‘Jij bent goed voor mij geweest.” Het klinkt arrogant, maar ik geloof ze! Ik probeer altijd een vrouw beter achter te laten dan dat ik haar aantref. Hoe doe ik dit? Ik zoek naar waar ik waarde kan toevoegen aan haar leven. Ik stel haar belang regelmatig (niet altijd) boven het mijne. Ik voeg waarde toe, help haar ontwikkeling. Ik stel vragen, stimuleer, ben een klankbord en we lachen nog samen ook. Het zijn van mijn vriendin is een positieve ervaring omdat ik dat belangrijk vind en doe wat er gedaan moet worden om het een positieve ervaring te maken.
Hallo, ik ben een jongen van 14j en het is ondertussen al een halfjaar uit met mijn lief, waar ik voor mijn jonge leeftijd toch echt wel een serieuze relatie mee heb gehad van 8 maanden. Zij was veranderd van school, ze ging op internaat naar Brussel terwijl ik in Oost-Vlaanderen woon, die beslissing van haar had onze relatie een serieuze knauw gegeven maar toch probeerden we door te gaan, zonder succes. Ze begon steeds minder aandacht aan mij te schenken en stuurde ook veel minder, ze kwam ook haar beloftes niet meer na om te facetimen, aangezien ik een gevoelige jongen ben, werd ik daardoor heel boos waarna er ook heel veel ruzies kwamen, ruzies waarin er gescholden werd, vooral langs mijn kant. Na een zoveelste ruzie was het haar beu, ze negeerde mij via chat en we hadden elkaar een week en een half niet meer gehoord omdat we veel te koppig waren om te sturen. Normaal zag ik haar dan in de weekends maar ook daar kwam er niet meer van. Uiteindelijk ben ik naar haar beginnen sturen, maar het was al te laat, ze wou mij juist nog zien om het 'officieel' gedaan te maken. Toen ze het gedaan had gemaakt, was zij zeer emotioneel, na een uurtje kwam ze terug (ik was nog niet weg) en zei ze de hele tijd dat ze als vrienden uit elkaar wou, ook hebben we dan nog gekust. De weken erna was ik zeer opdringerig en stuurde ik haar zoveel keer, ik 'stalkte' haar eigenlijk wel een beetje, maar nu weet ik dat dat fout was, zij was de eerste weken soms wisselvallig, soms deed ze lief en soms deed ze alsof ze mij al vergeten was. We spraken zelf nog soms af en we kusten dan nog soms. Maar het sturen en lief doen verminderde steeds meer langs haar kant. Na 2 maand was het alleen ik die nog probeerde, zonder succes… Ik heb dan zelf haar maar proberen te vergeten, en net toen ik al een tijdje niks meer van mij liet horen, stuurde ze mij plots zeer onverwacht. Ze zei dat ze mij vriendschappelijk miste, opeens kreeg ik weer enorm veel hoop en dacht ik dat het weer goed zou komen, maar toch bleef ze me ook zo vaak negeren, ik wist echt niet wat ik er van moest denken. Toen ik het gevoel had dat ik haar na 2 maanden eindelijk nog eens zou zien in de paasvakantie, negeerde ze mij plots weer twee weken… Ik snapte er niks meer van, na 2 weken (2weken examen) hoorde ik haar plots weer, maar negatief… Ze was boos omdat ik geheime dingen van onze relatie tegen haar nicht had gezegd, maar dat was voor mij te ver, ik werd ook boos omdat in mijn achterhoofd toch speelde dat zij mij een paar maand aan het lijntje had gehouden (soms lief doen en soms boos doen terwijl ze vrienden wou zijn) dus kregen we een enorm harde ruzie met alweer harde woorden, maar schelden deed ik natuurlijk niet. Uit die fout had ik wel geleerd. Uiteindelijk is het alweer 2 weken geleden die ruzie en ik mis haar meer dan ooit, ook omdat ze nu weer thuis is voor 2 weken(paasvakantie) en omdat ik nog zo dacht dat ik haar in de paasvakantie zou zien… Ik mis haar zo, het is onbeschrijfelijk. Uiteindelijk heeft ze mij al in december gezegd dat ze geen gevoelens meer had, maar toch stuurde ze mij soms nog? Wat denken jullie? Is er nog kans? Wat moet ik doen? En als ik haar ruimte geef, wanneer weet ik dan dat ik tot de volgende stap kan gaan? Please help mij
Ik heb geweldige 1 en half jaar relatie met allerbeste man. we wisten pas 2 maanden dat ik borderline heb. hij houdt in ieder geval zeker van mij. ik was zo blind (door borderline) hoe ik hem aan heb gedaan. daar heb ik vreselijk spijt van. hij kan moeilijk geloven dat nu echt anders wordt terwijl ik nu echt besef wat ik deed. daar werk ik nu keihard eraan. wat moet ik doen om hem terug te krijgen en hem overtuigen dat het echt anders wordt, vertrouw en geloof terug winnen. HOE HOE HOE..
Onze relatie leek volgens mij perfect, alles verliep goed in mijn ogen dan toch. Hij had blijkbaar al een tijdje twijfels over het behouden van onze relatie. Uiteindelijk zette hij een week geleden een punt achter onze relatie. Sindsien behield ik nog regelmatig contact met hem via sms daarin zette hij dat hij me miste en dat hij twijfelt aan zijn beslissing.
‘Jij bent goed voor mij geweest.” Het klinkt arrogant, maar ik geloof ze! Ik probeer altijd een vrouw beter achter te laten dan dat ik haar aantref. Hoe doe ik dit? Ik zoek naar waar ik waarde kan toevoegen aan haar leven. Ik stel haar belang regelmatig (niet altijd) boven het mijne. Ik voeg waarde toe, help haar ontwikkeling. Ik stel vragen, stimuleer, ben een klankbord en we lachen nog samen ook. Het zijn van mijn vriendin is een positieve ervaring omdat ik dat belangrijk vind en doe wat er gedaan moet worden om het een positieve ervaring te maken.
Ik heb zojuist het bovenstaande artikel gelezen, mijn vriendin heeft de vorige week ook een punt achter onze relatie gezet van 2, 5 jaar. In mijn ogen zaten wij in een kleine sleur, het ging misschien ook wel wat minder. Ik bedoel dat zij de nodige stress had van stage (niet wat ze er van verwacht had) en gezondheids problemen in de fam. en ik van school (3 weken).
Sorry voor het lange verhaal maar ik zit sindsdien gigantisch in de put, zie alleen nog maar donkere dagen, leef niet meer op deze wereld. Kan alleen maar in bed liggen en zodra ik mezelf dan eens om 3 a 4 uur uit bed gegooid heb voor mij uitstaren, denken aan haar. Verder alleen maar op sites kijken die mij zouden kunnen helpen om over haar heen te komen of haar terug te winnen. Gedachtes als: Was ik maar gaan samenwonen, had ik maar in die 2 maanden keihard mn best gedaan om haar terug te winnen, wat kan ik nu nog doen om haar terug te winnen en alsof ik op een magisch moment zit te wachten dat ze nog een keer contact zoekt..Ze is weer verhuist en woont nu op 20 meter afstand in hetzelfde hofje.. Als ik dus op mn balkon zou gaan zitten zou ik haar eventueel kunnen zien en horen… Weet niet meer wat ik moet doen, heb haar nog een aantal keer gesproken nadat het definitief was en toen heeft ze al wel duidelijk gezegd al over mij heen te zijn gekomen in die 2 maanden en verder kijkt/zoekt.. EN toch houd ik hoop vast en heb ik nu zoiets van moet ik anders nog eens aanbellen anders?
Hi Hoopvol, hij heeft zijn emoties al laten zien, ook al was dat voornamelijk woede. Achter woede schuilt altijd iets anders: verdriet, wanhoop, frustratie. Een man die helemaal niet kwaad om je wordt zou een man zijn die geen donder om je geeft, en je weet dat onverschilligheid het slechtste teken is. Wat hij nu doet is waarschijnlijk zelf die pauze inlassen, omdat doorgaan op deze manier niet goed mogelijk was. Geeft hij werkelijk om je, dan zal hij je met de grootste spoed terugbetalen en er alles aan doen om op goede voet met je te staan. Vooralsnog zit hij zo dik in de financiele ellende dat hij aan dat tweede niet eens toekomt. Daarom krijg je helemaal geen signaal meer. Twijfel je, blijf dan niet hangen in het verleden, maar ga door. Hij is degene die hoop moet hebben, en als gevolg daarvan moet handelen. Of jij dan wel of niet beschikbaar bent, en eigenlijk nog wel met hem verder wilt, is het risico dat hij loopt. Groetjes, A.
Om het hart van een man terug te winnen kun je het beste je bagage van gekwetste gevoelens, frustratie, teleurstelling en woede opzij schuiven. Vrouwen staan er om bekend oud zeer naar boven te halen, vooral als ze het gevoel hebben verkeerd te zijn behandeld. Maar hiermee duw je je man of vriend nog verder weg. Hij gaat zich ellendig voelen of schuldig, gevoelens die hij niet wil voelen. Voel je dus dat je bitterheid zal ontaarden in overemotioneel reageren, neem dan een pauze. Je hoeft het verleden niet te vergeten - want dat gaat toch niet - maar je kunt wel proberen tot een punt van vergeven te komen. Hiermee bevrijd je ook jezelf en open je de deur naar herstel. Wat je verder moet doen is zijn omver gevallen ego strelen, zonder ongeloofwaardig over te komen. Respecteer dus zijn 'man zijn' en zorg dat je hem straks nodig hebt voor alles waar mannen nu eenmaal beter in zijn.
Toen ik terug kwam was zijn keuze: uitmaken. Hij dacht ruimte nodig te hebben, waarschijnlijk een fout te maken maar dat dit het beste was. WTF? Ik stond echt met mijn mond vol tanden. En het was niet zo dat hij de relatie anders beleefde hoor, dat heeft hij ook toegegeven. Maar hij moest zich eerst richten op andere zaken in zijn leven, hij vond zichzelf te jong en als we meant to be waren, komen we wel weer bij elkaar.
Weken gaan voorbij en ik word alleen maar kriebeliger. Mijn ex blijft 'dubbel dubieus'. Het ene moment raakt ze mij aan, doet gezellig en zoekt me op en het andere moment (vooral als ik niet toehap ;) ) is ze kort en houd ze lichamelijk afstand… Eergisteren daarin tegen hadden we een vergadering, ik kwam binnen en mijn ex zat er al. Ik had me netjes aangekleed (to impress) en ik kreeg gelijk allerlei complimenten naar mijn hoofd geslingerd, ik was heel even sprakeloos maar kalm. Ze glimlachte en uiteraard raakte ze me weer even aan. Ze was duidelijk blij over mijn outfit. Na de vergadering zijn we wat gaan eten. Ik vroeg in het luchtledige wie er zin in pizza had… Mijn ex reageerde meteen met ja. Niemand anders reageerde. Heb uiteindelijk nog een collega mee kunnen krijgen omdat ik het idee had, dat alleen met mijn ex gaan nu ook niet gelijk een fijne optie zou zijn.
Na de eerste date was ik erg gecharmeerd van haar en had ik toch ook wel vlinders en het gevoel snel weer bij haar te willen zijn. Dit hebben we meteen gedaan en na een zomervakantie die we beiden ergens anders hebben gevierd dan ook meteen weer elkaar gezien. Waarbij ik een week eerder terugkwam om gewoon bij haar te zijn. De verliefdheid was heel intens. Het klikte op persoonlijk vlak erg goed, qua humor en visie en karakterologisch vullen we elkaar goed aan.
Nu is er ook een verandering ten opzichte van vroeger met zijn gesprekken met zijn moeder met wie hij een goede band heeft. Vroeger als hij Skype te met haar zei hij altijd dat hij alleen was ook als,ik er rond liep. Nu vorige week hoor ik,hem opeens mijn naam zeggen, ik was bij hem aan het koken. Ik ben zelfs voor de camera gaan zwaaien (heb haar in dat anderhalf jaar nooit gedaan)
Dat het een gedoe is vind ik niet zo erg. Hopelijk jij ook niet. Het is jammer omdat het voor mijn idee in 5 minuten uitgesproken had kunnen worden. Ik begrijp ook echt wel dat ze zo geschrokken is. Heb me daar ruim vier maanden zeer zeer schuldig over gevoeld. En dat doe ik nog steeds. Ik begrijp ook echt dat ze die conclusie trok, ze kon niet anders. En dat heb ik dan ook echt aan mezelf te danken. Echter hoop ik op een kans om weer inderdaad vriendschappelijk met haar te worden. Als zij die behoefte nog heeft. Als ik haar op de hoogte kon brengen van mijn reilen en zeilen zou ze blij verrast zijn. Die behoefte heeft ze niet, of durft uit zelfbescherming daar zich niet aan te wagen. Begrijp ook dat elke ex schreeuwt het is een misverstand. maar wat als het echt zo is?
Maar goed…ik wilde haar terugwinnen. We hebben nog wel een paar keer afgesproken, waarbij de emoties (huilen, schreeuwen etc) soms hoog opliepen. Ik heb alles uit de kast gehaald om het goed met haar te maken, maar het mocht helaas niet zo zijn. U schreef in uw eerste reactie dat er hier geen sprake is van een rebound. Maar ik heb zelf het gevoel dat ze de ‘ellende’ die is veroorzaakt snel wilde vergeten en de leegte maar snel wilde opvullen met een nieuw vriendje aan haar zijde. Met een schone lei weer beginnen. Mijn ex kan ook moeilijk alleen zijn. Toch geen rebound?
Drie maanden geleden is het uitgegaan tussen G en mij. We zijn 4 jaar samen geweest, waarvan we net anderhalf jaar samenwoonden, maar het laatste half jaar ging het niet meer zo lekker tussen ons. We kregen steeds meer irritaties en hadden ook steeds minder intimiteit. Het was al twee keer eerder uitgeweest tussen ons, maar toch elke keer weer vrij snel terug bij elkaar gekomen. Ik heb al die jaren nooit volledig het gevoel gehad dat wij echt oud zouden worden samen, ging er eigenlijk nooit voor de volle 100% voor. In tegenstelling tot mijn ex, hij was ervan overtuigd dat we oud zouden worden samen en misschien wel kindjes zouden krijgen. Ik sprak mijn twijfels regelmatig uit. Op een gegeven moment maakte hem dit natuurlijk onzeker en ging veranderen. Hij werd passiever, deed minder moeite voor me, wilde minder intimiteit, minder leuke dingen doen samen. Ik bracht mijn tijd meer door met vrienden en hij vond dat ook allemaal prima. We hebben uiteindelijk samen besloten er een punt achter te zetten. Ik stond er voor honderd procent achter, dacht ik. Nu, wat maanden later, mis ik hem verschrikkelijk en besef ik hoeveel ik eigenlijk om hem geef. Ik baal hoe het gelopen is. We zijn heel goed uit elkaar gegaan en wilde na de breuk ook gewoon contact houden als 'vrienden'. In het begin was dit regelmatig contact via de sms en soms elkaar zien. Dat kwam voornamelijk vanuit hem. Na een maand werd dit minder en is er zelfs 5 weken helemaal geen contact meer geweest. Tot gisteren, hebben we elkaar weer gesproken via de telefoon en dat was een Superleuk gesprek. Ook veel oude herinneringen opgehaald en het gehad over onze relatie. Ik wil hem terug! Ik ben ervan overtuigd dat we bij elkaar horen! Al mijn twijfels zijn verdwenen. De vraag is, hoe kan ik dit nu het beste aanpakken?
Toen niks meer van me laten horen en maand later stond ze me op te wachten bij de club. Ze wilde gewoon even praten. Ik heb gewoon gepraat, gezellig, nog wat grapjes uit verleden opgehaald. Later stuurde ze nog een app dat ze leuk vond me gesproken te hebben en blij was dat goed met me ging. (Ze dacht dat ik nog in de put zou zitten, heb blijkbaar laten merken dat ik ook gewoon door ga).
Het is allemaal verwarrend en ik wil niet geloven dat dit het einde is. Ik heb een verleden met hem en ik dacht ook een toekomst. En wanneer we samen zijn lijkt het gewoon als ”vanouds”.. Dus het is heel raar. Hij wilt mij geen hoop geven, maar wil wel met mij naar de film en naar een concert… Ik hoop dat we elkaar ”terugvinden’.Alles was zo goed tussen ons, geen ruzies. En dat maakt het zo moeilijk. Er is gewoon een stofje in hem dat niet meer doet wat het eerst deed… Ik probeer het tijd te geven, maar voor mij is hoop houden juist wat mij op houdt. Als ik op dit moment denk, het komt nooit meer goed, dan ga ik er echt aan onderdoor.
Bovendien krijg je in liefdesrelaties ook een glasharde spiegel voorgehouden van je eigen identiteit. Dingetjes in het gedrag van de ander waar jij je aan ergert, kunnen je confronteren met delen van jezelf waarin je nog iets te leren hebt. Je irriteert je er bijvoorbeeld aan dat je partner soms nee zegt, terwijl je zelf altijd voor iedereen klaar staat. Zo vaak dat je jezelf soms voorbijloopt.
Ik weet niet of ik er goed aan gedaan heb om haar weer op een afstandje toe te laten tot mijn nemen. Ik haat de onzekerheid en weet nog steeds of ze nu weer contact wil als vrienden of dat ze nu weer vrijgezel is dat ze weer enige toenadering zocht tot meer en haar oude gevoel een beetje terug is. Vragen om vriendschap is jezelf buiten sluiten ervan en vragen of ze meer voelt en wil kan ook afschrikken. Is het het beste om gewoon af te wachten hoe ze een volgende keer doet? Fysiek contact zoekt enzo? En moet ik dan haar voorzichtig proberen te zoenen en kijken hoe ze daar op reageert?
Wat een verhaal maar goed wel interessant, echter ik ken een meid sowieso al 5 jaar als het niet langer is het was heel vlot al leuk contact met name door haar vlotte babbel, ik ben (was) juist verlegen toen ik haar leerde kennen was ik veel met een goede vriend van me eigenlijk werd ik uit genodigd en mijn goeie vriend toen ook single juist niet en ze heeft me ieder jaar wel een keer uit genodigd om uit te gaan, en ben wel mee geweest een of twee keer in het jaar echt vaker vroeg ze me niet echt ze is een jaar ouder dan mij, laatste jaar vroeg ze me al wat vaker mee (in alle gevallen waren er meer vrienden van haar bij) ik heb ook wat keren afgewezen om mee te gaan ik was of te vermoeit of had andere dingen te doen. alleen sinds dit jaar word ik voor bijna alles mee gevraagd ook nu zijn er vrienden van haar meestal 1 of een keer 2 maar over het algemeen niet meer bij. om dat ze een jaar ouder is voelde ik me niet zo aangetrokken door haar maar sinds kort wel steeds meer maar voor mij nog niet echt een bijzonder gevoel of zo het valt mij echter op of ja ik krijg een beetje een gevoel dat ze of mij gebruikt als een soort zogenaamde relatie vriend of dat ze me test op mijn jaloezie (hoe reageer ik als andere jongens dicht bij haar zijn en zo niet zoenend wel knuffelend.) echter de laatste keer ”werd” ze gezoend en keek ze mij aan met van die ogen ik wil dit eigenlijk niet normaal ben ik niet zo sterk in die lichaamstaal herkennen maar voor mij kwam dit best sterk over, verder verteld ze me veel over haar one nights misschien om dat ik me aanbied als luisterend oor, maar het lijkt me ook een beetje weer een soort test? nu op het punt van dit onderwerp van de blog, de allerlaatste keer begon ze ook over die jonge waar ze toen mee kuste (zoende) en die blik gaf ze had het ook over dat ze bij hem was geweest maar dat het niet echt zo haar typ was maar ze toch weer had gezoend om dat hij zo lieve jonge was, ook begon ze over andere jongens even, ze zij dat er zoveel leuke lieve jongens waren maar dat ze er niks mee durfde te beginnen om dat ze bindingangst heeft nu vraag ik me af is dit dan echte bindingangst en wat moet ik er nu mee? voor mij is ze momenteel een gewone vriendin, en ik hoop zeker dat ook te blijven en wie weet hoe het over 5 jaar is maar ik ben daar niet mee bezig naja eigenlijk beginnen me wel wat vraagtekens op te komen. zo zijn er nog vele andere dingen die ik een beetje vreemd of naja bijzonder begin te vinden, zo ben ik ook door haar uit genodigd op de verjaardag te komen van haar moeder terwijl ik die nog maar 1 keer heel kort gesproken heb waar zij niet bij was. maar zo heb ik meer van deze gekke dingen, die ik ook besproken heb met andere vrienden die kunnen er ook geen knoop aan vast knopen, (meiden zijn soms rare wezens haha) ik ben benieuwd naar jullie verhaal en of jullie hier iets uit dit verhaal kunnen halen en met name of ze wel of niet bindingangst heeft? Oja zolang ik haar ken heeft ze maar 1 relatie van bijna een jaar gehad trouwens en volgens mij wat ze al is zij was hij te jaloers voor haar als ze uit ging met andere jongens enzo. bedankt voor jullie antwoord en groetjes.
2 maand en half geleden heeft m'n ex het uitgemaakt met me, hij zei dat hij geen gevoelens meer had voor me. Nadat ik hem de eerste weken had proberen overtuigen voor een 2de kans(domme fout) besloot ik hem in december volledig met rust te laten, vlak voor de feestdagen stuurde hij me een e-mail met "omdat je een speciaal plekje in m'n hart hebt wens je fijne feestdagen en een voorspoedig 2013" Een aantal dagen nadien ging in m'n kaartje afgeven en polsen hoe hij zich voelde, hij zei dat het niet zo goed ging maar ik heb hem niet om de reden gevraagd. Hij zei nog altijd dat het niet meer goed ging komen tussen ons en dat ik hem moest loslaten. Een paar dagen geleden kwam ik hem tegen op een meeting van een vereniging waar we beide inzitten en hij ging naast mij zitten terwijl er ergens anders plek genoeg was. Als we praten doet hij afstandelijk. Maar het lijkt dat hij me aantrekt en elke keer dat ik afkom hij me kei hard wegstoot. Wat moet ik denken? Wat moet ik doen om hem terug te krijgen? Help me aub :(
De kans is groot dat je na de breuk al minstens één van deze fouten hebt gemaakt. Maak je geen zorgen, zelfs de meest wijze monnik in de Himalaya en de meesters van de psychologie in Harvard maken deze fouten meestal na een breuk. Het is gewoon in de aard van mensen om te proberen vast te houden aan iets dat voor hen kostbaar is. Dus sla jezelf er voor niet. Het belangrijkste voor jou om nu te doen is om te realiseren dat deze fouten je niet helpen om hem of haar terug te krijgen en er meteen mee te stoppen. Ga verder naar de volgende stap van het plan dat alle schade die u tot nu toe heeft veroorzaakt, moet herstellen.

Hi Simon, je hebt onvoldoende vertrouwen in haar om geruisloos met de relatie verder te gaan. Dat gebrek aan vertrouwen neemt ze dan ook totaal niet weg. Integendeel, ze bevestigt je vermoedens alleen maar door met zeven meiden op stap te gaan naar een 'feestoord', met een ex te sms'en, te roepen dat het 'niets voorstelt' en dat ze mag praten met wie ze wil, met als dieptepunt het stompzinnige getwijfel over hoe het verder moet. Ondertussen probeert ze je te paaien met teksten als 'ik weet zeker dat we bij elkaar horen', 'je blijft geweldig' en 'ik hou heel van je', waardoor je logischerwijs het idee hebt dat het vanzelf wel goedkomt als je haar maar genoeg tijd en ruimte geeft. Dat zou overigens best kunnen ook, maar dan zou ze die onvolwassenheid achter zich moeten laten, en daar krijg ik geen enkel signaal van binnen. Die woorden vind ik dan ook gebakken lucht. Daar komt bij dat de relatie wel erg hard van stapel ging met vaak of altijd bij elkaar slapen en leven. Conflicten komen dan extra hard aan, immers, het ging toch zo fantastisch, dus hoe kan dat nou? Onenigheden zijn normaal in een relatie, twijfels zijn dat niet. Wie twijfelt aan het fundament is niet klaar voor een relatie, of wil in elk geval niet deze relatie. Daarom kun je weinig anders dan haar aan haar vriendenkring toevertrouwen, en het voorlopig maar zo te laten. Misschien is ze over een jaar of wat verder in haar ontwikkeling (ook gezien haar verleden blijkt er te vaak sprake geweest te zijn van ge-experimenteer), en is ze dan geschikter voor een serieuze relatie dan nu het geval is. Ze probeerde het wel, maar het lukte haar niet. Vertrouwen moet je winnen… maar zij verloor het weer. Sterkte, A.
Hi Wijnand, met weinig informatie kan ik zelf ook weinig. Je vraagt waarom je ex nu zo gelukkig is, maar dat weet ik niet. In de meeste gevallen is het slechts een houding naar de buitenwereld toe. Laten zien dat ze jou niet nodig heeft. Daarnaast zal het haar helpen om zich ook geestelijk van je los te maken. In het artikel staat alles uitvoerig beschreven. Sterkte ermee, A.
In juli zat ze in Spanje en werd t contact langzaam hersteld… 2 weken later vloog ik met mijn 2 kinderen naar Menorca, waar een vriendin van mij al zat. Mijn vriendinnetje wist dit, want het betrof de moeder van een van de beste vriendjes van mijn kinderen en zij zat daar alleen met haar zoon. Helaas is er in die vakantie 1x iets gebeurd en ik heb ook meteen gezegd dat dat nooit meer zal gebeuren… De moeder van mijn oudste zoon hoorde dat ook en was razend. ik heb toen een aantal lieve smsjes gezonden naar haar om de rust te bewaren… Na terugkomst in Nederland heeft de moeder van mijn oudste mij en de kids uit voor een bbq en weer belande ik tussen de lakens… nog dezelfde avond heb ik gezegd dat ik t echt niet zag zitten.
Ik wil heel graag advies. 10 maanden geleden heel erg verliefd geworden op een man. En hij ook op mij. ik ben 35 en hij 37 jaar. hij komt echter uit een heel ander "leven". hij houd van stappen en drinkt best wel veel. had ook geen baan en vaste verblijfplaats. hij leefde van dag tot dag. doordat ie mij ontmoet had wilde hij zijn leven beteren.ik ben heel veel van die jongen gaan houden en me aan hem gaam hechten ik was zo verliefd! hij sliep heel veel bij mij en kon ook goed met mijn zoontje van 3 overweg. geprobeerd om aan een baan te komen dit lukte niet. ondertussen toch wel veel naar de kroeg en dit egon irritaties op te leveren. ook omdat ik financieel inmiddels ook een gedeelte voor hem zorgde. als hij af en toe wat geld verdiende met klusje kreeg ik het wel. We kregen steeds vaker ruzie en steeds vaker ging hij bij zijn neef slapen in een anders plaats 60 km verderop. het werd een knipperlicht relatie. ik blijf zo gek op deze man en hij ook op mijn zegt hij maar we ziojn zo anders. ik heb een normaal leven. als we ruzie hadden vetrok ie weer. een paar dagen zuipen dan weer terug. ondertussen lukt het niet om aan werk te komen. soms zegt ie ik wil stoppen met drinken soms zegt ie ik stop voor niemand. hij heeft zelf twee kinederen in de pubertijd die hij bij nooit ziet omdat die kroegen zo belangrijk zijn., als hij weg was bij die neef blieef ik m bellen dat ik m zo miste. nu sinds een maand hoor ik bijna niks meer van hem Hij belde me op en zei ik heb een ander, ik dacht dat ik kapot ging. s avonds zei hij dat is niet waar ik weet niet meer wat ik moet zeggen om je door te laten gaan met je leven. daarma bijna geen contact meer. twee weken later belt hij mag ik langskomen om met je te praten n morgen? ik zeg dat is goed… niemad niemand gebeld… vorige week stond hij voor de deur en hebben we een hele fijne avond gehad… volgende dag moets hij weg en zou s avonds terug komen. de hele nacht niets gehoord en hij heeft geen telefoon op het moment. belt ie s ochtens vanuit die neef sorry ik ben gaan stappen. ik ben zo boos geworden en heb nu al een week niets meer gehoord. ondertussen ga ik kapot van liefdesverdriet ik mis hem zo ik weet me geen raad meer wat moet ik nou doen? Reactie infoteur, 27-07-2012
Hi Karel, wat dit te betekenen heeft is simpel. Ze meende verliefd te zijn op die ander en dumpte jou zonder pardon, alle voorafgaande liefdesbetuigingen ten spijt. Zoals het verhaal overkomt is er van je ex' kant uit geen sprake van enige liefde voor jou, of voor die ander. Wel houdt ze vooral van zichzelf en de spelletjes die ze met andermans gevoelens speelt. Als je notabene op het punt staat om samen te gaan wonen om er vervolgens achter te komen dat ze bij een andere man is langs geweest om er de nacht door te brengen, dan heb je niet te maken met een betrouwbare partner voor het leven. Integendeel, je bent ronduit belazerd, en die nieuwe vriend van haar is een bruut om haar uit te nodigen terwijl hij waarschijnlijk wel wist dat zij in een relatie was. Dat je ex nu problemen heeft met haar emoties heeft ze aan zichzelf te wijten, dat is de consequentie als je moedwillig anderen pijn doet. Spijt? Nee. Wil ze je terug? Nee. Mensen doen altijd wat werkt, ondanks alle regels emotionele tekst die men er tegenaan gooit. Wat ze doet is eenvoudig: ze neemt geen enkel contact met je op, en is ondertussen met die ander. Stuur die meid de laan uit en kies in de toekomst een partner die jou niet constant hoeft te overtuigen van een 'liefde' die er in de verste verte niet geweest is. Veel sterkte, A.
Ik had hier moeite mee we kregen steeds meer ruzies. het is toen twee dagen uit geweest. ik heb haar toen overtuigd dat ik zou veranderen maar ze vond dat moeilijk om te geloven. we hebben door haar stress periode met examens en haar moeite met keuzes maken een maand in twijfels gezeten. ze wist niet wat ze moest kiezen met mij doorgaan of stoppen. Ze zei ik weet zeker dat we bij elkaar horen en ik hou van je. maar door de ruzies zet ik je de laatste tijd van me af. Ze had niet het gevoel dat het beter zou worden. als we in deze maand samen waren was het leuk gezellig en lachten we veel ook de passie was er. maar als we dan uit elkaar waren twijfelde ze en ik was dan vooral bezig haar te overtuigen.
Hi Joyce, je kunt niet met zijn drieeen in een relatie zitten. Aan deze man heb je niets, dus de vraag of hij terugkomt is een verkeerde. Je moet hem zelf niet terug willen! Een beetje kerel zou je veel beter behandelen, niet met zijn ex rommelen en jouw schrijfsels beslist lezen. Kortom, een hele foute man waar je met een grote boog omheen moet lopen. Gelukkig begint jouw vrijheid hier en nu! Sterkte, A.

Hi Mark, ze staat achter haar keus 'want het voelt zo goed', zegt ze. Aan de andere kant moet ze huilen en is ze niet in staat je snel te zien. Het lijkt me dus dat de breuk helemaal niet goed voelt. Nog meer tegenstrijdigheden meldt ze wat betreft 'geen zin in seks' versus 'opgewonden raken als ze je ziet'. Zoals ik dit lees gaat het niet om de angst voor haar eigen stemming cq lichaamsreacties, maar de angst dat ze kennelijk met jou in bed belandt. En daar heeft ze duidelijk geen trek in. Voor wat betreft een komende ontmoeting moet je zoals ik eerder al zei aanbieden om vrienden te zijn. Dit haalt de druk van de ketel, en jij bewijst ermee dat je geen (bij)bedoelingen hebt. De kunst is dus om het los te laten, juist om haar hart - veel later pas - opnieuw te kunnen veroveren. Grt, A.
Het is nu al 3 dagen uit en ik ben kapot , ik zoek overal info over borderline en Add t liefst vecht ik voor hem maar hy wilt t echt niet meer.. Terwijl ondanks alles onze relatie top was , enige wat hij vraag is rust en ruimte .. T doet me pijn maar knoet t m geven.. Ik hoop dat hij en ik weer bij elkaar komen. Ik weet niet of dit zijn stemmingswisselingen zullen zijn omdat hij weet dat ik niet bij hem weg zou gaan , of omdat hij het echt meent.
Schrijf een liefdesbrief. Wees extra romantisch en schrijf je gevoelens en emoties in een brief die je op zijn kussen, in zijn koffer of in zijn auto legt. Gebruik mooi papier en wees zo intiem en eerlijk als je kunt. Verzegel de brief en laat hem ergens achter op een plek waar hij hem makkelijk kan vinden. Als hij hem vindt en opent, zal hij aan je denken en je liefdevolle aanwezigheid missen.
Hoezeer ik ook probeer om geen contact op te nemen, zie ik wel op Facebook dat ze onze vriendschap status heeft veranderd en haar andere goede vrienden gewoon kunnen zien dat ze nog steeds een relatie heeft. Nu ben ik er via via ook achter gekomen dat ze al minimaal 2 weken niet thuis is geweest, waardoor ik sterk het vermoeden heb dat ze een ander heeft. De gedachte dat ze intiem is met een ander maakt me “gek”. Het maalt maar door mijn hoofd en pieker me suf.
Hi Wilco, het leven van alledag is zo anders dan dat van een prille liefde. Je ex had een bepaald beeld van jou, gebaseerd op iets dat je onder een tijdelijke gekte kunt plaatsen, maar wat klaarblijkelijk wel erg ver van jezelf af stond. Het gevolg is dat het samenwonen tegenviel. Zij had veel meer aandacht van jou verwacht, maar je leven stond bol van beslommeringen waardoor zij een pas achteruit moest doen. Het is jammer dat ze niet inzag dat de relatie hoe dan ook zou veranderen. Met elkaar in een huis zitten betekent dat je gezamenlijk een bedrijfje gaat runnen. Je wordt als het ware collega's. Huishouden, administratie, onderhoud en planning staan een romantische tijd natuurlijk gigantisch in de weg. In een goede relatie loop je dan niet weg, maar maak je er iets van. Juist als er tegenslagen zijn! Het was de uitgelezen proef om elkaars liefde te testen. Jouw ex wilde niet blijven, en de weinig vlekkeloze communicatie leidde ook nog eens tot ruzie. De pauze is nu nodig voor herbezinning. Je voelt al dat je haar mist en haar terug wilt. Of zij zo ver is, valt te betwijfelen, maar wie niet waagt die niet wint. Hopelijk is het niet te vroeg, want het leed is na vijftig dagen stilte nog wel erg vers… Zie verder het artikel. Sterkte, A.
Als je ex uiteindelijk besluit dat hij of zij je terug wil, dan is dat waarschijnlijk omdat hij of zij jou mist. Dit gemis kun je best een beetje aanwakkeren. Stel je niet te wanhopig op, en hou je emoties richting hen of haar in het begin een beetje voor je. Wees ook niet te veel in zijn of haar leven, en wees de keren dat je elkaar wel ziet zo enthousiast mogelijk. Speel een beetje hard to get.
Hoe ik haar inschat is dat ze heel snel werd meegesleurd in dat leven daar. En dat de relatie haar in de weg zat om vol daar aan het leven mee te doen (ook zelf willen ontdekken etc en meedoen net als haar medestudenten). Ik denk daarom dat ze zelf ook nog niet echt weet wat ze doet en wil etc. Ze geeft zelf ook aan dat ze ook maar wat doet. En ook met recente gesprek tussen ons dat ze het ook niet weet wat ze wil met der leven. Ze wil wel graag afspreken en alles delen met mij als vertrouwd persoon, maar ze weet dat ze de keuze heeft gemaakt dat het uit is en dat de relatie nooit zal werken wanneer ze daar zit (ik denk vanwege dat ik op der huid zat terwijl ze ‘los’ wilde zonder rekening met iemand te houden: Mede misschien ook daarom dat ik haar met de afspraak wilde laten zien dat ik dat in zag en dat het wel had gekund om relatie te hebben wanneer ze daar zat. Der hersenen zeggen nu nee kan niet, maar misschien zegt haar gevoel dan ooit van had wel gekund).
Hi B.J, helaas is mijn beeld van het geheel onduidelijker. Je kon het iedereen naar de zin maken, behalve haar. Ze wilde waardering, maar dat wil iedereen. Helaas is dat in het hele leven maar een matige bedoening. Een compliment krijgen komt altijd veel te weinig voor, want op een gegeven moment worden dingen vanzelfsprekend. Je gaat al automatisch verwachten dat de ander dit of dat zal doen. Zonder morren, geruisloos. Jouw ex wilde knuffels, zoenen en bedankjes. Precies die dingen die je in het begin van de relatie waarschijnlijk wel gaf, maar waar later de klad in kwam. Overigens heeft ook zijzelf hier een aandeel in, vooral omdat ze het zo belangrijk vindt. Het briefje dat ze schreef vind ik vaag en nietszeggend. 'Het liep al een tijdje niet helemaal lekker meer' is iets waar je niets mee kunt, omdat het niet concreet is. De volgende regel: 'geprobeerd dat duidelijk te maken, maar is jammer genoeg bij B niet op tijd binnen gekomen', maakt de onhelderheid nog troebeler. En de laatste zin '… en ik voor mezelf moest kiezen', klinkt alsof de relatie meer jouw zaak is, en ze in jou gewoon niet meer wil investeren. Een gebrek aan waardering kan heel erg aan iemand vreten, maar ik kan niet geloven dat dit alleen de reden is van jullie breuk. Waardering is in de meeste gevallen onderhuids. Je voelt of je gewaardeerd wordt of niet. Met daadwerkelijke woorden om dat te bewijzen heeft dat niet te maken. Sterkte hoor, A.

Hallo met marco is pas uit met me ex sins en zondag 😭de rede is dat ik perongeluk type fout gemaakt heb maar zei zit het als en leugen maar dat het niet is en zondag had slecht nieuws gehoord over me vader ze gezondheid met ze hart gaat slecht mee dus veel verdriet natuurlijk me vader zijn vriendin die had naar mij vriendin toen berichtje gestuurd wat er allemaal aan de hand is enzovoort en toen zaten we lekker te skype enzo daarna zei ze tegen mij dat ze ging game met en maat van haar ik dacht prima weet je maar ik dacht zelf ben ik niet balangrijk ofzo maar toen zij ik dat zei meer tijd voor hem maak als voor mij maar sins en zondag is het uit gegaan en ik mis haar ontzettend veel wil haar graag terug alleen hoe weet ik niet want heb veel me excuses en sorry aan geboden en gezged dat me spijkt maar nu zeg ze dat ik haar met rust moet laten maar ik wil haar echt zo graag terug ik ga hierzo kapot wie ow wie heb er tips voor me 😢
Ik ben 2 jaar meer dan vrienden geweest met iemand en eergisteren heeft ze besloten om mij alleen te laten. We hebben een moeilijke tijd achter de rug. Ik ben er kapot van dat ze niks meer van me wil. Ze geeft aan dat ik haar niet met respect behandel. Ik vergeet de helft van de tijd de dingen die ze me heeft verteld, en ik ben mijn beloftes naar haar niet nagekomen. Altijd als we praten omdat er iets is, dan zeg ik dingen op de totaal verkeerde manier, niet eens zoals ik ze bedoel en eigenlijk verknal ik alles. Op dit moment mailen we nog. Ze zegt nu dit: Het enige wat je eigenlijk continue doet is zeggen tegen mij dat jij mij de kans gaat geven om jou te leren kennen. Terwijl ik dondersgoed weet wie jij bent. Ik heb 2 jaar lang WEL opgelet en geluisterd. Denk je niet dat het andersom moet?
Het jagen vinden de meeste mannen het leukste deel als ze een vrouw ontmoeten. En het gedeelte dat ze weglopen? Dat is de bindingsangst die parten speelt. De meeste mannen ontgroeien deze fases op latere leeftijd, maar helaas niet allemaal. Hier kan je leren hoe je een zelfverzekerde, stabiele man kan herkennen die niet een heleboel praatjes heeft als je ze ontmoet, om na een date of 2 stilletjes te verdwijnen.
Het beste, maar tevens vaak ook het moeilijkst op te brengen, is je ex even een poosje met rust laten zodra ze de relatie met jou verbroken heeft en bij je weggaat. Ze verwacht namelijk al dat je direct en tot vervelendst toe alles zal proberen haar terug te krijgen en zal proberen haar ervan te overtuigen dat ze echt te verkeerde beslissing heeft genomen, door bij je weg te gaan.
Hi Isabel, je moet deze man met rust laten. Niet in de laatste plaats omdat hij misschien nog helemaal niet in scheiding is. Het laatste bericht wat je hierover schrijft is dat zijn ex niet wil tekenen. Dat zegt alles. Een man die zo met handen en voeten gebonden is aan zijn gezin en verleden, heeft helemaal geen tijd en ruimte om met jou iets nieuws te beginnen. Ten minste, als hij alles goed wil doen, en dat lijkt hij te willen. Jullie relatie kwam dan ook veel te vroeg of was voor hem misschien enkel een probeersel om te zien hoe het met een andere vrouw is, terwijl hij nog gewoon getrouwd kon blijven. De vertwijfeling is daarom compleet. Inmiddels zijn er enkele weken verstreken en weet je hoe het 'verhaal' verder is gegaan. Hij ziet inmiddels in dat je meer verdient dan dit halfzachte gedoe, en trekt zich daarom terug. Want dat doen mannen: is er een probleem dan zoeken ze ruimte en bedenktijd om het in hun eentje te gaan oplossen. De kans hierbij is natuurlijk groot dat de uitkomst voor jullie niet positief zal zijn. Pas als hij helemaal klaar is met zijn scheidingsperikelen, zijn leven op orde is en alles zijn gangetje gaat, zou hij misschien klaar kunnen zijn voor een relatie. Wil je daar op wachten? Ben je daartoe bereid, laat hem dat dan in elk geval nooit weten. Doe alsof de wereld stikt van de mannen (wat ook zo is!), en laat hem gaan. Wil hij echt voor jou vechten, dan zal hij uit zijn hol komen en er alles aan doen om je gelukkig te maken. Doet hij niets of weinig, dan weet je dat je je zinnen op de verkeerde man hebt gezet. Een gebonden man. En die zijn moeilijk los te weken van hun huwelijk… Sterkte, A.
2 maand en half geleden heeft m'n ex het uitgemaakt met me, hij zei dat hij geen gevoelens meer had voor me. Nadat ik hem de eerste weken had proberen overtuigen voor een 2de kans(domme fout) besloot ik hem in december volledig met rust te laten, vlak voor de feestdagen stuurde hij me een e-mail met "omdat je een speciaal plekje in m'n hart hebt wens je fijne feestdagen en een voorspoedig 2013" Een aantal dagen nadien ging in m'n kaartje afgeven en polsen hoe hij zich voelde, hij zei dat het niet zo goed ging maar ik heb hem niet om de reden gevraagd. Hij zei nog altijd dat het niet meer goed ging komen tussen ons en dat ik hem moest loslaten. Een paar dagen geleden kwam ik hem tegen op een meeting van een vereniging waar we beide inzitten en hij ging naast mij zitten terwijl er ergens anders plek genoeg was. Als we praten doet hij afstandelijk. Maar het lijkt dat hij me aantrekt en elke keer dat ik afkom hij me kei hard wegstoot. Wat moet ik denken? Wat moet ik doen om hem terug te krijgen? Help me aub :(
Dit betekent niet dat je kan stoppen met het oplossen van het probleem wat ten grondslag lag aan de break-up. Sterker nog: je weet nu waarom het des te belangrijker is dat je ervoor zorgt dat dit opgelost is voordat je contact met hem zoekt. Mannen zien van nature problemen als iets wat lijkt op een kwaadaardig gezwel: het moet zo snel mogelijk chirurgisch verwijderd worden. Wanneer jij dat doet, dan toon je begrip voor zijn belevingswereld.
Stop met het ontkennen ervan, want dan blijf je de angst je leven laten bepalen en schiet je telkens in je automatische afweermechanisme van terugtrekken en afstand nemen. Vraag jezelf af waar je precies bang voor bent. Wat denk je dan te verliezen? Benoem het en praat erover met je partner. Want als jij je gevoelens deelt, kan je partner je leren begrijpen en misschien komen jullie er samen wel uit. En ja, dat is moeilijk, want je zult je kwetsbaar moeten opstellen en je loopt het risico dat je opnieuw gekwetst wordt. Maar als je je laat leiden door angst en niet open en kwetsbaar durft te zijn, weet je nagenoeg zeker dat het spaak zal lopen.
Zoals de schrijfster Sarah Ban Breathnach al zei, "Als je wacht op het beste, zal je het meestal ook krijgen." Verwacht dat er goede dingen gaan gebeuren. Creëer een specifiek doel door precies te definiëren wat je in een man zoekt. Pas dit doel eens in de zoveel tijd aan. Bereid je mentaal voor op het ontmoeten van en trouwen met de man van je dromen.

Ze is toen op reis vertrokken en ik heb geprobeerd me erover te zetten. Na enkele weken zocht ze terug contact. Ze had zware ruzie gehad met haar mama op reis. Na lang praten met haar zus, zei ze me dat ze besefte wat ze had laten liggen. Ze wou het terug goedmaken. Ik heb toen de boot wat afgehouden en gezegd dat ik geen jojo was waar ze steeds kon naar terugkeren. We hebben een aantal keer nog afgesproken en gepraat. Ik stelde me voorzichtig op (wou niet nog es gekwetst worden), maar ik had wel nog gevoelens voor haar. Zij duidelijk ook voor mij. Ik voelde me toen goed in m'n vel en deed vrolijk als ik haar zag. Dat had duidelijk impact op haar, ze zei me vaak "je bent zo anders, zo vrolijk". Ik vertelde dat ik ook wou dat ze wat zelfzekerder werd en van een meisje in een vrouw veranderde. Dat ik haar als vrouw beter wou leren kennen (waarmee ik bedoelde: niet iemand die bang is van haar ouders).
Tot mijn grote geluk vond ik een nieuwe baan, na 6 jaar zoeken. Ik was opgelucht en blij en zag onze relatie ook weer bloeien. Echter tot mijn grote verbazing en veelste veel drank ben ik vreemdgegaan. Ik heb dit gelijk bekend. Ze was ondersteboven van mijn daad. Ze heeft wat spullen gepakt en is het huis uitgegaan. Ik heb haar zoveel mogelijk met rust gelaten.
Hi Hoopvol, zoals ik al een beetje voorspelde regeert hij nu over het contact. Dat is niet zo gunstig omdat dit jou veel te afhankelijk maakt van wat hij nu eigenlijk wil. Je had de boot dus moeten afhouden. Nu dit niet gebeurd is en je elkaar echt uren hebt gesproken weet je nog steeds niet waar je aan toe bent. Hij spreekt dan wel niet zo lovend over zijn vriendin, maar dat betekent niet dat hij haar niet achter de hand zou houden. Zolang daar geen duidelijkheid over is, zou ik me niet laten meeslepen. Dat ie zich verslapen had is waardeloos. Een grote blunder. Maar erger is dat hij na een leuke dag met jou nog de behoefte voelde om met vrienden uit te gaan. Een heel slecht signaal dat aangeeft dat hij niet bepaald 'vol' van jou is. Wil je hem blijven ontmoeten, dan moet je niet stiekem hopen op een relatie, maar eerst eens inzetten op vriendschap. Zo kun je testen of hij voldoende van jouw aanwezigheid geniet, of dat hij misschien toch andere motieven heeft. Groetjes, A.
Wat ik hieruit dus heb geleerd is dat het onmogelijk is om direct door te gaan met je relatie door op dezelfde voet door te gaan als voorheen. Spanning is ontzettend belangrijk in aantrekkingskracht. Er dient wel ruimte te worden gemaakt voor spanning. Zij moet het gevoel krijgen dat ze niet meer kan voorspellen wat jij denkt en doet. Gisteren heb ik voor het eerst weer een kort berichtje gestuurd hoe het met haar ging. Daarna een kort gesprekje gehad en ze reageerde zeer opgewekt. Na enkele berichtjes zelf het contact bewust weer gestopt.
Ik hoop dat je mijn verhaal een beetje kunt begrijpen en me misschien een wijze raad kan geven, het is en blijft lastig uit leggen. Misschien zit er ook wel iets herkenbaars of kenmerkends in haar 'manier van handelen'? Mijn gevoel zegt namelijk nog steeds dat er wel iets mogelijk moet zijn, al zou dat wel weer moeten worden opgebouwd, en we er alleen maar sterker uit kunnen komen en meer begrip zal zijn voor elkaar. Alleen is de vraag of zij dit ook nog zal gaan inzien…
Hallo.onlangs is mijn relatie stuk gelopen. Door omstandigheden,wonen we nog steeds samen. Ik kan hier niet mee omgaan.het doet me zo pijn om elke avond terug thuis te komen.soms samen dingen doen. Ze zegt dat ze me doodgraag zie.maar niet de stap terug wil zetten voor een relatie.ik weet geen weg met mezelf en nog minder voor 'ons'. Kan iemand een beetje raad geven aub.

Nadat ik mijn liefde bedrogen had en haar graag terug wou, kwam ik op deze site uit. Ik heb het boek van Michelle meteen gekocht & heb gelijk al haar tips in de praktijk omgezet. Ik heb dankzij haar "ex-terug model" en de zogenaamde "weerstandswisser" mijn ex terug. Ik ben terug een gelukkig man & heb geleerd uit mijn fouten. Michelle vd Berghe is een naam die ik nooit meer zal vergeten.
Hierna heb ik een dag gewacht en vroeg ik haar of ze zin had om iets te gaan drinken. Hierop kreeg ik terug dat ze daar nu geen behoefte aan heeft en als ze dat wel heeft mij wel vraagt en dat ze niet zoveel wilt chatten, hoewel ze daar zelf mee is begonnen, reageert ze dus duidelijk geirriteerd. Hoewel ze dus heel hard heeft geroepen klaar met mij te zijn krijg ik de indruk dat ze mij nog niet helemaal los heeft kunnen laten.
Nu is het zo dat ik in het begin ook enmotioneel reageerde . nu echter heb ik het een plaats gegeven . Maar hou nog veel van haar en zeker van mijn gezin . We hadden nooit echte ruzie maar gewoon in een sleur geraakt en uit elkaar gegroeid . Ik weet zal het de tijd moeten geven en leef me eigen leven en geniet ervan is er een kans dat exen met kinderen toch weer bij elkaar komen of als de liefde echt weg is nooit meer terug komt. Ik ben een goede vader maar het maakt het wel moeilijk allemaal vrienden wil ik niet zijn .
Op een gegeven moment stopt het praten ook en blijft enkel de droefnis en het wenen over, terwijl de wereld verder dendert. Maar de moed is al lang verloren…het is op voorhand verloren. Ik weet dat ik niet positief klink, maar geloof me, ik heb het hard, zeer hard geprobeerd, het uitgeschreeuwd en mezelf gedwongen verder te gaan, maar tevergeefs, het is een moerasvlakte en zinken doe je, echt erg.
Ik heb een relatie van 6 jaar gehad waarvan 3 jaar getrouwd heb 3 kinderen met haar . Ik houd zoveel van haar ik kan nie zonder haar. maar in al die jaren was ik nog nie volwassen genoeg deed haar veel verdriet en pijn met andere vrouwen te appen en porno te kijke. Maar ben nog nooit met iemand anders naar bed geweest behalve zij nu zijn we twee en een halve maand uit elkaar en gescheiden. ik voel dat ik aan het verandere bent. We spreken elkaar nog af en toe en zie de kinderen paar keer in de week we praten gwn nog met elkaar. Maar hoe kan ik haar overtuigen dat ik nie meer die persoon bent die haar pijn deed. Wat moet ik doen ik denk elke dag heledag aan haar ik wil haar terug voor altijd wat moet ik doen
Bedankt voor je reactie . Ik hou enorm veel van mezelf. En heb veel zelfrespect . En zelfreflectie . De mannen die ik tegen kom , kom ik niet tegen omdat ik zoek. Ik zoek absoluut niet . De mannen kom ik toevallig tegen bijvoorbeeld op een terras of in de winkel. Ik hoef niet perce een man. Maar ik merk dat als ik me eindelijk openstel de mannen waar ik op val onbereikbaar zijn . Ik zie dit meer als domme pech . Dan als dat het iets bij mij zou liggen . Ik vertrouw er ook op dat de ware ergens voor me rond loopt. Maar als ik diegene niet vind. Vind ik dat ook niet erg !!!!! .
Toen ik haar zag met haar grief de tweede lading, zei ze: ik wil praten met tranen in de ogen. De grootmoeder was er ook, ze geeft geen kans ze bleef op een metertje van mij vriendin en zei: jah raar allemaal. Mor ze zei nog in sms: ik wil afspreken mor nu nog ni. Goed zei ik, ik ben er. Ik gaf haar tijd tot zij weer uit zichzelf begon te sturen. Ik kreeg nieuwe hoop.
Vorige week woensdag eindelijk een gesprek waarom hij me liet zitten en zo en dat hij nu met haar is en dat ni meer goed komt en bla bla. 2 dagen later staat hij voor mijn deur, legt zich op mijn zetel terwijl ik mijn huishoudelijke taken doe tot hij vraagt om bij hem te komen zitten en vroeg of hij me mocht vasthouden. Ik blij en hoopvol het weekend in  Dinsdag zegt hij dat een dikke knuffel wilt want hij had aan me gedacht int weekend. Woensdag en vandaag weer heel lief en aanhankelijk. Dus ik stuurde hem een gedicht over echte liefde en hup het zat er tegen. 
×