Na die tijd ging het heel erg goed volgens mij, we spraken elkaar dagelijks over whatssapp, spraken 1 keer per week af en niet vaker, en ik nam haar altijd wel mee uit naar de stad voor iets leuks waarbij ik alles betaalde (uiteten/bioscoop oid) en daarna bleef ze ook altijd slapen, nadat we bijvoorbeeld een enge film hadden gezien en we in elkaars armen waren verstrengeld. De knuffels waren heel innig en diep, en ze sloot haar ogen daarbij ook altijd. Het leek allemaal perfect; ze vond me heel erg lief en aantrekkelijk tegelijkertijd, en de (inmiddels onveilige) sex was echt goed gewoon, ik leidde vooral. Dat ging zo twee maanden door (mei en juni).
Ik hoop dat jullie je mening kunnen geven over waarmee ik zit.. Ik ben dol op m'n vriend, ik mis hem ook vaak als ik hem 3 dagen bijvoorbeeld niet heb gezien.. Gisteren een gesprek gehad, dat hij mij niet zo mist.. Na een tijdje ook niet. Ik ben verliefd op hem, dat weet ik vrijwel zeker. Ik krijg het gevoel dat hij niet zoveel voor mij voelt als ik voor hem.. Dat hoeft ook niet, maar ik krijg een beetje het idee alsof het een broer of zus relatie of zo is.. Ik word er onzeker van. Soms heeft hij bepaalde verwachtingen van mij die totaal verkeerd zijn. Hij mist me dus niet.. en ik vind het steeds lastiger om mijn gevoelens dan te tonen. Ik twijfel hierdoor en ik voel me hier best droevig onder. Weet niet wat ik er mee moet, hadden het er gisteren over.. Hierdoor denk ik dus dat zijn gevoelens toch minder zijn dan ik graag wil. Nou ja, ik hoop dat jullie me begrijpen.. Wat vinden jullie hiervan?
Wat jouw rol hierin is? Dat je bij hem blijft zolang hij nog niet (zakelijk) los is van deze destructieve ex en haar invloed op hem. Dat je dat allemaal geaccepteerd hebt. Die man zit tussen 2 vuren en kon/kan die zakelijke band nog niet verbreken (waarschijnlijk uit financieel oogpunt), dat moet eerst afgewikkeld, wil hij haar voorgoed en definitief uit zijn leven kunnen weren. Ze heeft nu een zekere macht over hem.

Het is net iets meer dan een maand uit met mijn vriendin, en ik mis haar verschrikkelijk erg. De reden was omdat ik haar een beetje toe eigende en dat ik haar niet vrij kon laten, omdat ik zoveel van haar hield/houd. Daarnaast was ik ook heel snel jaloers. Onze relatie duurde 6 maand en vervolgens trok zij de stekker eruit na anderhalve week te hebben getwijfeld. Het is nu iets meer dan een maand geleden en ik merk dat ik veranderd ben. Ik wil haar terug krijgen, maar dat is best moeilijk, en ik zit samen met haar op dezelfde school dus zie haar elke dag.
Wanneer jouw ex het met je heeft uitgemaakt, en je hebt een gewicht dat ver onder of ver boven een gezond gewicht ligt, dan kan het zijn dat dit onbewust een rol heeft gespeeld. Ik weet dat het moeilijk is om toe te geven, maar dit is de eerste stap om er wat aan te kunnen doen. De natuur is hard, maar liegt nooit – en zo zal jij ook voor jezelf moeten zijn. Iemand die de harde waarheid niet uit de weg gaat.
Mijn relatie is nu bijna 3 maanden uit. We hadden 2 jaar een relatie en ineens was het over. Net op vakantie geweest wat allemaal erg leuk was en ons dichter bij elkaar heeft gebracht. Maar een paar weken daarna is ze gaan studeren in Groningen aan de andere kant van het land en ging het moeizaam verlopen. Naar mijn gevoel werd ze helemaal meegesleurd in dat los gaan daar. Ik had daar geen moeite mee, maar vond het wel fijn als ze af en toe eens liet weten waar ze uit hing. Dit deed ze ook zeker en ze wilde mij ook geen pijn doen. Maar ik merkte dat het voor haar beetje ging wringen allemaal.

Als ik je verhaal lees is mijn idee dat deze man niet uit is op een relatie. Hij vindt je duidelijk leuk en aantrekkelijk, maar is niet van plan om een serieuze relatie met je te beginnen. Als dat wel is wat jij wilt, pas dan op dat je je niet aan het lijntje laat houden. Sommige mannen zijn charmeurs en kunnen best meerder vrouwen tegelijk leuk vinden. Een manier om er achter te komen of hij echt geïnteresseerd is, om alle initiatieven van zijn kant te laten komen. Dus zelf geen contact meer te zoeken. Kijken wat hij dan doet. Belangrijk is ook wat je intuïtie zegt. Vaak weet je het antwoord zelf dan al.


Je zou ook eens kunnen proberen om te kijken wat er wellicht in jou schuilt waardoor je mannen op je pad krijgt die zich niet kunnen of nog niet willen binden. Meestal zijn mensen een spiegel van jezelf en hou je ( mogelijk onbewust) zelf mannen ook op afstand. Of wil je te graag. Ik heb geleerd nooit een schuld bij de ander neer te leggen, maar eerst eens te kijken naar wat je zelf wellicht nog moet leren. Of jezelf eerst moet geven. (Zelfliefde misschien?) Misschien moet je dat gene dus eerst in je zelf ontwikkelen wat je nu denkt te halen bij de mannen die onbereikbaar voor je zijn. Geloof me, ik kan het weten. Het is soms pijnlijk en ook ik heb veel verdriet gehad. Maar met dit inzicht sta ik een stuk positiever in het leven en vertrouw er nu heilig op dat ‘mijn man’ er ooit voor mij komt. Ik wens je veel liefde toe en succes!
Hij kan ook heel moeilijk gevoelens & emoties laten zien. Het graag zien komt bij hem tot uiting door knuffels en zoentjes… Zelfs seks zegt hem weinig. Soms wees hij me gewoon af met het idee dat als we elkaar zagen en we zouden vrijen, dat ik zou denken dat hij enkel daarvoor met me afsprak. Hij zei altijd dat de zin zeker aanwezig was, maar de stap tot initiatief nemen langs zijn kant… dat kon hij niet. Ik moet zeggen dat hij daar na een gesprek wel rekening mee hield en echt zijn best deed.
Beide zijn niet perse gericht op dat ik hoop dat het goed komt, maar meer dat ik er alles aan heb gedaan en ik er dan beter in kan berusten. Aan de ene kant denk ik waarom maak ik er dan een dilemma van als je zelf geeneens weet of je nog wel met haar door wilt (ooit bedoel ik dan). Maar aan andere kant wil ik het toch goed afsluiten om misschien later nog die optie te kunnen hebben, ooit, wanneer onze wegen wel weer kruizen.
Zoals ik net al zei: hard to get spelen hoeft niet. Als je openstaat voor een relatie, dan hoef je dat niet te verbergen. Alleen je moet wel onthouden dat flirten en daten een beetje een spel is en jij moet net weten aan welk touwtje te trekken om ervoor te zorgen dat een man voor je gaat dansen (ook al klinkt dat heel cru). Als je te ongeïnteresseerd doet, dan is dat voor een man ook een verkeerd signaal.
Als het net uit is tussen jou en je ex-vriend of -vriendin, klinkt dit misschien als een vreemde tip. Op dit moment zijn je emoties waarschijnlijk nog zo heftig, dat je je niet kan voorstellen dat je je ex niet terug zou willen winnen. Deze emoties zijn echter precies de reden dat je even moet wachten, voor je gaat proberen om je voormalig partner terug te krijgen.
Ik wilde je laten weten dat dit alles een kleine (verrassende) wending heeft genomen, daar hij zelf gebeld heeft om alsnog te dineren. Dat hebben we inmiddels gedaan en het werd een fantastische avond. (Vriendschappelijk, dat wel) Vervolgens belde hij me de volgende dag toen ie me door de stad zag rijden, om te vragen of ik een drankje kwam doen. Ook gezelig met zelfs kleine lieve signaaltjes. (heel zuinig). Hij komt langzaam dichterbij heb ik het idee.
maar met alles is hij bang om geconfronteerd te worden met mij, ik heb zoon gevoel dat hij het nog niet verwerkt heeft, terwijl hij dit vanaf dag 1 zegt dat tie het al verwerkt heeft, en er allang klaar mee was. maar dan denk ik dan koop je een paar maanden daarvoor niet een huis met me. ben bang dat het samenwonen gekilt heeft daarvoor hadden we een fantastische relatie,

Hi Sonja, door gezamenlijke vrienden en het werk kom je maar moeilijk los van elkaar. Het is duidelijk dat ze zich uiterst eenzaam voelde tijdens dat etentje, ook al was ze omringd door talloze mensen. Je ex is sowieso ingewikkeld om mee om te gaan. Het ligt hierdoor bijna voor de hand om er juist de draak mee te steken en haar door elkaar te schudden. Maar dat zal haar waarschijnlijk nog verder van je af duwen. Een goed gesprek over de dingen die haar dwarszitten levert ook al niets op want ook daarbij gaat de focus op negativiteit, precies wat je niet wilt als je het contact goed wilt houden. De strategie om haar maar te laten tobben is dan ook het beste. Je doet niet anders dan haar verlangens inwilligen, want dit is zoals zij het wil. Prima toch? Jij laat nu zien er veel minder moeite mee te hebben dan zij, en dat is wat ze eerder nooit had gedacht. Het kost dan ook tijd voor haar om in te zien dat jij haar minder nodig blijkt te hebben dan zij jou. Wintersport is nog ver weg, maar ik denk dat ze dat leuk genoeg vindt om zich tijdelijk over de problemen heen te zetten en de 'last' dus maar accepteert. Groetjes, A.
Ook nu ik dit schrijf voelt t onaf. Zowel mentaal als qua spulletjes. Deze week loop ik die 1e marathon, trainen duurde slechts 9 weken. Niet normaal. Heb daar naartoe gewerkt en ben ook daarin fysiek als mentaal nog meer gegroeid. Ben nu gelukkiger dan met haar en voor haar. Vraag me af hoe dit gevoel zou zijn als we weer opnieuw contact zouden hebben. Als, en ik zeg echt als, ik toch contact zoek. Want ik kijk er niet naar uit weer teleurgesteld/afgewezen te zijn. Hoe kan ik het best en zo licht mogelijk haar benaderen? Direct voor een uitje, zoals in mn brief. Boeket met een uitnodiging? Ze verhuist 1 mei, einde contract. Waarheen weet ik namelijk niet. Of een simpel sms’je met hoe het gaat? Het liefst zou ik sturen dat t nu wel lang genoeg geduurd heeft en dat we maar gauw iets leuks moeten doen.
Hartelijk dank voor de reactie. Ik stel het op prijs dat je zo eerlijk bent. Ja, soms is de waarheid hard om aan te horen, maar het is nodig. Nadat ik mijn verhaal had gestuurd, is er nog het een en ander gebeurd. Het heeft gemaakt dat zelf zijn oma mij heeft gezegd dat ik probeer hem te vergeten daar hij me niet waard is. Ze is ook zo boos op hem; heel teleurgesteld dat hij zo'n gedrag heeft. Zijn moeder is ook boos en vind het jammer dat hij bepaalde zaken in de opvoeding niet heeft opgepakt en dat hij er niet bij stil staat dat hij een moeder en zussen heeft met wie hij niet zou willen dat iemand hen hetzelfde aandoet. Een deel van mijn hersentjes weet het al, het ander deel en mijn hart moeten nog daar komen. Maar het zal moeten lukken. Ik ben dankbaar dat zijn familie tenminste doorheeft dat het niet aan mij gelegen heeft dat de relatie niet is gelukt. Ik voel me wel iets rustiger, maar het is een proces he. Ik moet er helaas doorheen. Sommige dagen gaan beter dan andere. Nogmaals bedankt. Groeten, G. Reactie infoteur, 23-10-2012

Ik hoop dat ze haar sterkere opstelling op gaat geven en wat dan? Ik merk dat ze nu al iets milder begint te worden. Na het voorbeeld wat ik eerder gaf van afgelopen weekend, was er gisteren weer iets. 2 weken geleden heb ik op het werk een groot affiche opgehangen om met het team uit eten te gaan op duidelijk vermeld 12 september. Mijn ex vroeg mij gisteren met een bedeesde stem of wij vrijdag (vandaag dus) gaan eten. Ik zei nee joh 12 september! Daar heb ik het compleet bij gelaten. Ik ben er van overtuigd dat mijn ex had gehoopt dat ik haar zou vragen of ze ook mee zou gaan. Want ik geloof niet dat zij niet weet dat het op 12 september is en niet vandaag. Ze heeft zich nog niet opgegeven voor het etentje wat ze anders altijd direct doet.
Mannen willen niet alleen dat er van hen gehouden wordt maar wensen ook gewaardeerd te worden. Ze hebben geen confetti nodig om hun prestaties te eren maar een knikje, een glimlach of een lief woordje doet hen goed. Vandaar dat het voor hem van grote betekenis is een vrouw aan zijn zijde te hebben die weet te waarderen wat hij presteert en op prijs stelt wat hij geeft. Des te pijnlijker is het, wanneer zijn eigen partner haar verachting publiekelijk, te midden van zijn vrienden laat blijken en hem het gevoel geeft een mislukking te zijn.

Ik wilde zo voor hem gaan… nu ik met mijn huidige vriend ben merk ik dat ik me vaak aan hem irriteer. Kijk hem niet aan bij het knuffelen. Zoek niet de intimiteit wat hij juist heel erg wenst. Ik krijg steeds meer een muur en vraag me af ben ik te snel in deze nieuwe relatie gestapt… heb ik bindingsangst of is hij blijkbaar toch niet de ware …vind de aanblik van zijn hoofd niet echt aantrekkelijk..
maar met alles is hij bang om geconfronteerd te worden met mij, ik heb zoon gevoel dat hij het nog niet verwerkt heeft, terwijl hij dit vanaf dag 1 zegt dat tie het al verwerkt heeft, en er allang klaar mee was. maar dan denk ik dan koop je een paar maanden daarvoor niet een huis met me. ben bang dat het samenwonen gekilt heeft daarvoor hadden we een fantastische relatie,

Mannen willen niet alleen dat er van hen gehouden wordt maar wensen ook gewaardeerd te worden. Ze hebben geen confetti nodig om hun prestaties te eren maar een knikje, een glimlach of een lief woordje doet hen goed. Vandaar dat het voor hem van grote betekenis is een vrouw aan zijn zijde te hebben die weet te waarderen wat hij presteert en op prijs stelt wat hij geeft. Des te pijnlijker is het, wanneer zijn eigen partner haar verachting publiekelijk, te midden van zijn vrienden laat blijken en hem het gevoel geeft een mislukking te zijn.


Hij (35) was bang dat ik (23) hem "uiteindelijk toch wel zou inruilen voor een jonger exemplaar". Dat heeft meneer zelf bedacht, zonder mij ooit naar mijn gevoelens en intenties te vragen. Had hij dat wel gedaan, dan had hij geweten dat hij echt de enige voor mij is. En dat hij de eerste en enige is die ik zou kunnen zien als de vader van mijn kinderen. Tegen de tijd dat dit allemaal uitkwam en ik hem dat vertelde, was het al te laat en had hij zijn conclusie al getrokken. Misschien is het naief of koppig, maar het gaat er bij mij niet in dat hij niets (meer) voor mij voelde. Het lijkt eerder alsof hij handelde uit angst.
Ik vraag hem niet om af te spreken en als ik al wat vraag/sms gaat het over mijn geld en dan ben ik heel zakelijk. Hij heeft wel eerder gevraagd wat te gaan doen samen maar daar zei ik dan nee op, waardoor hij zich dan weer voor even terugtrok. Hij is zelfs een keer naar een van onze favoriete plekken gegaan en had mij van te voren gesmst of hij mij daar kon zien, hij zou sowieso gaan, ik ben niet gegaan (nam het ook niet serieus, omdat we net daarvoor soort van ruzie hadden gehad) en hij dus wel. Hij werd niet boos maar was teleurgesteld dat ik niet was komen opdagen toen.

Nu hij vertrokken is, is er voor mij echt een deur geopend en zie ik pas in hoe rot ik tegen iedereen in mijn omgeving heb gedaan. Ben sinds vorig jaar bijna nergens meer geweest, ook niet met mijn ex mee naar vrienden of familie. Zij hebben ook tegen mijn ex gezegd dat ik veel te afstandelijk ben en een 'eenling'. Nou, daar geef ik ze groot gelijk in, zo erg heb ik me afgezonderd. Ik kijk altijd wel even de kat uit de boom, maar kan over het algemeen goed met mensen praten en gezellig zijn. Alleen is dit het laatste jaar helemaal verdwenen. Ik ben absoluut niet tevreden met mezelf, mijn werk en het feit dat ik niemand meer zie.


Bedankt voor je raad, ik heb er zeker wat aan en goed over nagedacht. Daarom ook nog geen bericht gestuurd. Inmiddels een half jaar uit en bijna drie maand geen contact meer. Ik vraag me oprecht af of ik t moet willen zoeken. Heb haar zo vreselijk laten schrikken dat ik wel denk dat ze op een gegeven moment de hoop heeft opgegeven in de laatste periode. Misschien had ik in t begin er beter mn best voor moeten doen. Inmiddels heeft alles bij mij wel redelijk zn plekje. Echter voelt t ook nog enorm ergens onaf. Zo onnodig allemaal. Had zo vaak gehoopt ze me de kans gaf om even te praten. Of dat ze zelf die behoefte voelt. Maar vanuit haar gezin weet ik dat ze niet praten, Over niks. Het gebeurde ging uiteindelijk nergens over en dat doet zeer. Het was dom, maar ze over reageerde er wel een beetje op. Na stevige knuffels en zeggen dat ik altijd in haar hart was zei ze als laatste woorden dat ze zielsveel van me hield, terwijl ze huilend de trap afliep. Meegenomen door haar moeder, die wou perse met haar mee, vind t nog steeds idioot. We hebben elkaar nooit meer gesproken.
Hij smste dat het wel vaker gebeurde en of ik daarachter zat, ik reageerde daar niet op (want ik had al antwoord gegeven en ik blijf niet aan de gang). Omdat ik niet reageerde stuurde hij dus nog een paar smsjes, waarop ik uiteindelijk wel op reageerde met dat ik het niet ben en als hij daarom boos is dan moet hij dat zelf weten en wenste hem nog een fijne dag!

Dit is het deel waar de meeste mensen het jammer genoeg niet halen. Geen contact is nutteloos, tenzij je tijdens deze tijd een positieve verandering in je leven probeert te maken. Als je gewoon thuis wilt blijven en gewoon de volgende maand miserabel bent, zullen de dingen niet veranderen, zelfs na een geen contact periode. Ja, je moet je na een breuk neerslachtig voelen en ja, er zijn wat voordelen om wat tijd door te brengen alleen en je relatie terug te analyseren. Maar op een gegeven moment moet je verder gaan en iets met je leven doen.


Daarnaast mis je iemand die afwezig is ook emotioneel. Dat heeft er vooral mee te maken dat je bepaalde ervaringen niet meer kunt delen. Na een lange werkdag wil je je verhaal kwijt, maar dan is er niemand om naar je te luisteren. Of met kerst blijft één stoel aan tafel leeg, omdat je zoon in het buitenland studeert. Je kunt iemand trouwens ook in paktische zin missen. Als je partner veel voor zijn werk op reis is bijvoorbeeld, en jij in je eentje de zorg draagt voor het huishouden en de kinderen. Het gevaar van zo’n situatie is dat je iemand niet alleen mist, maar je ook in de steek gelaten voelt.
Het is een veelvoorkomende truc om niet zelf de verantwoordelijkheid voor de breuk te dragen. Zo kan hij later eenvoudig zeggen: 'Jij wilde toch dat het uit was?'. Een gemis kan alleen opduiken als hij na lange tijd inziet dat geschikte vrouwen niet voor het oprapen liggen, en dat hij iemand heeft laten lopen waar hij maar beter zuinig op had kunnen zijn. Dit kan alleen als hij zijn verslaving te boven is. Grt, A.
Een kleine positieve noot dan: toen ik deze ochtend heel triest en droevig was, moest ik naar een tankstation. Ik was daar bezig om in de shop wat eten te zoeken maar was met mn gedachten bij haar. Plots stapte daar een knappe stewardess binnen. Vraag me niet waarom, maar ik keek naar haar en glimlachte naar haar en zei goedendag. Zij keek recht in mn gezicht, glimlachte naar me en zei ook goedendag. Toen ik in de shop bij de bak met koffiekoeken ging staan kwam ze plots naast me staan. Ik vroeg haar welke koek zij wou en schepte hem met een schepper in een zak voor haar, waarop ze me bedankte. Daarna ging ze naar de kassa. Toen ze had afgerekend stapte ze mij voorbij, glimlachte weer en wenste me een goede dag. 5 minuten lang heb ik niet aan mn ex meer gedacht en kwam tot inziens dat er idd nog veel meer mooie vrouwen bestaan.

toen veel met een vriend in de kroeg geweest en andere feestjes en zichzelf geen ruimte geven om er bij stil te staan en te verwerken.( verwerken had hij al gedaan zegt tie , en heeft tie niet echt moeite mee gehad). in februari leerde hij een meisje kennen uit die ene kroeg, en eind maart was de overdracht van ons huis en half maart had hij al een relatie met haar, waar hij heel raar en eerst kinderachtig over praten.
Daarmee kom ik dus ook op punt dat ze zei dat alle jongens klootzakken waren. Zij zei het op de manier van ‘ik hoef voorlopig niks alle jongens zijn klootzakken nu ff voor mij. Zo van ik hou het op afstand. Ik vroeg ook nog of ze mij daar mee bedoelde (de klootzakken) en toen zei ze nee nee nee zo bedoelde ik niet. Relatie met mij werkt niet volgens haar als daar zit. En de rest hoeft ze ook niks.
Sorry voor het lange verhaal maar ik zit sindsdien gigantisch in de put, zie alleen nog maar donkere dagen, leef niet meer op deze wereld. Kan alleen maar in bed liggen en zodra ik mezelf dan eens om 3 a 4 uur uit bed gegooid heb voor mij uitstaren, denken aan haar. Verder alleen maar op sites kijken die mij zouden kunnen helpen om over haar heen te komen of haar terug te winnen. Gedachtes als: Was ik maar gaan samenwonen, had ik maar in die 2 maanden keihard mn best gedaan om haar terug te winnen, wat kan ik nu nog doen om haar terug te winnen en alsof ik op een magisch moment zit te wachten dat ze nog een keer contact zoekt..Ze is weer verhuist en woont nu op 20 meter afstand in hetzelfde hofje.. Als ik dus op mn balkon zou gaan zitten zou ik haar eventueel kunnen zien en horen… Weet niet meer wat ik moet doen, heb haar nog een aantal keer gesproken nadat het definitief was en toen heeft ze al wel duidelijk gezegd al over mij heen te zijn gekomen in die 2 maanden en verder kijkt/zoekt.. EN toch houd ik hoop vast en heb ik nu zoiets van moet ik anders nog eens aanbellen anders?
Ik ben onlangs, zo'n 2 weken geleden plots uit het niets 'gedumpt' door mijn vriend. Eigenlijk heeft hij nog steeds niet in mijn gezicht gezegd dat het gedaan is, maar wel op facebook dat hij er geen kans meer in ziet. We waren net geen 6 maanden samen. Dat lijkt misschien helemaal niet lang, maar in april van dit jaar leerde ik hem kennen op een feestje en meteen sloeg de vonk over. Ik was al een jaar terug single op dat moment en hij heeft me letterlijk doen zweven. Iedereen in mijn buurt merkte dat ik zo gelukkig en verliefd was en hij was dit ook. Hij speelt volleybal en al zijn vrienden merkten ook dat hij terug dolgelukkig was na enkele keren gekwetst te zijn geweest in een relatie. Alles ging super goed, we maakten niet veel ruzie en werden echte soul-mates (zo heeft hij het af en toe zelfs gezegd.) tot twee weken geleden hij plots iets afstandelijker deed, maar ik dacht dat het lag aan zijn verkoudheid. Hij was wat ziek en wou liever alleen wat uitzieken. Dan op een avond vertelde hij plots op facebook dat hij de laatste tijd precies niet zoveel affectie meer nodig had van mij en dat hij niet goed wist waarom. We hebben dan direct afgesproken om erover te praten. Ik werd natuurlijk wat emotioneel want ik dacht dat alles nog geweldig was, ik zat nog steeds op mijn roze wolk (hij ook dacht ik). Hij heeft me nog liggen troosten, maar de dingen die hij zei maakten alleen maar duidelijker dat hij echt in de knoop lag met zichzelf. (Hij is net afgestudeerd en is nu al even werk aan het zoeken, maar zonder succes). Als ik dan iets zei van:' jij wilt het toch gewoon uitmaken', zei hij: 'maar nee dat heb ik toch helemaal niet gezegd'. De dag nadien kon ik hem niet met rust laten, ik zat met zoveel vragen… Natuurlijk kon hij daar niet allemaal op antwoorden en wat hij zei kwetste me gewoon nog harder Hij beloofde me dat we de week nadien sowieso zouden afspreken. Ik heb hem dan maar met rust gelaten, maar vorige week kreeg ik ineens bericht op facebook dat hij toch niet ging kunnen afspreken, maar dat hij het een beter idee vond om nog even te wachten zodat het bij ons beide kon doordringen… Nu zijn we dus een week later, heb het laatst vrijdag iets van hem gehoord: sorry dat ik je zo teleurgesteld heb. Ook dat het hem spijt dat hij zo koel en afstandelijk is, maar dat hij hier niet goed in is en denkt dat dit de enige manier is. Dus nu ga ik hem niet meer contacteren, hoe graag ik ook zou willen.
Dag Niels, ik heb 3 maanden een hele intensieve relatie gehad en was ontzettend verliefd. Hij deed ook echt moeite voor mij. Omdat hij nog thuis woonde, af en toe de auto moest delen had ik daar wel moeite mee en heb dit ook uitgesproken. Hij was namelijk ieder weekend bij mij en kon niet in zijn omgeving zijn. Daarnaast deed hij in juni ook mee aan de ramadan en hij zei dag hij mij hierdoor weinig kon zien. Ook daar had ik moeite mee. Dit heb ik uitgesproken en ik heb ook op een kattige manier een afspraak afgezegd omdat ik geen zin had om te wachten tot hij eindelijk een keer tijd had tijdens de ramadan voor mij. Dit is allemaal verkeerd gevallen en hij heeft terecht onze relatie beëindigd. Een maand later heeft hij ook een ander. Ik wil hem terug omdat het alleen super goed voelde. Kan ik als het respect is aangetast bij een man en hij inmiddels een ander heeft nog een poging doen om hem terug te krijgen. Ik weet dat hij ook echt gek was op mij. De aantrekkingskracht was enorm. Maar mijn gedrag heeft hem weggeduwd. Ik heb overigens ook sorry gezegd maar dat is allemaal te laat. Ik krijg graag advies!
Hallo, onlangs zijn ik en mijn partner uit elkaar gegaan en dit valt me nogal rauw op mijn dak, ik zou graag wat tips willen hebben hoe ik dit kan verwerken en of ik ook haar terug kan winnen. We hebben bijna 5 jaar een relatie gehad, ken haar al 8 jaar en we hebben ook 3 jaar samengewoond, op een gegeven moment lukte het niet meer omdat ik door mijn depressie schulden had opgebouwd. Toen zijn we tijdelijk uit elkaar gegaan en ben ik weer bij pap en mam gaan wonen, we zijn toen toch weer bij elkaar gekomen en dat ging ook een tijdje goed. Tot we een keer ruzie kregen en ze geen contact meer met mij wou, ze heeft het toen ook uitgemaakt en hierdoor zit ik met een leeg gevoel en kan er eigenlijk ook niet met mensen over praten in het echt. Ik hoop echt dat iemand me hier mee kan helpen en me wat ondersteuning kan bieden want ik ben ten einde raad, ik zou er alles voor geven om ook gewoon nog 1 gesprek met haar te kunnen voeren en om gewoon te snappen waarom dit zo is gegaan etc. Maar dit gebeurt niet want ze heeft me geblokt op facebook etc en wil geen contact meer met mij. Alvast bedankt voor de hulp het is zeer welkom!
Bedankt voor je reactie, maar mijn verhaal is nog steeds niet geweldig afgelopen, hij wilt telkens praten en door beide partijen wordt er dan maar wat afgejankt. We hadden eigenlijk allebei wel gewild dat we elkaar 5 jaar later tegen kwamen, wanneer hij wel klaar is voor een relatie in ieder geval. Hoe kan ik er voor zorgen dat het over een tijdje weer goed komt en misschien nog uitbloeit tot een nieuwe relatie? Al duurt dat even, dat begrijp ik, maar een manier hoe we gezellig met elkaar kunnen gaan zonder het janken enz. Ik snap dat een nieuwe start veel tijd nodig heeft en vooral omdat hij nog bindingsangst heeft, maar ik vind het heel moeilijk om normaal tegen hem te praten, alsof er niets gebeurd is. Maar hij vindt het wel prima wanneer ik me gewoon gedraag als gewoon een vriendin van hem. Ik vind het persoonlijk heel erg moeilijk en vraag me af of er een manier is waardoor het allemaal iets makkelijker gaat en dat we weer eens normaal contact kunnen hebben.
Beste A. dus ik sta gewoon machteloos? Hij heeft het weekend 10 keer gebeld maar ik heb niet opgenomen. nu heb ik daar spijt van. hij heeft tegen een vriend gezegd dat ie van mij houdt. ik begrijp er niets meer van. weet ook niet waar ie uithangt. maar ik kan het niet los laten. ik ben zo kapot van liefdesverdriet echt waar. wat moet ik toch doen? zou hij ooit inzien wat hij laat lopen… Reactie infoteur, 30-07-2012
We gaan nu vriendschappelijk wat afspreken (dat heb ik duidelijk benadrukt, ook omdat ze zei dat ik niet moest gaan huilen want dan ging zij ook. En omdat ze zei ja moet niet te pijnlijk voor je zijn), daar zoeken we deze week nog wel even contact over, gewoon simpel drankje op neutrale plek. Mijn intentie is relaxt, zie wel hoe het loopt en ga niks forceren. Haar laten zien dat ze juist alle ruimte krijgt, wat ze ook doet. Alles lekker vrijblijvend en gezellig. Gewoon leuk over komen zonder verwachtingen, en that’s it.
​Michelle van den Berghe kan je hierbij zeker helpen. Zij is inmiddels bekend als Nederland's beste en bekendste relatie-coach en richt zich vooral op mensen die het moeilijk hebben met liefdesverdriet en relatie problemen. Je ex-terug willen komt ook erg vaak voor en hiervoor is zij de aangewezen persoon om jou te helpen. Je kunt dienst maken van haar online coaching en vele tips en video's bekijken voor een spotprijs. Want alhoewel het betalend is, misschien kun je best eens vergelijken met die van een echte relatie-coach die dit bedrag per uur vragen.  Je kunt ook gemakkelijk en snel haar boek bestellen op www.liefdesverdriet.nl! Velen ging je voor en zijn inmiddels weer bij elkaar.
Dit kwam er bij mij maar niet in. ik bleef jaloers maakte ruzie met haar als ze met hem smste. ze zei dan het stelt niks voor hij heeft me nooit iets geflikt en ik wil kunnen praten met wie ik wil. en ik auwehoer echt niet. In het begin liet ze me ook de berichten lezen totdat ze erachter kwam dat ik haar controleerde en elke dag vroeg met wie ze praatte en of ze nog wat voor hem voelde etc. etc. Dit leide bij haar tot grote frustratie. ze wilde vertrouwd worden door mij en gaf aan mij nooit kwijt te willen en me niet te zullen bedonderen maar gewoon een eigen leven wilde samen met mij en uit kunnen en doen wat ze wilde. maar wel trouw aan mij!
Dat een man zijn gevoelens niet toont, betekent niet dat hij ze niet heeft! Het kan zijn dat hij is opgevoed met het idee: grote jongens huilen niet, of dat hij van nature minder met zijn emoties "te koop" loopt." Het ligt er een beetje aan op wiens voorstel er een break is. Als de vrouw een tijdje afstand wil en hij stemt daarin noodgedwongen toe, zal hij haar veel eerder missen dan wanneer hijzelf het initiatief heeft genomen. Als zijn vriendin even rust wil en hij houdt veel van haar, mist hij haar ws. al heel snel en zal ook onzeker zijn over het voortzetting van hun relatie. Heeft hijzelf het voorstel gedaan, dan heeft hij daar een reden voorgehad en vindt het wel prettig "even op zichzelf te zijn".Hij is dat meer met zichzelf bezig dan met "het missen"van zijn vriendin. Je schrijft; waarom zijn mannen altijd van belofte is belofte enz., maar dat ben ik niet met je eens. Ik ken voorbeelden genoeg van mannen die dat niet hebben, en omgekeerd vrouwen die wel tot het bittere einde door willen gaan. Als een relatie echt ten einde is, zal de een (mannen EN vrouwen) zeer verdrietig zijn, en een ander (mannen EN vrouwen) opgelucht. En daar zit van alles tussen in!
We hebben een relatie gehad van 10maanden waarbij ik het een 4tal keer heb uitgemaakt door een stom voorval dat niet hadden moeten gebeuren. We hebben elkaar zekers niet bedrogen in die tijd. De laatste keer, een paar maand terug, toen ik het gedaan had gemaakt wou ik het allemaal eens fatsoenlijk op een rijtje zetten en het niet over één nacht ijs te laten gaan. Ze vroeg me dan wel eens om te komen praten maar ik hield het nog wat af. Uiteindelijk heb ik dan toch in gezien dat ik mij moest gaan veranderen en na veel wikken en wegen wou ik er absoluut voor gaan. Ik stuurde haar een mail waar ik mijn volledige ziel in bloot gaf en wat ook de reden was dat ik steeds zo reageerde. In mijn vorige relatie ben ik verschillende keren bedrogen geweest door mijn ex. Ik wilde mij nu, met de dame waar ik recent een relatie mee had, mij sterk opstellen en er zou mij niemand meer kwetsen. Ik ben ook al niet zo een prater en zeker niet over gevoelens, dan stelde ik mij zwak op vond ik. Ik was tevens heel bang om weer bedrogen te worden en om haar te verliezen. Toen ik dan eens bij haar was om uiteindelijk is te kunnen praten zei ze dat ze een paar weken na onze relatie met iemand was gaan daten en dat er wel een klik was. Later is ze er dan nog is naartoe geweest en zijn ze beginnen vrijen. Ik stond genageld, verbijsterd, een mokerslag recht in het gezicht. Mijn wereld verging en ik die alles nog wou doen om de relatie te redden. Ik was kapot, tot op het heden nog steeds. Ik wou voor haar alles doen, ik had er vrede mee genomen om mij aan te gaan passen. Ik ben er zeker van dat ze nog gevoelens heeft voor mij en dat ze eigenlijk een toevlucht heeft gezocht in die andere man. Volgens haar was er iets gebroken omdat ik wat te lang gewacht heb om met haar terug te gaan praten, maar zoals ik al eerder zei wou ik het voor mij eerst op een rijtje hebben voor ik echt verder kon gaan. Binnen enkele weken zouden we ons 1 jarig samen zijn gevierd hebben, waar ik mee bezig was om er een mooie onvergetelijke dag van te maken. Nu zal ik de feestdagen weer alleen moeten doorbrengen.

Kwam nog even langs met nog even een klein stukje hilariteit. Ik heb je denk ik wel verteld van een collega die tevens een van mijn beste vrienden is en ook een ex. Welnu deze vriendin en ik zijn soms close, gewoon maatjes. Nu viel het mij van de week al op dat mijn huidige ex enorm haar best doet om haar werk goed te doen en nog erger, soms ze zoekt mijn beste vriendin haar aandacht op, op ons werk. Het is me nu al een paar keer opgevallen dat mijn huidige ex geïrriteerd kijkt als ik de aandacht krijg van die vriendin. Ik ben alert en vraag mij af wat ze wel niet van plan is? Tevens heb ik het idee dat mijn 'afstandelijkheid' zijn vruchten een beetje begint af te werpen. Mijn ex komt soms bij me op kantoor met 'niet bijzondere boodschapjes'. Mijn ex kijkt vaak ff langer naar mijn richting als ik het "niet zie, maar wel zie :)" Mijn ex reageerde op de chat binnen een minuut op mijn "hoi hoe gaat het berichtje". Op mijn "ik ga uit eten met iemand" verhaal, kwam van mijn ex sinds maanden heel voorzichtig en met een ernstig gezicht de vraag… "waar ga je eten dan?". Ze is nog steeds het ene moment 'aardig' en het andere moment mat. Maar goed dat weten we allemaal wel :).
Hi Pieter, het duidt er op dat ze wilde dat ze je in een later stadium van haar leven had ontmoet. Jammer, want de juiste persoon komt soms totaal onverwacht voorbij. Te vroeg, te laat… uiteindelijk is nooit iets te vroeg of te laat. Je bent er NU maar zij heeft haar prioriteiten gesteld. Dat is studeren, verhuizen, waarschijnlijk stappen met vriendinnen en wat al niet meer. In dat straatje pas jij volgens haar dus niet, maar het zegt niets over jou of de relatie. Wel zegt het alles over haar levensfase en leeftijd. Voorlopig kun je niks anders dan het te laten rusten, en haar na lange tijd weer eens vragen hoe het met haar gaat. Wel is het raar dat ze aangaf dat ze je voorlopig niet wilde zien of spreken, want zoiets duidt echt op boosheid. Alleen jij weet waar ze mogelijk boos op is. En je weet, achter woede schuilt altijd verdriet. Sterkte hoor, A.

Maar ik weet het op moment ook niet meer. Ik wilde hem natuurlijk niet helemaal kwijt, dus ik probeerde me gevoelens aan de kant te zetten er te zijn als vriend voor hem. Waar toen alles ook tot een relatie kwam. Ik wil dus niet de hoop opgeven maar hij is best heel koppig en ziet niet hoe stapel gek ik en me zoontje op hem zijn. En dat ik er nu alles aan ga doen om mijn verleden te vergeten en een betere moeder ben dan voorheen. Ik ben al wel zo ver dat hij me nu niet meer negeert.
Ik heb een vraagje. Mijn ex en ik zijn nu zo'n weekje uit elkaar maar zijn nog een aantal dagen daarvan samen geweest door vakantie. Hij heeft het uitgemaakt doordat we redelijk wat ruzies hadden over mijn jaloezien. Alleen daarover hadden we ruzie verder over niets. Ik ben nu meteen onder therapie gegaan. Ik wil hem namelijk heel graag terug omdat ik ontzettend veel van hem houd. Ook weet ik dat hij nog van mij houdt dit heeft hij zelf gezegd op de dag dat we uit elkaar gingen. Ook laat hij op een internet site voorlopig heeft een relatie staan en ook heeft hij gezegd dat hij de ski vakantie nog niet annuleert. Maar als mensen vragen of het uit is zegt hij wel ja.
Ik vind het heel moeilijk om hiermee om te gaan. We zien elkaar enkel voor de wissel en verder hebben we heel weinig contact tenzij als ik eens iets stuur. Mijn probleem is dat ik haar nog wel wil, maar dat de wonden die geslaan zijn zo diep zijn en dat als er van haar kant geen minimum geinvesteerd wordt in de relatie ik het gevoel heb dat deze volledig gaat weg zijn binnen de kortste tijd.
Ongeveer 2 maanden geleden vertelde hij me dat hij niet meer goed in zijn vel zat en ongelukkig was. Dit nadat we hadden afgesproken binnen een jaar of 2 toch te gaan samenwonen als alles goed ging. Voor hem zodat hij daar toch over na kon denken en hem tijd te geven aan het idee te wennen, voor mij om toch een houvast te hebben. Sindsdien is er voor mij een enorme last van mijn schouders gevallen, zijn twijfel was weg en ik kon toch aan een toekomst met hem denken…
Toch is houden van vaak niet genoeg om te voorkomen dat een relatie strandt. Er komen meerdere factoren om de hoek kijken die jullie relatie op de proef zullen stellen, zoals een andere man of vrouw. In een moment van zwakte ben jij met diegene vreemdgegaan. Toen je vriend(in) kwam hierachter, heeft hij/zij jullie relatie verbroken. Maar jij wilt hem/haar juist helemaal niet kwijt.

Hi Rick, de breuk was onnodig maar je zult haar een beetje zijn gaan irriteren door je - overigens begrijpelijke - pogingen om haar terug te winnen. Je zegt bang te zijn dat ze straks met die ander verdergaat, maar als ze dat doet dan betekent het enkel dat haar hart absoluut niet bij jou ligt. Bij echte liefde kun je de ander met de beste wil van de wereld niet vergeten. Zoals zij zich van jou afkeert vrees ik dat er geen sprake is van veel liefde. Het jonge ding is dan ook nog teveel bezig met andere dingen in haar leven, zoals straks die stage, uitgaan en experimenteren met anderen. Wat dat betreft was jij te vroeg in haar leven gekomen. En het is extra zuur dat ze straks in het buitenland is en geen gelegenheid heeft om je te missen. Ze zal opgaan in een andere wereld, waarin jij enkel nog een mistige stip zult worden. En als ze terug is, is ze een ervaring rijker waar jij part noch deel aan hebt. Ze zal zijn veranderd, want reizen geeft nieuwe inzichten, nieuwe perspectieven. En jij zal niet meer in haar leven passen. Houdt ze oprecht van jou, dan zal niets de liefde tegengaan en krijg je een situatie waarin zij of jij weer contact opneemt en je elkaar dan om de hals vliegt. Echter gezien haar voortdurende bevestigingen (enkel voor zichzelf) dat het hier gaat om een afscheid en niet om 'love for life' moet je er ernstig rekening mee houden dat dit voor jullie het einde is. Dat neemt niet weg dat je kunt proberen om tijdens of na haar buitenlandavontuur nog eens contact op te nemen om te vragen hoe het allemaal gaat. Maar praat dan in geen geval over relaties, liefde en gemis. Houd het wel vriendschappelijk en belangstellend. In de liefde is de kleinste trigger genoeg om de vonk weer te doen oplaaien, vertrouw daarop. En gebeurt er niets, dan is er ook niets. Gun jezelf meer dan het lange wachten, de eenzaamheid, de hoop en de wanhoop. Er zijn meer vrouwen, ook al wil je daar nu nog niets van weten ;). Sterkte, A.


Hoe moet ik hier aan beginnen. Het waren de laatste 2 maanden van de middelbare school en mijn beste vriend werd verliefd op een meisje die net bij ons op school kwam en we gingen samen op café regelmatig en dat meisje was erbij en mijn vriend en dat meisje pesten elkaar voor te spelen zal ik maar zeggen en ik deed altijd met haar mee tot op een moment dat ze me mee bij haar thuis vroeg. Ik dacht voor te babbelen maar het draaide anders uit. We waren intiem gegaan samen. Maar ik voelde niets voor haar maar zij wel voor mij. Toen is onze relatie begonnen, ik had geen gevoelens, na 2 weken was dat totaal
Vooropgesteld de vrouw in mijn verhaal is het niet mijn ex. Ik heb vorige dinsdagavond een date gehad met een dame die ik via een datingsite heb leren kennen. Het ijs was al gauw gebroken… we waren heel open in wat we vertelde en ook heerlijk gelachen met en om elkaar. Al met al een leuke gezellige avond gehad (voor de duidelijkheid geen sex/intimiteit). We zijn wat gaan drinken op neutraal terrein in de stad. Ik betrapte mezelf erop dat ik wel gecharmeerd van haar was en erg leuk vond. Ze vroeg me haar daarna thuis te brengen. Dat heb ik gedaan en hebben in de auto nog wat nagepraat. Allebei spraken we uit dat we elkaar weer wilde zien. Ik was volgens haar haar type, aantrekkelijk, lang, lief, humor etc. Uiteindelijk is ze me auto uitgestapt en daarna ben ik naar huis gereden. De dagen die volgde bemerkte ik een terughoudendheid bij haar (o.a. kort en bondige app). We hebben toen een paar keer gebeld en ze vertelde dat ze druk voelde. Ik vroeg haar of ik daar iets in deed en zo ja wat ze van mij nodig had of hoe ik haar kon helpen. Ze gaf aan dat ik daar niets in hoefde te doen, dat het iets van haar was. Ik ben openhartig tegen haar geweest dat ik haar weer wil zien. Afgelopen maandag was de dag dat onze agenda's het toelieten om elkaar weer te treffen. Dus al lagen onze belevingen uit elkaar hadden we afgelopen maandag 2e date gepland. Omdat ze aangaf druk te ervaren dacht ik er goed aan te doen tot die tijd wat afstand te bewaren. Maandagmiddag belde ze me op dat ze het niet zag zitten om af te spreken.
Verder heb ik er ook nog een deel van mijn spullen liggen, wanneer is het het beste om deze spullen op te halen? Zo snel mogelijk of moet zij het maar aangeven wanneer ik een keer langs kan komen om mijn laatste spullen te komen halen, en haar ouders nog te bedanken. En is het dan handig om ook zo even met haar gewoon onder 4 ogen te praten? en eventueel oude herinneringen van het begin bijv. op te halen toen ze nog stapel verliefd was?! En misschien het vuur weer aan te wakkeren?
Dank je, het is even fijn om weer mijn hart uit te kunnen storten :). Ik hoop dat ik nu eindelijk mijn ex eens "wakker" schud door mijn strategie, al betwijfel ik dat. Het zit haar duidelijk niet lekker inderdaad. Maar haar 'koppigheid' en angst/ twijfels zijn zo sterk, dat een relatie in welke vorm dan ook m.i. moeilijk zal zijn. In onze laatste verhitte discussie gaf ze ook aan "ik heb liever een man en kinderen", maar dit zei mijn ex niet met complete overtuiging of enthousiasme, meer om me af te wimpelen.
Hi Hoopvol, tja, dit is zijn manier. Iedere man doet het weer een beetje anders. Of je de echte vertrouwdheid waarin je openlijk over je onzekerheden kunt praten ooit (weer) kunt oproepen is natuurlijk wel de vraag. Tot op heden kan hij je verwarring niet wegnemen, maar misschien komt daar verbetering in als je preciezer op de hoogte wordt gehouden van zijn handel en wandel. De sms'jes die hij dus stuurde zijn goed. Hij wilde niet dat je vertwijfeld alleen zou zitten. Zou hij wat lessen geleerd hebben? ;) Groetjes, A.

Veel mensen hebben de neiging om de persoon waardoor ze gemist willen worden te overspoelen met berichtjes. Deze, hoewel goedbedoelde, berichtjes zullen hun doel waarschijnlijk niet bereiken. De ontvanger van de berichtjes zal de berichtjes waarschijnlijk opvatten als stalken en zal met rust willen worden gelaten. Bedenk dus goed voordat je een berichtjes stuurt of de ontvanger ervan er wel op zit te wachten, of dat je misschien beter even kunt wachten met een berichtje sturen.
De week erna heb ik geen contact gezocht en toen vroeg ik voor het eerst weer eens hoe het met haar ging en zowaar reageerde ze weer. Langzaam stukje bij beetje spraken we elkaar weer steeds vaker via sms en kwam het contact ook uit haar zelf en vroeg ze of ze langs mocht komen. Hier hadden we de lakens gedeeld. De weken erna kwam ze steeds langs stond ik klaar voor haar wanneer ze in nood was. Hadden we op een leuke manier contact wat ook van 2 kanten kwam. Ik hielp haar met haar nieuwe baan hier was ze me allemaal ook super dankbaar voor en de lakens werden ook zo nu en dan gedeeld.
Hi Jannes, wat afschuwelijk. Zes jaar met elkaar omgaan en dan dit! En waarom? Omdat de jongedame weer eens verliefd wilde zijn. Ze betaalt er in dit geval wel een vette prijs voor, want ze ziet hoe erg je het vindt en zelf voelt ze zich allesbehalve gelukkig. Het is ook volstrekt ondenkbaar om roekeloos van de ene in de andere relatie te stappen. En ze krijgt het niet voor elkaar om - zoals zovelen - allemaal redenen te gaan zoeken waarom jullie niet bij elkaar zouden passen. Maar goed ook, want er is geen reden. Ze huilt om jou, wat het ultieme bewijs is van liefde, maar kennelijk is ze niet bij machte om die ander te weerstaan. Is ze gemakkelijk beinvloedbaar? Want mogelijk heeft die ander haar overrompeld met een hoop vleierij, en daar zijn veel vrouwen gevoelig voor. Ik zie niets in die twee, maar wel in jullie twee. Op dit moment kun je niets doen behalve afwachten tot de verliefdheid overvliegt. En dat gaat gebeuren. Reken een maand of vier en sla dan toe met een brief waarin je je belangstelling uit. Gewoon, als vrienden onder elkaar. Ze zal dit waarderen omdat ze duidelijk veel om je geeft. Vanaf dat moment kun je het duel met die ander aangaan, en heb jij hopelijk de beste troeven in handen ;). Sterkte, A.
maar toch ga ik het proberen en er is ook geen andere manier meer hij heeft me geblokkeerd op whats app en heeft me verwijdert op twitter en facebook. dus praten via social media gaat niet meer. ik heb wel mensen die vaak met hem praten over mij zonder dat ik het weet maar hij denkt dat ze dat allemaal vragen voor mij dus hij reageert vaak heel bot op hem. maar het is een schat van een jongen en we hebben samen heel veel mee gemaakt en nou juist de dingen die ik heb beleeft met hem wil ik zo houden ik wil voor hem weer zijn meisje zijn maar dat zal wel niet gouw gaan.
×