Verder voel ik me er nu overigens wel goed bij dat het over is. Ik mis haar heel erg, maar dit is wel het beste en ik wil haar persoonlijke ontwikkeling ook niet in de weg zitten. Het aparte is dat ik dacht toen het nog aan was, dat het beter was (om oud te kunnen worden) dat ze nog meer van de wereld had gezien, zoals andere partners e.d. En het mooie is eigenlijk dat ze helemaal daar zit en ik er zelf geen last van heb (dat ze niet in mijn sociale kring ontdekt, want dat zou pijnlijker zijn). Dit is wat dat er gaat het perfecte moment voor haar om te ontdekken. Dus daar berust ik nu wel in.
En daarbij ging het eigenlijk ook niet werken zo. Ik stresste als ze daar zat omdat ik wist dat ze goedgelovig was naar alle mensen en iedereen te vriend wilt houden, en voor niemand onder wilt doen. Wat voor haar leuk praatje met een jongen was, was voor die jongen waarschijnlijk met een andere bedoeling, maar zij zag dat nog niet. Mijn gevoel zei dan ook dat ik niet haar moet afschermen, maar dat ze zelf moet ontdekken dat jongens ook verkeerde bedoelingen kunnen hebben. Als je jong bent,ben je naïef, dus laat maar lekker ontdekken, denk ik nu.
Na bijna 30 jaar met elkaar en 25 jaar getrouwd is mijn vrouw verliefd geworden op een ander man die bij haar en onze dochter in het orkest zit, ik ben ten einde raad want ik hou zoveel van haar. Zij heeft nu onze relatie beëindigd. Dit is de tweede keer dat mij dit overkomt. Ook mijn eerste vrouw is ook overgelopen naar een andere man na 11 jaar huwelijk. Ik wordt in november 65 jaar en hoopte met mijn vrouw een fijne ouwe dag te hebben. mijn vrouw is 11 jaar jonger dan ik en ziet er bijzonder goed uit. En ik ben Fysiek niet meer in orde. en heb al een CVA gehad. Ik heb 6 kinderen en samen hebben wij er 4 met een klein kind van ons beide. Mijn jongste dochter die nu bij mijn vrouw woont is pas 15 jaar. a.u.b kunt u mij helpen ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik ben nu depressief en dat werkt natuurlijk ook niet in mijn voordeel, maar de gedachte aan mijn jongste dochter houd mij nog op de been. Reactie infoteur, 01-02-2016
Als je graag een serieus gesprek met hem wil voeren, denk dan goed na over hoe je hem benadert. Benader hem niet op een al te serieuze manier. Dit kan bedreigend overkomen en zijn bindingsangst aanwakkeren. Wees opgetogen en positief. “Ik breng heel graag tijd met je door en ik voel me gelukkig als ik bij jou ben. Ik wil graag checken of we nog steeds op één lijn zitten. Ik weet dat het nu nog te vroeg is, maar ik wil in de toekomst graag trouwen. Ik wil er zeker van zijn dat ik met iemand date die dezelfde waarden als ik heeft. Begin je mij als iemand te zien waarmee je dat uiteindelijk zou willen, nu we elkaar steeds beter leren kennen?”

Door te praten met hem heb ik hoop gekregen (maar hij blijft maar zeggen dat hij mij geen valse hoop wil geven), toch liet hij in het gesprek doorschemeren dat hij zelf ook twijfelde. Dat hij niet meer zeker was van zijn beslissing. Hij stuurt dus gemixte boodschappen naar mij. Deze boodschappen brengen mij volledig van mijn stuk en nu weet ik echt niet meer wat ik moet doen. Het enigste wat ik wil is hem terug mijn lief kunnen noemen. Mij terug goed voelen. Kortom, ik wil hem terug en ik wil hem gelukkig maken. Maar hoe moet ik dat doen...?
Ik en mijn vriendin zijn al een aantal maanden uit elkaar nadat zij de stap gezet heeft een einde te maken aan onze relatie van 5j. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee en zie ze nog ontzettend graag! Ik weet waarom ze de stap gezet heeft en ben haar ook dankbaar omdat ik nu besef hoe graag ik ze zie en waarom het fout gelopen is. Ik wil er dan ook alles aan doen haar te bewijzen dat we het ook anders kunnen aanpakken. We hebben nog contact gehouden omdat we wel vrienden willen blijven. Maar doordat zij merkte dat ik nog steeds gevoelens voor haar had hebben we nu wat minder contact met elkaar. Nu sturen we af en toe een sms maar als ik iets vraag over persoonlijke dingen dan klapt ze dicht. Ze vindt wel dat we nu goed bezig zijn en dat ik geen schrik moet hebben dat ik haar nooit meer zal horen door nu even door te bijten.
Hallo,mijn hart gebroken na twee jaar een aan en uit relatie,heeft mijn ex de definitieve stap gezet,zij wil mij niet meer zien niet meer horen haat me zeg ze,ik ben stalker,ziek allerlei verwijten...idd na onze breuk ik ben echt paniek geworden we zijn nu 1maand uit elkaar en ik heb helaas elk dag gesmeekt echt zielig...nu ik ben beetje rustig maar het gemis is een hel elk dag opnieuw,ik voel me schuldig want door mijn jaloezie en wantrouwen is het stuk.ik weet zij hou nog van mij maar we zijn allebei moe in het hoofd. Ik heb soms paniek omdat ik hele dag denk ze ga iemand nieuw leren kennen ze ga mi vergeten....is echt pijn ... Is meschien cliché maar ze is mijn grote en ware liefde pffff wat moet ik doen? Grtjs
ik heb sinds een week een vriendin en ze wil het al weer uitmaken met mij. Ze zegt dat ze iemand heeft leren kennen en dat ze zich zeer goed voelt bij hem. Ze twijfelde eerst om het uit te maken, maar ik denk dat ik haar daarna te veel probeerde te overtuigen om het niet te doen. Want daarna was ze bijna zeker dat ze het ging doen. Ik vroeg of ik nog een kans had. En toen zei ze later misschien. Ik heb toen gezegd dat ze moest kiezen en als ze de ander zou kiezen dat ze mij kwijt was en dat ik nu met haar wil en niet later. Kan ik nog iets doen want ik ben zoooo verliefd op haar en wil haar egt niet kwijt. We zijn nu ongeveer 2 weken later en ze heeft al 2 keer contact met me gezocht via facebook. Ze zij hi en vroeg of alles goed was, ik zei alles goed enzo en toen ging ze weer offline. Wil dit nu iets zeggen of niet. Wat kan ik nog meer doen, want ik mis haar zo ontzettend. Help mij alstublieft :’s.

Toch zou ik uiteraard graag een aanwijsbare reden willen hebben, een reden welke het causaal verband tussen mij/mijn of haar acties en het plots verdwijnen van haar gevoel verklaart. Daarnaast hoop ik haar uiteindelijk terug te winnen. Ik heb gelezen over bindingsangst op de site, wat niet veel bij vrouwen voorkomt, maar ik herken daar wel wat in bij haar. Hoewel, aan de andere kant, ze heeft wel een relatie van 6 jaar volgehouden en ook samen met die ex van haar een zaak gerund en ook veel bij die persoon geweest voor langere tijd. Ook twijfel ik of ik misschien wel haar "rebound" ben?

Wijze woorden dat laatste. Je hebt inderdaad gelijk. Ze zit momenteel erg met zichzelf in de knoop en ik weet inderdaad niet of ik dat wel wil. Ik ben bereid om iemand te helpen die hulp nodig heeft maar niet ten koste van mijzelf. Ik laat het je nog weten hoe het etentje verloopt maar ik heb in de tussentijd een leuke ontmoeting gehad en ga zaterdag op date. Het kan snel gaan. 🙂

Je maakt nu een enorme beslissing. Dus zorg ervoor dat het de juiste is. Je hebt 30 dagen om het te doen, dus neem je tijd. Ontspan en doe de dingen die je beter doen voelen. Als je voelt in je leven dat je zonder je ex gelukkiger bent,  dan zal je realiseren of je al dan niet de juiste beslissing neemt. En dat is uiterst belangrijk voordat je doorgaat naar de volgende stap, die om terug contact te maken.
Eigenlijk was ik daarmee wel uitgepraat, want ik leek niet echt tot hem door te dringen, dus ik heb het erbij gelaten. Een week later kreeg ik weer een mail van hem en dit keer met de vraag om af te spreken om bij te kletsen samen. Sjonge, in die 2 jaar is dit de eerste keer dat dat initiatief komt, al die tijd was ik degene die wilde praten… Oke, we zijn weer heen en weer gaan mailen en het werd zelfs weer gezellig. Hij ging zelfs nog zijn best doen om de filmpjes boven tafel te krijgen van die reis, want die had ik nog altijd tegoed en hij vroeg of hij met een fles wijn naar mijn huis zou komen. Dat heb ik niet gedaan… borrel in een cafe leek mij beter ;-)
Wraak is zoet. En zeker waar het jouw overspelige en bedriegende ex betreft. Al die tijd leefde jij in een waan. Je dacht dat jullie het goed hadden samen en je was je van geen kwaad bewust. En waarom zou je ook? Jij was volledig geïnvesteerd in jullie relatie en in je ex-partner. Je had het volste vertrouwen in hem/haar en was ervan overtuigd dat jullie relatie nog lang zou voortduren.
Ik zit ook echt in een rollercoaster van emoties omdat ik zo sterk het gevoel heb dat het nog niet helemaal over kan zijn, en weet dat zij ook nog diepe gevoelens heeft maar ze probeert weg te stoppen d.m.v. geen contact hebben, maar ondertussen niets uit sluit. Ik zou het zo graag willen laten rusten zodat ik me ook op mijn studie en werk kan focussen, maar tegelijkertijd blijven de gedachten in mijn hoofd spelen en blijf ik hopen op dat ze tot bezinning komt terwijl ze straks alleen in het buitenland is. Hoewel dit ook niet goed is omdat ik mezelf geen valse hoop wil geven.
Ik ben helemaal niet iemand die me levensverhaal op internet gooit, maar ik ben nu wel aardig ten einde raad. Nu een jaar geleden heb ik mijn ex leren kennen, de vonk sloeg direct over, alleen zat ik nog in een relatie en hij ook. Beide hebben we dit stop gezet en zijn met elkaar door gegaan, na een maand woonde ik al bij hem in. Ik heb hier werk gezocht en gevonden (hij woont in Almelo, ik woonde in Friesland) alleen in deze tijd heb je de banen niet voor het uitkiezen, en kwam ik terecht in de schoonmaak, 5 dagen pw van 17:00 tot 20:00. Ik heb altijd gewerkt als receptioniste dus dit was een hele verandering. Ook kwam mijn vriend ongeveer om 16:00 thuis, hadden we een (meestal nog niet eens) uurtje samen en dan moest ik aan het werk, rest vd dag verveelde ik me, een compleet nieuwe stad waar ik niemand kende. Al vrij snel volgden er irritaties, om t feit dat ik niet op me plek was, me familie/vrienden miste, en financieel hadden we het niet erg breed, konden dus ook nooit echt dr op uit een weekendje ofzo. Na 6 maanden ben ik met ruzie terug naar Friesland gegaan met me spullen. Toch bleek er nog wel een hele duidelijke klik te zijn, en bleven we wel bij elkaar. Maar het werd dus wel een lange afstand relatie. Er is toen, bij mij om nog steeds onverklaarbare reden veel onzekerheid gekomen, het idee dat hij niet genoeg van me hield, al zei die dat honderd keer en liet hij dat ook wel voelen (achteraf zie ik het wel dus…) ik claimde hem, legde op alle slakken zout en was zo jaloers als wat. Om gek van te worden. En dit werd hij dus ook. Op een gegeven moment kwam ter sprake om hier in Friesland te gaan samenwonen, maar ik geloofde niet dat hij dat wou. (vraag niet waarom niet.) en bij alles wat hij zei dacht ik dat hij een excuus zocht om maar niet te hoeven samen wonen met me. En toen hij uiteindelijk besloot om (nog) niet te gaan samenwonen met me, was het ZIE JE WEL! terwijl hier had ik hem naar toe gedreven. We hebben toen een time out genomen, heb 3 weken niks gehoord en hem niet gezien, en hij was niet te bereiken. Toen we weer in contact kwamen en hij een weekendje bij me was, was het hele time out van de baan en waren we weer een setje, ik had beloofd dat ik niet meer zou claimen en zo onzeker zou zijn. Dit ging een week goed… Ik ben een lang weekend in Almelo bij hem geweest, wat over het algemeen heel fijn was. Toen ik woensdag weer terug ging naar huis had ik voor hem een briefje op bed gelegd waarbij ik hem bedankte voor het fijne weekend en dr in zette van hem te houden. Hier kreeg ik geen reactie op en het was compleet mis bij mij, zie je wel dat hij niet van me houd. Toen hij sorry schat zei, was het nog niet goed, want er was niks gezegd over dat hij het briefje lief vond ' zucht' Al met al is dit uitgelopen op ruzie, en heb ik het 'uitgemaakt' zowel via whatsapp als sms. (laf he) toen heb ik niks meer van hem gehoord. en stonden een paar dagen dr na mijn inboedel tegen me huisje aan vanuit Almelo. Ik was kapot. Maar er was nog steeds geen contact te krijgen, ik smste hem vaak, net als bellen. Geen reactie, tot ik een whatsappje stuurde over een vraag van mn computer. Om een lang verhaal kort te maken, hij heeft me toen gebeld, hebben samen via telefoon me computer gemaakt. Verder niet veel over ons gehad en ik was vrij neutraal (niet van binnen hoor) de volgende dag vroeg ik via whats app of hij nog toekomst zag, hij zei dat ik niet goed aan de telefoon had geluisterd waarin hij zei dat ik eerst moet veranderen en het zo niet trekt. Maar nee ik zag alleen het negatieve en vroeg of hij nog vrienden wou blijven dan, sindsdien ben ik geblockt op whatsapp. dat is nu 4 weken terug. Ik wou duidelijk weer te snel en heb (wederom) niet naar hem geluisterd/geloofde hem niet. Ik heb geprobeerd hem met rust te laten, wat niet zo goed ging. Maar het waren geen kwade smsjes, alleen lieve dat ik hem miste etc. waar ik geen reactie op kreeg. Later heeft me vriendin contact met hem gehad via whatsapp. Waarin die aangaf nog van me te houden maar blij is dat hij niet meer zo'n stresskonijn om zich heen heeft. Dat ik eerst moest veranderen. En toen me vriendin vroeg of hij nog toekomst zag zei die dat hangt van mij af (mij als in de zin van ik;)) Maar dat hij nu eerst even rust wou Dit deed me goed. Het was nog niet helemaal gesloten boek. Ik heb hem redelijk met rust gelaten omdat ik wist dattie dat wou. Tot het weekend, er was weer een probleem met me computer, ik sms hem. geen reactie. en dat schoot verkeerd. Heb hem uitgemaakt voor leugenaar dat hij niet van me houd en dat hij een ander heeft (al heeftie tegen me vriendin gezegd van niet) En toen kon hij wel reageren! Hij was blij dat ik hem liet beseffen waarom hij me terug naar Friesland heeft gestuurd. En dat hij zn eigen leven weer gaat opstarten, maar wel zonder mij. Toen ik hem terug smste offie dan helemaal niks meer voor mij voelt, me niet heeft gemist en alle toekomstdromen heeft laten varen die we samen hadden. kreeg ik een sms terug dat hij dat niet zegt, maar dat ik direct weer op de kast zit als hij niet direct reageert, dat ik dus na een maand nog geen steek ben veranderd. En dat hij nu helemaal met rust gelaten wil worden door me, niks meer met me te maken wil hebben. AUW! Ik weet donders goed dat ik aan mezelf moet werken, want ik maak hem ook knettere gek met me (onnodige) onzekerheid claimende jaloezie. En afstand is nu ook niet verkeerd. Maar. Help. Wat moet ik nu? Wat moet ik nu denken? En dit hele verhaal is nog maar een heel kort deel van hoe ik reageer op dingen. Ik ben niet makkelijk. Maar daar ga ik aan werken, maar wil hem niet kwijt. Reactie infoteur, 14-11-2012
Drie maanden geleden is het uitgegaan tussen G en mij. We zijn 4 jaar samen geweest, waarvan we net anderhalf jaar samenwoonden, maar het laatste half jaar ging het niet meer zo lekker tussen ons. We kregen steeds meer irritaties en hadden ook steeds minder intimiteit. Het was al twee keer eerder uitgeweest tussen ons, maar toch elke keer weer vrij snel terug bij elkaar gekomen. Ik heb al die jaren nooit volledig het gevoel gehad dat wij echt oud zouden worden samen, ging er eigenlijk nooit voor de volle 100% voor. In tegenstelling tot mijn ex, hij was ervan overtuigd dat we oud zouden worden samen en misschien wel kindjes zouden krijgen. Ik sprak mijn twijfels regelmatig uit. Op een gegeven moment maakte hem dit natuurlijk onzeker en ging veranderen. Hij werd passiever, deed minder moeite voor me, wilde minder intimiteit, minder leuke dingen doen samen. Ik bracht mijn tijd meer door met vrienden en hij vond dat ook allemaal prima. We hebben uiteindelijk samen besloten er een punt achter te zetten. Ik stond er voor honderd procent achter, dacht ik. Nu, wat maanden later, mis ik hem verschrikkelijk en besef ik hoeveel ik eigenlijk om hem geef. Ik baal hoe het gelopen is. We zijn heel goed uit elkaar gegaan en wilde na de breuk ook gewoon contact houden als 'vrienden'. In het begin was dit regelmatig contact via de sms en soms elkaar zien. Dat kwam voornamelijk vanuit hem. Na een maand werd dit minder en is er zelfs 5 weken helemaal geen contact meer geweest. Tot gisteren, hebben we elkaar weer gesproken via de telefoon en dat was een Superleuk gesprek. Ook veel oude herinneringen opgehaald en het gehad over onze relatie. Ik wil hem terug! Ik ben ervan overtuigd dat we bij elkaar horen! Al mijn twijfels zijn verdwenen. De vraag is, hoe kan ik dit nu het beste aanpakken?
Herkenbaar, heb ik ook gehad. Onbereikbaar maar achtergekomen bang om te binden i.v.m verleden. Maar ondanks alles zijn we toch vrienden gebleven. Want hij wist dat ik hem heel erg leuk vond etc. Was echt lieve man, nu nog steeds. Hij zal ook deel plekje hebben. Maar op gegeven moment moet je toch verder ook al dacht je iemand te hebben gevonden. Maar hoe langer je dacht hoe gekker je werd. Gaf ik mijn hoop op. Je wil er niet aan geloven, maar ja helaas is het zo hard in deze tijd. Hij had geen bezwaar dat ik kind heb. Daar hield hij wel rekening mee. Wil geen onzekerheid meer, wil gewoon van het leven genieten. EN het beste van maken met mijn zoon van bijna 6. Go girl! Je kunt het he.
Ik heb haar vraag beantwoord maar ik ben ontzettend bang dat ik alles verkeerd doe. Ik ben totaal verward en weet niet wat te doen. Ik wil dit nog redden. En ik ga eerlijk zijn, ik kan niet slapen, niet eten, en ik denk continue aan haar en heb de hele dag hoofdpijn en stress vanwege alles. Ik lees hier wat de do's en dont's zijn die een man moet doen. Het is zo moeilijk. Mijn woorden zijn op omdat ze voor haar "hol" aanvoelen en dat kan ik begrijpen. Hoe kan ik laten zien aan haar dat ik haar wel wil begrijpen, en dat ik nog wel wil vechten voor wat wij hebben? Ze wilde het afsluiten maar ik heb gezegd: "je kan het pas echt afsluiten als je weet dat ik niet meer wil vechten. Ik heb het zo verknald en ben radeloos. En ik voel me schuldig. Ik heb ze diep gekwetst. Altijd als ze boos wordt weet ik niet wat ik moet doen, wat ik erop moet zeggen. En zij voelt zich alleen door mij. Hoe laat ik aan haar terug zien dat ik een hart heb? Wat kan ik nu zeggen tegen haar om mijzelf weer aantrekkelijk te maken? En hoe laat ik zien dat ik probeer om haar te begrijpen en mezelf aan de kant wil zetten?

Verder geef je aan dat je tegen een burn-out aanzat. Hoe gaat dat tegenwoordig op dat vlak? Was dat echt helemaal verdwenen toen je je meest recente relatie aanging? Als het teveel voor je wordt, alle stress, zorgen en angst, dan is het belangrijk om daar structureel iets aan te doen. Los van het krijgen of houden van een partner. Zorg goed voor jezelf.
Wat betreft haar hebben, ons prive contact staat op een laag pitje, dus van haar kant "lijkt" er geen "gemis". Ook heb ik via een kennis vernomen dat het contact met die mannelijke vriend opgeschroeft is, tenminste deze week heeft ze hem al 3 keer gezien (ook een keer met andere vrienden erbij). Het hoeft niks te betekenen want in pricipe ziet ze al haar vrienden veel… Hij had zelfs gebeld toen ik met pasen bij haar was, alleen hoorden we de telefoon niet en ze heeft hem pas de volgende dag (24 uur later) terug gebeld (had ik ff gecheckt). We hebben ooit wel eens een pittge gesprek gehad over ons en iedere keer zegt ze er niet klaar voor te zijn, stabiel te willen zijn, niet te weten of het een vrouw of toch een man word… Maar ja als ik dan kijk naar pasen en hoe gezellig het in principe was, niet dat we aan elkaar zaten te plukken ofzo, het was gewoon gezellig.
Mijn ex en ik zijn nu een maand uit elkaar na een relatie van 1 jaar en 4 maanden. De eerste 9 maanden waren fantastisch, ondanks privéproblemen bij mij (mijn vader was ernstig ziek en een sterfgeval). Vanaf keer twee dat we elkaar zagen wisten we gelijk dat we elkaars droompartner waren, dat is nooit veranderd. Na die 9 maanden ging het weer wat beter met mijn vader en zijn we gaan samenwonen, maar toen kwam alle ellende erbij pas uit. Emotioneel, slecht slapen etc. Ik ben toen zelfs naar een psycholoog geweest om allerlei jeugdtrauma’s die omhoog kwamen te verwerken. Ik heb nog nooit zo’n moeilijke periode met mezelf gehad…
Ik weet niet goed hoe ik haar moet benaderen op dit moment. Aan de ene kant wil ik er zijn voor haar, omdat ze het nog steeds niet gemakkelijk heeft, maar aan de andere kant is het wel moeilijk, omdat ik nog steeds die hoop koester dat het terug goed komt. Ook de schrik dat ze iemand anders zal vinden, mij zal vergeten (of vergeten wat we hebben gehad) is wel heel erg aanwezig.

Dus, zo staan de zaken nu. Het vreemde is dat ik niet eens verdrietig ben, of boos. Misschien had ik hier op gerekend? Misschien is dit nodig om hem te doen beseffen dat het tussen ons beiden nog niet zo slecht was? Ik voel me wel gekwetst, maar ondanks dat was onze avond/nacht samen echt heel bijzonder en heeft ons beiden laten zien dat hetgene wat er tussen ons is, niet 'zomaar' iets is. Dat gaf ex ook meteen toe.

Hoi. M'n vriend heeft t op oudejaarsdag uitgemaakt (gisteren) om de volgende reden; hij vindt dat ik hem niet genoeg ruimte heb gegeven en hij heeft altijd een dubbelgevoel als hij bij z'n vrienden is, alsof ik boos op hem ben, hij heeft het gevoel alsof ik bij alles wat hij doet over z'n schouder mee kijk, en voor hem voelt het alsof ik hem helmaal in bedwang heb. Hij heeft dit voor mijn gevoel nooit eerder aan mij gemeld en ik heb waarschijnlijk de zogenaamde signalen die hij me heeft gegeven over het hoofd gezien. Hij zegt dat hij er wel eerder over heeft willen praten, maar dat ik hem volgens hem de ruimte er niet voor geef. Het heeft nooit gevoeld alsof er iets aan de hand was, en dan opeens maakt hij het uit. Ik ben hier echt kapot van omdat hij mijn eerste echte liefde was. Ik doe alles voor hem en ik zal alles voor hem geven. Wat moet ik doen? Komt dit nog goed? Reactie infoteur, 11-01-2016
Hi Sonja, door gezamenlijke vrienden en het werk kom je maar moeilijk los van elkaar. Het is duidelijk dat ze zich uiterst eenzaam voelde tijdens dat etentje, ook al was ze omringd door talloze mensen. Je ex is sowieso ingewikkeld om mee om te gaan. Het ligt hierdoor bijna voor de hand om er juist de draak mee te steken en haar door elkaar te schudden. Maar dat zal haar waarschijnlijk nog verder van je af duwen. Een goed gesprek over de dingen die haar dwarszitten levert ook al niets op want ook daarbij gaat de focus op negativiteit, precies wat je niet wilt als je het contact goed wilt houden. De strategie om haar maar te laten tobben is dan ook het beste. Je doet niet anders dan haar verlangens inwilligen, want dit is zoals zij het wil. Prima toch? Jij laat nu zien er veel minder moeite mee te hebben dan zij, en dat is wat ze eerder nooit had gedacht. Het kost dan ook tijd voor haar om in te zien dat jij haar minder nodig blijkt te hebben dan zij jou. Wintersport is nog ver weg, maar ik denk dat ze dat leuk genoeg vindt om zich tijdelijk over de problemen heen te zetten en de 'last' dus maar accepteert. Groetjes, A.
Ik ben nu toch al ongeveer twee maanden bezig met haar en ik heb zeer veel grveoelens voor haar en zij ook voor mij, maar ze zegt dat ze ergens twijfelt. Ik werd iets te opdringerig (dat geef ik toe). Na een maand bezig te zijn heb ik seks gehad met haar en toen wou ik echt een relatie met haar. Maar er is ook een andere boy waar ze ‘vroeger’ ook gevoelens voor had. Maar deze jonge zit in haar vriendegroep die ze bijna elke week ziet. Nadat ik zei dat ik het even niet meer zag zitten met haar want het duurde te lang en het leek dat ze me aan het lijntje hield stuurde ze me vier dagen later dat ze me erg mist… dus begonnen we toch terug een beetje te praten. Maar vier dagen daarna kuste ze en deed ze voorspel met die jonge waar ze vroeger gevoelens voor had. Ze heeft dit wel direct verteld aan mij en zei dat ze enorm spijt had en dat ze nu kon beslissen en dat ze zich beter hij mij voelt, dat ze me echt wilt… dusja ik eerst heel boos,maar ik veegeef het haar. Nu praten we terug met elkaar ( vijf dagen erna) maar zegt ze opeens dat ze minder wilt sturen met mij want ze vind het irritant. Ze heeft wel heel veel last van mood swing en kan de ene moment super lief zijn voor mij en de andere moment niet. Ze is vroeger ook bedrogen geweest door haar exen. Ze heeft dus volgens mij (B)(b)indingsangst, maar weet het ook niet of het met een grote B is of met een kleine b. Ze heeft me ook al explicite foto’s gestuurd (3 dagen geleden) en dat styyr je toch ook in vertrouwen volgens mij. Maar ik weet niet wat ik verkeerd doe want het lijkt alsof ze geen relatie wilt want ze wilt altijd wachten. Kunt ge me helpe? Alvast bedankt!
In het begin nog een beetje huiverig, want ik heb de afgelopen jaren twee relaties gehad die niet helemaal goed verlopen zijn. Ik heb dus in het begin aangegeven dat ik niet meer zo in relaties geloof. Maar we waren zo verliefd, dat ging ons toch niet gebeuren? Als ik weleens wat onzeker werd (het ging "te goed") zei hij steeds… niet twijfelen aan ons!
Klopt onze vakantie was al geboekt en dit kost veels te veel geld om te annuleren. En inderdaad dit is ook de reden van waar wij nu staan en zolang dat wantrouwig blijft, zal t weer mis gaan. Daarom wil ik nu aan mezelf werken en hopelijk zal hij zien dat ik volwassen kan zijn. Maar wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat ik het gevoel van vertrouwen weer bij hem kan opwekken? Ik wil dat hij een fijn gevoel bij me heeft en weer in me wilt geloven. Voor nu zal voorlopig mijn afstand van hem houden en hem de ruimte geven.

Hoewel onze “relatie” op een verkeerde manier begonnen is, denk ik dat ik van mijn kant (al klinkt dit misschien raar) zijn vertrouwen weer moet terug winnen. Ik ben een vrij ongeduldig persoon en vergeef vrij snel en hij is iemand die heel koppig kan zijn en vanuit principe voet bij stuk kan houden… dat blijkt wel uit het negeren voor langere tijd.
Goed beschreven dit levensgebied, ik denk hier zelf al jaren over na, wat mij opvalt is : je leest zoveel over liefde en relaties, maar waar ik bijna niets over lees is, waarom vinden we het allemaal normaal om relaties aante gaan, huwelijken, omdat het al heel lang normaal is ?we leven in veranderende tijden, en ik geloof niet in het voortduren van dit soort relaties, natuurlijk hebben we elkaar nodig, om te leven en te leren, maar de individualisering gaat door, ook het leren leven met liefde in onszelf, en – – – we hebben elkaar niet meer nodig, zoals het altijd geweest is, mannen, vrouwen kunnen zelfstandig leven, financieel en practisch, met liefde voor zichzelf, anderen en het leven.
Mijn verhaal is ook iets aparts… Mijn ex (nu 22) en ik (31) waren 3,5 jaar samen. We hebben elkaar op een heel romantische manier leren kennen, via een studentenjob toen. Ik was haar "peter" en ze had een helse eerste dag. Ik ben veel langer ter ondersteuning bij haar gebleven dan ik hoefde. Er was meteen een klik en een maand later hebben we gekust en is ons verhaal begonnen.
Ik weet dat dit gek klinkt maar bij mij is het nu andersom. Ik heb het uitgenaakt en mijn vriendje lijkt dit tegen mij te gebruiken. Hij zit nu in de fasen negeren. En ik vind het vreselijk!! Okal ben ik niet meer verliefd op hem, het feit dat hij me negeert is ondragelijk!! Ik wil niet weer verkering maar ik vind het vreselijk dat hij verdriet heeft om mij en ik kan hem niet helpen!! Kan iemand mij helpen!?
maar met alles is hij bang om geconfronteerd te worden met mij, ik heb zoon gevoel dat hij het nog niet verwerkt heeft, terwijl hij dit vanaf dag 1 zegt dat tie het al verwerkt heeft, en er allang klaar mee was. maar dan denk ik dan koop je een paar maanden daarvoor niet een huis met me. ben bang dat het samenwonen gekilt heeft daarvoor hadden we een fantastische relatie,
Er zijn me echter paar dingen opgevallen waarover ik me wel wat zorgen maak, namelijk dat ze in een week tijd ineens 5 mannelijke vrienden op Facebook heeft toegevoegd, allemaal tegen de late uren en sommige midden in de nacht. Ze zei echter dat er geen ander in het spel was, dus ja, ik geloof haar wel op het woord, maar dit vind ik toch wel wat vreemd, aangezien ze een nogal bescheiden persoonlijkheid heeft en best rustig is.

Op een gegeven moment vroeg ik aan haar wat word het nou want ik kan deze twijfel niet meer aan. ze zou een week later met zeven vriendinnen op vakantie gaan naar een feest oord. ze zei dat ze heel erg twijfelde omdat ze mij niet kwijt wilde maar de laatste weken en maanden de ruzies niet meer aankon en dat niet meer wou. we hebben er toen voor gekozen om even uit elkaar te gaan. ze zegt ik kan je niet beloven dat het goedkomt maar ik hou heel veel van je en je blijft geweldig.

Hij keek weer naar andere vrouwen (nou en, ik kijk zo vaak met vunzige gedachtes naar andere mannen) etc. Helemaal in de war. Daar komt nog bij dat hij gestopt was met zijn studie, zijn ouders in extreme vormen druk op hem legden en hij wilde verhuizen naar zijn geboorteland. Dat was helemaal prima, want ik kon daar ook werken. Na een poosje plannen etc. kwamen die twijfels. Wil ik wel bij haar blijven, wat als de twijfels erger worden en ik dump haar daar? Etc. etc. helemaal in de war.


in mijn individuele sessie besef ik ook dat mijn kern intimiteit en affectie is en daardoor een deel van mijn zelfbevestiging komt. ik hecht me dus heel hard aan mijn geliefde en kan heel makkelijk mij over tekortkomingen zetten van mijn partner. dat maakt wel dat mijn pijn en verdriet nu heel diep en intens is. Ik ben dan ook gestopt met therapie en ben nu aan het zoeken naar iemand die rouwbegeleiding doet daar ik van mening ben dat ik wel ok ben, maar ik heb enkel moeite heb met verdriet, mijn droom die stuk ligt en haar loslaten. dit wil echter voorlopig niet zeggen dat het beter gaat… het is echt proberen overleven, ik ben stikkapot en voorlopig is het enige wat me op deze bol houdt mijn dochter, voor mezelf vind ik dat ik nu wel genoeg pijn heb gehad… ben het zat, voel me het slachtoffer van iemand anders slechte jeugd… en ik vind dat zij daar een verantwoordelijkheid had, voor we trouwden en een kind kregen. maar tegelijk besef ik dat het zinloos is om die discussie aan te gaan, want als het waar is wat ik denk dan is er helemaal geen ruimte om me binnen te laten en zal ik op een muur botsen. dus ik sta machteloos. voel me heel verdrietig daarover.

Al het goede komt in drievoud leert het gezegde ons. Mijn nieuwsgierigheid was dan ook gewekt waar ik al deze aandacht opeens aan te danken had. Ik ben deze drie dames dus eens gaan grillen. Waarom ze spontaan “weer eens wat leuks met me wilden doen.” De antwoorden waren anders geformuleerd maar kwamen alle drie neer op: ‘Jij bent goed voor mij geweest, dus ik ben graag bij jou.’ Belangrijke side-note in deze, van de drie waren er twee die het met mij hadden uitgemaakt…
Toen we nu breekten zei hij mij dat hij weer vrij wou zijn, dat hij nu zich wou volop amuseren en geen relatie wou. Blijkbaar niet want hij heeft een relatie. Hij zei me dat ook. Dat hij wist dat ik dacht dat hij loog maar dat hij die kans niet wou laten zitten met zijn nieuwe/oude liefde. Ik ging er vrij goed op in en wenste hem succes. Ik wil ook het beste voor hem maar wou dat hij die moeite voor mij deed. Ik heb besloten nietmeer op fb te gaan, een maand heb ik mezelf voorgesteld omdat 1) ik er niets van wil zien erop, we zijn er nog steeds vrienden op en zijn vrienden zijn mijn vrienden en 2) misschien doordat ik er nietmeer opga, hij zich afvraagt waar ik uitspook en hoe het met me gaat. Zoals ik al zei, ik ben hopeloos.
×