Totdat ik een half jaar geleden wat problemen kreeg met m’n zoon en m’n ex. Die periode was ik niet een van de vrolijkste, maar daar heeft ze me enorm in gesteund. Achteraf bleek dat ze er wel erg veel moeite mee had, hoe ze daar mee om moest gaan en vertelde ze me dat ze me van een andere kant had gezien, ondanks dat ik er nooit ruzie met haar om heb gehad. Ze vertelde (mailde) me dat ze enorm aan het twijfelen was over van alles en nog wat en dat ze verder dan een jaar vooruit wilde kunnen kijken, maar dat ze dat op dat moment niet kon. We hebben toen besloten om het wat rustiger aan te doen (ik was nl. erg veel bij haar) maar nog geen dag erna vroeg ze of ik niet wilde komen eten (en slapen) en eigenlijk zijn we op dezelfde voet verder gegaan (zonder problemen).
We nemen je privacy erg serieus. Je kunt ons volledige privacybeleid lezen door hierboven op de link te klikken. © 2018 Lifestyle Ventures. Alle rechten voorbehouden. Door inschrijving ga je akkoord met de disclaimer. Door je naam en e-mailadres in te vullen, ga je akkoord met het ontvangen van de gratis tips per e-mail. Je moet minimaal 16 jaar zijn voor de inschrijving. Als je contact zoekt kan je ons mailen op info@MannenBrein.nl
In de verte zag ik een vriendin en ik wou dus even hallo zeggen, nam zijn rugzak met kleren, maar had nog geen tijd of mama pakte het over en zei ga maar ik blijf wel bij zijn spullen. Zo gingen we ook zijn terras in orde brengen, we waren hout gaan halen en zouden dat in elkaar zetten door de week… zo blij als ie was met zijn terras en zijn plan vertelde hij het tegen de ouders… diens reactie: ah nee he papa moet wel werken hoor :s
Vandaag, 3 dagen later, belde hij me om het over die mail te hebben, en zei hij voor het eerst 'ik vind mezelf heel belangrijk', en toen ik aan hem vroeg of ie dan meer van zichzelf hield en zichzelf belangrijker vond dan ieder ander zei hij 'ja, misschien wel'. Ik vertelde hem dat ik al heel veel voor hem had gedaan, heel veel grenzen had verlegd en heel veel moeite in hem had gestoken, en dat als hij zelfs nu nog eisen aan me ging stellen, hij waarschijnlijk nooit iemand zou vinden die hij wél goed genoeg vond voor zichzelf, daarop zei hij 'dan blijf ik maar altijd alleen'.

een huis te gaan kopen, maar ik was er niet zo voorstander af. Maar zij woonde bij haar moeder en die wou haar buiten. En ik ben akkoord gegaan om toch een te kopen. We hadden wat gerenoveerd en gedaan tot op het punt na 3 jaar en 1 maand besloot ze er een punt achter te zetten. Zei is weer bij haar moeder gaan wonen en ik heb het huis overgenomen. Er zijn nu 2 maanden voorbij en ik denk nog elke dag aan haar. De reden was wel grotendeels mijn fout. Na die 3 jaar was ik nog altijd ziekelijk jaloers, vertrouwde haar nog altijd niet, controleerde haar gsm facebook etc. Ik was kortom
We kwamen elkaar in de zomer nog vaak tegen op feestjes en hadden het steeds naar onze zin samen. Er was echt nog die klik, die aantrekking. Ze is in augustus op reis vertrokken met een vriendin en ik alleen. Op reis heeft ze tegen die vriendin gezegd dat ze later met me wou trouwen en kinderen wou. Dat ben ik pas later te weten gekomen. Na onze reis eind augustus hebben we elkaar terug gezien en ook gekust. Ze is dan nog eens naar me thuis gekomen en ook daar hebben we gekust en meer… Nadien heb ik haar niet meer gezien (haar werk + ouders), maar we hoorden elkaar nog vaak.
Wacht een weekje. En plan in die week een leuk uitje met haar. Bij voorkeur naar een plek niet al te ver weg, maar wel een plek waar jullie het altijd leuk met elkaar hadden. Bijvoorbeeld, jullie favoriete restaurant. Vervolgens bel je haar op en vertel je haar oprecht dat je haar wilt zien en dat je haar daarom wilt uitnodigen samen wat te gaan doen. Wat, dat zeg je niet. Dat zal ze wel zien.
Ik had hierop niet geantwoord, had het even druk en was er niet aan toegekomen, waarop hij later weer een sms stuurde waarin hij weer vroeg hoe het ging. Ik heb hierop geantwoord (wel uren later, weer vanwege drukte en niet zozeer bewust hoor) dat het goed gaat. ------ Is dit een goed teken, doordat ik eerder niet had geantwoord hoe het met mij ging heeft hij hier nogmaals om gevraagd?
Als jullie al een paar maanden aan het daten zijn, is dit absoluut geen rare vraag, maar bereid je wel voor op een gesprek wat misschien minder leuk voor je wordt. Het kan natuurlijk zijn dat hij om persoonlijke redenen een relatie niet aandurft. Misschien heeft hij (een beetje) bindingsangst of heeft hij heel slechte ervaringen gehad met een ex. Dat zijn dingen die ervoor kunnen zorgen dat hij het lastig vindt om zich écht te binden. Maar - en dat is veel minder leuk om te horen - de reden waarom hij zich wil binden kan ook zijn dat hij je niet leuk genoeg vindt voor een relatie, alleen voor een tijdelijke.
Nu zijn we weer paar weekjes verder. Het huis is bijna leeg en wij zijn beide op vakantie. Ik met mij ouders en hij met een vriend. Ik voel mij zo alleen en verveel mij kapot. Had zo uitgekeken naar de vakantie.. Tussen de periode dat het uitging en we vertrokken op vakantie, hebben wij elkaar nog wel gezien. Ik ben mij als een stalker gaan gedragen, want ik miste hem zo… (je kan zeggen wat je wilt, maar het is heel moeilijk om de persoon van wie je houd geen aandacht te geven). We hebben elkaar tussendoor gesproken en ook bijelkaar geslapen. Eigenlijk ging het goed en voelde het soms als vanouds. En, ja we hadden seks. Dat is vast niet verstandig, maar ik hoopte natuurlijk dat het gevoel wel bij hem terug komt.. ik hou nog wel van hem. De dag vooruit ik vertrok zijn we naar de film gegaan en was hij heel lief voor mij.
ik dacht dat de wereld onder mijn voeten weg viel. ik was eigenlijk compleet van de wereld. het voelde als verraad.want een week daarvoor waren we intiem en heb ik daar nog geslapen. met lood in me schoenen ben ik daar naar toe gegaan en hoorde het verhaal aan. nou moet ik wel zeggen dat ik haar eerlijkheid waardeer, maar toch voelt het als een mes in je rug. na een uur weggegaan en ze huilden nog toen ik de deur dicht trok en haar succes wensten. ik was compleet van slag, zat als een doodvogeltje op de bank. en er brak iets in me. die kleine die ik moet missen( die mij als haar echte vader ziet) het niet meer samen zijn… niet meer knuffelen op de bank, alle kleine dingen die van grote waarden zijn.
Dus jij laat het van hem afhangen, wanneer hij daar klaar mee is, en vrij is om te doen en laten wat hij wil. Voor jezelf opkomen betekent dat je allereerst weet wat JIJ wil, wat voor soort relatie JIJ voor ogen hebt en daar niet vanaf stapt. Dat je tegen hem zegt dat je iemand wil die vrij is om 100% voor jou te gaan. En tot die tijd dan maar niet. Eerst zijn zaken afwikkelen met haar en dan zien jullie wel verder..
Ik had een relatie met mijn ex voor 3 jaar, super verliefd alletwee, super seks maar geen groei of ontwikkeling wegens omstandigheden. Ze besliste een kleine maand geleden om het gedaan te maken. dit om verschillende reden. Ik verwaarloosde (kort gezegd) mijzelf en dus onze relatie. Ik had ook een verslaving aan wied en ik kwam over alsof ik daar niet mee wou stoppen. Ze vond dat we dus niet samen pastte en dit heeft ook erg op haar energie gewerkt. Nu een maand verder(clean en zal altijd zo blijven, blij er vanaf te zijn) heb ik haar de eerste week blijven sturen en bellen( grote fout). Ik had nog contact met haar maar niet op een negatieve manier. Ze wilde vrienden blijven etc. Wilde mij nog in haar leven en bla bla bla. Allesinds, ik las dan dat je beter ruimte geeft, wat super moeilijk was, maar dat lukte na die week toch een kleine 2weken. Ze begon zelf terug te sturen zoals kan het je niet schelen?! Ook stuurde ze berichtjes over waar ik nu zou gaan werken. Nu, na die 2weken, heb ik haar is impulsief gebeld in een dronken bui, en kreeg geen positieve antwoord. Wat normaal is. Omdat ik niet nuchter was. Maar nu de week na die dag, omdat ik zo'n spijt had daarvan en het zo'n stomme fout was, heb ik blijven sturen terug 'uit angst' (dat het mij spijt, vragen of ze eerlijk is etc.)en daardoor heb ik haar erg ambetant gemaakt dat ze echt boos werd. Ze dreigde mij te blokkeren en dit en dat. Ik zei doe maar en ze zei maar nee laat mij dan een tijd tot rust komen etc etc. Nu zal ik haar dus weer opnieuw een langere tijd moeten met rust laten…

Heb je nog wel eens contact met haar? Kijk of er iets verandert in jullie contact… Zo nodig spreek je over een maand nog een keer af, kijken wat er gebeurt. Blijft ze treuzelen en het niet weten: ga verder met je leven! En je mag de deur op een kiertje houden en dat communiceren. Maar blijf niet stil zitten en wachten. Waarschijnlijk is niet goed voor jouw eigenwaarde.


Hi Onelastchance, je hebt je nicknaam de eer gegeven die het toekomt ;). In het kort is het eigenlijk zo: Schrijf je een brief terwijl er nog contact is met de ex, dan wordt dit doorgaans gelezen alsof het gaat om een afscheidsbrief. Schrijf je een brief terwijl er al maanden of jaren geen contact is, dan kan dit als een verzoening of herstel worden opgevat. Dus te vroege pogingen om iets te lijmen terwijl er van beide kanten nog geen daadwerkelijk gemis is, kan enkel verkeerd aflopen. Je hebt nu wel het voordeel dat je het kunt afsluiten. Groetjes, A.
Wanneer je echt van elkaar houdt, dan vecht je niet tegen elkaar, dan heb je geen kritiek, dan geef je niet op. Wanneer je echt van elkaar houdt, dan vecht je samen. Dan vecht je samen tegen kritiek, samen tegen mindere dingen, bijvoorbeeld tegen de oorlog die je partner in zijn of haar rugzak met zich mee draagt, samen voor een zo mooi mogelijke toekomst, samen.
Ik had misschien inderdaad niet moeten reageren op dat smsje over de lege ruimte, maar heb dit toch gedaan, ook omdat er anderen bij betrokken zijn die dan snel een antwoord hebben en dus opzoek kunnen gaan naar een andere ruimte. Ik heb dan ook zeer kort gereageerd met dat het niet kan, dus niet een hele lange sms met uitleg, gewoon een sms die meer dan 24 uur daarna kwam en zeer kortaf.
Vanaf hier was het duidelijk gedaan en heb ik geen druk meer gezet op haar. We hebben beide afstand genomen van elkaars ouders en dan nog paar uurtjes met elkaar op de kamer gesproken. Dit was normaal en ging over wat er fout liep, over herinneringen, zaken die nu niet doorgingen (reis), wat doen we met foto’s etc. Bij het laatste gesprek, laatste keer dat ik haar zag (nu 3 weken op de dag bijna) is ze in mijn armen ingestort en wou ze opnieuw beginnen en me niet kwijt enzovoort. 3 dagen later stond haar besluit absoluut vast dat ze niet verder wou. Zeer verwarrend voor mij dus ook.

Hi Eddy, zonder te weten waarom ze weggelopen is, kan ik er geen zinvolle uitspraak over doen. Wat er gezegd is, is dat ze zich bedreigd voelt, geen contact wil, wil scheiden en dat je haar leven zuur gemaakt zou hebben. Dat zijn geen beste conclusies. Vertrouwen terugwinnen is dan ook nu niet aan de orde. Een vrouw vertrekt nooit zomaar, dus er moeten dingen zijn gebeurd die absoluut niet door de beugel kunnen. Ik kan er vooralsnog niet anders van maken. Wacht af wat ze gaat doen! Sterkte, A.


Houd het daten leuk, zoals daten hoort te zijn. Als het daten goed gaat en jullie hebben leuk contact met elkaar, zal hij je na een tijdje als vaste vriendin willen. Zodra jullie meer ervaringen met elkaar delen en hij jou als een persoon gaat zien waar hij voor altijd bij wil blijven, zal hij serieuzer na gaan denken over zijn toekomst en werk en begint hij na te denken over grotere doelen, zoals het kopen van een huis. Hij zal meer en meer over de toekomst willen praten. Pas op het moment dat hij een beslissing over jou gemaakt heeft en zich voorbereid en volwassen genoeg voelt om je een aanzoek te doen, zal hij op zijn knieën gaan.
Toevallig heeft mijn vriend me 6 weken geleden ook in de steek gelaten, en wil me niet meer zien, alles gaat via een tussenpersoon, zelfs om de spullen weg te halen uit het huis, heel erg frustrerend is dit, en dat is de machteloosheid die dat maakt, je voelt of je leven langzaam is verdwenen terwijl we zelfs trouwplannen hadden, voor mij was het ook een donderslag bij heldere hemel, ben er nu nog overspannen van, veel succes met verwerken Riemie

Het heeft veel verdriet en onzekerheid met zich meegebracht aan mijn kant en vervolgens op (ook nare wijze) terugtrekken van zijn kant. Dit is inmiddels een jaar geleden en we hebben nog wel wat contact gehouden en verschillende zaken uitgepraat daarna, maar een hereniging bleef uit en inmiddels is het contact ook gestopt omdat het uiteindeljk toch meer van mij uitkwam.
English: Make Your Boyfriend Miss You, Español: hacer que tu novio te extrañe, Français: faire pour manquer à votre petit ami, Português: Fazer seu Namorado Sentir sua Falta, Italiano: Far Sentire la Tua Mancanza al Tuo Fidanzato, Deutsch: Deinen Freund dazu bringen Dich zu vermissen, 中文: 让你的男朋友想念你, Русский: заставить парня скучать за вами, Bahasa Indonesia: Membuat Kekasih Merindukan Anda, Čeština: Jak zajistit, aby se po vás vašemu partnerovi stýskalo, ไทย: ทำให้แฟนหนุ่มคิดถึงคุณ, हिन्दी: अपने बॉयफ्रेंड को अपनी याद दिलाएँ, Tiếng Việt: Khiến bạn trai nhớ mình, العربية: جعل زوجك يشتاق إليك

Komt dit nog goed..? Zijn vrienden baseren zich natuurlijk op zijn vorige relaties waar het nooit goed kwam. Ik heb hem intussen al een maand niet gehoord of gezien. Of toch, 1 keer om nog iets praktisch te regelen ivm geld, en dat was een enorm koele mail. Ongelooflijk. Hij gaat gewoon verder met zijn leven en ziet er gelukkig uit zegt iedereen. Ik denk dat hij al over mij was tijdens onze relatie zelfs… Hoe doe je dat? Ik dacht dat wij 2 het waren, dat we elkaar nu eindelijk hadden.. Na zo lang te wachten. is dat gevoel dan helemaal weg? Komen die positieve gedachten ooit weer naar boven in plaats van al dat negatieve? Want zo ziet hij me: als iemand die ruzie maakt, waar hij zich ongelukkig bijvoelt en waar hij zijn enthousiasme bij verliest. Hij is een ongelooflijk positieve persoon, en hij loopt weg van het negatieve…
We praatten wel toen het uit was, heel gewone berichtjes en ook wel gelach en hebben elkaar wel een paar keer gezien. Dat deed me goed voelen en deed ook alsof het me niet veel deed, ik speelde het 'cool'. Nu een paar dagen geleden kreeg ik een berichtje van hem dat hij iets wou zeggen. Ik voelde wel al dat het geen leuk gesprekje ging zijn en inderdaad. Hij vertelde me dat hij een tijdje samen was met een oude liefde waar hij ergens wel altijd zot van was en ik kende haar maar al te goed. Zij zorgde wel vroeger eens voor een ruzie en had al eens moeten kiezen tussen haar en mij. Hij had mij gekozen en onze relatie was super. Nu weet ik niet wat ik ervan moet denken. Zal dat lukken? Moet ik nog hopen? Ik voel me soms hopeloos.
Wij hadden enkele maanden geleden na een ruzie afgesproken om maar 1 avond doordweeks af te spreken, omdat zijn werk erg zwaar is en hij veel behoefte heeft aan rust en eigen tijd. Daarbuiten zouden wij wel gewoon 1 of 2 nachten samen slapen in het weekend en tenminste wekelijks 1 dag wat leuks samen doen. Ik accepteerde dit, maar na een tijdje vond ik dit niet meer kunnen, ik heb toen de opmerking gemaakt: ‘ik vind dit geen normale relatie, ik wil je graag 1 avond vaker zien, als je af en toe geen zin hebt, is dit geen punt, maar ik zou dit graag willen’. Hij heeft dit toen toegestemd en ik vroeg hem wekelijks of hij ook daadwerkelijk een dag extra wilde afspreken, hij heeft nooit geweigerd, en om vervelende avonden te voorkomen heb ik er zelfs enkele keren zelf voor gekozen om hem maar 1 avond doordeweeks te zien.

Ik heb haar telefoonnummer daarna uit mijn telefoon gegooid en sindsdien hebben we nu al 3, 5 weken geen contact meer gehad. Ik ben er echter bijna heilig van overtuigd dat ze bindingsangst heeft (hier heb ik ook op gezocht en bijna alles lijkt te kloppen in ons verhaal) of dat ze inderdaad gewoon moeite had om haar zoontje los te laten, omdat ze de opvoeding eigenlijk 3 jaar lang alleen had gedaan en wellicht wat jaloers was op de aandacht die ik kreeg van haar zoontje.


1. Uw ex heeft wat ruimte en tijd nodig om alle negatieve associaties van de breuk te verwijderen en u te missen. Mensen hebben een gemeenschappelijke misvatting dat als je je ex niet contacteert ze je zullen vergeten. Maar in werkelijkheid, als je geen contact opneemt met je ex, geef je ze de tijd om je meer te missen en ze zullen zich altijd afvragen waarom je hen niet contacteert. Onthoud al de fouten in deel # 1 van deze handleiding. Elk van hen deed je ex denken dat je een behoeftig persoon bent. Door hen niet te contacteren, wordt je onmiddellijk aanzien als het tegenovergestelde.


Hi Jochen, als je gezamenlijk een kind hebt zijn er grote verantwoordelijkheden. Jammer dat jullie niet bij machte waren om bepaalde afspraken te maken en dingen op te lossen. Zoals ik het lees was het een ongezonde relatie vol met angst, frustratie en miscommunicatie. Gezien jullie beider verleden is de kans dan ook groot dat de situatie zich met een ander zal herhalen. Je ziet het al aan haar nieuwe relatie. Eerst smeken dat jij nooit wegloopt, dan blij zijn nooit meer een man te hoeven en uiteindelijk een nieuwe vent nemen. Het slaat nergens op. Echter, heeft je ex een nieuwe partner dan kun je voorlopig niets beginnen. Het had nooit zo ver moeten komen want waar een kindje is, zijn twee ouders. En elk individu binnen het gezin heeft de ander hard nodig. Is dat niet het geval en gaan beide ouders hun eigen weg dan wordt het kind benadeeld. En zijn leventje is amper begonnen. Een heel slecht begin en tevens einde van het gezamenlijk ouderschap, waar voorlopig geen oplossing voor is. Kennelijk is er geen gemis, en dan is er ook geen zicht op herstel. Veel sterkte, A.
tja dat was niet erg slim van je..maar wat ik zou doen als ik jou was of hem gewoon even een tijdje met rust laten en later opnieuw met hem proberen of met hem gaan praten over wat allemaal gebeurd is en zeggen dat je heel veel spijt hebt en dat je dat niet meer zal doen maar wat ik zelf heb gemerkt is dat jongens dat niet snel geloven dus dat word dan wel moeilijk maar als je gewoon probeert om met hem te kunnen praten dan komt het waarschijnlijk wel goed dus veel succes!
Dit is zo vanaf juli dit jaar. Ik ging ook al tijden met tegenzin naar mijn nieuwe baan die ik vanaf januari had. En ik kon het niet meer aan en heb in augustus ontslag genomen. Dus nu zaten we samen thuis. Want ik woonde inmiddels ook bij haar. Ging goed, op een paar keer na. De opbrander was wel lastig voor ons twee. Maar over het algemeen was het gezellig. Ze zij regelmatig dat we samen oud gingen worden, hadden het over kinderen enzovoorts. Toch is gister opeens de bom gebarsten na een meningsverschil en ligt het weer volledig aan mij.

Vorige week maandag had ik die door haar brievenbus gedaan, want ze woont een paar huizen verderop. Vrijwel een uur later reageerde ze hier op. Ze zei dat ze het lief vond van me dat ik de situatie begreep (wat dus niet duidelijk overkwam waarschijnlijk, want dan had ze wel geweten dat met goede communicatie het verholpen kon worden), maar ik moest haar loslaten en verder gaan met mijn leven en de dingen doen die ik wil. Daarbij ook nog dat ze ons al had afgesloten. Beetje raar dat dat zo snel kan naar mijn mening, aangezien ze het twee maanden geleden nog over kinderen had etc. Verder niet op terug gereageerd en heb haar 5 dagen later nog een mail gestuurd om mijn woorden te bekrachtigen. Heb hierin ook gezet dat ik `waardig` afscheid had gewild in plaats van ruzie…


Hey, ik dacht net nog even aan onze mooie strandvakantie vorig jaar… Je weet wel, met die prachtig palmbomen en dat we zo erg moesten lachen om bla bla bla… Maar ik en een vriendin gaan volgende week zondag naar het strand, en ik vroeg me af of je mee wilt komen… Gewoon als vrienden dan natuurlijk… Neem je vriend Sjoerd mee anders. Ik hoor het wel!
×