Ik zit met dubbele gevoelens. Ik heb drie jaar een relatie gehad met een jongen waarvan het 1 keer uit is geweest. Die beslissing had ik toen genomen, omdat wij zo botsten en we deden geen leuke dingen meer samen zoals op stap gaan enz,....Ik dans heel graag en mijn droom was altijd om samen lekker te dansen of te drinken bij het uitgaan met mijn vriendje. En hij zei vaak lelijke dingen waardoor ik me minderwaardig en onzeker voelde tenopzichte van andere meisjes.
Toch blijft hij zeggen dat hij van me houdt. En dat onze relatie stuk is gegaan door mijn gedrag, niet door het ontbreken van gevoelens of 'houden van'. Ik vind het zo typisch dat hij (wederom) tot 3 keer toe zei: over een paar maanden spreken we wat af en dan kijken we wel hoe het gaat. Hij herhaalde zijn zinnen van afgelopen zaterdag en zei alweer dat hij hoopt dat het weer goed komt op de langere termijn en dat hij dat niet zegt om mij aan het lijntje te houden. Hij wil dat ik zo goed doorga als dat ik nu bezig ben (en ik voel me al zóveel beter :)
Ik weet dat de meeste zouden zeggen, vergeet haar, er zijn andere vrouwen op de wereld, ze heeft jou slecht behandeld, ze is niet eerlijk, als ze je toch wilt moet ze zelf maar contact zoeken, enz maar ik ben bereid om haar misstap te vergeven want ik was wel gelukkig met haar en de kleinste. Ik denk dat ze een heel onzekere vrouw is en daar werd ik zelf onzeker van natuurlijk, heb niet genoeg getoond dat ik man genoeg ben, ben nu wel sterker, volwassener eruit gekomen, ben wel een lieve man, misschien te braaf te goed, maar is dat verkeerd?
Een kleine positieve noot dan: toen ik deze ochtend heel triest en droevig was, moest ik naar een tankstation. Ik was daar bezig om in de shop wat eten te zoeken maar was met mn gedachten bij haar. Plots stapte daar een knappe stewardess binnen. Vraag me niet waarom, maar ik keek naar haar en glimlachte naar haar en zei goedendag. Zij keek recht in mn gezicht, glimlachte naar me en zei ook goedendag. Toen ik in de shop bij de bak met koffiekoeken ging staan kwam ze plots naast me staan. Ik vroeg haar welke koek zij wou en schepte hem met een schepper in een zak voor haar, waarop ze me bedankte. Daarna ging ze naar de kassa. Toen ze had afgerekend stapte ze mij voorbij, glimlachte weer en wenste me een goede dag. 5 minuten lang heb ik niet aan mn ex meer gedacht en kwam tot inziens dat er idd nog veel meer mooie vrouwen bestaan.
Mijn relatie is ondertussen al bijna een jaar afgelopen. Dit na 2 jaar samen te zijn en samen gewoond te hebben. Op het begin heb ik dit redelijk slecht aangepakt door steeds binnen zijn bereik te blijven waardoor hij me niet kon missen. Hij zegt dat hij de verplichtingen en dingen die bij een relatie horen niet kan opbrengen. Ik vond dit uiteraard te makkelijk gezegd en heb daarom volledig gebroken… Na 1 maand stond hij terug voor de deur, toen heb ik de deur weer geopend en hebben we terug samen geprobeerd er iets van te maken, naar mijn mening deed hij te weinig moeite en heb ik hem na enkele maanden terug laten staan. Ik had er echt mijn buik van vol. Maar opnieuw begon hij na een maand te sms'en. waar ik niet op gereageerd heb, iets later kreeg ik een brief waar hij in vertelde dat hij het heel moeilijk had zonder mij en dat ik het was voor hem, maar dat hij het moeilijk heeft met zich te binden, hij wou dan ook terug contact. ook op deze brief ben ik niet ingegaan, na drie maanden vroeg hij om af te spreken. en dan ben ik hier ook op in gegaan, omdat we gingen praten over 'ons'. ik heb dan mijn 'eisen' op tafel gegooid en verteld da ik met minder dan een serieuze relatie geen genoegen meer zou nemen. Op dat moment ging hij daar mee akkoord en hij begrijpt mijn standpunt. Nu zijn we enkele weken later en blokkeert hij plots weer… maar hij blijft erbij dat hij me heel graag ziet, en dat hij niet zonder mij kan… wat moet ik doen met zo een situatie? Volgens mij is er ergens bindingsangst mee gemoeid, maar hijzelf denkt niet dat dat het probleem is… al heeft hij ook geen andere uitleg, hij zegt gewoon niet klaar te zijn voor een relatie en alle verplichtingen die erbij horen, maar aan de andere kant merk ik dat hij niet zonder mij kan/wil. Ik wil hem ook niet kwijt en wil hem ergens helpen met zijn 'blokkage" Misschien is het ook belangrijk om te weten dat zijn werk echt héél veel van hem vraagt. Heb jij raad voor mij? Reactie infoteur, 28-07-2012

Na een relatie van bijna 8 jaar heeft mijn vriend er een punt achter gezet…. Eerlijk , onze relatie was het laatste jaar stroef (ik heb in die tijd mijn vriend geregeld gekwetst met verwijten die ik uiteindelijk niet echt meende), maar nooit werd uitgesproken dat we er een punt achter gingen zetten. Tot hij een andere relatie is begonnen. Nu wil hij dat ik zijn huis verlaat, samen met onze dochter van 7. Al bijna 2 maanden probeer ik er hem van te overtuigen onze relatie verder te zetten, maar al 2 maanden bots ik op een muur. Ik herken mijn vriend zelfs niet meer. Alles wat ik doe en/of zeg wordt negatief opgevangen, wat natuurlijk telkens opnieuw in een ruzie uitdraait. Ik kan maar niet geloven dat hij mij en onze dochter zo in de steek kan laten, terwijl hij zich in een complexe relatie heeft gestort… Ik wil zo graag mijn vriend terug, alleen weet ik niet meer wat ik moet/kan doen…
Hi Sonja, door gezamenlijke vrienden en het werk kom je maar moeilijk los van elkaar. Het is duidelijk dat ze zich uiterst eenzaam voelde tijdens dat etentje, ook al was ze omringd door talloze mensen. Je ex is sowieso ingewikkeld om mee om te gaan. Het ligt hierdoor bijna voor de hand om er juist de draak mee te steken en haar door elkaar te schudden. Maar dat zal haar waarschijnlijk nog verder van je af duwen. Een goed gesprek over de dingen die haar dwarszitten levert ook al niets op want ook daarbij gaat de focus op negativiteit, precies wat je niet wilt als je het contact goed wilt houden. De strategie om haar maar te laten tobben is dan ook het beste. Je doet niet anders dan haar verlangens inwilligen, want dit is zoals zij het wil. Prima toch? Jij laat nu zien er veel minder moeite mee te hebben dan zij, en dat is wat ze eerder nooit had gedacht. Het kost dan ook tijd voor haar om in te zien dat jij haar minder nodig blijkt te hebben dan zij jou. Wintersport is nog ver weg, maar ik denk dat ze dat leuk genoeg vindt om zich tijdelijk over de problemen heen te zetten en de 'last' dus maar accepteert. Groetjes, A.
De reden voor hem is dat hij op dit moment geen relatie wil, erg onbegrijpelijk voor mij omdat hij wel zegt dat hij gek op me is en zeker ook omdat het heel erg leuk was wat we hadden (heeft hij ook bevestigd). Hij is al tijden erg druk en er zijn heel veel mensen om hem heen die verwachtingen van hem hebben en hij heeft van zichzelf ook nog eens een hoop verwachtingen.
We praatten wel toen het uit was, heel gewone berichtjes en ook wel gelach en hebben elkaar wel een paar keer gezien. Dat deed me goed voelen en deed ook alsof het me niet veel deed, ik speelde het 'cool'. Nu een paar dagen geleden kreeg ik een berichtje van hem dat hij iets wou zeggen. Ik voelde wel al dat het geen leuk gesprekje ging zijn en inderdaad. Hij vertelde me dat hij een tijdje samen was met een oude liefde waar hij ergens wel altijd zot van was en ik kende haar maar al te goed. Zij zorgde wel vroeger eens voor een ruzie en had al eens moeten kiezen tussen haar en mij. Hij had mij gekozen en onze relatie was super. Nu weet ik niet wat ik ervan moet denken. Zal dat lukken? Moet ik nog hopen? Ik voel me soms hopeloos.

Uiteindelijk reed mijn ex met mij mee. In de auto was ze ineens weer veel stiller (stiller t.a.v. haar goede moods op het werk). Veel serieuzer vond ik. Na het etentje mijn ex weer teruggebracht naar haar eigen auto die nog bij de zaak stond. Ik ben maar wat gaan kletsen over vanalles, mijn ex was gereserveerd en bij het uitstappen klonk ze ook wat "timide" niet gewoon spontaan of gezellig. Nu denk ik van had ik nu niet die andere collega mee moeten vragen? Maar dat is juist die collega (ook mijn ex en maatje) waar mijn huidige ex het ook goed mee kan vinden. Zit dan daar het probleem? Ik geef totaal geen complimenten naar mijn ex, terwijl ze (zelfs bij de vergadering) liep te draaien voor de spiegel waar ik bij ben.


Der moeder zei zelf overigens dat het voor haar te vroeg te serieus was. En dat ze het niet kon bolwerken. Der vriendinnen zeiden dat ze gevoel had dat ze aan ketting zat terwijl ze nu veel wilde ontdekken. Toen we nog hadden merkte ik ook dat ze krampachtig appjes verstopte van mannelijke schoolgenoten of iets. Waarschijnlijk omdat ze bang was voor reactie van mij dat ik wat ging denken dat er wat was. Daardoor dacht ze ik laat wel niets zien, waardoor ik juist ging wantrouwen, zij weer minder liet zien, etc. Het werd een beetje een negatieve spiraal.
14_06_2008 kreeg ik met mijn grote liefde, na 14maanden eindigde het in best in een rotte situatie ik heb veel fouten gemaakt, nu nog steeds na 4 jaar mis ik hem nog steeds hij is mijn ware hij heeft ondertussen al een nieuwe vriendin al bijna 2jaar.. Maar ik kan niks voor iemand anders voelen het is onmogelijk.. Ik denk elke dag aan hem.. Ik haat mezelf dat ik hem heb weggestuurd, dat bleek achter af de grootste fout.. Ik wil hem zo graag terug hij is mijn leven echt mijn alles.. Hij wil het niet begrijpen, ik weet ook niet hoe ik het nog moet proberen... Help me asjeblieft!! Het is bijna ondraagelijk hoeveel die jongen voor me betekend , ik zou alles opgeven om bij hem te kunnen zijn !!!
Ik had misschien inderdaad niet moeten reageren op dat smsje over de lege ruimte, maar heb dit toch gedaan, ook omdat er anderen bij betrokken zijn die dan snel een antwoord hebben en dus opzoek kunnen gaan naar een andere ruimte. Ik heb dan ook zeer kort gereageerd met dat het niet kan, dus niet een hele lange sms met uitleg, gewoon een sms die meer dan 24 uur daarna kwam en zeer kortaf.

Hi Mark, ze staat achter haar keus 'want het voelt zo goed', zegt ze. Aan de andere kant moet ze huilen en is ze niet in staat je snel te zien. Het lijkt me dus dat de breuk helemaal niet goed voelt. Nog meer tegenstrijdigheden meldt ze wat betreft 'geen zin in seks' versus 'opgewonden raken als ze je ziet'. Zoals ik dit lees gaat het niet om de angst voor haar eigen stemming cq lichaamsreacties, maar de angst dat ze kennelijk met jou in bed belandt. En daar heeft ze duidelijk geen trek in. Voor wat betreft een komende ontmoeting moet je zoals ik eerder al zei aanbieden om vrienden te zijn. Dit haalt de druk van de ketel, en jij bewijst ermee dat je geen (bij)bedoelingen hebt. De kunst is dus om het los te laten, juist om haar hart - veel later pas - opnieuw te kunnen veroveren. Grt, A.


Ik krijg de indruk dat er meer speelt behalve onze relatie, en dat zij een schild op zet door dit niet in mijn gezicht te zeggen. Ze is gewoon ten einde raad en heeft het gevoel dat ik er niet ben als ze mij nodig heeft. Ik heb haar na de breuk volledig genegeerd voor een week, geen tegenbericht. Ze is erg gesloten, al de gehele relatie, wat het moeilijk maakt om ook maar enige hoogte van haar te krijgen. Vooral omdat ze dingen niet in mijn gezicht zegt. Ik heb zelf de indruk dat ze haar hoofd in het zand steekt, en het zelf niet meer weet. Begin van dit jaar geeft ze nog aan aan haar relatie te willen werken, en vervolgens na 1 conflict al weer de handdoek in de ring. Volgens mij is ze erg onzeker en maakt ze het uit omdat ze denkt niet belangrijk voor mij te zijn. Want ze geeft aan dat ik haar in de steek laat.
Bedankt voor je reactie, maar mijn verhaal is nog steeds niet geweldig afgelopen, hij wilt telkens praten en door beide partijen wordt er dan maar wat afgejankt. We hadden eigenlijk allebei wel gewild dat we elkaar 5 jaar later tegen kwamen, wanneer hij wel klaar is voor een relatie in ieder geval. Hoe kan ik er voor zorgen dat het over een tijdje weer goed komt en misschien nog uitbloeit tot een nieuwe relatie? Al duurt dat even, dat begrijp ik, maar een manier hoe we gezellig met elkaar kunnen gaan zonder het janken enz. Ik snap dat een nieuwe start veel tijd nodig heeft en vooral omdat hij nog bindingsangst heeft, maar ik vind het heel moeilijk om normaal tegen hem te praten, alsof er niets gebeurd is. Maar hij vindt het wel prima wanneer ik me gewoon gedraag als gewoon een vriendin van hem. Ik vind het persoonlijk heel erg moeilijk en vraag me af of er een manier is waardoor het allemaal iets makkelijker gaat en dat we weer eens normaal contact kunnen hebben.
Dit is het deel waar de meeste mensen het jammer genoeg niet halen. Geen contact is nutteloos, tenzij je tijdens deze tijd een positieve verandering in je leven probeert te maken. Als je gewoon thuis wilt blijven en gewoon de volgende maand miserabel bent, zullen de dingen niet veranderen, zelfs na een geen contact periode. Ja, je moet je na een breuk neerslachtig voelen en ja, er zijn wat voordelen om wat tijd door te brengen alleen en je relatie terug te analyseren. Maar op een gegeven moment moet je verder gaan en iets met je leven doen.

Ergens wil ik dat het goed met haar gaat want je wenst niemand een burnout en zeker niet degene waar je veel om geeft, maar als je zo makkelijk je leven weer oppakt ondanks een burnout vraag ik me dan af hoe diep de liefde heeft gezeten. Ik kocht deze week ook een ebook over hoe je je ex terug zou kunnen krijgen maar als snel bedacht ik me dat dit niet zo gaat werken. De ene dag voel ik me wel goed en denk ik “kom op focus je op jezelf, ga door met je eigen leven” en de andere dag ben ik verdrietig en raak ik in paniek door de gedachte dat het echt over is. Ergens weet ik dat dit gevoel van een gebroken hart over zal gaan maar nu ben ik toch bang dat dit heel lang zal duren en ik misschien nooit meer zo iemand zal vinden als mijn ex..
Hij smste dat het wel vaker gebeurde en of ik daarachter zat, ik reageerde daar niet op (want ik had al antwoord gegeven en ik blijf niet aan de gang). Omdat ik niet reageerde stuurde hij dus nog een paar smsjes, waarop ik uiteindelijk wel op reageerde met dat ik het niet ben en als hij daarom boos is dan moet hij dat zelf weten en wenste hem nog een fijne dag!
Ik had bijna 11 jaar een relatie met mijn vriend. Jonge leeftijd elkaar ontmoet 15. 5 jaar heen en weer gereisd en daarna verhuisd naar andere kant van het land om bij hem te zijn en te gaan samen wonen. Ruim 4jr in appartement samen gewoond en erna een huis gekocht. Ik ben via zijn mail er achter gekomen dat hij bezig was met een ander. Dat contact was blijkbaar al een tijd aan de gang hij was 3mnden terug vreemd gegaan en dat contact heeft aangehouden en blijkbaar zijn er gevoelens bijgekomen. Ik was er kapot van. Heb hem nog een kans gegeven en probeerden er voor te vechten. Contact werd verbroken. Maar kwam er toch weer een paar x achter dat er weer contact geweest was. Bijna 3 kwart jaar door gevochten ik wou hem nier kwijt. Hjj zei er ook nog voor te willen vechten en het niet zomaar op te Willen op te geven. (Terwijl hij dat al heeft gedaan.) En toch ging hij niet voor de volle 100% voor mij althans zo voelde dat. Hij bleef maar twijfelen. Ik in onzekerheid die maanden en achterdochtig etc. Tot dat ik eraan kapot ging en we meer ruzies kregen.
Wat ik me ook afvraag is: zijn beslissing had hij al lang genomen zegt ie. Waarom laat hij het dan nog weken aanslepen? Terwijl we samen nog leuke dingen doen, kussen, knuffelen, vrijen. En als je dan toch zo zeker bent van je beslissing, waarom kan je het dan niet recht in mijn gezicht zeggen? Waarom heb je het dan moeilijk om me te zien? Zeg je tegen vrienden dat je me graag ziet en er heel graag voor me zou willen zijn maar het beter is nu nog afstand te houden….
Ik heb op internet gekeken en daaruit blijkt waarschijnlijk dat het een rebound relatie is, maar dat weet ik niet zeker. Ik ben heel bang dat het een serieuze relatie is. Maar dat zal het waarschijnlijk niet zijn. Ze waren al hele goede vrienden (volgens mij, of ze waren langer met elkaar bezig) en er stond dat het ook vaak gebeurt dat je ex op een goeie vriendin valt (althans dat denkt hij). Een vriendschap wat meer word dus. Hoelang duurt een rebound relatie precies?

Ik ben ner uit elkaar met mijn ex,nu is het net iets meer dan een week gedaan,we waren bijna 11 jaar samen en hebben 2 kindjes samen,nu had ze gezegd dat ze geen gevoelens meer heeft en dat er een sleur is gekomen in de relatie omdat we bv nier meer attent voor elkaar waren en ik haar niet behandelde zoals zij zelf wou,nu moet ik ook verhuizen dat brengt dus meer stress met zich mee omdat we nog kindjes hebben is het om geen contact te hebben moeilijk,daarmee hoop ik toch nog ze terug re krijgen,dus eens ik verhuisd ben zal ik haar proberen niet te sturen dus heb ik haar nummer veewijderd zodat ik niet in verleiding kom,is dit een goed idee haar met rust te laten ziveel mogelijk?,bv als ik de kindjes heb bij mij of zij bij haar proberen niks te sturen wat heel moeilijk is,zal ze mss na een tijd mij beginnen missen ? Want nu op de moment zegt ze dat het nooit meer gaat lukken en dat ze echt niks meer voelt,hoop dus echt dat dit terug goed kan komen door ze dus bv rust te gunnen,ze wil dus wel bv voor ons zoontje zijn veejaardag volgende maand samen naar de kermis gaan voor hem zegt ze,maar misschien is dit een goed teken dar het mss ooit goed komt ? Ik hoop het alvast want zie ze echt doodgraag


Mijn Relatie van 6 jaar is nu al een maand of 5 verbroken. Ook ik heb in het begin alles verkeerd gedaan door haar te mailen, bellen, smsen, bloemen sturen en haar geprobeerd te overtuigen dat we het nog een keer moeten proberen. Maar helaas heeft dat niet gewerkt. Na twijfel van haar kant heeft ze me duidelijk gemaakt dat het echt over is voor haar en dat ze het niet meer kan opbrengen, ze geeft ook aan dat ze nog heel erg veel van me houdt maar dat ze het verleden niet kan laten rusten en ze wil ook niet dat ik daardoor op mijn tenen blijf lopen. Voor ze definitief haar besluit heeft genomen heb ik haar nog wel een paar keer gezien waarbij ze vol met tranen zat en verwijten naar mij toe, we hebben zelfs nog een paar keer innig gezoend. Nu weet ik inmiddels dat ze een nieuwe vriend heeft die ze ook al heeft voorgesteld aan haar familie, ik heb haar gelijk mijn gelukwensen aan haar gegeven en heb toen niets van me laten horen. Toen een week later heeft ze me een sms gestuurd over een kleinigheid qua post maar daar heb ik toen niet meer op gereageerd (omdat het vanuit haar kant meer een mededeling was). Weer een week later stuurde ze me een sms waarin ze aangeeft dat ze spullen van me heeft en dat wil langsbrengen bij mij maar voordat ik het wist kreeg ik ook al gelijk weer verwijten naar me kop geslingerd. Maar goed ze wil de spullen van de week langsbrengen. Ik weet nu niet zo goed hoe ik dit het beste kan aanpakken? Moet ik akkoord gaan en haar over de vloer laten komen of moet ik haar laten weten dat het beste is dat we voor nu geen contact moeten hebben? Astrid kan je me helpen? Alvast bedankt.


Ik wil dit zeker herhalen maar merk toch dat ik het eng vind zodra hij dichterbij komt, ofwel dat we echt contact hebben zeg maar. Ik stel mij nooit open op voor wie dan ook, maar bij hem gaat dat vanzelf. En dat voelt zo vertrouwd, maar tegelijkertijd zo eng en benauwend. Zodra ik dit ineens besef, trek ik mij net zo hard terug. Ik weet wat ik wil, maar eenmaal daar durf ik het niet en sluit ik mij af. Het veroorzaakt alleen maar een constante discussie met mijzelf.
Ik deed alles voor haar, en ja misschien zal dit het beste zijn dat we elkaar niet meer zien maar heb haar verdomd graag gezien en zie haar nog steeds graag. Maar alleen stel ik me constant de vraag: waarom? Maar dit antwoord zal ik wel van U krijgen. En denk dat ik het antwoord wel weet, omdat ze iedere keer van de vrienden die ontzettend om haar gaven blikjes bier kreeg maar doordat ze dit niet meer kreeg, was ze ontzettend kwaad omdat ze haar zin niet meer kreeg.
Wat moet ik op dit gesprek doen, om nog een deur open te laten? Ze zal haar spullen op komen halen en de sleutel in komen leveren. Of zelfs het hele gesprek verplaatsen? Het zal voor mijn gevoel namelijk van deze dag afhangen. Vriendinnen zullen haar zeggen dat het beter is zonder mij. Maar toch is er nog emotie bij haar. Dat komt omdat 3 weken terug nog fonkelende ogen waren. Zelfs meerdere malen dat jaar geprobeerd te stoppen met blowen maar 3 weken terug weer gestopt

Mijn relatie is een kleine twee maanden geleden uitgegaan. Mijn vriendin (34) heeft het uitgemaakt omdat ze onzeker was over onze relatie. We hadden zo af en toe ruzie, maar dat viel op zich wel mee. Wij wilden een gezin beginnen maar konden door omstandigheden dit niet realiseren. Ik (37) heb sinds een tijdje geen vaste baan meer en ik ben gebonden aan mijn woonplaats vanwege een politieke functie. Sinds het verlies van mijn vaste baan is onze relatie instabieler geworden. Nu ik erop terug kijk, zie ik dat ik minder ruimte voor haar had, omdat ik nogal bezig was met het vinden van nieuw werk, wat niet echt lukte. Zij heeft een ongelukkige jeugd gehad met gescheiden ouders en ik denk dat het feit dat we het niet voor elkaar kregen om te gaan samenwonen om zo onze kinderwens te realiseren uiteindelijk tot de breuk heeft geleid. In eerste instantie deed het me niet veel, zo voelde ik dat. Ook met name omdat het vorig jaar al een keer eerder uit was gegaan en zij mij toen na een week of drie weer benaderde, waarna het weer aan ging. Ik heb haar geprobeerd op een afstand te houden, ook voor mezelf om het te verwerken. Zij bleef echter contact zoeken. Zo stond ze op een onverwacht moment voor mijn deur waarna ik in tranen uitbarstte. Afgelopen week kwam ik erachter dat ze twee weken nadat het uit was gegaan alweer een ander had. Sindsdien ben ik echt overhoop. Ik heb met haar gesproken en ik heb gezegd dat het voor mij hartverscheurend is dat die nieuwe man wellicht zomaar kinderen met haar kan krijgen, terwijl ik al drie jaar met haar samen ben. Ik heb haar wel geluk toegewenst en gezegd dat ze misschien bij hem wel kan vinden wat ze bij mij miste. Sindsdien is ze gestopt met contact opnemen. Ik denk dat ze dat doet om het voor mij makkelijker te maken de breuk te verwerken. Ik heb het gevoel dat die onzekerheid bij haar uit haar verleden in combinatie met de omstandigheden geleid hebben tot de breuk in onze relatie. Ik wil haar wel erg graag terug. Ik mis haar ontzettend. Heb ik hier een kans van slagen en zo ja, wat is nu het beste om te doen?
Alle 'tactieken om te vermijden' heb ik gelijk toegepast. Ze is 2 maanden geleden vertrokken en woont met onze dochter van 22 jaar (die daar al woonde) bij haar ouders. Ik woon met onze zoon van 16 jaar in ons koophuis waar overwaarde op zit. Ze komt regelmatig langs en we verwijten elkaar niets en we gunnen elkaar het allerbeste. 2 maanden geleden heb ik (volgens de tactiek) aangegeven dat ik geen contact zal zoeken wat me moeilijk afgaat omdat zij kan komen en gaan wanneer zij wil het is immers ons huis en ik woon hier met onze zoon. In de 2 maanden heb ik in eerste instantie alle fouten bij mezelf gezocht en ingezien dat ik fouten heb gemaakt ik wil voor mezelf precies weten waar mijn tekortkomingen liggen en hoe ik deze kan veranderen of verbeteren. Ik bezef ook dat ze in onze relatie nooit heeft aangegeven wat ze verwachte of anders wilde ik begrijp ook dat je dit misschien helemaal niet zo makkelijk is! Ook ik heb dit nooit aangegeven. Ze laat wel duidelijk voelen dat ze niet verder met mij wil. Een aantal dagen geleden vroeg of ze kon aangeven wat er in ons huwelijk mis is gegaan wat ze anders had gewild hoe nu verder te gaan en hoe zij zich voeld. Ze kon alleen maar zeggen dat ze zich leeg en ongelukkig voelde ze huilde ik gaf haar een knuffel en gaf aan dat ze zich moet laten inschrijven voor een woning. Ook gaf ik aan we ons huis met gemengde gevoelens moet verkopen op het moment dat zij gesetteld is ze heeft recht op haar deel! Daarnaast gaf ik aan dat ik mogelijk mijn baan ga verliezen en dat het huis geen belemmering voor mij moet zijn om ergens anders een nieuw leven op te bouwen. Ik gaf aan dat in ze keuzes moet maken op basis van haar gevoel. Ze heeft hier over nagedacht ze wil omdat ze een laag inkomen heeft meer uren werken zodat ze geen alimentatie van mij hoeft (wil) ook gaf ze aan dat ze zich misschien bij haar ouders wil laten inschrijven (haar ouders zijn op leeftijd en wonen 1 km van ons huis in een prettige buurt) ook gaf ze aan dat ze niet aan de slechte tijd wil denken en alleen aan de leuke tijd die we gehad hebben ze had ook haar ring afgedaan (auw). Ook wil ze niet dat we als we uit elkaar gaan we het huis verkopen dit omdat het een slechte tijd is om te verkopen de woonlasten voor mij laag zijn en omdat ze graag wil dat onze kinderen zowel makkelijk bij mij als bij haar terecht kunnen. Ik gaf aan dat wat als ik er nog 10 jaar in blijf wonen of ooit een andere relatie begin! Ze vond dit geen probleem? Ook gaf ze aan dat ze niets op papier hoeft wat betref onze omgang met onze zoon en de verdeling van de inboedel. Ze vertouwd me hier volledig in. Ik denk dat dit een beetje aangeeft hoe we met elkaar om gaan en hoeveel ze om mij geeft en dit maakt het voor mij juist extra moeilijk hoe ik moet stoppen van haar te houden! Gaat mij dit uberhaubt op deze manier lukken? Nogmaals ze kan niet tegen verandering ze kan moeilijk vergeven en heeft maar 1 vriendin die onlangs is gescheiden waar ze mee kan praten ze heeft niets met 'papier' werk ze zet zich af tegen computers en mobieltjes kortom ze wil het liefste dat alles bij het oude blijft. Ze haalt nog wekelijks de boodschappen en ze neemt dan altijd iets extra`s mee. Ik weet niet of ik handel uit behoefte of uit liefde. Het enige wat ik weet is dat ik van haar hou en dat zij om mij geeft en me volledig vertrouwd! De ene kant wil ik cold turkey ik ben keihard (mishandeld in mijn jeugd en toen ik 9 jaar was mijn vader verloren) voor mezelf en aan de andere kant wil ik er voor haar zijn (geen liefde van beide ouders gehad!) en haar niet laten vallen! Handeld zij uit schuldgevoel uit angst uit waardering of uit liefde? Een heel verhaal Astrid begrijp je mijn dilemma? Ik wil de juiste keuzes maken ze zullen invloed hebben op de rest van mijn leven en het leven van mijn gezin.
Hi N., het is me volstrekt onduidelijk waarom ze het ooit had uitgemaakt, dus weet ik niet wat haar bezwaren zijn. Het kan verder niet zo zijn dat als er dan een breuk is, jij geen 'rebound' zou mogen hebben. Ze kan jou natuurlijk niet claimen, laat staan als ze helemaal geen relatie met jou heeft. Waarschijnlijk denkt ze er nu wel aan hoe het zou zijn als jullie weer samenzijn, en is ze met de naderende afspraak in ogenschouw, in elk geval bereid dit te onderzoeken. Laat het dus begaan en verwacht niets op die afspraak. Het gaat erom dat jullie weer samen leuke dingen kunnen doen zonder dat er teveel druk op staat. Liefde komt altijd als je het het minste verwacht. Niet als je het probeert af te dwingen of als je het zou bespreken. Succes, A.
Mijn relatie is ondertussen al bijna een jaar afgelopen. Dit na 2 jaar samen te zijn en samen gewoond te hebben. Op het begin heb ik dit redelijk slecht aangepakt door steeds binnen zijn bereik te blijven waardoor hij me niet kon missen. Hij zegt dat hij de verplichtingen en dingen die bij een relatie horen niet kan opbrengen. Ik vond dit uiteraard te makkelijk gezegd en heb daarom volledig gebroken… Na 1 maand stond hij terug voor de deur, toen heb ik de deur weer geopend en hebben we terug samen geprobeerd er iets van te maken, naar mijn mening deed hij te weinig moeite en heb ik hem na enkele maanden terug laten staan. Ik had er echt mijn buik van vol. Maar opnieuw begon hij na een maand te sms'en. waar ik niet op gereageerd heb, iets later kreeg ik een brief waar hij in vertelde dat hij het heel moeilijk had zonder mij en dat ik het was voor hem, maar dat hij het moeilijk heeft met zich te binden, hij wou dan ook terug contact. ook op deze brief ben ik niet ingegaan, na drie maanden vroeg hij om af te spreken. en dan ben ik hier ook op in gegaan, omdat we gingen praten over 'ons'. ik heb dan mijn 'eisen' op tafel gegooid en verteld da ik met minder dan een serieuze relatie geen genoegen meer zou nemen. Op dat moment ging hij daar mee akkoord en hij begrijpt mijn standpunt. Nu zijn we enkele weken later en blokkeert hij plots weer… maar hij blijft erbij dat hij me heel graag ziet, en dat hij niet zonder mij kan… wat moet ik doen met zo een situatie? Volgens mij is er ergens bindingsangst mee gemoeid, maar hijzelf denkt niet dat dat het probleem is… al heeft hij ook geen andere uitleg, hij zegt gewoon niet klaar te zijn voor een relatie en alle verplichtingen die erbij horen, maar aan de andere kant merk ik dat hij niet zonder mij kan/wil. Ik wil hem ook niet kwijt en wil hem ergens helpen met zijn 'blokkage" Misschien is het ook belangrijk om te weten dat zijn werk echt héél veel van hem vraagt. Heb jij raad voor mij? Reactie infoteur, 28-07-2012

Hi Angel, deze situatie is erg moeilijk. Je moeder zit er kennelijk bovenop, waardoor je wordt gedwongen te kiezen voor je moeder of je vriendin. Je moet voor jezelf nagaan aan welke relatie je nu meer waarde hecht. Uiteraard hoef je het gescheld van je moeder niet te accepteren. Is de liefde tussen jou en je vriendin serieus, dan moet je onvoorwaardelijk voor je vriendin kiezen en je moeder uitleggen dat dit jouw keus is. Echter, gezien de onderliggende problemen (borderline, gescheiden met kind, isoleercel en herhaalde breuken) denk ik dat je er goed aan doet om eens te bedenken of je moeder's woorden - hoewel ze zich niet goed uit - een kern van waarheid hebben. Moeders hebben altijd het beste met hun dochter voor! Sterkte, A.


Ook heeft hij een serieuze sportverslaving en geen diploma. Toen wij nog samen waren zei hij steeds ik schrijf me in en dan ga ik beginnen met een opleiding. Nooit wat van gekomen natuurlijk. Hij moest elke avond sporten en als ie niet aan t sporten was dan was ie aan het gamen. Daarom heb ik waarschijnlijk zo n goede band met zn ouders omdat ik altijd bij hun zat. Hij vroeg of ik langskwam en begon toen net aan een nieuw potje als ik op de stoep stond. Hier hebben we veel ruzie over gehad en hij beloofde beterschap. Hij is verandert na die tweede keer vreemdgaan.
Bedankt voor je respectvolle artikel over bindingsangst. Mijn lief heeft het. We zijn 3,5 jaar samen geweest, dan een jaar uit elkaar en nu opnieuw een jaartje gelukkig bij elkaar. We zijn m.a.w. opnieuw begonnen maar je kan het verleden niet uitwissen. Al snel botsten we dus op de problemen die we in het eerste deel van onze relatie ook tegenkwamen. We zijn nu véél wijzer en toleranter t.a.v. elkaar (we hebben ook écht voor elkaar gekozen nu) maar ondanks het inzien dat bindingsangst zo’n grote rol speelt, lijkt er geen beterschap te komen. En we stranden dus telkens op datzelfde gesprek… Maar, hoe kunnen we er nu mee omgaan? Wat kunnen we eraan doen? Het is namelijk tijd voor actie… Bedankt!
Toen we beetje klaar waren met de avond was het beetje raar; ik vroeg of ik haar naar haar auto zou brengen, maar we konden ook nog wel naar mijn kamer (ben student, zij werkt in een winkel). Dat laatste vond ze wel wat. Daar hebben we echt heftig gezoend en elkaar gestreeld en alles, maar sex wou ze liever bewaren voor later, ook al vond ze dat heel moeilijk, aangezien ze me heel sexy en aantrekkelijk vond. Uiteindelijk zijn we nog verder gaan vozen en toen kwam toch de (veilige) sex, tot twee keer toe.
Hi Mark, haar beweegredenen om de breuk te rechtvaardigen zijn mij duister. Sommige relaties zijn functioneel in een bepaalde fase van iemands leven. Gaat er een nieuwe periode in, dan 'past' de relatie daar als het ware niet meer bij en wordt er een ruzie of meningsverschil uitgelokt zodat er opeens een 'reden' is voor een breuk. Dit kan volkomen onbewust gaan. Na de introweek was ze veranderd, omdat ze een nieuwe toekomst voor zich zag. Jij hoorde in haar beleving tot haar verleden, en kennelijk begrijpt ze niet dat een levenspartner (mocht het echt serieus zijn) meegaat in de verschillende fases, juist door erover te blijven praten. Dit alles om dat rare 'uit elkaar groeien' te voorkomen. Jammer dat ze het bijltje er dus bij neerlegt, temeer daar ze er zelf last van heeft, je mist en je wil zien. Je kunt haar gewoon zien maar zorg er dan wel voor dat de setting leuk is, dat je er fantastisch uitziet en dat je haar aan het lachen maakt. Al het negatieve gedoe moet omgedraaid worden in iets positiefs. Je kunt aanbieden gewoon vrienden te blijven zodat ze inziet dat het jou echt niet alleen maar om een relatie gaat. Dit haalt soms wat druk van de ketel. Is het echte liefde, dan zal ze haar gevoel vroeg of laat toch gaan volgen en komen jullie weer bijeen. Sterkte, A.
En nu… hoop ik dus eigenlijk dat u mij zou kunnen helpen hiermee? Buiten dat ik het gewoonweg beu ben te horen dat je er niets aan kan veranderen, en dat ik ermee moet leren leven en dat ik binnen zoveel tijd wel weer iemand vindt en gelukkig wordt ( wat ik dus zweer dat niet gebeurd, voor mijn part ga ik lopen), wil ik echt gewoon dat mijn lief wel terugkomt. Ik bedoel… als je Twilight New Moon hebt gezien, stel je dan maar voor dat ik Bella in het kwadraat ben. Zo voel ik mij echt. Gisteren dacht ik dat ik in coma lag ( lijkt mij veel logischer) en dat ik in een nachtmerrie zit. Ofwel was het een mislukte aprilgrap. Ik ben normaal niet gelovig, nu ben ik al naar de kerk gegaan om 7 kaarsen te branden. Ik doe zeker 100 gebedjes per dag. Ik snap er gewoon geen zak van, en ik wil het eigenlijk ook niet. Ik ben gekwetst, soms heb ik woedeaanvallen, en andere momenten kan de wereld mij echt geen bal meer schelen. Ik weet zelfs mijn lachspieren niet meer zitten, en ik voel mij van binnen echt al klaar voor de psychiatrie of het kerkhof. Maakt mij niet meer uit. Volgens mij zit ik in een serieus diepe depressie ofzo. Maar het is gewoon… Ik wil echt mijn vriendje terug. En elke hulp of tip zou gewoonweg al welkom zijn. Ik weet inmiddels wel al dat ik geen serenade moet gaan brengen, want hij is blijkbaar geen Romeo en Jullia fan. Als het nodig is, duik ik wel onder de zonnebank en ga een hele lading make-up kopen en een nieuw garderobe of zo. Voor mijn part leer ik zelfs paaldansen.
Om het even weer wat aan te wakkeren zijn we weekendje weg geweest. Maar ja, als er twijfels in mijn ex zijn hoofd zitten, dan zitten die daar. Hij is een enorme twijfelaar, over alles. Maar, en nu komt het rare. Zijn woorden spraken niet met zijn daden. Hij was echt all over me. Kussen, aanhalen, hand in hand, me lief aankijken. Als iemand minder voor je voelt dan neem je toch wat afstand? Hij was ook nog steeds wat jaloers en soms zaten we op de bank, uren ons ding te doen en dan zei ik opeens: "oh ja shit, ik was even vergeten dat we problemen hebben". Zei hij: "shit, ik ook". Hoe kun je dat nou vergeten?
Ja , en dat is dus ook hetgene wat ik zelf niet snap.. jij hebt je punt, maar waarom zou iemand van streek raken als hij vrijheid blijheid wil, bij alle (in zijn ogen) foute dingen die je doet, vervolgens je 3 weken later toch wel weer belt. Er komt idd niks goed,want we hebben niks,maar er is toch wel een verschil tussen ruzie en als we onze leuke tijden weer hebben, ookal kun je dat geen relatie noemen
Haha ja toen wel. Eindelijk niet zoals de rest zei ze. Maar toch wil ze blijkbaar nu weer ondervinden en alle remmen los ofzo? En blijkbaar viel dat haar ook weer tegen. Nou geloof ik niet dat ze spijt heeft van onze relatie want dat ziet ze echt als goede herinnering. Dus als met al bijzonder ja dat ze dan die keuze maakt.. maar ja ze is nog jong en heeft nog veel te ontdekken.
Heb het laten rusten, ook voor mezelf, en na een paar weken gevraagd of we op een vriendschappelijke en volwassen manier terug contact kunnen hebben en dat er veel veranderingen en positieve dingen in mijn leven zijn, dat we het verleden daar moesten laten waar het hoort, dat ik niet meer boos ben en dat mijn ogen zijn open gegaan. Vroeg hoe het was met haar en haar nieuw gezin en met de kleinste. Ik wou natuurlijk weten of ze nog met die andere man was of niet maar heb daar niet direct antwoord op gehad, ofwel wil ik dat niet inzien.
Mensen storten zich sneller in iets dan ze zouden willen en worden bang. Hun reactie is om weg te rennen in plaats van de confrontatie aan te gaan. Als je rustiger aan doet is er meer tijd voor communicatie en om hem beter te leren kennen, wat de sleutel is voor een goede relatie. In het begin gaat het allemaal makkelijk en vanzelf maar zodra het ietsje moeilijker wordt rennen de meeste mensen weg. Dat zijn gewoonlijk mensen die niet emotioneel beschikbaar zijn. Als je op zoek bent naar iemand die emotioneel onbeschikbaar is, ben jezelf emotioneel onbeschikbaar. Er is iets waardoor je je stort in een relatie.
Hi W., de oorzaak van de breuk lijkt een combinatie te zijn van uiteenlopende toekomstverwachtingen en het niet accepteren van de omgangsregeling (t.a.v. je dochter). Je ex heeft aangegeven daar geen vertrouwen in te hebben, ook denkt hij dat je naar zijn smaak teveel verwacht wat betreft samenwonen e.d. Wie een relatie aangaat met iemand die een kind heeft, zal zich moeten schikken naar de onverwachte situaties die zich kunnen voordoen. Een voorbeeld is dat jullie weekend anders zou worden dan gepland omdat je dochter niet werd opgehaald. De manier waarop hij wegging verraadt dat hij je dochter niet accepteert. Ze wordt als een last ervaren, een onderwerp waar ruzie over gemaakt wordt en waarover frustratie heerst. Een kind voelt zoiets haarfijn aan. Wat er zich verder allemaal heeft afgespeeld tussen jou en je andere ex, weet alleen jij het beste.

Nadat een week vol leuk praten over whatssapp was voorbijgegaan, had ik gevraagd of zij eerst een dubbeldate wou, mijn vriend en ik, en zij met haar vriendin. Ze wou echter liever 1 op 1, waar ik eigenlijk wel blij mee was. We hadden echt een super leuke eerste date, zijn wat gaan drinken, besloten spontaan een random-bioscoopfilm te gaan kijken, en zijn we daarna nog tot in de late uurtjes wezen drinken in de stad (niet alchohol, though, zij was met auto en ik uit solidariteit).
We zijn na enkele maanden samen gaan wonen in een kleine kamer, omdat we nog half studeerden, half werkten. Het ging perfect! Toen we 6 maanden samen waren, hoorden we van een goede vriend dat hij samen was met Tom zijn ex. Mijn hart zonk, ik voelde die nare gevoelens van vroeger weer opkomen. Ik heb veel geprobeerd te praten met Tom, maar hij klapt altijd toe. Hij heeft 1 keer zijn hart gelucht, maar ik heb de grote fout gemaakt er nadien opnieuw over te beginnen, omdat ik er zo mee zat… Hij klapte steeds meer toe. 4 maanden later (toen we 11maanden samen waren), gaf hij een feestje, en nog een andere ex van hem zou ook komen. Ik ontplofte die avond, ik vond het vreselijk. Na een hevige ruzie zijn we zo in slaap gevallen en zijn we zo gaan werken. De dag erna heeft hij het eigenlijk uitgemaakt, maar ik heb op hem kunnen inpraten (zo fout, ik weet het) zodat we toch verder gingen.
Ik ga me herbronnen want emotioneel deed het me veel. Ik heb mezelf leren kennen het afgelopen jaar en heb nog heel wat werk voor de boeg. Zo realiseerde ik me dat haar gevoelens wel intenser waren als die van mij en zij er toch net iets meer voor ging dan ikzelf. Tja, ik kreeg als alleenstaande man plots heel veel aandacht van die vrouw, en dat streelde mn ego wel. En dan neem je idd risico’s.

Tot hij toegaf dat hij mij eigenlijk beter wilde leren kennen… We gingen samen iets eten en de vonken sloegen over. We waren dus vanaf dat moment een stel. Beiden verliefd, maar nuchter genoeg om te weten dat we elkaar tijd moesten geven (hij was in zijn vorige relaties bedrogen). 3 weken ging het goed, toen opeens mijn ex in een depressie belandde. Ik heb toen gepraat met mijn ex, had te doen met hem en stelde voor om eten voor hem en onze dochter te koken. Toen mijn nieuwe vriend dit te horen kreeg, heeft hij meteen onze relatie verbroken. Hij wou me niet meer zien, wilde niet meer tegen mij praten. Hij voelde zich bedrogen mocht ik van vrienden horen. Ettelijke malen heb ik geprobeerd om met hem te praten, maar telkens zegt hij dat er niets meer is om over te praten. Ik wil hem duidelijk maken dat ik niets meer met mijn ex wil en dat ik voor hem had gekozen, maar ik krijg de kans niet om dit misverstand op te helderen.


Ik ben 14, en ik raakte mijn ex kwijt na 6/7 maanden, ik had het zelf uitgemaakt omdat ik hem niet meer leuk vond. Toen ik het uitmaakte zei hij: eindelijk, dus toen voelde ik me best wel lullig. Daarna ging ik een tijdje close met een andere jongen om, en toen vond mijn ex mij leuk dacht ik, want hij deed heel jaloers, en wilde steeds afspreken, maar ik wilde niet omdat ik me nog steeds lullig voelde en toen hij me vroeg zei ik dat ook. Hij antwoorde dat hij gewoon gekwetst was en zich gewoon rot voelde. Ik zei dat ik nog even over na moest denken of ik een relatie wilde (heel stom natuurlijk) en hij voelde zich beledigd en zei niks meer tegen me op school en whatsapp, ik twijfelde heel erg,of ik hem leuk vond maar daarna moest ik heel vaak aan hem denken, en als ik fotos zag moest ik bijna huilen. Ik wil hem erg supergraag terug, maar hij zegt niks of doet superlullig. Ikweet egt niet hoe ik hem terug kan krijgen. Help me please want ik kan echt niet zonder hem
×