Ik heb in een relatie gezeten van 3,5 jaar het verliep goed met natuurlijk ups en downs.. Totdat de dag kwam dat het uitging.. Het is nu 2 dagen uit. De reden dat het uit is komt in omdat we ‘te verschillend’ zijn en ze geen toekomst ziet met mij.. Ik heb nog contact met haar maar ze zegt dat het niks veranderd.. Ze heeft geen ander. Ik probeer haar te overtuigen dat het niet juist is dat het uit is.. Ik heb geen raad meer wat ik moet doen, misschien dat jullie mij kunnen helpen..?
Hi Pieter, het duidt er op dat ze wilde dat ze je in een later stadium van haar leven had ontmoet. Jammer, want de juiste persoon komt soms totaal onverwacht voorbij. Te vroeg, te laat… uiteindelijk is nooit iets te vroeg of te laat. Je bent er NU maar zij heeft haar prioriteiten gesteld. Dat is studeren, verhuizen, waarschijnlijk stappen met vriendinnen en wat al niet meer. In dat straatje pas jij volgens haar dus niet, maar het zegt niets over jou of de relatie. Wel zegt het alles over haar levensfase en leeftijd. Voorlopig kun je niks anders dan het te laten rusten, en haar na lange tijd weer eens vragen hoe het met haar gaat. Wel is het raar dat ze aangaf dat ze je voorlopig niet wilde zien of spreken, want zoiets duidt echt op boosheid. Alleen jij weet waar ze mogelijk boos op is. En je weet, achter woede schuilt altijd verdriet. Sterkte hoor, A.

Ze hangt ook heel sterk aan haar ouders, ze belt haar moeder elke dag op en leeft volgens mij volgens wat zij zeggen. Ik kwam geregeld vroeger thuis en zij ging haar kind bij ouders ophalen en soms bleef ze daar eten. Ik vraag me af waarom ik niet altijd was uitgenodigd. Dat gebeurde geregeld en heb haar daar ook over aangesproken, ging wat beter voor een tijd en achteraf weer minder.
Ik heb het bijna een jaar met mijn ex gehad. Hij maakte het twee weken terug uit; Hij had het te druk met werk, zat niet lekker in zijn vel & kon mijn 'gezeur' er niet bij hebben. Ik neem het mijzelf ontzettend kwalijk dat ik vaak bleef doorvragen waarom hij niet kon, terwijl hij van beroep altijd pas rond twaalf uur 's nachts thuis kan zijn... Hij heeft geen gevoel meer, wil geen relatie & is ook nog niet toe aan een goed gesprek. Hij heeft onderhand in dronken buien al met twee anderen gezoend (en misschien nog wel meer wat ik niet weet). Zijn spullen die hier nog liggen, haalt hij nog steeds niet op en op Facebook heeft hij al onze foto's nog staan. Als ik hem spreek zegt hij dat hij me niet mist, maar juist heel veel uitgaat en drinkt om maar niet thuis te zitten en zichzelf gek te maken. Hij wil ruimte & rust... Ik wil hem dit geven, maar voor mij duurt één dag al vijf weken. Ik wil hem zo graag terug, ik hou nog zo ontzettend veel van hem... Zou het helpen, als ik nu pas begin september weer contact opneem met hem?
Hi Jaap, zo'n brief is geschikt als je meent dingen verkeerd te hebben gedaan en geen foute indruk wilt achterlaten. Alleen jij weet wat jouw bijdrage in het verhaal is, en wat je anders had moeten doen. Door middel van een brief je ex terugkrijgen ligt helaas minder voor de hand. Hooguit zal ze het eens herlezen en je na verloop van tijd milder beoordelen. Wil iemand plotseling 'niet zoveel meer chatten', dan is dat een indicatie voor het hebben of willen van een andere partner, of een aanwijzing dat ze op een of andere manier bang voor de relatie is. Over beide mogelijkheden heb je niets geschreven dus dit moet je zelf nagaan. Sluit de zaak voorlopig af door je hart te luchten, en vermeld er dan bij dat je hoopt dat jullie na verloop van tijd weer op vriendschappelijke voet verder kunnen. Reageert ze daar ook al negatief op, dan moet je het wel erg bont hebben gemaakt ;). Laat het gewoon aan het lot over wat er gebeurt. Sterkte, A.
Als je weet (of denkt te weten) dat je je ex terug wil, dan zal je misschien de neiging hebben om hem of haar meteen te benaderen. Dit kun je echter het beste niet doen. Later is er tijd om jullie contact te herstellen, maar op dit moment zal dat alleen maar voor verdriet en verwarring zorgen, en bovendien kan dit wanhopig overkomen naar je ex toe.
Bedankt voor de reactie. Het is fijn om eens een andere mening te horen en zo had ik er nog niet over nagedacht. Ondertussen heb ik van hem nog twee smsjes gehad om te vragen of het een beetje gaat. Ik heb op geen van beide geantwoord. Zou ik dit wel moeten doen? Ik weet niet of het de angst is om een definitief antwoord te krijgen of gewoon koppigheid is dat mij tegenhoudt. Veel van mijn vriendinnen zeggen wel dat ik ook best niet zou antwoorden.
Kevin, we gingen uit elkaar 8 dagen geleden. Sindsdien heb ik hem voortdurend dagelijks gebeld en ge-sms't en hij antwoordt nauwelijks. Ik heb hem honderd keer bericht voordat hij slechts een keer antwoordde. Ik hou echt van hem en wil bij hem zijn, maar ik begrijp niet waarom hij zich gedraagt  als dit. Hij zei dat hij van me hield en dan opeens dit.
Mijn relatie is nu net een maand uit en ik mis haar nog steeds. Mijn ex en ik schelen 6 jaar. Ik ben 26 en zij is 20. We hebben bijna twee jaar (met een korte pauze) een erg liefdevolle en leuke lange afstandsrelatie gehad, omdat zij ergens anders woonde. Een week voordat het uitging stuurde ze mij nog een opbeurend en liefdevol smsje, echter die week daarna probeerde ik haar te bellen en te whatsappen maar kreeg weinig antwoord. Alleen berichten dat ze even niet wist wat ze met ons aan moest. De week die daarop volgde kreeg ik ineens een berichtje dat we moesten praten. Ik had al een gevoel waar dit toe zou gaan leiden. Op de dag dat ze het uitmaakte verscheen zij in tranen voor mijn deur en bood haar excuses aan. We hebben vervolgens een 30/45 min zitten praten (beiden hevig geëmotioneerd). In het gesprek kwam naar voren dat er een afstand was gegroeid tussen ons en dat zij mij al meerdere keren had gewaarschuwd dat dit kon gebeuren. Zij heeft het dit jaar erg druk met school waardoor wij elkaar sowieso minder gingen zien op deze manier. Zij wilde dat ik bij haar in de buurt zou komen wonen (in een stad waar ik behalve haar niemand ken). Ik heb haar toen gezegd dat ik alleen zou doen als we zouden gaan samen wonen (misschien achteraf niet een hele realistische eis), maar zij wilde gezien haar jonge leeftijd nog niet samenwonen omdat zij wilde genieten van haar vrijheid. Bovendien zou dit het laatste jaar zijn van haar huidige studie en zal ze in de zomer van 2013 waarschijnlijk verhuizen naar een andere stad (waarschijnlijk Utrecht). Ik vond het dan ook niet zinvol om voor enkele maanden naar de desbetreffende stad te verhuizen, als zij na de zomer toch weg zou gaan. Ik heb haar voortijdig al gezegd dat ik wel bereid was te verhuizen richting Utrecht en omstreken mocht zij daar gaan willen studeren, alleen dat ik het accepteerde dat komen jaar moeilijk zou worden. Dat zij zo relatief kort na de zomervakantie er al de brui aan zou geven had ik echter niet verwacht. Vanwege mijn toenmalige werk was ik sowieso verplicht 1 weekend te werken en ik had mijn rooster zo ingedeeld (en wanneer dit niet zo was probeerde ik te het dusdanig te regelen) dat ik haar zo vaak mogelijk kon zien. Juist door de lange afstand had ik het gevoel dat ik haar juist voldoende vrijheid gaf, al rekening houdend met haar leeftijd. Hier zit dan ook haar tegenstrijdigheid, ze wil mij in haar buurt en kon op haar beurt niet beloven dat wij elkaar ook dan heel vaak zouden zien en wilde tegelijkertijd ook haar vrijheid. Juist door de lange afstand had ik het gevoel dat ik haar juist voldoende vrijheid gaf, al rekening houdend met haar leeftijd. Tijdens de relatie hebben we naast vele up momenten ook wel wat down momenten gekend (de tijdelijke pauze) mede omdat ik door mijn gedrag haar een aantal keren had gekwetst. Gedurende die tijd heb ik hulp gezocht en op het moment dat het weer aanging vonden wij beiden dat ik veranderd was. Op dat moment hebben we het dan ook uitgebreid over die bepaalde situaties waarin zij gekwetst was gehad en hebben wij het uitgepraat. maar op het moment dat zij het uitmaakte haalde zij dit alles weer naar boven. Daarnaast heeft zij een vervelende familie historie met aanverwante slepende rechtszaken die toen en ook nog op dit moment spelen. Zij heeft mij gezegd dat ik haar nooit zou werkelijk begrijpen omdat ik niet in dezelfde situatie zit. Zij zegt dat het mij niet opviel als ze had gehuild (soms wel soms niet) maar als het mij wel op viel en ik er naar vroeg zei zij dat er niets aan de hand was. Ze neemt mij kwalijk dat ik er nooit naar vroeg, terwijl ik dit juist niet deed omdat ik wist dat dit voor haar een moeilijk onderwerp was. Ik was juist van mening dat zij hier zelf over moest beginnen maar dat deed zij nooit. Uiteindelijk vond zij ook dat ik mij moest focussen op wat ik nu eigenlijk verder wil met mijn leven en dat ik moet durven stappen te zetten en dat wij teveel verschillen. Ik heb daarop geantwoord dat wij beiden in verschillende levensfasen zitten. Zij is nog druk met school, Ik ben al een tijdje actief op de arbeidsmarkt. Uiteindelijk heeft zij het uitgemaakt en is ze al huilend weggegaan. Ik mis haar nog steeds heel erg. Ik houd nog steeds van haar. Ik heb, kort nadat het uitging, haar lastig gevallen via Facebook met ík wil je terug' berichten. Ik had (en heb nog steeds) zo'n spijt hiervan dat ik haar 3 weken geleden een laatste bericht gestuurd heb waarin ik mijn excuses aanbood, vermeld dat ik haar niet meer zou lastigvallen en haar succes heb gewenst met haar verdere leven. Vorige week heb ik kort via Facebook met haar moeder gesproken en gevraagd hoe het met haar ging. Die zij dat het wel goed ging maar dat ze nog steeds verdrietig was. Sinds enkele dagen heeft ze mij geblokkeerd en verwijderd van Facebook, dit terwijl ik niets meer tegen haar heb gezegd. Ik wil haar zo graag nog een keer zien of met haar praten omdat ik nog behoorlijk wat vragen heb. Maar is die kans groot dat dat ooit nog zal gebeuren? En hoe moet ik dit aanpakken? Ik heb haar telefoonnummer nog wel… Reactie infoteur, 26-10-2012

Om het hart van een man terug te winnen kun je het beste je bagage van gekwetste gevoelens, frustratie, teleurstelling en woede opzij schuiven. Vrouwen staan er om bekend oud zeer naar boven te halen, vooral als ze het gevoel hebben verkeerd te zijn behandeld. Maar hiermee duw je je man of vriend nog verder weg. Hij gaat zich ellendig voelen of schuldig, gevoelens die hij niet wil voelen. Voel je dus dat je bitterheid zal ontaarden in overemotioneel reageren, neem dan een pauze. Je hoeft het verleden niet te vergeten - want dat gaat toch niet - maar je kunt wel proberen tot een punt van vergeven te komen. Hiermee bevrijd je ook jezelf en open je de deur naar herstel. Wat je verder moet doen is zijn omver gevallen ego strelen, zonder ongeloofwaardig over te komen. Respecteer dus zijn 'man zijn' en zorg dat je hem straks nodig hebt voor alles waar mannen nu eenmaal beter in zijn.
Hoe kan je de kans verkleinen om in deze onzin verstrikt te raken? Doe het rustig aan! Laat het jagen doorgaan. Als hij te snel gaat en je constant wilt zien, geef niet toe. Ook als het goed voelt. Houd voet bij stuk en houd afstand, door gewoon uit te gaan met je vriendinnen of door alleen te zijn. Laat je vriendinnen je tegenhouden als je teveel met hem bezig bent.
Hi E., je vertelt jouw leeftijd wel, maar niet die van hem. Allereerst moet je je afvragen waarom je je zo vastbijt in een jongen die nog een leven voor zich heeft. Op deze leeftijd een relatie beginnen betekent niet dat je je hele leven bij elkaar blijft! De kans is duizend maal groter (citaat van Dr. Phil) dat het gewoon uitgaat en er nog (vele) andere gegadigden zullen volgen. Je praat over 'een eerlijke kans' om hem terug te krijgen, die je niet gekregen zou hebben. Maar beste E., dat is de wereld op zijn kop. Waarom positioneer je jezelf zo afhankelijk, alsof je leven afhangt van zijn wil om jou een kans te geven. Wie toch over kansen wil praten, moet het gewoon omdraaien. Hij moet van JOU misschien nog een kans krijgen, en niet andersom ;). Je schreef verder dat hij nogal egocentrisch lijkt, maar dit is op deze leeftijd niet bijzonder. Hij is totaal niet klaar om een serieuze relatie te onderhouden. Je bent onbewust gebruikt om mee te experimenteren en jij deed dat bij hem precies zo. Het verschil is dat jij meer voor hem bent gaan voelen dan hij voor jou. Jij uitte je gevoel door hem te claimen, hij door maar toe te geven. Maar wie de ander wil veranderen, komt niet ver. Deze relatie ging dan ook niet om gedragsveranderingen die wel of niet werden doorgevoerd, maar om jouw wanhopige wil om een relatie te hebben terwijl vriendschap een veel stabielere basis geweest zou zijn. Ook voor een eventuele relatie later. Daarom kon het niet anders dan fout gaan. Maar als deze jongen echt voor jou gemaakt is, dan zal hij terugkeren. Ook al duurt het nog vijf of tien jaar. Ik acht de kans voorlopig gering… Sterkte, A.
tja dat was niet erg slim van je..maar wat ik zou doen als ik jou was of hem gewoon even een tijdje met rust laten en later opnieuw met hem proberen of met hem gaan praten over wat allemaal gebeurd is en zeggen dat je heel veel spijt hebt en dat je dat niet meer zal doen maar wat ik zelf heb gemerkt is dat jongens dat niet snel geloven dus dat word dan wel moeilijk maar als je gewoon probeert om met hem te kunnen praten dan komt het waarschijnlijk wel goed dus veel succes!
Vooropgesteld de vrouw in mijn verhaal is het niet mijn ex. Ik heb vorige dinsdagavond een date gehad met een dame die ik via een datingsite heb leren kennen. Het ijs was al gauw gebroken… we waren heel open in wat we vertelde en ook heerlijk gelachen met en om elkaar. Al met al een leuke gezellige avond gehad (voor de duidelijkheid geen sex/intimiteit). We zijn wat gaan drinken op neutraal terrein in de stad. Ik betrapte mezelf erop dat ik wel gecharmeerd van haar was en erg leuk vond. Ze vroeg me haar daarna thuis te brengen. Dat heb ik gedaan en hebben in de auto nog wat nagepraat. Allebei spraken we uit dat we elkaar weer wilde zien. Ik was volgens haar haar type, aantrekkelijk, lang, lief, humor etc. Uiteindelijk is ze me auto uitgestapt en daarna ben ik naar huis gereden. De dagen die volgde bemerkte ik een terughoudendheid bij haar (o.a. kort en bondige app). We hebben toen een paar keer gebeld en ze vertelde dat ze druk voelde. Ik vroeg haar of ik daar iets in deed en zo ja wat ze van mij nodig had of hoe ik haar kon helpen. Ze gaf aan dat ik daar niets in hoefde te doen, dat het iets van haar was. Ik ben openhartig tegen haar geweest dat ik haar weer wil zien. Afgelopen maandag was de dag dat onze agenda's het toelieten om elkaar weer te treffen. Dus al lagen onze belevingen uit elkaar hadden we afgelopen maandag 2e date gepland. Omdat ze aangaf druk te ervaren dacht ik er goed aan te doen tot die tijd wat afstand te bewaren. Maandagmiddag belde ze me op dat ze het niet zag zitten om af te spreken.

Hi P., je vriendin is bang om teveel voor je te voelen en een relatie te 'moeten', dus heeft ze voor zichzelf een muur opgetrokken. Zo kun je niet te dichtbij komen. De oorzaak hiervoor lijkt mij die diepe angst om verlaten te worden, want dit is tenslotte al eerder gebeurd. Dat er een gebrek aan gevoelens zou zijn, is niet juist. Alles bulkt van de emoties. Het komt haar alleen het beste uit door uit te spreken dat ze minder gevoel voor jou zou hebben, dan jij voor haar. Dit maakt ze zichzelf wijs om zich veilig te stellen. Tot zo ver de achtergrond. De vraag is nu hoe je dit verder aanpakt. Zoals het nu gaat blijven jullie in dit cirkeltje ronddraaien en zal er weinig verbeteren. Daarom denk ik dat je wat radicaler te werk moet gaan en haar echt een tijd alleen moet laten. Voorwaarde in dit geval is dan wel dat je haar dit vertelt, zodat ze de komende tijd kan gaan nadenken (en jij hoopt dan natuurlijk dat ze je gaat missen!). Spreek met haar af dat je na een paar maandjes contact met haar opneemt, zodat jullie elkaar met frisse blik kunnen bekijken. Zo doormodderen werkt niet, maar straks een realistischer en verstandiger begin kan wel werken. Als het ook na een lange pauze tussen jullie niet gaat, dan moet je je afvragen of je er nog wel energie in wilt steken. Maar dat is jouw geheim voor nu. Groetjes van A.
Wat jij gedaan hebt valt onder bedriegen en daar is geen excuus in de wereld goed voor. Hoeveel spijt je nu ook hebt, je ex verdient beter. En als je dat niet weet, dan denk je alleen maar aan jezelf en is het zeer egoïstisch van je. Als je ook maar een beetje verstand hebt in je kop, laat je haar gaan zodat ze gelukkig kan worden met iemand waardig. De harde waarheid. Wat jou te doen staat, is dezelfde fout niet opnieuw maken met de volgende waarmee je een relatie begint. En zorg dan dat je die kans ook niet weer verpest.
×