Hi Sonja, leuk weer van je te horen :). Zo langzamerhand is jullie verhaal een feuilleton in honderd delen geworden ;), met zo te zien nog geen einde in zicht. Het laatste woord hierover is dan ook onuitgesproken. Je ex had niet verwacht dat je deze nieuwe strategie zou toepassen of zelfs maar zou kunnen, maar het lukt je wonderwel om haar humeur naar beneden te halen en haar te frustreren. Het geeft dan ook helemaal aan dat het haar niet lekker zit. Toch hoef je hierover niet te peinzen, want dit is wat ze naar haar eigen zeggen wilde. Je ex is iemand die zichzelf niet goed kent, en duidelijk ook niet weet welk pad ze moet bewandelen. Het is moeilijk om met iemand om te gaan die onpeilbaar, veranderlijk of twijfelend is. De wat sterkere opstelling die ze nu probeert te handhaven zal ze vroeg of laat opgeven. Het hangt er deels vanaf of jullie elkaar nog op het werk zullen zien. Houd dat op, dan is in elk geval de gespannen sfeer weg en kun je zien wat er buiten dat nu eigenlijk over is. Gaat het gezamenlijke werken door, dan zul je nog lange tijd met haar te maken hebben en je afvragen hoe het verder moet. In elk geval heb je haar de kans ontnomen om je relationeel weer in de zeik te nemen. Intimiteiten afdoen als een uiting van schuldgevoel en daarbij roepen dat je dingen ziet die er niet zijn getuigt van grote angst om voor jou te kiezen. Gezien de eerdere discussies zal dit grotendeels - zo niet helemaal - te maken hebben met haar onzekerheid over haar geaardheid. Groetjes :), A.
Nou Elise.. Ik hoop echt dat jij niet in mijn schoenen staat over 3 jaar. Dit is een hel.. Elke dag denk ik aan hem, en elke keer moet ik hem met een ander zien. Misschien moet je het juist niet met seks aanpakken? Gewoon afspreken, lief doen, tegen elkaar aanliggen gezelligheid etc. En hem laten verlangen naar meer. Ik hoop voor je dat je hem terug krijgt. Maak er anders zo snel mogelijk een einde aan tussen jullie. Blijf geen vrienden, blijf niet bij hem hangen. Maar verbreek het contact voorgoed. Anders wordt je net als mij.. En dat zou echt heel erg zonde zijn. Geloof me, hoe langer en dieper je erin mee wordt gesleurd, hoe moeilijker het is eruit te komen.
Beste Albert, een heel verhelderend artikel. Mijn vriendin geeft zelf aan te kampen te hebben met bindingsangst. Veel punten uit bovenstaand artikel herken ik inderdaad in haar. De eerste weken van onze nog prille relatie waren heel intens en heftig in de goede zin van het woord. Zij gaf aan gevoelens te hebben die zij in 32 jaar nog nooit had gevoeld. Nu de relatie wat serieuzer lijkt te worden zegt zij dat het verliefde gevoel prompt minder is en waarschijnlijk wel weer terug komt als we het rustiger aan doen. Gelukkig wil zij onze relatie een kans geven omdat zij weet dat het diep van binnen goed zit, maar ik ben bang dat dit in de weg staat van iets dat heel mooi kan worden. Hoe ga ik hier mee om?

Klagen. Je kunt beter niet negatief zijn. Geloof het of niet, na een tijdje is het net alsof dezelfde slechte discoplaat steeds opnieuw afgespeeld wordt. Aan de andere kant, bind je niet aan een man die verwacht dat de relatie altijd rozengeur en maneschijn is, dat zal JOU namelijk ongelukkig maken. Wees authentiek, wees echt. Authenticiteit is heel erg aantrekkelijk.
Dan wast gedaandoor mijn BFF zij vond hem lastig en irritant en heeft hem bij mij weg gepest envoor hem wast ook moeilijk zijn beste vriend ging naar een ander school ja en dan wast gedaan we hebben elkaar dan nog een keer gesproken ik vond het erg daarna hebben we elkaar genigeerd maar op een dag in het zesde hadden we sport dag met heel de school en we werden in groepjes gestoken en hij zat bij mij int groepje leuk ik dacht dit is de kans maar nee .En nu zit ik int eerste middelbaar en na hem hb ik nooit meer een lief gehad en ik denk nog altijd aan hem die mij liet lachen als ik gevallen ben en zo

Vervolgens ga je geregeld met haar daten. Verzin leuke dingen en doe leuke dingen waar je altijd samen van genoten hebt. Jij organiseert het en jij bepaalt duidelijk waar en wanneer jullie samen dingen gaan doen. En praat tijdens die dates vooral veel met elkaar en probeer oud zeer op te lossen en elkaar echt te vergeven. En zorg er daarnaast absoluut voor dat jullie tevens veel plezier hebben samen. Maar blijf jezelf ervan weerhouden haar van dingen te overtuigen of jezelf voor alles te verontschuldigen.


Meestal geven we altijd de mannen de schuld dat ze zo hetzelfde zijn, terwijl je er zelf verantwoordelijk voor bent om weer op dezelfde soort man te vallen. Er zijn 2 voor nodig om een relatie aan te gaan. Als je graag een vriendje wilt is het makkelijk om de duidelijke patronen te negeren en te genieten van het moment. Als je eraan werkt om jezelf onder controle te houden zal je je niet snel storten op iets zonder erbij na te denken. Vaak als een man haast heeft, heeft hij een probleem. Dus trap op je remmen, hoe graag je ook verder wilt gaan.

Even een reactie op bericht van 30-10. Ik ben afgelopen donderdag bij haar geweest. Het was gezellig en hebben fijne momenten gehad. Ik merk dat ze graag over onze situatie wil praten. De gesprekken gaan er namelijk elke keer naar toe, hoe zeer ik ook mijn best doe om het elke keer maar om te draaien naar een ander onderwerp. Ik heb inmiddels app-contact gehad met haar beste vriendin. Absoluut niet om haar in te zetten onze relatie te redden, maar meer om advies te vragen wat ik moet doen, loslaten of volhouden. Ze schreef me dat ze er ook helemaal niets van begreep. Als D (mijn meiske) het over mij of over ons had dan leeft ze helemaal op, en straalde ze helemaal. De vriendin vertelde mij dat het inderdaad wel op een bindingsangst of zoiets lijkt. Ik weet niet hoe ik daar nu mee om moet gaan. Ze praat namelijk niet makkelijk of niet over HAAR gevoelens. Zoals ik al zei, ben ik afgelopen donderdag bij haar geweest en hebben we het toch weer over onze situatie gehad. Op zo`n moment liggen we in mekaars armen en voel ik hoe fijn ze het vind dat ik er ben. Toch blijft ze het lastig vinden. Op een gegeven moment vroeg ze me donderdag wat mijn toekomstdromen zijn. ik stond van deze vraag te kijken, omdat ik juist dacht dat ze daar niet zo zeer over na wilde denken, en het haar alleen maar af zou stoten als ik dat aan zou geven. Ik zei haar ook dat haar dat misschien alleen maar verdrietiger zou maken. Maar ze wilde het toch weten. Ik heb haar gewoon eerlijk verteld hoe ik de toekomst het liefste zou zien. En dat is dat ik graag met haar verder zou willen, en voor haar en haar kindjes zou zorgen, en zorgen dat ze niets maar dan ook niets te kort zullen komen. Gewoon een heerlijk gelukkig leven samen. Ze vond het nu juist fijn om te horen. Ze brak wel. Ze vertelde me dat als ik niet zo verschrikkelijk veel om haar zou geven, ze allang had verbroken. Ze blijft er wel steeds bij dat ze denkt dat haar gevoel niet genoeg is voor een relatie. Dat het oneerlijk zou zijn tegenover mij omdat ik in haar ogen veel meer voor haar voel dan zij voor mij. Zou zoiets niet juist kunnen groeien door meer samen te zijn A? nu hebben we namelijk wel contact, maar alleen maar op de app en 1 keer in de week zien we mekaar. Ze vertelde me donderdag opeens ook dat het misschien wel zo zou kunnen zijn dat ze bang was om een relatie te beginnen, bang om gekwetst te worden. dat ze daarom die veilige weg weer in wil slaan. Toen we mekaar leerde kennen zei ze me dat ze drie jaar onder een steen had gelegen, en dat ze daar onderuit was. Het gaf haar toen een heerlijk gevoel. Nu, afgelopen donderdag vertelde ze me dat ze bang was dat ze weer terug onder die steen aan het kruipen was. Ze kan nu geen relatie hebben, ze wil me ook niet aan het lijntje houden, maar totale afstand wil ze al helemaal niet. wat zit hier nog tussenin? Elke morgen sturen we mekaar even een berichtje. De laatste tijd slaapt ze erg slecht of niet. Wel merk ik dat als ik de avond te voren bij haar ben geweest, dat ze wel goed en rustig slaapt. In mijn beleving staat alles wat ze doet, zegt, voelt en uitstraalt haaks op datgeen wat ze nu dreigt te doen, zich terugtrekken en veilig onder die welbekende steen kruipen. Heb echt het idee dat ze anders wil maar het gewoon niet durft. En ik weet niet wat ik moet of kan doen. Ze gaf me laatst met een lach aan dat het twee kampen waren geworden. Zij in kamp A, en de rest om haar heen in kamp B. Ik weet niet of ik nu juist afstand moet nemen en een tijdje geen contact hebben of juist wel in contact blijven. Ik ben namelijk bang dat ze juist als ik afstand neem terug onder die steen kruipt. Mede doordat ze zelf aan gaf dat ze juist niet was afgehaakt omdat ik haar liet merken en voelen hoeveel ik om haar geef. Donderdag hebben we ook besproken dat ze het weekend alleen wilde zijn. Dit zou het eerste weekend zijn dat ze ook echt helemaal alleen is. De kinderen zijn bij de vader en ze hoeft niet te werken omdat ze nog herstellende is van de operatie. Normaal heeft ze afleiding door zo veel mogelijk te werken. We hebben afgelopen weekend contact gehad op de app. wel maar heel weinig. Ze vertelde me laatst ook dat ze het gedwongen stil wilde houden. Wederom iets tegen haar zin in dus. Vanmorgen hebben we even gebeld, en ik vroeg hoe het met haar ging. Ze had het erg zwaar, en had gister een enorme baaldag gehad en alleen maar op de bank gelegen. Ze erg slecht geslapen en raar gedroomd. Misschien niet goed, maar ik stelde voor om vanavond even naar haar toe te komen. Dat vond ze fijn. Ik weet nu dan ook niet hoe dat gaat verlopen. Ik mis haar verschrikkelijk en het is moeilijk om zo in deze situatie te zitten. Onzekerheid vult mijn hele dag. Een goede vriendin van me vertelde me dat ik het roer moest om gooien. En aan mezelf moet gaan denken. Als het zo zou zijn dat wij voor mekaar bestemd zijn, komen we vast wel weer bij mekaar uit. Ik geloof hier niet zo in, en vind het ook erg moeilijk om op te geven. Ik heb al eens eerder gezegd, dat als het daadwerkelijk zo zou zijn dat ze niet genoeg voor me voelt het makkelijker zou zijn om afstand te nemen. Maar niets wijst erop dat dit het geval is. Beste A, ik hoop dat je wat adviezen, meningen of andere informatie voor me hebt.
De afgelopen weken ging het fantastisch, op ons seksleven na, er was totaal geen sprake van ruzies, soms lichte irritaties, maar dat heeft ieder koppel wel. Hij kwam doordeweeks 1 a 2 keer langs en het weekend sliepen we hier, aangezien mijn ouders 4,5 op zomervakantie waren naar het buitenland. Mijn ex vertelde mij, dat hij de laatste tijd niet als ´koppel´ had ervaren en dat het gevoel voor mij erg geslonken was, hij was minder van mij gaan houden, om mij niet langer aan het lijntje te houden en met vrezen voor een nare toekomst heeft hij het uitgemaakt, het leek hem beter nu, dan wanneer we al kinderen hadden en zouden samenwonen.

Voor we op vakantie vertrokken heeft ze mij bedrogen, ze werd verliefd op een andere man. Ze ging zogezegd eten met collega's maar ze was bij een andere man terwijl ik op de kleinste zat te passen thuis. Ik ben erachter gekomen en heb haar ermee geconfronteerd. Ik wou niet mee op verlof en ze begon te wenen, dat ze mij geen pijn wou doen, dat ze niet weet of ze mij als man of vriend zag enz. Ik wou in begin niet mee maar na een discussie wouden we onszelf nog een kans geven. Op verlof ging het in begin goed, ze kreeg berichten van die andere waar ze op antwoordde en heb haar gezegd dat ze daar onmiddellijk mee moest stoppen. Heeft ze ook gedaan. Na een paar dagen is haar vader tegen mij uitgevlogen en hij heeft me bedreigd, we zijn vroeger uit vakantie teruggekomen. Er was een kleine afstand tussen haar vader en mij. Hij wou niets met ons ondernemen en ik voelde dat er iets scheelde. Hij vloog tegen mij uit en zei dat hij problemen had met zijn prostaat en het daarom was dat hij geen lange afstanden kon doen. Heb hem gezegd dat ik dat niet wist en als hij mij dat had gezegd, dat ik daar zeker rekening mee had gehouden. Mij stoorde het niet dat hij erbij was of niet. Vroeg nog of hij niet gelukkig was dat iemand voor zijn dochter en kleinkind wou zorgen en dat dat niet genoeg was. Enkel ja op geantwoord. Mijn ex zei dat het beter voor mij was om uit het huis te vertrekken. Bij aankomst in ben ik uit het huis vertrokken, wou natuurlijk geen problemen.
Jij bent nu heel even verward. Je voelt de grond onder je voeten gewoon wegzakken en kunt niet meer helder nadenken. Bij momenten ben je heel emotioneel en weet je niet wat je moet doen en zeggen en daardoor ga je nu net verkeerde dingen doen/zeggen. Het belangrijkste is dat je nu innerlijke rust gaat creeren. Daarom is het belangrijk om even afstand van haar te nemen. Toch zeker 2 a 3 maand. Gewoon ff niet meer bellen met haar of haar zien. En als ze belt, dan zeg je gewoon zonder kwaad te worden dat jij ook ff tijd nodig hebt om te herstellen en je ff met rust wilt worden gelaten. Alles op een rij zetten en proberen terug nuchter te worden zodat je een beter overzicht hebt. Je moet haar ook de tijd gunnen om net hetzelfde te doen. Na een tijd ( de bezinningsperiode zeg maar)kan er mss een constructief gesprek volgen zonder elkaar dingen te gaan verwijten. Hoe stom het ook klinkt, jij moet nu ff weer rationeel zien te worden, net zoals zij.
Vanaf dat momenet ben ik vol voor mijn vriendinnetje gegaan, we gingen naar Parijs en t was alsof we (iig ik) op een roze wolk zaten, ik wilde nooit meer anders… Maar ik heb op 18 september 2012 mijn ex (moeder van zoon) een mail gezonden waarin ik zei dat ik t wel moeilijk vond haar los te laten (en meer van dat soort stomme dingen). In oktober hoorde ze dat ik een vriendin had en toen heeft ze gesms't dat ze me helemaal kapot ging maken. Ze heeft contact gezocht met mijn vriendin, de mail doorgezonden, gezegd dat ik ene pathalogische leugenaar ben, haar ook gouden bergen heb beloofd etc etc. De moeder van mijn jongste kind werd ingeschakeld en ook die begon mijn vriendin te bellen met wat voor hond ik ben. Mijn vriendin heb ik hier zo veel pijn meegedaan, die wist niet dat ik de indruk had gewekt dat t wel weer goedkwam, bij de moeder van mijn oudste zoon…
Hallo,ik had 2 maanden terug 8 maanden iets met een jongen uit m'n klas. Helaas is het nu uit maar ik zou hem nog heel graag terug willen. Als eerst heb ik heb niet met rust gelaten wat ik misschien wel had moeten doen. Hij is nadat het uit is nog een paar keer langs geweest en deed toen heel aardig en lief maar alsnog op whatsapp deed hij later dan weer bot. Het is nu al bijna 2 maanden verder maar ik kan hem nog niet uit m'n hoofd zetten. Ook deed hij de eerste maand toen het uit was heel lullig maar misschien was hij gewoon boos,dat weet ik niet zeker. Ik heb nog redelijk veel contact met hem gehad met soms een paar dagen met stilte er tussendoor. Ik heb niet meer met hem gesproken sinds donderdag maar zoals ik zei hij zit in m'n klas dus negeren is geen optie. Ik had gevraagd of die langs wou komen zodat we erover komden praten (hoe we op school tegen elkaar doen) maar hij bleef het uitstellen dat het op het punt kwam dat ik de heletijd bleef vragen of die nou wel kwam ja of nee. Uiteindelijk heeft hij gezegd dat ik hem niet kon dwingen (wat niet de bedoeling was of is) en dat we ook niks hadden wat natuurlijk klopt toen zei hij dat hij zelf zal bepalen wanneer die langskomt en als een pissige reactie had ik gezegd "als het aan jou ligt duurt dat honderd jaar" waarop hij antwoorden met nee alsnog heb ik gezegd dat ik niet meer met hem wou praten etc. Hij wist dat ik nog dingen voor hem voelde en dat ik school afschuwelijk vond. Ik ben ten einde raad het liefst heb ik hem terug en het leuk op school kan alsjeblieft iemand me goede raad geven? Gr charon
Hi Dirk, ja. Het artikel lezen! Je zegt dat je uit elkaar bent, maar je belt en sms't haar nog steeds. En je vindt dat zij dat ook wel eens mag doen. Kortom, hier klopt niets van. Respecteer haar wensen en je bent al een heel stuk verder. 'Onvoorwaardelijke liefde' is dit duidelijk niet, want je ex wil zien of je kunt veranderen. Dan aanvaardt ze je dus niet zoals je bent. De tijd zal leren of jullie als vanzelf weer bij elkaar terugkeren, gewoon omdat je niet zonder elkaar kunt. Een goede test dus, die je gezien het wederzijdse gevoel voor elkaar (wat het dan ook is), best kunt doorstaan. Dring je dus niet meer op. Sterkte, A.

Zorg er in ieder geval voor dat je niet verzeild raakt in eindeloze discussies over de verbroken relatie. Ook niet zodra je merkt dat je controle verliest over hem. Overigens is het zo dat het voorkomen van oeverloze discussie dermate belangrijk is als je ex nog niet helemaal zeker weet of hij het weer met je wil proberen. Waarom is dat? Wel, zodra je met een twijfelaar in gesprek gaat zal hij altijd proberen zichzelf te verdedigen door te zoeken naar argumenten. Hij zal dan nooit eerlijk zeggen wat hem dwars zit, vaak omdat hij je niet nog meer wilt kwetsen.

Mijn vriendje heeft het deze zondag uitgemaakt, na een goede 6maand lange relatie. We kenden elkaar al van ruim een maand ervoor. Een beetje achtergrond informatie: Mijn ex en ik zijn dus twee complete tegenpolen, verschillende interesses, verschillende karakters ( vuur vs water) en ivm aandacht. Hij heeft dat totaal niet nodig, en ik… wel ik ben misschien een beetje aanhankelijk en geniet wel van aandacht. Het enige dat we gemeen hebben is dat we allebei zot zijn van reizen, en nog studenten zijn. Ik ben 21 jaar, en hij is er 19. Maar ondanks dat wij 2 tegenpolen zijn, vond ik dit echt geen probleem. En we hadden dit al besproken, maar kwamen tot de conclusie dat tegenpolen elkaar gewoon aantrekken. We maakten tot enkele maanden geleden ook nooit ruzie, tenzij ik die ruzie maakte en hij die er niet reageerde.


(2) Als u financiële hulp nodig hebt, wordt u rijk binnen 3 dagen 2Herbal-zorg (3) Ziekte, Virus en Ziekte (4) Bindendheid en andere aan u grenzende kwesties met betrekking tot uw leven Neem vandaag u kan ook contact opnemen met Dr. Isikolo via zijn mobiele telefoon of hem toevoegen op whatsapp +2348133261196 hij is getest en vertrouwd, ik zal Dr. Isikolo voor altijd dankbaar zijn.
Wat ik me ook afvraag is: zijn beslissing had hij al lang genomen zegt ie. Waarom laat hij het dan nog weken aanslepen? Terwijl we samen nog leuke dingen doen, kussen, knuffelen, vrijen. En als je dan toch zo zeker bent van je beslissing, waarom kan je het dan niet recht in mijn gezicht zeggen? Waarom heb je het dan moeilijk om me te zien? Zeg je tegen vrienden dat je me graag ziet en er heel graag voor me zou willen zijn maar het beter is nu nog afstand te houden….

Vandaag was het zover. Mn vriendin heeft het uitgemaakt. De situatie is vrij complex. Zij was getrouwd, ik haar minaar. Ik weet en ze bevestigde het : zij hield echt van mij. Maar haar man rook onraad en werd heel achterdochtig. Zij heeft plannen om van haar man weg te gaan maar heeft schrik dat hij haar gaat betrappen want hij pluist haar mails, mobiel, facebook uit om een bewijs te vinden. Uit vrees om betrapt (onze relatie dus) te worden en misschien de kinderen te verliezen heeft ze het uitgemaakt met me. Ze zegt dat ze rust wil en enkel nu haar energie wil besteden aan haarzelf en de kinderen en dat er voor een relatie geen plaats meer is.

Je raadt het al; ze begon te twijfelen… Over of ze dit wel wilde/kon, of ze haar leventje wel wilde delen, of ze haar zoontje wel kon ‘loslaten’ richting mij, of ze mijn geluk niet in de weg zou staan (ik had immers nooit gedacht een relatie met iemand met een kind te krijgen), dat ik beter kon krijgen, of ze niet eeuwig vrijgezel wilde blijven, of ze op termijn niet een lat-relatie wilde hebben etc. Ze draaide in alles ineens 180 graden!
Hi Sonja, je moet niet afwachten wat je ex van jou wil of van je vraagt. Gaat ze achter je aan omdat je herhaaldelijk nee zou verkopen, dan moet je dat vooral doorzetten en geen moment 'buigen'. Laat haar idee dat je op bestelling klaar staat een grote illusie zijn. Alleen dan word je interessant voor een ex, die doorgaans veel te verwend is geweest. Ga dus niet door met verwennerij en open plekken in je agenda. Zou ze het op een gegeven moment opgeven omdat je toch altijd maar nee zegt, dan is dat het omslagpunt waarbij ze geleerd heeft dat zij geen heer en meester is over jullie contact. Dwing respect af door haar een toon lager te laten zingen. Als de ommekeer tot je ex is doorgedrongen en langdurig een vaststaand feit lijkt, kun je omgekeerd eens toeslaan en je ex geheel out of the blue verrassen met iets waarvan je zeker weet dat ze het leuk vindt. Vanaf dat moment regeer jij en eet zij uit je hand. Voorlopig is die situatie nog niet aan de orde. Succes, A.
Ondertussen heb ik al het contact verbroken. Op social media heb ik haar ook verwijderd omdat ik me zelf gek zat te maken door de hele tijd alles te checken. Via haar zus kreeg ik een paar dagen terug een berichtje met o.a de mededeling dat het weer een stuk beter ging met haar. Het komt op mij over alsof het met haar nu goed gaat en ze verder is gegaan met haar leven en er dus ook niet mee zit dat onze relatie stuk is gelopen. Dat is een rot idee.
Hi Angel, deze situatie is erg moeilijk. Je moeder zit er kennelijk bovenop, waardoor je wordt gedwongen te kiezen voor je moeder of je vriendin. Je moet voor jezelf nagaan aan welke relatie je nu meer waarde hecht. Uiteraard hoef je het gescheld van je moeder niet te accepteren. Is de liefde tussen jou en je vriendin serieus, dan moet je onvoorwaardelijk voor je vriendin kiezen en je moeder uitleggen dat dit jouw keus is. Echter, gezien de onderliggende problemen (borderline, gescheiden met kind, isoleercel en herhaalde breuken) denk ik dat je er goed aan doet om eens te bedenken of je moeder's woorden - hoewel ze zich niet goed uit - een kern van waarheid hebben. Moeders hebben altijd het beste met hun dochter voor! Sterkte, A.
Hi Kirsten, eigenlijk staat het allemaal al in het artikel. Na verloop van tijd kun je je ex om een gunst vragen, hem iets laten doen waarvan je weet dat alleen hij het kan, of iets dat mannelijk genoeg is om hem in actie te krijgen. Zie werkwijze voor vrouwen. Verder moet je je afvragen waarom je hem zou proberen terug te krijgen, als je met hem hebt samengewoond terwijl je steeds het gevoel had dat jullie samen niet oud zouden worden. Twijfels bederven elke relatie. Sterkte, A.
Onze relatie opzich was echt heel erg leuk! We lachte om niks en zonder te praten wisten we wat we bedoelde. we konden ons zo erg voor gek zette voor andere en het maakte ons niets uit. het was echt super. Hij was niet echt een jongen van initiatief tonen maar vond het wel superleuk als ik vroeg om iets te gaan doen. samen lachen, samen huilen, het was echt heel erg mooi. natuurlijk wat irritaties hier en daar maar dat lijkt me niet meer dan normaal en we spraken ze meestal ook fijn uit.

Ja, hij weet dat je niet tegen hem zult zeggen: „Schat, ik wil niet dat je tijd met je vrienden doorbrengt“. Maar in vele gevallen komt het hier wel op neer, ook al breng je de boodschap subtieler. Je kunt bijvoorbeeld met een “alweer sport? Ik had al plannen voor ons gemaakt” beginnen en overgaan naar een “hoe kun je nou met Peter bevriend zijn?” en vervolgens met een “ik vind het niet leuk hoe je je gedraagt wanneer je vrienden erbij zijn” een kloof slaan tussen hem en zijn vrienden. Nog voordat hij doorheeft wat er gebeurd, heeft hij zijn levenslange vriendschappen ingewisseld tegen een vrouw die alles controleert - geen man wil een relatie met een vrouw die hem binnen een paar maanden van zijn vrienden vervreemd.
Tot hij toegaf dat hij mij eigenlijk beter wilde leren kennen… We gingen samen iets eten en de vonken sloegen over. We waren dus vanaf dat moment een stel. Beiden verliefd, maar nuchter genoeg om te weten dat we elkaar tijd moesten geven (hij was in zijn vorige relaties bedrogen). 3 weken ging het goed, toen opeens mijn ex in een depressie belandde. Ik heb toen gepraat met mijn ex, had te doen met hem en stelde voor om eten voor hem en onze dochter te koken. Toen mijn nieuwe vriend dit te horen kreeg, heeft hij meteen onze relatie verbroken. Hij wou me niet meer zien, wilde niet meer tegen mij praten. Hij voelde zich bedrogen mocht ik van vrienden horen. Ettelijke malen heb ik geprobeerd om met hem te praten, maar telkens zegt hij dat er niets meer is om over te praten. Ik wil hem duidelijk maken dat ik niets meer met mijn ex wil en dat ik voor hem had gekozen, maar ik krijg de kans niet om dit misverstand op te helderen.
Reageer op een ondersteunende manier. Mannen voelen zich meer aangetrokken tot vrouwen die achter hen staan.[2] Als je goed reageert als je vriendje iets met je deelt, zal hij in het vervolg vaker met andere problemen bij jou willen komen. Om een steun en toeverlaat te zijn, luister je goed als je vriendje een probleem aan je vertelt, en reageer je op een ondersteunende manier.
Toen vroeg ik haar of ze me nog graag zag, ze zei me dat ze me nog graag ziet maar niet genoeg om nog een relatie te beginnen.. Ik zei dat ik haar terug wilde en zij zei dat ze me ook terug wilde, maar dat ze haar ex niet kon vergeten.. Toen een paar dagen nadien zag ik haar beste vriendin en ik vertelde men ex dat ik haar beste vriendin gezien had.. In eens was ze echt razend op mij en op haar vriendin, ze zei dat we nep vrienden waren en dat we een mes in haar rug staken.. Ze zei me: Haar zie je dan wel. Maar voor ik haar beste vriendin zag, vraagde ik aan men ex wanneer ik haar nog eens zou zien en ze zei de hele tijd dat ze het niet wist. Dus was het dan zo verkeerd dat ik haar beste vriendin gezien heb? We gewoon wat gepraat... Gelukkig is alles weer goed gekomen tussen haar en haar beste vriendin. Tussen ons is het nog niet echt wat het moet zijn... Ik wil haar echt terug, ik was gelukkig met haar, ik ga kapot zonder haar, als ik bij haar was stond even heel men wereld helemaal stil (goed bedoelt), zij kreeg me altijd aan het lachen, kortom ze was men liefje, men beste vriendin, men alles! Als ik problemen had kon ik altijd bij haar terecht en zij ook bij mij.. Men ouders, men zus en men vrienden zeggen dat ik haar moet vergeten, maar dat lukt me niet omdat ik daat ook niet wil.. Ze zeggen ook dat ze me niet verdient en dat er nog genoeg vissen in de zee zijn.. Maar zij begrijpen me blijkbaar niet.. Ik kan niet van het ene meisje naar het andere meisje gaan. Als ik echt van iemand hou, hou ik enkel en alleen van haar.. Ik zou echt alles doen om weer samen met haar te zijn..
Ik ben 15 jaar, en had 7 maanden een relatie met een jongen. We waren super verliefd, deden alles samen, spraken altijd af enz. Maar ongeveer 4/5 maanden gelede maakte ik het uit. Ik vond hem een zak, want hij wilde opeens niet meer afspreken en toen ik bij hem langs ging als verassing zat hij met een andere meisje film te kijken met zijn arm om haar heen. Nou ik ging naar huis en whatsappte hem dat ik hem dringen moest spreken en hij kwam langs en ik zei dus dat ik het uitmaakte, en hij reageerde superlullig zo van eindelijk. Nou ik wilde niets meer met hem te maken hebben omdat hij zo lullig dee, maar een paar dagen nadat het uit was stuurde hij ik vind het jammer dat het uit is en het spijt me dat ik zo lullig deed ik hou nog steeds van je maar misschien is het beter als we even geen relatie hebben. Dat leek mij ook beter dus toen zijn we een paar maanden niet egt met elkaar omgegaan. Een paar weken voor de vakantie begon ( 2 maanden geleden ongeveer) vond ik hem super leuk weer en was ik verliefd en dat liet ik ook merken maar hij zei sorry ik wil geen relatie. De laatste dag voor de vakantie kwam hij langs om te zeggen dat hij iets met iemand anders had en dat hij dus niets met mij wilde. In de vakantie hoorde ik dat het met dat meisje na een week al weer uit was, en ik hebnu weer hoop. School is net weer begonnen en we gaan normaal met elkaar om maar ik wil dus heel graag een relatie met hem. Help me plz want ik hou egt heel erg van hem en ik mis hem zo
×