Waarom zou je naar al dat getwijfel moeten luisteren? Gun jezelf wat beters. De man zit nog bij zijn ouders op schoot. Je moet hem tzt maar eens verwennen met een speentje. Misschien wil ie ook nog wel een lolly of een olvarit-hapje. Zonder gekkigheid: Er is geen sprake van enige volwassenheid in zijn liefdesleven en of hij dat ooit zal bereiken lijkt me uitgesloten. Van vrouwen heeft hij in elk geval geen kaas gegeten. De manier waarop hij je behandelde wat betreft die naderende vakantie zou wat mij betreft de eindstreep geweest zijn. Hij moest er nog een nachtje over slapen… tja. En dan die wachttijd van twee jaar, omdat hij aan 'het idee moest wennen' om te gaan samenwonen. Wat bezielde je om zo ver te gaan voor zo'n twijfelkont! Het absolute dieptepunt zat er aan te komen: een breuk via de mail. Een respectloze kluns die jou meegesleurd heeft in een grote leugen. Laat je dit niet meer gebeuren! Sterkte, A.
Het is een meisje dat heel vrijgevochten is en zelf wil bepalen wat ze kan en doet! dit bewonderde ik altijd in haar. Echter voor mij was dit mijn eerste vriendin. Ze had zelf een aantal relaties ervoor gehad met een paar verkeerde gasten. Hiervan was ze een beetje angstig geworden. Bang dat ik ook zo zou zijn en haar als een trofeetje zag. Ik heb met al mijn liefde geprobeerd te bewijzen dat dit niet zo was en dat is ook gelukt.
nu gisteren heb ik na een paar dagen serieuze ruzie te maken me haar een echt rustig gesprek gehad ! de reden waarop ze met die jongen kontakt heeft gezocht was omdat ze ergens hoopt om met hem de relatie het geluk te kunne / mogen hebben die ze met mij wou maar nooit gegund zou zijn door haar moeder ! want die had een tijdje geleden nog is gezegd toen ze op een smsje antwoorde ! ik hoop dat ge ni aant sturen bent wie ik denk dat het is nooit komt diene in uw leven nooit hoorde mij nooit ik laat het ni toe !
Nou we hebben elkaar gezien, mijn intentie was het kort te houden, maar hij had het zo ingepland dat ik geen keus had. Welnu, hij had een leuke sportieve auto (een van mijn favorieten) geleend bij een vriend en ik mocht van hem achter het stuur. We zijn toen een stukje gaan rijden en hij stelde toen voor ergens heen te gaan, zo gezegd zo gedaan. Eenmaal aangekomen op plaats van bestemming wat gelopen en toen samen geluncht. Ik betrapte hem er meerdere keren op dat hij mij zat aan te staren. En als hij mij iets aangaf raakte hij mijn hand opvallend lang aan, we stonden een keer ergens naar te kijken en hij kwam verdacht dichtbij staan maar deed verder niks.
We gingen met knallende ruzie uit elkaar. Ik weet nu al niet eens meer waar het over ging zo stom was die ruzie. Hij deed zo moeilijk over alles en ik snapte er maar niks van. Toen liep het helemaal uit de klauwe en is hij bij me weggegaan.... Hij woont heel dicht bij dus ik zie hem nog wel eens lopen of fietsen of zo. Mijn hart is echt gebroken ik kan gewoon niet zonder hem...
Dit is nu de situatie :) Het is een erg moeilijk maand voor me geweest. Ik kan het niet vatten dat we geen koppel meer zijn, en mis hem enorm. Maar besef ook dat er iets moet veranderen moesten we ooit weer samen komen. Zeker nu dat ik hem terug heb gezien, en voel dat hij nog steeds sterke gevoelens voor me heeft is het moeilijk voor me om hem te vergeten. Als ik hem trouwens vraag: "Is er echt niets aan mij of onze relatie dat je tegensteekt, waardoor je twijfelt? Zeg het me gewoon?" Dan zegt hij altijd dat er niets is dat ik anders zou kunnen doen en dat ik voor hem de perfecte vriendin ben. Alleen al het feit dat hij 4 jaar bij mij is gebleven, is volgens hem het grootste bewijs van hoe graag hij me wel ziet. Want bij eender ander meisje was het al véél langer uit geweest.

Hi Nijntje, op basis van een schilderij kan ik niet weten of je deze ex terugkrijgt. Wel heb ik wat kanttekeningen. Zeg nooit aan een ex dat je weer hoop krijgt, want dit jaagt een ex alleen nog maar dieper in de 'ik wil je niet meer'- stand. Het is tekenend dat hij het schilderij behoudt maar je meedeelt dat hij er iets voor gehangen heeft omdat hij het niet wil zien. Dit komt kwetsend over. 'Het boeit me niks' en 'kom genoeg tegen' zijn ook al teksten waar je beter voor op de vlucht kunt. Alleen jij weet waar zijn boosheid vandaan komt. Groetjes, A.
“Bedankt Nicole voor al je adviezen. Het komt precies op tijd, aangezien ik pas gescheiden ben na 19 jaar huwelijk. Ik zei dat ik nog een tijd niet zou gaan daten, omdat ik daar niet aan toe was. De waarheid is, dat ik gewoon dacht dat mannen niet in mij geïnteresseerd zouden zijn, in elk geval niet genoeg om me mee uit te vragen. Maar mijn houding is veranderd tijdens het lezen van je boek en tegen de tijd dat ik het uit had, had ik de kracht en het zelfvertrouwen dat ik het het kon. Elke dag las ik je boek en probeerde ik een ding te doen wat ik geleerd had. Op de derde dag, flirtte een collega met me en vroeg me mee uit. Hij is echt leuk. De enige reden dat ik nee zei, was omdat het een collega is. Maar het voelde goed om gevraagd te worden en ik weet dat ik op weg ben naar betere tijden. Heel erg bedankt dat je me door deze tijd heen hebt geholpen en dat je me de kracht hebt gegeven om meer voor mezelf te willen.”

Hi Richard, goed weer van je te horen. Dat je ex je feliciteerde betekent in elk geval dat ze je niet vergeten is. En meer dan dat. Ze vond dat ze iets moest doen, misschien omdat jij al die keren tevergeefs contact zocht, of omdat ze een verjaardag belangrijk genoeg vindt. Ik denk niet dat het is in de hoop dat jij zult bellen of schrijven, want dat heb je al meerdere malen gedaan en ze liet het gewoon links liggen. Laat het dus zo. Je hebt haar bedankt en de bal is nu aan haar. Over je nieuwe vriendin: Deze relatie is te snel na de vorige begonnen, dat geldt ook voor haar. Je krijgt dan onbewuste vergelijkingen, en zelfs bij jou de angst dat ze naar haar vorige vriend teruggaat. Het uitspreken van hoe goed jullie het met elkaar hebben en dat het officieel is, vind ik griezelig. Ik denk dat je een opvulling zoekt (rebound) voor de leegte die er bij jou is ontstaan. Dat zie je ook aan de snelle start, de pogingen om het vooral serieus te laten zijn, en het feit dat je er genoegen mee neemt dat ze nog van haar vorige vriend houdt. Nu hoef je echt niet in je eentje te gaan zitten kniezen, maar je hart zit bij je ex. De reden is dat de relatie niet afgebroken had moeten worden, het voelt 'onaf', en alles met de nieuwe vriendin is als het ware 'onecht'. Daarom ben je ook in verwarring. Ik denk dat je meer tijd voor jezelf moet nemen om de vorige relatie te boven te komen. Je bent er nog veel te veel mee bezig, en klaarblijkelijk kan je nieuwe vriendin het verleden niet doen verbleken. Zet niet in op serieus (waarom zou je), maar speel het voorzichtig. Pas als je denkt dat je de vorige relatie verwerkt hebt, kun je toekomstplannen maken met de nieuwe vriendin. Vooralsnog vind ik alles nogal surrogaat klinken, zelfs als je zegt hoe mooi en goed het wel niet is. Misschien wel juist daarom. Iets wat te mooi is om waar te zijn, is dat waarschijnlijk ook. De kans is groot dat ze straks naar haar ex rent, en jij naar de jouwe. Zolang je echter beseft dat ze slechts een 'in-between' is, is er niks aan de hand. Van de ene serieuze relatie naar de andere gaan lijkt mij vrijwel onmogelijk. Je hart zit in de regel maar bij eentje. En mocht zich een nieuwe serieuze relatie voordoen, dan duurt het jarenlang voordat het zo ver is. Groetjes, A. (p.s. ik ben ok, dank je).


Ik had 1 jaar met hem maar doordat ik loog en gemeen deed en met jongens ging praten heeft hij gezegt dat hij me zat is en hij vraagt vaak hoe is het met de jongens en als ik zeg heb ik niks snel mee te maken dan xegt die geloof je het zelf en hij praat ook heel droog tegen me en hij zei ook heb geen gevoelens meer en ik vertrouw je nietmeer 2 wekem gelede xei die mog dat hij nog om me gaf en van me hield en na een week vroeg ik of die tijd nodig had hijxei jaisgoed en gisteren zei hij ik wil niet na 4 dagen, en hijxei daarna heb al ie, amd ze is model ditdat en keeknop zn fb en er staat geen eva op en me nivhten zeggen hij maakt je jaloers hij wilt je nu alkeen maar terugpakken dus laat hem met rust maar ben bang dat hij evht wegblijft helpp!!!!! Gr rihane
Ik weet niet hoe lang geleden deze reactie is geplaatst maar ik wil zeggen dat ook ik in dezelfde situatie zit op dit moment. Ik ben die vrouw die in een rouwproces zat en na 2 jaar een relatie kreeg die heel (3 1/2 jaar lang) dramatisch is verlopen omdat ik er emotioneel nog niet aan toe was. Alles liep door elkaar heen zowel mijn liefde voor mijn nieuwe vriend als het verdriet en gemis van mijn overleden man. Daardoor heb ik mijn nieuwe vriend emotioneel ook uitgeput en raakte ik zelf ook in een 'relatie burn-out' zoals de relatie therapeut het noemde. We hebben elkaar veel onnodig verdriet en pijn aangedaan. Nu is het 6 weken 'uit' en wil ik mijn ex terug. Na een 2 uur durend 'geschreeuw' van mijn vriend hoorde ik hoe erg hij het heeft gevonden om steeds te horen hoe ik mijn overleden mijn ophemelde. Ik was geshockeerd. Achteraf gezien had ik beter kunnen weten maar de klad zit er al in. Toch hoop ik dat het weer goed komt. Ik ben zelf professionele hulpverleenster maar heb nu zelf hulp nodig. Daarom ben ik aan het programma begonnen je ex terug. Maar ondertussen sta ik op de wachtlijst van het GGNet voor rouwverwerking. Mijn man is dit jaar 24 december alweer 6 jaar geleden zelf uit het leven gestapt. Elk jaar tegen het einde van het jaar ga ik weer door die emoties van machteloosheid etc. Ik hoop dat het weer goed komt tussen jullie. Ik geloof dat het mogelijk is als je haar maar de tijd en de ruimte durft te geven.
Daarmee kom ik dus ook op punt dat ze zei dat alle jongens klootzakken waren. Zij zei het op de manier van ‘ik hoef voorlopig niks alle jongens zijn klootzakken nu ff voor mij. Zo van ik hou het op afstand. Ik vroeg ook nog of ze mij daar mee bedoelde (de klootzakken) en toen zei ze nee nee nee zo bedoelde ik niet. Relatie met mij werkt niet volgens haar als daar zit. En de rest hoeft ze ook niks.
Hij ziet er echt betrouwbaar uit en ik vond het zo geweldig dat hij niet zoveel oog heeft voor het vrouwelijk schoon, maar blijkbaar had ie ook niet veel oog voor mij. Kan je mij aub zeggen waarom hij dan wel zo vaak bij mij was en me zo vaak knuffelde en kuste? Ik zou het niet kunnen iemand zo innig kussen en knuffelen waar ik geen gevoel voor heb. Snappen doe ik het niet goed hoor, bestaan er dan echt zo’n mensen?
Waar wetenschappers nog niet zo lang geleden zijn achter gekomen, is dat praten over je problemen zorgt dat je stress ervaart. En wanneer je die stress ervaart in iemand anders zijn bijzijn, ga je die persoon automatisch associëren met je stress. Omgekeerd zal je, wanneer je in iemands bijzijn veel positieve gevoelens ervaart, onbewust die persoon met het positieve gevoel associëren. Dit heeft te maken met hoe je hersenen werken.
Een partner vinden is lastig, maar een partner bij je houden is nog veel moeilijker. Het zijn allebei belangrijke stappen op weg naar het huwelijk. Er zijn vrouwen zat die een man vinden die zich voor altijd aan hen wil binden. Wat is hun geheim? Dit is geen alomvattende handleiding, maar de volgende tips kunnen je misschien op weg helpen naar een diepere relatie.

Ergens wil ik dat het goed met haar gaat want je wenst niemand een burnout en zeker niet degene waar je veel om geeft, maar als je zo makkelijk je leven weer oppakt ondanks een burnout vraag ik me dan af hoe diep de liefde heeft gezeten. Ik kocht deze week ook een ebook over hoe je je ex terug zou kunnen krijgen maar als snel bedacht ik me dat dit niet zo gaat werken. De ene dag voel ik me wel goed en denk ik “kom op focus je op jezelf, ga door met je eigen leven” en de andere dag ben ik verdrietig en raak ik in paniek door de gedachte dat het echt over is. Ergens weet ik dat dit gevoel van een gebroken hart over zal gaan maar nu ben ik toch bang dat dit heel lang zal duren en ik misschien nooit meer zo iemand zal vinden als mijn ex..

Jij bent nu heel even verward. Je voelt de grond onder je voeten gewoon wegzakken en kunt niet meer helder nadenken. Bij momenten ben je heel emotioneel en weet je niet wat je moet doen en zeggen en daardoor ga je nu net verkeerde dingen doen/zeggen. Het belangrijkste is dat je nu innerlijke rust gaat creeren. Daarom is het belangrijk om even afstand van haar te nemen. Toch zeker 2 a 3 maand. Gewoon ff niet meer bellen met haar of haar zien. En als ze belt, dan zeg je gewoon zonder kwaad te worden dat jij ook ff tijd nodig hebt om te herstellen en je ff met rust wilt worden gelaten. Alles op een rij zetten en proberen terug nuchter te worden zodat je een beter overzicht hebt. Je moet haar ook de tijd gunnen om net hetzelfde te doen. Na een tijd ( de bezinningsperiode zeg maar)kan er mss een constructief gesprek volgen zonder elkaar dingen te gaan verwijten. Hoe stom het ook klinkt, jij moet nu ff weer rationeel zien te worden, net zoals zij.


Het belangrijkste voor jou om te doen terwijl uw ex in een rebound-relatie is, ishet hoofd koel houden. Wat er ook gebeurt, vertel je ex niet om met hun rebound partners te breken. Laat het hun idee zijn. Ze hebben een enorm gat in hun leven nadat ze met je hebben gebroken, die ze nu proberen te vullen met iemand die nieuw is. Ze zullen binnenkort realiseren dat een rebound relatie de leegte niet kan vullen en ze zullen de relatie beëindigen.
Hi Tom, wat je in je eerdere bericht schreef was een relaas over verliefdheid met erg hard van stapel lopen wat betreft familie, vakantie, etc. Bindingsangst komt naar boven als de relatie zich normaal gesproken gaat verdiepen. Die fase hebben jullie niet bereikt. Bindingsangstigen komen niet terug als ze beseffen dat ze je kwijtraken. Angst is angst. Ze zijn juist blij van je af te zijn, hoe hard dit ook klinkt. Het beste is dat je er voorlopig niets meer in investeert. Verder moet je niet schrikken als je deze dame van je dromen gewoon weer tegenkomt op die datingsite. Op zoek naar een nieuwe partner. Daten op zich kan verslavend zijn, en mensen denken maar al te vaak dat de volgende date misschien nog wel beter is… Groetjes, A.
Hi Hoopvol, tja, hij kan jou duidelijk niet uit zijn hoofd zetten. Of die ander een rebound is zal later duidelijk worden. Want de eerste vraag die bij zo'n uitnodiging opkomt is natuurlijk wat hij in vredesnaam denkt te bereiken. Daarom moet je zeer terughoudend zijn en liefst zeggen dat je agenda helaas al barstensvol is. Wil je die smoes niet, dan kun je ook de waarheid melden, dus dat je het gezien de omstandigheden bizar vindt om af te spreken. Hij heeft immers iemand anders, dus laat hij zich daar maar mee vermaken. Verder heeft hij ook nogal wat tegenstrijdigheden in de lucht gegooid, dus dat zal hij eerst moeten uitleggen. Kortom, kijk uit dat het misschien enkel een test is. Om te zien hoe gretig jij toehapt. Zet hem in de wachtkamer totdat jij ooit zo goed bent om hem daaruit te halen ;). Een man die jou wil moet voor jou door het vuur gaan, en niet enkel een sms'je sturen in de wetenschap dat je al klaar staat. Zie dat verschil goed in! Groetjes, A.
Het rare is (we zien elkaar bijna elke zaterdag op de vereniging, waar we allebei al heel lang actief zijn) dat zij in mijn ogen ineens heel erg veranderd is… veel meer dingen die ze voorheen niet zo snel zou doen door veel meer te gaan stappen, op vakantie te gaan met vriendinnen, kortom dingen doen die ze voorheen (ook voordat we wat kregen) niet zo snel zou doen…

Mijn relatie is 1.5 week uitgegaan. We hadden 14 maanden en dat waren 14 fijne maanden. Maar in september begon zij met haar studie waar ze jaren lang op had gewacht (van havo doorstuderen naar vwo en een jaar wachten omdat ze niet was ingeloot). Ze kwam toen terug van een weekendje intro van school en vertelde mij dat er wat mis was met onze relatie, ze kon zichzelf niet zijn en daardoor zag ze geen toekomst meer. We hebben toen gepraat en alles was weer goed. Het ging onder meer over het feit dat ik misschien geen kinderen wilde en zij juist wel, en dat ik andere toekomst gedachte had dan haar. Maar een 2 weken later hadden we het erover dat ze toch nog een gevoel mistte en een knoop moest doorhakken. Toen vertelde ze me dat ze het gevoel niet kon veranderen en ik vroeg of het uit was. Ze gaf hier geen antwoord op maar het is wel uit. Ze bleef me steeds whatsappen en zeggen dat ze het zwaar had en me mistte en dat ze me over 1a2 weken wilde zien. Maar als ik vroeg of ze dan de goede keus had gemaakt zei ze altijd ja. Toen heb ik gezegd dat ik even geen contact meer van haar kant wilde en dat als ik contact wilde ik het zelf wel zocht. Ik heb dat 2 keer gedaan. Ze blijft erbij heel verdrietig te zijn en mij te missen maar de goede keus te hebben gemaakt. Ze wilde mij aankomende vrijdag zien of de week erop, Ik wil haar terug en haar graag zien maar zei tegen haar dat ik hierover na moest denken. Wat moet ik doen?
In de zomer van 2012 heb ik R. ontmoet. R. was gelijk verliefd op mij en helemaal gek op mij. Ik vond het een hele leuke jongen, maar verliefdheid was er nog niet bij mij, maar die is later wel gekomen. Omdat het ongeveer net 6 maanden uit was met een ex waarmee ik 4 jaar heb gehad, vond ik het lastig om gelijk iets nieuws te beginnen, dus in het begin was ik nog wel meer afstandelijk. Ik werd steeds verliefder op hem, maar daarbij komend werd ik ook onzeker. Ik vond hem leuk en wilde hem het liefst voor mij. Krampachtig was ik onzeker. Maar omdat wij ver van elkaar wonen is het soms lastig om af te spreken. Ik wilde weten waar ik aan toe was, terwijl R. veel makkelijker in het afspreken is. We hebben veel discussies gehad en omdat ik ver weg woonde was het zo dat ik in het begin al wel weekenden bij hem was. Op een gegeven moment (nadat hij 2 weken even weg was voor zichzelf) heeft hij verteld dat hij twijfelde aan ons en niet zeker wist of het wat werd (na ongeveer 4 maand gescharreld met elkaar te hebben). Toch hadden we echter nog een weekendje Parijs staan en hebben we dit samen gedaan. Na het weekend in de bus terug gaf hij aan dat zijn mening wel is veranderd. Echter had ik voor mijzelf besloten dat ik even rust wilde en het me beter leek als we elkaar even niet zouden zien. Hij was het hiermee eens en vond dit ook. Hij vond dat we even niets moesten hebben zodat we ook geen verwachtingen van elkaar zouden hebben. Na de reis ben ik nog een nacht bij hem gebleven aangezien we pas laat in Nederland arriveerden. Ik merkte dat hij heel veel om me geeft en ook zegt dat hij van me houdt. Hij laat dit zien door telkens mijn hoofd te pakken en dit bij zich te houden, mij te knuffelen en kusjes te geven. Ook toen ik vertrok kon hij het niet laten om mij veel te kussen en te knuffelen, net alsof ik lang weg zou gaan. Ook toen ik zijn deur uit liep heeft hij nog een minuut mij nagekeken. Ik vraag mij af wat dit nou te zeggen heeft? Hij wil wel even rust, maar laat wel veel affectie zien. Een dag nadat ik weg was kreeg ik gelijk een sms over hoe het was met mij en over hoe het shoppen was die dag. Ik reageerde hierop kort en niet met teveel inhoudt. Hij reageerde een paar x maar niet te snel (hij is ook niet zon smser). Ik belde hem gistermorgen op, omdat ik me zo rot voelde, maar voelde me stom dat ik aan dit verlangen toe had gegeven. Ik wil even afstand van hem, maar ik ben bang dat de afstand misschien wel maakt dat hij me niet gaat missen. Omdat ik niet kan zien hoe hij denkt, heb ik het idee da tik alleen maar dag en nacht aan hem denkt en hij mij misschien niet eens mist. Wat als hij in die paar weken een ander meisje ontmoet? Hij heeft toen we afscheid van elkaar namen ook duidelijk gezegd dat hij echt niemand zal ontmoeten en niks zal doen. Hij is daarin wel betrouwbaar en dat weet ik ook van zijn vrienden. Ik weet alleen niet hoe ik het aan moet pakken. Moet ik ons rust geven? Zo, ja hoelang? Hoe moet ik dan weer contact met hem opnemen? Gewoon zeggen dat ik in de beurt ben en of we een drankje kunnen doen? Je zou me enorm helpen, want ik wordt nu heel onzeker van mezelf!
Als je wilt dat iemand jou gaat missen is het belangrijk om diegene niet teveel aandacht meer te schenken. Laat zien dat je het ook leuk kunt hebben zonder deze persoon. Laat zien dat je niet afhankelijk bent van desbetreffende persoon, en je je leven ook prima zelf kunt invullen. Hierdoor zul je waarschijnlijk een stuk aantrekkelijker worden voor de persoon waarvan jij wilt dat hij/zij jou mist.
Ik ken mijn ex al sinds 2006. Hij had toen een vriendin en we waren gewoon kennissen van elkaar. Hij sprak eens erover dat hij niet meer met zijn vriendin wilde zijn en op een dag zei hij dat hij het had beëindigd. Wij waren nog steeds gewoon vrienden. Ik zag hem niet als een kandidaat. Op een dag maakte hij mij duidelijk dat hij gevoelens voor mij had. Ik gaf aan dat ik niet geïnteresseerd was. We bleven met elkaar omgaan en op een dag heeft hij mij plots gezoend. Ik was even geschrokken, maar vond dat fijn. Vanaf toen begon het tussen ons te bloeien. De eerste keer dat wij de liefde hebben bedreven is meteen het moment voor mij geweest dat ik zeker wist dat hij mijn grote liefde is. Ik heb meerdere relaties achter de rug, waarvan ik ook wel diepe gevoelens voor de ander heb gehad, maar zoals ik me bij hem voel, dat is bijzonder. Na 2 weken stevig met elkaar bezig te zijn geweest, komt hij mij vertellen dat hij het weer gaan proberen met zijn ex daar deze het had gevraagd en hij al langer kende dan ik. Hij gaf wel aan dat hij niet echt wil (huilde er zelf bij dat hij mij zou missen) en niet echt van haar houdt - had het trouwens nooit gedaan - maar dat hij het toch zal proberen. Wij hebben ons contact laag gehouden. Hem helemaal vermijden zat er niet in daar hij de advertenties voor het bedrijf waar ik toen werkte verzorgde. Na een korte tijd maakt hij het toch uit met haar. Een maandje (okt 2006) later maakt hij contact met mij en dat hij weer met me wil. We beginnen voorzichtig met meer contact. Tot 2 keer bedenkt hij zich tot hij het 3 maanden daarna echt stevig aan maakt met mij (jan 2007). Hij zegt dat hij veel van mij houdt. Zijn moeder vroeg hem toen of hij van me houdt en hij zei volmondig ja. Had hij niet bij zijn ex. Heb ik ook begrepen dat dat zo was van zijn moeder. Zij vertelde me dat ik de enige vrouw ben van wie hij heeft gezegd dat hij houdt. Hij gaf vanaf het begin aan dat ik voor hem 'the one' ben. Dat merkte je eerlijk gezegd ook aan zijn gedrag. In dat eerste jaar hebben we tot 4 keer toe een korte breuk van zijn kant gekomen, waar ook hij steeds op terug kwam. Hele gekke redenen voor de breuken. Anders dan dat doet hij verder heel normaal met me, is openlijk erover dat ik zijn vriendin ben, gaat geregeld met me uit en zegt me dat hij van me houdt. de relatie verliep normaal, met af en toe discussies. Ik zag ze niet als ruzies die om bezorgdheid vroegen. En in september 2009 doet hij plots in het weekend raar, zegt ook dat hij zich emotioneel en geestelijk raar voelt, vermijd me op maandag en dinsdag en woensdag vroeg op de morgen wanneer ik naar hem ga om te vragen wat er is, zegt hij kortaf: ik wil niet meer ja, het is uit, ik hou niet van je. Ik was perplext en vroeg hem wat er is gebeurd. Hij dan plots zo rustig en logisch willen klinken: "als ik niet meer voor je voel, dan kan ik toch niet met je blijven?". Ik wist niet goed hoe ermee om te gaan. Ik ging weg en even later is hij achter me aan om direct zijn spullen bij mij te halen. Hij deed daarna heel vijandig naar mij toe en als ik er alsnog over begon dat ik precies wil weten waar het mis is gegaan, vond hij dat hij dat zou hebben gezegd. Dus niet. Op een gegeven moment hebben we bitter weinig contact, tot hij me in december ziet in een mall en bijna zijn voeten breekt om naar mij toe te komen om me te begroeten. Hij stond heel opgewonden en zenuwachtig te praten. Ik deed beheersd. In januari beginnen we een 'sexrelatie'. Dit deed ik uitsluitend in de hoop dat het goed zou komen. Toen ik eens zei dat we alleen maar gevoelloze sex hebben, heeft hij zo een punt ervan gemaakt dat het niet zo is. Ik zei er nog een keer wat over en weer vond hij dat het niet zo is; ik kan dat toch voelen als we bezig zijn? Dat vond ik inderdaad hoor, dat er gevoel aanwezig is, maar ik deed koel. We deden alles als een koppel, maar we hadden geen relatie. Op een gegeven moment begon het me te vervelen dat er niets concreets gebeurde en begon ik hem te weigeren. Toe begon hij aan te pappen met een andere dame (iemand die hij in 2007 had leren kennen en 1 date mee had gehad). Ik heb hem betrapt bij de bioscoop met haar (mei 2011). Hij heeft haar totaal genegeerd, is haar voorbij gelopen en da trap op, alleen maar omdat ik niet kon zien dat hij met haar was. Toen heb ik hem nog meer vermeden. In de tussentijd in de periode dat het uit was, heb ik hem geholpen met de aanschaf van een busje voor zijn startende bedrijf. De lening was op mijn naam afgesloten en ik betaalde daadwerkelijk een deel van het bedrag. De rest betaalde hij. Als de aflossing bij de bank af was, zou hij dan beginnen mijn deel aan mij terug te betalen. Dus toen ik hem begon te weigeren, hadden we wel nog lopende afspraken ten aanzien van de wekelijkse aflossingen. Tot in juli 2011 hij en ik weer een serieus gesprek hebben. Daar heeft hij over nagedacht en in aug zegt hij dat hij doorheeft dat hij de relatie en mij niet goed heeft behandeld. In sep 2011 waren we al bijna zover om het helemaal goed te maken en in okt zegt hij weer van niet. In jan 2012 vraag ik hem of hij zeker weet dat hij niet meer wil en als hij er geen problemen mee zal hebben als ik een ander neem. Hij zegt me van niet; ik kan mijn leven leiden. In feb begint hij naar me toe te trekken. Op valentijdag vraagt hij me om het weer te proberen, verontschuldigd zich zo voor zijn gedrag, vraagt om vergeving, geeft aan dat hij al die tijd van me hield, maar dacht dat we niet bij elkaar pasten omdat hij bang was van mijn agressieve uitbarstingen. Ik heb er namelijk een paar gehad, omdat hij echt onder je huid kan kruipen. Ik probeerde hem er ook steeds op te wijzen dat ik dat nooit bij een andere partner in het verleden of bij anderen om mij heen dat heb gehad, dus dat hij een bijdrage moest hebben in mijn uitbarstingen. Dus die dag zegt hij dat hij dat plots besefte dat hij daaraan bijdraagde; hij zou erop letten, hij zou me helpen rustig te blijven. Hij ziet nu in dat je iemand van wie je houdt niet in de steek laat, maar dat je samen werkt aan wat minder is aan elkaar en aan de relatie. Hij ziet mij als de vrouw van zijn leven, wil dit jaar nog trouwen en kinderen krijgen. Ik vroeg hem waarom ik hem moet geloven en waarom hij nu zeker is van zijn zaak. Hij praat een heleboel over hoe we bij elkaar passen en dat hij echt een fout heeft gemaakt en hoeveel hij van me houdt. Hij was echt heel enthousiast en verliefd. We starten opnieuw en alles gaat goed. Ik krijg geen woede uitbarstingen meer. Na 2 maanden geeft hij me aan dat ik alvast mag stoppen met de pil zodat mijn lichaam kan ontpillen (was er namelijk vanaf mijn 16de op wegens hevige menstruatiepijnen waarbij pijnstillers geen invloed hadden). We doen het nog voorzichtig (vroegtijdig uittrekken) omdat we eerst een huis willen. Ik moest gaan rondkijken. Hij praat over een catering dat ik in het weekend voor mezelf kan beginnen, hij zou de container waarin we de keuken zouden bouwen aanschaffen. Ik houd namelijk erg van koken en wil er inderdaad wat mee doen. Plots maakt hij op 13 aug een vreemde ruzie met me die op niets slaat. Ik was verbaasd. Hij beweerde dat het geen ruzie is en dat hij niet boos is. Vanaf die dag vermijd hij me door steeds te zeggen dat hij vanwege drukte niet kan komen. Tot hij op 27 aug zegt dat hij tijd heeft om te komen. Ik vraag hem of er wat is en hij zegt van nee en dat het gewoon drukte is. Wel heeft hij moeite toe tegeven dat het niet weer zal gebeuren dat 2 weken verstrijken zonder dat hij komt en ook met veel moeite komt uit zijn mond dat hij van me houdt. Hij blijft slapen. De volgende ochtend zeg ik dat ik blij ben dat hij bij me was en hij zegt dat hij ook blij is dat hij bij me was. Maar weer gaan 2 weken voorbij met dezelfde drukte-smoes. Op 8 sep ga ik naar zijn moeder om met haar te praten dat hij vreemd doet. Ze praat die dag nog met hem dat koppels ook minder mooie momenten in de relatie hebben, maar dat het geenzins betekent dat de liefde er niet meer is. En ze herinnerde hem eraan dat hij degene is die naar mij terug is gekomen. Trouwens, hij sprak ook vaak met haar over mij en dat hij van me houdt en echt met me wil trouwen. Die maandag praat ik weer met haar en ze vraagt hem dat hij met me praat over wat er aan de hand is. Hij maakt een afspraak met me voor 11 sep. Dan zegt hij me dat hij niets meer voelt voor de relatie, hij wil niet trouwen en geen kinderen; hij voelt niets voor mij. Het is plots weg. Hij zegt wel dat hij een idee heeft dat hij niet weet hoe hij liefde moet geven, hoe hij met een relatie moet omgaan, met minpunten van een ander en dat hij counseling wil gaan zoeken. Eens had hij me al gezegd dat hij niet goed weet om te gaan met liefde en dat hij merkte dat hij zijn werk belangrijker vind dan de relatie en dat hij daarover ook couseling wilde. Het blijkt dat hij zijn moeder ook had gezegd dat hij voelde dat hij counseling nodig heeft. Ik vraag hem waarom hij het dan uitmaakt en waarom we niet samen hulp gaan zoeken. dat wil hij niet. Vier dagen daarna ontdek ik dat hij bij die ene dame slaapt. Ik wilde helemaal niet meer met hem praten. Maar we hebben wekelijks contact vanwege de aflossingen die nog zeker 10 maanden lopen. Op een gegeven moment zegt zijn moeder dat ik hem misschien moet zeggen wat op mijn hart is voor mijn eigen gemoedsrust. Dus ik vraag hem om een afspraak wat hij ook toegeeft. Op vrijdag 12 okt praten we. Ik had alles in een brief gezet omdat ik niet de kans wilde lopen iets te vergeten. Ik heb het voorgelezen, hij heeft geluisterd. Hij had niet veel toe te voegen. Ik heb hem toen enkele concrete vragen gesteld. Hij weet nog steeds niet waarom en wanneer zijn liefde plots voor mij is verdwenen. Hij wilde toch eigenlijk ook niet echt kinderen. Ik denk niet dat dat klopt want op 8 sep (voor hij de relatie beëindigde) had hij nog aan zijn oma gezegd dat hij dat wil. Hij was met die dame in contact gebleven tijdens onze relatie ondanks de uitdrukkelijke afspraak dat hij dat niet zou doen. Ze spraken niet over wederzijdse gevoelens en hij sliep niet bij haar tijdens onze relatie. Pas nadat hij het had beëindigd, ging hij daar slapen. Hij gaf ook aan dat blijven slapen niet wil zeggen dat het een relatie is. Hij zei iets van dat hij niet tegen eenzaamheid kan. Ik zei dat als hij niets voor haar voelt en hij alleen maar om eenzaamheid bij haar sliep, hij evengoed bij mij kon zijn gebleven. Ik wilde dat niet perse hoor, maar ik wilde hem het onlogische ervan voorhouden. Hij was rustig en zonder veel emotie. We moesten maar beiden doorgaan met ons leven. Hij heeft sorry gezegd dat hij me weer verdriet doet. Als ik hem vraag of hij het normaal vindt dat hij zo doet, geeft hij ook aan dat hij het niet normaal vindt. Hij denkt zelf ook dat hij toch nog naar counseling moet. De volgende dag praat zijn oma met hem. Hij zegt haar dat we hebben gesproken en dat hij sorry heeft gezegd, maar dat zijn gevoelens plots weg zijn. Ze vraagt hem over die ander dame en hij zegt haar dat die niets betekent. Ze zegt hem dat hij wel mooi daar slaapt. Hij is vanaf die dag vrijdag avond tot vandaag niet meer bij die dame geweest, in ieder geval niet blijven slapen. Ik denk dat hij dat deed inderdaad uit eenzaamheid. Ik heb die zaterdag ook zijn kleren en andere spullen die hij bij me had voor hem gebracht. Hij vroeg er al een paar keer naar. Zijn oma zei me die dag dat hij een week daarvoor haar had gevraagd om de hele familie op te trommelen om met hem naar de kerk te gaan; of ze een dag daarvoor kon prikken. Hij was zelf al 2 keer weer naar de kerk geweest. Ik had hem bij ons gesprek ook aangegeven dat ik had gemerkt dat hij niet met me wilde bellen, hoewel hij dat vroeger gewoon deed (dat gebeurde ook nog wekelijks en op zijn aangeven). Dat hij niet enthousiast keek als ik erover sprak. Het feit dat hij een soort van gebedsdag wil met zijn familie, is voor ons een sein dat hij doorheeft dat er iets niet goed zit bij hem. Een saillant detail is dat hij elk jaar voor zijn verjaardag raar begint te doen. Moet plots met dingen in zijn leven schuiven. Hij is jarig op 29 sep. Zijn moeder emn oma hadden het ook gemerkt en zijn er bezorgd om. Hij is normaal een hele goede vent met morele waarden en normen, met principes; iemand die anderen feitelijk juist geen pijn zou willen doen. Ze houden heel erg veel van me en hebben gemerkt dat ik erg veel van hem houd en goed voor hem zorg. Hij weet ook dat ze mij volledig accepteren. Minj familie hem ook.
Vraag & Antwoord Verliefdheid Oefeningen Zelfvertrouwen Fouten maken Overvloed-concept Weerstand Voornemens Onderzoek Facebook Succes met vrouwen Gespreksstof Romantiek Schaarste-concept Vriendschap Seksprogramma's Verlegen Flirtcoach Mannenblog Vrijgezel Liefdesleven Single Oogcontact Foute vrouwen Nieuwsgierig maken Motivatie Blauwtje lopen Mooie vrouwen
Door met allerlei cadeautjes aan te komen, kan je ex het idee krijgen dat je zijn of haar liefde terug probeert te kopen. Je doet het lijken alsof liefde gewoon een soort transactie is. Je beledigt je ex door aan te nemen dat hij of zij zomaar op iemand verliefd zou worden, enkel en alleen vanwege een paar cadeaus. Bovendien komt dit heel wanhopig over.

Ook niet onbelangrijk is de vraag of je goed met verandering kunt omgaan. Als je iemand bent die van duidelijkheid en regelmaat houdt, en die het niet zo heeft op onverwachte of nieuwe situaties, dan is de kans groot dat je er veel moeite mee hebt als iemand waarvan je houdt een tijdje vertrekt. Hoe meer controle je op die situatie kunt uitoefenen, hoe makkelijker het wordt. Ben je in de gelegenheid je er emotioneel op voor te bereiden dat iemand weggaat? Weet je wanneer hij of zij weer terugkomt? Kun je hem of haar bellen op het moment dat je daar behoefte aan hebt? Zo ja, dan verzacht dat het leed aanzienlijk.
Wat jouw rol hierin is? Dat je bij hem blijft zolang hij nog niet (zakelijk) los is van deze destructieve ex en haar invloed op hem. Dat je dat allemaal geaccepteerd hebt. Die man zit tussen 2 vuren en kon/kan die zakelijke band nog niet verbreken (waarschijnlijk uit financieel oogpunt), dat moet eerst afgewikkeld, wil hij haar voorgoed en definitief uit zijn leven kunnen weren. Ze heeft nu een zekere macht over hem.

Het is ook wel de leeftijd denk ik (ik 22, hij 21. Ik ben druk met mn studie, hij werkt in een winkel). Maar hij was wel m’n eerste echte liefde en dat vind ik lastig om achter me laten. Zeker wanneer hij steeds zegt dat hij contact wilt houden en me niet kwijt wilt. Ik heb ook te lang hoop gehouden, wat natuurlijk hartstikke naief en dom is. Maar hij hield mij gewoon aan t lijntje.

Diep van binnen verlang je enorm naar liefde en warmte, maar je houdt afstand omdat je bang bent dat de ander jou zal afwijzen. Dit is een beschermingsmechanisme dat vaak al in de vroege jeugd is ontstaan. Misschien voelde je je vroeger als kind afgewezen en kreeg je om wat voor reden dan ook niet de liefde en aandacht waar je toen zo’n behoefte aan had.

Nu ben ik deze week met hem terug gaan eten en hebben we er eens over gepraat. Hij zegt dat hij niet begrijpt waarom hij elke kaar zo blij is om me te zien. Dat hij zich niet wil binden omdat hij ontgoocheld in relaties, die van zichzelf en die van mensen rondom hem. Hij is bang dat als we in koppel,zouden zijn dat de magie tussen ons weg is en dat hij zich bevangen gaat voelen. Ik zei hem dan dat het misschien is omdat ik niet een meisje voor hem ben en dat ik dan ook liever heb dat hij zoiets zegt en dan kan ik tenminste doorgaan met mijn leven. Maar nee, hij zegt 'ik,kan niet liegen ... Je hebt alles wat ik wil maar ik kan/durf/wil het niet' ik vroeg ook als we een toekomst nog zouden hebben maar ook daarop antwoordt hij 'misschien'
Mijn ex en ik zijn nu 1 jaar en een paar maand uit elkaar. Ik heb de relatie destijds stopgezet omdat we weinig tijd hadden voor de relatie en we er beiden ongelukkig van werden. Maar heb daar eigenlijk enorm spijt van. We hebben toch steeds contact gehouden via chat, sms, … Afspreken wou ze niet. Toch zijn we elkaar sinds april enkele keren tegengekomen vooral op de trein en hebben altijd heel leuk gebabbeld, het voelde weer zoals vroeger. Een maand geleden stuurde ze spontaan of ik niet op dezelfde trein zat, terwijl ik vaak diegene was die dat stuurde. Een week geleden hadden we effen op de markt afgesproken, om iets te regelen, en daarna nog een kwartiertje leuk gebabbeld. Ook op de chat was het enorm leuk de laatste tijd, het voelde weer alsof we dichter bij elkaar kwamen. Vandaag vroeg ik haar of ze mee wou naar de bios, maar daar reageerde ze op "nee, liever niet". En als ik vroeg waarom reageerde ze niet. Een kwartier erna hebben wel weer leuk gechat. Hoe moet ik dit nu opvatten? Op de trein, enz… heeft ze geen probleem om me te zien, we chatten bijna dagelijks, maar een echt afspraakje heeft ze liever niet…
Na ja we hebben dus een kort gesprekje gehad op het werk, niet een handige plek maar mijn ex brak klaarblijkelijk. Nu zijn we 3-4 weken verder en de situatie is, zoals altijd, vreemd. Nog steeds die af en toe ongemakkelijke houding tussen ons, van haar kant vaak mijn aandacht willen (met bv nieuwe kleding of gezamelijk willen eten op ons werk). Ik ben jarig geweest en mijn ex was meerdere keren erg nieuwsgierig naar mijn feestje. Ik heb haar bewust niet uitgenodigd. Ook valt het me op dat mijn ex tegenover mij nog wel eens geirriteerd kan reageren. Het ene moment hebben we veel plezier en lacht ze hard om mijn grappen en het andere moment weet ze zich klaarblijkelijk geen houding en doet ze gereserveerd. Alsof ze wacht tot ik toehap, denk ik. Ik vind haar timide als ik gewoon oppervlakkig blijf, haar niet uitnodig tot iets.
Mijn ex (21jaar) en ik (22jaar) waren 4 jaar samen. We zijn samen volwassen geworden maar op en dag zegt zij tegen mij het ga nie meer. Maar ik wil wel vrienden blijven. Dat waren we dan 1 week weinig contact 1 week meer contact dan weer en week weinig contact dan 1 week veel contact dan 1 week waar we elkaar zagen en dan 1 week super veel contact via snap chat en telefoon en sms’jes ze zegde me dat ze blei is hoe ik nu geworden ben super goed mijn best doe en dat ik er weer goed uitzie en al die dingen tot vrijdag 3 uur ging ze weg ik weet niet naar waar maar ze zegde me als ik thuis ben bel ik jouw maar het wert 6 uur 12 uur geen sms’je of niets ik belde haar de volgende dag ze zegde dat ze in de winkel was en dan smste ze ook weer niet meer en zondag belde ik ze weer en pakte en andere gast op :O en die gast zegt dat ik haar moet gerust laten. Dat heb ik dan gedaan maar ik liep wel verdrietig maar mijn schoon zus had haar en sms gestuur wat ik niet wist redelijk erg denk ik maar mijn ex stuurde zondag nacht 23.46uur en sms je wist toch gewoon vrienden. En dan donderdag verwijdert ze mijn Facebook maar niet geblokkeerd en al onze foto’s weg en iedereen van mijn familie ook verwijderd. Waar mijn andere schoon zus ook achter mijn rug en erge sms stuurde maar ik heb dan naar mijn ex en sms gestuurd dat ik me schaam en dat ik spijt heb van wat mijn schoonzuster gestuurd hebben en dat ik blei ben met haar nieuwe relatie. Maar nu maandag 1 week later stuurde ze mij en Facebook bericht kan ik achter mijn spullen komen. Ik heb ja gezecht dus komt ze nu vrijdag met haar nieuw lief om haar spullen.
Meestal geven we altijd de mannen de schuld dat ze zo hetzelfde zijn, terwijl je er zelf verantwoordelijk voor bent om weer op dezelfde soort man te vallen. Er zijn 2 voor nodig om een relatie aan te gaan. Als je graag een vriendje wilt is het makkelijk om de duidelijke patronen te negeren en te genieten van het moment. Als je eraan werkt om jezelf onder controle te houden zal je je niet snel storten op iets zonder erbij na te denken. Vaak als een man haast heeft, heeft hij een probleem. Dus trap op je remmen, hoe graag je ook verder wilt gaan.
Hallo, ik heb even een korte vraag. 3 weken geleden is het uitgegaan met mijn ex. Sindsdien heb ik alleen maar contact met hem proberen te zoeken, hem heel de dag geprobeerd te bellen en hem zelfs op zoeken. Het stomste wat je maar kan doen. Hij ergerde zich er dood aan en zei dat hij alleen maar in zijn besluit werd bevestigd. Het werkte alleen maar averechts zoals in het artikel stond. Ik realiseer me nu absoluut dat dit niet de weg is. Hij heeft de afgelopen weken nog geen eens kans gehad om me te missen omdat ik er zo bovenop zat. Toen hij het uitmaakte zei hij dat hij er klaar mee was, maar hij heeft wel verschillende malen aangegeven dat hij niet weet of dit gevoel zo blijft. Dus er zou mogelijk een weg terug zijn. Ik heb per direct besloten absoluut geen contact meer met hem te zoeken. Kan ik nu nog enigszins mijn gedrag van de afgelopen drie weken herstellen door nu de weg die in het artikel staat te gaan volgen, of heb ik hem al te ver van mijn afgedreven door mijn eerdere gedrag? Ik hoop zo dat dit nog te herstellen is nu door mij wel op de juiste manier te gaan gedragen… Liefs Reactie infoteur, 16-10-2012
Hoe adviseer je me om het aan te pakken? Ik stel me nu harder op als ze wil afspreken (’s avonds of in het weekend, mr niet ff koffie tussendoor). Ik ben zelf ook mega-druk met werk en sociale dingen, en begrijp niet waarom zij zo ‘bang’ is (ik vermoed dat ze bang is voor een relatie, wnt ze wil nog zoveel doen … ik zie dat echter niet als probleem!).
Dat een man zijn gevoelens niet toont, betekent niet dat hij ze niet heeft! Het kan zijn dat hij is opgevoed met het idee: grote jongens huilen niet, of dat hij van nature minder met zijn emoties "te koop" loopt." Het ligt er een beetje aan op wiens voorstel er een break is. Als de vrouw een tijdje afstand wil en hij stemt daarin noodgedwongen toe, zal hij haar veel eerder missen dan wanneer hijzelf het initiatief heeft genomen. Als zijn vriendin even rust wil en hij houdt veel van haar, mist hij haar ws. al heel snel en zal ook onzeker zijn over het voortzetting van hun relatie. Heeft hijzelf het voorstel gedaan, dan heeft hij daar een reden voorgehad en vindt het wel prettig "even op zichzelf te zijn".Hij is dat meer met zichzelf bezig dan met "het missen"van zijn vriendin. Je schrijft; waarom zijn mannen altijd van belofte is belofte enz., maar dat ben ik niet met je eens. Ik ken voorbeelden genoeg van mannen die dat niet hebben, en omgekeerd vrouwen die wel tot het bittere einde door willen gaan. Als een relatie echt ten einde is, zal de een (mannen EN vrouwen) zeer verdrietig zijn, en een ander (mannen EN vrouwen) opgelucht. En daar zit van alles tussen in!
Een man ontmoet een vrouw en ze hebben een leuke date… aan het einde van de date geeft de vrouw een aantal signalen dat ze wilt zoenen. De man snapt de signalen niet of durft niet… Het ‘raam’ van de vrouw stond dus even open maar de man deed niets. Gevolg is dat het raam iets verder dichtgaat. Als de man bij de tweede date nog niets doet, is de raam nog maar open op een kiertje… en bij de derde date is het klaar. Het raam is dan gesloten. In dit geval is de man afgewezen of komt ie in de friendzone. Om het ‘raam’ weer terug open te krijgen, zal hij meer moeite moeten doen, vaak zelfs zoveel meer moeite dat een nieuwe date regelen vaak minder tijd kost.
Dus niet afwachten, maar praat met deze man, vertel dat je dit vervelend vindt voor hem, maar dat je wil weten wat er wel en niet gaande is, en dat jij niet ondertussen jouw leven "on hold" zet, maar je eigen plan ondertussen trekt. Hem evt wil helpen en steunen, maar niet gaat zitten wachten tot hij echt vrij is/zich vrij maakt om met jou een normale en openbare relatie aan te kunnen gaan.. (ook in zijn familie, ook in zijn vriendengroep)..
Hij gaat zelfs nog regelmatig en met kerst enz mee op familiebezoek bij m’n ouders (ik weet dat dit bizar klinkt en ik weet ook niet wat ik er moet van denken??) Omdat ik het zelf ook niet vervelend vind heb ik hem ook nog steeds niet gevraagd om dit niet meer te doen, en wat erger is, ik zou het ondertussen zelfs missen mocht hij het (ineens) niet meer doen. Maar het is mij niet duidelijk of hij het puur voor de kindjes doet of hij het ergens ook wel leuk vindt om met mij samen te zijn. Maar dit besef heeft mij wel doen inzien dat ik hem niet kwijt wil
Ik hou super veel van hem alleen kwam die op een dag aan met parfum en lipstick voor me , zei die dat die altijd bij me wou blijven e 2 uur later gooide hij dat die geen gevoelens meer had voor mij. Hij werd agressief en schreeuwde dat ik weg moest. Ik wist nie waarom maar hij zag er heel serieus uit. Uiteindelijk ben k weggegaan e heeft hy me een hele lange bericht gestuurd over waarom hij niet meer wou.. Ook mijn familie heeft die t aangegeven.

Hi P., is er eenmaal een echtscheiding, dan is de kans om je ex terug te krijgen gedaald tot vrijwel nul. Het komt wel vaak voor dat er spijt is na een scheiding, maar trots weerhoudt mensen ervan om dit toe te geven. Men houdt dan stellig vast aan het idee dat een echtscheiding het allerbeste is, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Je bent met de verwerking van alles nog niet zo ver dat je haar ook geestelijk kan loslaten. En als je voelt dat de partner een fout heeft begaan, kun je levenslang met die gedachte worstelen. Probeer uit alle macht te begrijpen waarom ze die scheiding wil, en doe een poging het te rechtvaardigen. Misschien heeft ze wel groot gelijk?! ;) Sterkte, A.
En als jullie dan eenmaal weer samen zijn, weerhoud je er dan absoluut van jezelf te gaan verdedigen, haar proberen te overtuigen, je te verontschuldigen, enzovoort. Deze ontmoeting is vooral bedoeld voor haar om haar te laten praten over haar gevoelens en gedachten. En ook al verwijt ze je van alles en brandt ze je bij wijze van spreken af tot aan je enkels, je houdt je mond, blijft luisteren en blijft haar bewijzen dat je oprecht in haar gedachten en gevoelens geïnteresseerd bent.
Hartelijk bedankt voor de reactie en het voorhouden van een spiegel. De waarheid kan soms hard zijn! Met die laatste zin slaat u de spijker op zijn kop. Zo had ik het zelf nog niet bekeken. Maar ik begrijp de actie van mijn ex (lees: al heel snel weer een ander) enigszins ook wel. Daarvoor is enige toelichting noodzakelijk. Door haar jaloezie, controlegedrag en wantrouwen kreeg ik het steeds benauwender, en was ik sneller geprikkeld. Ik kon op een gegeven moment niet meer gewoon mijn eigen dingen doen! Dit is een sluimerend proces geweest. Ik heb dit overigens ook zelf veel te lang op z’n beloop gelaten. Maar dit terzijde. Ik leefde op een gegeven moment in een gouden kooi. Dit was niet vol te houden. Zeker geen leven lang! Het was dan ook een kwestie van tijd, voordat de spreekwoordelijke bom zou barsten. En dat moment kwam er dan ook…
Hi Ferahnaz, ik kan je oude bericht helaas niet terugvinden dus doe ik het met deze informatie. Je spreekt over een ex met duidelijke kenmerken van verlatingsangst. Omdat hij bang is dat een partner toch weer wegloopt knoopt hij banden aan met iemand die al bezet is. Zo prent hij zichzelf in dat het toch enkel maar om vriendschap gaat, en hoeft hij er verder niet in te investeren. Jou zal hij ook niet terugwillen, want straks ga je er weer vandoor. Zijn huidige oplossing is dus niet ideaal, maar voor hem werkt het. Wat hij verder met die vriendin uitspookt weet ik niet. Ongetwijfeld zal hij uit zijn op dingen die hij jou niet vertelt, maar hij wil dat geen 'relatie' noemen. Geen bindingen, geen verplichtingen… lekker makkelijk zo. En zolang zijn vriendin dat aanvaardt, gaat alles goed. Waarom jij dit alles dan vervolgens moet aanhoren is me niet duidelijk. Vaak zeggen mensen dit soort dingen om uit te vinden hoe de ander hierop reageert. Welnu, je reactie was helder. Daarom moet hij het nu ook maar uitzoeken. Als ik jou was zou ik deze man niet terugwillen, want van 'houden van' naar jou toe is m.i. geen sprake. Ongeacht wat hij je allemaal wijsmaakt. Iemand die van jou houdt, zou jou niet pijnigen met de mededelingen die jij van hem krijgt. Hij zou rekening houden met je gevoelens, je op een voetstuk plaatsen en het niet in zijn hoofd halen om met een ander vakantie te gaan vieren, terwijl die ander ook nog eens gebonden is. Laat hem links liggen! Groetjes, A.
Hij gaf aan dat al die jaren te snel zijn gegaan dat hij erachter aan hobbelde. Dat hij nu niet meer weet wie hij is en dat hij met zich zelf in de knoop zit. (Terwijl hij zei dat hij geen beterr vriendin kon wensen) ik snap het niet. Nu is het een maand uit. En ik heb besloten om even geen contact te hebben dat is te pijnlijk. Ik weet via fam dat hij dat erg moeilijk vind. Ik weet niet meer wat de waarheid is. Heeft hij me al die tijd nog bedonderd?. Doet hij dat nu nog steeds..? Ik zoek overal wat achter. Check zn mail nog en kan hem niet loslaten. Ergens heb ik de hoop dat hij nog terug komt. Maar ik vraag me af of het dan wel weer zou kunnen werken. Vertrouwensband is zo beschadigd.
Wanneer vertel je een man nou precies dat je een kindje heb? Ik ben nu wel een beetje bang om het te vertellen, aangezien hij meteen ervoor wegrende. Andere kant denk ik van nee ik vertel het meteen, want dan weet hij het tenminste en verspil ik mijn tijd niet aan iemand! Het blijft moeilijk om een goede vent te vinden die jou en je kindje accepteert. Vooral de mannen van mijn leeftijd(rond de 30) lijken een bindingangst te hebben pfff, of heeft dat niks met leeftijd te maken?
Hij heeft onze afspraak zo lang mogelijk proberen uit te rekken, want iedere keer als ik weer richting de auto liep wilde hij weer wat gaan doen, daarna toen we weer in de auto zaten wilde hij nog ergens anders heengaan en zijn we met een omweg teruggereden. Eenmaal bij mijn auto bleven we nog even napraten in de auto totdat ik was uitgestapt, hij is met mij meegelopen naar mijn auto en de blik in zijn ogen hoe hij mij aankeek zei wel veel. Dat deed hij trouwens de hele tijd door.
Ik heb ook een verhaal ik leerde men vriendin kennen 2.5jaar terug ik was een crimineel en een loser ze had problemen thuis ik ging door vuur haar bij mij te krijgen via jeugd rechtbank ik heb haar altijd gesteund toen ze zwanger werd en een misval kreeg door alles en ze ging nog naar school dus had geen geld dus ik gaf haar wat ze wou maar ik ben niet heilig ik was erg cru tegen haar omdat ik onze relatie voor normaal pakte en heb dingen gedaan waar ik niet trots op ben maar ik hou van haar met hart en ziel en ze is nu een maand weg en kan haar niet vergeten en wil haar terug de reden die ze geeft is voel niks meer voor je en je was erg tot dat men emmer overliep en dan was het uit na veel zagen wil ze gewone vrienden blijven maar niet meer en ben zo wanhopig dat ik terug met haar wil wie kan me raad geven Reactie infoteur, 11-06-2012
We waren bijna een jaar samen en net voor wij een jaar samen waren maakte hij het uit omdat ik tegen hem was ingegaan omdat hij erg gemeen was tegen mij en altijd zei van 'ni plakke' als ik 2minuten bij hem stond.. En ik was daar erg boos om geworden na een tijd, hij maakte het uit en zei da hij ineens ni meer van mij hield. Ik mis hem eigelijk mega hard hoe kan k die terug krijgen?
!! Sorry dat ik dit bericht nogmaals plaats, maar ik doe dit omdat ik niet had aangevinkt om om te hoogte gehouden te worden via de email, mijn vriend woont trouwens nog thuis, hij is 23 jaar, heeft erg zwaar en soms stressvol werk, en hij praat veel met zijn ouders, echter heeft hij niet gesproken met zijn ouders over zijn beslissing om het uit te maken, dit heeft hij pas vrijdagmiddag verteld (waarschijnlijk omdat hij dit keer niet wilde, dat iedereen zich ging bemoeien met zijn beslissing, wat vaker is gebeurd in het verleden) !!
Wat jij zegt klopt precies. Ik onthou liever de mooie momenten dat ze er nog wel voor me was en heb ook spijt van het contact. Maar toch heb ik met dit contact wel geleerd dat de persoon waar ik stiekem nog hoopte de relatie mee te lijmen omdat ik dacht met haar oud te kunnen worden, niet meer bestaat. Hiervoor sprak ik haar helemaal niet en geloofde ik nog in die persoon die ze niet meer is. Nu zie ik ineens in dat zij niet meer is wie ze was en dat ze dat nooit meer zal worden. Het is niet voor niets uit.
Sexting kan riskant zijn, en een naaktfoto van jezelf versturen kun je meestal beter niet doen. Als je romantisch en sexy tegelijk wilt zijn kun je hem een berichtje sturen waarin je hem laat weten dat je hem mist, maar ook dat je naar hem verlangt. Probeer bijvoorbeeld iets als: "Ik moet ineens denken aan de laatste nacht samen..." of "Heb al weer heel veel zin in onze volgende nacht samen..."
Hi Leo, ja dat is geen beste zet geweest. Ten eerste is het niet waar, ten tweede bereik je er helemaal niets mee behalve nog meer schade. Je moet jezelf dus afvragen waarom je dit zei: wilde je aandacht, wilde je haar schokken, wilde je een reactie uitlokken? Meestal zijn het dat soort dingen. Een wanhoopspoging, maar dan wel de verkeerde. Wat gebeurd is, is nu gebeurd en dit rechtzetten zou je ex nog meer bevestiging geven dat ze je vooral niet terug moet willen. Wel kun je haar na verloop van tijd (na een paar maanden) eens schrijven. Meld dan dat je nieuwe relatie al gauw stuk liep, omdat je je oude liefde maar niet kunt vergeten. Het is wel gewaagd, maar de moeite waard omdat je toch al niet veel meer te verliezen hebt. Misschien smelt ze dan een beetje en kun je haar losweken van die ander. Let wel, zodra er een ander in het spel is, zijn pogingen om de ex terug te krijgen weinig succesvol. Je kansen zijn vergroot als ze 'vrij' is en jou mist. Vooralsnog vult die ander de leegte in… :(. Sterkte, A.
Omdat ik inmiddels voor mezelf heb gekozen merk ik dat t ook zn goede kanten heeft. Al voelt t toch alsof ik bij haar gefaald heb. In één klap alles verpest, Ik heb wel geleerd. Kan er verder niets meer aan doen. Zou zo graag een gesprek willen, het artikel klopt. Mn hart vraagt nog steeds om een soort van verzoening. Ik zou graag willen praten en zij misschien helemaal niet.Denk wel dat haar vertrouwen vreselijk weg is. Mss is dat gezakt in de tijd of niet en misschien herinnert ze zich alleen slechte zaken. In elk geval is ze ook koppig en een controle freak, maar wel een leuke. Een beslissing maken vind ze dan lastig, en ze kan enorm twijfelen en geen actie ondernemen en afwachten. Eindeloos afwachten. Daarom hakte haar moeder destijds denk ik ook de knoop door (ja, ze is 31) De eerste keer dat ze twijfelde had ik toch echt aangedrongen op een gesprek, ze kwam terug, Dat deed ik deze keer niet. Zij ook niet.

Stel je eens voor hoe het zou zijn als je geen angst zou voelen. Wat zou je dan doen? Daag je afweermechanisme uit en doorbreek je patroon. Probeer stap voor stap ander gedrag uit, in contact met je angst: ‘Oké, dit is spannend, maar ik doe het toch.’ Als je de sprong niet waagt, verandert er niets. Dan blijf je doen wat je altijd deed en krijg je wat je altijd kreeg. Ga bijvoorbeeld juist wel een keer mee op familiebezoek. Waarschijnlijk is het minder erg dan je dacht. Als je telkens kleine stapjes zet, zal je angst beetje bij beetje afnemen en wordt het steeds makkelijker om juist geen afstand te nemen. Daardoor groeit het vertrouwen (in jezelf en je relatie) en ontstaat er meer ruimte voor openheid, speelsheid en genieten van elkaar. Dan ga je naar elkaar toegroeien en krijgt de liefde een eerlijke kans om zich te ontwikkelen.
Hi M., amper samen na allebei net uit een andere relatie te zijn gestapt, en toch al bijna bij haar inwonen, vervolgens de waarschuwing dat het te snel ging… het kon niet anders dan uiteenspatten tot niets. Jij met je dosis verlatingsangst was bang om wederom met een mislukking te maken te krijgen. Daardoor hield je je bijna letterlijk vast aan haar, terwijl ze pleitte voor ruimte en tijd. Je verliefdheid kwam daar nog eens bij. Kortom, jullie tempo's liepen niet synchroon. Het resultaat is dat een van de twee zich gaat terugtrekken tot forcering van een breuk aan toe. Dat laatste is nu gebeurd. Jullie relatie duurde drie weken en je beweert dingen die mensen soms pas na jaren nog niet durven stellen. Zoals: weten dat jullie elkaars leven goed kunnen invullen, zeggen dat je echt van haar houdt, enz. Dit zijn zaken die - op korte termijn uitgesproken - niet geloofwaardig zijn. Het bewijs daarvan kwam prompt toen je kwaad werd omdat je droom in duigen viel, zonder te beseffen dat je vriendin het goed bedoelde. De onvriendelijke sms was begrijpelijk, maar verraadde dat je vooral met jezelf bezig was. Je liet je meeslepen door allerlei gevoelens die je niet in de hand hield, en het vraagt zelfinzicht om te begrijpen waarom je zo hard van stapel liep en zo verbolgen reageerde toen de hardlooprelatie letterlijk doodliep. Is dit liefde? Nee. Het was de rem op jouw verliefdheid, de afwijzing, de 'mislukking'. Wat je kunt doen is de adviezen in het artikel opvolgen. Haar dus met rust laten en na lange tijd weer van je te laten horen. En dan niet hardhollend gaan samenwonen, maar elkaar rustig leren kennen. Pas als je dat kunt opbrengen, en je haar tempo respecteert, is er kans op herstel. En dan maakt de valse start die maar drie weekjes duurde, niet veel uit. Sterkte voor nu, A.
Afijn, voor mijn gevoel een beetje een onsamenhangend verhaal. Ik herken me dus absoluut niet in het verliefd zijn en paniek/stress/angst voelen na een paar maanden, maar de afstand willen bewaren en het gevoel hebben dat het benauwd en daar dus makkelijk van weglopen herken ik wel. Misschien nog tips? En is het mogelijk/aan te raden hier voor in behandeling te gaan? Vriendelijke groet

Misschien vraagt u zich af. Waarom maak je je hier nog zo druk om. Dat zijn jouw problemen toch niet meer. Klopt! Maar ja…ik hou nog steeds van haar, wil haar het liefst terug, en – last but not least- heb ik ook gewoon met haar te doen! Ik heb ook sterk het gevoel dat ze met haar zelf in de knoop zit. Ze zoekt iets…wat er (volgens mij) niet is! En telkens volgt dan weer de teleurstelling, maar ook de valse hoop dat het bij de volgende persoon dit keer allemaal wel gaat lukken.

Hi Sonja, ik heb geen idee hoelang iemand een relatie die niet helemaal goed voelt kan volhouden. Dat is zo individueel. Misschien heeft ze het voor zichzelf serieus geprobeerd, veel getwijfeld, en toch maar besloten dit niet te willen. Er moet toch iets zijn wat alles verklaart! Maar wat vervelend dat ze de baan houdt. Het liefst zou ik jullie per vandaag nog uit elkaar trekken namelijk ;). Want jij moet je niet langer door haar laten ringeloren, maar zelf besluiten dat je hier geen trek in hebt. Neem desnoods een rebound als je dat leuk vindt. Kun je meteen weer testen hoe je ex daarop reageert… zucht! :D. Groetjes, A.
Ik probeer nu zo veel mogelijk te werken aan mijn zelfvertrouwen. Ik hoop ook dat hij dat ziet. Mijn zus heeft hem vorige week 5 minuten gezien toen hij dat boek kwam brengen. Hij bleef precies maar herhalen dat ‘wij echt veel ruzie maakten, dat het misschien moeilijk om te geloven is, maar dat we veel ruzie maakten’. En ‘dat je als koppel in een vriendenkring altijd anders bent dan thuis, alleen’. Hij heeft dus letterlijk in zijn hoofd gestoken dat wij alleen maar ruzie maakten precies… Hij heeft ook echt alle banden doorgesneden door nu echt alles van Facebook te halen wat van ons samen was. Mijn zus zei dat hij er echt over leek, dat hij echt in het verleden praatte, maar dat het natuurlijk moeilijk was om daarover te oordelen als je iemand maar 5 minuten ziet. Ik denk dat hij al afscheid had genomen tijdens onze relatie ofzo..
Je man ruimte geven, werkt vaak heel effectief. Zo hebben jullie allebei de tijd om na te denken over wat er precies mis is gegaan in je relatie en hoe jullie daar allebei schuldig aan zijn. Als jullie met ruzie uit elkaar zijn gegaan, geeft het ook de tijd om te kalmeren zodat jullie op een later moment op een normale manier over de toestand kunnen praten. En… zo geef je hem de tijd om te ontdekken wat hij mist nu je niet meer de zijne bent. 'Een man weet pas wat hij mist, als ze er niet is', zong De Dijk terecht…
Na twee weken kwam hij naar me toe en zei hij dat hij op deze manier niet happy was, maar dat hij niet wist wat het nou precies was en dat hij had besloten er een punt achter te zetten.. Voor mij kwam dit, ondanks dat we er nog niet waren, best onverwachts.. Twee weken is weinig tijd om te veranderen.. Volgens hem was er nog te weinig veranderd.. Hij bleef wat vaag in wat hij allemaal zei en ik heb hem nog nooit zo hard horen huilen als die avond toen we elkaar nog een keer omhelsden.. Het was heel verwarrend..

ik dacht dat de wereld onder mijn voeten weg viel. ik was eigenlijk compleet van de wereld. het voelde als verraad.want een week daarvoor waren we intiem en heb ik daar nog geslapen. met lood in me schoenen ben ik daar naar toe gegaan en hoorde het verhaal aan. nou moet ik wel zeggen dat ik haar eerlijkheid waardeer, maar toch voelt het als een mes in je rug. na een uur weggegaan en ze huilden nog toen ik de deur dicht trok en haar succes wensten. ik was compleet van slag, zat als een doodvogeltje op de bank. en er brak iets in me. die kleine die ik moet missen( die mij als haar echte vader ziet) het niet meer samen zijn… niet meer knuffelen op de bank, alle kleine dingen die van grote waarden zijn.


Hallo, ik ben een jongen van 14j en het is ondertussen al een halfjaar uit met mijn lief, waar ik voor mijn jonge leeftijd toch echt wel een serieuze relatie mee heb gehad van 8 maanden. Zij was veranderd van school, ze ging op internaat naar Brussel terwijl ik in Oost-Vlaanderen woon, die beslissing van haar had onze relatie een serieuze knauw gegeven maar toch probeerden we door te gaan, zonder succes. Ze begon steeds minder aandacht aan mij te schenken en stuurde ook veel minder, ze kwam ook haar beloftes niet meer na om te facetimen, aangezien ik een gevoelige jongen ben, werd ik daardoor heel boos waarna er ook heel veel ruzies kwamen, ruzies waarin er gescholden werd, vooral langs mijn kant. Na een zoveelste ruzie was het haar beu, ze negeerde mij via chat en we hadden elkaar een week en een half niet meer gehoord omdat we veel te koppig waren om te sturen. Normaal zag ik haar dan in de weekends maar ook daar kwam er niet meer van. Uiteindelijk ben ik naar haar beginnen sturen, maar het was al te laat, ze wou mij juist nog zien om het 'officieel' gedaan te maken. Toen ze het gedaan had gemaakt, was zij zeer emotioneel, na een uurtje kwam ze terug (ik was nog niet weg) en zei ze de hele tijd dat ze als vrienden uit elkaar wou, ook hebben we dan nog gekust. De weken erna was ik zeer opdringerig en stuurde ik haar zoveel keer, ik 'stalkte' haar eigenlijk wel een beetje, maar nu weet ik dat dat fout was, zij was de eerste weken soms wisselvallig, soms deed ze lief en soms deed ze alsof ze mij al vergeten was. We spraken zelf nog soms af en we kusten dan nog soms. Maar het sturen en lief doen verminderde steeds meer langs haar kant. Na 2 maand was het alleen ik die nog probeerde, zonder succes… Ik heb dan zelf haar maar proberen te vergeten, en net toen ik al een tijdje niks meer van mij liet horen, stuurde ze mij plots zeer onverwacht. Ze zei dat ze mij vriendschappelijk miste, opeens kreeg ik weer enorm veel hoop en dacht ik dat het weer goed zou komen, maar toch bleef ze me ook zo vaak negeren, ik wist echt niet wat ik er van moest denken. Toen ik het gevoel had dat ik haar na 2 maanden eindelijk nog eens zou zien in de paasvakantie, negeerde ze mij plots weer twee weken… Ik snapte er niks meer van, na 2 weken (2weken examen) hoorde ik haar plots weer, maar negatief… Ze was boos omdat ik geheime dingen van onze relatie tegen haar nicht had gezegd, maar dat was voor mij te ver, ik werd ook boos omdat in mijn achterhoofd toch speelde dat zij mij een paar maand aan het lijntje had gehouden (soms lief doen en soms boos doen terwijl ze vrienden wou zijn) dus kregen we een enorm harde ruzie met alweer harde woorden, maar schelden deed ik natuurlijk niet. Uit die fout had ik wel geleerd. Uiteindelijk is het alweer 2 weken geleden die ruzie en ik mis haar meer dan ooit, ook omdat ze nu weer thuis is voor 2 weken(paasvakantie) en omdat ik nog zo dacht dat ik haar in de paasvakantie zou zien… Ik mis haar zo, het is onbeschrijfelijk. Uiteindelijk heeft ze mij al in december gezegd dat ze geen gevoelens meer had, maar toch stuurde ze mij soms nog? Wat denken jullie? Is er nog kans? Wat moet ik doen? En als ik haar ruimte geef, wanneer weet ik dan dat ik tot de volgende stap kan gaan? Please help mij
Ik heb een probleempje, mijn ex is laatst op me geflipt… Hij zei rare en nare dingen zoals dat ik moet opflikkeren en dat het nooit meer goed komt en dat alles mijn schuld is en dat ik jaloers ben (hij heeft een nieuwe vriendin binnen 4 dagen, het was pas 4 dagen uit) en dat ik dood kan vallen en die dingen. Ik denk eigenlijk ook niet dat hij die dingen meent maar omdat hij heel boos is enzo.
Ik houd mij ten eerste enorm aan de regel ''afstand'' houden. Donderdag j.l. hadden we een team uitje. Ik heb het idee dat mijn ex meer aan het spelen is. Ze zoekt meer contact als eerder. We hadden een BBQ en natuurlijk vroeg ze waar ik ging zitten en vervolgens ging ze naast mij zitten (iets wat eigenlijk al minder was geworden). Later ging ik bij andere collega''s zitten bij de terrashaard en hup even later schoof mijn ex weer naast me, terwijl er ruimte genoeg was. Ze zat bijna tegen me aan en vervolgens zaten we weer te kletsen over van alles. Ook raakte ze mijn haar weer aan. Ze vertelde dat ze een grote zak snoep voor me had gekocht als dank voor wat dingen. Deze zak was ze vergeten. Ik heb nu vanaf donderdag niks meer van haar gehoord, terwijl ze wel aan het werk was (ik was vrij). Ik snap dan niet dat ze die mega grote zak snoep niet even brengt? Want nu ben ik deze hele week afwezig ivm een reis. Had ze er soms op gehoopt dat ik haar uit zou nodigen om die zal snoep te brengen? Ik heb haar verder niet uitgenodigd. En nog steeds kan ze af en toe '' kattig'' tegen mij reageren, alsof ze iets af wil reageren. Nah ja, dat was het weer. Ik dacht ik meld het even :).
Dus, zo staan de zaken nu. Het vreemde is dat ik niet eens verdrietig ben, of boos. Misschien had ik hier op gerekend? Misschien is dit nodig om hem te doen beseffen dat het tussen ons beiden nog niet zo slecht was? Ik voel me wel gekwetst, maar ondanks dat was onze avond/nacht samen echt heel bijzonder en heeft ons beiden laten zien dat hetgene wat er tussen ons is, niet 'zomaar' iets is. Dat gaf ex ook meteen toe.
Ik ga een korte tijd met een meid om waar ik graag een relatie mee zou willen maar zij ziet dat (voorlopig) nog niet zitten en wilt eigenlijk alleen maar sex.. Ze zegt dat ze me lief, knap en heerlijk vind (om sex mee te hebben). “By the way” ik ben een man van 1.70m en zeer onzeker, zij daarentegen is 1.87 en vind dat ik niet zo onzeker moet zijn…(jij had t over een verhaal over sterke genen, natuurlijke selectie) die mening deel ik dus ook! Daarvoor die onzekerheid. Dus jij zegt dat jouw verhaal mij zal helpen?
Hi Wilco, het leven van alledag is zo anders dan dat van een prille liefde. Je ex had een bepaald beeld van jou, gebaseerd op iets dat je onder een tijdelijke gekte kunt plaatsen, maar wat klaarblijkelijk wel erg ver van jezelf af stond. Het gevolg is dat het samenwonen tegenviel. Zij had veel meer aandacht van jou verwacht, maar je leven stond bol van beslommeringen waardoor zij een pas achteruit moest doen. Het is jammer dat ze niet inzag dat de relatie hoe dan ook zou veranderen. Met elkaar in een huis zitten betekent dat je gezamenlijk een bedrijfje gaat runnen. Je wordt als het ware collega's. Huishouden, administratie, onderhoud en planning staan een romantische tijd natuurlijk gigantisch in de weg. In een goede relatie loop je dan niet weg, maar maak je er iets van. Juist als er tegenslagen zijn! Het was de uitgelezen proef om elkaars liefde te testen. Jouw ex wilde niet blijven, en de weinig vlekkeloze communicatie leidde ook nog eens tot ruzie. De pauze is nu nodig voor herbezinning. Je voelt al dat je haar mist en haar terug wilt. Of zij zo ver is, valt te betwijfelen, maar wie niet waagt die niet wint. Hopelijk is het niet te vroeg, want het leed is na vijftig dagen stilte nog wel erg vers… Zie verder het artikel. Sterkte, A.
Hallo, 13 februari heeft mijn ex onze relatie beëindigt na bijna samen zijn van 2 jaar en week later zag ik dat hij een ander had. Ik heb hier zoveel verdriet van, want wil hem terug. Heb nog wel contact met hem en hij komt af en toe langs, vorige week zaterdag zaten we samen en nog een vriend beetje wat drinken en muziek luisteren en op een gegeven moment ging hij steeds in mijn zij prikken en dubbelzinnige opmerkingen maken. Later op de avond hebben we het gedaan. Het was heel fijn en dag erna vroeg ik aan hem waarom hij het wou omdat hij die andere vriendin had maar daar kon hij geen antwoord opgeven (misschien erg stom van mezelf ). Pas vroeg hij ook of ik een ander had en als ik dat had moest oppassen dat ik niet word pijn gedaan en gister op msn wou ik praten, maar hij zei truste. Dacht dat hij boos was en even later stond hij op offline en vroeg hoe het met me ging. Ik zei je ging toch slapen en hij zei ja wou graag weten hoe het met je ging, hij kan ook best jaloers overkomen. Wat moet ik hier nou van denken? Ik wil hem zo graag terug, maar hij zeg dat hij nu met die ander is, maar hij wil toch nog dingen van me weten en dan dat hij met me naar bed wou. Help me! Reactie infoteur, 23-04-2012
Hi Ano, met de stemmingsstoornissen van je ex kun je niks. Kennelijk voelt ze zich zwakjes in jouw nabijheid en wil ze zich wat vermannen. Daar is niks op tegen, maar waar is ze zo bang voor! Ze wil je kennelijk alleen terug als je 'verandert'. Wat dat precies inhoudt weet jij beter dan ik. Het is in elk geval geen onvoorwaardelijke liefde, dus zie ik er op de lange duur niets in. Steek er geen energie meer in. Liefde zoekt zelf zijn weg, vaak zonder woorden. Aan mijn vorige berichten heb ik verder weinig toe te voegen. Groetjes, A.

Mijn vriend en ik zaten in een relatie van 4 maanden. We waren al eerder uit elkaar gegaan vanwege te veel ruzie, maar hij miste me en kwam binnen een maand terug. We probeerde het opnieuw en in het begin ging het heel erg goed en onze band was veel sterker... Tot dat ik mijn moeder vertelde van onze relatie en zei dat ze hem eerst wou zien voordat ik met hem omging. Het werd steeds moeilijker om hem vaak te zien, want mijn moeder is niet vaak in Nederland. Dat was de reden dat mijn vriend en ik vaak ruzie begonnen te krijgen. Hij maakte het 2 dagen geleden met mij uit omdat hij de ruzies zat was en vond dat elke dag ruzie maken en daardoor ook dagen geen contact hebben niet gewoon in een relatie. Ik heb heel veel spijt van hoe ik alles heb aangepakt. We zijn allebei heel erg koppig maar ik weet dat als mijn moeder hem ontmoet heeft en mij meer vrijheid zou geven dat er zo wie zo minder ruzie is en onze band veel sterker zou kunnen worden.
Een nieuwe relatie betekent niet dat ze een vorige relatie volledig los heeft gelaten (kan wel). Nog belangrijker, haar nieuwe relatie met een andere man mag volledig losstaan van wat jullie ooit hebben gehad. Stop met vergelijken, voorkom denken in de vorm van concurrentie of wat dan ook. Dus probeer het niet te mixen, dat doet alleen maar pijn en moeilijk.

Mijn relatie is nu ongeveer een half jaar geleden verbroken. De eerste week nadat het uit was heb ik geen contact met haar opgenomen, maar natuurlijk wel met anderen in haar omgeving die het bijzonder treurig voor mij vonden. Na deze week, kreeg ik hele rare berichten van haar waar ze heel erg boos en onredelijk overkwam. Waarschijnlijk nog steeds de emotie. Dom en onwetend dat ik was, ging ik voor de quick win waarin ik het direct goed met haar heb gemaakt. Hierna, is een periode geweest waarin we eigenlijk nog steeds veel contact met elkaar hadden. Zagen elkaar meerdere keren per week. Alleen slopen dezelfde problemen als tijdens de relatie weer in onze omgang met elkaar. Dit heeft een maand of 3 geduurd.


Drie maanden geleden is het uitgegaan tussen G en mij. We zijn 4 jaar samen geweest, waarvan we net anderhalf jaar samenwoonden, maar het laatste half jaar ging het niet meer zo lekker tussen ons. We kregen steeds meer irritaties en hadden ook steeds minder intimiteit. Het was al twee keer eerder uitgeweest tussen ons, maar toch elke keer weer vrij snel terug bij elkaar gekomen. Ik heb al die jaren nooit volledig het gevoel gehad dat wij echt oud zouden worden samen, ging er eigenlijk nooit voor de volle 100% voor. In tegenstelling tot mijn ex, hij was ervan overtuigd dat we oud zouden worden samen en misschien wel kindjes zouden krijgen. Ik sprak mijn twijfels regelmatig uit. Op een gegeven moment maakte hem dit natuurlijk onzeker en ging veranderen. Hij werd passiever, deed minder moeite voor me, wilde minder intimiteit, minder leuke dingen doen samen. Ik bracht mijn tijd meer door met vrienden en hij vond dat ook allemaal prima. We hebben uiteindelijk samen besloten er een punt achter te zetten. Ik stond er voor honderd procent achter, dacht ik. Nu, wat maanden later, mis ik hem verschrikkelijk en besef ik hoeveel ik eigenlijk om hem geef. Ik baal hoe het gelopen is. We zijn heel goed uit elkaar gegaan en wilde na de breuk ook gewoon contact houden als 'vrienden'. In het begin was dit regelmatig contact via de sms en soms elkaar zien. Dat kwam voornamelijk vanuit hem. Na een maand werd dit minder en is er zelfs 5 weken helemaal geen contact meer geweest. Tot gisteren, hebben we elkaar weer gesproken via de telefoon en dat was een Superleuk gesprek. Ook veel oude herinneringen opgehaald en het gehad over onze relatie. Ik wil hem terug! Ik ben ervan overtuigd dat we bij elkaar horen! Al mijn twijfels zijn verdwenen. De vraag is, hoe kan ik dit nu het beste aanpakken?

Stel je eens voor hoe het zou zijn als je geen angst zou voelen. Wat zou je dan doen? Daag je afweermechanisme uit en doorbreek je patroon. Probeer stap voor stap ander gedrag uit, in contact met je angst: ‘Oké, dit is spannend, maar ik doe het toch.’ Als je de sprong niet waagt, verandert er niets. Dan blijf je doen wat je altijd deed en krijg je wat je altijd kreeg. Ga bijvoorbeeld juist wel een keer mee op familiebezoek. Waarschijnlijk is het minder erg dan je dacht. Als je telkens kleine stapjes zet, zal je angst beetje bij beetje afnemen en wordt het steeds makkelijker om juist geen afstand te nemen. Daardoor groeit het vertrouwen (in jezelf en je relatie) en ontstaat er meer ruimte voor openheid, speelsheid en genieten van elkaar. Dan ga je naar elkaar toegroeien en krijgt de liefde een eerlijke kans om zich te ontwikkelen.
Ze zit daar nu en ik heb verder nog niks van haar gehoord. ik vraag me af wat kan ik nu het beste doen om haar terug te winnen. Ik wil haar niet kwijt. Ik wil graag een relatie die staat op vertrouwen en dat betekend voor mij ook vertrouwen geven want nooit is er iets geweest wat mij wantrouwen zou moeten hebben gegeven. Ik ben ziekelijk jaloers. Maar ik wil graag dat we nu lekker samen verder kunnen zoals we dat deden. en dan zonder nonstop op elkaars lip te zitten en haar te checken. Wat kan ik het beste doen? Reactie infoteur, 08-06-2012

Ik hou zoveel van mijn man dat we blij waren met twee kinderen, een jongen en een meisje. 3 maanden geleden begon ik een aantal vreemde veranderingen van hem op te merken. een paar weken later kwam ik erachter dat mijn man iemand anders ziet. Hij kwam laat thuis van zijn werk, hij geeft nauwelijks meer om mij of de kinderen, soms gaat mijn man weg en komt zelfs een paar dagen niet thuis. Ik heb er alles aan gedaan om dit probleem op te lossen, maar niets werkte. Ik werd erg ongerust en had hulp nodig. Ik las over Dr Goko-verhalen op een website die suggereerde dat dr. Goko kan helpen bij het oplossen van huwelijksproblemen, het herstellen van verbroken relaties, enzovoort. Dus ik nam contact met hem op en ik vertelde hem mijn problemen. Hij heeft mijn huwelijk opgelost en hij biedt een oplossing voor mijn probleem, nu zijn mijn man en ik weer bij elkaar. alles werkt goed in mijn huwelijk en ik ben zo blij dat Dr. Goko mijn man succesvol naar mij terugbrengt. als er een probleem is in uw huis, gezondheid, huwelijk / relatie en meer stuur een dan kunt u hem een whatsapp-chat geven op +2348056398964
Maar goed, met mij gaat het eigenlijk verassend de goede kant op. Ok ik denk nog wel aan haar maar kan nu weer genieten van de mooie dingen. Ja soms zijn er de downmomenten, maar die zullen met de tijd wel slijten. In plaats van te blijven rouwen ben ik eens gisteren bij mezelf stil blijven staan en eens opgesomd wat nu de positieve dingen waren van dit verhaal en wat ik eigenlijk heb geleerd. En het was verbazend toch heel wat:
Ik wil heel graag oud worden met mijn vriend ik hou heel veel van hem Ik ben alleen bang heel vaak en daardoor soms niet enthousiast genoeg etc. Je zegt zelf in je artikel en vrouwen staan voor je in de rij …. Daar word je juist toch ook onzeker van als vrouw de hele tijd al die concurrentie. .? Een relatie is toch geen spelletje…? Ik word er moedeloos van. Ik dacht dat je als je van elkaar houd en elke gemoeds toestand van elkaar houd …? Of hoor je niet verder te kijken dan je neus lang Is ….?
Ik heb net je artikel gelezen en wil dolgraag mijn ex terug. We waren pas 8 maanden samen maar onze relatie was erg intens. We waren praktisch elke dag samen. Op zich hadden wij een zalige relatie, maat ik heb het verpest omdat ik niet kon stoppen met drinken en wanneer ik dit deed begon ik hem uit te schelden… Hij gaf me verschillende waarschuwingen dat hij dit niet meer kon verdragen, maar ik bleef ontkennen aan mezelf dat het een probleem was en dronk gewoon door. Op een avond toen ik niet bij hem was, en hij dus tijd had om na te denken, stuurde hij me via messenger dat het voorbij was. Ik was volledig in paniek en beloofe hem te veranderen en smeekte hem om nog een kans, maar tevergeefs… Het was te laat, zei hij. De volgende dag deed ik een wanhoopspoging maar werd op tijd gevonden en naar het ziekenhuis gebracht. Men lichte m’n ex in en s’avonds kwam hij naar het ziekenhuis. Hij kuste me nog een laatste maal en beloofde me dat hij me zou steunen als gewone vriend. Hij ziet me nog steeds graag, maar luistert naar z’n verstand en dit zegt dat het niet meer goedkomt. Ondertussen ben ik een week opgenomen en vertrek vandaag naar een ontwenningsafdeling om te werken aan mezelf. Eergisteren kwam hij langs met wat spullen en bleef nog een uurtje. Op het begin hielden we ons beiden sterk, maar algauw laaiden de emoties te hoog op en besloot hij naar huis te gaan. Ik wachtte nog met hem op de trein en vlak voor hij opstapte hebben we elkaar innig gekust… De dag nadien zei hij hier spijt van te hebben. Dat hij niet verwacht had dat de ontmoeting zo’n grote impact zou hebben en hij me niet op een andere manier kan zien. Wat moet ik doen lieve Boris? Wil je mij aub advies geven? Ik wil hem zo graag terug… Is er nog een kans denk je?
Ik heb geweldige 1 en half jaar relatie met allerbeste man. we wisten pas 2 maanden dat ik borderline heb. hij houdt in ieder geval zeker van mij. ik was zo blind (door borderline) hoe ik hem aan heb gedaan. daar heb ik vreselijk spijt van. hij kan moeilijk geloven dat nu echt anders wordt terwijl ik nu echt besef wat ik deed. daar werk ik nu keihard eraan. wat moet ik doen om hem terug te krijgen en hem overtuigen dat het echt anders wordt, vertrouw en geloof terug winnen. HOE HOE HOE..
Had in begin gezegd dat ze alles mocht houden omdat ik dacht dat het terug goed ging komen. Kwam niet onmiddellijk goed en ben achteraf mijn gerief gaan halen, daar heb ik eigenlijk recht op. Ze wil me ook niet betalen voor die dakramen, maar ach is maar geld he, niet erg. Ze zei dat ik met niets ben gekomen, maar ik heb toch wel 3 jaar lang geïnvesteerd in dat huis? Daar is ze toch niet eerlijk en volwassen in.

Hi Hoopvol, je reageert op zijn berichtjes, dat is het hele punt. De zakelijke sms'jes zou ik ook niet meer doen, want hij moet zelf over de brug komen met dat geld. Je moet doen zoals hij niet verwacht. Dus stuurt hij een sms met iets dat niet te maken heeft met jullie geldkwestie, reageer dan niet. Een absolute relatiepauze moet minimaal enkele maanden duren, maar als je elkaar nog spreekt of schrijft, in welke hoedanigheid ook, is er geen sprake van een pauze. En dus ook geen gemis. De 'pauze' zal in zo'n geval langer moeten zijn. Groetjes, A.
Mn broek zakte af, ze zat er naast.Kan r begrijpen, ook haar keus., Maar dat had ik je al eerder geschreven. Voelde me met al die mensen gedwongen een verklaring af te geven die ik niet had. Heb t maar gegooid op ‘vroeger’. Dom. na ontvangst van die brief gevraagd of we konden praten en die uitnodiging op onze speciale dag voorgesteld, omdat ik r graag wou zien, Ze sloeg m af en bood aan wel een keer af te willen spreken als ik dat nodig had om door te gaan maar verder voorlopig dan geen contact wou, Ik denk dat dit voor haar achteraf wel een escape was om toch elkaar te zien onder het voor haar ‘correcte’ label. Toen niet gedaan en gezegd dat ik de keus respecteerde, . Paar dagen later alsnog gevraagd of dat kon onder mom van haar idee. (slap ja, ik weet t, wou het zo graag uitpraten) Schreef ze terug dat ze had nagedacht en t niet op dat moment kon. En contact voorlopig niet goed leek. Dit was eind dec. Ondanks dat je t afraadde heb ik enkele weken later toch een brief gestuurd. Een soort klaar de lucht deel twee. Immers we hadden elkaar niet meer gesproken. En dat was verstikkend. Heb verteld dat ze bepaalde dingen niet zo hoefde te zien en dat ik eraan werkte en graag een streep onder het gebeurde te zetten voor dat moment omdat er al genoeg over gezegd en vooral gezwegen was. Verteld hoe het met me ging. Dat was fout denk ik, toch bewijzen. Het niet rechtzetten doet zeer, maar Inmiddels heb ik de klap en de paar zaken die er waren wel verwerkt cq opgelost en ik denk door dit gebeurde zeker versneld is. Verder aangegeven hoe ik een toekomst zag, met haar en dat die zonder haar er dan iets anders uit zou zien. En dat ik vertrouwen had. Geen reactie helaas. Heb toen besloten het ook maar af te sluiten bijna drie maand terug, hoe graag ik dat ook niet wou.
Nu heb ik sinds 5 juli de deur dicht gegooid en hebben we totaal geen contact meer. Op het werk heb ik een lange tijd enorm afstandelijk en zakelijk gedaan. Totaal niet naar haar privé gevraagd. Ik zie dat mijn ex het er moeilijk mee heeft! Ze is als ik er ben matjes, stil, af en toe nerveus, chagrijnig en niet hilarisch vrolijk zoals ze met mij altijd was. Ze komt boos over en soms reageert ze ook prikkelbaar naar mij…
Kort samengevat luidt het antwoord op de vraag "Hoe krijg ik mijn ex terug?" dan ook: Heb geduld, raak vooral niet in paniek en doe zeker geen dingen die duiden op wanhoop. Het vertrouwen van je ex en de liefde van je ex zijn alleen maar terug te winnen door geduld, rust, bedachtzaamheid, vertrouwen, openheid, oprechtheid, eerlijkheid en rustig assertief leiderschap.
Toen de vriend van je vriendin wegging had ze zich ingesteld op het feit dat ze elkaar 2 maanden niet zouden zien, vandaar dat de eerste maand niet zo moeilijk was, pas bij de tweede maand en doordat de dag dat hij terug zou komen steeds dichterbij kwam,werd het verlangen weer groter. Bij mij zou dit zo werken in ieder geval. Verder is het allemaal heel persoonlijk en zal je de een eerder missen dan de ander. En dan heb je er ook nog, die je kan missen als kiespijn :)
Hi Hij Weet Niet Hoe, met zo'n sms'je kun je inderdaad niet veel. Kennelijk is het een warmhoudertje en een beetje polsen of je al of niet kwaad op haar bent. Je eerste reactie was dan ook begrijpelijk. Neutrale of koude teksten van iemand van wie je houdt zijn immers moeilijk te verteren. Gelukkig raapte je je jezelf op tijd bij elkaar en besloot je je bericht met verwijten niet te verzenden. Zoals je het gedaan hebt is goed. Verder hangt het er vanaf wat jij wilt. Ik heb je geadviseerd deze ex te laten voor wat ze was, maar wil je haar terughebben, dan zul je niet moeten wachten tot zij jou schrijft. Een man moet altijd zelf de initiatieven nemen. Hoe ouderwetser, hoe beter het werkt ;). Maar tot op heden is er onvoldoende tijd verstreken, en gezien haar manier van doen lijkt het me ook niet zinnig om haar weer te veroveren. Van de overgang is op haar leeftijd doorgaans geen sprake, dat neemt niet weg dat ze last kan hebben van hormonale schommelingen en stemmingswisselingen. Dit is m.i. tevens de reden waarom veel mannen gek worden van hun vrouw, vrouwen niet begrijpen, of vrouwen een 'bitch' noemen ;D. Houd je niet vast aan je ex, maar kijk om je heen! Groetjes, A.

De dagen erna heb ik nog geprobeerd contact te zoeken maar hier werd niet op gereageerd. Een paar dagen later zocht zij nog contact heb hier netjes op gereageerd en hier bleef het bij. (wat ik vreemd vind ze reageert nergens op en vervolgens zoekt ze zelf even kort contact lijkt haast alsof ze me wil uittesten). Toen heb ik het weer een kleine week laten rusten en heb haar toen een bericht gestuurd waarin ik vermelde dat je mensen negeert die een hekel aan je hebben en niet mensen die het beste met je voor hebben. Heb haar toen de keuze gegeven of weer normaal met elkaar omgaan of ze moet eerlijk aangeven dat ze geen contact meer wil het lijkt me dat we op een volwassen manier tegen elkaar kunnen vertellen hoe de vork in de steel zit.
Toen we beetje klaar waren met de avond was het beetje raar; ik vroeg of ik haar naar haar auto zou brengen, maar we konden ook nog wel naar mijn kamer (ben student, zij werkt in een winkel). Dat laatste vond ze wel wat. Daar hebben we echt heftig gezoend en elkaar gestreeld en alles, maar sex wou ze liever bewaren voor later, ook al vond ze dat heel moeilijk, aangezien ze me heel sexy en aantrekkelijk vond. Uiteindelijk zijn we nog verder gaan vozen en toen kwam toch de (veilige) sex, tot twee keer toe.
Sinds 2 weken is mijn relatie uit, na 1,5 jaar wat gehad te hebben. Mijn ex (vreselijk om het zo te moeten noemen). Gaf aan dat ze dingen in mijn mistte. Dat waren o.a.: praten over je gevoelens/diepe gesprekken, mijn telefoongebruik en het huishouden. Maar het ergste is toch het feit dat ik geen waardering over haar uitsprak (complimentjes, lieve berichtjes etc etc) en we niet goed konden praten.
Mijn relatie is nu +/- 8wk uit omdat mijn ex vond dat ik te weinig moeite deed. In het begin heb ik niet dit artikel gevolgd (mijn ex met rust gelaten). Al na een kleine week begon ik wanhopig te doen. Dit uitte zich in telefonisch ruzie. Een week later zocht ik weer contact en hier werd dan ook niet op gereageerd. Waardoor ik dus besefte dat ik haar maar een tijdje met rust moest laten (door dit artikel). Ongeveer 3 week later vroeg ik of ik haar kort kon bellen want ik had nog spullen en was ook beniewd hoe het met haar was. Hier werd op gereageerd maar wel met de vraag of ik de volgende dag kon bellen. Dus ik de volgende dag bellen werd er niet opgenomen heb toen verder ook niks meer van mij laten horen en heb de spullen vervolgens een week later met een briefje bij haar in de bus gegooid. In de week erna begon aan mij te vreten dat we zo met elkaar omgingen en toen heb ik besloten om onaangekondigd bij haar langs te gaan onder het mom van ik heb niks meer te verliezen en omdat ik graag een streep onder het verleden wou zetten. Ik aanbellen en ik mocht binnenkomen. Ik dacht eerst ze zal wel boos worden en mij vrij snel weer wegsturen gezien het eerdere vertoonde gedrag van haar. Maar tot mijn grote verbazing ben ik uiteindelijk dik 2 en half uur geweest. Het begon afstandelijk en we hebben gepraat over wat er nou allemaal mis ging en ik heb hierin ook duidelijk gemaakt dat ik inzie wat ik fout heb gedaan. Naarmate we langer praten werden we steeds closer en op den duur lagen we samen op de bank. Op den duur begonnen we zelfs half te zoenen en intiem te worden. Kort daarna verzocht mijn ex om mij naar huis te gaan.
Bedankt voor uw reactie, dat waardeer ik zeer. Ik zie het zelf ook niet goedkomen met deze persoon en zie het puur als een vlucht. Ze heeft alles achter gelaten wat ze had. Haar beste vriendin is mijn schoonzusje en ook die hoort niks meer van haar. Thuis zijn 2 katten en die waren (hoe gek dat ook klinkt) haar alles, zelfs deze laat ze achter. Ik heb haar geconfronteerd met het feit dat de persoon die ik ken dit nooit zal doen, die zal nooit alles achter laten voor een vlucht en het enige wat ik terug kreeg was: je hebt gelijk. Ze weet dat ze fout bezig is en ze weet dat dit niet de oplossing is maar ze doet er (nog) niks aan om dit om te buigen, ze raak alleen maar verder verzeild in de vlucht met hem. Ik stuur niks meer naar haar en hoop dat ze bij zinnen komt maar aan de andere kant ben ik bang dat als ik er niet tussen zit dat ze nog meer met hem gaat ondernemen omdat niemand haar wijst op haar verantwoordelijkheden in het leven. Reactie infoteur, 03-08-2012
Nu 4 maanden nadat het uit is gegaan met mijn (ex)-vriendin, waar ik een relatie van 3,5 jaar mee had, heb ik nog steeds veel gevoelens voor haar. Ik (27) en zij (22, bijna 23) hebben die 3,5 jaar veel mooie en leuke dingen gedaan en toch was er altijd die onzekerheid van haar kant (dat had ze al voordat ik haar leerde kennen) en ook periodes van achterdochtigheid en wantrouwen (ik ben nooit vreemd gegaan, maar zij zag dat anders door m.i. onder andere die "chronische" onzekerheid). Ik heb dit altijd geaccepteerd en heb daarmee weliswaar een hoop oude vriend(inn)en links laten liggen.
Hoe ik haar inschat is dat ze heel snel werd meegesleurd in dat leven daar. En dat de relatie haar in de weg zat om vol daar aan het leven mee te doen (ook zelf willen ontdekken etc en meedoen net als haar medestudenten). Ik denk daarom dat ze zelf ook nog niet echt weet wat ze doet en wil etc. Ze geeft zelf ook aan dat ze ook maar wat doet. En ook met recente gesprek tussen ons dat ze het ook niet weet wat ze wil met der leven. Ze wil wel graag afspreken en alles delen met mij als vertrouwd persoon, maar ze weet dat ze de keuze heeft gemaakt dat het uit is en dat de relatie nooit zal werken wanneer ze daar zit (ik denk vanwege dat ik op der huid zat terwijl ze ‘los’ wilde zonder rekening met iemand te houden: Mede misschien ook daarom dat ik haar met de afspraak wilde laten zien dat ik dat in zag en dat het wel had gekund om relatie te hebben wanneer ze daar zat. Der hersenen zeggen nu nee kan niet, maar misschien zegt haar gevoel dan ooit van had wel gekund).
Nu weet ik dat ze weer vrijgezel is en dat ze ook nog steeds geregeld naar die tent gaat waar we elkaar hebben ontmoet. Ik heb de afgelopen tijd veel meiden ontmoet en gezoend in bars en clubs maar heb nooit het zelfde gevoel gehad als dat ik bij haar had. Ik dacht aan het lot tarten door er zelf geregeld weer heen te gaan en haar dan misschien ‘toevallig’ weer tegen het lijf te lopen maar dan zal je net zien dat ze de keren dat ik er ben er niet is. En op facebook of whatsapp een bericht uit het niets sturen na zoveel maanden komt ook wanhopig over ben ik bang.
Maar goed ik kon hem niet uit mijn hoofd krijgen ondanks zijn leugen. Na een tijd is ons contact (van mij uit) weer hersteld en heb ik hem hiervoor vergeven. Nou weer een leuke tijd kwam er tegemoet. Maar ook stoote hij mij toch weer af omdat hij veel met zichzelf bezig was en het verwerken van zijn scheiding. Ik vond het heel begrijpelijk allemaal en ook nu toonde ik begrip. Ik probeerde een vriend voor hem te zijn door mij zo op te stellen. Hij gaf steeds vaker aan rust te willen (van mij) Ja uiteindelijk had ik toch gevoelens voor hem gekregen en besef ik dat ik mij veel te veel opdrong en aandacht vroeg terwijl hij daar op dat moment niet op zat te wachten. Dus wederom hebben wij gesproken en de relatie beëindigd.
Het ging de laatste maanden wat minder met mij, last van stress omdat ik mij niet meer goed voelde in mijn vorige job, dat had natuurlijk een impact op ons gezinsleven, maar ik dacht toch dat het niet zo erg was, het ging voor mij redelijk goed. We maakten nog steeds uitstapjes. We waren eigenlijk elk weekend weg en deden veel dingen in functie van het kind, speeltuinen enz.

Dat is een hele goede vraag en een hele terechte. Dat is culturele conditionering waar maar weinig mensen echt een vraagteken achter zetten. Het boek Love, Freedom and Aloness zegt daar iets moois over en ook in Liefdesbang staat een mooie quote. In plaatst van “tot de dood ons scheidt” zouden we kunnen zeggen “zolang de liefde duurt”. Liefde is niet statisch maar een dynamisch iets dus misschien zijn we helemaal niet gebaat bij een statische vorm zoals huwelijk. Gevoelsmatig ga ik helemaal voor het tweede. Een relatie moet stand houden zolang de liefde duurt en niet langer of korter, toch?
Hi J., je hebt jezelf in een zwakke positie gezet. Je ex wilde geen vastigheid, maar wel met diverse anderen scharrelen. Toen hij daar op een gegeven moment genoeg van had, zei hij dat ie je graag terug wilde. Alsof je op een menukaart stond en jij enkel nog bezorgd hoefde te worden. Je was veel te gretig door hem te zeggen dat je zijn woorden niet geloofde. Dit komt over alsof je niets liever wilde dan dat hij de waarheid sprak en je dus letterlijk zijn bestelling wilde zijn. De volgende misser was jouw initiatief om af te spreken. Dit is iets wat hij had moeten doen. De afspraak zelf ging goed zoals je zegt, maar de enorme valkuil dient zich aan nu hij niets meer heeft laten horen en jij natuurlijk denkt aan je volgende initiatief. Het is begrijpelijk dat je onzeker bent en bang bent opnieuw gekwetst te worden. Alle signalen duiden inderdaad op de volgende teleurstelling. Een man die zijn ex terug wil en een leuke ontmoeting met haar had zal er alles aan doen om haar voor zich te winnen. De jouwe doet niets. Stop met dit contact en als hij weer een poging doet, zeg je gewoon dat je er nog wel eens een nachtje over zal slapen ;). Kortom, deze ex moet in de wachtkamer. Precies die wachtkamer waar hij jou vier jaren ongevraagd in heeft laten zitten omdat meneer vrijheid wilde. En ik denk dat hij nog lang niet klaar is met 'zijn vrijheid'. Sterkte, A.
Ja die laatste zin is helemaal goed :). Het vergt wel veel energie he zo bezig blijven met je ex. Althans dat deed het bij mij heel erg. Uiteindelijk ben ik heel erg blij dat hij niet meer in mijn leven is en ik ook ''van binnen'' klaar met hem ben. Je komt er met de tijd inderdaad achter of het gaat werken, maar als een ex vaag zal blijven doen dan is mijn advies: weg wezen! ;). Trouwens supergoed dat je ook regelmatig niet ingaat op zijn voorstellen, ik denk dat ik dat zelf helemaal verkeerd heb aangepakt vorig jaar (ik ging er gelijk altijd op in.). De touwtjes in handen hebben, of in ieder geval dat het zo lijkt, is zo belangrijk! Nou nogmaals, veel succes en ik blijf de verhalen wel volgen :).

Ja, je wilt een tweede kans… maar je weet ook dat ze daar niet voor openstaat. Haal daarom eens rustig adem. dit is belangrijk: NU breekt een nieuwe periode aan waarin je aan jezelf kunt werken. Leer met de pijn omgaan, oefen je in het uiten. Verbeter je communicatieve vaardigheden. Ontwikkel jezelf als man, gevoelsmatig groter en sterker; meer ontwikkeld.
Doe dit nooit tenzij je ervan houdt jezelf te kwellen. Je wilt hem immers weer terug als je partner. Als je vrienden met hem blijft zal je al snel in de beruchte ‘friendzone’ belanden. Je zal dan toe moeten kijken hoe hij een relatie aan gaat met een vrouw die jij niet bent. Kortom: óf je hebt hem terug als je partner óf helemaal niks. Er is geen enkele reden om jezelf te blijven martelen als er geen liefdestoekomst meer tussen jullie zit.
Hoewel ik dacht dat ik alles behoorlijk op de rit had en heel stabiel was en dacht te weten wat ik wilde en niet wilde, kwam ik er toch achter dat ik de verkeerde types aantrok. Ik ging toch weer kijken op een datingsite, meer voor tijdsverdrijf dan om serieus te daten. Echter.. Een man sprak me enorm aan. Ik kwam vervolgens in het ziekenhuis terecht en afspreken werd een beetje lastig. Hij bleef echter lief en geduldig berichtjes sturen. Uiteindelijk belden we een maand nadat we elkaar online leerden kennen, dat werd erna een keertje skypen, maar ik probeerde hem op afstand te houden. Hij liet echter zien dat hij anders is dan andere mannen.. En zo kwam het tot een afspraakje. En dan volgt die doodonzekere periode.. Is dit echt? Is dit te mooi om waar te zijn? Maar hij gaf onbewust bevestiging dat hij echt serieus was en me serieus en oprecht leuk vindt.

Ik had 3,5 jaar relatie die verbroken werd door te weinig vertrouwen vermoedelijk van haar kant uit en te weinig intieme momenten van mijn kant uit. Ik hield van de omgeving, haar thuis, haar familie, haar vrienden. Nu ben ik moeten terugkeren en niets voelt nog goed. Ik had een gokprobleem, maar heb dat aangepakt, zij had – heeft een workaholic probleem dat nooit is aangepakt. Communicatie is belangrijk, maar als dat er te weinig is…ik ben de enige die met een schuldgevoel overblijft…

Mannen zijn meer visueel ingesteld dan vrouwen. Onze ogen zijn een van onze belangrijkste zintuigen en we besteden een groot deel van onze tijd met het verwerken van de dingen die we zien. Mannen zijn nog veel gevoeliger voor visuele prikkels dan vrouwen.[2] Als gevolg daarvan kan het bijvoorbeeld zo zijn dat een man liever zelf naar de kaart kijkt dan de route mondeling uitgelegd te krijgen. Sommige mannen moeten een probleem eerst kunnen zien om het op te lossen. Probeer hierdoor niet geïrriteerd te raken, maar accepteer dit als een aangeboren eigenschap waar hij niks aan kan doen.


Soms is er nog teveel andere emotie om iemand al snel te missen.. Mijn beste vriendin heeft 8 jaar geleden zelfmoord gepleegd. In het begin kon ik haar nog niet missen omdat ik nog veel te veel met mezelf bezig was..Pas na een hele lange tijd..toen ik niet meer boos en verdrietig was, kwam het gemis pas.. En dat gemis is er nog steeds. vaak bij iets simpels als koffie drinken kan ik haar al enorm missen...
Ik ben al anderhalf jaar vrijgezel nu en mis toch wel een beetje dat mannelijke aandacht. Ik dacht ik ga ook maar eens daten weer. Ik had een leuke jongen waarmee ik sprak op de app, op het moment dat ik vertelde dat ik een dochter heb blockeerde hij mij op de app. Ik voelde me aan de ene kant zeer beledigd, maar aan de andere kant blij dat ik het had verteld en ik er meteen achter was hoe hij erover dacht.

Ik Zelf maak nu een helemoeilijke periode mee.. mijn vriend vertrekt voor de zoveelste keer bij me..We zijn 6jaar samen.. hij was echt gek van mij.. nooit heb ik van iemand gevoeld wat ik bij hem voelde.. hij gaf me heel veel aandacht hing elke dag rond mijn lijf.. waarop ik hem regelmatig afstote wegens te DRUK! .. soms vond ik het ook heel erg moeilijk om me te ontspannen bij hem wij was namelijk een zeer onrustig iemand.. dat zorgde voor heel wat stress bij me, waardoor ik hem heel veel links liet liggen, maar ondanks heb ik altijd geweten wat ik voor hem voel.. we hebben ook een pracht van een dochter van 4,5
Heb je nog wel eens contact met haar? Kijk of er iets verandert in jullie contact… Zo nodig spreek je over een maand nog een keer af, kijken wat er gebeurt. Blijft ze treuzelen en het niet weten: ga verder met je leven! En je mag de deur op een kiertje houden en dat communiceren. Maar blijf niet stil zitten en wachten. Waarschijnlijk is niet goed voor jouw eigenwaarde.
Creëer afstand tussen jou en hem. Een jongen kan je niet gaan missen als je er altijd voor hem bent. Een geweldige manier om hem je te laten missen is door meer afstand te nemen. Als je normaal gesproken elke minuut van het weekend bij hem bent, plan dan eens iets zonder hem. Ga vrijdagavond iets alleen of met vriendinnen doen, in plaats van met hem. Eerst zal hij het waarschijnlijk leuk vinden om ook iets alleen te kunnen doen, maar als je het vaker doet, gaat hij het missen dat hij je niet in zijn armen heeft.
Wat jij dient te doen is gewoon je eigen plan trekken. Wil je meteen de eerste avond met hem naar bed, doe dat dan. Wil je hem pas na een tijdje, doe dat dan. Zolang er maar wat te jagen blijft voor hem. Ik zei eerder dan een man liever fantastische seks heeft dan ‘vanille seks’ (middelmatige seks) bijvoorbeeld. Wat maakt het verschil? Jouw overgave! Dus maak het duidelijk dat jouw overgave verdient moet worden…
Heb je advies voor me hoe ik een oude vlam terug in mijn leven krijg? Ik heb vorig jaar ongeveer 7 maanden contact met haar gehad, we hebben toen gezoend maar door niet daadkrachtig door te zetten ben ik uiteindelijk in de friendzone beland zonder dat ik het zelf door had. Toen ik op Facebook zag dat ze een vriend had heb ik haar van facebook verwijderd en het contact verbroken dit tot verdriet van haar want zij wilde graag contact houden als vrienden en zei dat als ik echt wat wilde ik wel meer gedaan had en dat zij niet het idee had dat ik echt meer wilde. Maar ik wilde niet meer gewoon vrienden blijven/worden omdat er al meer tussen ons had gespeeld en ik deed het op de cold turkey manier. Ik weet van mezelf dat ik daarin veranderd ben. Ik durf nu krachtiger initiatief te nemen en ben steeds beter geworden in het herkennen van lichaamstaal.
Wat jij zegt klopt precies. Ik onthou liever de mooie momenten dat ze er nog wel voor me was en heb ook spijt van het contact. Maar toch heb ik met dit contact wel geleerd dat de persoon waar ik stiekem nog hoopte de relatie mee te lijmen omdat ik dacht met haar oud te kunnen worden, niet meer bestaat. Hiervoor sprak ik haar helemaal niet en geloofde ik nog in die persoon die ze niet meer is. Nu zie ik ineens in dat zij niet meer is wie ze was en dat ze dat nooit meer zal worden. Het is niet voor niets uit.
Enfin, op de terugweg in de auto zoende hij me opeens. Ik wist niet wat ik meemaakte, maar door wat hij allemaal zei en de goede sfeer die er hing is hij uiteindelijk meegegaan naar mijn huis. Ik heb hem gevraagd of hij het echt wilde, en niet de volgende dag zou zeggen: 'Eeehh oeps dit was niet de bedoeling'. Maar daarvan was geen sprake. Ik vroeg nog of hij echt niets met dat meisje wilde waarmee hij had gebabbeld, maar hij beweerde dat het niks is en nooit iets wordt en dat hij nog steeds alleen gek op mij is. We waren allebei zo nerveus, en zeiden ook dat het net onze eerste afspraakje was. Hij trilde helemaal en was zo enthousiast. Zei dat ik zo ontzettend mooi ben, dat ik zo enorm lief ben en dat hij zoveel van me houdt. Het was kortom een geweldige avond! :D

Mijn ex heeft 3 weken onze relatie van 3, 5 jaar verbroken. Nou wil ik haar ontzettend graag terug omdat ik met haar een toekomst op wil bouwen. De reden dat zij het uit heeft gemaakt is dat haar gevoel voor mij weg is en niet meer verliefd is. Verder zijn er een aantal dingen geweest waar zij niet mee verder wil. Ik deelde mijn emoties bijna niet, ik was te dominant verder heb ik mijn vrienden soms voor haar gezet met bijv. vakanties. Op vakantie heb ik nagedacht en zijn deze dingen inmiddels in mij verandert. En dit wilde ik haar gaan laten zien. Maar toen ik terug kwam van vakantie was het te laat en heeft ze zelfs onze vakantie samen afgeblazen.

Nou we hebben elkaar gezien, mijn intentie was het kort te houden, maar hij had het zo ingepland dat ik geen keus had. Welnu, hij had een leuke sportieve auto (een van mijn favorieten) geleend bij een vriend en ik mocht van hem achter het stuur. We zijn toen een stukje gaan rijden en hij stelde toen voor ergens heen te gaan, zo gezegd zo gedaan. Eenmaal aangekomen op plaats van bestemming wat gelopen en toen samen geluncht. Ik betrapte hem er meerdere keren op dat hij mij zat aan te staren. En als hij mij iets aangaf raakte hij mijn hand opvallend lang aan, we stonden een keer ergens naar te kijken en hij kwam verdacht dichtbij staan maar deed verder niks.
Het is belangrijk dat je vrede krijgt met de situatie voordat je hem probeert te veranderen. Als je namelijk niet toegeeft aan jezelf dat het uit is, als je weigert het te accepteren, maakt het dat je onvolwassen en wanhopig overkomt. Het niet kunnen horen van een waarheid wanneer iemand het met je uitmaakt komt heel onaantrekkelijk over en zal iemand in zijn beslissing bevestigen.
×