Twee weken niets gehoord en ook niets laten sturen (wat voor mij echt een wereldwonder is!), ik was nog best trots op mezelf. Afgelopen week begon het te knagen aan me, en wilde graag weten hoe het ging daar. Kort smsje gestuurd, waarna s avonds reactie volgde en we over en weer wat stuurde, . Ik heb ook gestuurd dat ik hem miste en het gewoon graag weer wil oppakken… Geen reactie maar… Aangezien hier een hoop was gebeurd afgelopen twee weken (vervelende familiedingen e.d. toestanden) stuurde hij een sms zullen we morgenavond even bellen dan. Prima dacht ik, krijg ik dan vast antwoord. We hebben eergisterenavond dus bijna twee uur gebeld en het is (i blame myself) erg uit de hand gelopen kwa emoties bij mij. Ik heb gevraagd of de deur nu nog ope en kier staat of dicht is, en hoe nu verder. Hij voelt duidelijk niet te verplichtingen van een relatie te willen en toen hij zei "ik denk niet meer dat het gaat gebeuren" storte mijn wereld volledig in… immers… ik had toch die mail gestuurd. wat was er in godsnaam in twee weken gebeurd dat de rollen ineens zo omgedraaid waren? Vervolgens ben ik een hoop foute dingen gaan zeggen die volgens de kopjes hierboven juist NIET horen ;-) Ik heb gevraagd of hij wilde afspreken, dat wilde hij waarschijnlijk wel (en somde wat dingen op, wat we konden gaan doen)/ daarna kwam het deur is dicht verhaal, en aan het einde van het gesprek was hij zo in twijfel dat hij me er nu over wil terugbellen en er allemaal over wil nadenken… Je snapt waarschijnlijk mijn verwarring met deze tegenstrijdigheden/ woorden. Aangezien ik de hele nacht op ben geweest ben ik weer (ja: fout! ik weet het nu) een mail gaan sturen. Met de vraag of hij er het weekend dus op wil terugkomen. Het kan weer alle kanten opgaan, zoals u misschien zult begrijpen.
Na ander halve maand no contact met mn ex had ik besloten om eens een sms te sturen naar mn ex, om te vragen hoe ze het stelde. Ze stelde het goed maar was nog niet over de breuk heen. In onze relatie zei ze altijd tg me dat als het uit zou zijn dat we vrienden moesten blijven. Dus ik stuurde ook die sms ter goeder trouw omdat ik dacht dat ze het zou apprecieren. Tot eergisteren ik een onschuldig berichtje stuurde, werd ze kwaad en zei ze dat ik haar met rust moest laten. .???? Begrijpe wie begrijpe kan. Vrouwen zeggen soms A maar uiteindelijk bedoelen ze B. Ik dacht dat ze vrienden wilde blijven. Uiteindelijk heb ik haar nummer gewist en mn oude simkaart weggegooid. Twordt tijd om verder te gaan.
Ik heb net je artikel gelezen en wil dolgraag mijn ex terug. We waren pas 8 maanden samen maar onze relatie was erg intens. We waren praktisch elke dag samen. Op zich hadden wij een zalige relatie, maat ik heb het verpest omdat ik niet kon stoppen met drinken en wanneer ik dit deed begon ik hem uit te schelden… Hij gaf me verschillende waarschuwingen dat hij dit niet meer kon verdragen, maar ik bleef ontkennen aan mezelf dat het een probleem was en dronk gewoon door. Op een avond toen ik niet bij hem was, en hij dus tijd had om na te denken, stuurde hij me via messenger dat het voorbij was. Ik was volledig in paniek en beloofe hem te veranderen en smeekte hem om nog een kans, maar tevergeefs… Het was te laat, zei hij. De volgende dag deed ik een wanhoopspoging maar werd op tijd gevonden en naar het ziekenhuis gebracht. Men lichte m’n ex in en s’avonds kwam hij naar het ziekenhuis. Hij kuste me nog een laatste maal en beloofde me dat hij me zou steunen als gewone vriend. Hij ziet me nog steeds graag, maar luistert naar z’n verstand en dit zegt dat het niet meer goedkomt. Ondertussen ben ik een week opgenomen en vertrek vandaag naar een ontwenningsafdeling om te werken aan mezelf. Eergisteren kwam hij langs met wat spullen en bleef nog een uurtje. Op het begin hielden we ons beiden sterk, maar algauw laaiden de emoties te hoog op en besloot hij naar huis te gaan. Ik wachtte nog met hem op de trein en vlak voor hij opstapte hebben we elkaar innig gekust… De dag nadien zei hij hier spijt van te hebben. Dat hij niet verwacht had dat de ontmoeting zo’n grote impact zou hebben en hij me niet op een andere manier kan zien. Wat moet ik doen lieve Boris? Wil je mij aub advies geven? Ik wil hem zo graag terug… Is er nog een kans denk je?
Het is nu bijna 4 maanden terug dat ik haar voor het laatst gesproken heb, en eerlijk gezegd bevalt me dat prima. Ik heb mijn zelfvertrouwen weer terug (die ik door haar verloren heb) en zit een stuk lekkerder in mijn vel. Ik heb nu ongeveer 3 maanden een eigen huis, 45 km van mijn ouderlijke huis. In een volledig onbekend dorp, met mensen die ik bijna niet ken. Een erg grote en enge stap als je het de meeste mensen vraagt, een hoop mensen verklaarde me voor gek dat ik dat deed. Ik heb nu een hele nieuwe vrienden groep en ik heb al verschillende leuke meiden leren kennen, en doordat ik verhuist was naar een onbekende buurt heb ik enorm veel zelfvertrouwen gekregen.
Echter op 11 juli 2011 ontmoette ik iemand waar ik toch wel van onder de indruk was, al dacht ik lang dat ze te hoog gegrepen was voor mij… (ze is zo'n plaatje om te zien). In t begin liep t voor geen meter en was ik alleen met mezelf bezig… Haar vader overleed op 20 oktober 2011 ( de mijne op 16 maart 2011) en ik deed maar wat, was er niet echt voor haar… zocht ook nog steeds spanning… en ben 2x de fout in gegaan (waar ze achter kwam, maar t dreef ons niet uit elkaar). In november / december 2011 heb ik mijn spullen gepakt en ben weggegaan… iets wat haar veel pijn deed. Maar ze liet me niet los…
Hoe weet ik of er nog gevoelens zijn voor mij en hoe laat ik hem weer naar mij verlangen. Zolang hij bij die ander blijft ziet hij mij nietgraag genoeg meer, zo ver ben ik al maar ik wil hem nog steeds terug, alleen wijst niks er nog op dat dit zal gebeuren. Ik vrees dat ik het moet opgeven maar iets in mij zegt dat hij mij ook ni wilt loslaten of ben ik nu echt zo naïef en te goedgelovig?
×