ze houden heel erg veel van me en hebben gemerkt dat ik erg veel van hem houd en goed voor hem zorg. Hij weet ook dat ze mij volledig accepteren. Minj familie hem ook.
Deze periode zijn altijd wat minder geweest. Maar in mijn ogen door de extra bijkomstigheden als haar stage en de problemen, zijn in mijn ogen wellicht de druppel geweest. Want het ging altijd goed en ze liet me weten hier ook rond deze tijd te zijn gaan twijfelen aan onze relatie, nu is ze laatst 3 weken weg geweest met een deel van haar familie naar de andere kant van de wereld. Waar ze zegt er goed over na te hebben gedacht wat ze nou wou en heeft er daar ook over gepraat en er slapeloze nachten aan over gehouden!
Ik zoek help in een zeer bizarre situatie waar ik geen idee heb wat ik juist moet doen. ik heb al verschillende artikels gelezen over het terugwinnen van een exvriendin. De situatie is als volgt. Ik zit nog in de eerste fase van de ‘break-up’. Wij waren 6 jaar samen en 2 maand geleden hadden we een gesprek dat zij wou om te zeggen dat het niet meer ging. De relatie was saai, we deden niets samen en daardoor waren haar gevoelens minder. Ze ziet me nog graag maar ze heeft niet meer de juist gevoelens zegt ze. na veel praten bleek dat zij terug was beginnen praten met haar ex en dat ze misschien gevoelens terug had voor hem. wij zijn dan even apart geweest en ze heeft dan toch voor mij gekozen enkele weken later hetzelfde verhaal en bleek dat ze totaal nog niet gestopt was met praten met haar ex. voor de 2e keer had ze weer voor mij gekozen en had ze al het contact met haar ex gebroken.
Ik heb haar met kerst een facebook berichtje gestuurd dat ik begrijp dat ze nu wat tijd en ruimte nodig heeft maar hoopt dat we ooit weer kunnen praten met elkaar. Ze heeft het gelezen maar niet gereageerd. Wellicht kwam het te vroeg na dat emotioneel telefoontje van me (1 maand ervoor). Met nieuwjaar heb ik haar dan gewoon nog een smsje gestuurd om haar gelukkig nieuwjaar te wensen, en dat het vuurwerk me aan haar deed denken (hadden daar mooie herinneringen aan). Ook daarop geen reactie, maar dat had ik ook niet verwacht. Ik laat haar voorlopig met rust. Hopelijk zoekt ze dan zelf terug contact. Ook al wil ik dat het goed komt, ik wil haar gewoon niet helemaal uit m'n leven.
Bedankt voor uw reactie, dat waardeer ik zeer. Ik zie het zelf ook niet goedkomen met deze persoon en zie het puur als een vlucht. Ze heeft alles achter gelaten wat ze had. Haar beste vriendin is mijn schoonzusje en ook die hoort niks meer van haar. Thuis zijn 2 katten en die waren (hoe gek dat ook klinkt) haar alles, zelfs deze laat ze achter. Ik heb haar geconfronteerd met het feit dat de persoon die ik ken dit nooit zal doen, die zal nooit alles achter laten voor een vlucht en het enige wat ik terug kreeg was: je hebt gelijk. Ze weet dat ze fout bezig is en ze weet dat dit niet de oplossing is maar ze doet er (nog) niks aan om dit om te buigen, ze raak alleen maar verder verzeild in de vlucht met hem. Ik stuur niks meer naar haar en hoop dat ze bij zinnen komt maar aan de andere kant ben ik bang dat als ik er niet tussen zit dat ze nog meer met hem gaat ondernemen omdat niemand haar wijst op haar verantwoordelijkheden in het leven. Reactie infoteur, 03-08-2012
Ik ken een man (Tom, 25 jaar) sinds 3 jaar. Al van dag 1 is er een chemie tussen ons die nooit is weggeweest. Helaas had ik iemand, en ik vocht tegen die gevoelens die ik had voor Tom, en hij achteraf gezien ook tegen de zijne, net omdat ik iemand had. Toen ik er klaar voor was, en voor hem wou gaan, had hij net iemand. Ik was er kapot van, had mijn kans verkeken. Ik voelde me verschrikkelijk om hen samen te zien, maar toonde dat nooit.
Ja, dat betekent zeker wat. Een man blijft niet maanden bij een vrouw hij niets aan vindt. Nu is het taak om zijn 'aantrekkingskracht' trigger te leren kennen. Van wat weet je dat hij dat heel leuk vind? Weet je dat, dan kan je hem daar af en toe wat van geven. Niet te vaak, want dan wordt het voorspelbaar... ook niet te weinig want dan voelt ie minder voor je.
Ik heb haar vraag beantwoord maar ik ben ontzettend bang dat ik alles verkeerd doe. Ik ben totaal verward en weet niet wat te doen. Ik wil dit nog redden. En ik ga eerlijk zijn, ik kan niet slapen, niet eten, en ik denk continue aan haar en heb de hele dag hoofdpijn en stress vanwege alles. Ik lees hier wat de do's en dont's zijn die een man moet doen. Het is zo moeilijk. Mijn woorden zijn op omdat ze voor haar "hol" aanvoelen en dat kan ik begrijpen. Hoe kan ik laten zien aan haar dat ik haar wel wil begrijpen, en dat ik nog wel wil vechten voor wat wij hebben? Ze wilde het afsluiten maar ik heb gezegd: "je kan het pas echt afsluiten als je weet dat ik niet meer wil vechten. Ik heb het zo verknald en ben radeloos. En ik voel me schuldig. Ik heb ze diep gekwetst. Altijd als ze boos wordt weet ik niet wat ik moet doen, wat ik erop moet zeggen. En zij voelt zich alleen door mij. Hoe laat ik aan haar terug zien dat ik een hart heb? Wat kan ik nu zeggen tegen haar om mijzelf weer aantrekkelijk te maken? En hoe laat ik zien dat ik probeer om haar te begrijpen en mezelf aan de kant wil zetten?
Wat haal jij uit dit gedrag? Waarom denkt hij dat ik erachter zit? En wat zou hem dat moeten uitmaken (gewoon negeren toch) ook ik word weleens anoniem gebeld zonder dat er iets gezegd wordt of ik heb een gemiste oproep van een anonieme beller. Ik dacht toen ook dat hij erachter zat maar heb hem dit niet gevraagd! Maar nu weet ik vrijwel zeker dat hij het was, want als hij mij verdenkt van anoniem bellen naar hem dan is het dus iets wat hij zou doen?
Mannen met deze vorm van bindingsangst wijzen een vaste relatie niet altijd af. Vaak hebben ze gezien hoe vrienden of kennissen hun interesses opgaven op het moment dat ze een nieuwe relatie aangingen. Misschien was daar de vriend die enthousiast golfer was maar vandaag de dag bijna nooit meer speelt. Of de gepassioneerde motorrijder die uiteindelijk zijn motor verkocht heeft. Een single man die deze veranderingen bij een vriend ziet, denkt niet: "waarom kan hij niet doen wat hij leuk vindt én een serieuze relatie hebben?" In plaats daarvan denkt hij: "een relatie zou het einde voor mijn hobby's betekenen."

Vanaf dat momenet ben ik vol voor mijn vriendinnetje gegaan, we gingen naar Parijs en t was alsof we (iig ik) op een roze wolk zaten, ik wilde nooit meer anders… Maar ik heb op 18 september 2012 mijn ex (moeder van zoon) een mail gezonden waarin ik zei dat ik t wel moeilijk vond haar los te laten (en meer van dat soort stomme dingen). In oktober hoorde ze dat ik een vriendin had en toen heeft ze gesms't dat ze me helemaal kapot ging maken. Ze heeft contact gezocht met mijn vriendin, de mail doorgezonden, gezegd dat ik ene pathalogische leugenaar ben, haar ook gouden bergen heb beloofd etc etc. De moeder van mijn jongste kind werd ingeschakeld en ook die begon mijn vriendin te bellen met wat voor hond ik ben. Mijn vriendin heb ik hier zo veel pijn meegedaan, die wist niet dat ik de indruk had gewekt dat t wel weer goedkwam, bij de moeder van mijn oudste zoon…
Ik had hier moeite mee we kregen steeds meer ruzies. het is toen twee dagen uit geweest. ik heb haar toen overtuigd dat ik zou veranderen maar ze vond dat moeilijk om te geloven. we hebben door haar stress periode met examens en haar moeite met keuzes maken een maand in twijfels gezeten. ze wist niet wat ze moest kiezen met mij doorgaan of stoppen. Ze zei ik weet zeker dat we bij elkaar horen en ik hou van je. maar door de ruzies zet ik je de laatste tijd van me af. Ze had niet het gevoel dat het beter zou worden. als we in deze maand samen waren was het leuk gezellig en lachten we veel ook de passie was er. maar als we dan uit elkaar waren twijfelde ze en ik was dan vooral bezig haar te overtuigen.
Het is nu 1, 5 jaar geleden dat de relatie tussen mij en mijn ex tot een einde kwam. We hebben al die tijd nog contact gehouden onder het mom van "het komt wel weer goed, ooit" als we hier allebei weer klaar voor waren. We zijn destijds uit elkaar gegaan met het idee dat het weer goed zou komen, omdat wij nog te veel van elkaar hielden en "nog niet klaar waren". Het domme van mijn kant is dat ik, toen mijn ex het na een moeilijke periode net had uitgemaakt, een duidelijke rebound-relatie heb gehad. Zij heeft toen woedend gereageerd met: je hebt nu alles verpest! Heel begrijpelijk uiteraard. Daarna hebben we een tijdje rust genomen en weinig tot geen contact gehad. In het afgelopen half jaar is dat weer meer geworden, "echt als vrienden" volgens haar. ondertussen krijg ik tussen onze chatgesprekken die we wel regelmatig hebben van haar opmerkingen als: "als wij nu nog iets zouden hebben zouden we elkaar weinig zien denk ik", uit het niets! En ze heeft t gehad over het moment dat ik haar destijds "veroverd" had, hoe ze dat vond. Nu hebben wij aankomende week weer eens afgesproken om te gaan eten/bios. Ik wil eigenlijk nog steeds dat het weer goedkomt en ik krijg sterk het gevoel dat de liefde bij haar ook niet weg is, ondanks het feit dat zij zegt dat ze graag vrienden wil blijven. Omdat het nu al ongeveer een jaar zo gaat vind ik het moeilijk om weer voorzichtig een stap te zetten. Ik ben benieuwd of jij nog specifieke tips hebt voor volgende week of überhaupt voor de situatie. Denk jij dat er nog wat in zit? Alvast heel erg bedankt!

Door 30 dagen na de breuk niet met je ex te praten, vergroot je net het natuurlijke gevoel van je ex om je te missen. En als deze gevoelens uiteindelijk op het hoogste punt zijn van je ex zijn of haar gedachten, dan is het moment aangebroken om opnieuw contact op te nemen. Dat betekent dus dat je jouw ex een manier geeft om de pijn te beëindigen en om je opnieuw in zijn of haar leven te aanvaarden.
Een man ontmoet een vrouw en ze hebben een leuke date… aan het einde van de date geeft de vrouw een aantal signalen dat ze wilt zoenen. De man snapt de signalen niet of durft niet… Het ‘raam’ van de vrouw stond dus even open maar de man deed niets. Gevolg is dat het raam iets verder dichtgaat. Als de man bij de tweede date nog niets doet, is de raam nog maar open op een kiertje… en bij de derde date is het klaar. Het raam is dan gesloten. In dit geval is de man afgewezen of komt ie in de friendzone. Om het ‘raam’ weer terug open te krijgen, zal hij meer moeite moeten doen, vaak zelfs zoveel meer moeite dat een nieuwe date regelen vaak minder tijd kost.
Hi Hoopvol, ja, het is vervelend als er nog onafgemaakte issues rondwaren, of dat nu praktische of emotionele zaken zijn. Hierdoor ben je 'gevangen' in het verleden, maar ook in de hoop. En of dat goed voor je is valt te betwijfelen. De kans is namelijk heel reeel dat je over een paar jaar iemand anders vindt en je afvraagt hoe je in hemelsnaam zoveel tijd hebt kunnen vergooien aan een ex die dit helemaal niet waard was. Blijf je denken dat jullie bij elkaar horen, weet dan dat je het risico neemt dat het allemaal voor niets kan zijn en je straks met dubbel verdriet kan zitten. Bekijk altijd of een man je liefde of affectie wel waard is, want in een relatie is het altijd een optel- en aftreksom van 'geven en nemen'. Geef in de huidige situatie geen millimeter te veel. Aandacht en aan hem denken zijn allemaal 'cadeaus' waar hij waarschijnlijk geen raad mee weet. Groetjes, A.

Heb je je wel eens afgevraagd waarom casanova's en Don Juan's zo succesvol zijn in de liefde? Ze overladen een vrouw met waardering. Veel mannen denken dat een vriendin of vrouw hebben betekent dat ze levenslang aan relatie-onderhoud moeten doen omdat vrouwen voortdurend om aandacht lijken te zeuren. Maar eigenlijk gaat het niet om aandacht, maar om waardering. Ze houden ervan gewaardeerd te worden en om complimenten te krijgen. Vrouwen willen in geen geval als vanzelfsprekend worden gezien. Ben je dus als man je vrouw of vriendin kwijt en wil je haar terug, bedenk dan eerst of je haar wel hebt gewaardeerd om wat ze voor je deed, of je het wel hebt gezien als ze een nieuw kapsel had of een nieuwe jurk. Hoewel mannen er vaak bekend om staan naar vrouwen te kijken, hebben verrassend veel mannen geen idee hoe hun eigen vrouw of vriendin haar best heeft gedaan. En een leugentje om bestwil is altijd nog veel beter dan niets.
Hi Mark, ze staat achter haar keus 'want het voelt zo goed', zegt ze. Aan de andere kant moet ze huilen en is ze niet in staat je snel te zien. Het lijkt me dus dat de breuk helemaal niet goed voelt. Nog meer tegenstrijdigheden meldt ze wat betreft 'geen zin in seks' versus 'opgewonden raken als ze je ziet'. Zoals ik dit lees gaat het niet om de angst voor haar eigen stemming cq lichaamsreacties, maar de angst dat ze kennelijk met jou in bed belandt. En daar heeft ze duidelijk geen trek in. Voor wat betreft een komende ontmoeting moet je zoals ik eerder al zei aanbieden om vrienden te zijn. Dit haalt de druk van de ketel, en jij bewijst ermee dat je geen (bij)bedoelingen hebt. De kunst is dus om het los te laten, juist om haar hart - veel later pas - opnieuw te kunnen veroveren. Grt, A.

Ik wil zo graag weten of iemand mij kan vertellen of deze koppige man bij mij terug zal komen, wanneer ik hem een maand zijn rust gun, of dat hij er echt definitief een einde aan heeft gemaakt. Ik vind het zo vreemd dat hij constant zo emotioneel werd tijdens ons afscheid en dat hij opmerkingen maakt als ”dat weet je toch niet” als ik spreek over ons weerzien.
Toch nam hij zo om de twee weken eens contact met me op via msn. Ik heb nooit zelf beginnen praten tegen hem. En als hij dan een gesprek aanknoopte ben ik altijd heel vriendelijk en 'normaal' geweest. Ik liet hem voelen dat ik best wel zonder hem kon, dat mijn leven niet volledig in elkaar was gezakt. Op een bepaald moment zei hij dat een vriendin van hem er enorm mee inzit dat het uit is tussen ons. Hij voegde er aan toe: Meer dan jou precies? ;).
Deze tip geldt vooral voor liefdesrelaties die beëindigd zijn. Wanneer je relatie op het punt staat om te breken, grijp dan snel je kans en laat iets waardevols van jou achter. Je kunt hierbij bijvoorbeeld denken aan een ring; iedere keer wanneer jouw liefde deze ring ziet, zal hij hoogst waarschijnlijk denken aan jou. Hierdoor zul je in zijn/haar gedachten blijven rondspoken.
Vol interesse en enthousiasme heb ik het artikel gelezen. Het klinkt allemaal vrij "eenvoudig" en "logisch". Ik ben vorig jaar gescheiden na 4 jaar huwelijk en een totale relatie van 12 jaar. Vandaag de dag doet het nog net zoveel pijn als de dag dat ze zei dat ze bij me weg wilde. Alleen dit al, vind ik moeilijk te begrijpen. Dat ik een jaar later er nog zo kapot van ben. Ze ging bij me weg omdat ze het gevoel had dat ik de kar voor ons beide niet kon trekken in het leven. Ik heb iets langer over mijn studies gedaan en had ook een lager inkomen vaak dan zij had. Gelukkig was ik weldra afgestudeerd en had ik een leuke startersbaan. Helaas was het toen al te laat. Ze keek niet meer tegen me op. Ze had een echte vent nodig, geen bescheiden, timide ventje zei ze. Iemand die haar het gevoel kon geven dat ze zich nooit zorgen hoefde te maken.
Hi Joyce, met zijn ouders heb je niets te maken, met zijn ex ook niet. Wat er tussen jou en hem speelde is alles behalve liefde. Hij heeft je gebruikt en probeert nu goedkoop van je af te komen. Laat het hem vooral lukken, krik je eigenwaarde op en zoek een duizend maal beter exemplaar. Hem de tijd geven en op hem wachten is in deze omstandigheid niet iets wat een vrouw met enig zelfrespect moet doen. Groetjes, A.
Het kost tijd voor mensen om negatieve associatie na een breuk te verwijderen en hun ex te gaan missen. Je moet het aan hen geven. Bovendien moet je zelf bewijzen dat je minstens 30 dagen zonder je ex kan leven. En nog belangrijker, je moet aan jezelf werken en een meer zelfverzekerd en gelukkig persoon worden. Tenzij je een positieve verandering in jezelf maakt, kan je ex zich niet overtuigen om samen met je terug te komen.
Hi Anneke, de spullen zijn van hem en zal hij ooit toch terug moeten hebben. Het is juist een sterk statement als je zegt dat hij zijn boeltje zo snel mogelijk moet komen ophalen. Verder ben je je omgeving geen verklaringen verschuldigd, omdat het hen niets aangaat. Roddelen ze toch, dan is het voor jou alleen maar gunstig dat je die vent nu eindelijk eens laat schieten. Mensen die nog van niets weten zullen heus wel begrijpen dat er voor zoiets een grondige reden is. Laat het verleden dus nu eindelijk voor wat het is: een fout waar je van leert. Op je woorden terugkomen is helemaal niet moeilijk. Bel hem op, zeg dat je de ruimte nodig hebt en niet aan het verleden herinnerd wil worden. Zijn bezittingen moeten dus naar hem, je bent geen opslagplaats! Doe het snel en grondig. Deze relatie en alle sores eromheen moet voorgoed voorbij zijn. Ook in je hoofd! Sterkte, A.
Ikzelf ben nogal afstandelijk naar hem toe, daar waar hij steeds oogcontact zocht of steeds naar mij keek deed ik dat helemaal niet. Ik was vrolijk en ging met hem om alsof het een gewone vriend is, ik denk dat hij hierdoor verward is en niet zo goed weet of ik nog wel liefdesgevoelens voor hem heb. En bij het afscheid nemen merkte ik aan hem dat hij eigenlijk niet wilde dat ik wegging.
Ik heb haar dan kunnen overtuigen alsnog in relatietherapie te gaan en algauw merkte ik dat ik daar mijn stukje schuld wel opnam en er zaken mee aanving. Maar dat van haar kant echt helemaal niets komt (ze zegt dat ze niet kan, dat ze op is). Gezien die sessies pijnlijker en pijnlijker werden ben ik er enkele weken geleden mee gestopt daar er toch geen verandering in haar toestand komt. Enkel een verdere isolering van haar. Na een individueel gesprek met de relatietherapeute heeft ze beslist om toch afzonderlijk in therapie te gaan.
Na een relatie van bijna 8 jaar heeft mijn vriend er een punt achter gezet…. Eerlijk , onze relatie was het laatste jaar stroef (ik heb in die tijd mijn vriend geregeld gekwetst met verwijten die ik uiteindelijk niet echt meende), maar nooit werd uitgesproken dat we er een punt achter gingen zetten. Tot hij een andere relatie is begonnen. Nu wil hij dat ik zijn huis verlaat, samen met onze dochter van 7. Al bijna 2 maanden probeer ik er hem van te overtuigen onze relatie verder te zetten, maar al 2 maanden bots ik op een muur. Ik herken mijn vriend zelfs niet meer. Alles wat ik doe en/of zeg wordt negatief opgevangen, wat natuurlijk telkens opnieuw in een ruzie uitdraait. Ik kan maar niet geloven dat hij mij en onze dochter zo in de steek kan laten, terwijl hij zich in een complexe relatie heeft gestort… Ik wil zo graag mijn vriend terug, alleen weet ik niet meer wat ik moet/kan doen…
in 2007 kreeg ik een relatie met de vrouw die ik al jaren ken. in 2009 zijn we gaan samenwonen… omdat het fijn was om samen te zijn en een gezin te vormen met haar dochtertje uit een eerdere relatie. tijdens die periode de nodige problemen gehad, m aar eigenlijk was er niets wat we niet aan konden. nou was mijn ex wel iemand met een gebruiksaanwijziging. maar ze was bovenal een goede moeder en een vrouw die echt goed voor haar man zorgden. toen we eenmaal gingen samenwonen, nam haar jaloerse gedrag de overhand. kon niet de deur uit of ik kreeg alweer een smsje met de meest leuke verwensingen naar me hoofd. ook kregen we steeds meer ruzies over alles en niks. toen heb ik 2010 maar besloten om een punt achter de relatie te zetten. veel discussies en veel tranen later. zijn we toch in goede harmonie uit elkaar gegaan.
Heb nu bijna twee jaar een relatie waarbij we eigenlijk direct zijn gaan samen wonen. Elkaar in Berlijn leren kennen, zij uit Friesland, ik uit Brabant. Zij zeven jaar ouder. Ben stapelgek en houd zielsveel van haar. Maar ze gaf ineens aan met me te willen praten en daarbij gaf ze aan het niet meer te zien zitten en uit elkaar te gaan omdat ze me meer is gaan zien als Broertje/goede vriend. We zouden zelfs gaan trouwen… Kan niet wennen aan het idee zonder haar verder te moeten en wil niet verder zonder haar. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik er in geslaagd ben de vrouw van mijn dromen van me af te stoten. Ze geeft zelf aan dat ze me niet aan het lijntje wil houden, dat ze zichzelf kent en weet dat het gevoel niet meer terugkomt. Hoe kan ik ervoor zorgen dat het gevoel wél terugkomt? Ik ben wanhopig en wil niet verder zonder haar.

Het is al meer dan een jaar uit met mijn ex. En geloof me, ik heb een bloed hekel aan der, omdat ze mij op emotioneel vlak me kapot heb gemaakt. Intussen vind ik een nieuw meiske leuk, en had, om in de mood te komen, wat liefdesnummers gedraaid. Sommige lieten me denken aan de mooie momenten met mijn ex, en dat ik die momenten mis, hoe raar dat ook klinkt. Ik voel me niet lekker in mijn vel, omdat ik een meiske leuk vind, maar tegelijkertijd ook aan de mooie momenten van mijn ex mis.


Inderdaad heb ik wel vaker laten vallen dat ik me snel verstikt voel in een relatie, dat ik vlug druk voel. Maar ik kan het gewoon niet helpen: ik heb enkele jaren terug al eens een heel heftige relatiebreuk doorgemaakt waarna ik een complete muur heb opgetrokken rondom mij. Hij daarentegen begon al in de eerste week over samenwonen, en dat nadat hij zelf pas 3 weken vrijgezel was. Dat zijn natuurlijk dingen die elkaar heel erg tegenwerken. Sindsdien is het complete stilte tussen ons. Was ik nu écht zo erg? Heb ik hem nu volledig van mij afgeduwd? Ik kan dit niet aan, niet nóg eens! En vooral: wat denkt hij nu? Wat doet hij nu? Meent hij dit echt? Hoe lang moet ik nog op mijn tanden bijten voor die verdomde “geen-contact-regel”? Of moet ik al mijn trots opzij zetten? Desondanks zei hij na onze ruzie wel “dat ik wel weer met hangende pootjes zou terugkomen”. Zit hij daar nu op te wachten? Is het dat wat mij te doen staat?
Ik heb in een relatie gezeten van 3,5 jaar het verliep goed met natuurlijk ups en downs.. Totdat de dag kwam dat het uitging.. Het is nu 2 dagen uit. De reden dat het uit is komt in omdat we ‘te verschillend’ zijn en ze geen toekomst ziet met mij.. Ik heb nog contact met haar maar ze zegt dat het niks veranderd.. Ze heeft geen ander. Ik probeer haar te overtuigen dat het niet juist is dat het uit is.. Ik heb geen raad meer wat ik moet doen, misschien dat jullie mij kunnen helpen..?
Een vaak voorkomende reden, zeker bij mannen die nog maar net uit een relatie komen, is dat ze je aandacht willen, maar eigenlijk geen relatie met je willen uit bouwen. Voor hen is daten met een vrouw gewoon ontzettend leuk. Ze vinden het gezellig om in je aanwezigheid te zijn, het leren kennen vinden ze steeds een uitdaging en ze hebben een emotioneel klankbord. Ze kunnen dingen aan je kwijt, die ze niet aan de voetbalmakkers vertellen. En dat kan verslavend werken. Dat is ook de reden waarom ze een vrouw dicht bij zich houden, zonder echt een relatie te willen uitbouwen. Kan je daar dan iets aan doen als je dit merkt? Natuurlijk! Stop met te geven zonder te krijgen. Laat hem zelf het initiatief nemen, antwoord even niet op berichten en wees niet steeds zelf de vragende partij. Hij moet op zijn minst ook een investering maken en laten zien dat hij je leuk vindt. Als die signalen er niet komen, dan ben jij er alleen maar zodat hij zich goed over zichzelf voelt, zonder er iets voor te doen. Dus stop maar met op een goedkope manier aandacht te geven. Jij doet niets meer, als je er niets voor terugkrijgt!
Hi P., is er eenmaal een echtscheiding, dan is de kans om je ex terug te krijgen gedaald tot vrijwel nul. Het komt wel vaak voor dat er spijt is na een scheiding, maar trots weerhoudt mensen ervan om dit toe te geven. Men houdt dan stellig vast aan het idee dat een echtscheiding het allerbeste is, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Je bent met de verwerking van alles nog niet zo ver dat je haar ook geestelijk kan loslaten. En als je voelt dat de partner een fout heeft begaan, kun je levenslang met die gedachte worstelen. Probeer uit alle macht te begrijpen waarom ze die scheiding wil, en doe een poging het te rechtvaardigen. Misschien heeft ze wel groot gelijk?! ;) Sterkte, A.
Zondag was het de doorslaggevende dag, het was zijn verjaardag en het zat me al langer dwars dat hij niet zo vaak luister of echt leest wat ik zeg of typ. en zondag zaten we in een restaurant en ik zei tegen hem dat ik om 9 uur thuis moest zijn vanwege school. Hij spreekt zijn moeder aan, en ik vraag hem niks te zeggen, want ik wil niet dat we gaan haasten. Daarop zegt hij ik zeg alleen dat we de taart op een andere dag doen. Ja dat is goed, maar mijn vriend is Argentijns dus hij praatte spaans tegen zijn moeder. Als hij heeft gezegd wat hij wou zeggen antwoord zijn moeder om negen uur?? dus ik ga er van uit dat hij het toch heeft gezegd. Maar dat had hij niet gezegd. Toen werd ik boos op hem, maar dacht bij mezelf ik blijf gewoon rustig, want het is zijn verjaardag. Maar voor hem is dat niet zo overgekomen.
Nu weet ik dat ze weer vrijgezel is en dat ze ook nog steeds geregeld naar die tent gaat waar we elkaar hebben ontmoet. Ik heb de afgelopen tijd veel meiden ontmoet en gezoend in bars en clubs maar heb nooit het zelfde gevoel gehad als dat ik bij haar had. Ik dacht aan het lot tarten door er zelf geregeld weer heen te gaan en haar dan misschien ‘toevallig’ weer tegen het lijf te lopen maar dan zal je net zien dat ze de keren dat ik er ben er niet is. En op facebook of whatsapp een bericht uit het niets sturen na zoveel maanden komt ook wanhopig over ben ik bang.
Een andere reden die ik vaak van mannen hoor is dat ze niet het gevoel hadden dat ze moeite moesten doen, dat ze moesten jagen, dat ze hun best moesten doen, want dat ze zagen dat de vrouw al helemaal gewonnen was vanaf date 1. Als mannen het gevoel hebben dat er ook nog andere kandidaten zijn, dan komt er een soort van primitief jachtinstinct naar boven. Pas als hij bezittingsdrang voelt, zal hij voorstellen om een relatie te beginnen. Daarom is het efficiënt om hem een beetje jaloers te maken. Een beetje… niet te veel, want dan haakt hij af. En uiteraard gaat het hier om een man die je al een aantal keren hebt gezien, fijne tijd mee hebt gehad, maar die maar niet overstag wil gaan.
ik heb een relatie van 16 maanden achter de rug en het is nu al 2 maanden uit. Zij heeft het uitgemaakt en ik wil haar echt waar doodgraag terug. Ze heeft het uitgemaakt omdat we te veel ruzie maakten over sommige dingen, maar ik heb ingezien dat ik verkeerd was en dat ik haar echt niet kwijt wil. De meeste mensen stelden mij voor om haar voor een langere periode met rust te laten, maar wij zitten namelijk samen op kot en ik zie haar elke dag. Het is dus onmogelijk om haar voor een langere periode met rust te laten. Zij wil graag vrienden blijven, maar ondanks al mijn inspanningen wil ze gewoon geen relatie meer met ik. Ik ben echt ten einde raad en ik hoop dat u mij enkele tips kan geven of mij kan vertellen wat ik best kan doen.
Wat betreft de vele vrienden die je via haar hebt leren kennen: ja, het kan betekenen dat je het contact met een behoorlijk gedeelte gaat verliezen. Tegelijkertijd, het is ook hoeveel je zelf blijft investeren in de vriendschappen. Doe je best en er zullen vast goede vriendschappen overblijven. Plus, je kunt wel degelijk nieuwe vrienden aantrekken.
In de weken erna merkte ik dat er langzaam weer contact kwam. Dit contact weer steeds beter en vaker en toen bood ze aan om langs te komen. Hier werden de lakens gedeeld en alles wat daarbij hoort. Vanaf die dag gingen we steeds meer met elkaar om, ze kwam langs om te eten en om film te kijken bleef dan ook slapen en we hadden elke dag weer contact via sms en telefoon. We hadden ook fysiek contact en we maakten afspraken om leuke dingen buitenshuis te doen kortom het ging steeds meer weer richting een relatie. Toen die dinsdag had ik haar nog geholpen met dingen en vroeg ze mij nog om advies en zag ik haar nog kort. 2 dagen later vroeg ik haar hoe ze over ons dacht, dat ik haar echt leuk vond en of we op een lijn lagen.
Ik weet dat een ex terugkrijgen meestal het uitstellen van verdriet is omdat dingen waar je destijds tegenaan bent gelopen waarschijnlijk weer terug zullen komen. Nu is het in mijn situatie zo dat mijn, inmiddels, ex in een periode van 3 dagen twijfels kreeg over de relatie. Gister nog twijfelde ze om al dan niet door te gaan en voelde zich hier rot over, vandaag heeft ze de knoop doorgehakt en is het over. Voor mij komt dit als een donderslag bij heldere hemel, ze wilde vorige week nog samen een vakantie boeken voor over een paar maanden en ineens… niets meer. Ik weet van mezelf dat ik een ongelofelijke betweter ben en dus denk ik te weten dat mijn situatie anders is dan anderen, zij een fout heeft gemaakt, en wel spijt krijgt. Heb vandaag beredeneert waarom ik denk dat de relatie nog voldoende fundament heeft maar uiteindelijke vrede gehad met haar besluit. Heb haar weggebracht en aangegeven dat het voorlopig beter is geen contact te hebben. Ik ben er meer dan ondersteboven van en heb een ongelofelijk leeg gevoel wat alleen maar weg kan door tijd of door haar… maar als zij het is die terugkomt hoe moeilijk is het dan om verder te gaan… Sorry dit zijn mijn gedachtes hardop en weet niet waar ik dit anders kwijt kan dan op dit soort sites. Reactie infoteur, 05-02-2016

Hi Sven, moeilijk is dit. Het lijkt erop alsof ze een volwassener houding van je verwachtte dan je kon laten zien. Alsof zij ouder en wijzer is dan jij. Daarom denk ik dat ze al vaker met de gedachte moet hebben gespeeld om het uit te maken. Op het laatst ging je over haar grens, wat logisch is gezien het feit dat je haar - in volle drift - naar huis stuurde. Ze denkt niet dat je zult veranderen, althans, niet in de nabije toekomst. Daarom durft ze het niet meer aan, ondanks de leuke momenten. Zie je haar komend weekend, leg haar dan uit dat je hulp zoekt en van plan bent jezelf drastisch te verbeteren. Zeg erbij dat je in een later stadium nog eens contact opneemt, en vraag of ze dat op prijs stelt. Zo test je haar uit wat betreft haar plannen op de lange termijn. Wil ze geen contact meer, nu niet en later niet, dan zeg je dat je er alles aan wilt doen om haar boosheid weg te nemen. Voorlopig mag je jezelf gelukkig prijzen als ze na een aantal maanden bereid is je te woord te staan. Dat is vooralsnog het hoogst haalbare. Sterkte, A.
Aangezien het een enorme twijfelkont is over van alles en nog wat, werd de twijfel bij hem steeds groter wat ik ging merken. Hij ging hoge bergen zien en wist niet meer hoe zijn leven met kind/ drukke baan/ huishouden/ verbouwing op komst als alleenstaande vader (wat hem tegenviel) te combineren met een vriendin waar hij naar toe moest rijden en die steeds meer verwachtingen ging scheppen van de relatie/ toekomst/ verder willen enz enz. (overigens: hij vind dat ik daarin niet ongeduldig ben maar deze verwachtingen ook normaal zijn). Hij begon in te zien dat hij niet daaraan kon voldoen, en allicht toch te snel aan een relatie begonnen was weer, dit was natuurlijk een grote domper aangezien ik dit zo vaak had gevraagd! We bleven afspreken om toch nog wat leuke dingen samen te gaan doen. Daarna hoorde ik steeds een paar dagen niks, en kreeg geen berichtjes wat voor mij teleurstellend was. Ik heb toen 2, 5 geleden een (al zeg ik het zelf) prachtige mail gestuurd, met alles wat mij dwars zat, en dat ik dolgraag met hem verder wil, maar steeds teleurgesteld ben dat het niet zo lekker vlot meer loopt. Waarna ik aan het einde van de mail heb gezegd dat het beter is om elkaar even los te laten en het komt er op neer dat ik het dus aan hem over liet. Na een uur belde hij me op, we hebben heerlijk gebabbeld over de inhoud van de mail, waar hij het allemaal mee eens was wat ik schreef en het leek hem ook even beter zo. Het voelde op dat moment ook niet als een afscheid, dichte deur gezien de woorden "tijdelijk afscheid" en "kunnen we nog contact hebben?" Ik heb gezegd dat ik dat dan aan hem overliet.
Ik ben 14, en ik raakte mijn ex kwijt na 6/7 maanden, ik had het zelf uitgemaakt omdat ik hem niet meer leuk vond. Toen ik het uitmaakte zei hij: eindelijk, dus toen voelde ik me best wel lullig. Daarna ging ik een tijdje close met een andere jongen om, en toen vond mijn ex mij leuk dacht ik, want hij deed heel jaloers, en wilde steeds afspreken, maar ik wilde niet omdat ik me nog steeds lullig voelde en toen hij me vroeg zei ik dat ook. Hij antwoorde dat hij gewoon gekwetst was en zich gewoon rot voelde. Ik zei dat ik nog even over na moest denken of ik een relatie wilde (heel stom natuurlijk) en hij voelde zich beledigd en zei niks meer tegen me op school en whatsapp, ik twijfelde heel erg,of ik hem leuk vond maar daarna moest ik heel vaak aan hem denken, en als ik fotos zag moest ik bijna huilen. Ik wil hem erg supergraag terug, maar hij zegt niks of doet superlullig. Ikweet egt niet hoe ik hem terug kan krijgen. Help me please want ik kan echt niet zonder hem
×