Maar (en nu komt de maar): door mijn 'onderbuikgevoel' dacht ik gister opeens dat er iets niet klopte. Het was misschien een combinatie van dingen, of dat hij iets gezegd had, ik weet het niet. In ieder geval heb ik hem gisteravond nog gebeld, en (misschien heel fout) ontzettend lopen bluffen. Ik zei dat ik had gehoord dat hij met een ander meisje was gezien en dat ik nu niet zo goed begreep wat er nou de afgelopen nacht tussen ons was gebeurd.

Daarbij ook gelijk mijn tweede dilemma. Moet ik dan af en toe contact hebben of niet (bijvoorbeeld haar gelukkig nieuwjaar wensen?). Moet ik haar helemaal links laten en hard to get, of soms heel subtiel spreken per aantal maanden (dat zou ze fijn kunnen vinden denk ik, maar als vriendschap of niet?). Ik wil ook weer niet haar bestfriend zijn waarbij ze al haar nieuwe partners bespreekt, aangezien ze ook vertelde dat ze met jongens had gezoend, etc. Wat zit daar precies achter? Dat ze vertrouwd vind, maar mij dus niet meer als (potentiële) partner ziet? En is er dan nog wel een kans voor later? Dus hoe ga ik hier mee om? Wat zou zij bedoelen hiermee en heb ik dan wel of geen contact? Stuur ik haar gelukkig nieuwjaar, ook al doet zij dat niet?
We hadden vaak ruzie over dingen, maar verder niks bijzonders. Nu was het al eerder even uit, maar zij is toen uit haar zelf bij mij terug gekomen. Dit was nadat we hadden samengewoond het laatste jaar. Nu heb ik op mijn initiatief een gesprek gevoerd met haar een week geleden. Dat gesprek ging over de relatie, maar leidde tot niets. Waarop zij aangaf dat ze een break wilde van twee weken. Hier ben ik niet op in gegaan, aangezien het twee maanden terug weer aan was. Dus nu al een break heeft naar mijn idee weinig zin. Vervolgens heeft zij via whats app aangegeven dat het uit is.

Als je weet (of denkt te weten) dat je je ex terug wil, dan zal je misschien de neiging hebben om hem of haar meteen te benaderen. Dit kun je echter het beste niet doen. Later is er tijd om jullie contact te herstellen, maar op dit moment zal dat alleen maar voor verdriet en verwarring zorgen, en bovendien kan dit wanhopig overkomen naar je ex toe.


hey, ik ken het gevoel, ik heb 4 maanden met me ex vriendje gehad en het is sinds een paar dagen is het uit en iedereen zegt dat ik hem moet vergeten enzo maar dat lukt niet en zoals bij jou ook niet..ik ken mijn ex van scouting en na de zomervakantie komt hij bij me in de groep en dat word dat best akward enzo en wat ik ook heb gedaan is gevraagd of hij kon maar dan zei hij dat hij met dit en dat bezig is en laatst vroeg ik het ook nog maar negeerde hij me dus ik hoop dat jullie het wel hebben uit kunnen praten en dat het goed is gekomen en dat hij jou misschien wel een tweede kans geeft want als je hem nog echt heel leuk en aardig vind moet je op school hem even meenemen naar een hoekje en vragen of hij misschien nog een beetje gevoelens voor je heeft en ik weet dat is heel moeilijk maar probeer het maar en dan het gewoon goed uitpraten en hopen dat jullie dat nog vrienden blijven..


Hi Jaap, zo'n brief is geschikt als je meent dingen verkeerd te hebben gedaan en geen foute indruk wilt achterlaten. Alleen jij weet wat jouw bijdrage in het verhaal is, en wat je anders had moeten doen. Door middel van een brief je ex terugkrijgen ligt helaas minder voor de hand. Hooguit zal ze het eens herlezen en je na verloop van tijd milder beoordelen. Wil iemand plotseling 'niet zoveel meer chatten', dan is dat een indicatie voor het hebben of willen van een andere partner, of een aanwijzing dat ze op een of andere manier bang voor de relatie is. Over beide mogelijkheden heb je niets geschreven dus dit moet je zelf nagaan. Sluit de zaak voorlopig af door je hart te luchten, en vermeld er dan bij dat je hoopt dat jullie na verloop van tijd weer op vriendschappelijke voet verder kunnen. Reageert ze daar ook al negatief op, dan moet je het wel erg bont hebben gemaakt ;). Laat het gewoon aan het lot over wat er gebeurt. Sterkte, A.
Verwen je vriendje. Zoek een manier om hem te verrassen en verwen hem zo nu en dan. Maak zijn favoriete maaltijd klaar, geef hem een massage, of laat hem lekker zijn hobby uitvoeren. Dan laat je zien hoe gul en liefdevol je kunt zijn. Als je dingen doet die hij leuk vindt, laat je hem weten dat de relatie waardevol is, en dan zal hij het missen als je er niet bent.
Een kleine drie maand geleden heeft m'n ex het dus uitgemaakt, na een relatie van meer dan twee jaar, deels omdat het niet meer zo vlot ging de laatste tijd en deels voor een andere kerel. Het was voornamelijk in het begin echt een kut periode, ganse dagen lopen janken, m'n school verwaarlozen, alle schuld op mij nemen en haar proberen terug te krijgen. Ik heb alles gedaan wat mogelijk was om haar te laten inzien dat ik van haar hou en dat ik echt met haar verder wil. We zijn wel altijd contact blijven houden, sms'n van 'goeiemorgen' tot 'slaapzacht', we zitten op dezelfde school en we gaan in de middag samen gaan lunchen en ben zelfs nog een paar keer bij haar thuis geweest. Ze vertelt me zowat alles wat er in haar leven gebeurt en als ze een probleem heeft komt ze direct bij mij en omgekeerd. Ik ben altijd heel lief gebleven voor haar en zij soms ook wel tegen mij... Ze weet dat ik van haar hou en dat ik haar direct terug zou nemen als ze dat zou willen. Even voor de duidelijkheid, ze verkeert nu wel met die andere kerel, hij is 21 en m'n ex en ik zijn beiden zestien. Ze ziet hem niet zo heel vaak.. Ze ziet mij zelfs vaker.. dagelijks.. Ik merk wel dat het beter gaat tussen haar en mij als ze hem een tijdje niet gezien heeft, maar als ze net van bij hem komt dan gedraagt ze zich helemaal anders.. Vorige week woensdag stuurde ze me voor ze ging slapen dat ze van me houd.. Dat was de eerste keer dat ze dat zei sinds dat het gedaan was, dus ik denk wel dat dat iets betekent. De dag erna sprak ik er haar over aan, maar ze zei dat ze dat niet had mogen zeggen, dat het dom was enz.., dus ik ben er niet meer over begonnen. Ze deed wel nog steeds lief. Ik dacht even dat het allemaal wel nog kon goed komen, maar gisteren heeft ze terug die kerel gezien en ze doet weer anders.. Weer hoe gelukkig ze wel nu niet is enz... Nou ik weet wel dat ze nog 'iets' voor me voelt en weet niet goed wat ik moet doen... Ik zou haar graag terugwinnen, maar niet door ruzie te gaan stoken of dergelijke tussen hun twee, daar wil ik me niet toe verlagen.. Ik weet niet goed wat ik moet doen..
Hi P. uit M., wat een toestanden allemaal! Je hebt het helemaal goed gedaan door haar in een tijd vol angst en pijn te steunen, door er steeds voor haar te zijn. Helaas kwam ze na een week vol toewijding van jouw kant met de bekende smoezenreeks voor de dag. Dat je maar verliefd moet worden op een ander, dat haar gevoel niet genoeg zou zijn, en nog meer malligheid. Je had hier inderdaad niet in mee moeten gaan. Wat ze nodig heeft is dat je het omgekeerde doet, en dat is zeggen dat je er alle vertrouwen in hebt dat alles goedkomt. Ze lijkt namelijk onzeker en bang voor de toekomst, misschien wel bang voor haar eigen gevoel. Lees dus ook: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/54239-bindingsangst-blootgelegd.html
Ik had er toch wel veel moeite mee en heb toen jou methode geprobeerd. En ook echt me contact verbroken. Ik weet niet meer precies hoe het gegaan is maar na een tijdje heeft hij inderdaad weer contact gezocht. We hebben nu weer een jaar contact. Een tijdje weer af en toe afgesproken en toen zijn er ook dingen gebeurd. We zijn gek op elkaar en houden veel van elkaar. Maar allebei nog druk met de studie en zelf nog alles op een rijtje aan het zetten vandaar dat we eigenlijk allebei liever geen relatie wouden. Maar wisten wel dat we dit niet beter niet konden doen dus weer afstand van elkaar genomen. Toch blijven we elkaar opzoeken. Nu nog weer veel contact gehad via whatsapp maar niet meer afgesproken. Waar het nu op neer komt. Hij wil eigenlijk met mij zijn. Hij ziet mij later als zijn vrouw en wil z’n leven met me delen. Maar is nog niet klaar om zich te binden want hij gaat als het doorgaat dit jaar voor 10 maand na australie om stage te lopen en z’n studie af te ronden. Veel dillema’s ik zelf twijfel, het liefst wil ik hem terug, maar ik weet dat ik het niet moet doen omdat ik zelf niet echt lekker in me vel zit. Als je niet happy met jezelf bent word je dat ook niet met een ander. Maar het is zo dubbel we hebben wel eens huilend aan de telefoon gezeten. Want het gevoel is sterk en we hebben beide het gevoel dat we niet te vervangen zijn voor elkaar. Nu hebben we besloten het grootste contact te verbreken maar dat we elkaar af en toe nog wel eens kunnen zien. Omdat we toch erg belangrijk voor elkaar zijn geworden. (we zijn 22 en 23) Als we voor elkaar bestemd zijn dan komt het ooit wel goed zo denken we soms wel. Maar ik begin me twijfels te krijgen. Vaak denk ik ook dat die me aan het lijntje houd maar aan de andere kant voelt het voor hem soms ook zo. Wat kan ik het beste doen. Het liefst wil ik hem niet helemaal kwijt, maar door contact te houden blijft het gevoel. Maar af en toe afspreken is misschien ook niet verstandig. Ik wil niet het gevoel hebben dat hij denkt dat die altijd weer na me terug kan, ik wil wel dat die beseft dat die me echt kwijt is.
Omdat ik inmiddels voor mezelf heb gekozen merk ik dat t ook zn goede kanten heeft. Al voelt t toch alsof ik bij haar gefaald heb. In één klap alles verpest, Ik heb wel geleerd. Kan er verder niets meer aan doen. Zou zo graag een gesprek willen, het artikel klopt. Mn hart vraagt nog steeds om een soort van verzoening. Ik zou graag willen praten en zij misschien helemaal niet.Denk wel dat haar vertrouwen vreselijk weg is. Mss is dat gezakt in de tijd of niet en misschien herinnert ze zich alleen slechte zaken. In elk geval is ze ook koppig en een controle freak, maar wel een leuke. Een beslissing maken vind ze dan lastig, en ze kan enorm twijfelen en geen actie ondernemen en afwachten. Eindeloos afwachten. Daarom hakte haar moeder destijds denk ik ook de knoop door (ja, ze is 31) De eerste keer dat ze twijfelde had ik toch echt aangedrongen op een gesprek, ze kwam terug, Dat deed ik deze keer niet. Zij ook niet.
We zijn nu 2 jaar samen geweest waarbij ik het 2e jaar ontzettend verpest heb met mijn gedrag. Vorig jaar zomer ben ik mijn oma verloren waarmee ik enorm goede band had, mijn vader moest een zware operatie ondergaan en qua stress zat ik er helemaal doorheen. Mijn ex heeft me enorm goed gesteund, maar sinds die tijd ben ik in een diep dal geraakt. In december overleed en nog een familielid, en ik weet niet waar de laatste maanden gebleven zijn, maar er kwam absoluut niets meer uit m'n handen en uiteindelijk ben ik in een depressie beland waarbij ik het mijn ex echt onmogelijk gemaakt heb (ik ben te laks geweest om goed hulp te zoeken terwijl iedereen, en ook hij, me dit aanraadde).
We waren hele goede vrienden wat uitliep op een “seks” relatie deden ook veel samen wat stelletjes deden en hadden een goede tijd. Nu wilde ik wat meer bevestiging door onzekerheid en begon ik me jaloers te gedragen en na 7 maanden is het nu net afgelopen om dat zij niet verliefd was en mij niet kon geven wat ik wilde. Ze wil me niet kwijt als vriend en het liefst nog vaak chillen. Nu heb ik alle fouten gemaakt die je in je stukje heb geschreven(logisch overtuigen en als een slappe zak gedragen) heb vorige week afstand genomen en gezegd dat we elkaar ff niet meer moeten zien… met een feestje binnekort hebben we al wel weer afgesproken over 3 weken maar in de tussen tijd geen contact .

De continue twijfels waarna hij telkens een relatiepauze wenst, geven echt niet aan dat hij in zijn eentje gaat nadenken. Niets van dat al, hij gebruikt die episodes om nog even 'single' te zijn, anderen te versieren waar mogelijk, en vooral geen binding te hoeven voelen. Stop met gesprekjes en afspraakjes, ze leiden tot niets. Hij zegt dan wel dat hij je mist, maar dat doet hij helemaal niet. Een man die zijn vriendin mist zou nu samen met haar zijn, en niet aan de andere kant van een msn-lijn, gretig ingaand op een ontmoeting waarbij hij intiem contact probeert af te dwingen. Het is zoals je letterlijk hebt geschreven: 'De gedachte dat hij nooit meer vrijgezel zou zijn boezemde hem angst in'. Helaas ging je toen de fout in door hem zo goed te begrijpen, want daarmee zeg je eigenlijk dat het logisch is dat hij twijfelt. Maar beste Ann, aan een twijfelaar heb je helemaal niks. Jij moet verder met je leven en kunt niet gaan zitten wachten op de herhaaldelijke grillen van iemand die eigenlijk liever vrijgezel is. Tegen de tijd dat hij zijn puberteit te boven is, heb jij allang een ander. Iemand die wel voor jou gaat, iemand die wel van jou houdt, iemand die jou wel respecteert en weet dat jij alleen het beste verdient. De man die je beschrijft heeft dat helaas allemaal niet in huis. Richt je op een nieuwe tijd en maak je ex gerust groen van jaloezie ;). Sterkte, A.
Wat jij dient te doen is gewoon je eigen plan trekken. Wil je meteen de eerste avond met hem naar bed, doe dat dan. Wil je hem pas na een tijdje, doe dat dan. Zolang er maar wat te jagen blijft voor hem. Ik zei eerder dan een man liever fantastische seks heeft dan ‘vanille seks’ (middelmatige seks) bijvoorbeeld. Wat maakt het verschil? Jouw overgave! Dus maak het duidelijk dat jouw overgave verdient moet worden…
Het jagen vinden de meeste mannen het leukste deel als ze een vrouw ontmoeten. En het gedeelte dat ze weglopen? Dat is de bindingsangst die parten speelt. De meeste mannen ontgroeien deze fases op latere leeftijd, maar helaas niet allemaal. Hier kan je leren hoe je een zelfverzekerde, stabiele man kan herkennen die niet een heleboel praatjes heeft als je ze ontmoet, om na een date of 2 stilletjes te verdwijnen.
Kortom je ex terugwinnen is een realistisch plan, en wij helpen je daar graag bij. Snuffel gerust even rond op de website, en mocht je persoonlijke coaching op prijs stellen ook dan kun natuurlijk ook bij mij terecht. Je kunt zowel kiezen voor coaching per telefoon, Skype of email. Maar misschien is het verstandig om gewoon eerst eens even kennis te maken, zodat je weet hoe wij je kunnen helpen. Je kunt ook mailen naar [email protected]
Ik ben verhuisd en we mailen en app-en nu veel. Ik zie dat hij kapot is en veel verdriet heeft. Maar ook dat hij zwelgt in zelfmedelijden en erg met zichzelf bezig is. Ik word dus emotioneel heen en weer geslingerd. Ik wil hem niet kwijt en ik heb het gevoel hij mij ook niet, maar van de andere kant voel ik me zo gekwetst nu en begrijp ik hem niet.
Als je graag een serieus gesprek met hem wil voeren, denk dan goed na over hoe je hem benadert. Benader hem niet op een al te serieuze manier. Dit kan bedreigend overkomen en zijn bindingsangst aanwakkeren. Wees opgetogen en positief. “Ik breng heel graag tijd met je door en ik voel me gelukkig als ik bij jou ben. Ik wil graag checken of we nog steeds op één lijn zitten. Ik weet dat het nu nog te vroeg is, maar ik wil in de toekomst graag trouwen. Ik wil er zeker van zijn dat ik met iemand date die dezelfde waarden als ik heeft. Begin je mij als iemand te zien waarmee je dat uiteindelijk zou willen, nu we elkaar steeds beter leren kennen?”
Na mijn laatste bericht die ik je stuurde had ik besloten om je advies te volgen en het een paar maanden te laten rusten. 2 dagen geleden nam ze onverwachts contact met me op! Ze vroeg hoe het met me ging… ik antwoorde natuurlijk dat het hartstikke goed met me gaat (geen leugen trouwens) en ik vroeg hoe het met haar ging, ze antwoorde dat het beter kan… dus ik natuurlijk doorvragen of er iets aan de hand is.!. en ze vertelde me dat er wat irritaties zijn in haar nieuwe relatie en wat die irritaties zijn… ik wist niet zo goed hoe ik daar op moest reageren dus ik vroeg haar waarom ze me dat vertelde aangezien ik niet echt zit te wachten op verhalen van haar en haar nieuwe vriend. Ze zei dat ze gewoon even haar ei kwijt moest en dat ze dat idd beter niet met mij erover kan hebben. (tenslotte heeft ze genoeg vriendinnen die ze daarover kan spreken) maar goed voor de rest heb ik gewoon een leuk gesprek met haar gehad en dit keer kreeg ik ook geen verwijten naar me kop geslingerd. Ik ben ook niet over ons begonnen of wat dan ook. Ik vroeg nog wel aan haar of ze verliefd was en na een hele lange stilte zei ze dat ze dat niet weet! Overigens heb ik haar ook tussendoor gemeld dat het meisje wat ik had leren kennen dat dat over is, omdat ik op dit moment gewoon nog geen gevoel kan krijgen voor iemand anders en dat kon ze wel begrijpen. Ook vroeg ik aan haar of ik binnenkort onze hond een dag mee kon nemen en daar reageerde ze positief op…
2. Jijzelf hebt ook wat ruimte en tijd nodig. Je moet jezelf terug vinden en wat perspectief krijgen. Het feit is, je bent een puinhoop na de breuk. En je moet je rustig houden en je relatie grondig analyseren om te realiseren of je ex terugwinnen in je beste belang is. Het kan zijn dat je je ex gewoon mist. Je moet leren genieten van je leven zonder je ex. Je moet jezelf bewijzen dat je gelukkig kunt zijn zonder je ex. Je zult uiteindelijk realiseren dat je je ex niet nodig hebt om gelukkig te zijn. Misschien wil je ze nog steeds, maar er is een groot verschil tussen iets nodig hebben en iets willen.

Na een relatie van 13 jaar en een huwelijk van bijna 9 jaar is er een einde gekomen aan een bewogen tijd. Veel gebeurt, Waaronder periodes van uit elkaar, maar dat is toch anders dan echt uit elkaar (scheiden)We hebben het beide ontzettend moeilijk met het zonder elkaar leven en missen ons familie gevoel, het samen zijn met onze kinderen is opeens zo waardevol!
Alles liep op rolletjes totdat we voor beiden een aantal gebeurtenissen passeerden. Ik moest mijn huis uit en op zoek naar een nieuw huis en zij moest gaan stage lopen. Uiteindelijk heb ik eind juni de sleutel gekregen en begon zij in juli met haar full time stage. Inmiddels had ze de knoop doorgehakt om (tijdelijk) te stoppen met haar sport en was ze steeds vaker met vriendinnen van studie uit eten en afspreken. Daarnaast ging ze twee weken voor begin stage nog met andere vriendinnen op vakantie en na de vakantie, dus ook na stressvolle periode begin stage, uitte ze voor het eerst twijfel aan haar gevoel voor mij. Ze vertelde mij dat ze op de vakantie mij niet gemist had (terwijl we wel via de what's app prima contact hadden). Dit sloeg in als een bom. Helaas zijn we beiden binnenvetters en hebben we nooit echt veel gezegd hoeveel ik om haar geef. Ook gaf ze aan dat ze graag het leven wil ontdekken en dat ik alles al hebt ontdekt. Zo wil ze in januari naar een vriendin in Indonesië en wil ze haar master doen in het buitenland. Nadat ze het uitte, in tranen, heb ik voorgesteld om te kijken of we het weer konden laten terugkomen. We hebben drie weken lang leuke dingen gedaan en het voelde goed aan met een kleine maar. Ondanks dat we heerlijk bijvoorbeeld op de bank konden zitten, hebben we nu achteraf gezien te weinig in die periode het erover gehad. Na deze drie weken kwam ze op een dag bij me en na een gezellige namiddag heb ik het toch ter sprake gebracht. Ze vertelde dat het gevoel niet was veranderd en dat we beter er een punt achter konden zetten. Ze is die avond nog wel blijven slapen (niet intiem geweest) en de ochtend erop is ze naar huis gegaan. We hebben bijna twee jaar de gehele dag contact gehad via ping en what's app. Ook na die bewuste avond was er wel wat contact en vier dagen later heb ik gebeld en na twee uur bellen, veel huilen en haar ervan proberen te overtuigen dat het echt anders kan, was de breuk vrij definitief. Toch hebben we hierna iedere dag wel even contact gehad en ook zij kwam soms vanuit het niets met een geïnteresseerde vraag. Uiteraard waren de (korte) gesprekken niet als eerst maar er was wel interesse. Sinds het uit is, is ze nu erg bezig met vriendinnen. Veel uit, op pad met anderen en constant online bij de what's app. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Afgelopen maandag hebben we de laatste spullen uitgewisseld en dat was niet leuk. Ze was vrij afstandelijk (ze zei dat ze moe was want was een weekend weg geweest en veel uit geweest) en ook met haar telefoon aan het spelen. Toch zat ze die avond tot na 2300 op what's app. Mijn insteek was om haar nog een keer te vertellen hoe fijn ik het heb gehad en dat ik blij met haar ben geweest maar het viel een beetje in het water omdat ik vrij emotioneel werd. Daarnaast was ze op zich vrij stellig dat haar gevoel weg is. Dit ben ik nu al een aantal weken en dat is zeer vervelend. Afgesproken dat we eventueel wel contact kunnen hebben. Bij afscheid nog een knuffel en kus. De morgen erop verandert ze haar status op Facebook naar vrijgezel. Ik stuurde nog een bericht met vind ik niet leuk en vertelde nog dat ik haar bedankte voor de mooie tijd. Dit vond ze stom want was zo formeel. Nu is ze constant bezig met 'leuke' dingen. Daarnaast nog steeds en meer op what's app en helaas sinds gisteren ook gezien dat ze aan het sjansen is met een jongen via Facebook waarbij wordt verwezen naar gesprekken die niet op Facebook zijn gemaakt. Het stomme is dat ze deze jongen altijd als 'gewoon' heeft getypeerd. U zult begrijpen dat ik erg in de war en teleurgesteld ben. Waarom gaat ze zo vol op in al die dingen? Waarom lijkt het alsof het haar niets meer interesseert ten opzichte van mij, alsof ik nooit bestaan hebt? Wat gaat er in haar om? Wil ze echt alles doen zonder mij? Waarom sjanst ze met die jongen? Wil ze die spannende aandacht? Mijn gevoel voor haar zit heel erg diep. Helaas, zo realiseer ik me nu, heb ik dat in de tijd dat we samen waren, te weinig geuit. Heeft u tips om haar weer terug te winnen, of heeft u het idee dat het schild dat ze nu voor mij opgetrokken heeft vrij definitief is?

Je geeft je grenzen aan in de relatie. Vrouwen testen je continue, bijvoorbeeld omdat ze wilt dat je voor haar verandert. Doe dit niet,  meestal is het een test. Zelfs na 10 jaar relatie doet ze dit nog en je kan haar niets verwijten, het is haar natuur. Geef je grenzen aan op een liefdevolle maar duidelijke manier wanneer ze iets doet wat voor jou niet prettig voelt.
Ex en ik zijn 25 en 24. We zijn nu voor de tweede keer uit elkaar. We hebben de eerste keer 3 jaar een relatie gehad toen hij 't ongeveer 2 jaar geleden uitmaakte, omdat hij twijfelde (terecht overigens, want het ging ook niet goed - allebei niet volwassen genoeg). Na ongeveer een half jaar toch weer samengekomen. Hij heeft me in eerste keer dat het uit was wel veel valse hoop gegeven (af en toe bellen en dan zeggen dat ie me miste om de dag erna te zeggen dat ie dat niet had moeten doen) en zelfs even een nieuwe vriendin gehad (terwijl hij tegen mij zei dat ie dat niet had). Goed, dat heb ik hem allemaal vergeven in de naam der liefde. Maar nu waren we een tijdje verder (iets meer dan één jaar) en het ging weer niet lekker. We liepen tegen dezelfde dingen aan, die met name bij hem lagen (hij is nogal egoïstisch en negatief ingesteld). Hij begon weer te twijfelen en tot overmaat van ramp kwam ik erachter dat hij aan het smsen was achter mijn rug om met een andere vrouw. En, hij daarover had gelogen (ik had er namelijk al om gevraagd en toen was het niet zo, dag erna kwam ik erachter). Dat krenkte me zo, omdat we allebei erg duidelijk naar elkaar zijn dat we dat niet zouden pikken. En hij deed 't toch, nog geen 1, 5 jaar nadat hij me al zo had gekwetst met het uitmaken en de spelletjes + nieuwe vriendin.
Ik deed alles voor haar, en ja misschien zal dit het beste zijn dat we elkaar niet meer zien maar heb haar verdomd graag gezien en zie haar nog steeds graag. Maar alleen stel ik me constant de vraag: waarom? Maar dit antwoord zal ik wel van U krijgen. En denk dat ik het antwoord wel weet, omdat ze iedere keer van de vrienden die ontzettend om haar gaven blikjes bier kreeg maar doordat ze dit niet meer kreeg, was ze ontzettend kwaad omdat ze haar zin niet meer kreeg.
2 maand geleden is het uit gegaan met mijn vriendin. Ik mis haar nog steeds heel erg en ga slapen / sta op met haar als 1e en laatste gedachte. We hebben een relatie gehad van 6 maand. Het ging alsmaar goed en we hadden natuurlijk veel plezier, vaak gedacht aan hoe onze toekomst eruit zou zien als we bij elkaar zouden blijven. Toen kwam er een dag dat ze tegen me zei dat ze begon te twijfelen aan de relatie. Dit kwam omdat ik een beetje raar tegen haar reageerde. We zitten op dezelfde school, zelfs in dezelfde klas en hebben alle vakken samen. Zoals ik al zei begon ze ineens te twijfelen. Dit kwam omdat ik zeer jaloers ben, en me 2 weken lang een beetje raar gedroeg tegenover haar. Ik kreeg ineens wat minder aandacht, en haar aandacht ging naar haar vrienden die ze een half jaar lang aan de kant had gezet voor mij. Ze heeft alleen mannelijke vrienden, niet echt vrouwelijke, en die auwehoeren op een bepaalde manier met elkaar die mij niet echt aan stond, daar hebben we vaker gesprekken over gehad en ze zei dat het beter was voor de beide van ons als ik me daar overheen zou zetten. Dat heb ik vaker geprobeerd maar de jaloezie lag diep bij mij. Er zat niks achter, en dat weet ik ook zeer goed. Het was niet het vertrouwen wat miste, want ik vertrouwde haar volledig, maar het zat me gewoon niet lekker. Mijn maten zeiden ook dat ik daar niet jaloers voor hoef te zijn, maar toch was ik het. Toen ze zei dat ze twijfelde, waar we over hebben gepraat tijdens een etentje, heb ik haar maar anderhalve week met rust gelaten, haar gewoon de tijd geven om te laten denken. Ze is toch tot de beslissing gekomen om het uit te maken, waar ik heel kapot van ben. Ze heeft dingen gezegd zoals: ik ben echt even klaar met een vriendje hebben en bij de volgende ga ik echt wel uitzoeken of diegene niet zo jaloers is. Daar ben ik nog steeds zo kwaad om. Ik heb zoveel voor haar gedaan, en aan de kant gezet. Mijn maten heb ik een beetje aan de kant gezet voor haar, school, bepaalde dingen waar we het niet over eens waren heb ik ook aan de kant gezet. Alle tijd die ik had heb ik aan haar besteed, en de rest laten vallen. Maargoed. Nu is het 2 maand verder, en ik wil haar heel graag terug. Ik heb haar 2 maand met rust gelaten, niet echt contact opgezocht en aan mezelf gewerkt. Ze heeft nog steeds haar kleren etc. bij mij thuis liggen. Is er nog een kans om haar te laten zien dat ik o.a. veranderd ben in bepaalde punten, en het misschien nog een kans te geven? Dat ze van me gehouden heeft weet ik zeker, er zijn ook genoeg dingen die ze goed heeft gedaan en waar ze me speciaal om liet voelen. Ik ben nu gewoon onzeker, en wil weten of er nog een kans is op een nieuw begin, en ik hoop dat jij me daar een antwoord op zou kunnen geven, of in ieder geval advies.

Maar ook als het een vrij normale, standaard relatie was en het ex-vriendje helemaal niet zo vervelend deed kan ze zich beklemd hebben gevoeld. In zo’n geval heeft ze vaak op jonge leeftijd, bijvoorbeeld op haar 15de verkering met hem gekregen. Vervolgens gaat het een keer uit op haar 25ste, en blijkt ineens hoeveel je kan doen als je niet 1 of andere gast heb die je in je nek staat te hijgen.
Wat mij betreft kan het gewoon allemaal een stuk gemakkelijker.........Laat binnen wie je binnen wil .. hef de status illegaal af........dat kost ook een vermogen..........en die mensen draaien toch al mee in het systeem.....En voor mensen met een baan moeten gewoon hun partner naar binnen kunnen halen...niet iedereen verdient nu eenmaal goed en ook niet iedereen heeft een hoge levensstandaard...

Als je naar je hart luistert, is alles wat je hoort dat je van je ex houdt en je wilt ze terug. Probeer in plaats daarvan met je gedachten te denken. Wees logisch. Analyseer de voor- en nadelen van uw relatie. Analyseer de voor- en nadelen van uw ex. Ontleed wat uw doelen in het leven zijn en of een relatie met uw ex al dan niet overeenkomt met die doelen.
Hi Joyce, met zijn ouders heb je niets te maken, met zijn ex ook niet. Wat er tussen jou en hem speelde is alles behalve liefde. Hij heeft je gebruikt en probeert nu goedkoop van je af te komen. Laat het hem vooral lukken, krik je eigenwaarde op en zoek een duizend maal beter exemplaar. Hem de tijd geven en op hem wachten is in deze omstandigheid niet iets wat een vrouw met enig zelfrespect moet doen. Groetjes, A.
Mijn ex heeft nog een giga schilderij in zijn kamer hangen van ons samen, hij doet het niet weg omdat hij het een 'mooi en groot' schilderij vind, maar hij zegt dat hij er wel wat voor gehangen heeft (?) niet omdat het moeilijk is, maar omdat hij het niet wilt zien en het anders een lege plek is, ik weet dat hij genoeg posters en dingen heeft om die op die plaats op te hangen. Hij deed een beetje boos toen hij hoorde dat ik een ander had (een rebounder, heb hem later verteld dat niks ging worden), hij trok conclusies dat hij het gek vond zo snel, ik deed het zeker voor de seks, of kon niet alleen zijn etc. en vervolgens bleef hij herhalen 'het boeit me niks'. Zelf zei hij: 'kom genoeg tegen'. Hij doet heel afstandelijk tegen me en heeft een maand lang niks tegen me gezegd omdat hij me geen hoop wilde geven en ik had aangegeven dat ik die kreeg tijdens kletspraatjes. We kregen in eerste instantie ruzie en later zei hij: 'het hoeft niet, maar kunnen zo nu en dan gewoon praatje maken'. Is deze man er echt klaar mee? Vind het zo gek van dat schilderij, als hij er klaar mee is gooit hij het toch weg?! Zal hij terugkomen? Reactie infoteur, 13-09-2012
Ik krijg de indruk dat er meer speelt behalve onze relatie, en dat zij een schild op zet door dit niet in mijn gezicht te zeggen. Ze is gewoon ten einde raad en heeft het gevoel dat ik er niet ben als ze mij nodig heeft. Ik heb haar na de breuk volledig genegeerd voor een week, geen tegenbericht. Ze is erg gesloten, al de gehele relatie, wat het moeilijk maakt om ook maar enige hoogte van haar te krijgen. Vooral omdat ze dingen niet in mijn gezicht zegt. Ik heb zelf de indruk dat ze haar hoofd in het zand steekt, en het zelf niet meer weet. Begin van dit jaar geeft ze nog aan aan haar relatie te willen werken, en vervolgens na 1 conflict al weer de handdoek in de ring. Volgens mij is ze erg onzeker en maakt ze het uit omdat ze denkt niet belangrijk voor mij te zijn. Want ze geeft aan dat ik haar in de steek laat.
Toen niks meer van me laten horen en maand later stond ze me op te wachten bij de club. Ze wilde gewoon even praten. Ik heb gewoon gepraat, gezellig, nog wat grapjes uit verleden opgehaald. Later stuurde ze nog een app dat ze leuk vond me gesproken te hebben en blij was dat goed met me ging. (Ze dacht dat ik nog in de put zou zitten, heb blijkbaar laten merken dat ik ook gewoon door ga).

Heb haar gisteren weer even gesproken toen we een afspraak wilde maken. Ze gaf aan dat ze nog even moest kijken of der ouders niet gek zouden reageren aangezien het verkeerd zou over kunnen komen en zij het alleen bedoeld als vrienden. Ik zei dat ik eigenlijk ook nog wel twijfelde, omdat ik niet in de friendzone wilde belanden. Het werd een beetje lastig gesprek. Het voelde ook niet echt fijn. Het was een beetje kil ook al praatte ze wel veel, maar ze gaf ook aan dat ze mij alleen als goede vriend zag en jongens voorlopig allemaal klootzakken waren. Ze had daar wel aardig wat levenslessen geleerd en hoefde voorlopig niks. Niet dat ik verwachtte dat ze relatie wilde, maar het voelde zo afstandelijk, net of 2 vreemden met elkaar zaten te praten. Net of ze alleen nog dezelfde naam heeft, maar dat ik denk ja met wie praat ik nu eigenlijk. De gene waar ik relatie mee had en verliefd op was bestaat geeneens meer (misschien ook wel doordat ik niet meer de liefde krijg van toen?)
Zoals victor zegt: geniet van je vrijheid, ik doe dat ook. Probeer mss nieuwe doelstellingen voor jezelf te creeren, iets waar je naar kan uitkijken. Iets waardoor je voelt dat je leeft. En weet je, je hoeft ook niet geforceerd te gaan flirten. Heb je geen zin, dan heb je geen zin. Als het komt, dan komt het. Misschien heb je nu ff genoeg van relaties.
Toen we nu breekten zei hij mij dat hij weer vrij wou zijn, dat hij nu zich wou volop amuseren en geen relatie wou. Blijkbaar niet want hij heeft een relatie. Hij zei me dat ook. Dat hij wist dat ik dacht dat hij loog maar dat hij die kans niet wou laten zitten met zijn nieuwe/oude liefde. Ik ging er vrij goed op in en wenste hem succes. Ik wil ook het beste voor hem maar wou dat hij die moeite voor mij deed. Ik heb besloten nietmeer op fb te gaan, een maand heb ik mezelf voorgesteld omdat 1) ik er niets van wil zien erop, we zijn er nog steeds vrienden op en zijn vrienden zijn mijn vrienden en 2) misschien doordat ik er nietmeer opga, hij zich afvraagt waar ik uitspook en hoe het met me gaat. Zoals ik al zei, ik ben hopeloos.
×