Hoe moet ik hier aan beginnen. Het waren de laatste 2 maanden van de middelbare school en mijn beste vriend werd verliefd op een meisje die net bij ons op school kwam en we gingen samen op café regelmatig en dat meisje was erbij en mijn vriend en dat meisje pesten elkaar voor te spelen zal ik maar zeggen en ik deed altijd met haar mee tot op een moment dat ze me mee bij haar thuis vroeg. Ik dacht voor te babbelen maar het draaide anders uit. We waren intiem gegaan samen. Maar ik voelde niets voor haar maar zij wel voor mij. Toen is onze relatie begonnen, ik had geen gevoelens, na 2 weken was dat totaal
Hallo,mijn hart gebroken na twee jaar een aan en uit relatie,heeft mijn ex de definitieve stap gezet,zij wil mij niet meer zien niet meer horen haat me zeg ze,ik ben stalker,ziek allerlei verwijten...idd na onze breuk ik ben echt paniek geworden we zijn nu 1maand uit elkaar en ik heb helaas elk dag gesmeekt echt zielig...nu ik ben beetje rustig maar het gemis is een hel elk dag opnieuw,ik voel me schuldig want door mijn jaloezie en wantrouwen is het stuk.ik weet zij hou nog van mij maar we zijn allebei moe in het hoofd. Ik heb soms paniek omdat ik hele dag denk ze ga iemand nieuw leren kennen ze ga mi vergeten....is echt pijn ... Is meschien cliché maar ze is mijn grote en ware liefde pffff wat moet ik doen? Grtjs
Denk niet dat mannen zich geïntimideerd voelen door sterke vrouwen. Dat kan natuurlijk wel eens gebeuren in extreme gevallen – als ze bijvoorbeeld plotseling tegenover Michelle Obama of Oprah Winfrey staan. Over het algemeen voelen mannen zich juist aangetrokken tot assertieve vrouwen die weten wat ze willen. Gedraag je niet te meisjesachtig en onnozel om maar indruk op een jongen te maken. Als je wilt dat een man jou serieus neemt, moet je hem je ware, assertieve zelf laten zien.
Na twee weken kwam hij naar me toe en zei hij dat hij op deze manier niet happy was, maar dat hij niet wist wat het nou precies was en dat hij had besloten er een punt achter te zetten.. Voor mij kwam dit, ondanks dat we er nog niet waren, best onverwachts.. Twee weken is weinig tijd om te veranderen.. Volgens hem was er nog te weinig veranderd.. Hij bleef wat vaag in wat hij allemaal zei en ik heb hem nog nooit zo hard horen huilen als die avond toen we elkaar nog een keer omhelsden.. Het was heel verwarrend..
Stel je eens voor hoe het zou zijn als je geen angst zou voelen. Wat zou je dan doen? Daag je afweermechanisme uit en doorbreek je patroon. Probeer stap voor stap ander gedrag uit, in contact met je angst: ‘Oké, dit is spannend, maar ik doe het toch.’ Als je de sprong niet waagt, verandert er niets. Dan blijf je doen wat je altijd deed en krijg je wat je altijd kreeg. Ga bijvoorbeeld juist wel een keer mee op familiebezoek. Waarschijnlijk is het minder erg dan je dacht. Als je telkens kleine stapjes zet, zal je angst beetje bij beetje afnemen en wordt het steeds makkelijker om juist geen afstand te nemen. Daardoor groeit het vertrouwen (in jezelf en je relatie) en ontstaat er meer ruimte voor openheid, speelsheid en genieten van elkaar. Dan ga je naar elkaar toegroeien en krijgt de liefde een eerlijke kans om zich te ontwikkelen.
Ik ben sinds 2 maanden verliefd geworden op een weduwnaar. Hij vertelde dat een jaar geleden zijn vrouw onverwacht is overleden tijdens een ongeluk. Ik werd smoorverliefd en hij ook dacht ik..Even later vertelde hij dat het een half jaar geleden was, en dat alles te snel ging tussen ons ( zijn dochters van 23 en 25 zeiden dat hij weer een vrouw moest zoeken, want dat had zijn vrouw gezegd voor haar overlijden) en toen ik hem ontmoette en we stapelverliefd werden, kreeg hij opeens veel problemen thuis, omdat zij het te snel vonden gaan. Na een leuk weekend maakte hij het zomaar uit en negeerde me 3 dagen lang. We hadden het saampies erg fijn en de seks was grandioos. Nu zou hij me bellen vanavond....wat kan ik doen?
Onze relatie leek volgens mij perfect, alles verliep goed in mijn ogen dan toch. Hij had blijkbaar al een tijdje twijfels over het behouden van onze relatie. Uiteindelijk zette hij een week geleden een punt achter onze relatie. Sindsien behield ik nog regelmatig contact met hem via sms daarin zette hij dat hij me miste en dat hij twijfelt aan zijn beslissing.
Ik heb een vraag ik heb een jaar lang samen gewoont met mn ex en dit ging erg goed we kende elkaar door dik en dun. Sinds ik derealisatie heb en een burnout en mn baan verloren ben door financiele problemen die mn ouders veroorzaakt hebben en helehoop drama van mn families kant, zegt ze dat de liefde voor mij er niet meer is dus toen heeft ze de relatie gepauseerd wat echt hartverscheurend is.ze zei dat ik aan mijzelf moet gaan werken en dat we een pauze nodig hebben en dat we daarna mischien weer bij elkaar kwamen. Ik slaap nu op een matrasje bij mn moeder maar ik hou nogsteeds zoveel van dr het groeide met de dag. Nu heeft ze een week geleden gezegd dat ze denkt dat het niet meer goed gaat komen en voorzichzelf gaat kiezen en dat ze eigenlijk wel opgelucht is en er niet veel verdriet om had maar het wel echt moeilijk vond. Ik wil haar zo graag terug idk what to do.

ik dacht dat de wereld onder mijn voeten weg viel. ik was eigenlijk compleet van de wereld. het voelde als verraad.want een week daarvoor waren we intiem en heb ik daar nog geslapen. met lood in me schoenen ben ik daar naar toe gegaan en hoorde het verhaal aan. nou moet ik wel zeggen dat ik haar eerlijkheid waardeer, maar toch voelt het als een mes in je rug. na een uur weggegaan en ze huilden nog toen ik de deur dicht trok en haar succes wensten. ik was compleet van slag, zat als een doodvogeltje op de bank. en er brak iets in me. die kleine die ik moet missen( die mij als haar echte vader ziet) het niet meer samen zijn… niet meer knuffelen op de bank, alle kleine dingen die van grote waarden zijn.

Ik heb een vraagje. Mijn ex en ik zijn nu zo'n weekje uit elkaar maar zijn nog een aantal dagen daarvan samen geweest door vakantie. Hij heeft het uitgemaakt doordat we redelijk wat ruzies hadden over mijn jaloezien. Alleen daarover hadden we ruzie verder over niets. Ik ben nu meteen onder therapie gegaan. Ik wil hem namelijk heel graag terug omdat ik ontzettend veel van hem houd. Ook weet ik dat hij nog van mij houdt dit heeft hij zelf gezegd op de dag dat we uit elkaar gingen. Ook laat hij op een internet site voorlopig heeft een relatie staan en ook heeft hij gezegd dat hij de ski vakantie nog niet annuleert. Maar als mensen vragen of het uit is zegt hij wel ja.

Als het net uit is tussen jou en je ex-vriend of -vriendin, klinkt dit misschien als een vreemde tip. Op dit moment zijn je emoties waarschijnlijk nog zo heftig, dat je je niet kan voorstellen dat je je ex niet terug zou willen winnen. Deze emoties zijn echter precies de reden dat je even moet wachten, voor je gaat proberen om je voormalig partner terug te krijgen.


Nu ben ik inderdaad een bescheiden, introverte jongen. Geen schreeuwer of haantje de voorste. Geen succesvolle, snelle jongen. Maar deze mensen hebben toch ook recht op liefde en geluk? Tijdens onze relatie hadden we het bovenal erg fijn en gezellig elke dag. Het waren vooral zorgen over geld, materiële zaken en inmengingen van buitenstaanders die zorgden voor spanningen.
Hi Erwin, als je relatie niet tegen sleur kan, kan het nergens tegen. Je ex zocht voortdurend 'spanning' op, was het niet bij haar ex, dan wel bij een nieuw vriendje. Ondertussen wilde ze ook nog wel samenwonen met jou, maar je mag dolblij zijn dat het zo ver nooit is gekomen. Ze zou hoe dan ook zijn vertrokken bij de eerste vlinders die een ander in haar opwekt. Dit zegt ze ook zelf, ze wilde vrijheid. Ze vond dat jullie elkaar die vrijheid moesten geven, maar wie vrijheid wil op de manier zoals ZIJ dat interpreteerde, moet geen relatie aangaan. De breuk was anderhalve week geleden, maar nu al weer stond ze op je stoep om te zoenen, je aan te raken en liefst nog meer. 'Vrijheid' is hier niet de oplossing, wat wel de oplossing is dat je definitief met deze dame breekt totdat ze begrijpt dat een goede relatie niet op 'spanning en sensatie' is gebaseerd, maar op liefde, begrip en respect. Zij bood niets van dit al. Sterkte, A.
Hi Ano, je ex meedelen dat ze geen contact met je moet zoeken behalve 'als ze weer wat met je wil proberen' is het slechtste wat je kon doen. Je hebt haar hiermee in een onmogelijke, vrouwonvriendelijke positie gebracht en bewezen dat je slechts voor een relatie beschikbaar bent. Een maand rust is veel en veel te kort om de draad weer op te pakken alsof er niets gebeurd is. Dat werkt niet. Dit bleek vervolgens toen ze afkerig was van je idee om je vakantie af te sluiten. Kap er dus mee, lees mijn vorige reacties en ga niet meer in op berichtjes van haar kant. De kans is aanwezig dat ze je enkel in de gaten houdt, en misschien straks nog wel jaloers zal zijn als je iemand anders hebt. Bezitsdrang is niet hetzelfde als liefde. Dat laatste is de grote afwezige. Groetjes, A.
Ik snap goed dat je je hier moeilijk over voelt, het is ook geen gemakkelijke situatie. Ik denk dat het beste wat je kan doen is kijken naar wat het beste is voor jou, niet voor hem of voor je relatie. Als je besluit om toch nog een poging te wagen moet je hem sowieso niet een makkelijke tijd geven, hij moet zich maar gewoon bewijzen. Klinkt misschien wat ruw, maar zo kan hij tenminste wel bewijzen dat hij er voor gaat.
Toch zou ik uiteraard graag een aanwijsbare reden willen hebben, een reden welke het causaal verband tussen mij/mijn of haar acties en het plots verdwijnen van haar gevoel verklaart. Daarnaast hoop ik haar uiteindelijk terug te winnen. Ik heb gelezen over bindingsangst op de site, wat niet veel bij vrouwen voorkomt, maar ik herken daar wel wat in bij haar. Hoewel, aan de andere kant, ze heeft wel een relatie van 6 jaar volgehouden en ook samen met die ex van haar een zaak gerund en ook veel bij die persoon geweest voor langere tijd. Ook twijfel ik of ik misschien wel haar "rebound" ben?
het is nu een maand uit tussen mij en me vriend, ik wou het niet ik hou van hem zoals hij is alleen hij kan het niet accepteren hoe mijn familie is. Ik heb er zoveel moeite mee en ik weet niet wat ik moet doen. In de eerste week dat het uit was voelde ik me zo ellendig en eenzaam en verdrietig. Toen ik hem niks meer ging sturen kreeg ik te horen dat hij op mijn facebook account is geweest ik dacht zie je hij wil me terug. Iedereen zegt tegen mij dat ik meer verdien als hem alleen hij is voor zo belangrijk dat ik het niet wil inzien. We hebben elkaar nog vaak gezien en gezellig gehad hij heet gezegd dat hij me miste en ons niet opgeeft. Ik moest zo hard huilen omdat ik eindelijk bij hem kon zijn. Toen zij die weer nee ik wil het niet ik wil niet weer zoveel problemen mee maken met jou. Alleen er zijn dingen in onze relatie geweest dat ik heb opgepakt. Elke week sinds het uit was ben ik samen met hem geweest en elke keer zei die we moeten elkaar niet zien ik twijfel nog steeds , ik dacht hoever wil je gaan alles wat wij hadden samen was zo mooi tuurlijk we hebben veel dingen meegemaakt maar ik ga het nooit op. Ik kreeg vorige week berichte met ik hou van schat wil je bij me komen morgen? Ik zei ja tuurlijk wil niks liever dan bij jou zijn. Toen was ik met hem lag in zijn armen en we keken elkaar aan en wisten gewoon dat er zoveel liefde voor elkaar is. Toen bleef ik bij hem en werd hij gebeld door zijn ouders Lisa haar moeder heeft ons gebeld en ze heeft dingen gezegd wat ons heeft gekwetst op dat moment was ik bij hem en daarvoor was er niks aan de hand we hadden wel afgeproken dat we daarna echt even zonder elkaar moesten zodat hij kon nadenken over ons. Ik vond het moeilijk maar zei als jij dat nodig hebt doen we dat. Toen hij dus werd gebeld door ze ouders zat ik naast hem en keek hij me erg boos aan hij zei toen je moet gaan het is over tussen ons! Zo erg was ik gekwetst na alles wat ik heb gedaan ben veranderd omdat ik bepaalde dingen anders moest. Zoveel pijn die ik voelde dacht ik als het andersom was zou ik hem dan door dit teleoontje wegsturen een keiharde nee. Ik laat me niet beinvloeden door wat me ouders zeggen of wat anderen vinden ik volgde me hart en tuurlijk ik dacht soms hoe hij deed is hij het waard, ja hij is het waard hij is de persoon waarvoor je nooit wil opgeven. Ik heb hem nadat het gebeurde nog bericht over hoe ik me voelde hij zei dat hij het er ook moeilijk mee had maar het niet kan door alles wat er is gebeurd. Ik wil het niet opgeven ik hou zoveel van hem dat ik me soms zo wanhopig voel ik was er altijd voor hem ookal zei die dingen die mij kwetste ik was er om hem te helpen en te laten zien dat hij bijzonder is en ookal deed hij zo was ik er. Het doet echt zoveel pijn gewoon ik wil niet na 2.5 jaar alles weer opnieuw delen met een andere jongen ik heb genoeg meegemaakt en mij nog nooit zo mezelf kunnen zijn als bij hem. Ik wil niet mijn lichaam weer opnieuw geven of mijn leven ik ben eindelijk het meisje die ik altijd wou worden. afstand gedaan van mijn ouders omdat ik nu eindelijk me verleden achter mij kan laten, hij geeft ons op omdat hij denkt dat het niet veranderd. Als me moeder nooit had gebeld, was het nu niet zo geweest. Ik was echt heel kwaad op haar maar snap gewoon niet dat hij niet kan inzien hoeveel ik van hem houd en ondanks alles fouten die we hebben gemaakt er uit kwamen met elkaar. Ik ben er zo kapot van ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen. Ik wil hem niet kwijt en ik ben het al alleen als ik denk aan alles wat we hebben meegemaakt raakt het mij zo erg dat ik er elke keer weer om moet huilen dat hij het opgeeft en hoe hard ik ook blijf vechten, hij zegt dat hij het niet kan. zoveel verdriet heb ik echt zoveel is gewoon niet normaal meer.
×