Het is belangrijk dat je je onder de mensen begeeft. Een mens is maar zó sterk en er bestaat een kans, dat je een terugval krijgt. Hij moet uit je systeem en de enige manier waarop dat kan, is door of veel tijd voorbij te laten gaan of iemand nieuws te ontmoeten. Dit hoeft heus niet de nieuwe liefde van je leven te zijn, maar het is belangrijk dat je jouw palet reinigt. Je hoeft geen eens fysiek met hem te worden, maar ga eropuit en vestig je aandacht op een ander.
Toen dat kindje 3 jaar was zijn ze gescheiden. Daarna heeft hij nog een relatie gehad van ca. 2 jaar en ook daar is een kind uit voortgekomen. Het eerste kind is inmiddels 18 jaar en heeft de afgelopen 4 jaar veel problemen veroorzaakt. Ze heeft een poos in een crisis opvang bij jeugdzorg gezeten, woonde dan weer bij mijn ex en dan weer bij zijn ex. Om mij niet te belasten met haar driftbuien waarin ze de boel kort en klein sloeg en ook mijn ex aanviel zijn wij niet gaan samenwonen. Echter zo'n kind kost heel veel tijd en energie.
Ik ben het eens met de fouten die je noemt. Je moet niet bij je ex gaan bedelen om hem of haar terug te krijgen, want daar bereik je niets mee. Je oplossingen, daar ben ik het alleen niet helemaal mee eens. Je ex jaloers maken heeft namelijk helemaal niet zo veel nut. Als jij veel met een ander persoon omgaat, en je ex vind jou niet meer leuk, dan denkt jouw ex alleen: "Oh, wat leuk voor X dat hij iemand anders gevonden heeft". Denk je dat je ex dan nog probeert voor jou te gaan? Ik dacht het niet!
Vorig jaar heb ik een paar maanden iets gehad met een man die ik al wat langer kende. Hij was toen net een half jaar gescheiden en daardoor is het uiteindelijk tussen ons ook over gegaan. Hij had nog geen bevredigende omgangsregeling met de kids, mocht ze zelfs uiteindelijk een tijdje helemaal niet zien en was hij ook met een nieuwe baan begonnen, dus veel energie nodig voor andere dingen. Ik vond het heel jammer, want we kennen elkaar al een tijdje en toen we gingen daten nam hij alle initiatief. Het voelde heel goed, maar toen ik enthousiaster begon te worden en hem meer ging smsen en dergelijke werd het minder. Hij zei toen ook dat hij bij mij te veel druk voelde omdat ik er klaar voor ben en zo enthousiast was. Hij wilde mij wel blijven zien, maar niet toe aan relatie (pff story of my life geloof ik…).
Hi Nicole, je kunt de adviezen in het artikel gewoon opvolgen. Je hebt vooralsnog niets verspeeld behalve een stuk van je eigenwaarde. Mannen willen altijd wat ze moeilijk kunnen krijgen, zodat ze het idee hebben ervoor te hebben gevochten. Voor vrouwen die 'zeuren', 'smeken' of 'claimen' gaan ze juist extra op de vlucht. Draai de rollen dus om en maak jezelf volkomen onbereikbaar. Hopelijk gaat hij zich op een goeie dag afvragen hoe het met je gaat. Doet hij dat, dan moet je absoluut niet toehappen, maar de indruk wekken alsof je het bijzonder druk hebt. Hij moet dus in plaats van bovenaan je prioriteitenlijstje, juist onderaan komen te staan. En dit moet hij ook weten. Pas dan is er kans op herstel, op voorwaarde dat hij je ook nog eens mist en jij een begerenswaardige vrouw bent of zult zijn… ;). Sterkte, A.
Ik ken mijn ex al sinds 2006. Hij had toen een vriendin en we waren gewoon kennissen van elkaar. Hij sprak eens erover dat hij niet meer met zijn vriendin wilde zijn en op een dag zei hij dat hij het had beëindigd. Wij waren nog steeds gewoon vrienden. Ik zag hem niet als een kandidaat. Op een dag maakte hij mij duidelijk dat hij gevoelens voor mij had. Ik gaf aan dat ik niet geïnteresseerd was. We bleven met elkaar omgaan en op een dag heeft hij mij plots gezoend. Ik was even geschrokken, maar vond dat fijn. Vanaf toen begon het tussen ons te bloeien. De eerste keer dat wij de liefde hebben bedreven is meteen het moment voor mij geweest dat ik zeker wist dat hij mijn grote liefde is. Ik heb meerdere relaties achter de rug, waarvan ik ook wel diepe gevoelens voor de ander heb gehad, maar zoals ik me bij hem voel, dat is bijzonder. Na 2 weken stevig met elkaar bezig te zijn geweest, komt hij mij vertellen dat hij het weer gaan proberen met zijn ex daar deze het had gevraagd en hij al langer kende dan ik. Hij gaf wel aan dat hij niet echt wil (huilde er zelf bij dat hij mij zou missen) en niet echt van haar houdt - had het trouwens nooit gedaan - maar dat hij het toch zal proberen. Wij hebben ons contact laag gehouden. Hem helemaal vermijden zat er niet in daar hij de advertenties voor het bedrijf waar ik toen werkte verzorgde. Na een korte tijd maakt hij het toch uit met haar. Een maandje (okt 2006) later maakt hij contact met mij en dat hij weer met me wil. We beginnen voorzichtig met meer contact. Tot 2 keer bedenkt hij zich tot hij het 3 maanden daarna echt stevig aan maakt met mij (jan 2007). Hij zegt dat hij veel van mij houdt. Zijn moeder vroeg hem toen of hij van me houdt en hij zei volmondig ja. Had hij niet bij zijn ex. Heb ik ook begrepen dat dat zo was van zijn moeder. Zij vertelde me dat ik de enige vrouw ben van wie hij heeft gezegd dat hij houdt. Hij gaf vanaf het begin aan dat ik voor hem 'the one' ben. Dat merkte je eerlijk gezegd ook aan zijn gedrag. In dat eerste jaar hebben we tot 4 keer toe een korte breuk van zijn kant gekomen, waar ook hij steeds op terug kwam. Hele gekke redenen voor de breuken. Anders dan dat doet hij verder heel normaal met me, is openlijk erover dat ik zijn vriendin ben, gaat geregeld met me uit en zegt me dat hij van me houdt. de relatie verliep normaal, met af en toe discussies. Ik zag ze niet als ruzies die om bezorgdheid vroegen. En in september 2009 doet hij plots in het weekend raar, zegt ook dat hij zich emotioneel en geestelijk raar voelt, vermijd me op maandag en dinsdag en woensdag vroeg op de morgen wanneer ik naar hem ga om te vragen wat er is, zegt hij kortaf: ik wil niet meer ja, het is uit, ik hou niet van je. Ik was perplext en vroeg hem wat er is gebeurd. Hij dan plots zo rustig en logisch willen klinken: "als ik niet meer voor je voel, dan kan ik toch niet met je blijven?". Ik wist niet goed hoe ermee om te gaan. Ik ging weg en even later is hij achter me aan om direct zijn spullen bij mij te halen. Hij deed daarna heel vijandig naar mij toe en als ik er alsnog over begon dat ik precies wil weten waar het mis is gegaan, vond hij dat hij dat zou hebben gezegd. Dus niet. Op een gegeven moment hebben we bitter weinig contact, tot hij me in december ziet in een mall en bijna zijn voeten breekt om naar mij toe te komen om me te begroeten. Hij stond heel opgewonden en zenuwachtig te praten. Ik deed beheersd. In januari beginnen we een 'sexrelatie'. Dit deed ik uitsluitend in de hoop dat het goed zou komen. Toen ik eens zei dat we alleen maar gevoelloze sex hebben, heeft hij zo een punt ervan gemaakt dat het niet zo is. Ik zei er nog een keer wat over en weer vond hij dat het niet zo is; ik kan dat toch voelen als we bezig zijn? Dat vond ik inderdaad hoor, dat er gevoel aanwezig is, maar ik deed koel. We deden alles als een koppel, maar we hadden geen relatie. Op een gegeven moment begon het me te vervelen dat er niets concreets gebeurde en begon ik hem te weigeren. Toe begon hij aan te pappen met een andere dame (iemand die hij in 2007 had leren kennen en 1 date mee had gehad). Ik heb hem betrapt bij de bioscoop met haar (mei 2011). Hij heeft haar totaal genegeerd, is haar voorbij gelopen en da trap op, alleen maar omdat ik niet kon zien dat hij met haar was. Toen heb ik hem nog meer vermeden. In de tussentijd in de periode dat het uit was, heb ik hem geholpen met de aanschaf van een busje voor zijn startende bedrijf. De lening was op mijn naam afgesloten en ik betaalde daadwerkelijk een deel van het bedrag. De rest betaalde hij. Als de aflossing bij de bank af was, zou hij dan beginnen mijn deel aan mij terug te betalen. Dus toen ik hem begon te weigeren, hadden we wel nog lopende afspraken ten aanzien van de wekelijkse aflossingen. Tot in juli 2011 hij en ik weer een serieus gesprek hebben. Daar heeft hij over nagedacht en in aug zegt hij dat hij doorheeft dat hij de relatie en mij niet goed heeft behandeld. In sep 2011 waren we al bijna zover om het helemaal goed te maken en in okt zegt hij weer van niet. In jan 2012 vraag ik hem of hij zeker weet dat hij niet meer wil en als hij er geen problemen mee zal hebben als ik een ander neem. Hij zegt me van niet; ik kan mijn leven leiden. In feb begint hij naar me toe te trekken. Op valentijdag vraagt hij me om het weer te proberen, verontschuldigd zich zo voor zijn gedrag, vraagt om vergeving, geeft aan dat hij al die tijd van me hield, maar dacht dat we niet bij elkaar pasten omdat hij bang was van mijn agressieve uitbarstingen. Ik heb er namelijk een paar gehad, omdat hij echt onder je huid kan kruipen. Ik probeerde hem er ook steeds op te wijzen dat ik dat nooit bij een andere partner in het verleden of bij anderen om mij heen dat heb gehad, dus dat hij een bijdrage moest hebben in mijn uitbarstingen. Dus die dag zegt hij dat hij dat plots besefte dat hij daaraan bijdraagde; hij zou erop letten, hij zou me helpen rustig te blijven. Hij ziet nu in dat je iemand van wie je houdt niet in de steek laat, maar dat je samen werkt aan wat minder is aan elkaar en aan de relatie. Hij ziet mij als de vrouw van zijn leven, wil dit jaar nog trouwen en kinderen krijgen. Ik vroeg hem waarom ik hem moet geloven en waarom hij nu zeker is van zijn zaak. Hij praat een heleboel over hoe we bij elkaar passen en dat hij echt een fout heeft gemaakt en hoeveel hij van me houdt. Hij was echt heel enthousiast en verliefd. We starten opnieuw en alles gaat goed. Ik krijg geen woede uitbarstingen meer. Na 2 maanden geeft hij me aan dat ik alvast mag stoppen met de pil zodat mijn lichaam kan ontpillen (was er namelijk vanaf mijn 16de op wegens hevige menstruatiepijnen waarbij pijnstillers geen invloed hadden). We doen het nog voorzichtig (vroegtijdig uittrekken) omdat we eerst een huis willen. Ik moest gaan rondkijken. Hij praat over een catering dat ik in het weekend voor mezelf kan beginnen, hij zou de container waarin we de keuken zouden bouwen aanschaffen. Ik houd namelijk erg van koken en wil er inderdaad wat mee doen. Plots maakt hij op 13 aug een vreemde ruzie met me die op niets slaat. Ik was verbaasd. Hij beweerde dat het geen ruzie is en dat hij niet boos is. Vanaf die dag vermijd hij me door steeds te zeggen dat hij vanwege drukte niet kan komen. Tot hij op 27 aug zegt dat hij tijd heeft om te komen. Ik vraag hem of er wat is en hij zegt van nee en dat het gewoon drukte is. Wel heeft hij moeite toe tegeven dat het niet weer zal gebeuren dat 2 weken verstrijken zonder dat hij komt en ook met veel moeite komt uit zijn mond dat hij van me houdt. Hij blijft slapen. De volgende ochtend zeg ik dat ik blij ben dat hij bij me was en hij zegt dat hij ook blij is dat hij bij me was. Maar weer gaan 2 weken voorbij met dezelfde drukte-smoes. Op 8 sep ga ik naar zijn moeder om met haar te praten dat hij vreemd doet. Ze praat die dag nog met hem dat koppels ook minder mooie momenten in de relatie hebben, maar dat het geenzins betekent dat de liefde er niet meer is. En ze herinnerde hem eraan dat hij degene is die naar mij terug is gekomen. Trouwens, hij sprak ook vaak met haar over mij en dat hij van me houdt en echt met me wil trouwen. Die maandag praat ik weer met haar en ze vraagt hem dat hij met me praat over wat er aan de hand is. Hij maakt een afspraak met me voor 11 sep. Dan zegt hij me dat hij niets meer voelt voor de relatie, hij wil niet trouwen en geen kinderen; hij voelt niets voor mij. Het is plots weg. Hij zegt wel dat hij een idee heeft dat hij niet weet hoe hij liefde moet geven, hoe hij met een relatie moet omgaan, met minpunten van een ander en dat hij counseling wil gaan zoeken. Eens had hij me al gezegd dat hij niet goed weet om te gaan met liefde en dat hij merkte dat hij zijn werk belangrijker vind dan de relatie en dat hij daarover ook couseling wilde. Het blijkt dat hij zijn moeder ook had gezegd dat hij voelde dat hij counseling nodig heeft. Ik vraag hem waarom hij het dan uitmaakt en waarom we niet samen hulp gaan zoeken. dat wil hij niet. Vier dagen daarna ontdek ik dat hij bij die ene dame slaapt. Ik wilde helemaal niet meer met hem praten. Maar we hebben wekelijks contact vanwege de aflossingen die nog zeker 10 maanden lopen. Op een gegeven moment zegt zijn moeder dat ik hem misschien moet zeggen wat op mijn hart is voor mijn eigen gemoedsrust. Dus ik vraag hem om een afspraak wat hij ook toegeeft. Op vrijdag 12 okt praten we. Ik had alles in een brief gezet omdat ik niet de kans wilde lopen iets te vergeten. Ik heb het voorgelezen, hij heeft geluisterd. Hij had niet veel toe te voegen. Ik heb hem toen enkele concrete vragen gesteld. Hij weet nog steeds niet waarom en wanneer zijn liefde plots voor mij is verdwenen. Hij wilde toch eigenlijk ook niet echt kinderen. Ik denk niet dat dat klopt want op 8 sep (voor hij de relatie beëindigde) had hij nog aan zijn oma gezegd dat hij dat wil. Hij was met die dame in contact gebleven tijdens onze relatie ondanks de uitdrukkelijke afspraak dat hij dat niet zou doen. Ze spraken niet over wederzijdse gevoelens en hij sliep niet bij haar tijdens onze relatie. Pas nadat hij het had beëindigd, ging hij daar slapen. Hij gaf ook aan dat blijven slapen niet wil zeggen dat het een relatie is. Hij zei iets van dat hij niet tegen eenzaamheid kan. Ik zei dat als hij niets voor haar voelt en hij alleen maar om eenzaamheid bij haar sliep, hij evengoed bij mij kon zijn gebleven. Ik wilde dat niet perse hoor, maar ik wilde hem het onlogische ervan voorhouden. Hij was rustig en zonder veel emotie. We moesten maar beiden doorgaan met ons leven. Hij heeft sorry gezegd dat hij me weer verdriet doet. Als ik hem vraag of hij het normaal vindt dat hij zo doet, geeft hij ook aan dat hij het niet normaal vindt. Hij denkt zelf ook dat hij toch nog naar counseling moet. De volgende dag praat zijn oma met hem. Hij zegt haar dat we hebben gesproken en dat hij sorry heeft gezegd, maar dat zijn gevoelens plots weg zijn. Ze vraagt hem over die ander dame en hij zegt haar dat die niets betekent. Ze zegt hem dat hij wel mooi daar slaapt. Hij is vanaf die dag vrijdag avond tot vandaag niet meer bij die dame geweest, in ieder geval niet blijven slapen. Ik denk dat hij dat deed inderdaad uit eenzaamheid. Ik heb die zaterdag ook zijn kleren en andere spullen die hij bij me had voor hem gebracht. Hij vroeg er al een paar keer naar. Zijn oma zei me die dag dat hij een week daarvoor haar had gevraagd om de hele familie op te trommelen om met hem naar de kerk te gaan; of ze een dag daarvoor kon prikken. Hij was zelf al 2 keer weer naar de kerk geweest. Ik had hem bij ons gesprek ook aangegeven dat ik had gemerkt dat hij niet met me wilde bellen, hoewel hij dat vroeger gewoon deed (dat gebeurde ook nog wekelijks en op zijn aangeven). Dat hij niet enthousiast keek als ik erover sprak. Het feit dat hij een soort van gebedsdag wil met zijn familie, is voor ons een sein dat hij doorheeft dat er iets niet goed zit bij hem. Een saillant detail is dat hij elk jaar voor zijn verjaardag raar begint te doen. Moet plots met dingen in zijn leven schuiven. Hij is jarig op 29 sep. Zijn moeder emn oma hadden het ook gemerkt en zijn er bezorgd om. Hij is normaal een hele goede vent met morele waarden en normen, met principes; iemand die anderen feitelijk juist geen pijn zou willen doen. Ze houden heel erg veel van me en hebben gemerkt dat ik erg veel van hem houd en goed voor hem zorg. Hij weet ook dat ze mij volledig accepteren. Minj familie hem ook.
De karakter en mentaliteit van de persoon speelt ook een rol. Sommigen kunnen dingen niet inzien en zijn gauw geneigd de ander negatief te beoordelen, terwijl de ene het anders bedoeld. Zo ontstaat er ruzie door geen goede verstandhouding te hebben metelkaar, wat vaak een probleem is. De ene verlangt genegenheid en vraagt erom, maar de ander ziet het juist als zwakte en dwingen. En dat is verkeerd in een relatie. Er is dan in feite geen sparake van liefde, slechts oppervlakkige verbintenis.
Vorige week maandag had ik die door haar brievenbus gedaan, want ze woont een paar huizen verderop. Vrijwel een uur later reageerde ze hier op. Ze zei dat ze het lief vond van me dat ik de situatie begreep (wat dus niet duidelijk overkwam waarschijnlijk, want dan had ze wel geweten dat met goede communicatie het verholpen kon worden), maar ik moest haar loslaten en verder gaan met mijn leven en de dingen doen die ik wil. Daarbij ook nog dat ze ons al had afgesloten. Beetje raar dat dat zo snel kan naar mijn mening, aangezien ze het twee maanden geleden nog over kinderen had etc. Verder niet op terug gereageerd en heb haar 5 dagen later nog een mail gestuurd om mijn woorden te bekrachtigen. Heb hierin ook gezet dat ik `waardig` afscheid had gewild in plaats van ruzie…
Ja die laatste zin is helemaal goed :). Het vergt wel veel energie he zo bezig blijven met je ex. Althans dat deed het bij mij heel erg. Uiteindelijk ben ik heel erg blij dat hij niet meer in mijn leven is en ik ook ''van binnen'' klaar met hem ben. Je komt er met de tijd inderdaad achter of het gaat werken, maar als een ex vaag zal blijven doen dan is mijn advies: weg wezen! ;). Trouwens supergoed dat je ook regelmatig niet ingaat op zijn voorstellen, ik denk dat ik dat zelf helemaal verkeerd heb aangepakt vorig jaar (ik ging er gelijk altijd op in.). De touwtjes in handen hebben, of in ieder geval dat het zo lijkt, is zo belangrijk! Nou nogmaals, veel succes en ik blijf de verhalen wel volgen :).
Dus, zo staan de zaken nu. Het vreemde is dat ik niet eens verdrietig ben, of boos. Misschien had ik hier op gerekend? Misschien is dit nodig om hem te doen beseffen dat het tussen ons beiden nog niet zo slecht was? Ik voel me wel gekwetst, maar ondanks dat was onze avond/nacht samen echt heel bijzonder en heeft ons beiden laten zien dat hetgene wat er tussen ons is, niet 'zomaar' iets is. Dat gaf ex ook meteen toe.
Waarom dit zo ontzettend belangrijk is? Ten eerste omdat vrouwen denken terwijl ze praten. En haar de gelegenheid geven haar gedachten en gevoelens eens echt tegen jou te uiten, zal haar echt enorm opluchten en ze zal je er heel dankbaar voor zijn. Maar veel belangrijker is dat door te luisteren en oprechte interesse in haar te tonen, je haar laat voelen dat je echt om haar geeft, dat ze belangrijk voor je is en dat ze zich door jou geliefd voelt.

Ik zie nu pas dat dit een heel lang verhaal is (sorry daarvoor) maar dan hebben jullie een beter beeld van de situatie. Wat ik van plan ben is om het contact zo lang mogelijk uit te stellen, liefst een maand zodat ik zelf ook wat kan bekoelen en dan haar gewoon opzoek in de winkel en gewoon onschuldig vraag hoe het met haar gaat en het gewoon niet meer heb over wat er is gebeurd. U snapt natuurlijk wel dat ik helemaal in de war ben, want alle tekenen wezen erop dat we het meer dan leuk hadden met elkaar. Mijn vraag aan jullie is, wat is jullie mening hierover, wat zouden jullie in zo'n situatie doen? Graag geen antwoorden als in 'laat haar gaan/zitten, ga verder met je leven etc.", want ik weet dat die optie er is, maar daar kies ik niet voor; ik kies voor haar.

Hallo hierbij mij verhaal na een goede tijd uit elkaar te zijn geweest ( zij had in die tussentijd een andere relatie )gingen mij ex en ik het weer proberen met elkaar. Maar, zij woont in México en ik in nederland. We hadden het zelfs over trouwen en een leven daar op zetten. Ik had er alles voor over en zou dan ook inmigreren daar heen. Maar zou eerst 5 weken met elkaar daar doorbrengen en om alles te plannen. Ik had alles al geregeld ticket cadautjes verlovingsring alles lag klaar tot ze 24 uur voor mijn. Vlucht, mij vertel ze dat ze niet zeker is van haar gevoelens en dat ze me graag ziet maar mij niet wil teleurstellen of het gevoel wel de juiste is. Ze zegt: mijn hoofd zegt dat ik goed doe om een toekomst met jou op te bouwen, maar mijn hart zegt van niet. En dat ze tijd nodig heeft en dat ze niet wil dat ik op haar wacht. Maar dat ze tijd nodig heeft en dat zou egoístisch zijn. Wat moet ik hier mee? Ik wacht al meter dan 1 jaar. Wat moet ik doen??? Of ze houd gewoon niet van mij en weer dat ze het financieel goles sal hebben met mij. Ik ben radiólogos en zie mijn hele leven in diggelen vallen.

Hi Sonja, het is heel moeilijk om na een intense relatie de juiste houding te vinden als je elkaar nog ziet. Maar je doet het een stuk beter dan in het begin, omdat je enerzijds letterlijk doet wat zij al die tijd wilde, en anderzijds haar in de war brengt over je intenties. Het overboord gooien van de hoop is dan ook de sleutel. Als er iemand is is die de hoop ooit terug kan brengen, dan is dat je ex. Vooralsnog zijn de signalen er niet naar om zelfs maar aan een relatie te denken. Ze heeft geprobeerd duidelijk te zijn met dat bericht dat ze liever een man en kinderen wil, dus helaas moet je dat serieus opvatten, of het nu waar is of niet. Probeer niet weer verstrikt te raken in details zoals nu met dat etentje. Zij heeft jou niet nodig, prima, jij haar ook niet. Houd die strategie gewoon aan en focus je niet op het ontdooien van deze ex, want een ex die zich hier niet voor openstelt kun je niet overhalen of overtuigen. Relaties beginnen altijd vanuit het hart, niet vanuit het hoofd. Houd dat voor ogen. Groetjes, A.
Ze heeft het al zo’n 3x uitgemaakt, maar elke x komt zij weer terug. Dan begint ze over ‘een koffie drinken’. Dan krijg ik te horen dat ze het gezellig vond. Daarna volgen een paar hele leuke dates in 2 of 3 weken en dan is het ‘bam’ weer een enorme terugtrekbeweging en duurt het weer 2 a 3 weken dat we elkaar niet zien … en dan wil ze weer koffie drinken want ze wil weten hoe het met me gaat en begint het weer van vooraf aan…
Na iets meer dan een jaar samen gingen wij onze droomreis plannen: 3,5 week rondreizen door de westkust van Amerika. Dit was van ons allebei al heel lang een droom en die wilde wij graag samen beleven. We hebben deze reis in juli 2014 geboekt en moesten toen tot mei 2015 wachten. Het ging in die tijd ook niet bepaald goed met mijn ouders en alles bij elkaar, ouders, werk en nog meer privé dingen leverde mij erg stress op en ik zat vaak in een dip. Ik was een beetje te afhankelijk van mijn vriend. Ik wilde altijd bij hem zijn en ik deed steeds minder met mijn vriendinnen. Ik zie nu ook in dat ik ook gewoon mijn eigen leven moet houden en hem niet teveel moet bedrukken. Ik heb dat dus wel gedaan. Ik maakte niet altijd mijn eigen beslissingen en vroeg hem veel om advies. Dit heeft ons allemaal bij elkaar kapot gemaakt. Iets voor onze reis naar Amerika kregen wij al vaak heftige discussies/ruzies. Toen de reis naar Amerika eenmaal was aangebroken, was dat helemaal fantastisch en we hebben zoveel van elkaar genoten. We waren ook nog eens constant 24/7 bij elkaar. Dit ging goed, op een paar chagrijnige buien na. Na de vakantie viel ik gelijk in een dip. Ik had hier zo op verheugd en nu kwamen we weer terug in de realiteit en al mijn problemen kwamen weer boven water. Dit heeft ons niet echt goed gedaan, want we kregen alleen maar vaker discussies/ruzies.
De dagen erna bleef het contact heel oppervlakkig, ik had het idee dat ze was geschrokken van mijn 'bekentenis'. Ik wou haar wel weer zien, aangezien mijn gevoelens sterker zijn geworden en ik stuurde mijn vrije dagen op (ik werk ondertussen 5 dagen in de week en zij ook ongeveer), zodat we misschien iets zouden kunnen plannen. Het duurde erg lang voordat ik hier een antwoord op kreeg, maar uiteindelijk; ze vond dit heel raar en zei dat dat heel beklemmend overkwam, terwijl ze juist zo gesteld is op haar vrijheid.
Zes weken geleden heeft hij zijn huurders door wanbetaling van zijn koophuis eruit gegooid en hoorde via via dat hij zijn woning weer ging betrekken zodat zijn zoon eenmaal per 2 weken een eigen kamer had, hij was 2 jaar voordat we een relatie kregen al smoorverliefd op me maar had toen zelf een relatie (een zeer slechte) toen we eenmaal bij elkaar waren woonde hij vrijsnel bij me in, droeg me op handen en beloofde me koeien met gouden horens er was zelfs sprake van trouwen want ik was in zijn ogen de ware, hij cijferde zich helemaal weg voor mij terwijl ik dit helemaal niet wilde want hij hoefde zich niet voor me weg te cijferen ik hield toch wel van hem, dus 6 weken geleden is i als donderslag bij heldere hemel vertrokken omdat hij het zogenaamd niet meer aankon, ik ben er helemaal kapot van nog steeds, heb hem een sms gestuurd dat ik heel veel van hem hou en met hem oud wilde worden, helaas heeft hij op de dag van vandaag nog steeds niet gereageerd en kan mijn verdriet geen plekje geven, man o man wat heb ik het er moeilijk mee, en uit angst gekwetst te worden of afgewezen heb ik hem dus al die tijd maar 1 sms gestuurd over mijn gevoelens, ik ben niet het type dat achter een vent aan gaat lopen want daar word je nog veel verdrietiger van, wie heeft er advies voor me, om deze breuk een plekje te geven
Zorg er in ieder geval voor dat je niet verzeild raakt in eindeloze discussies over de verbroken relatie. Ook niet zodra je merkt dat je controle verliest over hem. Overigens is het zo dat het voorkomen van oeverloze discussie dermate belangrijk is als je ex nog niet helemaal zeker weet of hij het weer met je wil proberen. Waarom is dat? Wel, zodra je met een twijfelaar in gesprek gaat zal hij altijd proberen zichzelf te verdedigen door te zoeken naar argumenten. Hij zal dan nooit eerlijk zeggen wat hem dwars zit, vaak omdat hij je niet nog meer wilt kwetsen.

nadat me ex haar nieuwe huis had ingenomen. kreeg ik alweer smsjes, of ik zin had om het huis te bekijken, dat die kleine meid me graag wou zien. of ik mee kwam eten etc etc. nou voelde ik me erg eenzaam in die tijd. dus ging er natuurlijk op in. zo ging het eigenlijk 2 jaar door. we waren ook weer intiem. bleef daar vaak slapen, we deden ook veel dingen samen met ze 3en. wat natuurlijk erg fijn voelden.vierden kerst samen, oud en nieuw. we waren echt een gezin weer aan het worden.(naar mijn gevoel). ondertussen wist ik met haar gedrag om te gaan, want ondanks dat we niet samenwonen, als ik ook maar even niet reageerden op een telefoontje of een sms. draaide mevrouw alweer door. maar dat nam ik voor lief, omdat de ruzies het niet waard waren en de tijd samen veel gezelliger was.
Graag zou ik ook jouw advies ontvangen. Begin dit jaar is het contact beeindigd tussen mij en mijn ex. Toen wij een relatie kregen zat hij nog in een andere relatie. Deze heeft hij uiteindelijk toch beeindigd en bracht veel met zich mee, nl. vertrek van zijn kinderen naar het buitenland. Helaas beeindigde hij onze relatie ook (wat ik nooit had verwacht) omdat hij na lang in een relatie te zijn geweest toch voorlopig vrij wilde zijn. Het had niets te maken met zijn gevoelens voor mij, maar wel met het feit dat hij niet van de ene relatie naar de andere wilde gaan.
Wat een verhaal maar goed wel interessant, echter ik ken een meid sowieso al 5 jaar als het niet langer is het was heel vlot al leuk contact met name door haar vlotte babbel, ik ben (was) juist verlegen toen ik haar leerde kennen was ik veel met een goede vriend van me eigenlijk werd ik uit genodigd en mijn goeie vriend toen ook single juist niet en ze heeft me ieder jaar wel een keer uit genodigd om uit te gaan, en ben wel mee geweest een of twee keer in het jaar echt vaker vroeg ze me niet echt ze is een jaar ouder dan mij, laatste jaar vroeg ze me al wat vaker mee (in alle gevallen waren er meer vrienden van haar bij) ik heb ook wat keren afgewezen om mee te gaan ik was of te vermoeit of had andere dingen te doen. alleen sinds dit jaar word ik voor bijna alles mee gevraagd ook nu zijn er vrienden van haar meestal 1 of een keer 2 maar over het algemeen niet meer bij. om dat ze een jaar ouder is voelde ik me niet zo aangetrokken door haar maar sinds kort wel steeds meer maar voor mij nog niet echt een bijzonder gevoel of zo het valt mij echter op of ja ik krijg een beetje een gevoel dat ze of mij gebruikt als een soort zogenaamde relatie vriend of dat ze me test op mijn jaloezie (hoe reageer ik als andere jongens dicht bij haar zijn en zo niet zoenend wel knuffelend.) echter de laatste keer ”werd” ze gezoend en keek ze mij aan met van die ogen ik wil dit eigenlijk niet normaal ben ik niet zo sterk in die lichaamstaal herkennen maar voor mij kwam dit best sterk over, verder verteld ze me veel over haar one nights misschien om dat ik me aanbied als luisterend oor, maar het lijkt me ook een beetje weer een soort test? nu op het punt van dit onderwerp van de blog, de allerlaatste keer begon ze ook over die jonge waar ze toen mee kuste (zoende) en die blik gaf ze had het ook over dat ze bij hem was geweest maar dat het niet echt zo haar typ was maar ze toch weer had gezoend om dat hij zo lieve jonge was, ook begon ze over andere jongens even, ze zij dat er zoveel leuke lieve jongens waren maar dat ze er niks mee durfde te beginnen om dat ze bindingangst heeft nu vraag ik me af is dit dan echte bindingangst en wat moet ik er nu mee? voor mij is ze momenteel een gewone vriendin, en ik hoop zeker dat ook te blijven en wie weet hoe het over 5 jaar is maar ik ben daar niet mee bezig naja eigenlijk beginnen me wel wat vraagtekens op te komen. zo zijn er nog vele andere dingen die ik een beetje vreemd of naja bijzonder begin te vinden, zo ben ik ook door haar uit genodigd op de verjaardag te komen van haar moeder terwijl ik die nog maar 1 keer heel kort gesproken heb waar zij niet bij was. maar zo heb ik meer van deze gekke dingen, die ik ook besproken heb met andere vrienden die kunnen er ook geen knoop aan vast knopen, (meiden zijn soms rare wezens haha) ik ben benieuwd naar jullie verhaal en of jullie hier iets uit dit verhaal kunnen halen en met name of ze wel of niet bindingangst heeft? Oja zolang ik haar ken heeft ze maar 1 relatie van bijna een jaar gehad trouwens en volgens mij wat ze al is zij was hij te jaloers voor haar als ze uit ging met andere jongens enzo. bedankt voor jullie antwoord en groetjes.
Hi Hoopvol, onverschillig is hij niet, en de boosheid is gelukkig minder. Alle signalen die hij nu gegeven heeft (tav het geld) zijn goed en hoopgevend. Hij doet duidelijk zijn best om geen slechte indruk te wekken, ook voor de lange termijn. Dat hij daar waarde aan hecht is wel het maximale wat je momenteel kunt verwachten. Daarom is het wel zo aardig als je hem iets leuks in het vooruitzicht stelt, wanneer de laatste betaling(en) in zicht zijn. Dat gezamenlijk vieren is het beste. Je hebt dan schoon schip gemaakt en zo is er alle ruimte voor definitief herstel. Groetjes, A.
Elke man schrikt terug van vrouwen met schijnbaar onvervulbare behoeftes. De reikwijdte van dingen die voor hen acceptabel zijn, is zeer beperkt. Het kan bijvoorbeeld voorkomen dat ze uitsluitend een aantal specifieke gerechten eten, die dan ook nog eens op een bepaalde manier bereid moeten worden. Vrijetijdsbestedingen zoals fietsen of skiën? Te vermoeiend en uiteraard veel te koud. Elke vorm van lichamelijke onaangenaamheid is onverdraaglijk.
Heb je advies voor me hoe ik een oude vlam terug in mijn leven krijg? Ik heb vorig jaar ongeveer 7 maanden contact met haar gehad, we hebben toen gezoend maar door niet daadkrachtig door te zetten ben ik uiteindelijk in de friendzone beland zonder dat ik het zelf door had. Toen ik op Facebook zag dat ze een vriend had heb ik haar van facebook verwijderd en het contact verbroken dit tot verdriet van haar want zij wilde graag contact houden als vrienden en zei dat als ik echt wat wilde ik wel meer gedaan had en dat zij niet het idee had dat ik echt meer wilde. Maar ik wilde niet meer gewoon vrienden blijven/worden omdat er al meer tussen ons had gespeeld en ik deed het op de cold turkey manier. Ik weet van mezelf dat ik daarin veranderd ben. Ik durf nu krachtiger initiatief te nemen en ben steeds beter geworden in het herkennen van lichaamstaal.
Het is al een tijd uit met mn ex en sinds 3 maanden hebben we totaal geen privecontact meer omdat ze dubbel was in haar doen en laten naar mij. We zijn collega's en dus zijn we op het werk erg gereserveerd naar elkaar toe. Soms hangen we even om elkaar heen en word er geen woord gewisseld, soms ook weer wel maar dan meestal werk gerelateerd. Het geeft een lastige sfeer. Maar goed, paar dagen geleden zag ik dat mn ex op de chat was en ik heb toen heel impulsief haar een berichtje gestuurd hoe het was.. Ze reageerde vrijwel binnen een minuut! Had dit, gezien onze verstandshouding op dit moment, niet verwacht.. Mijn vraag, is dit een goed teken???
Ik snap gewoon niet dat het ene moment het lijkt alsof het redelijk gaat tussen ons, zoals dat mijn ex vorige week ineens begon te kletsen over dat inval werk etc en het andere moment doen we kort en afstandelijk. Of dat ze m.i. mij uit de tent wilde lokken met "diegene" die zou gaan koken voor haar, dan denk ik mens noem diegene gewoon bij haar naam, ik ken iedereen en wat dan nog!? Ze had me op het werk een mail gestuurd (over het werk), deze had ik beantwoord en ik hoor er niks van terug.! Dat soort dingen, dan denk ik 'waarom?'

Dan wast gedaandoor mijn BFF zij vond hem lastig en irritant en heeft hem bij mij weg gepest envoor hem wast ook moeilijk zijn beste vriend ging naar een ander school ja en dan wast gedaan we hebben elkaar dan nog een keer gesproken ik vond het erg daarna hebben we elkaar genigeerd maar op een dag in het zesde hadden we sport dag met heel de school en we werden in groepjes gestoken en hij zat bij mij int groepje leuk ik dacht dit is de kans maar nee .En nu zit ik int eerste middelbaar en na hem hb ik nooit meer een lief gehad en ik denk nog altijd aan hem die mij liet lachen als ik gevallen ben en zo
Hi H., twee weekjes pauze is zwaar onvoldoende. Beter is om maandenlang uit haar gezichtsveld te verdwijnen en dan weer op te duiken. Er is dan genoeg tijd geweest om alles op een rijtje te zetten, ook zijn eventueel hevige en negatieve emoties dan verminderd. Zoals ik je verhaal echter lees gaat het hier om een meisje dat nog niet volwassen is om te begrijpen dat stage, stress, sleur en gezondheidsproblemen wel impact kunnen hebben op een relatie, maar geen reden zijn om de relatie te verbreken. Twijfels uitspreken is het begin van het einde, omdat iemand daarmee aangeeft dat de relatie dus wat hem/haar betreft alle kanten op kan. Alsof jij geen enkele zeggenschap hebt. Beledigend is dat, want je moet als partner bij klachten de gelegenheid krijgen om de relatie weer op de rails te krijgen. 'Gevoel weg of kwijt' is de klassieke dooddoener om van iemand af te komen. Sleur vind ik zoiets niet, integendeel, ze strooit peper in je wonden, misschien juist wel om wat reuring in de relatie te brengen. En dat is haar gelukt, maar jij moet dit niet accepteren en haar heimwee naar de tijden met jou van de tafel vegen. Zij wilde dit toch? Geef haar de spanning en sensatie die ze zoekt en verdwijn vooralsnog met stille trom. Ze zal haar nagels stukbijten over de vraag waar jij uithangt, en je gaan missen. Precies dat is wat je wil bereiken, lees het artikel. Sterkte, A.
Dit is zo vanaf juli dit jaar. Ik ging ook al tijden met tegenzin naar mijn nieuwe baan die ik vanaf januari had. En ik kon het niet meer aan en heb in augustus ontslag genomen. Dus nu zaten we samen thuis. Want ik woonde inmiddels ook bij haar. Ging goed, op een paar keer na. De opbrander was wel lastig voor ons twee. Maar over het algemeen was het gezellig. Ze zij regelmatig dat we samen oud gingen worden, hadden het over kinderen enzovoorts. Toch is gister opeens de bom gebarsten na een meningsverschil en ligt het weer volledig aan mij.
Heb je hele ldvd verhaals es gelezen. Mijn relatie is in augustus ook afgelopen, nu 7 maand geleden ( jongens wat vliegt de tijd). 1 ding dat ik niet goed begrijp en tegelijk dan weer wel: waarom onderhou jij nog contact met haar?? Ikzelf heb ook de drang om mn ex nog eens te contacteren maar heb ook wel schrik dat het uitdraait zoals bij jou: een koud contact en je achteraf eigenlijk spijt hebt dat je haar hebt weerzien. Het wist alle mooie gedachten die je had van haar en al die mooie momenten die je samen hebt gehad, worden eigenlijk vernietigd. Het koude contact doet eigenlijk alles teniet. Vind ik he.
En nu… hoop ik dus eigenlijk dat u mij zou kunnen helpen hiermee? Buiten dat ik het gewoonweg beu ben te horen dat je er niets aan kan veranderen, en dat ik ermee moet leren leven en dat ik binnen zoveel tijd wel weer iemand vindt en gelukkig wordt ( wat ik dus zweer dat niet gebeurd, voor mijn part ga ik lopen), wil ik echt gewoon dat mijn lief wel terugkomt. Ik bedoel… als je Twilight New Moon hebt gezien, stel je dan maar voor dat ik Bella in het kwadraat ben. Zo voel ik mij echt. Gisteren dacht ik dat ik in coma lag ( lijkt mij veel logischer) en dat ik in een nachtmerrie zit. Ofwel was het een mislukte aprilgrap. Ik ben normaal niet gelovig, nu ben ik al naar de kerk gegaan om 7 kaarsen te branden. Ik doe zeker 100 gebedjes per dag. Ik snap er gewoon geen zak van, en ik wil het eigenlijk ook niet. Ik ben gekwetst, soms heb ik woedeaanvallen, en andere momenten kan de wereld mij echt geen bal meer schelen. Ik weet zelfs mijn lachspieren niet meer zitten, en ik voel mij van binnen echt al klaar voor de psychiatrie of het kerkhof. Maakt mij niet meer uit. Volgens mij zit ik in een serieus diepe depressie ofzo. Maar het is gewoon… Ik wil echt mijn vriendje terug. En elke hulp of tip zou gewoonweg al welkom zijn. Ik weet inmiddels wel al dat ik geen serenade moet gaan brengen, want hij is blijkbaar geen Romeo en Jullia fan. Als het nodig is, duik ik wel onder de zonnebank en ga een hele lading make-up kopen en een nieuw garderobe of zo. Voor mijn part leer ik zelfs paaldansen.

Ik vertelde daardoor continu wat ik aan het doen ben en wat ik verander aan mijn leven. In de hoop haar te kunnen overtuigen tot gisteren. Ze had een date met een vriend van haar school. Zij is 19 en heel mooi.. Ik wist dit niet, daar zei ze niks over. Ik hoor van andere mensen die die de nieuwe vriend ook kende da hij wel zijn fouten heeft, maar ik kende die jongen niet. Ik zeg dit tegen mijn vriendin van waarom doe je dit? We zouden gisteren ook twee jaar samen geweest zijn. Ik stuur wat ik voor haar voel, dat dit gedrag heel verkeerd was. En ik zei tegen haar wat ik hoorde over de nieuwe vriend. En ineens met twee in de verdediging. Wij zijn vrienden en dat da kan maar dan ga je niet naar de cinema en drinken. Echt een date leek dit.
Hi Jhonny, daar is natuurlijk geen pasklaar antwoord op te geven. Ik raad je aan het artikel grondig te lezen en de adviezen op te volgen. Zolang je je ex blijft zien, zal er geen daadwerkelijk gemis zijn. Je riskeert dat ze op een dag weer met die 'nee' aan komt zetten, en dat wil je je juist niet. Een gewaagde tip is dat je haar lukraak zegt dat je het contact op deze manier niet trekt omdat je meer voor haar voelt. Deinst ze hiervoor terug, begin dan met het inlassen van de pauze. Hopelijk gaat ze je in die tijd heel erg missen! Succes, A.
Toen hij half februari met me wilde praten wist ik het al. Dit gaat niet goed. En ik kreeg te horen wat ik dacht. Hij wist niet of het gevoel wel goed zat. We besloten na lang praten om een week rust te nemen, geen contact. Maar ik liep ziekenhuis in en uit voor onderzoeken. Ik had het idee dat ik alles kwijt raakte, mijn baan, mijn beste vriend, mijn vader, mijn huis, mijn gezondheid en nu ook nog mijn vent!
We hadden het over samen eten, mijn ex leek dat wel gezellig. Prima, maar nadat ik uitgenodigd was bedenkt mijn ex ineens of collega C misschien ook wel meewil? (dat is dus niet mijn maatje R). Net alsof ze niet alleen met mij in een situatie wil zijn. Telkens is er iemand bij. Wat voor gedrag zal dit zijn? Ze hoeft mij niet te vrezen hoor, ik heb haar in weken al niet verkeerd aangeraakt o.i.d. Eerder als het uit was, keken we rustig film samen of zaten we gezellig te eten. Dus waarom nu die vreemde benadering?
Ergens wil ik dat het goed met haar gaat want je wenst niemand een burnout en zeker niet degene waar je veel om geeft, maar als je zo makkelijk je leven weer oppakt ondanks een burnout vraag ik me dan af hoe diep de liefde heeft gezeten. Ik kocht deze week ook een ebook over hoe je je ex terug zou kunnen krijgen maar als snel bedacht ik me dat dit niet zo gaat werken. De ene dag voel ik me wel goed en denk ik “kom op focus je op jezelf, ga door met je eigen leven” en de andere dag ben ik verdrietig en raak ik in paniek door de gedachte dat het echt over is. Ergens weet ik dat dit gevoel van een gebroken hart over zal gaan maar nu ben ik toch bang dat dit heel lang zal duren en ik misschien nooit meer zo iemand zal vinden als mijn ex..
Ik zie nu pas dat dit een heel lang verhaal is (sorry daarvoor) maar dan hebben jullie een beter beeld van de situatie. Wat ik van plan ben is om het contact zo lang mogelijk uit te stellen, liefst een maand zodat ik zelf ook wat kan bekoelen en dan haar gewoon opzoek in de winkel en gewoon onschuldig vraag hoe het met haar gaat en het gewoon niet meer heb over wat er is gebeurd. U snapt natuurlijk wel dat ik helemaal in de war ben, want alle tekenen wezen erop dat we het meer dan leuk hadden met elkaar. Mijn vraag aan jullie is, wat is jullie mening hierover, wat zouden jullie in zo'n situatie doen? Graag geen antwoorden als in 'laat haar gaan/zitten, ga verder met je leven etc.", want ik weet dat die optie er is, maar daar kies ik niet voor; ik kies voor haar.
Ik heb 2 weken geleden ongeveer een reactie gezet over mijn relatie die nu 4 weken gedaan is. Nu had ik afgelopen weekend gevraagd om deze week eens af te spreken. Ik wou gewoon iets gaan drinken ofzo, en wat babbelen, eens horen wat hij in mijn gezicht te zeggen had want ik had hem niet meer gezien sinds het uit was. Ik kreeg een berichtje terug dat hij nog iets ging laten weten, maar het een goed idee vond. Tot zondagavond: toen stuurde hij: Ik moet je trouwens nog iets vertellen over een meisje en ik. Wou niet dat je het van iemand anders te horen kreeg. Hopelijk wil je me wel nog ns zien? Ik viel natuurlijk helemaal uit de lucht. Blijkt dat hij zo goed als samen is met een ander. In voel me nu vooral gebruikt en kwaad, maar heb dan maar gewoon gestuurd dat ik zo snel mogelijk mijn spullen terug wou die nog bij hem lagen. Uiteindelijk heb ik hem pas deze woensdagavond gezien, we hadden buiten op een bankje afgesproken en een uur gebabbeld, ik mijn frustraties kwijt, hij heel vaak gezegd dat het hem spijt dat hij mij zo gekwetst heeft. Maar het voelde zo raar aan, want de vorige keer dat ik hem had gezien, had hij mij nog liggen troosten en zeggen dat we het gwn moesten laten rusten, . Ik wou natuurlijk weten, wanneer en wie en hoe lang al? Hij wou die dingen eerst niet zeggen, maar blijkt dat hij al na twee weken met dat meisje naar bed is geweest. Het was iemand waar hij voor onze relatie ooit al eens mee gekust had, maar dat betekende toen niets. Hoe kan iemand zo gevoelloos na twee weken een relatie wegsmijten die zogezegd voor hem alles betekende. Ik heb het hem vaak genoeg gevraagd, maar hij kan er geen zinnig antwoord op geven. Ik ben op een gegeven moment koppig vertrokken, heb hem geluk gewenst met zijn nieuwe liefde, zijn leven en ben vertrokken. Maar meteen nadien, wou ik gewoon naar hem terug. Ik miste hem al direct, ik wou naar hem lopen en vragen of hij mij niet terugwou. Natuurlijk heb ik dit niet gedaan, maar die ontmoeting heeft me precies terug bij af gezet op vlak van verwerken en doorgaan. Ik weet niet wat die jongen met me gedaan heeft, maar om een of andere reden, word ik helemaal zwak als ik hem zie en zou ik hem zelfs nu, na alles wat hij me aangedaan heeft, nog terug willen. Ik krijg hem niet uit mijn hoofd, maar wordt zo misselijk van de gedachte dat hij al vrolijk verder gaat met iemand anders!
Beste A. dus ik sta gewoon machteloos? Hij heeft het weekend 10 keer gebeld maar ik heb niet opgenomen. nu heb ik daar spijt van. hij heeft tegen een vriend gezegd dat ie van mij houdt. ik begrijp er niets meer van. weet ook niet waar ie uithangt. maar ik kan het niet los laten. ik ben zo kapot van liefdesverdriet echt waar. wat moet ik toch doen? zou hij ooit inzien wat hij laat lopen… Reactie infoteur, 30-07-2012

English: Make Him Miss You, Português: Fazer Ele Sentir Sua Falta, Español: hacer que él te extrañe, Italiano: Fargli Sentire la Tua Mancanza, Deutsch: Wie ich ihn dazu bekomme mich zu vermissen, Français: faire pour que vous lui manquiez, Русский: заставить его скучать по тебе, 中文: 让他想念你, Bahasa Indonesia: Membuat Dia Merindukan Anda, Čeština: Jak zařídit, aby vás postrádal, ไทย: ทำให้เขาคิดถึงคุณ, Tiếng Việt: Khiến chàng nhớ bạn, العربية: جعل الشاب يشتاق إليك, 日本語: 彼氏の気を引く, 한국어: 그가 당신을 그리워하게 만드는 방법, हिन्दी: उसे अपनी याद दिलाएँ

Toen ik Dr. Isikolo vond, had ik dringend behoefte aan het terugbrengen van mijn ex-geliefde. Hij liet me achter voor een andere vrouw. Het gebeurde zo snel en ik had helemaal geen inspraak in de situatie. Hij dumpte me gewoon na 3 jaar zonder uitleg. Ik neem contact op met Dr. Isikolo via zijn e-mail en hij vertelde me wat ik moest doen voordat hij me kon helpen en ik deed wat hij me vertelde, nadat ik had verstrekt wat hij wilde, wierp hij een liefdesbetovering om ons te helpen weer bij elkaar te komen. Kort nadat hij zijn betovering had gedaan, begon mijn vriend me opnieuw te sms'en en voelde me vreselijk voor wat hij me net had aangedaan. Hij zei dat ik de belangrijkste persoon in zijn leven was en dat weet hij nu. We gingen samen wonen en hij stond meer open voor mij dan voorheen en hij begon meer tijd met me door te brengen dan voorheen. Sinds Dr. Isikolo me heeft geholpen, is mijn partner heel stabiel, trouw en dichter bij me dan ooit tevoren. Ik beveel Dr. Isikolo ten zeerste aan voor iedereen die hulp nodig heeft. whatsapp hem nu +2348133261196.
Hi Jaap, het minderen van het contact ervaar jij anders dan zij, maar het is beslist een slecht signaal. Veel relaties beginnen helaas met een overvloedig contact waarna een kentering gezien wordt als het begin van het einde, en vaak is dat ook zo. Met een brief heb je niets te verliezen of te winnen, omdat haar beslissing al vaststaat. Wel kun je er een bepaalde indruk mee achterlaten, precies die indruk die jij wilt. Volg verder de adviezen in het artikel op, dus lange tijd niets meer laten horen en dan weer eens informeren hoe het gaat. Schrijft ze tussentijds dan ga je erop in, maar houd het mager en laat haar steeds lang wachten. Groetjes, A.
Ik zat ergens mee, mijn ex vriend heeft een beste vriend en ik had soms meer het gevoel dat ik ook een relatie met hem had, toen ik heb dit vertelde zei hij dat je daar niet meer kon vergelijken hij moest trainen en hij zou mij om kwart over 10 bellen ik de avond. Na 12 uur had ik nog niks gehoord en was in paniek geraakt, om 1 uur hoorde ik pas wat van hem, ik heb toen gezegd als ik hem kwijt raak voor mij het leven ook niet meer hoef. Ik ben namelijk mijn beste vriend voor 3 maanden geleden kwijtgeraakt hij heeft zelfmoord gepleegd ik ben nu heel erg bang om mensen kwijt te raken. Die week ben ik er niet op terug gekomen wat ik tegen mijn ex heb gezegd en dat heeft geknaagd aan hem hij heeft toen de stekkers eruit getrokken omdat zijn gevoel anders is geworden! Ik heb een gesprek met hem gehad, hij baalde zelf ook dat de relatie zo moest lopen hij houd nog steeds van mij en ik nog steeds gek op mij maar wil geen relatie.

Klagen. Je kunt beter niet negatief zijn. Geloof het of niet, na een tijdje is het net alsof dezelfde slechte discoplaat steeds opnieuw afgespeeld wordt. Aan de andere kant, bind je niet aan een man die verwacht dat de relatie altijd rozengeur en maneschijn is, dat zal JOU namelijk ongelukkig maken. Wees authentiek, wees echt. Authenticiteit is heel erg aantrekkelijk.
Hier weer even een bericht van mij, na je laatste reactie van (6-12). Het is nu 28-12-2012. Zoals je wel kan begrijpen heb ik een beetje een zware kerst gehad. Zwaar omdat ik graag met D samen was geweest. 30 november ben ik op stap geweest in Eindhoven omdat een goed vriend van me moest optreden. D had toevallig op die avond een etentje gepland met haar ex collega`s. we hadden het van te voren er al over dat we mekaar daar misschien wel zouden zien, en gezellig wat samen konden drinken. Ik had mezelf voorgenomen haar op die avond geen sms te sturen. Later op de avond kreeg ik een appje of het gezellig was, en of ik nog in dezelfde kroeg was. Ik antwoorden en zei haar dat ik er nog was. Ook stuurde ik haar dat ze wel mee terug kon rijden. Ze was namelijk alleen met de trein, en ik met de auto, dan hoefde ze niet alleen. Om 1.00u belde ze mij, en kwam ze met een vriendin naar de kroeg waar ik was. Ze wilde wel mee terug rijden. We zijn terug gereden en ik zetten haar als laatste af. We hebben mekaar weer als vanouds vast staan houden en passievol staan zoenen. Ze hield me weer stevig vast. Ze was licht aangeschoten en ietwat moe. Op een gegeven moment kwam het er weer uit. Ze kon dit echt niet zo, het was allemaal te lastig. Ik vroeg haar licht gepikeerd of dat ze wilde dat ik haar weer los moest laten. Ja zei ze, “niet omdat ik dat wil, maar omdat het moet” we liggen niet op 1 niveau qua houden van, en ik kan het zo niet, zei ze. Ze moest huilen. Zoals ik al zei was ik licht gepikeerd, juist omdat we de laatste tijd meer en meer contact hadden, en omdat ze me juist meer in haar leven betrok. (financiële zaken, scheiding, gezondheid, werk, en zo nog meer) Ik liet haar los, en ze hield me nog steeds stevig vast. ik zei dat ze maar lekker moest gaan slapen, en stapte in de auto en vertrok. Het was alles behalve een fijn afscheid. Normaal stuur ik altijd een berichtje als ik thuis ben. Nu hab ik dat niet gedaan, en ben meteen naar bed gegaan. De volgende morgen moest haar zoontje voetballen en ik stuurde haar “succes” ze stuurde me een bericht terug “ goedemorgen. Was niet zo`n goede zet om naar de kroeg te komen waar jij was, had beter de trein kunnen pakken” en “ook niet handig om midden in de nacht een gesprek aan te gaan, ik was moe en lichtelijk onder invloed” ik stuurde haar terug dat we dat toch al af hadden gesproken, dat we mekaar daar misschien zouden zien. Daarna stuurde ik haar “maar goed, je hebt gelijk. Veel plezier langs de lijn en pas goed op jezelf” na die nacht en morgen hadden we geen enkel contact met elkaar. Woensdag 12-12 heb ik na gesprekken en adviezen van een vriend haar toch gebeld. Ik had echt een klote gevoel hoe we afscheid hadden genomen. Haar zoontje was nog wakker en ze vroeg me of ze me zo even terug mocht bellen. Dat was in ieder geval op dat moment positief, want had stiekem ook wel het idee dat ze misschien wel helemaal niet op zou nemen. Ze belde terug en we hebben even fijn gesproken. Het voelde raar me nu weer zo aan de telefoon te hebben. Het ging niet zo heel goed met haar. Na de laatste rechtszaak was de uitspraak dat ze een bedrag moest betalen aan haar ex. Ook hadden ze nu onenigheid over de kinderopvang. Haar ex probeert er alles aan te doen om haar leven zuur te maken, en dat lukt hem aardig. Ook had ze nog steeds wat last van haar buik. Ze vroeg aan me hoe het met mij ging. Ik vertelde haar dat ik probeerde het een plaatsje te geven, maar dat ik wel veel aan haar moet denken. Ze zei me dat ze ook veel aan mij moest denken. Ik stelde voor om mekaar nog 1 keer te zien. Gewoon gezellig even koffie drinken omdat het afscheid laatst niet goed voelde. Ze vond het ook niet fijn hoe we afscheid hadden genomen. Maar ze moest er wel even over nadenken. Ze zou het me snel laten weten. Vrijdag 14-12 stuurde ze me “ik heb besloten dat ik NU even niets wil afspreken. De manier waarop we afscheid hebben genomen zegt voor mij NU even genoeg… Ik begrijp dat je het graag anders had gezien, maar dan ga ik aan mezelf voorbij, en daar kies ik NU niet voor. Hopelijk begrijp je dat.” Ik heb gereageerd met “okay, prima” op 16-12 heb ik haar een mail gestuurd. Dit was ik wel al langer van plan. Gewoon een mail met wat leuke woorden van mij. En dat ik het toch een hele fijn tijd vond met haar. Ook wenste ik haar in de mail veel geluk en liefde. op 18-12 kreeg ik een appje van haar ‘bedankt voor de brief. Die had ik niet aan zien komen… jij verdient het ook…geluk en liefde” daarna weer geen enkel contact. We hebben allebei facebook en op één of andere manier gooide ze mij er ook niet meteen vanaf. Ik heb voor een hele tijd terug een meiske leren kennen waar ik een goed gesprek mee had. Al snel bleek dat ze iets verder wilde gaan. Ik heb haar toen ook duidelijk gemaakt dat ik dat echt niet kon. Mijn hart ligt nog volledig bij D, en ze begreep dat. ze zetten wel af en toe een bericht op m`n facebook tijdlijn. Afgelopen vrijdag 21-12 zag ik dan ook dat D me nu wel van haar facebook had verwijderd. Beste A, je kent het hele verhaal een beetje. En ik weet dat ik nu misschien ook wel niets anders kan en moet doen dat stilte houden. Maar ik merk dat het gemis niet snel minder zullen worden. heb nog steeds hoop dat ze contact op neemt. Zal ze dat nog gaan doen? kan ik haar met oud en nieuw een appje sturen? Ze is 7 januari jarig en had al eerder een cadeau voor haar besteld. Een persoonlijk cadeau voor haar. Dit heb ik gister opgehaald. Alleen lijkt het me nu niet verstandig dat ik haar dat ga geven of laten bezorgen. De kans zit er natuurlijk wel in dat ze me het terug geeft. Ik heb zelf het idee dat ze nu fier vrolijk verder gaat met haar leven. ik krijg dan op m`n donder van m`n maat. Volgens hem zal dat echt niet het geval zijn. Maar vreemd genoeg haal je je in zo`n situatie vanalles in je hoofd. Volgens hem komt ze echt wel terug op het net, maar moet ze nu eerst het één en het ander afsluiten. Misschien iets van schaamte voor haar situatie. Ik weet het echt niet. Ik weet alleen dat ik haar vreselijk mis. Beste A, heb je een advies voor me. Of misschien wat helderheid in dit verhaal. Hoe moet ik bijvoorbeeld die laatste appjes van haar opvatten? Is deze stilte goed, of zal ze nu juist kosten wat het kost haar gevoel wegduwen en alles wat we hadden vergeten? Kan ik haar een sms sturen met de vraag hoe het gaat? Ik hoop iets van je te horen.
Ik heb het bijna een jaar met mijn ex gehad. Hij maakte het twee weken terug uit; Hij had het te druk met werk, zat niet lekker in zijn vel & kon mijn 'gezeur' er niet bij hebben. Ik neem het mijzelf ontzettend kwalijk dat ik vaak bleef doorvragen waarom hij niet kon, terwijl hij van beroep altijd pas rond twaalf uur 's nachts thuis kan zijn... Hij heeft geen gevoel meer, wil geen relatie & is ook nog niet toe aan een goed gesprek. Hij heeft onderhand in dronken buien al met twee anderen gezoend (en misschien nog wel meer wat ik niet weet). Zijn spullen die hier nog liggen, haalt hij nog steeds niet op en op Facebook heeft hij al onze foto's nog staan. Als ik hem spreek zegt hij dat hij me niet mist, maar juist heel veel uitgaat en drinkt om maar niet thuis te zitten en zichzelf gek te maken. Hij wil ruimte & rust... Ik wil hem dit geven, maar voor mij duurt één dag al vijf weken. Ik wil hem zo graag terug, ik hou nog zo ontzettend veel van hem... Zou het helpen, als ik nu pas begin september weer contact opneem met hem?
Na ongeveer een maand is het tijd om haar eens te bellen. Een kort telefoongesprek waarin je haar oprecht vraagt hoe het met haar gaat. Verder niets. Wanneer ze vraagt hoe het met jou gaat, vertel haar vooral kort en bondig, maar wel eerlijk en oprecht, hoe het met je gaat. Waarbij je heel subtiel laat vallen dat je de afgelopen weken vooral vaak gedacht hebt aan de leuke dingen die jullie samen beleefd hebben. Let vervolgens goed op haar reactie hierop. Gaat ze ermee aan de haal en vult ze dingen aan en merk je duidelijk dat ze er zelfs een beetje van opvrolijkt door erover te praten, dan heb je zogezegd beet en kan het nog goed komen tussen jullie.
Zoals besproken in tip 6, is het belangrijk te onthouden dat je hem nooit de schuld moet geven van de break-up. Ik snap dat dit ten dele wel het geval zou kunnen zijn maar het heeft geen enkele zin om dit te blijven benadrukken. Hij zal zich er alleen maar slechter door voelen en niet meer bij je terug willen. Wees bereid je eigen fouten toe te geven en ze vooral te verbeteren.
Hij deed de dag dat we hadden afgesproken erg zijn best om het mij naar mijn zin te maken. Ik heb hem wel even naar zijn ‘vriendin’ gevraagd, maar daar sprak hij niet lovend over, ze hadden ruzie gekregen en elkaar niet meer gesproken, hij wist weinig van haar en sprak ook niet echt enthousiast over haar hij noemde haar zelfs gek. Verder heb ik niks gevraagd, dus blijkbaar is dat alweer over.
En ik raadt je echt niet aan om tegen je zin in seks te hebben met een man. Ik weet uit mijn coachingspraktijk dat mannen helemaal geen idee hebben wat ze doen. Maar wees niet bang om naar een manier te zoeken om seks voor jullie alletwee fantastisch te maken. Je kan er simpelweg niet mee wegkomen om dit niet te doen, omdat elke man het nodig heeft voor zijn gevoel van eigenwaarde in een relatie.
Kortom, wie het lef heeft dit soort taal uit te slaan, is in de puberteit blijven steken. Ook bij jouw ex zie je dat heel duidelijk, want als je aanbood om er iets aan te gaan doen kwam de heftige NEE met groot gemak uit zijn mond rollen. Een man die jou zo behandelt mag echt per omgaande post retour. Niet goed, geld terug ;). Kom dus nu keihard voor jezelf op, ook al wil je luisteren naar zijn visie. Wat is dat voor een visie die zijn vriendin monddood probeert te maken? Het gaat niet om visies, het gaat om zijn onwil om er iets van te maken. Zucht! ;) A.
De dag nadien vroeg hij om de bladzijde om te draaien. Hij heeft nooit meer toenadering gezocht. Enkele jaren terug werd ik getroffen door kanker, hij heeft zich daar amper over bekommerd. Ook een tongzoen, dat kon niet meer, ik riek naar de nicotine. Een knuffel kon ook niet, alhoewel ik daar vreselijk naar verlangde toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis. Ik was trouwens over dat laatste niet helemaal gerust. Ik ben naief geweest in de liefde en toch kan ik er niet zonder hem. Hij is ook voor geen reden vatbaar. Wat moet ik hiermee doen? Ik heb de indruk dat hij mij haat.
En je raadt het al… ik kon het niet… Ik bleef mailen / smsen, om bevestiging vragen… Totdat de sms van hem kwam… Je blijft drammen, ik ben boos, blijf het kennelijk en wil het afsluiten… sorry. Dit is nu ongeveer een maand geleden. Ik heb hem nog een paar geprobeerd te bellen en te mailen, maar hij reageert echt nergens meer op! Zelfs niet op mijn verzoek om even contact op te nemen om het af te sluiten. Ik weet… ik heb alle fouten uit het boekje gemaakt… Maar kan ik nog iets doen?
Mannen zijn meer visueel ingesteld dan vrouwen. Onze ogen zijn een van onze belangrijkste zintuigen en we besteden een groot deel van onze tijd met het verwerken van de dingen die we zien. Mannen zijn nog veel gevoeliger voor visuele prikkels dan vrouwen.[2] Als gevolg daarvan kan het bijvoorbeeld zo zijn dat een man liever zelf naar de kaart kijkt dan de route mondeling uitgelegd te krijgen. Sommige mannen moeten een probleem eerst kunnen zien om het op te lossen. Probeer hierdoor niet geïrriteerd te raken, maar accepteer dit als een aangeboren eigenschap waar hij niks aan kan doen.

Ik sprak gisteren mijn ex haar beste vriendin/reismaatje. Deze heeft mij samen met tevens de beste vriend van mijn ex uitgenodigd voor een feest aanstaande zaterdag. Uiteraard is mijn ex ook uitgenodigd. Mijn ex had al gevraagd aan haar of ik ook uitgenodigd ben, ze vind dit namelijk lastig. Deze gezamenlijke vriendin zou het zo leuk vinden als we beide aanwezig zijn. Ik zei dus gekscherend dat mijn ex en ik buiten dan wel even gaan 'knokken'. "oohh kon het maar opgelost worden door een potje knokken" zei ze. Ik gaf in een zwak moment aan dat ik er niks aan vind zo het contact. Zij zei vervolgens dat ze zeker weet dat mijn ex het ook niks vindt op deze manier en dat een goede middenweg moeilijk is. Gaf nog aan dat ik mijn ex mis en dat het misschien wel dom is om te zeggen. 'dat is niet dom zei ze, het is logisch dat je om elkaar gaat geven'. Maar dat het pijn doet als dat moet stoppen…
Sommige vrouwen klagen dat ze zo weinig in contact kunnen komen met hun mannelijke partner. Wanneer een man echter afstandelijk, koel reageert, hoeft dat nog helemaal niet te betekenen dat hij geen gevoelens meer heeft. Sterker nog, ook als een man zegt ‘ik voel niks meer’ dan kan het ook nog eens zo zijn dat hij ‘ermee zit’ dat hij niks meer voelt, en dat hij juist zo graag zou willen voelen.

Mijn vriend heeft het op 12 november met mij uitgemaakt, na vijf jaar verkering te hebben gehad. Alles leek perfect te zijn en in orde. We konden goed met elkaar praten, hij zei elke dag hoeveel die van me hield en toch was daar opeens het moment dat hij tegen mij zei: 'ik weet niet of ik nog verder met je wil, ik hou niet meer van je zoals eerst'. Voor mij een klap, omdat het allemaal zo onverwachts kwam. Ik had het totaal niet verwacht omdat die twee dagen ervoor nog vertelde hoeveel die van me hield en dat hij me echt niet meer liet gaan. Drie jaar geleden in dezelfde maand, heeft hij het ook uitgemaakt met me, maar is toen weer bij me teruggekomen na een maand.
Ik en mijn vriendin zijn al een aantal maanden uit elkaar nadat zij de stap gezet heeft een einde te maken aan onze relatie van 5j. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee en zie ze nog ontzettend graag! Ik weet waarom ze de stap gezet heeft en ben haar ook dankbaar omdat ik nu besef hoe graag ik ze zie en waarom het fout gelopen is. Ik wil er dan ook alles aan doen haar te bewijzen dat we het ook anders kunnen aanpakken. We hebben nog contact gehouden omdat we wel vrienden willen blijven. Maar doordat zij merkte dat ik nog steeds gevoelens voor haar had hebben we nu wat minder contact met elkaar. Nu sturen we af en toe een sms maar als ik iets vraag over persoonlijke dingen dan klapt ze dicht. Ze vindt wel dat we nu goed bezig zijn en dat ik geen schrik moet hebben dat ik haar nooit meer zal horen door nu even door te bijten.
Toen ik je verhaal las werd het wat mij betreft al gauw duidelijk dat het hier gaat om stevige bindingsangst, en op het eind noemde je het gewraakte woord zelf ook ;). Wat me opvalt is dat je geen enkele verklaring hebt gekregen voor haar ommezwaai, behalve wat vage teksten die je zelf al noemde. Wie verliefd is, heeft de neiging het verstand uit te schakelen. Dit is bij haar in wel heel erge mate gebeurd, waardoor het verdwijnen van de eerste vlinders helaas al gauw betekende dat ze aan alles ging twijfelen. Jammer, want er is geen zinnige reden te bedenken waarom ze jou zou moeten laten schieten. Je hebt aangegeven haar te hebben leren kennen via 'internetdating', en dat is tevens meteen de plek om extra alert te zijn, want enorme aantallen mensen gebruiken dit soort sites om een kortstondig avontuur te beleven. Niet om een vaste relatie te vinden. Het is goed mogelijk dat ook zij het dating-gebeuren zag als een spelletje. Misschien niet eens bewust, want er zijn ook veel mensen die denken 'ik probeer het gewoon en zie wel wat er gebeurt'. Op het moment dat jij bijvoorbeeld op zo'n site komt en met serieuzere intenties te werk gaat, maak je je kwetsbaar voor misleiding, bedrog en persoonlijke problematiek van degenen met wie je je inlaat. Het is nu gebleken dat ze zich niet aan je wil binden. Kortstondig was oke, maar op de lange termijn duikt ze weg en laat ze zich niet bestempelen. Helaas is bindingsangst m.i. wel de spijker op zijn kop. Wat je kunt doen is de richtlijnen uit het artikel opvolgen. In dit geval wel met de kanttekening dat je iemand met dit probleem niet zult terugkrijgen, hoe hard je ook je best doet. Want wie bindingsangst heeft gaat op de vlucht. En kiest daarbij bij voorkeur het moment dat de verliefdheid vermindert. Want verliefdheid duurt een paar maanden, liefde is eeuwig. De kans om juist die liefde te laten bloeien en groeien liet ze lopen. Ze zal er bang voor zijn geweest en wilde of kon er met jou niet over praten. Sterkte, A.

Weken gaan voorbij en ik word alleen maar kriebeliger. Mijn ex blijft 'dubbel dubieus'. Het ene moment raakt ze mij aan, doet gezellig en zoekt me op en het andere moment (vooral als ik niet toehap ;) ) is ze kort en houd ze lichamelijk afstand… Eergisteren daarin tegen hadden we een vergadering, ik kwam binnen en mijn ex zat er al. Ik had me netjes aangekleed (to impress) en ik kreeg gelijk allerlei complimenten naar mijn hoofd geslingerd, ik was heel even sprakeloos maar kalm. Ze glimlachte en uiteraard raakte ze me weer even aan. Ze was duidelijk blij over mijn outfit. Na de vergadering zijn we wat gaan eten. Ik vroeg in het luchtledige wie er zin in pizza had… Mijn ex reageerde meteen met ja. Niemand anders reageerde. Heb uiteindelijk nog een collega mee kunnen krijgen omdat ik het idee had, dat alleen met mijn ex gaan nu ook niet gelijk een fijne optie zou zijn.
Waarom dit zo ontzettend belangrijk is? Ten eerste omdat vrouwen denken terwijl ze praten. En haar de gelegenheid geven haar gedachten en gevoelens eens echt tegen jou te uiten, zal haar echt enorm opluchten en ze zal je er heel dankbaar voor zijn. Maar veel belangrijker is dat door te luisteren en oprechte interesse in haar te tonen, je haar laat voelen dat je echt om haar geeft, dat ze belangrijk voor je is en dat ze zich door jou geliefd voelt.
Hallo Astrid, In wat voor context mijn ex en die therapeut het verder over "ons" hebben gehad, weet ik niet. Maar net wat je zegt, het is een vreemde uitlating. "lastig een relatie op de werkvloer en dus 'grappig' dat ik dan mee zoukomen om haar vrijdag naar die therapeut te brengen"… Hmm. Zoals ik dan altijd maar zeg whatever! Ik ga trouwens niet mee, moet werken en iemand anders brengt haar. Ze stond er niet negatief tegenover dát ík eventueel wel mee zou gaan. M.i. nog vreemder. Want het is niet alleen even brengen, ik moet er dan ook wachten. Wat haar therapie verder betreft; ik heb ooit eens vermeld over haar jeugd en het misbruik. Daar is in feite de therapie op gericht. Mijn ex heeft ook last van stemmingstoornissen. Maar ik ga proberen bij mijn ex te achterhalen wat nu precies het doel is. Bv bij mindfullness leert ze haar negatieve gedachten te balanseren. Ik weet wel dat ze opdrachten meekrijgt vanuit haar therapie; bv vorige week moest ze dus 4 vrienden vragen wat zij van mijn ex vinden. Ik denk ook dat mijn ex teveel meegaat in wat de therapeuten zeggen (bv over ons, over een relatie). Mijn ex hield zich altijd bezig met wat anderen van ons denken bla bla.

Ik heb sinds 1 jaar een relatie. We houden zielsveel van elkaar maar verschillen enorm. De afgelopen maanden hebben we continue ruzie gehad. We kunnen niet met elkaar maar ook niet zonder! Maar één ding weten we zeker, we willen geen ander. Ik heb hem gekwetst waardoor hij om even rust vroeg. Ik heb naar hem geluisterd en hem met rust gelaten. Na 4 dagen heb ik hem een berichtje gestuurd omdat het naar mijn idee te lang duurde. Hij reageerde nauwelijks op mijn berichtjes en gaf telkens aan dat hij met rust gelaten wilde worden en niet met me wilde praten. Hij heeft ook twee keer gezegd dat ik zelf ook tot rust moet komen en dat ik het even moet los laten, meer vraag ik je niet zei mn vriend. Ik stuur hem geen berichtjes meer omdat ik me anders gek maak. Naast dit heeft hij ook veel stress ivm zijn prive situatie. Ik vind het lastig. Wat zou bedoelen met neem de tijd en rust uit? Zou hij nog met me praten? Of denken jullie dat hij al een einde aan onze relatie heeft gemaakt? Ik weet het even niet! Ik hoop dat jullie mij meer kunnen vertellen.


Vorige week hadden ik en me ex ruzie we hadden het uitgepraat maar toen ik de volgende dag wakker werd begon ie droog te praten dus ik vroeg wat er was en hij zij dat ie geen gevoelens meer had en dat ie dat al een week wist maar het weekend was alles nog normaal en goed dus ik vroeg of ie met de tijd wou proberen en het enige wat ik krijg het komt nooit meer goed toen ik zei miss komt het ooit terug was het ik wil het niet de reden die daarvoor was was dat hij geen realtie meer wilde het kan tog niet zo zijn dat gevoelens opeens helemaal weg zijn zonder een goede reden wat denken jullie?
×