Wat haal jij uit dit gedrag? Waarom denkt hij dat ik erachter zit? En wat zou hem dat moeten uitmaken (gewoon negeren toch) ook ik word weleens anoniem gebeld zonder dat er iets gezegd wordt of ik heb een gemiste oproep van een anonieme beller. Ik dacht toen ook dat hij erachter zat maar heb hem dit niet gevraagd! Maar nu weet ik vrijwel zeker dat hij het was, want als hij mij verdenkt van anoniem bellen naar hem dan is het dus iets wat hij zou doen?
De reden voor hem is dat hij op dit moment geen relatie wil, erg onbegrijpelijk voor mij omdat hij wel zegt dat hij gek op me is en zeker ook omdat het heel erg leuk was wat we hadden (heeft hij ook bevestigd). Hij is al tijden erg druk en er zijn heel veel mensen om hem heen die verwachtingen van hem hebben en hij heeft van zichzelf ook nog eens een hoop verwachtingen.
Ik ben Kenny een 28j papa van een pracht dochtertje Amber die ondertussen bijna 1 jaartje is. Ikzelf ben zelfstandig in de event wereld, dus je hoort het rare uren, dat vraagt dan ook veel tijd en fisieke inspanningen van mezelf waartoe ik dan soms geen zin meer heb in andere dingen te doen zoals 3j geleden voor ik volledig zelfstandig was, uitgaan, film zien, enz… maar als papa veranderd dat ook, nu wat is er juist gebeurt, door de jaren bleef ons klantenbestand groeien enz… veel meer vragen van me dan dat ik soms aankon, waartoe ik soms frustraties uit het verleden, nu enz… op mijn vrouwtje uit reageerde maar niet fysiek zo ben ik niet laat dat duidelijk zijn.
Vrouwen blijken er namelijk heel goed in te zijn excuses voor hem te bedenken als hij ze niet de aandacht schenkt die ze zouden willen, of onduidelijke signalen afgeeft. De smoesjes die vrouwen dan voor mannen bedenken zijn eindeloos: Hij is nog niet toe aan een relatie, hij is bang om zich te binden, hij wil onze vriendschap niet op het spel zetten, enz.
Ik wil graag verder. Liefst met haar. Het is de vrouw van mijn leven. Maar ik kan het niet aan om wederom over een half jaar wederom teleurgesteld te worden. Ik sta voor een dilemma. Wacht ik of ga ik verder en bouw met een andere vrouw een nieuwe relatie op, waarvan ik weet dat zij ook hieronder zal lijden? Met deze kennis in het achterhoofd, ik niet wat ik moet. Help.

In de zomer van 2012 heb ik R. ontmoet. R. was gelijk verliefd op mij en helemaal gek op mij. Ik vond het een hele leuke jongen, maar verliefdheid was er nog niet bij mij, maar die is later wel gekomen. Omdat het ongeveer net 6 maanden uit was met een ex waarmee ik 4 jaar heb gehad, vond ik het lastig om gelijk iets nieuws te beginnen, dus in het begin was ik nog wel meer afstandelijk. Ik werd steeds verliefder op hem, maar daarbij komend werd ik ook onzeker. Ik vond hem leuk en wilde hem het liefst voor mij. Krampachtig was ik onzeker. Maar omdat wij ver van elkaar wonen is het soms lastig om af te spreken. Ik wilde weten waar ik aan toe was, terwijl R. veel makkelijker in het afspreken is. We hebben veel discussies gehad en omdat ik ver weg woonde was het zo dat ik in het begin al wel weekenden bij hem was. Op een gegeven moment (nadat hij 2 weken even weg was voor zichzelf) heeft hij verteld dat hij twijfelde aan ons en niet zeker wist of het wat werd (na ongeveer 4 maand gescharreld met elkaar te hebben). Toch hadden we echter nog een weekendje Parijs staan en hebben we dit samen gedaan. Na het weekend in de bus terug gaf hij aan dat zijn mening wel is veranderd. Echter had ik voor mijzelf besloten dat ik even rust wilde en het me beter leek als we elkaar even niet zouden zien. Hij was het hiermee eens en vond dit ook. Hij vond dat we even niets moesten hebben zodat we ook geen verwachtingen van elkaar zouden hebben. Na de reis ben ik nog een nacht bij hem gebleven aangezien we pas laat in Nederland arriveerden. Ik merkte dat hij heel veel om me geeft en ook zegt dat hij van me houdt. Hij laat dit zien door telkens mijn hoofd te pakken en dit bij zich te houden, mij te knuffelen en kusjes te geven. Ook toen ik vertrok kon hij het niet laten om mij veel te kussen en te knuffelen, net alsof ik lang weg zou gaan. Ook toen ik zijn deur uit liep heeft hij nog een minuut mij nagekeken. Ik vraag mij af wat dit nou te zeggen heeft? Hij wil wel even rust, maar laat wel veel affectie zien. Een dag nadat ik weg was kreeg ik gelijk een sms over hoe het was met mij en over hoe het shoppen was die dag. Ik reageerde hierop kort en niet met teveel inhoudt. Hij reageerde een paar x maar niet te snel (hij is ook niet zon smser). Ik belde hem gistermorgen op, omdat ik me zo rot voelde, maar voelde me stom dat ik aan dit verlangen toe had gegeven. Ik wil even afstand van hem, maar ik ben bang dat de afstand misschien wel maakt dat hij me niet gaat missen. Omdat ik niet kan zien hoe hij denkt, heb ik het idee da tik alleen maar dag en nacht aan hem denkt en hij mij misschien niet eens mist. Wat als hij in die paar weken een ander meisje ontmoet? Hij heeft toen we afscheid van elkaar namen ook duidelijk gezegd dat hij echt niemand zal ontmoeten en niks zal doen. Hij is daarin wel betrouwbaar en dat weet ik ook van zijn vrienden. Ik weet alleen niet hoe ik het aan moet pakken. Moet ik ons rust geven? Zo, ja hoelang? Hoe moet ik dan weer contact met hem opnemen? Gewoon zeggen dat ik in de beurt ben en of we een drankje kunnen doen? Je zou me enorm helpen, want ik wordt nu heel onzeker van mezelf!


op een zaterdag deed tie heel raar en er was een vriend bij hem, hij appte dat hij twijfelde dat tie het allemaal niet meer wist, vanaf toen ben ik 2 dagen later met spullen uit huis gegaan, om hem de ruimte te geven, uit eindelijk hadden we het een tijd gegeven maar heeft hij weer eerder afgebroken en gezegd dat hij er een punt achter wilde zetten , ervoor vechten vond tie niet waard ( terwijl je 6 jaar samen bent en er net voor gekozen heb om samen een huis te kopen). vanaf dat moment praat hij op deze manier over de breuk en verkoop huis, het doet me allemaal niks en jammer van het huis maar het is niet anders.
Mannen met deze vorm van bindingsangst wijzen een vaste relatie niet altijd af. Vaak hebben ze gezien hoe vrienden of kennissen hun interesses opgaven op het moment dat ze een nieuwe relatie aangingen. Misschien was daar de vriend die enthousiast golfer was maar vandaag de dag bijna nooit meer speelt. Of de gepassioneerde motorrijder die uiteindelijk zijn motor verkocht heeft. Een single man die deze veranderingen bij een vriend ziet, denkt niet: "waarom kan hij niet doen wat hij leuk vindt én een serieuze relatie hebben?" In plaats daarvan denkt hij: "een relatie zou het einde voor mijn hobby's betekenen."
nu bijne 2 weken geleden heeft zij besloten om er toch een eind aan te maken omdat de juiste gevoelens er niet meer zijn (het romantische, de passie). Blijkbaar is ze kort daarna terug met haar ex beginnen praten en 1 week nadat we uit elkaar zijn slapen ze al samen. Mijn vraag is nu of ze hem gebruikt om de leegte op te vullen die ik nu achterlaat of is ze van haar kant aan het proberen om haar ex terug te krijgen. alles wat ik kan opmaken wat zij vertelde over die relatie was dat het echt geen goede was.
Hi Hoopvol, ja, het is vervelend als er nog onafgemaakte issues rondwaren, of dat nu praktische of emotionele zaken zijn. Hierdoor ben je 'gevangen' in het verleden, maar ook in de hoop. En of dat goed voor je is valt te betwijfelen. De kans is namelijk heel reeel dat je over een paar jaar iemand anders vindt en je afvraagt hoe je in hemelsnaam zoveel tijd hebt kunnen vergooien aan een ex die dit helemaal niet waard was. Blijf je denken dat jullie bij elkaar horen, weet dan dat je het risico neemt dat het allemaal voor niets kan zijn en je straks met dubbel verdriet kan zitten. Bekijk altijd of een man je liefde of affectie wel waard is, want in een relatie is het altijd een optel- en aftreksom van 'geven en nemen'. Geef in de huidige situatie geen millimeter te veel. Aandacht en aan hem denken zijn allemaal 'cadeaus' waar hij waarschijnlijk geen raad mee weet. Groetjes, A.
Hi Verward, je verwarring is goed te begrijpen. Wie twijfels over de relatie uitspreekt is bezig de relatie af te breken, zo simpel is het. In je hele verhaal mis ik een zeer belangrijk gegeven, namelijk de praktische kant. Je zegt dat hij van de andere kant van de wereld komt. Welnu, als je de wereldbol bekijkt is er weinig hoop, of een van de twee moet zijn leven gigantisch wijzigen. Het lijkt erop dat hij terug wil naar zijn wortels, en het niet op zijn geweten wil hebben jou hierin mee te sleuren en je straks daar in de steek te laten. Ondertussen kwelt hij je door met liefdesuitingen en voel jijzelf heel sterk dat ie je soulmate is. Je moet nu kritisch naar de relatie en jezelf kijken. Jouw vriend doet dat ook, maar dan in erg negatieve zin. Hij pepert zichzelf in dat ie te jong is, dat ie zich eerst op andere zaken moet richten, dat ie ruimte nodig heeft, bla bla. Bindingsangst kan een rol spelen, maar wellicht heeft hij altijd al met de gedeelte gespeeld dat jullie relatie tijdelijk was. En probeert hij zich hier nu uit te werken, op een voor hem zo bevredigend mogelijke manier. En hij ziet hoeveel moeite je hiermee hebt, hoe emotioneel je wordt. Met het gevolg dat hij dichtklapt en er helemaal niet meer over wil praten. Omdat bij dit type relatie de praktische kant een enorme rol speelt komt de keus vroeg of laat toch op je dak. Blijft hij hier, blijf jij hier, gaat hij weg en/of neemt ie je mee? Allemaal vragen waar een antwoord op moet komen. Omdat jullie dit cruciale punt nu bereikt hebben staat alles op zijn grondvesten te schudden. Want hij wil wel terug naar zijn land, maar hij wil jou m.i. ook niet kwijt. En jij moet goed overwegen of je het er echt voor over hebt om huis en haard te verlaten voor iets onbekends aan de andere kant van de globe. Misschien heeft hij de beste beslissing allang voor je genomen, en weet je dat ergens wel. Het is een zeer pijnlijke situatie, die inherent is aan relaties die opbloeien tussen twee werelden. Juist om de latere pijn voor jou te verzachten, raad ik je aan om nu eens goed na te gaan of je je een leven zonder hem kunt voorstellen. Hij moet hetzelfde doen. Ik hoop dat jullie eruit komen op een manier die niet al teveel liefdesverdriet zal opleveren. Sterkte, A.
Ik heb echter vanaf het begin wel het gevoel gehad de verliefdheid of chemie te missen die je relatie extra pit geeft (of dit dacht ik toch, nu zie ik dit anders..). Het duurde niet lang voor ik wel gevoelens kreeg voor anderen (eerder fysieke aantrekkingskracht), al heb ik hier nooit iets mee gedaan, maar vond het wel lastig en voelde me ook deels schuldig tegenover hem. Ik heb nu achteraf het besef dat dit mss kwam vanwege gebrek aan ervaring met daten en sekspartners....
Hi Rikkie, vriendschap is na een relatie heel moeilijk, maar niet onmogelijk. Omdat jullie allebei om elkaar zitten te huilen is de breuk sowieso merkwaardig geweest. Waarom dan niet gewoon elkaar in de armen sluiten en het goedmaken! Kennelijk is zijn verlangen naar vrijheid vele malen groter dan die liefde voor jou. Welnu, als hij denkt dat hij elders beter af is of nog allerlei experimenten wil doormaken, dan moet hij dat zelf maar weten. Zolang hij dan maar beseft dat ie je kwijt kan zijn, en dan wel voorgoed. Vooralsnog kun je proberen de vriendschap te handhaven. Hier zijn geen tips voor, want dit moet eigenlijk vanzelf gaan. Een eventueel verstopte jaloezie een beetje prikkelen kan natuurlijk geen kwaad. Noem gerust de naam van een andere man en kijk hoe hij reageert. Hopelijk is de 'bindingsangst' enkel als gevolg van zijn jonge leeftijd, omdat het in wezen niet te verhelpen is. Is er bij jullie echt meer dan 'elkaar aardig vinden', dan zal de tijd dit uitwijzen. Liefde vindt altijd een weg. Groetjes, A.
Even een update. Ik ben verder mijn eigen pad gegaan. Geprobeerd nieuwe dingen te ontdekken. Tot nu toe heeft nog niemand mij betoverd, maar wel weer wat wijzer geworden. Een maand geleden zocht mijn ex nog even contact over bepaalde een issue. Toen even geappt en heb gesprek verder dood laten bloeden. Afgelopen weekend kreeg ik ook een app, ze was waar ik normaal was, maar had me niet gezien en eigenlijk wel gehoopt zodat we even konden praten en mensen konden zien dat we gewoon normaal tegen elkaar konden doen en niet elkaar ontwijken. Daarbij dat ze wel leuk vond me omgeving weer gezien te hebben en dat der ma me nog steeds mist. Ik had toen beetje kortaf gereageerd omdat ik die afstand nog wilde, en ben hier gister op teruggekomen want kon niet over mn hart verkrijgen. Ze vond het inderdaad beetje kortaf en hebben dit even uitgepraat. Verder zei ik dat het lastig is om te moeten horen dat ze met mijn omgeving daar zit, en ik haar nog geeneens had gesproken en de rest nu dus el. Mijn voorstel was om daarom keer bij te praten zodat we de kou beetje uit de lucht nemen en de volgende keren dat we elkaar zien niet zo raar zou zijn. Zij wilde dit graag, zodat we dan gewoon normaal met elkaar om kunnen gaan, ook als we elkaar zien. Daarbij wilden ze graag vertrouwd even bijpraten, gewoon hoe het nu met ons gaat en vertrouwd der verhaal kwijt kunnen. Ze mist het soms wel om met iemand te kunnen praten die haar begrijpt. Ze zegt nu veel met der ouders te praten over bepaalde dingen omdat ze nergens anders der verhalen echt kwijt kan. Ook zei ze dat ze natuurlijk ook nog wel om me geeft en graag wil weten hoe het met mij gaat. Ze vertelde gelijk wat dingen en ik merkte dat ze echt graag nog met me praat. Dit doet mij goed, want bij het begin kon ik niet geloven dat ik blijkbaar niks meer voor der betekende omdat ze me opzij had gezet.

We hadden veel problemen in onze relatie die vanuit mijzelf begonnen, ik had een slecht zelfbeeld en manipuleerde de relatie door met andere vrouwen te flirten en onacceptabele dingen te zeggen tegen ze, mijn ex kwam daar dan achter en werd daar logisch boos om en was enorm gekwetst. Ze werd jaloers, ik mocht geen porno kijken of met andere vrouwen praten/flirten. Ze controleerde mijn computer en telefoon en was enorm onzeker geworden.


Ja, precies, dat vind ik ook.. Maar goed, dat is dus het probleem.. Hij trekt het zich heel erg aan als ik (buiten die domme acties met zn vrienden dan) met anderen sms of afspreek..Alleen maar om hem proberen uit me hoofd te zetten wat toch niet lukt. Ik denk zelf dat zijn probleem is,dat hij nog heel veel om mij geeft,dat ik nog heel diep bij hem zit, maar hij bang is dat ik hem belazer..

Sinds 1, 5 maand is mijn relatie, die bijna 2 jaar duurde, ten einde. Hoe heeft het bij ons zover kunnen komen? Waar ging het mis? Wel…eigenlijk hadden wij een hele leuke relatie met elkaar. Dat wil zeggen…als we bij elkaar waren! Samen een weekendje weg, je op je gemak voelen bij elkaar, je zelf kunnen zijn, elkaar verassen, lekker samen eten of een filmpje kijken, praten over de toekomst, goede gesprekken voeren, goede sex. Eigenlijk was deze relatie gewoon TOP te noemen. Ik had eigenlijk alles wat mijn hartje begeerde en wat ik zocht in een relatie. Er waren echter een paar problemen die deze relatie uiteindelijk deed doen ‘knappen’.
Hey butterfly... Ik herken heel veel in je verhaal, ik was 7 jaar samen met m'n vrouwtje en hebben zelfs een dochter.. 2 weken geleden ging het stuk en hoe graag ik ook wil is ze het beu en zeg geen toekomst meer te zien in ons. Ik voel me gebroken en zelfs met het ebook lijkt m'n gemoedstand niet te verbeteren. Vraag me ook af dat als er echt heel veel gebeurt is het echt nog kans van slagen heeft. Heb er nooit bedrogen met een ander maar heb er wel op d'r ziel getrapt
×