Daarnaast mis je iemand die afwezig is ook emotioneel. Dat heeft er vooral mee te maken dat je bepaalde ervaringen niet meer kunt delen. Na een lange werkdag wil je je verhaal kwijt, maar dan is er niemand om naar je te luisteren. Of met kerst blijft één stoel aan tafel leeg, omdat je zoon in het buitenland studeert. Je kunt iemand trouwens ook in paktische zin missen. Als je partner veel voor zijn werk op reis is bijvoorbeeld, en jij in je eentje de zorg draagt voor het huishouden en de kinderen. Het gevaar van zo’n situatie is dat je iemand niet alleen mist, maar je ook in de steek gelaten voelt.
Nu hij vertrokken is, is er voor mij echt een deur geopend en zie ik pas in hoe rot ik tegen iedereen in mijn omgeving heb gedaan. Ben sinds vorig jaar bijna nergens meer geweest, ook niet met mijn ex mee naar vrienden of familie. Zij hebben ook tegen mijn ex gezegd dat ik veel te afstandelijk ben en een 'eenling'. Nou, daar geef ik ze groot gelijk in, zo erg heb ik me afgezonderd. Ik kijk altijd wel even de kat uit de boom, maar kan over het algemeen goed met mensen praten en gezellig zijn. Alleen is dit het laatste jaar helemaal verdwenen. Ik ben absoluut niet tevreden met mezelf, mijn werk en het feit dat ik niemand meer zie.

Mn broek zakte af, ze zat er naast.Kan r begrijpen, ook haar keus., Maar dat had ik je al eerder geschreven. Voelde me met al die mensen gedwongen een verklaring af te geven die ik niet had. Heb t maar gegooid op ‘vroeger’. Dom. na ontvangst van die brief gevraagd of we konden praten en die uitnodiging op onze speciale dag voorgesteld, omdat ik r graag wou zien, Ze sloeg m af en bood aan wel een keer af te willen spreken als ik dat nodig had om door te gaan maar verder voorlopig dan geen contact wou, Ik denk dat dit voor haar achteraf wel een escape was om toch elkaar te zien onder het voor haar ‘correcte’ label. Toen niet gedaan en gezegd dat ik de keus respecteerde, . Paar dagen later alsnog gevraagd of dat kon onder mom van haar idee. (slap ja, ik weet t, wou het zo graag uitpraten) Schreef ze terug dat ze had nagedacht en t niet op dat moment kon. En contact voorlopig niet goed leek. Dit was eind dec. Ondanks dat je t afraadde heb ik enkele weken later toch een brief gestuurd. Een soort klaar de lucht deel twee. Immers we hadden elkaar niet meer gesproken. En dat was verstikkend. Heb verteld dat ze bepaalde dingen niet zo hoefde te zien en dat ik eraan werkte en graag een streep onder het gebeurde te zetten voor dat moment omdat er al genoeg over gezegd en vooral gezwegen was. Verteld hoe het met me ging. Dat was fout denk ik, toch bewijzen. Het niet rechtzetten doet zeer, maar Inmiddels heb ik de klap en de paar zaken die er waren wel verwerkt cq opgelost en ik denk door dit gebeurde zeker versneld is. Verder aangegeven hoe ik een toekomst zag, met haar en dat die zonder haar er dan iets anders uit zou zien. En dat ik vertrouwen had. Geen reactie helaas. Heb toen besloten het ook maar af te sluiten bijna drie maand terug, hoe graag ik dat ook niet wou.
Het is een meisje dat heel vrijgevochten is en zelf wil bepalen wat ze kan en doet! dit bewonderde ik altijd in haar. Echter voor mij was dit mijn eerste vriendin. Ze had zelf een aantal relaties ervoor gehad met een paar verkeerde gasten. Hiervan was ze een beetje angstig geworden. Bang dat ik ook zo zou zijn en haar als een trofeetje zag. Ik heb met al mijn liefde geprobeerd te bewijzen dat dit niet zo was en dat is ook gelukt.
Ik ben nu drie maanden uit elkaar met mijn ex. Ik heb een hele hoop fout gedaan waarvoor ik wilde veranderen maar dat pakte niet goed uit. Toen wilde hij mij geen kansen meer geven. Hierom heb ik hem helemaal uitgescholden echt met dingen die ik nooit had mogen zeggen. Hij is daar zo kwaad om dat die 0,0% contact meer wil. Hoe gaat hij dan ooit nog bij mij terug komen want ik hou heel veel van hem en zou nog steeds een toekomst willen met hem. Help alsjeblieft
Hallo, onlangs zijn ik en mijn partner uit elkaar gegaan en dit valt me nogal rauw op mijn dak, ik zou graag wat tips willen hebben hoe ik dit kan verwerken en of ik ook haar terug kan winnen. We hebben bijna 5 jaar een relatie gehad, ken haar al 8 jaar en we hebben ook 3 jaar samengewoond, op een gegeven moment lukte het niet meer omdat ik door mijn depressie schulden had opgebouwd. Toen zijn we tijdelijk uit elkaar gegaan en ben ik weer bij pap en mam gaan wonen, we zijn toen toch weer bij elkaar gekomen en dat ging ook een tijdje goed. Tot we een keer ruzie kregen en ze geen contact meer met mij wou, ze heeft het toen ook uitgemaakt en hierdoor zit ik met een leeg gevoel en kan er eigenlijk ook niet met mensen over praten in het echt. Ik hoop echt dat iemand me hier mee kan helpen en me wat ondersteuning kan bieden want ik ben ten einde raad, ik zou er alles voor geven om ook gewoon nog 1 gesprek met haar te kunnen voeren en om gewoon te snappen waarom dit zo is gegaan etc. Maar dit gebeurt niet want ze heeft me geblokt op facebook etc en wil geen contact meer met mij. Alvast bedankt voor de hulp het is zeer welkom!
Jaloezie is gezond maar wanneer het doorslaat in wantrouwen en verdenkingen moet je jezelf afvragen of jij niet het probleem bent. Bedenk ook hoe het is als jouw partner jou continue controleert/uithoort en geen antwoord wat je geeft het wantrouwen bij de partner weg neemt. Je hoort elkaar in een relatie blindelings te vertrouwen en het zal erg pijn doen voor je eerlijke partner als je diegene continue wantrouwt.
Contact met hem opzoeken of op hem reageren, wanneer hij contact opzoekt, is net als een drupje alcohol proeven wanneer je alcoholist bent. Je vervalt weer in oude patronen, omdat het vertrouwd aanvoelt. En hij zal de allerliefste versie van hemzelf zijn, puur om jou weer op het punt te krijgen dat je hem terugneemt. Hij wacht op dat moment van zwakte. Gun het hem niet.
Hij wil dus afspreken maar ik denk dat ik van te voren wel duidelijk moet zijn dat ik geen herstart wil. Want dat wil en durf ik ook écht niet nu. Ben bang dat het me in verwarring gaat brengen om hem weer te zien, van de andere kant istie lang weg en een mooi afscheid is ook wat waard. Lastig vind ik het. Wat zou je me adviseren? Je schreef al over vriendschap. Dan zou hem nog een keer zien voordat ie gaat niet verkeerd zijn, misschien op een neutrale plek? Wat denk jij?
Ik ben verhuisd en we mailen en app-en nu veel. Ik zie dat hij kapot is en veel verdriet heeft. Maar ook dat hij zwelgt in zelfmedelijden en erg met zichzelf bezig is. Ik word dus emotioneel heen en weer geslingerd. Ik wil hem niet kwijt en ik heb het gevoel hij mij ook niet, maar van de andere kant voel ik me zo gekwetst nu en begrijp ik hem niet.
Wat een verhaal maar goed wel interessant, echter ik ken een meid sowieso al 5 jaar als het niet langer is het was heel vlot al leuk contact met name door haar vlotte babbel, ik ben (was) juist verlegen toen ik haar leerde kennen was ik veel met een goede vriend van me eigenlijk werd ik uit genodigd en mijn goeie vriend toen ook single juist niet en ze heeft me ieder jaar wel een keer uit genodigd om uit te gaan, en ben wel mee geweest een of twee keer in het jaar echt vaker vroeg ze me niet echt ze is een jaar ouder dan mij, laatste jaar vroeg ze me al wat vaker mee (in alle gevallen waren er meer vrienden van haar bij) ik heb ook wat keren afgewezen om mee te gaan ik was of te vermoeit of had andere dingen te doen. alleen sinds dit jaar word ik voor bijna alles mee gevraagd ook nu zijn er vrienden van haar meestal 1 of een keer 2 maar over het algemeen niet meer bij. om dat ze een jaar ouder is voelde ik me niet zo aangetrokken door haar maar sinds kort wel steeds meer maar voor mij nog niet echt een bijzonder gevoel of zo het valt mij echter op of ja ik krijg een beetje een gevoel dat ze of mij gebruikt als een soort zogenaamde relatie vriend of dat ze me test op mijn jaloezie (hoe reageer ik als andere jongens dicht bij haar zijn en zo niet zoenend wel knuffelend.) echter de laatste keer ”werd” ze gezoend en keek ze mij aan met van die ogen ik wil dit eigenlijk niet normaal ben ik niet zo sterk in die lichaamstaal herkennen maar voor mij kwam dit best sterk over, verder verteld ze me veel over haar one nights misschien om dat ik me aanbied als luisterend oor, maar het lijkt me ook een beetje weer een soort test? nu op het punt van dit onderwerp van de blog, de allerlaatste keer begon ze ook over die jonge waar ze toen mee kuste (zoende) en die blik gaf ze had het ook over dat ze bij hem was geweest maar dat het niet echt zo haar typ was maar ze toch weer had gezoend om dat hij zo lieve jonge was, ook begon ze over andere jongens even, ze zij dat er zoveel leuke lieve jongens waren maar dat ze er niks mee durfde te beginnen om dat ze bindingangst heeft nu vraag ik me af is dit dan echte bindingangst en wat moet ik er nu mee? voor mij is ze momenteel een gewone vriendin, en ik hoop zeker dat ook te blijven en wie weet hoe het over 5 jaar is maar ik ben daar niet mee bezig naja eigenlijk beginnen me wel wat vraagtekens op te komen. zo zijn er nog vele andere dingen die ik een beetje vreemd of naja bijzonder begin te vinden, zo ben ik ook door haar uit genodigd op de verjaardag te komen van haar moeder terwijl ik die nog maar 1 keer heel kort gesproken heb waar zij niet bij was. maar zo heb ik meer van deze gekke dingen, die ik ook besproken heb met andere vrienden die kunnen er ook geen knoop aan vast knopen, (meiden zijn soms rare wezens haha) ik ben benieuwd naar jullie verhaal en of jullie hier iets uit dit verhaal kunnen halen en met name of ze wel of niet bindingangst heeft? Oja zolang ik haar ken heeft ze maar 1 relatie van bijna een jaar gehad trouwens en volgens mij wat ze al is zij was hij te jaloers voor haar als ze uit ging met andere jongens enzo. bedankt voor jullie antwoord en groetjes.
We hebben intussen wel contact gehouden tot sinds kort en je raadt het al.. ik heb dus alles gedaan wat door iedereen afgeraden wordt.. ik heb haar bestookt met Whatsapps en Facebook berichten ( wel prive ) in alle soorten en maten om zo maar te zeggen. Telkens als ze zei dat ze twijfelde en naar huis wilde komen nam ik dat als reden om haar te bestoken met berichten en telefoontjes om haar over de streep te trekken, maar telkens als ik dacht dat ik het zover had trekte ze zich terug. Ik weet nu dat dat fout was en heb ik haar waarschijnlijk alleen verder weg geduwd.
Wat een interessant onderwerp..ik ben bang dat ik ook zo iemand ben tegen gekomen. Ik ben super verliefd op hem. Vanaf dag 1 en nog steeds! 1,5 jaar nu. Wat ik voor hem voel is zoveel sterker als mijn hele huwelijk was. Hij blijft me triggeren, zelfs kussenen en mij het gevoel geven dat hij toch om me geeft! Als ik er naar vraag, krijg ik als antwoord dat het van zelf ging. En zonder bij na te denken…maar inmiddels zit ik weer met die vlinders…op dat moment heerlijk maar na zo’n antwoord ga je kapot van verdriet…!! En toch blijf ik die gevoelens voor hem hebben….ik weet niet zeker of hij bindingsangst heeft. Ik hoop het niet…!!!
Nu zijn we opnieuw een jaartje half samen, maar ik stel vast dat de laatste tijd ik me toch niet zo super voel. we leven in een sleur. Altijd zijn de kinderen er en nooit hebben we tijd voor ons samen. ik heb dit al een paar keer laten vallen maar dit zonder veel succes. Ook zijn we op liefdes vlak veel achteruit gegaan in het laatste jaar. We leven samen maken geen ruzie maar meer is er niet meer. Ik weet niet wat te doen en voel me soms dagen slecht.

Mannen zijn meestal langzamer in het hechtingsproces, omdat ze heel voorzichtig zijn bij het leren kennen van een vrouw, voordat ze zich aan haar binden. Ze daten een tijdje voordat ze zich je vriend noemen, en ze zijn een tijdje je vriend voordat ze zich verloven. Vaak is dat moeilijk te accepteren voor vrouwen, maar we kunnen er ook een belangrijke les uit leren. Mannen willen er zeker van zijn dat zij op alle fronten bij hun partner passen (iets wat vrouwen ook zouden moeten zijn). Dit proces moet in hun eigen tempo gebeuren. Zet een man niet onder druk om een beslissing te maken voordat hij je echt kent; dat maakt hem alleen maar onzeker. Praat niet over trouwen, tenzij hij erover begint of als jullie ongeveer een jaar een relatie hebben.
Hi Sonja, je vraagt naar haar priveleven om nog enige controle over haar te bewaren, hoe weinig ook. Maar het werkt niet behalve dat ze omgekeerd hetzelfde doet. Vraag haar NIET wat ze doet en met wie. Afstand bewaren betekent ook dat je je eigen priveleven moet afschermen. Elkaar uitgebreid informeren is geen afstand nemen. Het is wanhopig in elkaars leven blijven om de verkeerde redenen. Groetjes, A.
Wat ik niet snap is waarom ze plots zo omslaat in haar gedrag. Zo vroeg ze me nog om advies zaten we uren te bellen en kreeg ik nog de sleutels van haar moeders huis om ff de hond uit te laten en 3 dagen later word ik weer genegeerd. Terwijl ik zoveel voor haar heb gedaan de laatste weken. We hebben ook geen ruzie gehad verder. Zij is ook niet het type meisje dat de schijn kan ophouden. Want zodra er iets mis is dan merk je dit gelijk aan haar. Dus dit kwam echt heel onverwachts in tegenstelling tot onze eerdere breuk.
Ex en ik zijn 25 en 24. We zijn nu voor de tweede keer uit elkaar. We hebben de eerste keer 3 jaar een relatie gehad toen hij 't ongeveer 2 jaar geleden uitmaakte, omdat hij twijfelde (terecht overigens, want het ging ook niet goed - allebei niet volwassen genoeg). Na ongeveer een half jaar toch weer samengekomen. Hij heeft me in eerste keer dat het uit was wel veel valse hoop gegeven (af en toe bellen en dan zeggen dat ie me miste om de dag erna te zeggen dat ie dat niet had moeten doen) en zelfs even een nieuwe vriendin gehad (terwijl hij tegen mij zei dat ie dat niet had). Goed, dat heb ik hem allemaal vergeven in de naam der liefde. Maar nu waren we een tijdje verder (iets meer dan één jaar) en het ging weer niet lekker. We liepen tegen dezelfde dingen aan, die met name bij hem lagen (hij is nogal egoïstisch en negatief ingesteld). Hij begon weer te twijfelen en tot overmaat van ramp kwam ik erachter dat hij aan het smsen was achter mijn rug om met een andere vrouw. En, hij daarover had gelogen (ik had er namelijk al om gevraagd en toen was het niet zo, dag erna kwam ik erachter). Dat krenkte me zo, omdat we allebei erg duidelijk naar elkaar zijn dat we dat niet zouden pikken. En hij deed 't toch, nog geen 1, 5 jaar nadat hij me al zo had gekwetst met het uitmaken en de spelletjes + nieuwe vriendin.
Hey butterfly... Ik herken heel veel in je verhaal, ik was 7 jaar samen met m'n vrouwtje en hebben zelfs een dochter.. 2 weken geleden ging het stuk en hoe graag ik ook wil is ze het beu en zeg geen toekomst meer te zien in ons. Ik voel me gebroken en zelfs met het ebook lijkt m'n gemoedstand niet te verbeteren. Vraag me ook af dat als er echt heel veel gebeurt is het echt nog kans van slagen heeft. Heb er nooit bedrogen met een ander maar heb er wel op d'r ziel getrapt
×