Twee weken niets gehoord en ook niets laten sturen (wat voor mij echt een wereldwonder is!), ik was nog best trots op mezelf. Afgelopen week begon het te knagen aan me, en wilde graag weten hoe het ging daar. Kort smsje gestuurd, waarna s avonds reactie volgde en we over en weer wat stuurde, . Ik heb ook gestuurd dat ik hem miste en het gewoon graag weer wil oppakken… Geen reactie maar… Aangezien hier een hoop was gebeurd afgelopen twee weken (vervelende familiedingen e.d. toestanden) stuurde hij een sms zullen we morgenavond even bellen dan. Prima dacht ik, krijg ik dan vast antwoord. We hebben eergisterenavond dus bijna twee uur gebeld en het is (i blame myself) erg uit de hand gelopen kwa emoties bij mij. Ik heb gevraagd of de deur nu nog ope en kier staat of dicht is, en hoe nu verder. Hij voelt duidelijk niet te verplichtingen van een relatie te willen en toen hij zei "ik denk niet meer dat het gaat gebeuren" storte mijn wereld volledig in… immers… ik had toch die mail gestuurd. wat was er in godsnaam in twee weken gebeurd dat de rollen ineens zo omgedraaid waren? Vervolgens ben ik een hoop foute dingen gaan zeggen die volgens de kopjes hierboven juist NIET horen ;-) Ik heb gevraagd of hij wilde afspreken, dat wilde hij waarschijnlijk wel (en somde wat dingen op, wat we konden gaan doen)/ daarna kwam het deur is dicht verhaal, en aan het einde van het gesprek was hij zo in twijfel dat hij me er nu over wil terugbellen en er allemaal over wil nadenken… Je snapt waarschijnlijk mijn verwarring met deze tegenstrijdigheden/ woorden. Aangezien ik de hele nacht op ben geweest ben ik weer (ja: fout! ik weet het nu) een mail gaan sturen. Met de vraag of hij er het weekend dus op wil terugkomen. Het kan weer alle kanten opgaan, zoals u misschien zult begrijpen.
Hi Hoopvol, zoals ik al een beetje voorspelde regeert hij nu over het contact. Dat is niet zo gunstig omdat dit jou veel te afhankelijk maakt van wat hij nu eigenlijk wil. Je had de boot dus moeten afhouden. Nu dit niet gebeurd is en je elkaar echt uren hebt gesproken weet je nog steeds niet waar je aan toe bent. Hij spreekt dan wel niet zo lovend over zijn vriendin, maar dat betekent niet dat hij haar niet achter de hand zou houden. Zolang daar geen duidelijkheid over is, zou ik me niet laten meeslepen. Dat ie zich verslapen had is waardeloos. Een grote blunder. Maar erger is dat hij na een leuke dag met jou nog de behoefte voelde om met vrienden uit te gaan. Een heel slecht signaal dat aangeeft dat hij niet bepaald 'vol' van jou is. Wil je hem blijven ontmoeten, dan moet je niet stiekem hopen op een relatie, maar eerst eens inzetten op vriendschap. Zo kun je testen of hij voldoende van jouw aanwezigheid geniet, of dat hij misschien toch andere motieven heeft. Groetjes, A.
Ik wilde zo voor hem gaan… nu ik met mijn huidige vriend ben merk ik dat ik me vaak aan hem irriteer. Kijk hem niet aan bij het knuffelen. Zoek niet de intimiteit wat hij juist heel erg wenst. Ik krijg steeds meer een muur en vraag me af ben ik te snel in deze nieuwe relatie gestapt… heb ik bindingsangst of is hij blijkbaar toch niet de ware …vind de aanblik van zijn hoofd niet echt aantrekkelijk..
Ik zou ook niet afspreken. Zo blijf je in hetzelfde straatje. En wie weet geraken de gemoederen dan overhit en worden er verkeerde dingen gezegd, waar je achteraf dan weer veel spijt van gaat hebben. Al begrijp ik wel dat je het goed wil afsluiten. Heb je dat dan in het verleden nooit kunnen doen? Is het voor jou dan nog niet afgesloten? Ik zou zeggen, en dan uit persoonlijke ervaring: laat het rusten! Dan blijven alle opties nog open. Als zij echt contact met jou wil, laat haar dan maar het initiatief nemen maar zelf zou ik niet meer bellen.
Ik snap goed dat je je hier moeilijk over voelt, het is ook geen gemakkelijke situatie. Ik denk dat het beste wat je kan doen is kijken naar wat het beste is voor jou, niet voor hem of voor je relatie. Als je besluit om toch nog een poging te wagen moet je hem sowieso niet een makkelijke tijd geven, hij moet zich maar gewoon bewijzen. Klinkt misschien wat ruw, maar zo kan hij tenminste wel bewijzen dat hij er voor gaat.
Kreeg heel snel sms terug met antwoord. Liggen hier ook nog (kampeer) spullen. Kan voorlopig wel hier bijven hoor. Heb laatst op fb ook al Europe van Santana gezien en gereageerd.(beetje late reactie van mij, maar mooi) Dank je. Hoe is het bij jullie?X Ik heb toen terug gedaan: best goed, hoor. Ben boek (van jou) aan het lezen Waarom mannen niet luisteren… had ik veel eerder moeten doen.maar ja. Ik hoor van jou wel wanneer we vriendschappelijke afspraak kunnen maken.x
Ik ben 15 jaar, en had 7 maanden een relatie met een jongen. We waren super verliefd, deden alles samen, spraken altijd af enz. Maar ongeveer 4/5 maanden gelede maakte ik het uit. Ik vond hem een zak, want hij wilde opeens niet meer afspreken en toen ik bij hem langs ging als verassing zat hij met een andere meisje film te kijken met zijn arm om haar heen. Nou ik ging naar huis en whatsappte hem dat ik hem dringen moest spreken en hij kwam langs en ik zei dus dat ik het uitmaakte, en hij reageerde superlullig zo van eindelijk. Nou ik wilde niets meer met hem te maken hebben omdat hij zo lullig dee, maar een paar dagen nadat het uit was stuurde hij ik vind het jammer dat het uit is en het spijt me dat ik zo lullig deed ik hou nog steeds van je maar misschien is het beter als we even geen relatie hebben. Dat leek mij ook beter dus toen zijn we een paar maanden niet egt met elkaar omgegaan. Een paar weken voor de vakantie begon ( 2 maanden geleden ongeveer) vond ik hem super leuk weer en was ik verliefd en dat liet ik ook merken maar hij zei sorry ik wil geen relatie. De laatste dag voor de vakantie kwam hij langs om te zeggen dat hij iets met iemand anders had en dat hij dus niets met mij wilde. In de vakantie hoorde ik dat het met dat meisje na een week al weer uit was, en ik hebnu weer hoop. School is net weer begonnen en we gaan normaal met elkaar om maar ik wil dus heel graag een relatie met hem. Help me plz want ik hou egt heel erg van hem en ik mis hem zo
het klinkt allemaal zo mooi, maar mijn ex heeft in ruim drie jaar tijd drie andere relaties gehad en zegt nu stapelverliefd te zijn en dat hun liefde onvoorwaardelijk is. Heeft hij ook tegen mij gezegd en geschreven wilde me nooit meer kwijt en ga zo maar door. Wel toen hij de tweede relatie had en die na een jaar overging zocht hij me weer op en heeft twee keer Sex met me gehad. Mijn liefde voor hem is erg sterk en kan hem niet loslaten is dag en nacht in me gedachten, maar veel geprobeerd hem terug te krijgen, maar zijn liefde voor mij is over en hij zegt een nieuwe start is absoluut uitgesloten wordt nooit meer wat het geweest is. Er zijn veel vrienden van ons die het niet kunnen geloven dat het over is. Wat kan ik doen zodat hij weer bij me terug komt terwijl hij blijft volharden geen gevoelens meer voor me te hebben.
Ik heb ook een probleem met mijn ex. We waren ruim 1 jaar en 8 maanden samen voor dat we iets kregen wist hij niet of hij een relatie wilde aangezien hij nog nooit een vriendin had gehad, alsnog nam hij een relatie met me omdat hij echt verliefd op me was. We hadden een super relatie in mijn ogen dan, op het begin was t pittig omdat ik het super lastig vond om jongens te vertrouwen hierdoor kregen we regelmatig ruzie, na een paar maanden bleef de discussies wekelijks, maar juist de laatste maanden waren deze echt nog maar zelden.. We hadden bijna nooit meer ruzie alles leek goed te gaan alleen zagen we elkaar minder vaak doordat we onze eigen dingen hadden. Tot 5 weken geleden hij maakte het ineens uit omdat we geen klik zouden hebben. Ik ben er echt kapot van. Ik ben echt ten einde raad. Ik zou er alles aan doen om hem terug te krijgen. Er is al een meisje over zijn vloer geweest als een scharrel. Dat heeft me gekwetst. Ik laat hem echt elke dag wel weten dat ik hem mis echt super veel smsjes en ik weet dat het beter is om het niet te doen maar als ik het niet doe heb ik het gevoel dat hij me echt vergeet. Ik weet gewoon zeker dat hij de ware voor me is. Zo verliefd ben ik nog nooit geweest. Hij negeerd me op alles ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
Dit is het deel waar de meeste mensen het jammer genoeg niet halen. Geen contact is nutteloos, tenzij je tijdens deze tijd een positieve verandering in je leven probeert te maken. Als je gewoon thuis wilt blijven en gewoon de volgende maand miserabel bent, zullen de dingen niet veranderen, zelfs na een geen contact periode. Ja, je moet je na een breuk neerslachtig voelen en ja, er zijn wat voordelen om wat tijd door te brengen alleen en je relatie terug te analyseren. Maar op een gegeven moment moet je verder gaan en iets met je leven doen.
Als jij en je ex in een serieuze relatie waren, dan zullen ze niet zo snel kunnen doorgaan. In feite, geen contact gaat alleen om hen meer van je te doen missen en de goede dingen over je te onthouden. Je moet hier een soort van sprong in het diepe doen. Het alternatief voor geen contact is een soort van stalking van, wat waarschijnlijk zal leiden tot een terughoudende houding tegenover jou. Je hebt echt niet veel meer opties dan deze.

Ik heb een vraag ik heb een jaar lang samen gewoont met mn ex en dit ging erg goed we kende elkaar door dik en dun. Sinds ik derealisatie heb en een burnout en mn baan verloren ben door financiele problemen die mn ouders veroorzaakt hebben en helehoop drama van mn families kant, zegt ze dat de liefde voor mij er niet meer is dus toen heeft ze de relatie gepauseerd wat echt hartverscheurend is.ze zei dat ik aan mijzelf moet gaan werken en dat we een pauze nodig hebben en dat we daarna mischien weer bij elkaar kwamen. Ik slaap nu op een matrasje bij mn moeder maar ik hou nogsteeds zoveel van dr het groeide met de dag. Nu heeft ze een week geleden gezegd dat ze denkt dat het niet meer goed gaat komen en voorzichzelf gaat kiezen en dat ze eigenlijk wel opgelucht is en er niet veel verdriet om had maar het wel echt moeilijk vond. Ik wil haar zo graag terug idk what to do.
Graag had ik uw advies hieromtrent. Ik weet het, 3 weken is geen lange relatie, maar ik zag het echt zitten en wil hem eerlijk gezegd niet kwijt… Moet ik hem even met rust laten? We zien elkaar geregeld op café. Ik heb al een aantal pogingen ondernomen om te praten, maar telkens loopt hij van mij weg… dus voorlopig hou ik het enkel bij een goeiendag. Het idee dat ik zelfs de kans niet krijg om dit uit te praten, maakt mij gek van verdriet…
Hiermee bedoel ik, dat je zodra je een man nog leert kennen, niet praat over kinderen, huwelijken of huisdieren. Simpelweg omdat dat nog helemaal niet aan de orde is. Je leeft in het hier en nu en in het hier en nu heb je een leuke man die je pas net kent. Tuurlijk kom je op een bepaalde leeftijd dat je iets serieus wilt en je wil weten of een man dezelfde levensvisie als jij hebt, maar dat hoeft niet meteen in het begin.
Elke verslaving drukt op een relatie, tot een breuk aan toe. Haar nu proberen te overtuigen dat je stopt met die rommel en jezelf wilt verbeteren, zal niet meteen helpen. Zij moet namelijk na verloop van tijd zelf merken dat je ten goede bent veranderd. Dit kost tijd. Heel veel tijd! Omdat je eerdaags een gesprek hebt kun je het best direct korte metten maken met je drugsverleden en dit haar meedelen. Daarnaast moet je excuus aanbieden voor alles wat je in jouw ogen fout gedaan hebt en wat haar trof. Zeg erbij dat het gebeurene verkeerd was en dat je er alles aan doet om straks beter voor de dag te komen. Dat je erop vertrouwt dat het goedkomt, ook al duurt het nog een poos. Dat je dat belangrijk vindt. Ga niet gedetailleerd in op je oude gedrag, omdat je dan waarschijnlijk een te negatief gesprek krijgt. Verder is het natuurlijk aan jouw ex hoe ze zal reageren. Of ze verder gaat met die ander, of ze jou na een lange pauze een antwoord geeft en je misschien wel weer wil ontmoeten. Enzovoorts. Vooralsnog staat het er niet best voor, maar dat weet je zelf ook. Sterkte, A.

Het was gewoon weer een onschuldig gesprek, maar ik heb in de tussentijd toch wel wat gevoelens voor haar gekregen, en ik begon het gesprek te sturen; hoe vind je het tot nu toe gaan etc? Ze zei dat ze het op deze manier wel leuk vond maar ze zei dat ze echt geen vaste relatie wil omdat ze daar niet aan toe is; ze is erg gesteld op haar vrijheid zei ze. Haar tijd met haar ex was geloof ik meer dan 2 jaar geleden.
Ik heb op internet gekeken en daaruit blijkt waarschijnlijk dat het een rebound relatie is, maar dat weet ik niet zeker. Ik ben heel bang dat het een serieuze relatie is. Maar dat zal het waarschijnlijk niet zijn. Ze waren al hele goede vrienden (volgens mij, of ze waren langer met elkaar bezig) en er stond dat het ook vaak gebeurt dat je ex op een goeie vriendin valt (althans dat denkt hij). Een vriendschap wat meer word dus. Hoelang duurt een rebound relatie precies?
English: Make Him Miss You, Português: Fazer Ele Sentir Sua Falta, Español: hacer que él te extrañe, Italiano: Fargli Sentire la Tua Mancanza, Deutsch: Wie ich ihn dazu bekomme mich zu vermissen, Français: faire pour que vous lui manquiez, Русский: заставить его скучать по тебе, 中文: 让他想念你, Bahasa Indonesia: Membuat Dia Merindukan Anda, Čeština: Jak zařídit, aby vás postrádal, ไทย: ทำให้เขาคิดถึงคุณ, Tiếng Việt: Khiến chàng nhớ bạn, العربية: جعل الشاب يشتاق إليك, 日本語: 彼氏の気を引く, 한국어: 그가 당신을 그리워하게 만드는 방법, हिन्दी: उसे अपनी याद दिलाएँ
Iets meer dan een maand geleden heeft mijn ex gezegd dat het niet meer werkt. We hadden een relatie van bijna 2 jaar. Afgelopen half jaar ben ik heel erg veranderd omdat ik in een zwart gat ben geraakt na het afronden van een studie. Ik ben eind 2012 een burn-out gehad vanwege mijn extreme perfectionisme. Begin 2013 ben ik vervolgens mijn vriend tegen gekomen, hij makt me gelukkig, alles was perfect. We haalde het beste in elkaar naar boven en bespraken ook vaak onze toekomst samen en hij zag mij als zijn grote liefde en en persoon waar hij oud mee wilde worden. Afgelopen december is voor hem een punt bereikt dat het niet meer ging, ik ben vanwege een nieuwe studie op kamers gaan wonen, op een uurtje afstand ongeveer. Toen was ik veel alleen en ben ik veel gaan nadenken en door inzichten die hij me heeft gegeven dat ik beter verdien in mijn gezinssituatie. Ik heb hem in dit proces buitengesloten en eigenlijk heel erg buiten mijn leven gehouden en hij heeft het me meerdere keren gezegd en gevraagd wat er an de hand was, ik werd hier helaas niet wakker van. Toen heeft hij in december er een punt achter gezet en gezegd dat ik aan mezelf moest werken en dat we eventueel daarna wel zouden kijken, want zijn werk leed onder de problemen die wij hadden en het was niet meer de plezier die we altijd hadden. Nu hebben we elkaar al een maand niet gezien, en nauwelijks contact gehad, we hebben nog spullen van elkaar bij elkaar thuis liggen. Ik heb ingezien dat het helemaal niet goed met me ging en ben naar de dokter gestapt want ik begon terug te vallen in mijn burn-out gedrag. Ik ben dus nu ook bij een psycholoog om veel dingen van vroeger te verwerken en weer meer mezelf te worden. afgelopen weken heb ik wel nagedacht en voel ik me alweer meer mezelf en sterker, maar het missende gevoel lijkt nog steeds iedere dag erger te worden en ik wil hem nog steeds heel erg graag terug. Denken jullie dat het nog een kans heeft??

Het is nu 3 weken geleden dat mijn relatie van 3 jaar is verbroken. De reden van de breuk is omdat zij geen toekomst meer in ons ziet, ze zegt dat ze nog wel van me houdt maar het gewoon simpel weg niet meer aan durft. Ik snap er helemaal niets van! Sinds de breuk heb ik helemaal niets meer van me laten horen en zij ook niet naar mij toe. Is het nu definitief voorbij tussen ons? Of kan ik nog ergens op hopen?


Ik noem dit deel “De Instincten” omdat de meeste fouten een direct gevolg zijn van  mensen die hun instincten volgen. Het merendeel van de adviezen in dit 5 stappenplan is contra-intuïtief, maar het werkt. Wanneer je het leest, zul je begrijpen waarom en het zal zinvol klinken. Dus laten we beginnen over de dodelijke fouten die je tegen elke prijs moet vermijden.


In maart leerde ik mijn ex kennen na wat op en neer gemaild te hebben via internetdating. Zij (29) heeft een zoontje van 3,5 en ik (30) ben alleen en we wonen 80 km uit elkaar. Zij benaderde mij via internet. De 1e date was gezellig en ik zat lekker ongedwongen er in (ik ging er immers vanuit dat het toch niets zou worden, doordat zij een zoontje heeft). De volgende morgen kreeg ik een smsje van haar dat ze me een leuke en spontane vent vond, maar dat ze begreep dat het feit dat zij een kind had mij in de weg kon staan. Op dat moment dacht ik er zelf ook zo over. Toch hebben we een 2e en 3e date gehad, waarbij we op de derde date gezoend hadden. Het was ondertussen duidelijk dat zij wel meer gevoelens voor mij had en naarmate we vaker afspraken (en intiemer werden) begon zij steeds naar mijn gevoelens te hengelen en of we al iets hadden ja of nee. Ik heb het bewust een paar weken afgehouden, omdat ik zowel voor haar als mijzelf het gevoel wilde hebben dat ik er (juist vanwege haar zoontje) 100% voor zou willen gaan. Uiteindelijk werd ik dan ook stapelverliefd op haar en zij was dat dus al op mij.
Wij hadden ongeveer vijf maanden officieel een relatie, maar daarvoor waren we al een maand of twee/drie wel serieus met elkaar in de weer. Vele gesprekken via Skype/telefoon en paar keer daten. Het probleem dat zich voordeed, is dat ik een andere godsdienst heb dan hij. Voor ons geen probleem, maar voor de families (meer van mijn kant eigenlijk..) wel. Dat is probleem 1. Probleem 2 is dat hij ongeveer 3 uur van mij vandaan woont met de trein en 1.5 uur met de auto (wel heeft hij familie hier in de buurt waar ik woon waar hij in het weekend kon verblijven om mij ook te zien, maar ik heb niemand daar). Deze relatie was geheim voor mijn ouders omdat mij vaak door mijn moeder verteld is dat het niet kan/niet mag en wat er allemaal niet voor een drama gaat afspelen. Hierdoor durfde ik het niet te vertellen en hij was het er wel mee eens om er mee te wachten. Ik moest dus elke keer smoezen verzinnen om met hem af te spreken en dit werd verdacht. En het zat me toch deels dwars door te liegen tegen me ouders. Doordat ik dit niet te vaak kon doen omdat het anders te verdacht werd, zag ik hem niet zo heel vaak. Eerst een paar keer 1 x per week. Maar daarna zat er één keer een maand tussen. Dit zat hem dwars.
Nu is het zo dat ik in het begin ook enmotioneel reageerde . nu echter heb ik het een plaats gegeven . Maar hou nog veel van haar en zeker van mijn gezin . We hadden nooit echte ruzie maar gewoon in een sleur geraakt en uit elkaar gegroeid . Ik weet zal het de tijd moeten geven en leef me eigen leven en geniet ervan is er een kans dat exen met kinderen toch weer bij elkaar komen of als de liefde echt weg is nooit meer terug komt. Ik ben een goede vader maar het maakt het wel moeilijk allemaal vrienden wil ik niet zijn .
Wat mij betreft kan het gewoon allemaal een stuk gemakkelijker.........Laat binnen wie je binnen wil .. hef de status illegaal af........dat kost ook een vermogen..........en die mensen draaien toch al mee in het systeem.....En voor mensen met een baan moeten gewoon hun partner naar binnen kunnen halen...niet iedereen verdient nu eenmaal goed en ook niet iedereen heeft een hoge levensstandaard...
Dit is zo vanaf juli dit jaar. Ik ging ook al tijden met tegenzin naar mijn nieuwe baan die ik vanaf januari had. En ik kon het niet meer aan en heb in augustus ontslag genomen. Dus nu zaten we samen thuis. Want ik woonde inmiddels ook bij haar. Ging goed, op een paar keer na. De opbrander was wel lastig voor ons twee. Maar over het algemeen was het gezellig. Ze zij regelmatig dat we samen oud gingen worden, hadden het over kinderen enzovoorts. Toch is gister opeens de bom gebarsten na een meningsverschil en ligt het weer volledig aan mij.
Of je iemand bent die snel een ander mist heeft met verschillende dingen te maken. Hoezeer je je met die persoon verbonden voelt bijvoorbeeld. Je hecht je niet zomaar aan een ander; dat heeft een functie. Onze verre voorouders waren voor hun voedsel en bescherming volledig van elkaar afhankelijk. Het was voor hen dus heel belangrijk om bij elkaar in de buurt te blijven. Doordat je iemand mist is de kans dat dat gebeurt groter. En daarmee ook dat je overleeft.
Na een relatie van bijna 4 jaar heeft mijn vriend het uitgemaakt. Hij had het druk op mn nieuwe opleiding en ontmoette daar een meisje. De volgende dag spraken we af. Veel emoties. Die avond stuurde hij me een bericht dat ie even geen contact meer wou en had me overal op geblokkeerd om niet in de verleiding te komen. Een paar dagen daarna kreeg ik een agressief fb bericht van dat meisje. Dat ik op moest rotten en dat ik hulp moest zoeken omdat ik een tyfus kleuter was omdat ik er niet overheen kon komen tereijl iedereen doorwou met zn leven (2 dagen na de break up lol). Ook kreeg ik van mn ex zn vriend het een en ander te horen. Dat ik een *** stalker was. Ze hadden blijkbaar een nepaccount van mij gemaakt en mn ex zn vrienden lopen lastigvallen (heel volwassen). 5 dagen nadat het uitwas ontdekte ik dat ie met dat meisje. Zijn ouders zijn nog langs geweest en mogen dat meisje nou al niet. Een week later kreeg ik iets vab mn ex te horen. Zn ouders hadden namelijk verteld dat ie met me moest praten erover. Dat ging heel goed. Het was fijn om weer met hem te praten. Hij zei alleen dat ie moeilijk van mijn kont af kon blijven en keek de heletijd naar me en gaf me uit het niets knuffels, en geen vriendschappelijke, maar innige. Toen hij wegwou kreeg ik er nog 3. Je snapt misschien wel dat ik hiervan in de war ben en dat ik geen idee heb wat hij hiermee bedoeld. Vind ie me nog leuk? Zal zijn relatie lang duren?
‘Jij bent goed voor mij geweest.” Het klinkt arrogant, maar ik geloof ze! Ik probeer altijd een vrouw beter achter te laten dan dat ik haar aantref. Hoe doe ik dit? Ik zoek naar waar ik waarde kan toevoegen aan haar leven. Ik stel haar belang regelmatig (niet altijd) boven het mijne. Ik voeg waarde toe, help haar ontwikkeling. Ik stel vragen, stimuleer, ben een klankbord en we lachen nog samen ook. Het zijn van mijn vriendin is een positieve ervaring omdat ik dat belangrijk vind en doe wat er gedaan moet worden om het een positieve ervaring te maken.
Ik had een relatie en was nog niet zo lang gescheiden van mijn ex,maar mijn ex kon niet verdragen dat ik met deze vrouw een relatie had. Ze vertelde mij zelfs dat ze het spijtig vond dat het gedaan was,maar ze was wel blij dat het gedaan was. Een tijdje erna kom ik mijn vriendin tegen en zat ze samen met mijn ex,ze kennen elkaar al van kinds af aan,maar ze kunnen elkaar niet rieken en zien. mijn ex heeft dan nog een heleboel leugens tegen haar liggen vertellen,zodat ze zeker was dat het helemaal over zou zijn tussen mij en mijn vriendin. Toen mijn ex dit allemaal tegen haar aan het vertellen was,had mijn ex al iemand leren kennen,maar zogezegd geen relatie. Na dat gesprekt is mijn vriendin kwaad weg gegaan,heeft haar tel veranderd,kan haar niet meer bereiken. Nu mijn ex zeker was dat het over was met vriendin,is zij een relatie aangegan met dien andere. Ik ben er zeker van dat mijn vriendin mij ook nog steeds graag ziet,maar ze wordt gedwongen door haar zuster,moeder,vader en dochter om mij te laten vallen. Inderdaad er zijn dinges tussen ons gebeurd,mede door ex,dat de pellen nu van mijn ogen zijn gegaan,alhoewel ik mijn vriendin steeds graag heb gezien,nu nog. Nu kom ik soms ex nog tegen alhoewel ik een enorme haat en woede tegenover haar heb. Ik probeer haar steeds te ontwijken als ze ergens binnen zit,drink ik snel ene en ben ik weg. Soms gaat zij weg en een tijdje erna komt ze met andere mensen terug binnen en zit ze daar te grijnzen met hare schijnheilige lag. In het begin dat we uit elkaar waren,met ex,had ze geen contact met onze vriendenkring. Ik zei toen tegen iedereen,geef ze wat tijd en dat komt wel allemaal terug in orde. Na enige tijd is dat inderdaad terug in orde gekomen en is iedereen har kant beginnen kiezen met als gevolg dat ze mij nu zwart maken tegenover iedereen. Ze heeft zo eens sex gehad met de buurman als we nog maar 6 maand getrouwd waren,iedereen wist er van,behalve ik. Dan zijn er nog verschillende sexuitspattingen van haar aan het licht gekomen. Ik ben dan zo in contact gekomen met vriendin en zijn dan een relatie begonnen. Daar waren dan de zogezegde vrienden allemaal kwaad voor,want dat kon of mocht niet. Nu al deze vrienden kunnen mij de dag van vandaag gestolen worden. Het enigste dat ik wil is mijn vriendin terug krijgen en de rest allemaal de rug toekeren. Ik heb al inderdaad heel diep in de put gezeten,brieven geschreven en meer,wat ik lees verkeerd is,maar wat kan ik nog doen?? Ik ben en zit echt ten einde raad.

Wat je nodig hebt is een hoop geduld en het overwinnen van eventuele trots. Echte liefde kan niet in een flits verdwijnen en elke dag wordt oude relaties weer nieuw leven in geblazen. Geef na een breuk in eerste instantie de weglopende partij de ruimte die hij of zij nodig heeft. Bedelen, smeken, achtervolgen door telefoontjes, e-mail, sms, visites en lastig vallen werkt allemaal averechts. Houd wel in gedachten dat de ander net zo eenzaam en gekwetst kan zijn als jij, en zich afvraagt of hij/zij een fout heeft gemaakt, je misschien net zo goed terug wil. Men zegt dan ook dat als je van iemand houdt, je voor de ander vecht. Vechten voor een ex kan een teken zijn van grote liefde, daarbij komt dat je jezelf bevrijdt van schuldgevoel op de lange termijn als je voor je gevoel alles hebt gedaan om de ander terug te winnen. Jou treft geen blaam meer. Maar voordat je actie onderneemt, bedenk dan altijd of je de ander echt terug wilt, of enkel kwaad bent omdat je eer is aangetast.
Wanneer je echt van elkaar houdt, dan vecht je niet tegen elkaar, dan heb je geen kritiek, dan geef je niet op. Wanneer je echt van elkaar houdt, dan vecht je samen. Dan vecht je samen tegen kritiek, samen tegen mindere dingen, bijvoorbeeld tegen de oorlog die je partner in zijn of haar rugzak met zich mee draagt, samen voor een zo mooi mogelijke toekomst, samen.
Het is nu 2 maanden uit. Ik straal naar hem uit dat t goed gaat. Ik heb amper contact gezocht, niet gesmeekt, niet boos geweest, wel mijn liefde uitgesproken. Ben m wel regelmatig tegengekomen. De ene keer reageert ie lief en enthousiast, de andere keer koeltjes. Hij zoekt nooit contact met mij, op 2 kleine uitzonderingen na. Zondag zouden we gaan eten, eindelijk had ik t voor elkaar, maar hij belde toch af.
Nu twee weken geleden zijn we voor het eerst drie dagen naar Parijs geweest bij zijn allerbeste vriend. Ik had iets stom gedaan op een feestje waar we waren en de dag dat we thuis zijn belt die vriend naar mij (die ik natuurlijk ook al wat ken via hem). Hij zegt me dat ik dat niet had mogen doen, zeker omdat we samen waren. Ik zeg hem dat we geen koppel,zijn maar hij zegt 'jullie proberen toch iets te hebben'. Hij zei dat hij wist dat we het moeilijk hadden met zijn ex en zo die moeilijk doet en dat hij binnenkort een beslissing zou nemen en dat hij niet wist hoe het zou uitdraaien maar dat ik even geduld moest hebben en afwachten. Hij belde alleen maar om dat te zeggen. Ik snapte er niets van, kreeg natuurlijk hoop ...
op een zaterdag deed tie heel raar en er was een vriend bij hem, hij appte dat hij twijfelde dat tie het allemaal niet meer wist, vanaf toen ben ik 2 dagen later met spullen uit huis gegaan, om hem de ruimte te geven, uit eindelijk hadden we het een tijd gegeven maar heeft hij weer eerder afgebroken en gezegd dat hij er een punt achter wilde zetten , ervoor vechten vond tie niet waard ( terwijl je 6 jaar samen bent en er net voor gekozen heb om samen een huis te kopen). vanaf dat moment praat hij op deze manier over de breuk en verkoop huis, het doet me allemaal niks en jammer van het huis maar het is niet anders.
Ik ben verhuisd en we mailen en app-en nu veel. Ik zie dat hij kapot is en veel verdriet heeft. Maar ook dat hij zwelgt in zelfmedelijden en erg met zichzelf bezig is. Ik word dus emotioneel heen en weer geslingerd. Ik wil hem niet kwijt en ik heb het gevoel hij mij ook niet, maar van de andere kant voel ik me zo gekwetst nu en begrijp ik hem niet.
Mijn vriend heeft het op 12 november met mij uitgemaakt, na vijf jaar verkering te hebben gehad. Alles leek perfect te zijn en in orde. We konden goed met elkaar praten, hij zei elke dag hoeveel die van me hield en toch was daar opeens het moment dat hij tegen mij zei: 'ik weet niet of ik nog verder met je wil, ik hou niet meer van je zoals eerst'. Voor mij een klap, omdat het allemaal zo onverwachts kwam. Ik had het totaal niet verwacht omdat die twee dagen ervoor nog vertelde hoeveel die van me hield en dat hij me echt niet meer liet gaan. Drie jaar geleden in dezelfde maand, heeft hij het ook uitgemaakt met me, maar is toen weer bij me teruggekomen na een maand.
Thnx! Het is moeilijk, maar zoals Astrid ook al eens gezegd heeft; mijn ex is verwend met zoveel aandacht. Hoop dat ik haar op deze manier in kan laten zien dat mensen (ik dus) weg kunnen gaan. Als ik echt zo belangrijk ben als dat ze toen zei, komt ze wel. Ik ga nu echt verder, zal wel moeten :). Al betwijfel ik of ze daadwerkelijk mij gaat missen. Nah ja whatever, life goed on! En ja spring is in the air! :)
Hi Sonja, het is heel moeilijk om na een intense relatie de juiste houding te vinden als je elkaar nog ziet. Maar je doet het een stuk beter dan in het begin, omdat je enerzijds letterlijk doet wat zij al die tijd wilde, en anderzijds haar in de war brengt over je intenties. Het overboord gooien van de hoop is dan ook de sleutel. Als er iemand is is die de hoop ooit terug kan brengen, dan is dat je ex. Vooralsnog zijn de signalen er niet naar om zelfs maar aan een relatie te denken. Ze heeft geprobeerd duidelijk te zijn met dat bericht dat ze liever een man en kinderen wil, dus helaas moet je dat serieus opvatten, of het nu waar is of niet. Probeer niet weer verstrikt te raken in details zoals nu met dat etentje. Zij heeft jou niet nodig, prima, jij haar ook niet. Houd die strategie gewoon aan en focus je niet op het ontdooien van deze ex, want een ex die zich hier niet voor openstelt kun je niet overhalen of overtuigen. Relaties beginnen altijd vanuit het hart, niet vanuit het hoofd. Houd dat voor ogen. Groetjes, A.

in het begin ging het zo goed met me meisje, maar ze heeft idd last van bindingsangst. opeens was het over toen het haar een beetje te benauwd werd. ik ging natuurlijk kapot. snapte er niets van. uiteindelijk ging ze weer contact met me zoeken en wilde ze op date. we kwamen hier tot de conclusie dat we toch wel bij elkaar willen zijn en dat ze aan zichzelf zou gaan werken in vorm van therapie. alleen moesten we het wel rustig aan doen wat logisch is voor iemand met bindingsangst. ik natuurlijk akkoord gegaan hiermee omdat ik nog steeds stapelverliefd op der was. alleen heb ik er na de eerste keer uit soort van verlatingangst eraan overgehouden en kon ik het eigenlijk helemaal niet aan. onbewust was ik haar alleen maar nog meer aan het pushen tot vaker afspreken en zoeken naar meer bevestiging. ze heeft ondanks dat ik me zo gedroeg het nog heel lang volgehouden. denk echt uit liefde. alleen ben ik de laatste tijd fout geweest door koppig te doen en niet terugbellen, onaardig doen enz. wel met de reden om haar volledig terug te winnen maar alsnog verpest. de dag nadat ze het uit maakte besefte ik pas hoe fout en gemeen ik bezig ben geweest. ze deed juist zo haar best en ik zag het alsof ze niets meer voor mij en ons wilde doen. er is nog geen week voorbij sinds het uit is en ik wil haar het liefst natuurlijk terug omdat ik het nu pas besef maar ze was aardig duidelijk dat ze het nu wel een plekje heeft kunnen geven en dat kan ik haar niet kwalijk nemen. op zijn minst wil ik haar laten weten dat ik haar nu begrijp en het zo erg waardeer dat ze het zo lang met me heeft uitgehouden terwijl ik me niet aan onze afspraak hield. en dat het me spijt dat ik haar zo veel verdriet heb gedaan. ze had het al zwaaar genoeg en dan kom ik om nog meer van haar te verlangen. hoe kan ik nu het beste handelen? ik wil geen appie of sms versturen want ik wil haar niet verplichten tot antwoorden en haar nog meer benauwen. maar ik wil wel haar op de hoogte stellen van hoe ik er nu over denk en mijn excuses maken. dacht zelf aan een brief. met een soort van grap erin verwerkt waarvan ik zeker weet dat ze moet lachen en hopelijk daardoor gaat terugdenken aan onze leuke tijden. doen of no go?
Heb het laten rusten, ook voor mezelf, en na een paar weken gevraagd of we op een vriendschappelijke en volwassen manier terug contact kunnen hebben en dat er veel veranderingen en positieve dingen in mijn leven zijn, dat we het verleden daar moesten laten waar het hoort, dat ik niet meer boos ben en dat mijn ogen zijn open gegaan. Vroeg hoe het was met haar en haar nieuw gezin en met de kleinste. Ik wou natuurlijk weten of ze nog met die andere man was of niet maar heb daar niet direct antwoord op gehad, ofwel wil ik dat niet inzien.
Ik weet het gewoon niet hoor.. Ik zit er heel erg mee. Hij betekent wel iets voor me natuurlijk.. Maar ik vind het lastig. Ik ben wel verliefd, hij weet niet of hij dat kan zeggen en of die me mist.. Ik weet niet of ik zo'n relatie wil. Ik durf zegmaar nu ook niet meer over mijn gevoelens te praten, aangezien ik een beetje het idee heb gekregen dat ik dat te veel doe. Zoals ik al zei, ik ben echt geen plakkerig persoon, 1 a 2 keer per week elkaar zien is wel prima en ik zeg weleens dat ik hem mis en dat ik zin heb om weer samen te zijn. Ik krijg daar alleen niet echt antwoord op terug.

Na jaar is het zover. Is ze weg bij me. Met zijn 2en hebben we het geweldig gehad echt waar. Bijna 3 jaar samen. We hebben ook een hoop stress gehad heel veel stress. Ik ging bijna failliet zij een miskraam. Depressie noem maar op. Van de zomer heb ik der naar der ouders gestuurd omdat daar haar psyg zat. Ze had er veel moeite mee. Ze kwam om het weekend maar zodra ze naar huis moest kregen we ruzie en ze kon dat niet handelen. Op een gegeven moment hebben we gezegd we moeten stoppen en afzonderlijk doorgaan we konden het beide niet. Ze werkt gek van mijn agressie. Sloeg haar nooit maar vloeken schelden. Letterlijk kanker op en tief op ga maar weg. Heb haar van diverse multimedia verwijderd om der later weer toe te voegen. Toen ik dat voor de 2 keer deed heb ik der gebroken. Kreeg een bericht een paar dagen later dat ze met fam en psyg had gesproken en dat ze ermee klaar was. Ze stopte. Ik vroeg 1 kans maar ze kon die niet geven. Van de week heeft ze der spullen opgehaald. Ik had wat foto's van ons en mijn honden klaargezet en gezegd neem maar mee als je het wilt. Ze zei nee ik heb genoeg foto's. Toen ik thuis kwam had ze het wel meegenomen. Van der familie begreep ik dat ze stuk was gegaan in het huis wat ze nog steeds thuis noemt. Ik ben radeloos en ga therapie in voor mijn agressie werd al een paar jaar geleden aangeraden. Maar ik wil haar terug. Haar vader zei werk aan jezelf wie weet wat er gebeurt. Wat kan ik doen om haar terug te krijgen? Ze zegt zelf heel veel moeite hebben en dat het nu gewoon zo moet. Als we verder zijn ze misschien wel contact opneemt.


Wat ik mezelf nu afvraag. Misschien dat u daar wat meer duidelijkheid in kunt verschaffen, want ik ben daar toch wel nieuwsgierig naar. Wat voor iemand zoekt zij nu in een relatie? Iemand die altijd en alleen voor haar klaar staat en haar overlaadt met aandacht, zodat haar eigen leven op de eerste plaatst komt te staan en die van haar partner op de tweede plaats? Een partner die niet meer zijn eigen leven mag leiden, maar alleen het leven wat zij wenselijk acht. Is dat waar ze naar opzoek is en denkt gelukkig van te worden?
Ik ben al een tijdje een chick aan ’t daten. De dates zijn fantastisch!! Ze duren van ’s avonds tot ’s ochtends vroeg en in het weekend hele dagen. Goeie gesprekken, humor, teasen en in de slaapkamer enorme passie! Ook enorm veel gemeenschappelijke interesses (die combi kom ik zelden tegen!). Niets te klagen zou je denken … echter zonder dat ik erover begin, geeft zij de hele tijd aan dat ze niet verliefd is. Ze is halverwege 20 en sociaal extreem druk. We schelen 12 jaar (ik zie er erg jong uit).
Hi Hoopvol, ja, het is vervelend als er nog onafgemaakte issues rondwaren, of dat nu praktische of emotionele zaken zijn. Hierdoor ben je 'gevangen' in het verleden, maar ook in de hoop. En of dat goed voor je is valt te betwijfelen. De kans is namelijk heel reeel dat je over een paar jaar iemand anders vindt en je afvraagt hoe je in hemelsnaam zoveel tijd hebt kunnen vergooien aan een ex die dit helemaal niet waard was. Blijf je denken dat jullie bij elkaar horen, weet dan dat je het risico neemt dat het allemaal voor niets kan zijn en je straks met dubbel verdriet kan zitten. Bekijk altijd of een man je liefde of affectie wel waard is, want in een relatie is het altijd een optel- en aftreksom van 'geven en nemen'. Geef in de huidige situatie geen millimeter te veel. Aandacht en aan hem denken zijn allemaal 'cadeaus' waar hij waarschijnlijk geen raad mee weet. Groetjes, A.
Sinds enkele maanden zijn mijn vriendin en ik uit elkaar, de zin 'een vrouw negeren is haar diep kwetsen' is volgens mij ook de hoofdreden waardoor we uit elkaar zijn gegaan, ze is inderdaad haar aandacht bij andere mannen gaan zoeken. Het spijtige van de zaak is dat ik pas ben gaan beseffen wat ik had toen ik het niet meer had, het lijkt wel alsof ik zo'n typische man ben die op afwijzing valt :)
Mijn vriend en ik waren 6 jaar samen en woonde pas een 7 maanden samen. Het is 3 maanden geleden al even fout gegaan door een overhaaste maar verkeerde beslissing van mij. De ruzie was zo uit de hand gelopen dat ik kwaad was en dingen heb gezegd waar ik achteraf spijt van heb. Na 3 maanden dat we samen zijn wist hij nog niet of hij met mij verder wilt. Hij is deze week terug vertrokken naar zijn moeder en heeft het dan ook 2 dagen voor we een weekend weg zouden gaan het uitgemaakt. Ik kreeg op donderdagavond te horen dat hij ipv mee gaat met familie vrijdagavond vertrekt op vakantie met vrienden. Ik zit hier nu met het weekend en heb het echt moeilijk. Hij is de persoon waar ik me oud mee zag worden en zou dan ook alles eraan willen doen dat hij ons nog een kans geeft. Ik vind het dan ook moeilijk niet aan hem te denken of hem iets te sturen. We hebben vaker ruzie en het zijn meestal kleine dingetjes. Hij zegt dat hij zichzelf kwijt is (beetje depressief). Ik hoop dat hij gelukkig wordt en natuurlijk het liefst met mij maar ik weet me geen raad. Hoop dat jullie me kunnen helpen want ben op het weekend mijn familie weet niet dat het uit is en dat hij op vakantie is. Mijn moeder mag hem al niet zo dus mocht het weer goed komen zou dit weer een verdere smet zijn op onze relatie. Ik ben dus op het moment niet zo in voor gezellige dingen. Please help me...
×