Ik vind het echt een lastige situatie. De liefde is er (vanuit mij) wel, maar ik twijfel of het bij hem liefde is of gewoon een spel. Daarom ben ik ook wel trots op mezelf dat ik het zo heb afgehouden nu en los probeer te komen. Maar misschien kan ik beter loslaten als ik antwoord heb op de bovenstaande vragen en jou mening over de situatie kan lezen.

Ik had er toch wel veel moeite mee en heb toen jou methode geprobeerd. En ook echt me contact verbroken. Ik weet niet meer precies hoe het gegaan is maar na een tijdje heeft hij inderdaad weer contact gezocht. We hebben nu weer een jaar contact. Een tijdje weer af en toe afgesproken en toen zijn er ook dingen gebeurd. We zijn gek op elkaar en houden veel van elkaar. Maar allebei nog druk met de studie en zelf nog alles op een rijtje aan het zetten vandaar dat we eigenlijk allebei liever geen relatie wouden. Maar wisten wel dat we dit niet beter niet konden doen dus weer afstand van elkaar genomen. Toch blijven we elkaar opzoeken. Nu nog weer veel contact gehad via whatsapp maar niet meer afgesproken. Waar het nu op neer komt. Hij wil eigenlijk met mij zijn. Hij ziet mij later als zijn vrouw en wil z’n leven met me delen. Maar is nog niet klaar om zich te binden want hij gaat als het doorgaat dit jaar voor 10 maand na australie om stage te lopen en z’n studie af te ronden. Veel dillema’s ik zelf twijfel, het liefst wil ik hem terug, maar ik weet dat ik het niet moet doen omdat ik zelf niet echt lekker in me vel zit. Als je niet happy met jezelf bent word je dat ook niet met een ander. Maar het is zo dubbel we hebben wel eens huilend aan de telefoon gezeten. Want het gevoel is sterk en we hebben beide het gevoel dat we niet te vervangen zijn voor elkaar. Nu hebben we besloten het grootste contact te verbreken maar dat we elkaar af en toe nog wel eens kunnen zien. Omdat we toch erg belangrijk voor elkaar zijn geworden. (we zijn 22 en 23) Als we voor elkaar bestemd zijn dan komt het ooit wel goed zo denken we soms wel. Maar ik begin me twijfels te krijgen. Vaak denk ik ook dat die me aan het lijntje houd maar aan de andere kant voelt het voor hem soms ook zo. Wat kan ik het beste doen. Het liefst wil ik hem niet helemaal kwijt, maar door contact te houden blijft het gevoel. Maar af en toe afspreken is misschien ook niet verstandig. Ik wil niet het gevoel hebben dat hij denkt dat die altijd weer na me terug kan, ik wil wel dat die beseft dat die me echt kwijt is.

Voor we op vakantie vertrokken heeft ze mij bedrogen, ze werd verliefd op een andere man. Ze ging zogezegd eten met collega's maar ze was bij een andere man terwijl ik op de kleinste zat te passen thuis. Ik ben erachter gekomen en heb haar ermee geconfronteerd. Ik wou niet mee op verlof en ze begon te wenen, dat ze mij geen pijn wou doen, dat ze niet weet of ze mij als man of vriend zag enz. Ik wou in begin niet mee maar na een discussie wouden we onszelf nog een kans geven. Op verlof ging het in begin goed, ze kreeg berichten van die andere waar ze op antwoordde en heb haar gezegd dat ze daar onmiddellijk mee moest stoppen. Heeft ze ook gedaan. Na een paar dagen is haar vader tegen mij uitgevlogen en hij heeft me bedreigd, we zijn vroeger uit vakantie teruggekomen. Er was een kleine afstand tussen haar vader en mij. Hij wou niets met ons ondernemen en ik voelde dat er iets scheelde. Hij vloog tegen mij uit en zei dat hij problemen had met zijn prostaat en het daarom was dat hij geen lange afstanden kon doen. Heb hem gezegd dat ik dat niet wist en als hij mij dat had gezegd, dat ik daar zeker rekening mee had gehouden. Mij stoorde het niet dat hij erbij was of niet. Vroeg nog of hij niet gelukkig was dat iemand voor zijn dochter en kleinkind wou zorgen en dat dat niet genoeg was. Enkel ja op geantwoord. Mijn ex zei dat het beter voor mij was om uit het huis te vertrekken. Bij aankomst in ben ik uit het huis vertrokken, wou natuurlijk geen problemen.
ik ben sinds gisteren gedumpt door me vriendin omdat ze niet meer echt van me hield en ze miste me niet meer nadat we elkaar lang niet gezien hadden. Ik kwam gister bij haar huis aan en ze was nog niet thuis en ik wachte daar op haar. ik had al een naar voor gevoel dat ze het uit wou maken. maar toen ze eindelijk thuis was zei ik: wat is je beslissing? gaat het uit of wil je het nog proberen? ze zei: ik wil het nog wel proberen. ik was helemaal happy tot dan... ik xat naast haar op de bank en ze begon ineens te huilen. ze wist niet welke beslissing ze moest maken. uitmaken of verdergaan. uiteindelijk zei ik:"je maakt nu een keuze anders doe ik het. uiteindelijk maakte ze het uit en ik was echt f*cking verdrietig. het is nu een dag uit en heb me expres ziek gemeld voor school want we zitten op de zelfde school. het is de 2de keer dat het uit is gegaan. Maar ik wil dr terug want ik hou nog steeds super veel van haar! HELP wat moet ik doen om haar terug te krijgen?
Ik had een relatie met mijn ex voor 3 jaar, super verliefd alletwee, super seks maar geen groei of ontwikkeling wegens omstandigheden. Ze besliste een kleine maand geleden om het gedaan te maken. dit om verschillende reden. Ik verwaarloosde (kort gezegd) mijzelf en dus onze relatie. Ik had ook een verslaving aan wied en ik kwam over alsof ik daar niet mee wou stoppen. Ze vond dat we dus niet samen pastte en dit heeft ook erg op haar energie gewerkt. Nu een maand verder(clean en zal altijd zo blijven, blij er vanaf te zijn) heb ik haar de eerste week blijven sturen en bellen( grote fout). Ik had nog contact met haar maar niet op een negatieve manier. Ze wilde vrienden blijven etc. Wilde mij nog in haar leven en bla bla bla. Allesinds, ik las dan dat je beter ruimte geeft, wat super moeilijk was, maar dat lukte na die week toch een kleine 2weken. Ze begon zelf terug te sturen zoals kan het je niet schelen?! Ook stuurde ze berichtjes over waar ik nu zou gaan werken. Nu, na die 2weken, heb ik haar is impulsief gebeld in een dronken bui, en kreeg geen positieve antwoord. Wat normaal is. Omdat ik niet nuchter was. Maar nu de week na die dag, omdat ik zo'n spijt had daarvan en het zo'n stomme fout was, heb ik blijven sturen terug 'uit angst' (dat het mij spijt, vragen of ze eerlijk is etc.)en daardoor heb ik haar erg ambetant gemaakt dat ze echt boos werd. Ze dreigde mij te blokkeren en dit en dat. Ik zei doe maar en ze zei maar nee laat mij dan een tijd tot rust komen etc etc. Nu zal ik haar dus weer opnieuw een langere tijd moeten met rust laten…

Hi Kaatje, de relatie verliep razendsnel, waarbij je ex pas later is gaan nadenken wat er nu eigenlijk aan de hand was. Een relatie op basis van lust (ze vond je sexy en aantrekkelijk) is iets anders dan een relatie op basis van liefde. Voor een man is het eerste misschien voldoende, maar voor de meeste vrouwen is er meer nodig. Precies die diepere gevoelens had ze niet of onvoldoende voor jou. Tegelijkertijd zal ze hebben gemeend dat het jou ook niet bepaald om liefde ging. Dit omdat seksen op de eerste date de indruk wekt dat het allemaal niet zo serieus bedoeld is. Een onuitgesproken boodschap! Zij maakte daar later gebruik van door te zeggen dat ze geen vastigheid zocht. Bij toenaderingspogingen van jouw kant bleek zelfs dat ze het als 'beklemmend' ervaarde. Het is dus precies die snelheid waar ze zelf debet aan was, waar ze nu over klaagt. Inmiddels heeft ze contacten met anderen. Ik denk dat je door de vluchtigheid van de relatie je eigen glazen hebt ingegooid, want vrouwen voelen intuitief heus wel aan welke partner 'marriage material' is, en welke niet. Vooralsnog zoekt ze het in wat experimenteer-contacten, waar jij er eentje van was. Om je ex terug te krijgen volg je de adviezen in het artikel op, dus pauzeer, trek na enkele maanden de stoute schoenen aan en informeer hoe het met haar gaat. Hopelijk is ze blij verrast om van je te horen. In alle andere gevallen kun je je maar beter uit de voeten maken. Sterkte, A.

Totdat ik er afgelopen week achter kwam dat ze sinds ze het uitmaakte al een ander had. Deze persoon is al voorgesteld aan de familie en die wisten het allemaal, behalve ik. Dit was natuurlijk een klap in mijn rug maar toch wil ik haar terug omdat het al die jaren zo mooi was. Ik zie dat ze er slecht uit ziet en het lijkt alsof ze in de war is. Al die tijd heeft ze haar spullen bij mij gelaten zoals het was. Nu ik hoorde van de ander heb ik haar verteld dat ze alles direct mee moest nemen en dat heeft ze gedaan met tranen en pijn. Ze kokhalste zelfs toen ze bij mij was. Het lijkt alsof ze in de war is maar ik kan geen grip op haar krijgen. Ze pakt niet mn hand die haar wil helpen en ik vind het moeilijk om haar zo te zien maar bedenk me gelijk dat ze avonden met plezier waarschijnlijk bij die ander doorbrengt. Ik kan daar niet tegen vechten, hoe graag ik het ook wil.
En nota bene heb ik hem nog verteld ook dat mijn vader ooit met gierende banden de oprit afreed en die heb ik vervolgens nooit meer teruggezien (zelfmoord), dus of hij er aub rekening mee wilde houden dat ik daar enorm veel schrik voor heb en als het even kan niet op die manier in de steek gelaten wordt. Nou ja… dat kan en mag ik blijkbaar niet verwachten?
Nog even een kleine aanvulling en dan duik ik weer onder voor een tijd :). Ik zag mijn ex vandaag weer op het werk. Op zich was ze ok, maar toch weer (in tegenstelling tot 1e paasdag) gereserveerd… wel vroeg ze vrolijk hoe mijn paasbrunch gisteren was geweest etc etc. Ik was jolig en gewoon geinterreseerd en vroeg ook naar haar dag gisteren. Ze had gisteren film gekeken met die mannelijke vriend van haar (dit wist ik weer via via) maar hier is ze niet open over tegen mij. Op zich weet ik ook dat daar niks zit qua relatie.
Sinds enkele maanden zijn mijn vriendin en ik uit elkaar, de zin 'een vrouw negeren is haar diep kwetsen' is volgens mij ook de hoofdreden waardoor we uit elkaar zijn gegaan, ze is inderdaad haar aandacht bij andere mannen gaan zoeken. Het spijtige van de zaak is dat ik pas ben gaan beseffen wat ik had toen ik het niet meer had, het lijkt wel alsof ik zo'n typische man ben die op afwijzing valt :)
ik ben ten einde raad en hoop dat iemand die dit ook heeft meegemaakt me kan helpen met advies of nodige informatie. ik ben een drie maanden geleden een meiske tegen gekomen die m`n leven volledig deed veranderen. we raakte aan de praat in een kroeg en we wisselde telefoonnummers uit. twee dagen later kreeg ik een bericht van haar of we nog eens af konden spreken. dit leek me erg leuk. ik was nog niet zo lang uit een vorige relatie en had haar ook aangegeven dat ik alles rustig aan wilde doen. we spraken af bij haar thuis en het voelde goed. de dagen daarna ging alles vanzelf, en rustig aan doen was er dan ook niet meer bij. ze is drie jaar geleden gescheiden en de rechtszaken lopen nog steeds. ze heeft twee kindjes. maar niets van dit alles stond mij in de weg. ik wilde niets maar dan ook niets liever dan met haar verder en gelukkig worden. we hadden allebei een gevoel wat we nog nooit eerder hadden gevoeld. een sterk intens gevoel van liefde. we konden goed met elkaar praten en het voelde allemaal vertrouwd alsof we mekaar al jaren kende. ze had door de jaren heen een muur om haar hart gebouwd, en ze gaf me op een dag aan dat ik dat muurtje aan het afbreken was. ze was aan het smelten. we voelde ons heerlijk en gelukkig als we samen waren. ze had een druk leven met de kinderen, twee banen om alles toch nog te kunnen betalen. dan de rechtszaken nog en een vervelende ex die maar aan haar hoofd bleef zeveren. ze vertelde me alles en het gaf haar een goed gevoel om met me te praten. maar zo blijkt later, deze gesprekken hebben ook veel negatieve herinneringen omhoog gebracht. we hadden het fijn samen. we gingen samen naar een concert van coldplay waar ze een nummer speelde wat wel heel erg van toepassing was op haar leven. het nummer "fix you". we hielde mekaar het hele nummer stevig vast. we waren verliefd. ondanks dat het muurtje een heel eind weg was had ze toch nog een lichte blokkade. dit uiten zich door bijvoorbeeld de woorden "ik hou van je" te zeggen. zodra ik dat tegen haar zei wist ze daar niet echt raad mee. tot een aantal weken geleden we in bed lagen. na wat gebabbeld te hebben deed ik het licht uit. ze vroeg aan me of ik het weer aan wilde maken en dat deed ik. ze keek me recht in de ogen aan en zei dat ze van me hield. ik wist dat dit voor een persoon die 3 jaar lang stil heeft gestaan wat relaties en gevoelens betreft heel wat was. na een tijd wilde ze dat ik kennis zou maken met de kindjes en dit voelde bij mij geweldig. een week van liefde en samenzijn ging voorbij. ook een week met vele gesprekken onder het genot van een drankje. de gesprekken kwamen best vaak terug op haar verleden. of dat ze daar juist naar toe stuurde of hoe, dat weet ik niet. na die week kwam ze ineens de uiting dat ik te snel te dichtbij was gekomen en dat ze de rem erop wilde gooien. dit kwam bij mij natuurlijk best vreemd en hard aan. maar natuurlijk, als dat nodig is, doen we dat. maar, zo bleek lukte dat geen van ons beide. we genoten van elkaar als we bij mekaar waren. toch dreef ze steeds verder weg. op een dag zei ze dat ze twijfelde, ze twijfelde overal aan. en juist omdat ze van me af dreef, ging ik harder werken en vechten om haar bij me te houden. doordat ik harder ging vechten rende zij harder van me weg. op een dag zei ze tegen me dat ik haar moest loslaten. dit kwam natuurlijk als een donderslag binnen. hoe kan dit nou, we waren zo gelukkig. ik kon het gewoon niet begrijpen. maar ze vertelde me ook dat ze geen afscheid wilde. het idee dat ze me nooit meer zou zien maakte haar al ziek. we gingen mekaar minder zien. ze stuurde me af en toe dat het haar goed zou doen als ik haar nu even vast zou houden, maar dat zou niet eerlijk zijn tegenover mij. maar toch, na wat over en weer smsen ging ik naar haar toe. als ik dan bij haar was zag en voelde ik haar gewoon genieten. hoe ze vast hield, hoe ze me aan keek, wat ze tegen me zei dat ze het zo fijn vond dat ik bij haar was. ze genoot van elk moment als ik bij haar was, zelfs nu nog nadat ze me had gevraagd of ik haar los wilde laten. en zo ging het diverse keren. ze stuurde me na een dag geen contact dat wel zeker aan me dacht en dat ze me miste. maar toch moest ik haar loslaten. ik weet niet in welke sferen van emoties ik het moet zoeken. wil ze wel, maar kan of durft ze niet? weet ze niet hoe? en wat moet ik doen, haar volledig loslaten staat haaks op mijn verliefdheid. moet ik afstand nemen? de kans zit er dan in dat ze me gaat missen en misschien wel om zal draaien. of dat ze me juist gaat vergeten als ik niet meer laat merken dat ik er sta. ik weet het echt niet meer. ik weet dat ik haar vreselijk mis nu. ze heeft na haar scheiding 3 jaar lang een veilig leventje gehad met haar twee kindjes. een veilig leven zonder gekwetst te worden of iemand te kwetsen. zou ze het nu gewoon niet durven, of nu niet de energie voor hebben. ik hoop dat er iemand is die mij kan helpen.

ik heb het uit met mijn ex ik ben vreemd gegaan heb hier echt heel erg veel spijt van! ze zegt nu dat in de laatste 2-3maanden het verliefde gevoel helemaal weg isbhet is even terug geweest na een romantich weekend voor 2 daarna heeft ze nooit meer gezegt dat het nie goed ging dus het kwam voor mij dus onverwachts ! wat moet ik doen om mijn lief terug te krijgen ik heb er alles en alles voor over!!
Maar toen, 2 dagen na mijn verjaardag gingen we (met haar zoontje) een weekje op vakantie. We keken er onwijs naar uit. De eerste paar dagen waren ook heerlijk, helaas werd zij wat ziekjes na een paar dagen en vanaf dat moment begon alles te veranderen. In eerste instantie dacht ik dat het kwam (minder intimiteit etc.) doordat ze ziekjes was en kon ik dat wel begrijpen, maar ze werd ook steeds afstandelijker. Op een gegeven moment vroeg ik haar of ze er, zodra we terug zouden zijn, een punt achter zou zetten omdat ze ineens zo anders deed. Natuurlijk niet zei ze, maar ze gaf wel aan dat de vakantie haar over een aantal zaken had laten denken. Dat ze wat meer tijd voor haar eigen dingen/vriendinnen wilde inruimen, omdat ze daar steeds minder aan toekwam. Ik vond dat prima, want ik kan best begrijpen dat je na een maand of 3 even weer pas op de plaats maakt en wat meer in een stabiele relatie komt (de eerste vlinders zijn er dan wel vanaf). Zo gezegd, zo gedaan. We zagen elkaar de eerste weken na de vakantie wat minder, maar als we elkaar zagen was alles gewoon goed en als we elkaar niet zagen, gaven we toe elkaar te missen, smste ze dat ze van me hield etc. Echter, in die tijd gebeurden er een aantal dingen; haar paard werd ziek (waardoor ze daar dagelijks 2 x heen moest, haar ex begon te zeuren dat ie het idee had dat ie zijn zoontje minder zag, haar vriendinnen zeiden dat ze nooit meer thuis was etc.).
Ik ben Kenny een 28j papa van een pracht dochtertje Amber die ondertussen bijna 1 jaartje is. Ikzelf ben zelfstandig in de event wereld, dus je hoort het rare uren, dat vraagt dan ook veel tijd en fisieke inspanningen van mezelf waartoe ik dan soms geen zin meer heb in andere dingen te doen zoals 3j geleden voor ik volledig zelfstandig was, uitgaan, film zien, enz… maar als papa veranderd dat ook, nu wat is er juist gebeurt, door de jaren bleef ons klantenbestand groeien enz… veel meer vragen van me dan dat ik soms aankon, waartoe ik soms frustraties uit het verleden, nu enz… op mijn vrouwtje uit reageerde maar niet fysiek zo ben ik niet laat dat duidelijk zijn.
Hy was altijd zo rustig en herkende hem niet terug vaak zei die ik ben niet goed voor jou , of je verdient beter , of maakte hij het uit met me. Hy heeft mij zelfs zwanger gemaakt wat zijn bedoeling was en later toen t was gebeurd wou die het kind niet Meer , door de stres hb uiteindelijk een miskraam gehad , vaak denkt die ook diep na over alles wat zo ik niet weten hy wou er ook nooit over praten en beet constant nagels.
Ik weet dat we jong zijn en dat er nog veel moet aankomen maar ik zie haar echt nog graag, voor mij is ze nog de ware. Ik wil ze dus wel terug (dat weet ze) ondanks alles wat er is gebeurd. Ik ben redelijk vergevend voor haar. Ik wil dit omdat we wel bezig waren met onze toekomst en omdat alles wel goed zat op dat vlak. Ik ben bezig met mezelf te herstellen, dat is belangrijk. Ik heb wel al het contact geblokkeerd, alleen zij kan mij bereiken. Ik ben soms hard geweest met uitspraken in wat ze me heeft aangedaan maar nooit uitgescholden of kwetsend! Ik heb heel diep gezeten en wil hier echt uit.
Ja, je wil een relatie. Met hem. Maar aangezien dat van twee kanten moet komen en dat voorlopig niet aan de hand is: wat wil jij? Voor hem is alles nu zoals hij wil: hij heeft jou, maar geen verplichtingen. Als jij daar mee kan leven is dat natuurlijk prima, maar hij wil geen relatie en dat betekent niet dat jij dat dan ook maar niet moet willen. Het is niet altijd heel duidelijk wat je wilt, want we snappen dat je hem niet kwijt wilt raken, maar dat je dit tegelijkertijd niet de meest ideale situatie vindt. Vraag jezelf dus oprecht af of jij gelukkig wordt als je met hem om blijft gaan of dat je dan beter door kan gaan met je leven.
Een maand later was het weer terug aan en daar waren we allebei heel gelukkig door. Een paar maanden later begon de miserie weer en we maakten heel veel ruzie. Zeker iedere week. Op het einde was het zelfs zo erg dat hij me heel veel negeerde, over kleine dingen loog en me ook vaak beu was. Ik voelde me verwaarloosd. En vroeger was hij meer geïnteresseerd in mij. Ik bleef dan achter hem aanlopen als een gek en zo werd het nog erger. Soms besliste ik om hem ook te negeren uit kwaadheid en als hij dan weer langs kwam viel ik weer als een blok voor hem. En zo bleven die wisselingen maar doorgaan. Ik werd er gek van. Hij duwde me weg en trok me aan. We gingen op het einde niet meer naar de film , op café gaan ging niet meer of we kregen al kleine ruzie. We hingen voor de tv. We waren ook allebei veel te jaloers. Hij was dat vroeger al , ik ben dat in de loop van de jaren geworden.
Juist dat ze nu een nieuwe vriend heeft zorgt er voor mij ook voor dat ik het hoofdstuk definitief af kan sluiten (soms dacht ik dan van ja ik wil ook nog niet definitief de deur dicht slaan zeg maar, wie weet draait ze bij na wat ervaringen; maar nu is het ok zij gaat een andere weg en het is goed zo) Ik zat te lang dat ik niet wist waar het heen zou gaan zeg maar, maar nu weet ik oke in ieder geval niet deze kant op, dat geeft mij op zich wel weer heel veel rust.
een huis te gaan kopen, maar ik was er niet zo voorstander af. Maar zij woonde bij haar moeder en die wou haar buiten. En ik ben akkoord gegaan om toch een te kopen. We hadden wat gerenoveerd en gedaan tot op het punt na 3 jaar en 1 maand besloot ze er een punt achter te zetten. Zei is weer bij haar moeder gaan wonen en ik heb het huis overgenomen. Er zijn nu 2 maanden voorbij en ik denk nog elke dag aan haar. De reden was wel grotendeels mijn fout. Na die 3 jaar was ik nog altijd ziekelijk jaloers, vertrouwde haar nog altijd niet, controleerde haar gsm facebook etc. Ik was kortom
Hi Sonja, stop met de analyses! Je ex is niet te peilen, wat voor een groot deel komt omdat ze rammelt van de persoonlijke problemen die niets met jou te maken hebben. Ditzelfde zorgt er ook voor dat ze niet bij machte is een relatie te beginnen en/of te handhaven. Je zult dit dan ook terugzien als ze toch een volgende relatie aangaat. Bij voorbaat is het al broos! Maar dat zijn jouw zorgen niet. Het zou goed voor je zijn als jullie niet meer met elkaar hoeven werken, en die prive-uitstapjes zijn wat mij betreft uit den boze. Je ex meent jou allang te 'hebben', dwz ze weet dat ze op elk gewenst moment bij jou kan aankloppen omdat je toch wel klaar staat. Precies daar zit de sleutel die jij per heden kunt omdraaien. Tot later! A.
Ik heb haar telefoonnummer daarna uit mijn telefoon gegooid en sindsdien hebben we nu al 3, 5 weken geen contact meer gehad. Ik ben er echter bijna heilig van overtuigd dat ze bindingsangst heeft (hier heb ik ook op gezocht en bijna alles lijkt te kloppen in ons verhaal) of dat ze inderdaad gewoon moeite had om haar zoontje los te laten, omdat ze de opvoeding eigenlijk 3 jaar lang alleen had gedaan en wellicht wat jaloers was op de aandacht die ik kreeg van haar zoontje.
Toen we later in bed lagen vertelde ze me dat ze wel heel veel van me houdt, dat ik een hele leuke vent ben, dat ze me niet kwijt wilde en dat ze wilde dat ik tegen haar aan kwam liggen en vasthield, gewoon lief, maar ook zei ze dat ze niet meer verliefd was en dat er niks meer in zat. Ik vond dat vreemd/teleurstellend omdat ze een paar dagen ervoor nog zei dat ze erover zat te denken om thuis te komen.

Bedankt voor de reactie, sorry van de dubbele reactie, dacht dat de eerste niet goed was gegaan. Wat zit er achter dan? Ze was eerst woest op me, en nu dolgelukkig… tenminste zo doet ze. Het is nu anderhalve week uit en heb geen idee wat af en toe te doen met haar gedrag… wat boven staat is logisch maar druist wel tegen het gevoel in! Ze denkt dat ik vreemd ben gegaan, eerlijk ten onrechte! Maar ze wil niet luisteren of praten. We hadden twee jaar wat samen en we waren verzot op elkaar, lijkt bij haar als sneeuw voor de zon verdwenen… heb ik het moeilijk mee…


Ik ben 25 jaar. Ik en mijn vriend hebben 5 jaar een relatie gehad. 4 maanden geleden is het gedaan geraakt. Er is veel gebeurd tussen ons we hebben zelfs kletterende ruzie gehad zo erg dat ik zijn spullen stuk geslagen heb en bijna op straat gezet. Hy heeft me in die 5 jaar bedrogen en heeft me uiteindelijk laten zitten voor een collega van hem. Over 2 maand na tijdje stilte hebben we afgesproken om nog eens seks te hebben .. Nadien niets meer gehoord alleen als ik hem stuurde. 2 weken nadien had hij relatie met iemand dat maar maand stand gehouden had. Nadien had hij weer iemand anders en dat duurde maar 2 weken. Vorig weekend weer afgesproken weer seks gehad. Nu komen we redelijk goed overeen .. Hij stuurt niet uit zichzelf maar als k stuur antw hy wel soms .. Het is maar kort maar hoor hem wel. Hij had me gezegd dat het tussen ons niet meer goed komt. Wel gaat hij bij mensen rond vragen of ik iemand heb enz .. Gisteren is hij naar zee gweest met zijn eerste vriendin na mij. Gwn als vrienden. Met mij id tijd wou hij nooit naar zee.. Raar gvoel dus. Als het mijn ding waz wou ik hem nog wel een kans geven omdat ik weet dat ik kan en wil veranderen mits vertrouwen .. Hoe pak ik dit best aan? Ik voel dat hij de ware is ondanks zijn gebreken .. Nu houd hy echter zijn been stijf en zegt hij dat ik hem niets meer doe. Ik heb ook mijn fouten en dat is de reden ook wel dat hij me bedrogen heeft. Ik wil een tijdje afstand doen maar doe ik daar goed aan? Ik zou zo graag nog een kans krijgen .. Zelfs wachten zou geen probleem zijn. Wil aan iedereen kunnen zien dat we het wel zouden kunnen!!
Het telefoongebruik komt voort uit dat ik altijd bezig ben het anderen naar de zin te maken en niet aan mezelf of haar denk. Ik heb haar onbewust niet de aandacht en waardering gegeven die ze hoort te krijgen. Het zijn veelal collega's die 's avonds nog aan het werk zijn en dan mijn hulp vragen als ze iets niet snappen met een applicatie of wat dan ook. Maar ook vrienden en kennissen weten me te vinden. Dit moet ook echt anders en daarvoor heb ik inmiddels eerste gesprek met mijn baas voor gehad. Daar moeten afspraken over gemaakt worden.
Wat ik hierboven al schreef…alles verliep goed als we BIJ ELKAAR waren, het ging echter mis als we NIET bij elkaar waren. Een voorbeeld….als er een verjaardag of een feestje was (waar zij niet bij kon zijn), dan merkte ik dat ze dit eigenlijk niet prettig vond dat ik daar dan in mijn ‘eentje’ naartoe ging. Ze had dan geen controle meer over mij en ze was dan (klaarblijkelijk) bang dat ik dan met andere vrouwen zou gaan kletsen en er met een van hen vandoor zou gaan. Mijn ex was dus heel wantrouwig. Daarnaast had mijn ex vriendin last van (ziekelijke) jaloezie. Ze was constant bang dat ik wellicht iets met een andere vrouw zou doen, achter haar rug om. Ook zag zij iedere vrouw (die er een beetje leuk uitzag) als gevaar. Een zeer ongezonde en onhoudbare situatie natuurlijk.
Waarom dit zo ontzettend belangrijk is? Ten eerste omdat vrouwen denken terwijl ze praten. En haar de gelegenheid geven haar gedachten en gevoelens eens echt tegen jou te uiten, zal haar echt enorm opluchten en ze zal je er heel dankbaar voor zijn. Maar veel belangrijker is dat door te luisteren en oprechte interesse in haar te tonen, je haar laat voelen dat je echt om haar geeft, dat ze belangrijk voor je is en dat ze zich door jou geliefd voelt.
Je gaat op date en het is allemaal erg fijn. Het voelt goed, de babbels zijn leuk en die eerste kus was fantastisch. Je merkt dat hier meer in zit en ook tussen de lakens stoomt het. Toch bespied je een kleine afremming. Er wordt niet al te snel meer gereageerd op een leuk Whatssapp bericht, je oproepen worden niet dadelijk beantwoord en mails krijgen geen antwoord. Je merkt wat koelheid in je volgende date, net als jij eigenlijk wil vragen of dit niet wat meer zou kunnen worden.
Ik sprak gisteren mijn ex haar beste vriendin/reismaatje. Deze heeft mij samen met tevens de beste vriend van mijn ex uitgenodigd voor een feest aanstaande zaterdag. Uiteraard is mijn ex ook uitgenodigd. Mijn ex had al gevraagd aan haar of ik ook uitgenodigd ben, ze vind dit namelijk lastig. Deze gezamenlijke vriendin zou het zo leuk vinden als we beide aanwezig zijn. Ik zei dus gekscherend dat mijn ex en ik buiten dan wel even gaan 'knokken'. "oohh kon het maar opgelost worden door een potje knokken" zei ze. Ik gaf in een zwak moment aan dat ik er niks aan vind zo het contact. Zij zei vervolgens dat ze zeker weet dat mijn ex het ook niks vindt op deze manier en dat een goede middenweg moeilijk is. Gaf nog aan dat ik mijn ex mis en dat het misschien wel dom is om te zeggen. 'dat is niet dom zei ze, het is logisch dat je om elkaar gaat geven'. Maar dat het pijn doet als dat moet stoppen…

Jeetje wat heb je het ingewikkeld geformuleerd. Ik snap niet echt wat voor antwoord je nou precies zoek, maar waarom zou het niet kunnen dat men tijdelijk uit elkaar gaat om het een en ander uit te zoeken. Heel verstandig en goed voor een gezonde relatie. Waarom plaats je onderaan het gaat om iemand die een echte man denkt te zijn? Wat voor bevestiging zoek je als je aangeeft dat het dus waarschijnlijk bij lange na nog geen echte man is, terwijl je in je vraagstelling aangeef dat mannen hun belofte nakomen? Mooi toch? Als je het mij vraagt, Stel je een vraag waar geen antwoord op te geven is. Laat die man, dat stel, of jezelf in zijn waarde en wacht het gewoon af. Hij gaat haar missen wanneer hij zijn problemen op een rijtje heeft, en haar waarde dus pas echt in kan zien!
Vanavond (woensdag), hadden we een etentje met het team wat een collega en ik hadden georganiseerd, mijn ex was er ook. Ik vond dit vervelend. Heb mijn ex ook nu wat links laten liggen en ben gewoon lekker mezelf gebleven; humor, kletsen en lachen. Mijn ex daarin tegen was erg stil. Vooral toen een collega leuke anekdotes vertelde over (toevallig) mij en foto's daarbij liet zien. Mijn ex staarde maar wat voor haar uit, af en toe kwam er een 'flauw' lachje vanaf. Ik had nieuwe schoenen aan "kom op laat ff zien" zei een collega, iedereen reageerde positief, behalve mijn ex. Die keek stoïcijns op de menukaart en wierp een vluchtige blik (terwijl ze anders altijd van de mode is). We stonden later met wat mensen buiten en ik had het over een drumgroep, ik zei tegen mijn ex dat we die groep samen op een feestje hadden gezien (mijn ex vond dat toen geweldig), ook nu een matte reactie van mijn ex. Later reageerde ik op haar stem (klonk erg zwaar), ze keek wederom geïrriteerd achterom maar zei niks. Tegen iedereen doet ze opzich aardig maar tegen mij vlak en matjes. Hoorde van een collega dat ze vanmiddag ook al erg 'depressief' klonk aan de telefoon, dus zal wel weer iets prive zijn. Ik heb het idee dat ze nog steeds de 'aandacht' zoekt van mijn vriendin die ook bij ons werkt. Soort vervanging van mij o.i.d.
Ik ben 29 en mijn vriend is 23 en komt van de andere kant van de wereld. Hij studeerde hier en zo hebben we elkaar leren kennen. Ik kwam net uit een relatie, en hij had liefdesverdriet. We waren elkaars rebound. Helaas kwamen er gevoelens bij kijken en toen ik hem dat vertelde was eigenlijk de keus: elkaar niet meer zien of kijken of er een relatie uit voort zou kunnen komen. Het gewoon friends with benifits werkten niet meer voor mij. Hij koos voor de relatie en hij was werkelijk head over heels. Maandenlang was ik zijn droomvrouw en elke dag vertelde hij me dat. Ik herken dit van de roze wolk maar ik was zijn eerste echte relatie en hij wist niet wat hem overkwam. Wat een liefde, wat een geluk. We waren een team, maatjes voor het leven en het leek wel alsof we in alles gelijk dachten, inclusief toekomst. Mijn ex is een schrijver en ik zijn muse. Ik vond het ook geen probleem en heb hem gesteund tot in de puntjes. Andersom was hij er voor mij. Ik heb in mijn leven nog nooit zo'n perfecte relatie meegemaakt.

Hij was nog een soort van met haar toen hij tegen mij vertelde dat hij mij zo miste en diep voor me zou willen gaan en echt hoopt dat we weer bij elkaar komen. Maar het voelt naar mij toe alsof ik een soort 'reserve of garantie' ben, toen ik vroeg naar haar was hij er ook niet eerlijk over, pas toen hij merkte dat ik 'alles' wist vertelde hij dat hij met haar was geweest een periode.


Ook loopt de relatie met mijn ex verschrikkelijk stroef. Nadat hij bekend heeft gemaakt dat hij een relatie heeft, laat hij weinig tot niets van zich horen, hij wil Rick ook niet komen opzoeken. Voordat hij een relatie had, kreeg ik bijna dagelijks een berichtje (niet dat ik daar op zat te wachten), maar nu hoor ik helemaal niks meer. Over een paar weken hebben we een gesprek met onze advocaten ik ben benieuwd….
Later die zelfde avond vroeg ik hem om een knuffel, hij zei meteen dat ik er niets achter moest zoeken (een x eerder vroeg hij midden in een discotheek vol mensen of ik een knuffel wilde, dat vond ik een beetje gek). Tijdens die knuffel hield hij me vet stevig vast en aaide hij over mijn rug en mijn hoofd, niet echt een knuffel die je zou verwachten van iemand die het uit heeft gemaakt.
Hallo met marco is pas uit met me ex sins en zondag 😭de rede is dat ik perongeluk type fout gemaakt heb maar zei zit het als en leugen maar dat het niet is en zondag had slecht nieuws gehoord over me vader ze gezondheid met ze hart gaat slecht mee dus veel verdriet natuurlijk me vader zijn vriendin die had naar mij vriendin toen berichtje gestuurd wat er allemaal aan de hand is enzovoort en toen zaten we lekker te skype enzo daarna zei ze tegen mij dat ze ging game met en maat van haar ik dacht prima weet je maar ik dacht zelf ben ik niet balangrijk ofzo maar toen zij ik dat zei meer tijd voor hem maak als voor mij maar sins en zondag is het uit gegaan en ik mis haar ontzettend veel wil haar graag terug alleen hoe weet ik niet want heb veel me excuses en sorry aan geboden en gezged dat me spijkt maar nu zeg ze dat ik haar met rust moet laten maar ik wil haar echt zo graag terug ik ga hierzo kapot wie ow wie heb er tips voor me 😢

Ergens in de loop van volgende week ben ik van plan om nogmaals een kort berichtje te sturen om haar te vragen hoe iets is gegaan. Gewoon aardig en relaxt. Niet meer terugkijken naar het verleden maar richten op de toekomst. Daarnaast ga ik de aankomende tijd nog weinig loslaten over wat ik op dit moment allemaal doe. Daar heeft zij nog niks mee te maken namelijk.
Hi Sandra, iemand die geen enkele relatie wil valt niet te overreden. Hij had met jou natuurlijk nooit iets moeten beginnen, want er is nu geen signaal dat het hem alleen om het (snelle) tempo ging. Het contact is verbroken omdat hij niets ondernam om het te bewaren. Zijn vrijheid zal hem lief zijn, dus bespaar je de moeite. Wil je hem per se terug, lees dan het artikel onder punt 3 voor vrouwen. De pauze die je hebt gehouden vind ik in elk geval veel te kort. Knoop er minstens nog een paar maanden aan vast en laat nooit weten dat je hem wel terug zou willen. Integendeel: hij moet moeite doen voor jou! Niet andersom. Sterkte, A.
Ik leerde een jongen kennen via een vriendin van mij, hele leuke jongen. Op een gegeven moment, kregen we wat. Het was leuk samen met hem. Ik was stapel gek op hem. Dat was een ding wat zeker is. Later kwam ik erachter dat hij nog een vriendin had. Hij beloofde me om het uit te maken met zijn huidige vriendin. Op een gegeven moment, werd het me gewoon teveel, en werd ik steeds boos omdat hij het nog steeds niet uit had gemaakt. En ik was best jaloers op haar. Dus we kregen vaker ruzie. Ik controleerde hem alleen maar. Mijn hele dag bestond uit hem, uitzoeken waar hij was, wat hij deed, met wie hij was en noem zo maar op. Hij wou het op een gegeven moment niet meer. Nu zijn we twee maanden verder. En ik ben nog steeds stapel gek op hem. En ik wil hem zo graag terug, maar het lukt niet. Overal zie ik dat echte liefde niet verdwijnt maar het probleem bij mij is, is dat ik niet weet of dat hij echt wat voor me voelde, of dat hij me heeft gebruikt, En ik hoop zo dat het wel echt was tussen ons. Alsjeblieft help me?
De afgelopen 2 weken hebben we nog contact gehad, soms viel ik dan terug en probeerde ik ze te overtuigen (fout van mij?). Uiteindelijk is er deze week dinsdag nacht een bericht van haar naar mij verstuurd met een harde boodschap. Kortom zei ze dat wij 4 jaar maar hebben staan proberen en dat ze nu ineens de juiste heeft gevonden. Dat ik een utopie vasthoud en dat zij beter weet. Ze is nu gelukkig en ik moet dat dan ook maar worden. Ze vindt dat we niet samen passen en geen raakvlakken hebben. Voor meer dan 3 jaar heeft ze me wel gezegd dat ik de ware was. Nu ineens na een paar dagen iemand nieuw te kennen krijg ik dit over mij en denkt ze dat hij de ware is. Ze had dit al veel eerder moeten doen, ineens..
De reden om bij mij weg te gaan was voor hem dat hij de aandacht en waardering mist die hij in het begin van de relatie wel voelde. Ik heb gezegd dat ik dat snap maar dat we daar aan kunnen werken. Hij geeft aan nog veel van me te houden en hij blijft voor me klaar staan wil me overal bij helpen. Ik weet niet goed wat ik moet doen ik ga kapot van verdriet snap niet waar ik met mij zelf heen moet en ben sinds zaterdag vijf kilo afgevallen omdat ik geen hap door mijn keel krijg.
Wat mij betreft kan het gewoon allemaal een stuk gemakkelijker.........Laat binnen wie je binnen wil .. hef de status illegaal af........dat kost ook een vermogen..........en die mensen draaien toch al mee in het systeem.....En voor mensen met een baan moeten gewoon hun partner naar binnen kunnen halen...niet iedereen verdient nu eenmaal goed en ook niet iedereen heeft een hoge levensstandaard...
Hi Leo, goed zo :). Bindingsangst en verlatingsangst krijgt niemand 'zomaar', en alleen al het feit dat ze dit meldt betekent dat ze dat niet heeft. Want mensen met deze angsten erkennen dit niet, sterker nog, ze ontkennen het als je het zou benoemen. Neem het dus niet serieus, behalve dat je er rekening mee moet houden dat ze er mee wil aangeven dat ze om die reden dus geen relatie kan beginnen. Zo heeft ze een excuus in handen voor het geval dingen misgaan. Handig, slim, maar ook weer doorzichtig ;). Probeer haar vriendschappelijk te benaderen zonder iets terug te verwachten. De ene relatie voor de andere inruilen werkt nooit, dus pas daarvoor op. Groetjes, A.
2 maand geleden is het uit gegaan met mijn vriendin. Ik mis haar nog steeds heel erg en ga slapen / sta op met haar als 1e en laatste gedachte. We hebben een relatie gehad van 6 maand. Het ging alsmaar goed en we hadden natuurlijk veel plezier, vaak gedacht aan hoe onze toekomst eruit zou zien als we bij elkaar zouden blijven. Toen kwam er een dag dat ze tegen me zei dat ze begon te twijfelen aan de relatie. Dit kwam omdat ik een beetje raar tegen haar reageerde. We zitten op dezelfde school, zelfs in dezelfde klas en hebben alle vakken samen. Zoals ik al zei begon ze ineens te twijfelen. Dit kwam omdat ik zeer jaloers ben, en me 2 weken lang een beetje raar gedroeg tegenover haar. Ik kreeg ineens wat minder aandacht, en haar aandacht ging naar haar vrienden die ze een half jaar lang aan de kant had gezet voor mij. Ze heeft alleen mannelijke vrienden, niet echt vrouwelijke, en die auwehoeren op een bepaalde manier met elkaar die mij niet echt aan stond, daar hebben we vaker gesprekken over gehad en ze zei dat het beter was voor de beide van ons als ik me daar overheen zou zetten. Dat heb ik vaker geprobeerd maar de jaloezie lag diep bij mij. Er zat niks achter, en dat weet ik ook zeer goed. Het was niet het vertrouwen wat miste, want ik vertrouwde haar volledig, maar het zat me gewoon niet lekker. Mijn maten zeiden ook dat ik daar niet jaloers voor hoef te zijn, maar toch was ik het. Toen ze zei dat ze twijfelde, waar we over hebben gepraat tijdens een etentje, heb ik haar maar anderhalve week met rust gelaten, haar gewoon de tijd geven om te laten denken. Ze is toch tot de beslissing gekomen om het uit te maken, waar ik heel kapot van ben. Ze heeft dingen gezegd zoals: ik ben echt even klaar met een vriendje hebben en bij de volgende ga ik echt wel uitzoeken of diegene niet zo jaloers is. Daar ben ik nog steeds zo kwaad om. Ik heb zoveel voor haar gedaan, en aan de kant gezet. Mijn maten heb ik een beetje aan de kant gezet voor haar, school, bepaalde dingen waar we het niet over eens waren heb ik ook aan de kant gezet. Alle tijd die ik had heb ik aan haar besteed, en de rest laten vallen. Maargoed. Nu is het 2 maand verder, en ik wil haar heel graag terug. Ik heb haar 2 maand met rust gelaten, niet echt contact opgezocht en aan mezelf gewerkt. Ze heeft nog steeds haar kleren etc. bij mij thuis liggen. Is er nog een kans om haar te laten zien dat ik o.a. veranderd ben in bepaalde punten, en het misschien nog een kans te geven? Dat ze van me gehouden heeft weet ik zeker, er zijn ook genoeg dingen die ze goed heeft gedaan en waar ze me speciaal om liet voelen. Ik ben nu gewoon onzeker, en wil weten of er nog een kans is op een nieuw begin, en ik hoop dat jij me daar een antwoord op zou kunnen geven, of in ieder geval advies.
Vorig jaar heb ik een paar maanden iets gehad met een man die ik al wat langer kende. Hij was toen net een half jaar gescheiden en daardoor is het uiteindelijk tussen ons ook over gegaan. Hij had nog geen bevredigende omgangsregeling met de kids, mocht ze zelfs uiteindelijk een tijdje helemaal niet zien en was hij ook met een nieuwe baan begonnen, dus veel energie nodig voor andere dingen. Ik vond het heel jammer, want we kennen elkaar al een tijdje en toen we gingen daten nam hij alle initiatief. Het voelde heel goed, maar toen ik enthousiaster begon te worden en hem meer ging smsen en dergelijke werd het minder. Hij zei toen ook dat hij bij mij te veel druk voelde omdat ik er klaar voor ben en zo enthousiast was. Hij wilde mij wel blijven zien, maar niet toe aan relatie (pff story of my life geloof ik…).
Ik wil zo graag weten of iemand mij kan vertellen of deze koppige man bij mij terug zal komen, wanneer ik hem een maand zijn rust gun, of dat hij er echt definitief een einde aan heeft gemaakt. Ik vind het zo vreemd dat hij constant zo emotioneel werd tijdens ons afscheid en dat hij opmerkingen maakt als ”dat weet je toch niet” als ik spreek over ons weerzien.
Denk niet dat iedere man met elke vrouw naar bed wil. Je bent er misschien heilig van overtuigd dat je partner, platonische vriend of mannelijke collega het liefst met iedere vrouw op aarde het bed zou delen, maar dan heb je het mis. Ook al kijken mannen graag naar al het vrouwelijk schoon om hen heen, ze zijn meestal erg selectief als het op sekspartners aankomt.
nu gisteren heb ik na een paar dagen serieuze ruzie te maken me haar een echt rustig gesprek gehad ! de reden waarop ze met die jongen kontakt heeft gezocht was omdat ze ergens hoopt om met hem de relatie het geluk te kunne / mogen hebben die ze met mij wou maar nooit gegund zou zijn door haar moeder ! want die had een tijdje geleden nog is gezegd toen ze op een smsje antwoorde ! ik hoop dat ge ni aant sturen bent wie ik denk dat het is nooit komt diene in uw leven nooit hoorde mij nooit ik laat het ni toe !
Dus jij laat het van hem afhangen, wanneer hij daar klaar mee is, en vrij is om te doen en laten wat hij wil. Voor jezelf opkomen betekent dat je allereerst weet wat JIJ wil, wat voor soort relatie JIJ voor ogen hebt en daar niet vanaf stapt. Dat je tegen hem zegt dat je iemand wil die vrij is om 100% voor jou te gaan. En tot die tijd dan maar niet. Eerst zijn zaken afwikkelen met haar en dan zien jullie wel verder..

We zijn drie maand samen geweest. In het begin heeft hij tegen zijn ex gezegd dat hij een vriendin had (wou wel mijn naam niet geven) en zij is daar al volledig beginnen op tilt slaan. Na een poos wist ze wie ik was en zei ze dat ik geen meisje was voor hem. Ik voelde na een poos dat het niet helemaal goed zat want ze hebben nog veel gemeenschappelijke vrienden en ik kon nooit meegaan omdat hij zei dat zijn ex anders zou doorslaan. Ik pikte dat in het begin want ik dacht dat het gewoon een fase was dat ze het moest aanvaarden en wou het even tijd geven. Ze werken immers elke dag samen en ze zijn maar met twee.
Hi Arnold, hartelijk dank. In jullie relatie was je ex degene die jou claimde en beslag op je wilde leggen. Alsof je haar bezit was. Het frappante is dat ze voor zichzelf heel andere normen heeft bedacht. Zo is ze binnen zes weken al met een andere vriend, wat bewijst dat de liefde voor jou niet veel voorstelde. Het was bezitsdrang, en dat is helaas iets heel anders. Je vragen:

Geef hem zijn ruimte. Mannen zijn het niet gewend om hun persoonlijke problemen met hun vrienden te bespreken. Het kan zijn dat hij zijn problemen liever in zijn eentje verwerkt. Als een man dichtklapt op het moment dat je met hem over zijn problemen wilt praten, trek je dan terug en geef hem de tijd om er zelf over na te denken. De meeste mannen zullen het zelf aangeven als ze graag over hun problemen willen praten.
Ze zei me ook achteraf dat haar vader dacht dat ik een relatie had met zijn vrouw op vakantie. Dit omdat ik het lintje van haar beha had terug gezet want het hing half over haar arm. Ik was dat zelfs vergeten omdat dat voor mij niets voorstelde, en ik heb goede manieren. Hij had me gezien midden in de nacht in onderbroek terugkomen van terras naar de kamer terwijl zijn vrouw net terug kwam van het toilet. Ik kon gewoon niet slapen, te warm, teveel nadenken van dat bedrog enz.

Dank je wel voor deze waardevolle informatie, ik herken hier 100% t gedrag in van diverse ex-partners, die natuurlijk ook weer t gedrag spiegelen van mijzelf (je trekt aan wat je uitstraalt 😉). Bij mij zit t op n diepere laag; BEWUST wil ik graag n duurzamere relatie.. ONBEWUST trek ik partners aan die daar niet klaar voor zijn.. heb je meer info/oefeningen hoe ik deze bindingsangst bij mij in deze diepere laag aan kan pakken en helen? Ik gebruik nu Ho ‘oponopono en wil starten met EFT, heb jij nog andere opties? Vriendelijke Groet, Nicole
Ben je een vrouw, dan is de volgende informatie een krachtig hulpmiddel, want het is nogal wat: Het hart van een man terugwinnen door hem te laten begrijpen wat hij nodig heeft. Soms omdat hij het zelf niet goed snapt. Hoewel het waar is dat mannen een vrouw verlaten om uiteenlopende redenen, is het zo dat het uiteindelijk terug te voeren is op slechts een ding: Het mannelijk ego. Men zegt dat het mannelijk ego maar liefst zeven keer groter is dan het vrouwelijk ego, misschien zelfs meer. Zoals een moeder een natuurlijke drang voelt om haar kind te voeden, voelt de man een sterke, natuurlijke drang om zijn ego te voeden. Voorbeeld: Je zou een leeuwin en haar welpje niet durven te bedreigen, toch? Dat zou gekkenwerk zijn, want het betekent je ondergang. Zo ook bij de man. Om hem niet het gevoel te geven dat zijn ego wordt bedreigd, is het zaak zijn ego juist te voeden. Dat is de basis. En dit is precies de reden waarom minnaressen een getrouwde man aan de haak slaan en hun loyale en liefhebbende echtgenotes het nakijken hebben. De sluwe indringsters voeden het ego van de man en doen er hun voordeel mee.
mijn ex kwam uit en afcickliniek en na dat het weer uit ging tussen ons ging hij weer vollop aan de drugs.. Ik gaf hem de schuld dat het uit was door te zeggen dat ik niet meer met iemand wil zijn wie afhangkelijk is van drugs.. ergens is dat ook wel waar maar hij was zo sterk hij wist wat die wou had veel meegemaakt en vocht ervoor om een beter mens te worden! en toen ik nog met hem ging lukte dat hem zo goed!. nu is het alweer 5 maanden uit... ik kom nogsteeds welleens bij zijn ouders maar alleen als hij er niet is, hij mag niemand zien hij heeft geen mobiel/facebook meer omdat hij net weer afgekikt is en heeft geen contact meer met de buiten wereld. ik moet nu niet egoistische zijn dat weet ik maar ik wil hem zo graag terug hij heeft me in die tijd dat die in de kliniek zat twee brieven geschreven daar stond in dat ik 'de enige en de eerste was als hij weer klaar voor de liefde was' en in de tweede brief schreef die dat ik een andere jongen moest zoeken en hem met rust moest laten dat hij het nog niet aan kan.... maar ik kan het niet aan om hem met rust te laten!! IK WIL HEM ZO GRAAG TERUG... ik was altijd zo gemeen in onze relatie we scholden en vochten door mijn agressie stoornis ODD maar het was allemaal mijn schuld ik ben veranderd voor hem heb met mensen gepraat die van mij een beter mens hebben gemaakt en dat wil ik hem zo graag laten zien ....ik kan normaal doen maar ik zie geen manier om hem weer terug te krijgen
×