Afgelopen twee jaar heb ik een zeer fijne relatie gehad met mijn vriendin. We hebben elkaar via via leren kennen en na een intensieve periode van chatten, was het voor mij liefde op het eerste gezicht. Op dat moment was zij 18 en ik 28. Op het oog een groot leeftijdsverschil, maar vooral in het begin was dit nooit aan de orde. We delen dezelfde sport die we op dat moment met volle overgave bedreven. We begrepen elkaar en lieten elkaar ook vrij in onze doen en laten maar grepen wel elke mogelijkheid aan om bij elkaar te zijn. Zij begon net met studeren en ik kon haar daarin goed steunen. Doordat haar universiteit bij mij om de hoek was, kwam ze vaak langs, ook al moest ik regelmatig in de avond werken. Ze was heel zorgzaam en bijvoorbeeld koken was nooit een probleem.
De ruzies waren niet fysiek, dus het is niet dat we elkaar naar de nek vlogen of vanalles naar elkaar smeten maar meer negeren en dingen zeggen waar we niet over nadachten of beschuldigingen. De laatste ruzie ging namelijk zo: sinds zijn beste vriend single was gingen ze elke zaterdagavond weg zonder vrouwen, maar wel naar feestjes/cafe's waar vrouwen zaten en die vriend zijn kennende flirt hij nogal graag. Het was geen probleem voor mij dat mijn ex meeging, ik geef hem zijn vrijheid maar had ergens wel bang dat zijn vriend hem in iets zou meelsleuren waar er later spijt van zou komen. Die gedacthten waren niet overheersend maar hij stuurde me nietmeer. Ik bleef de laatste tijd gewoon thuis omdat we elkaar alleen nog maar een korte zondagnamiddag zagen op een hele week en het leek hem niet zozeer iets te schelen. Daardoor kwamen ruzies. Ik was dus toen op een weekend thuisgebleven maar voelde me schuldig dat ik thuis was en hij vond het ook biet zo leuk dus besloot ik de zondag naar zijn thuis te gaan om het te 'verassen' maar hij kwam maar niet. Normaal komt hij altijd zondagnamiddag thuis. Maargoed, ik heb daar gewacht tot half 5 en toen had ik hem gestuurd dat ik bij zijn thuis was. Hij reageerde droog terug dat hij gewoon 'weg' was en laat zou thuiskomen maar ik kon niet laat blijven omdat ik de volgende dag moest werken. Toen is er een discussie gekomen. Dat ik het had moeten zeggen dat ik kwam en begon hij opeens oude koeien uit de sloot te halen, zomaar. Dat leidde tot onze breuk. We hebben het beide besloten maar het was niet mijn bedoeling het uit te maken, ik wou alleen sorry zeggen dat ik zo vlug van stapel loop.
wij zijn toen uit elkaar gegaan omdat hij zei geen gevoel meer te hebben voor me we hebben samen 2 kinderen. ik en de kids zijn weggegaan en 3 dagen later woonde hij samen met dat meisje en haar 3 kinderen zei kwam uit een huwelijk beide zijn ze van ene in Andere relatie gestapt en gelijk gaan samen wonen in 3 dagen tijd. nu kan meneer ineens alles doen we zijn nun14 weken uit elkaar . hij heeft ons andre halve week genegeerd en nu belt hij weer ons op maar nu negeer ik hem even. Hij ’s veel afgevallen na onze breuk en ziet er slecht uit. hij beweert gelukkig tenzijn in het begin elkendag op fb hoe gelukkig die met haar is dat word heel erg minder nu. een vriendin van mij vroeg hem of we uit elkaar waren om hem te testen hij zei alleen ja klopt soms werken dingen niet. Zei heeft ook nog heel veel contact met haar ex man. zitten hun beide in een rebound relatie door van ene in Andere relatie te stappen en gelijk samen gaan wonen in 3 dagen na de breuk van beide relatie’s? en zal hij ons missen omdat hij nu weer belt en heel koel reageerd op die vriendin? ik wil hem zo graag terug mis hem nog elke dag. ze nieuwe vriendin controleerd hen ook op alles daar het hij een hekel aan normaal overal waar hij een hekel aan had wat die altijd zei vind hij nu ineens niet erg. heb ik kans
Wat een interessant onderwerp..ik ben bang dat ik ook zo iemand ben tegen gekomen. Ik ben super verliefd op hem. Vanaf dag 1 en nog steeds! 1,5 jaar nu. Wat ik voor hem voel is zoveel sterker als mijn hele huwelijk was. Hij blijft me triggeren, zelfs kussenen en mij het gevoel geven dat hij toch om me geeft! Als ik er naar vraag, krijg ik als antwoord dat het van zelf ging. En zonder bij na te denken…maar inmiddels zit ik weer met die vlinders…op dat moment heerlijk maar na zo’n antwoord ga je kapot van verdriet…!! En toch blijf ik die gevoelens voor hem hebben….ik weet niet zeker of hij bindingsangst heeft. Ik hoop het niet…!!!

Ik sprak gisteren mijn ex haar beste vriendin/reismaatje. Deze heeft mij samen met tevens de beste vriend van mijn ex uitgenodigd voor een feest aanstaande zaterdag. Uiteraard is mijn ex ook uitgenodigd. Mijn ex had al gevraagd aan haar of ik ook uitgenodigd ben, ze vind dit namelijk lastig. Deze gezamenlijke vriendin zou het zo leuk vinden als we beide aanwezig zijn. Ik zei dus gekscherend dat mijn ex en ik buiten dan wel even gaan 'knokken'. "oohh kon het maar opgelost worden door een potje knokken" zei ze. Ik gaf in een zwak moment aan dat ik er niks aan vind zo het contact. Zij zei vervolgens dat ze zeker weet dat mijn ex het ook niks vindt op deze manier en dat een goede middenweg moeilijk is. Gaf nog aan dat ik mijn ex mis en dat het misschien wel dom is om te zeggen. 'dat is niet dom zei ze, het is logisch dat je om elkaar gaat geven'. Maar dat het pijn doet als dat moet stoppen…
Na twee weken kwam hij naar me toe en zei hij dat hij op deze manier niet happy was, maar dat hij niet wist wat het nou precies was en dat hij had besloten er een punt achter te zetten.. Voor mij kwam dit, ondanks dat we er nog niet waren, best onverwachts.. Twee weken is weinig tijd om te veranderen.. Volgens hem was er nog te weinig veranderd.. Hij bleef wat vaag in wat hij allemaal zei en ik heb hem nog nooit zo hard horen huilen als die avond toen we elkaar nog een keer omhelsden.. Het was heel verwarrend..

Denk niet dat mannen compleet gevoelloos zijn. Denk maar aan Tony Soprano: hij ziet er uit als een stoere kerel, maar van binnen is hij eigenlijk een lieve knuffelbeer. Vrouwen zijn meestal opener met hun gevoelens en ze praten er graag over, maar dat betekent niet automatisch dat mannen niet gevoelig kunnen zijn, niet emotioneel geraakt kunnen worden en geen sympathie of empathie kunnen tonen. Mannen zijn inderdaad wat terughoudender met hun emoties, maar dat betekent niet dat hun gevoelens minder aanwezig zijn dan die van jou.

Eind juni werd het contact van haar kant ineens minder, terwijl ik gewoon door bleef op het niveau van waar we zaten. Dat zinde me niet helemaal. Ik ben toen zelf ook wat minder gaan contacten, en gelukkig nam ze soms wel initiatief tot contact. Echter, ze nam geen initiatief om af te spreken, terwijl dat eerst wel zo was. Dus heb ik haar maar weer gevraagd, en we zijn op een terrasje gaan zitten, waarbij genoeg ruimte om ons heen was zodat anderen het niet konden horen.
Niemand staat 's morgens op met het besluit de partner te dumpen. Er gaat altijd een proces van gedachten aan vooraf. Hoe veel tijd dat was, dat weet alleen je ex. Misschien dagen, weken of zelfs jaren. In elk geval is het besluit de relatie te verbreken al langer geleden genomen. Lang voordat je de woorden "Het is uit" te horen kreeg. Deze vlieger gaat ook op in het geval van een vreselijke ruzie. Er is veel meer voor nodig dan wat ruzies om echte liefde te vernietigen. Niet de ruzie veroorzaakte de breuk, maar de ruzie fungeerde als de druppel die de emmer van onbeantwoorde basale behoeften deed overlopen. Geen reden om te wanhopen, want als liefde 'meant to be' is, komen jullie vroeg of laat weer bij elkaar terug.
Mieke Mievis is in 1998 afgestudeerd als seksuologe aan de KU Leuven. Daarna heeft zij haar postgraduaat in systeemtherapie gevolgd van 1998-2001 om als relatie en sekstherapeut aan de slag te kunnen. Zij startte haar eigen praktijk op in Ternat en heeft inmiddels ook een praktijk in Haacht lopen. Naast haar werkzaamheden als relatietherapeute bij Parship werkt ze voor de Vlaamse Overheid, waar ze dossierbehandelaar is rond het thema seksuele gezondheid. Dat thema behandelt ze ook vaak in de media. Zo heeft ze twee jaar een rubriek (lekkere lijven) gehad op de vroegere radiozender Donna, werkte ze mee aan het maandblad Milo en werd ze in een aantal radio- en televisieprogramma's gevraagd om haar expertise. Tegenwoordig heeft ze een vaste rubriek in de weekendbijlage de NINA en geeft ze geregeld lezingen over lichaamstaal, een thema waar ze in ' de zomer van 2007' mee op het scherm te zien was. Je kan haar ook nalezen in drie boeken: het lekkere Lijvenboek 1 en 2 en dit jaar verscheen 'Natuurlijk over Seks'. Sinds jaar en dag staat Mieke ook met artikelen de leden van Parship bij.
Hi Sven, moeilijk is dit. Het lijkt erop alsof ze een volwassener houding van je verwachtte dan je kon laten zien. Alsof zij ouder en wijzer is dan jij. Daarom denk ik dat ze al vaker met de gedachte moet hebben gespeeld om het uit te maken. Op het laatst ging je over haar grens, wat logisch is gezien het feit dat je haar - in volle drift - naar huis stuurde. Ze denkt niet dat je zult veranderen, althans, niet in de nabije toekomst. Daarom durft ze het niet meer aan, ondanks de leuke momenten. Zie je haar komend weekend, leg haar dan uit dat je hulp zoekt en van plan bent jezelf drastisch te verbeteren. Zeg erbij dat je in een later stadium nog eens contact opneemt, en vraag of ze dat op prijs stelt. Zo test je haar uit wat betreft haar plannen op de lange termijn. Wil ze geen contact meer, nu niet en later niet, dan zeg je dat je er alles aan wilt doen om haar boosheid weg te nemen. Voorlopig mag je jezelf gelukkig prijzen als ze na een aantal maanden bereid is je te woord te staan. Dat is vooralsnog het hoogst haalbare. Sterkte, A.
Sorry voor de in herhaling vallende reacties, ben zeker dat er al mensen in gelijkaardige situaties gezeten hebben of zitten. Ik ben nu 2 maanden en 19 dagen mijn vriendin kwijtgespeeld, sinds de scheiding van mijn ouders (ik ben 20) is het met mij bergafwaarts gegaan (in januari) en dat merkte ik ook bij m'n ex dat het op relatie slecht ging, ik heb de knoop doorgehakt en gevraagd of ze nog verder wou gaan waarop het antwoord dus nee was. Ik heb dan ook gehoord dat na slechts 1 week ze al een ander persoon had. Dus hebben wij toch 1 maand geen contact gehad uit woede op elkaar (ik uit feit dat ze al een ander had naar anderhalve jaar relatie, zij omdat ik openbaar uit woede iets gezet had). Nu is het ongeveer al een 3tal weken dat we opnieuw contact hebben en positief wel. Deze week ook 2 maal afgesproken met haar om te sporten en de andere dag om haar te helpen voor haar 7de jaar een andere school te bezoeken en informeren.
2 maand en half geleden heeft m'n ex het uitgemaakt met me, hij zei dat hij geen gevoelens meer had voor me. Nadat ik hem de eerste weken had proberen overtuigen voor een 2de kans(domme fout) besloot ik hem in december volledig met rust te laten, vlak voor de feestdagen stuurde hij me een e-mail met "omdat je een speciaal plekje in m'n hart hebt wens je fijne feestdagen en een voorspoedig 2013" Een aantal dagen nadien ging in m'n kaartje afgeven en polsen hoe hij zich voelde, hij zei dat het niet zo goed ging maar ik heb hem niet om de reden gevraagd. Hij zei nog altijd dat het niet meer goed ging komen tussen ons en dat ik hem moest loslaten. Een paar dagen geleden kwam ik hem tegen op een meeting van een vereniging waar we beide inzitten en hij ging naast mij zitten terwijl er ergens anders plek genoeg was. Als we praten doet hij afstandelijk. Maar het lijkt dat hij me aantrekt en elke keer dat ik afkom hij me kei hard wegstoot. Wat moet ik denken? Wat moet ik doen om hem terug te krijgen? Help me aub :(

De afstand die je creëert, ontgaat de ander natuurlijk niet. Die voelt zich daardoor ook teleurgesteld of afgewezen, en kan zich daardoor ook gaan terugtrekken. Wat jou vervolgens weer bevestigt in de overtuiging dat je er goed aan hebt gedaan om je niet kwetsbaar op te stellen. En zo beland je in een vicieuze cirkel waarin je verlangt naar verbondenheid, maar uit angst voor afwijzing afstand houdt en steeds meer uit elkaar drijft.


verontschuldigd. Maar als ik haar zie. Is het direct emotioneel worden. En ik zeg haar ik mis u, ik wil je weer. Etc. Maar dat drijft haar alleen maar verder weg. Nu neem ik afstand. Ik stuur geen sms of email, maar ze zegt ik hou niet meer van jou. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik zie haar enorm graag dat was men eerste liefde en ik wou daar mee trouwen, kindjes krijgen. Alles. Ze vroeg mezelf over 5 maanden wanneer krijg ik een verlovingsring?, gaan we een baby maken? We hadden al wat kleine spulletjes gekocht zoals papflessen etc. En dan nu dit. Zij zegt ik mis u niet. Ik hou niet van jou. Maar ik blijf voor haar vechten en ik ga veranderen want ik was ziek in mijn hoofd en heb haar dat verteld. Maar bestaat er nog een kans dat ik haar kan terugwinnen? Wat moet ik doen? Ik geef haar niet zomaar op. Ok ja, ze was wat lui in het huishouden maar ik hielp veel. En ze had een koppig karakter en ze was wat bazig. Maar kan iemand me helpen? Wat moet ik doen.
Ik was 3jaar geleden verliefd geworden en we zijn een jaar en 4 maand samen geweest en toen heb ik het uitgemaakt om alles even een plaats te kunnen geven en nu zijn we 3maand later en ik ben er weer klaar voor maar hij wilt niet meer. 2 maand wou hij wel en nu plots niets. Ik ben naar bed geweest met een ander en hij weet dit en zelf dan wou hij me nog steeds ookal was hij erg gedegouteerd. Nu wilt hij het niet meer en ik weet niet wat doen ik heb 3maand ruimte gegeven en hij is nu blij zonder me. Wat moet ik doen?
Daarnaast mis je iemand die afwezig is ook emotioneel. Dat heeft er vooral mee te maken dat je bepaalde ervaringen niet meer kunt delen. Na een lange werkdag wil je je verhaal kwijt, maar dan is er niemand om naar je te luisteren. Of met kerst blijft één stoel aan tafel leeg, omdat je zoon in het buitenland studeert. Je kunt iemand trouwens ook in paktische zin missen. Als je partner veel voor zijn werk op reis is bijvoorbeeld, en jij in je eentje de zorg draagt voor het huishouden en de kinderen. Het gevaar van zo’n situatie is dat je iemand niet alleen mist, maar je ook in de steek gelaten voelt.
Beste, Na bijna 4 jaar een relatie te hebben gehad heeft mijn vriendin de relatie beëindigd, bijna 3 maanden gelden nu. Ik ben 24 en zij 21 De reden die ze op gaf was dat ze geen gevoelens meer voor me had en dat het meer voelde alsof we goeie vrienden waren. Ze heeft er nog bij gezegd dat ze dingen op een rijtje wilden zetten en dat als we bij elkaar horen we toch wel weer bij elkaar komen. Kwam best hard aan, maar hebben er even rustig over gepraat dat ik eraan wilden werken en haar verteld dat ik wist de laatste tijd geen goeie vriend voor haar te zijn geweest (die laatste week voordat ze het uitmaakten kwamen eigenlijk al een hoop dingen naar boven in me dat ik fout bezig ben geweest weinig waardering, en aandacht gegeven kleine ergernissen dus zag het allemaal wel enigszins in) daarna ben ik weggegaan. Uiteraard door 1 grote hel gegaan de afgelopen tijd. Maar heb geen contact met d'r geprobeerd op te nemen heb 1 keer via msn 'hey' gezegd maar ben daarna gelijk offline gegaan omdat het eigenlijk te gevoelig lag, de volgende dag wel gezien dat ze had terug gereageerd met heey en alles goed, ik weer gereageerd met hoe het met me ging en gevraagd hoe het met haar ging, maar daar geen antwoord meer op gekregen. Dus het weer verder laten rusten. Ik ben er achter gekomen wat ik zoal fout heb gedaan. Dat ik echt van haar hou en dat ik ongelofelijk veel spijt heb van dingen. Wil haar echt niet kwijt het is echt een droom meid. De vraag nu; Hoe verder? Moet ik haar nog meer tijd geven?
Hallo , 1 maand geleden heeft mij ex het plotseling uitgemaakt via whatsapp omdat hij vond dat we niet meer bij elkaar paste terwijl alles gewoon goed. ging..IK zei tegen hem dat we elkaar beter konden zien en beter konden uitpraten maar hij had er geen behoefte aan en zei dat ik hem niks moest opdragen ik had het niet verwacht dat hij zo iets zou doen.. Ik heb hem zovaak geappt gebeld maar hij blockt me steeds. Ik kan het niet afsluiten omdat ik nooit echt duidelijkheid heb gekregen waarom het uit is , Maar hij doet bot en wilt ook niks meer te maken hebben met mij.. Terwijl ik zoveel van hem hou ik weet geen raad meer, we hadden 1 jaar een relatie
Vandaag heb ik eindelijk de moed bij elkaar geraapt en haar een sms gestuurd inde hoop da haar nr ni was veranderd. Na 2uur antwoorde ze al direct, en het was een lange sms met veel smileys enzo. Het was duidelijk dat ze gelukkig is. Haar 1ste sms had veel inhoud, alsof ze zeer veel te vertelle had. Khad dit niet verwacht, kdacht meer da het wat afstandelijk ging zijn en korte sms'en. Het sms'je leek wel leuk, maar is het ook iets positiefs? Ik moest er erg aan wennen om een happy sms terug te sturen met ook veel inhoud in. Kprobeer de tips te volgen van sites, ma natuurlijk staat hier niet alles in omdak nog nooit een boek heb gekocht, ik kan het me niet permiteren :( Nu ben ik blij dat ze antwoord, ma hoe krijg ik het zover dat ze trug wat gevoelens begint te krijgen en met me wil afspreken? Ik heb er geen probleem mee als ik haar uitvraag, ma het zou erg leuk zijn als zij da deed. Ik wil niks misdoen en ik hoop da het terug iets kan worden. Sorry vo het lange berichtje, ma hopelijk kanje me helpe. Het is echt een gevoelig onderwerp voor me.

Ik heb vorig jaar november iemand leren kennen… maar ik was nog niet toe aan een nieuwe relatie en dat heb ik hem ook gezegd. Echter was de interesse langs zijn kant groot en was de jacht geopend. Rond maart begon ik me meer en meer open te stellen naar hem toe, we deden leuke dingen samen en konden over alles praten. Hij had ook een pijnlijke breuk achter de rug en was toen al meer dan een jaar vrijgezel. Alles was goed tot we meer en meer naar een relatie toe groeiden. Hij kreeg twijfels, want ik had tenslotte gezegd dat ik dat in eerste instantie niet zag zitten. Hij leek maar niet te begrijpen dat ik er die maanden wel degelijk over na had gedacht en me goed voelde in zijn gezelschap en dat ik anders die beslissing niet had gemaakt. Ik ben gaan nadenken over wat hij zei: dat ik aan hem steeds een vriend had en dat hij me nooit in de steek zou laten zoals mijn ex dat had gedaan. En hij hij was te vertrouwen dus ja hij was een goede partner. Maar hij kon zich niet geven en dat zorgde op zijn beurt weer voor frustraties bij mij. Gelukkig konden we goed met elkaar praten en hadden we veel leuke momenten samen, maar de twijfel bleef langs zijn kant bestaan. Toch wou ie verder proberen… Ondertussen zijn we 10 maanden verder en heb ik het natuurlijk al eens gehad over samenwonen. Maar hij wou niet aan de toekomst denken, noch wil hij volwassen worden. Als ik dan dingen vroeg als waarom hij dan een relatie had, bleef hij me het antwoord schuldig. Toch kon hij wel praten over dingen als kinderen en fantaseerden we over hoe ons huisje er moest uit zien… Hij was lief voor me en deed echt wel zijn best. Alleen heb ik nu de indruk dat, van zodra zijn gevoel te veel sprak, zijn verstand zich kwam moeien.
Ik heb nog geen reactie terug gehad. Ik heb haar nog op de whatsapp staan en nadat ik de mail stuurde, is ze ’s nachts online geweest op de app terwijl ze moest werken de volgende dag. Later een fout gemaakt om haar per ongeluk te bellen via whatsapp: me eigen verontschuldigd en een fijne pasen gewenst. Ze zij: geeft niks de whatsapp opmaak is veranderd. Dank je wel.
Der moeder zei zelf overigens dat het voor haar te vroeg te serieus was. En dat ze het niet kon bolwerken. Der vriendinnen zeiden dat ze gevoel had dat ze aan ketting zat terwijl ze nu veel wilde ontdekken. Toen we nog hadden merkte ik ook dat ze krampachtig appjes verstopte van mannelijke schoolgenoten of iets. Waarschijnlijk omdat ze bang was voor reactie van mij dat ik wat ging denken dat er wat was. Daardoor dacht ze ik laat wel niets zien, waardoor ik juist ging wantrouwen, zij weer minder liet zien, etc. Het werd een beetje een negatieve spiraal.
In het begin nog een beetje huiverig, want ik heb de afgelopen jaren twee relaties gehad die niet helemaal goed verlopen zijn. Ik heb dus in het begin aangegeven dat ik niet meer zo in relaties geloof. Maar we waren zo verliefd, dat ging ons toch niet gebeuren? Als ik weleens wat onzeker werd (het ging "te goed") zei hij steeds… niet twijfelen aan ons!

Als je wilt begrijpen hoe mannen in elkaar zitten, moet je eerst weten dat mannen en vrouwen toch echt van dezelfde planeet komen. De wetenschap heeft aangetoond dat er een aantal verschillen tussen mannen en vrouwen bestaan. De verhalen die de ronde doen, doen echter geloven dat de verschillen tussen de twee geslachten onoverbruggelijk zijn. Als je mannen echt beter wilt begrijpen, moet je eerst kijken naar alle verschillen en overeenkomsten tussen mannen en vrouwen. Vergeet daarbij niet dat iedere man een individu met zijn eigen gedachten en behoeftes is.
Hi Mark, haar beweegredenen om de breuk te rechtvaardigen zijn mij duister. Sommige relaties zijn functioneel in een bepaalde fase van iemands leven. Gaat er een nieuwe periode in, dan 'past' de relatie daar als het ware niet meer bij en wordt er een ruzie of meningsverschil uitgelokt zodat er opeens een 'reden' is voor een breuk. Dit kan volkomen onbewust gaan. Na de introweek was ze veranderd, omdat ze een nieuwe toekomst voor zich zag. Jij hoorde in haar beleving tot haar verleden, en kennelijk begrijpt ze niet dat een levenspartner (mocht het echt serieus zijn) meegaat in de verschillende fases, juist door erover te blijven praten. Dit alles om dat rare 'uit elkaar groeien' te voorkomen. Jammer dat ze het bijltje er dus bij neerlegt, temeer daar ze er zelf last van heeft, je mist en je wil zien. Je kunt haar gewoon zien maar zorg er dan wel voor dat de setting leuk is, dat je er fantastisch uitziet en dat je haar aan het lachen maakt. Al het negatieve gedoe moet omgedraaid worden in iets positiefs. Je kunt aanbieden gewoon vrienden te blijven zodat ze inziet dat het jou echt niet alleen maar om een relatie gaat. Dit haalt soms wat druk van de ketel. Is het echte liefde, dan zal ze haar gevoel vroeg of laat toch gaan volgen en komen jullie weer bijeen. Sterkte, A.

Mijn naam is Mart en ik ben een jongen van 20 jaar. Mijn relatie met Bo (19 jaar) is sinds gister na ca. 1,5 jaar helaas beeindigd. Dit komt omdat zij al 1,5 maand(en) vecht om het gevoel voor mij terug te krijgen maar dit lukt haar niet. Ze heeft, ondanks dat ik oprecht aan haar heb gevraagd of ze het nog een kans wilt geven, de beslissing genomen om de relatie te beeindigen. Nu lig ik dit bericht om 3 uur 's nachts te typen, wat een goed aangeeft hoe graag ik haar terug wil.
Ongeveer 2maanden geleden heb ik het uitgemaakt met mijn vriendin na 3.5jaar omdat ik met me hoofd ergens anders mee bezig was. We hebben daarna nog samen afgesproken, hotel geboekt en zo. Ze vroeg me nog of ik haar laat zitten na het hotel. Ik heb er overnagedacht maar helaas met me stomme hoofd heb ik haar laten zitten. Ik heb hier echt heel veel spijt van. Nu zijn we een maand verder en is zij bezig met een andere jongen. Ze hebben al gezoend en spreken af en toe af. Toen ik hier achterkwam besefte ik dat ik de grootste fout van mijn leven tot nu toe heb gemaakt. Ik heb haar een bericht gestuurd om te vragen hoe het zit tussen hun. Volgens haar hebben ze geen relatie en ze zijn niet bezig met elkaar. Ze zegt dat ze nog van me houdt maar ik zie er weinig tot niks van terug. Als ik haar een foto stuur van ons samen is haar reactie koud en lijkt het alsof de 3.5 jaar niks voor haar betekenen. Ik heb twee brieven geschreven voor haar, maar nog geen reactie op gekregen. Ik heb vandaag besloten om haar met rust te laten en ik hou mezelf ook steeds voor de gek. Ik wil haar zo graag terug en ik weet niet meer wat ik moet of kan doen om haar terug te krijgen. :(
Mannen willen niet alleen dat er van hen gehouden wordt maar wensen ook gewaardeerd te worden. Ze hebben geen confetti nodig om hun prestaties te eren maar een knikje, een glimlach of een lief woordje doet hen goed. Vandaar dat het voor hem van grote betekenis is een vrouw aan zijn zijde te hebben die weet te waarderen wat hij presteert en op prijs stelt wat hij geeft. Des te pijnlijker is het, wanneer zijn eigen partner haar verachting publiekelijk, te midden van zijn vrienden laat blijken en hem het gevoel geeft een mislukking te zijn.
Ik kan me nu zelf wel voor de kop slaan dat ik het zover heb laten komen. Maar ik had geen andere keuze want we vroegen wel hulp maar kregen niet de hulp die we nodig hadden, zodat mijn ex dus op een geven moment het allemaal te veel werd en dus nu rust nodig heeft en zich zelf weer te kunnen zijn. Maar geeft ook aan dat hij vrienden wil blijven, maar ik ben zo stapel verliefd op hem dat ik van alles heb geprobeerd om het goed te krijgen.
Ik ben serieus bang want ik wil haar echt terug. Ik doe nu vriendelijk en normaal en zeg dat ik zelf zaken ook heb ingezien enzovoort. Maar ik heb echt bang dat er ergens zaken gaan uitkomen en dat er niets te herstellen valt. Het leek echt de afgelopen weken dat ik niets meer boeide en nu zegt ze dat ze soms te gevoelloos was en slecht en dat dat niet oké was van haar.
Als je eindelijk zover bent om een nieuwe fase van je leven in te gaan, waar hij niet in thuishoort, kan het zijn dat hij geen genoegen neemt met jouw keuze. Het kan zijn dat hij besluit, dat hij jou niet kwijt wil en dat hij zijn uiterste best gaat doen om jou te behouden. En dat kan ervoor zorgen dat jouw beslissing om hem uit je te leven te verwijderen, jou wordt ontnomen.

Beste, Na bijna 4 jaar een relatie te hebben gehad heeft mijn vriendin de relatie beëindigd, bijna 3 maanden gelden nu. Ik ben 24 en zij 21 De reden die ze op gaf was dat ze geen gevoelens meer voor me had en dat het meer voelde alsof we goeie vrienden waren. Ze heeft er nog bij gezegd dat ze dingen op een rijtje wilden zetten en dat als we bij elkaar horen we toch wel weer bij elkaar komen. Kwam best hard aan, maar hebben er even rustig over gepraat dat ik eraan wilden werken en haar verteld dat ik wist de laatste tijd geen goeie vriend voor haar te zijn geweest (die laatste week voordat ze het uitmaakten kwamen eigenlijk al een hoop dingen naar boven in me dat ik fout bezig ben geweest weinig waardering, en aandacht gegeven kleine ergernissen dus zag het allemaal wel enigszins in) daarna ben ik weggegaan. Uiteraard door 1 grote hel gegaan de afgelopen tijd. Maar heb geen contact met d'r geprobeerd op te nemen heb 1 keer via msn 'hey' gezegd maar ben daarna gelijk offline gegaan omdat het eigenlijk te gevoelig lag, de volgende dag wel gezien dat ze had terug gereageerd met heey en alles goed, ik weer gereageerd met hoe het met me ging en gevraagd hoe het met haar ging, maar daar geen antwoord meer op gekregen. Dus het weer verder laten rusten. Ik ben er achter gekomen wat ik zoal fout heb gedaan. Dat ik echt van haar hou en dat ik ongelofelijk veel spijt heb van dingen. Wil haar echt niet kwijt het is echt een droom meid. De vraag nu; Hoe verder? Moet ik haar nog meer tijd geven?
Ik ben naar PSYQ gegaan en heb me laten onderzoeken en behandelen en dat resulteerde in dagelijks concerta slikken. In februari 2012 ben ik een weekend met mijn kind etc een weekend meegegaan naar Zeeland en dat was erg gezellig, maar de moeder van mijn zoon zei "dit is de laatste keer"… en ik vond t prima, kon me weinig schelen… Hierna kwamen mijn ex vriendinntje weer wat dichter bij elkaar en langzaam groeide er weer iets moois…
ik had een schuld van ongeveer 3.000euro en dat hield ik achter omdat ik me schaamde daar voor tot dat er een deurwaarde aan de deur kwam toen was ze boos zo boos dat het een eind was aan ons relatie ik ben nu een jaartje veder en alles is opgelost ben schuld vrij maar er ontbreekt iets dat is me ex weer terug krijgen wat moet ik doen om der terug te krijgen mag ik tips?
Heel erg bedankt voor uw reactie en ik voel me wel wat beter. Af en toe voel ik me nog wel eens heel erg verdrietig, maar ik probeer zoveel mogelijk afleiding te zoeken. Ik zie wel hoe het hierna loopt en wat er gaat gebeuren als ik eventueel (als ik hier klaar voor ben) na een tijdje weer contact zal opnemen. Ik heb wel veel steun aan een paar mensen uit mijn vriendenkring, dat is echt een grote plus.
We hebben al veel overwonnen in onze relatie en ook de passie/liefde was niet voorbij, dit zorgde dus niet voor de breuk maar wel teveel ruzie omdat er wel wat dingetjes gebeurd waren in het verleden waar ik niet zo rap over kon geraken. Het is niet de eerste keer dat we uit elkaar zijn gegaan en zelfs al ween en treur ik er nietmeer veel om, ik kan niet geloven dat ik misschien nooit meer bij hem kan zijn.
×