Wat jij gedaan hebt valt onder bedriegen en daar is geen excuus in de wereld goed voor. Hoeveel spijt je nu ook hebt, je ex verdient beter. En als je dat niet weet, dan denk je alleen maar aan jezelf en is het zeer egoïstisch van je. Als je ook maar een beetje verstand hebt in je kop, laat je haar gaan zodat ze gelukkig kan worden met iemand waardig. De harde waarheid. Wat jou te doen staat, is dezelfde fout niet opnieuw maken met de volgende waarmee je een relatie begint. En zorg dan dat je die kans ook niet weer verpest.
Hallo Astrid, Nog even een kleine aanvulling van de afgelopen week. Ik had mijn ex gevraagd om een patatje te gaan eten, zij kon toen niet. Zij vroeg mij vervolgens vorige week zondag terug. Ik had dit toen op de lange baan geschoven met het antwoord dat ik het nog niet wist, druk etc. Welnu, donderdag j.l. vroeg mijn ex ineens, toen we alleen waren op het werk, of ik die vrijdag j.l. nog plannen had. Ik gaf gereserveerd aan niet echt iets te hebben. Vroeg haar en jij? Ook niet, kwam hier dus op neer dat ze iets wilde doen. Misschien met meerdere mensen vroeg ze. Ik zei kijk maar. Uiteindelijk zijn we met z'n tweeën gegaan en kwam ze mij na het werk zelf oppikken. Ik weet Astrid dat privé uitstapjes eigenlijk uit den boze zijn, maar ik zag dit als een test. Ik had namelijk niet verwacht dat ze op onderwerp "patatje eten", terug zou komen. De avond zelf was weer gezellig en vol plezier. Alleen is er altijd een 'gespannen sfeer' kan daar niet echt een vinger opleggen.
Wel zijn ze er als de kippen bij wanneer het aankomt op ideeën over hoe de man aan haar zijde zijn leven zou kunnen verbeteren. Wanneer men hen vraagt waarom ze zo kieskeurig zijn, zullen ze antwoorden: "ik wil het nou eenmaal zo, is het verkeerd om te weten wat je wilt?” – Natuurlijk is het niet verkeerd maar een veeleisende dame tevredenstellen is een full-time baan. Deze vrouwen zijn er ver van verwijderd zich ook maar eens gewoon een keer goed te voelen en lekker te genieten van het samenzijn met haar partner. En daarmee is ze precies het tegenovergestelde van dat wat de meeste mannen wensen en ook de reden waarom veel mannen –zogenaamd- last hebben van bindingsangst.
Hi Petra, het is niet aan mij om te bepalen hoe jij je eigen ex straks kunt paaien ;). Alleen jij weet waar hij gevoelig voor is, wat hij goed kan of waar hij jou bij kan helpen. In die sfeer moet je het zoeken. Zoals ik je relaas lees begrijp ik niet goed waarom de relatie verbroken is. Ik heb het idee dat er nog veel meer achter zit dan je hier vertelt. Hoe dan ook, hij wil kennelijk best vrienden blijven, maar geen 'relatie'. Je zult niet de eerste vrouw zijn die een man heeft getroffen die allergisch is voor relaties. Hier speelt wel dat hij kennelijk steeds boos wordt. Jij bent degene die weet hoe dit zo is gegroeid. Sterkte, A.
Verder smste ik hem later dat als hij door mij een bepaald bedrag te betalen hij zonder geld zou komen te zitten het wel wat minder mocht zijn, waarop hij toch antwoordde dat bedrag te zullen betalen. ------- is ook dit een goed teken? Was eerlijk gezegd ook een test vanuit mijn kant, om te kijken of hij er gebruik van zou maken, maar hij gaat mij toch het afgesproken bedrag terugbetalen. Dit bewijst toch wel weer dat hij echt zijn best doet, of zie ik het te rooskleurig?

op valentijn ben ik mijn vriendin kwijtgeraakt door dat ze mij bedrogen heeft. dat deed heel veel pijn want ze koos ook voor diene gast die haar bedrogen heeft. mijn eerste reactie hoe krijg ik haar terug en toen kwam ik hier op deze site terecht. toen ik dat hier lezende had ik zo iets van daar zit iets in. want een tijdje geleden had ik ruzie met een goede vriend waardoor ik geen contact meer had met hem. ik heb hem dan een tijdje gelaten en na een tijdje ben ik trg beginnen praten met hem en nu is hij weer een goede vriend v

Hi Arnold, hartelijk dank. In jullie relatie was je ex degene die jou claimde en beslag op je wilde leggen. Alsof je haar bezit was. Het frappante is dat ze voor zichzelf heel andere normen heeft bedacht. Zo is ze binnen zes weken al met een andere vriend, wat bewijst dat de liefde voor jou niet veel voorstelde. Het was bezitsdrang, en dat is helaas iets heel anders. Je vragen:

Vorig jaar heb ik een paar maanden iets gehad met een man die ik al wat langer kende. Hij was toen net een half jaar gescheiden en daardoor is het uiteindelijk tussen ons ook over gegaan. Hij had nog geen bevredigende omgangsregeling met de kids, mocht ze zelfs uiteindelijk een tijdje helemaal niet zien en was hij ook met een nieuwe baan begonnen, dus veel energie nodig voor andere dingen. Ik vond het heel jammer, want we kennen elkaar al een tijdje en toen we gingen daten nam hij alle initiatief. Het voelde heel goed, maar toen ik enthousiaster begon te worden en hem meer ging smsen en dergelijke werd het minder. Hij zei toen ook dat hij bij mij te veel druk voelde omdat ik er klaar voor ben en zo enthousiast was. Hij wilde mij wel blijven zien, maar niet toe aan relatie (pff story of my life geloof ik…).
Ik heb onlangs een dame leren kennen en we hebben de lakens al gedeeld. We zijn wat gaan daten, alles liep lekker en in het begin was ze ook heel enthousiast met appen. Toen is ze ineens 180° gedraaid. We zijn wel nog iets gaan doen en hebben het er ook kort over gehad. Daarna aantal dagen geen mobiel contact mee gehad, maar een aantal dagen geleden stuurde ze zelf een appje. Heb zelf beetje een kort gereageerd en nu is het alweer een aantal dagen geleden dat ik haar gehoord heb. is het nu aan mij om iets van mij te laten horen of kan ik beter wachten?
Graag zou ik ook jouw advies ontvangen. Begin dit jaar is het contact beeindigd tussen mij en mijn ex. Toen wij een relatie kregen zat hij nog in een andere relatie. Deze heeft hij uiteindelijk toch beeindigd en bracht veel met zich mee, nl. vertrek van zijn kinderen naar het buitenland. Helaas beeindigde hij onze relatie ook (wat ik nooit had verwacht) omdat hij na lang in een relatie te zijn geweest toch voorlopig vrij wilde zijn. Het had niets te maken met zijn gevoelens voor mij, maar wel met het feit dat hij niet van de ene relatie naar de andere wilde gaan.
We zijn elkaar terug tegengekomen, we kenden elkaar van school, en het ging goed. Voor mij is ze de vrouw van mijn leven, ken ze al 10 jaar en ben haar nooit echt vergeten. Achteraf ben ik bij haar gaan wonen. Ik heb voor haar gezorgd en voor haar kind zoals de mijne (ik beschouw hem nog steeds als de mijne). Het kind wordt in februari 7 jaar. Het ging allemaal goed. Ik had met haar en het kind een goede band. Met haar ouders soms goed, soms minder goed. Met haar moeder ging het wel goed maar met de vader (oude militair ter info) wat minder. Nu moet ik zeggen dat ik in 31 jaar tijd mijn eigen vader maar 3 keer heb gezien en misschien is het daardoor dat die band wat minder is. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik voor hem niets goed kon doen en heb het gevoel dat hij mij nooit aanvaard heeft. In begin heeft hij dat zeker niet gedaan, dat heeft ze mij ook gezegd en ze was blij dat ik dat allemaal heb kunnen doorstaan.
Je vertelt niet waarom je vrouw wil scheiden, dus kan ik niets anders dan gissen. In de url die ik je gaf lees je de echtscheiding-smoezen, en de werkelijke redenen waarom mensen willen scheiden. Het proces van een echtscheiding is niet het moment om iemand terug te krijgen, vooral niet omdat het al anderhalf jaar duurt. Het gaat dus helaas niet om een impuls maar om een goed doordacht besluit. Sterkte, A.
ik had en lesbische relatie van jaren waarvan 8j getrouwd zien 2maand is ze weg omdat de kinderen die ze had tevoren haar chanteerde dat ze niet meer in contact wilden komen met haar als ze me terug nam omdat die hun mama niet respecteerde en dat kon niet vond ik als moeder koos ze voor haar kids maar ik kan het moeilyk vergeten omdat ze nog geen 2 maand had en tot by kerst me nog steeds zei van dat ze van me hield en dan opeens verbrak ze het contact ik weet niet wat ik denken moet ik weet dat ze me nochtans graag zag maar ik twyfel nu want dan had ze niet zo gereageerd wie weet wat raad ik ga kapot op deze maniet al haar kleren alles adres en al is nog by my
Mijn ex en ik hadden bijna 6 maanden een relatie. 3dagen ervoor heb ik het uitgemaakt omdat ik alles zat was.. Hij vertelde mij vaker dat hij niet van me houd, niet meer om me geeft en alleen vrienden wilt zijn. In deze tijd had hij ook contact met zijn ex en daarom is alles erger dan het eigenlijk moet zijn. Ik ben het aan de ene kant echt zat maar aan de andere kant mis ik hem heel erg. Hij mij blijkbaar niet want hij praat heel de dag met zijn ex.. terwijl hij me heeft gezegt dat hij niks voor haar voelt of nooit iets met haar kan nemen.. ik bedoel van WAAROM PRAAT JE DAN 24:7 MET HAAR? Dat klinkt niet echt logisch. Ik wil hem terug, maar hij vertikt het om een gesprek te beginnen en ik wil niet, anders denkt hij dat ik achter hem aan zit. Wat moet ik doen.. Ben helemaal gefrustreerd ='(
Ik ben inmiddels bij mijn ex thuis geweest en heb een aantal keer wat met haar gedaan wat gewoon gezellig en ongedwongen was.Maar als ik over ons begin is het heel duidelijk nee. Zij zei alles van mij te hebben opgeruimt, maar als ik daar thuis kom hangen er nog een paar foto's van mij in haar kamer, verder vind ze het geen probleem als ik haar naakt zie want ze kwam zo de kamer in lopen. Verder waren wij alle 2 op een aantal feesten en zegt ze dat ze ontzettend jaloers wordt als ik met een ander meisje sta, terwijl ze de andere keer weer ontzettend kil doet. Ik heb haar nog een keer thuis gebracht en vroeg ze of ik binnen wat kwam eten, waar verder niks gebeurde en ik weer naar huis kon.

Ik hou zoveel van mijn man dat we blij waren met twee kinderen, een jongen en een meisje. 3 maanden geleden begon ik een aantal vreemde veranderingen van hem op te merken. een paar weken later kwam ik erachter dat mijn man iemand anders ziet. Hij kwam laat thuis van zijn werk, hij geeft nauwelijks meer om mij of de kinderen, soms gaat mijn man weg en komt zelfs een paar dagen niet thuis. Ik heb er alles aan gedaan om dit probleem op te lossen, maar niets werkte. Ik werd erg ongerust en had hulp nodig. Ik las over Dr Goko-verhalen op een website die suggereerde dat dr. Goko kan helpen bij het oplossen van huwelijksproblemen, het herstellen van verbroken relaties, enzovoort. Dus ik nam contact met hem op en ik vertelde hem mijn problemen. Hij heeft mijn huwelijk opgelost en hij biedt een oplossing voor mijn probleem, nu zijn mijn man en ik weer bij elkaar. alles werkt goed in mijn huwelijk en ik ben zo blij dat Dr. Goko mijn man succesvol naar mij terugbrengt. als er een probleem is in uw huis, gezondheid, huwelijk / relatie en meer stuur een dan kunt u hem een whatsapp-chat geven op +2348056398964
Maar goed, ik ben al een paar maanden aan t daten met een jongen en het ging super. Hij was lief voor me, alleen de laatste tijd deed hij erg raar. Hij heeft veel dingen aan zijn hoofd zoals dat hij het huis uit gaat en erg druk is. Hij kwam ermee dat hij ons niet meer zag zitten omdat hij bang is dat het niet in de toekomst gaat werken. Hij ziet ons niet samenwonen etc. Dit vind in behoorlijk raar omdat wij nog niet eens een relatie hebben, maar goed. Hij heeft besloten om er een punt achter te zetten omdat hij twijfelt en ik wil graag bij hem zijn. Enige tips?
Haha ja toen wel. Eindelijk niet zoals de rest zei ze. Maar toch wil ze blijkbaar nu weer ondervinden en alle remmen los ofzo? En blijkbaar viel dat haar ook weer tegen. Nou geloof ik niet dat ze spijt heeft van onze relatie want dat ziet ze echt als goede herinnering. Dus als met al bijzonder ja dat ze dan die keuze maakt.. maar ja ze is nog jong en heeft nog veel te ontdekken.
Eind 2011 begin 2012 was ze het zat ze wist niet wat ze wilde en maakte het uit. Ik was kapot, echt gebroken. Me toekomst viel in duigen. We hadden al eerder plannen gehad om samen te wonen enzovoorts, maar ze was er nog niet aan toe, maar het zat er echt in. We hebben wel al die 3 jaar bijna continu bij elkaar geslapen, de ene week bij mijn ouders de andere week bij haar. Maar het was dus over, ze leerde al vrij snel iemand anders kennen waardoor ik me nog minderwaardiger voelde. Ik heb ook wat ‘gescharrelt’ met vrouwtjes. En in de zomer van 2012 ( we hadden al die tijd wel enigszins contact gehouden via whatsapp) vertelde ze oppeens dat ze dood ongelukkig was omdat ze mij niet kwijt wilde raken. Ik was in de buurt en gingbij haar langs, ik was net zo goed als over haar heen en ik trapte er weer in. In de oude gevoelens.

Ik heb een relatie gehad van 5 jaar en woonde bijna 3 jaar samen. Door bepaalde onstandigheden voornamelijk situaties zijn we uit elkaar gegaan. Dus niet door vreemdgaann meer het aandachtspunt we waren allebei gestressed. Nu woont ze wat verder en we zien elkaar amper. We zijn nu 2 maanden zo uit elkaar en spreken soms ng met elkaar. Zij wilt haar leven opbouwen daar waar ze nu zit verteld ze. Ook zegt ze dat we gewoon beide moeten verder gaan met het leven en we zien wel wat er gebeurt. Vorige week had ze me uitgenodigd en gingen we gezellig met ze 2 en wat drinken etc. Niet gekust helemaal niks. Krijg geen hoogte hoe ik verder moet gaan. Heb je advies voor me? Ik ben bang dat het straks uit het oog uit het hart is…


Hoi, ik heb een relatie van 2 jaar, we zijn 5 maand getrouwd, maar toen ik 6 weken geleden thuis kwam was mijn vrouw vertrokken met de noorder zon. de week voor ze vertrokken was zijn we op restaurant met andere mensen gaan eten, en er kwam een gesprek aan tafel over liegen en bedriegen in een relatie, in mijn 1st huwelijk heeft men ex mij altijd bedrogen en me voor jaren in de schulden gezet, waar ik niets vanaf wist toen, dus ik antwoord in het gesprek van als er ooit nog 1 vrouw mij zo zou flikken die maal ik kapot denk, gewoon onder mensen en niet tegen mijn vrouw. een paar dagen later kwam mijn zoon thuis van school en men vrouw was met haar kinderen vertrokken naar haar moeder, dit is nu 6 weken geleden. ze zegt dat ik haar bedreigde en dat ze wil scheiden. verder wil ze totaal geen contact met me, ik heb de eerste weken het proberen te forceren om contact te leggen, omdat ik eigelijk niet weet wat eraan de hand is en dat ze met alle papieren weg was zodat ik van niets wist wat er allemaal betaald moest worden en noem maar op, tot op heden wil ze nog steeds geen contact, gisteren had een vriendin met haar gebeld, om te vragen hoe het was en ze gaf als antwoord ik wil er niet over praten, hij heeft me het leven zuur gemaakt en wil verder met mijn leven maar zonder, hem, mijn vraag is nu hoe ik het vertrouwen van men vrouw zou kunnen terug winnen, want eigelijk hebben we nooit 1 woord ruzie gehad als koppel, soms wel meningsverschillen ivm de kinderen. valt dit nog te redden met de tijd
Als je niet nu al met andere mensen naar bed wilt, hoeft dit natuurlijk helemaal niet. Het gaat er vooral om dat je ex denkt dat je weer “op de markt” bent. Hierdoor zal hij of zij bang worden dat iemand anders er met je vandoor gaat, en zal jij in zijn of haar ogen waarschijnlijk weer een stuk aantrekkelijker zijn. Je moet als het ware het jagersinstinct van je ex aanwakkeren.
Ik hou zoveel van mijn man dat we blij waren met twee kinderen, een jongen en een meisje. 3 maanden geleden begon ik een aantal vreemde veranderingen van hem op te merken. een paar weken later kwam ik erachter dat mijn man iemand anders ziet. Hij kwam laat thuis van zijn werk, hij geeft nauwelijks meer om mij of de kinderen, soms gaat mijn man weg en komt zelfs een paar dagen niet thuis. Ik heb er alles aan gedaan om dit probleem op te lossen, maar niets werkte. Ik werd erg ongerust en had hulp nodig. Ik las over Dr Goko-verhalen op een website die suggereerde dat dr. Goko kan helpen bij het oplossen van huwelijksproblemen, het herstellen van verbroken relaties, enzovoort. Dus ik nam contact met hem op en ik vertelde hem mijn problemen. Hij heeft mijn huwelijk opgelost en hij biedt een oplossing voor mijn probleem, nu zijn mijn man en ik weer bij elkaar. alles werkt goed in mijn huwelijk en ik ben zo blij dat Dr. Goko mijn man succesvol naar mij terugbrengt. als er een probleem is in uw huis, gezondheid, huwelijk / relatie en meer stuur een dan kunt u hem een whatsapp-chat geven op +2348056398964
Toch is ze nu ineens heel afstandelijk en krijg ik al een aantal dagen geen antwoord meer via de app. Alleen dat ze niet naar m’n optreden kon komen kijken. Niet hoe het vertellen aan dr ex is verlopen (nou snap ik ook wel dat dat moeilijk is dus heb ik er 2x iets luchtigs achteraan gestuurd met steeds een paar dagen ertussen) maar zelfs daarop niks meer. Nu wil ik ook niet pushen (wat ik waarschijnlijk te veel heb gedaan) dus nu houd ik me nu ook maar stil.
Mijn heeft heeft het een maand geleden uitgemaakt na een ruzie, we waren (of zijn) bijna 3,5 jaar samen. We wonen 2,5 jaar samen, waarvan een half jaar in een koophuis. We slapen er allebei nog, wel in aparte kamers. Nu heeft hij een ander waar hij sterke gevoelens voor heeft, ik ben daar door zijn eigen harde stem achter gekomen. Nu ziet hij haar 1x per week en zegt (gelukkig) dat hij dan ook echt bij haar is. Heb gezegd, weet ervan dus niet liegen.

Afgelopen zondag na een wedstrijd gespeeld te hebben, had ik afgesproken met mijn ex om daarna naar mijn huis te gaan. Ik belde haar om te vragen of ik haar kon ophalen alleen reageerde zij hier kortaf en eenmaal bij haar aangekomen moest ik nog een tijdje op haar wachten. Ik was hierdoor geërgerd en dit monde uit in een ruzie bij mij thuis. Ik ben van kleins af aan al iemand die erg driftig kan zijn en veel van mijn woede opkropt wat af en toe een explosie van agressie kan hebben tot gevolg. Dit was die dag ook het geval en heb haar gevraagd naar huis te gaan. Dit was voor haar de druppel en heeft het toen uitgemaakt. Achteraf natuurlijk ontzettend veel spijt van gehad en gevraagd of zij mij hiervoor kon vergeven maar het was voor haar al te laat. In de dagen erna nog wel redelijk veel contact gehad en heb mede door de adviezen op deze site geprobeerd het te laten rusten, niet wanhopig over te komen of een vingertje naar haar te wijzen. Ze vertelde dat onze ambities en ontwikkeling teveel van elkaar verschillen en dat ze daar veel stress van ondervond. Ondanks dat alles in een lift zat en ik vond dat ik zelf ook goeie stappen had gezet in de goede richting was dit voor haar niet genoeg. Het verliefdheids gevoel is bij haar nog duidelijk aanwezig en maakt zich druk om wat ik doe. Ik probeer het zoveel mogelijk te laten rusten en niet elke keer alles oprakelen of uit mijzelf een berichtje te sturen. Alle berichtjes komen van haar kant waarin ze zegt dat ze alles mist maar dat het niet verder gaat zo. Dat ik niet kan veranderen hoe ik ben en dat het niet botert tussen ons als we toch besluiten verder te gaan. Ik heb zelf mijn beste beentje voor gezet om toch mijn situatie te veranderen in een positieve manier. Ondanks de kleine ruzies/discussies op zijn tijd was het altijd zeer gezellig en konden wel weken met elkaar onder 1 dak leven zonder dat wij aan elkaar gingen ergeren. Ookal heb ik niet alles goed gedaan en dat besef ik mijzelf ook vind ik het raar dat ze zegt dat het niet botert tussen ons.

Las net je verhaal. Ik vrees dat je met de”verkeerde” vrouw bent getrouwd. Mij lijkt alsof ze niet goed weet wat ze wil, emotioneel labiel is en door haar instabiliteit andere mensen emotioneel ten gronde richt. En jij bent nu net een slachtoffer daarvan. Hoe moeilijk het ook lijkt, je zal nu rationeel moeten worden, stap voor stap. En je zal meer en meer afstand van haar moeten nemen, dat is de enigste manier om er emotioneel minder afhankelijk van haar te worden. Ik vind het vooral erg voor je dochtertje. Kop niet laten hangen. Maar hoe meer je tegen de situatie in gaat en tegen haar gedrag, hoe meer je emotionele schade bij jezelf gaat aanrichten. Het komt er nu op aan om het te accepteren, van je vrouw afstand nemen en alles een plaats gaat geven. Dit vraagt veel tijd, maar je komt er heus wel bovenop. En jah, jouw leven gaat na een tijd heus weer mooi zijn als alles achter de rug is en je rust hebt gevonden.


En ik raadt je echt niet aan om tegen je zin in seks te hebben met een man. Ik weet uit mijn coachingspraktijk dat mannen helemaal geen idee hebben wat ze doen. Maar wees niet bang om naar een manier te zoeken om seks voor jullie alletwee fantastisch te maken. Je kan er simpelweg niet mee wegkomen om dit niet te doen, omdat elke man het nodig heeft voor zijn gevoel van eigenwaarde in een relatie.
“Hij was precies mijn type. Zowel intellectueel als qua humor hadden we een geweldige klik. Hij hield van cabaretjes, comedy films en rockmuziek. Daarnaast voelde ik ook op seksueel gebied een sterke aantrekkingskracht tussen ons. Dit is iets wat ik nog nooit bij een man gevoeld heb. Dat het op alle vlakken goed zit, betekent volgens mij echt iets.”
Vrienden van mij hadden een lang weekend naar de Ardennen geboekt. Gewoon met de jongens er even op uit om lekker te gaan mountainbiken. U raadt het al…dit vond mijn ex weer helemaal niks. Omdat ik dit keer gewoon wilde gaan, zette ze mij voor een ultimatum. Als ik zou gaan, was de relatie over en uit! Ik heb toen wekenlang in dubio gezeten. Ik wilde haar niet kwijt, maar ik wilde ook gewoon met mijn vrienden weg. Ik heb er toen uiteindelijk voor gekozen om toch te gaan. Dit kwam voor haar best wel als een verrassing, omdat ik het eigenlijk tot net voor het weekend pas aan haar kenbaar maakte. Misschien ook niet echt handig van mij geweest om zo te handelen, maar ik wist dat overleggen en proberen tot een oplossing te komen toch niet tot de mogelijkheden behoorden. Concessies doen, kwam helaas niet in haar relatie-woordenboek voor. Zoals gezegd…ik ben dus gewoon meegegaan en de consequentie was dus dat het nu UIT was tussen ons. Eerlijk….ik voelde mij daar echt klote onder, maar toen ik eenmaal daar was, voelde ik me gaande weg steeds beter worden. De opgestapelde frustraties en ‘mentale ballast’ viel van mij af. Ik voelde me eindelijk weer vrij. Ik had mezelf bevrijd uit de gouden kooi en kon eindelijk weer vliegen en van mijn vrijheid genieten. Dat wil zeggen…de dingen doen die ik zelf leuk vind om te doen. (in een gezonde relatie zou dit geen issue moeten zijn toch?)
Ik ben vijf maanden samen geweest met een jongen. Hij is altijd lief en zorgzaam voor mij geweest en ik heb dat vaak niet goed genoeg gewaardeerd. Ik ben altijd een te drukke dame geweest waar totaal geen jongen in haar leven paste. Omdat ik stage moest lopen ben ik gestopt met werken en trainen en precies toen kwam hij in me leven waardoor ik veel op hem ben gaan leunen en claimen. Hij gaf me altijd het gevoel dat hij van me hield, en hij gek op me was. Bij dit gevoel had ik ook bepaalde verwachtingen van hem als hij dat niet deed werd ik boos en sprak ik onbewust een schuldgevoel bij hem aan (manipuleren). Hij had eerder een punt achter ons gezet en toch zijn we weer bij elkaar gekomen. Een week voor Nieuwjaar ging het perfect tussen ons maar met oudejaarsavond was ik op een feest en was redelijk van de kaart. Hij had tot half 2 niks van zich laten horen terwijl ik dat wel had verwacht dus besloot ik hem zelf een sms te sturen met daarin “gelukkig nieuw jaar schat, ik hou van je!” waarop hij heel kort reageerde met “gelukkig nieuw jaar”. Ik werd daar verdrietig van en belde hem helemaal hysterisch en boos op waarom hij zo deed. Ik heb de lelijkste dingen gezegd en hij tegen mij. Hij belde me een paar dagen daarna op om het uit te praten en zei daarbij dat het klaar was tussen ons. Hij zou half januari vertrekken naar Afrika voor 3 maanden voor vrijwilligerswerk en wou me pas na zijn reis weer zien. Toch was hij nog langs gekomen bij me thuis om te “praten”. Gelijk bij binnenkomst gaf hij me een kus en is uiteindelijk toch blijven slapen. Hij is daarna nog een paar keer langs gekomen waarop hij wel daarvoor elke keer zei dat het geen goed idee is dat we nog seks hadden aangezien het klaar was. Ik wou dat nog wel omdat ik toch niet achter onze breuk stond. Nu lijkt het of we alleen nog maar seks hadden maar dat was niet zo we deden nog leuke dingen samen en gedroegen ons alsof we helemaal niet uitelkaar waren terwijl de buitenwereld dacht van wel. Nu is hij 2,5 maand weg naar Afrika… ik heb geeeen idee of ik veel contact moet zoeken, ik ben bang als ik dat niet doe ik hem kwijt ben omdat ik diegene ben die het meest fout zit. Ik wil in deze 2,5 maand aan mezelf werken. Ik ga weer intensief trainen en beginnen met werken als zodra hij terug komt ik lekker in me vel zit en vooral op me eigen benen sta. Ik vroeg me af over nog tips zijn dat wij toch weer bij elkaar kunnen komen…. I hope so Reactie infoteur, 07-02-2016

Ik wil heel graag advies. 10 maanden geleden heel erg verliefd geworden op een man. En hij ook op mij. ik ben 35 en hij 37 jaar. hij komt echter uit een heel ander "leven". hij houd van stappen en drinkt best wel veel. had ook geen baan en vaste verblijfplaats. hij leefde van dag tot dag. doordat ie mij ontmoet had wilde hij zijn leven beteren.ik ben heel veel van die jongen gaan houden en me aan hem gaam hechten ik was zo verliefd! hij sliep heel veel bij mij en kon ook goed met mijn zoontje van 3 overweg. geprobeerd om aan een baan te komen dit lukte niet. ondertussen toch wel veel naar de kroeg en dit egon irritaties op te leveren. ook omdat ik financieel inmiddels ook een gedeelte voor hem zorgde. als hij af en toe wat geld verdiende met klusje kreeg ik het wel. We kregen steeds vaker ruzie en steeds vaker ging hij bij zijn neef slapen in een anders plaats 60 km verderop. het werd een knipperlicht relatie. ik blijf zo gek op deze man en hij ook op mijn zegt hij maar we ziojn zo anders. ik heb een normaal leven. als we ruzie hadden vetrok ie weer. een paar dagen zuipen dan weer terug. ondertussen lukt het niet om aan werk te komen. soms zegt ie ik wil stoppen met drinken soms zegt ie ik stop voor niemand. hij heeft zelf twee kinederen in de pubertijd die hij bij nooit ziet omdat die kroegen zo belangrijk zijn., als hij weg was bij die neef blieef ik m bellen dat ik m zo miste. nu sinds een maand hoor ik bijna niks meer van hem Hij belde me op en zei ik heb een ander, ik dacht dat ik kapot ging. s avonds zei hij dat is niet waar ik weet niet meer wat ik moet zeggen om je door te laten gaan met je leven. daarma bijna geen contact meer. twee weken later belt hij mag ik langskomen om met je te praten n morgen? ik zeg dat is goed… niemad niemand gebeld… vorige week stond hij voor de deur en hebben we een hele fijne avond gehad… volgende dag moets hij weg en zou s avonds terug komen. de hele nacht niets gehoord en hij heeft geen telefoon op het moment. belt ie s ochtens vanuit die neef sorry ik ben gaan stappen. ik ben zo boos geworden en heb nu al een week niets meer gehoord. ondertussen ga ik kapot van liefdesverdriet ik mis hem zo ik weet me geen raad meer wat moet ik nou doen? Reactie infoteur, 27-07-2012
Denk niet dat mannen alleen maar aan seks denken. Natuurlijk denken mannen vaker aan seks dan vrouwen, vooral in de puberteit, maar dat betekent niet dat ze aan niks anders meer kunnen denken. Ook mannen denken aan hun vrienden, familie, doelen, dromen en carrière. Het kan zijn dat ze even afgeleid worden als er een mooie, hooggehakte dame voorbij komt. Het is echter niet zo dat de hersens van de gemiddelde man er uit zien als de 18+ afdeling van de videotheek.

Nu ik snap wel dat alles nu wel kapot is en dat hiermee verdergaan gewoon niet kan ook al komen er bij haar bepaalde inzichten. maar voor mij was het huwelijk en gezinsleven als een ultieme droom waar je alles voor doet. dat heeft ze van me afgepakt en daarin voel ik me echt kwaad en in de steek gelaten. ze had nooit mogen trouwen met me. want na 2 jaar alles opgeven vind ik echt heel snel…
Hi R Nico, je beschrijft een relatie waarin geen vertrouwen was, en waar een goede timing geen plaats had. Het begon al dubieus doordat je in bed kroop met het meisje waar je vriend verliefd op was. Geen beste binnenkomer. Een huis kopen op basis van wat verliefdheid kan verder enkel fout lopen, net zoals het aanschaffen van babyflesjes als er geen baby is. Voor je controledrang bleek je achteraf een goede reden te hebben. Na de breuk had ze immers binnen drie dagen een ander, een vriend van jou. Het komt allemaal zeer onvolwassen over, ook wel te zien aan het feit dat je ex nu weer bij haar moeder woont. En jij reageerde op het geheel door op haar auto te slaan en te roepen dat je haar terug wilt. Waarom zou je dat eigenlijk willen? Je noemt haar lui, koppig en bazig. Ze lag in bed met je vriend (koek van eigen deeg), geniet van je geschenken, en zegt niet van jou te houden. De relatie was ongezond en hing van kinderlijkheid aan elkaar. 'Wanneer krijg ik een verlovingsring?', 'Wanneer gaan we een baby maken?'… juist ja. Het beste is dat je haar lange tijd met rust laat en eventueel daarna contact opneemt om te vragen hoe het gaat. Hopelijk zijn jullie dan allebei 'ouder en wijzer' geworden. Sterkte, A.
Het zit zo. Relatie met mijn ex is nu zeker een jaar over. Poosje geen prive contact gehad nu wel weer wat. Maar als ik mijn ex bv vraag voor een etentje, doet ze erg alsof ze niet veel zin heeft, beetje nonchalant van "och ik kijk wel ff". Vervolgens komt ze doodleuk eten (gisteren nog) en zit ze ook nog eens vlak naast mij op de bank, terwijl er nog drie andere stoelen vrij staan en komt ze soms 'gespannen' over.. Wat moet ik hier mee en waarom komt ze dan uberhaupt? Iemand enig idee?
Hallo, ik heb even een korte vraag. 3 weken geleden is het uitgegaan met mijn ex. Sindsdien heb ik alleen maar contact met hem proberen te zoeken, hem heel de dag geprobeerd te bellen en hem zelfs op zoeken. Het stomste wat je maar kan doen. Hij ergerde zich er dood aan en zei dat hij alleen maar in zijn besluit werd bevestigd. Het werkte alleen maar averechts zoals in het artikel stond. Ik realiseer me nu absoluut dat dit niet de weg is. Hij heeft de afgelopen weken nog geen eens kans gehad om me te missen omdat ik er zo bovenop zat. Toen hij het uitmaakte zei hij dat hij er klaar mee was, maar hij heeft wel verschillende malen aangegeven dat hij niet weet of dit gevoel zo blijft. Dus er zou mogelijk een weg terug zijn. Ik heb per direct besloten absoluut geen contact meer met hem te zoeken. Kan ik nu nog enigszins mijn gedrag van de afgelopen drie weken herstellen door nu de weg die in het artikel staat te gaan volgen, of heb ik hem al te ver van mijn afgedreven door mijn eerdere gedrag? Ik hoop zo dat dit nog te herstellen is nu door mij wel op de juiste manier te gaan gedragen… Liefs Reactie infoteur, 16-10-2012
We hebben veel meegemaakt van ruzie tot seks , maar deze keer bleef ik hem stalken omdat hy niet meer reageerte. Ik weet dat ik heel slecht bezig ben en ik had dit eerder gelezen dat je ex niet moest stalken, maar toch heb ik het gedaan . Hy was heel boos geworden en dat is ook te begrijpen en nu ben ik heel erg bang dat ik hem voorgoed kwijt ben . Wat kan ik het beste doen?
Als je ex je heeft verlaten, geef hem of haar dan eerst eens de tijd om op zichzelf te kunnen zijn. Jij moet ook even op jezelf kunnen zijn, zodat je alles nog eens kunt overdenken. En die kans moet je ex ook kunnen krijgen, als je je ex graag terug wilt. Als je gaat pushen om je ex terug te winnen, dan bereik je vaak het tegendeel en dat wil je dan toch niet?
Een andere reden die ik vaak van mannen hoor is dat ze niet het gevoel hadden dat ze moeite moesten doen, dat ze moesten jagen, dat ze hun best moesten doen, want dat ze zagen dat de vrouw al helemaal gewonnen was vanaf date 1. Als mannen het gevoel hebben dat er ook nog andere kandidaten zijn, dan komt er een soort van primitief jachtinstinct naar boven. Pas als hij bezittingsdrang voelt, zal hij voorstellen om een relatie te beginnen. Daarom is het efficiënt om hem een beetje jaloers te maken. Een beetje… niet te veel, want dan haakt hij af. En uiteraard gaat het hier om een man die je al een aantal keren hebt gezien, fijne tijd mee hebt gehad, maar die maar niet overstag wil gaan.
Hi Evy, hij heeft de mogelijkheid om je te missen al verminderd door met een ander aan de haal te gaan. Verder denk ik niet dat deze man ooit van je gehouden heeft. 'Intieme en romantische momenten' hoeven helaas niet op liefde te duiden. Belangrijker nog is dat zijn zogenaamde liefde wel heel drastisch omsloeg naar het omgekeerde. Zoiets klopt nooit. Het laatste is nu dat hij je een aantal kwetsende opmerkingen naar het hoofd slingerde. En daar mag je het mee doen. Kortom, geen man die je terug zou moeten willen. Kijk op dat cruiseschip eens goed om je heen. Beter een kapitein of matroos dan een vent die jou notabene op bed meedeelt dat hij van je af wil! Sterkte, A.
Hi Luna, het is duidelijk dat je hem niet vertrouwt, waarschijnlijk inderdaad omdat je eerdere relatie daar ook op stuk liep. Het gaat helaas te ver om van je vriend te eisen dat hij zijn portierswerk opgeeft. Dit is een stukje van hem zelf, zijn leven, zijn keus. Wil je geen portier, dan moet je zo iemand ook niet kiezen. Hoe veel of weinig sms'jes hij ook krijgt, en hoe dikwijls hij ook aan je meedeelt dat hij niet vreemdgaat… het zal allemaal niets uitmaken. Deze relatie maakt je onzeker, en dat beroep doet er nog een schepje bovenop. Ik denk dat je je pijlen op de - voor jou - verkeerde mannen hebt gericht en op den duur beter een man kunt nemen die geen behoefte heeft aan het hebben van meerdere vriendinnetjes. Groetjes, A.

De week erna heb ik geen contact gezocht en toen vroeg ik voor het eerst weer eens hoe het met haar ging en zowaar reageerde ze weer. Langzaam stukje bij beetje spraken we elkaar weer steeds vaker via sms en kwam het contact ook uit haar zelf en vroeg ze of ze langs mocht komen. Hier hadden we de lakens gedeeld. De weken erna kwam ze steeds langs stond ik klaar voor haar wanneer ze in nood was. Hadden we op een leuke manier contact wat ook van 2 kanten kwam. Ik hielp haar met haar nieuwe baan hier was ze me allemaal ook super dankbaar voor en de lakens werden ook zo nu en dan gedeeld.
In juli zat ze in Spanje en werd t contact langzaam hersteld… 2 weken later vloog ik met mijn 2 kinderen naar Menorca, waar een vriendin van mij al zat. Mijn vriendinnetje wist dit, want het betrof de moeder van een van de beste vriendjes van mijn kinderen en zij zat daar alleen met haar zoon. Helaas is er in die vakantie 1x iets gebeurd en ik heb ook meteen gezegd dat dat nooit meer zal gebeuren… De moeder van mijn oudste zoon hoorde dat ook en was razend. ik heb toen een aantal lieve smsjes gezonden naar haar om de rust te bewaren… Na terugkomst in Nederland heeft de moeder van mijn oudste mij en de kids uit voor een bbq en weer belande ik tussen de lakens… nog dezelfde avond heb ik gezegd dat ik t echt niet zag zitten.
ik weet het nog steeds niet de ene keer reageerd hij meteen de andere keer niet, de ene keer doet hij kortaf de andere keer weer niet. En dan zecht hij tegen een vriendin dat hij iemand leuk vind en dan weer niet. Hij zegt wel vaak afspraakjes af omdat hij het druk heeft dit komt met name door school omdat hij op gymnasium zit. We zaten allebij in de musical en liep hij de hele tijd langs mij af en raakte mij daardoor aan maar ik weet niet wat dat dan wil zeggen. We hebben zelfs meer dan 2 uur geappt op een dag. Please tell me
Hij rekent erop dat hij kan komen terug kruipen, omdat hij dat altijd heeft kunnen doen. Hij wist dat hij zich zo slecht kon gedragen als hij wilde, omdat je er toch altijd zou zijn. Maar het is belangrijk dat hij doorkrijgt, dat jij dat meisje niet meer bent. Jij bent niet meer aan hem verslaafd. Jij bent aan het ontnuchteren uit een surrealistische dimensie, waar jij hem dacht nodig te hebben. Je bent daar niet meer en je hebt hem niet nodig. Als het niet lukt om alleen zijn slechte eigenschappen op te noemen, willen je vriendinnen het vast wel voor je doen.

Na 6 maanden zijn we even uit elkaar geweest, ik ging terug naar mn ouderlijk huis. Ondertussen had ik werk gevonden. Na 2 weken vroeg hij of ik weer langs kwam. ik dacht jaaa duhhh tuurlijk wil ik langs komen. In een dronkenbui heeft ie toen gevraagt of ik weer een relatie wou zonder na te denken gelijk ja gezegt. 2 dagen later vroeg ie of ik weer langs kwam en vertelde hij dus dat hij het niet zo bedoelde en eigelijk helemaal geen relatie wou.

Maar goed…ik wilde haar terugwinnen. We hebben nog wel een paar keer afgesproken, waarbij de emoties (huilen, schreeuwen etc) soms hoog opliepen. Ik heb alles uit de kast gehaald om het goed met haar te maken, maar het mocht helaas niet zo zijn. U schreef in uw eerste reactie dat er hier geen sprake is van een rebound. Maar ik heb zelf het gevoel dat ze de ‘ellende’ die is veroorzaakt snel wilde vergeten en de leegte maar snel wilde opvullen met een nieuw vriendje aan haar zijde. Met een schone lei weer beginnen. Mijn ex kan ook moeilijk alleen zijn. Toch geen rebound?
Ik denk dat ik toch nog wat ondersteuning kan gebruiken. Afgelopen zondag heb ik een reactie op mijn 'excuus-mail' van mijn ex-schoonvader gekregen. Echt super aardig en dat had ik niet verwacht! Jammer was wel dat hij zei 'dat er genoeg leuke mannen zijn', want dat wil ik natuurlijk helemaal niet horen. Hij vond het zelf jammer dat de relatie stuk is gelopen en had me graag als schoondochter willen houden.
We gaan nu vriendschappelijk wat afspreken (dat heb ik duidelijk benadrukt, ook omdat ze zei dat ik niet moest gaan huilen want dan ging zij ook. En omdat ze zei ja moet niet te pijnlijk voor je zijn), daar zoeken we deze week nog wel even contact over, gewoon simpel drankje op neutrale plek. Mijn intentie is relaxt, zie wel hoe het loopt en ga niks forceren. Haar laten zien dat ze juist alle ruimte krijgt, wat ze ook doet. Alles lekker vrijblijvend en gezellig. Gewoon leuk over komen zonder verwachtingen, en that’s it.
Allereerst ontzettend bedankt voor je reactie. Er zijn misschien inderdaad wat onduidelijkheden in mijn verhaal. We hebben namelijk juist heel veel gepraat samen. Veel over het verleden waardoor er toch wel veel negatieve gedachte omhoog zijn gekomen. Ze is gescheiden doordat haar ex een verhouding had met een begeleider van de kinderopvang. We kennen mekaar inderdaad net 3 maanden, maar het vertrouwde gevoel alsof we mekaar al jaren kennen is duidelijk bij ons alle twee aanwezig. Dit ook omdat we juist zoveel met elkaar hebben gepraat denk ik. We weten al erg veel van mekaar. En wat betreft de toekomstplannen, tja dat waren gewoon gedachtes die we deelde als we samen arm in arm in de tuin lagen. Ik denk inderdaad ook dat het allemaal te snel en te intensief is geweest. Maar dat is nu zo gelopen. We waren er allebei bij en trokken geen van beide aan de rem. Sterker nog, zij was de eerste maanden diegene die het snelst vooruit wilde. Maar wat ik nu zou kunnen doen is dus het geheel wat meer lucht geven?
Hij keek weer naar andere vrouwen (nou en, ik kijk zo vaak met vunzige gedachtes naar andere mannen) etc. Helemaal in de war. Daar komt nog bij dat hij gestopt was met zijn studie, zijn ouders in extreme vormen druk op hem legden en hij wilde verhuizen naar zijn geboorteland. Dat was helemaal prima, want ik kon daar ook werken. Na een poosje plannen etc. kwamen die twijfels. Wil ik wel bij haar blijven, wat als de twijfels erger worden en ik dump haar daar? Etc. etc. helemaal in de war.
Hi Krabi, 'houden van' is een begrip wat door iedereen verschillend geinterpreteerd wordt. Ongetwijfeld zag hij iets in jou, maar als er al sprake was van liefde, dan was het hoofdzakelijk eigenliefde. Hij heeft het immers niet voor jou over om zich aan jouw leven (lees: een normaal bestaan) aan te passen. Zijn verslaving is alles wat telt. Waarom hij gedumpt wil worden heb je zelf al verteld, zie in de letterlijke tekst van je ex: "Ik weet niet meer wat ik moet zeggen om je door te laten gaan met je leven." Met andere woorden: 'Ik heb het je zo gemakkelijk mogelijk gemaakt en toch dump je me niet. Word wakker en geef mij de bons. Want ikzelf kan het niet.'
Bedankt voor je reactie. Ik laat het nu voor eerst los en zie wel wat er van komt. Ik neem afstand als nooit tevoren en neem je woorden ter harte. Ik heb trouwens al met collega R gesproken (al meerdere keren), zij is absoluut niet van plan zich op wat voor manier dan ook, in te laten met mijn ex. Dit omdat ze niks voelt, niks wil en mij zeker als maatje niet wil kwetsen. Dus ik ga in de test zone en ik zie wel of mijn ex toehapt! Voor eerst bedankt en ik zal niet over 2 dagen weer schrijven haha :). Hooguit over een week ;)
Begin van het jaar heb ik hier de nodige antwoorden van je gekregen. Mijn ex heeft het toen uitgemaakt om redenen die mij een heel onbevredigend gevoel gaven. Al met al een hoop verwijten aan mijn adres zonder haar eigen aandeel daarin te betrekken. Dat deed me en doet me nog heel veel pijn. Nu na 3 maanden afstand genomen te hebben, denk ik dat ze problemen met haar zelf heeft (mogelijk overgang, ze is 43 geworden), wie zal het zeggen). Toen ze het uit maakte was ze onverbiddelijk. Er viel niet over te praten. Ze gaf toen aan dat de relatie niet een week langer stand had moeten houden of ze was doorgedraaid. NU terugkijkend kan ik me niet in alles vinden wat ze me terug heeft gegeven aan kritiek. Dat frustreert me, maakt me boos en verdrietig. Ik probeer de breuk een plek te geven. Al gaat het moeizaam. Het zijn tenslotte mijn gevoelens dus ik ben daar zelf verantwoordelijk voor om daarmee in het reinen te komen. Ik heb je tips ten harte genomen door afstand te nemen (in alle opzichten). Je voelt hem al aankomen. Vorige week kreeg ik uit het niets een smsje van haar: Hi, hoe gaat het? Ik moet je bekennen dat het me raakte (8baan van tegenstrijdige emoties), te meer omdat ik zielsveel van haar hou en haar mis en dan zo'n kil en afstandelijk smsje krijgen. Ik was zo boos dat ik was begonnen met een smsje terug vol verwijten (de aanklagersrol). Echter was ik helder van geest genoeg om dit smsje te deleten. Ik betrapte mezelf erop dat ik reageerde als een muppet aan een string. Toen heb ik de site weer geraadpleegd en daar vervolgens een aantal dagen over heen laten gaan voordat ik haar smsje zou beantwoorden ondanks dat ik haar tot niets verplicht ben, . UIteindelijk heb ik haar vraag beantwoord met: goed. Kort en bondig antwoord zonder te informeren hoe het met haar gaat. Ik moet zeggen dat dit heel tegenstrijdig aan voelt om op deze manier op haar te reageren maar het is zelfbescherming c.q. grenzen stellen. Ze heeft er tot nu toe niet op gereageerd Ik ben van mening dat er meer gespeeld moet hebben al heeft ze daar niet openlijk en duidelijk over gecommuniceerd. Vraag me af wat je me verder in deze aanraad? (ik geef heel veel om haar en ben emotioneel nog niet los van haar). Ik mag dan man zijn maar voel me niet geroepen om banden aan te halen naar aanleiding van een nietzeggend smsje m.a.w. kan er niets mee. Daarbij hebben haar tegenstrijdige woorden en daden bij de breuk en ernaar mijn veiligheid en vertrouwen aangetast. Ik weet dat het nog allemaal vers is, vraag me alleen af of ik het ook ten alle tijden in mijn geval van haar af moetn laten komen?
Toch blijf ik mij het volgende afvragen: waarom maakte hij dan van die plagende opmerkingen in mijn richting? En raakte hij mij af en toe aan als hij mij troostte met zijn woorden. Zelf verklaarde hij later: ik praat ook met mijn handen. En ik zat gewoon te flauwekullen. Vond ik leuk om te doen. Daarnaast appte hij mij selfies en een vakantiefoto en gaf hij mij complimentjes over mijn uiterlijk. Zijn uitleg: ik geef graag complimentjes.
Een ex terugwinnen kost nu eenmaal veel tijd en veel geduld. Het kan voor jou gevoel erg lang duren, maar voor je ex kan dat in zijn of haar beleving heel anders zijn. Geef jezelf dus ook de tijd. Om de tijd te doden zorg je dat je een plan maakt om de komende tijd door te komen, zodat je niet continu in de verleiding komt om je ex berichtjes te sturen en in het ergste geval wanhopig te gaan stalken.
Ja, je wilt een tweede kans… maar je weet ook dat ze daar niet voor openstaat. Haal daarom eens rustig adem. dit is belangrijk: NU breekt een nieuwe periode aan waarin je aan jezelf kunt werken. Leer met de pijn omgaan, oefen je in het uiten. Verbeter je communicatieve vaardigheden. Ontwikkel jezelf als man, gevoelsmatig groter en sterker; meer ontwikkeld.
Hey, het is al een half jaar uit tussen mij en mijn ex. We hebben 2 maanden amper contact gehad en als we contact hadden dan was hij diegene die contact op nam. We hebben na 3 maanden weer paar keer afgesproken. Hij ging ergens heen waar hij heel lang naar uit keek en die heb ik verpest voor hem om stomme berichtjes te sturen om een reden. Nu wilt hij niks meer te maken met mij hebben maar het begon daarvoor wel de goede kant op te gaan. Kan ik hier nu wat aan doen en wat zou ik dan moeten doen?
Wanneer vertel je een man nou precies dat je een kindje heb? Ik ben nu wel een beetje bang om het te vertellen, aangezien hij meteen ervoor wegrende. Andere kant denk ik van nee ik vertel het meteen, want dan weet hij het tenminste en verspil ik mijn tijd niet aan iemand! Het blijft moeilijk om een goede vent te vinden die jou en je kindje accepteert. Vooral de mannen van mijn leeftijd(rond de 30) lijken een bindingangst te hebben pfff, of heeft dat niks met leeftijd te maken?
in het begin ging het zo goed met me meisje, maar ze heeft idd last van bindingsangst. opeens was het over toen het haar een beetje te benauwd werd. ik ging natuurlijk kapot. snapte er niets van. uiteindelijk ging ze weer contact met me zoeken en wilde ze op date. we kwamen hier tot de conclusie dat we toch wel bij elkaar willen zijn en dat ze aan zichzelf zou gaan werken in vorm van therapie. alleen moesten we het wel rustig aan doen wat logisch is voor iemand met bindingsangst. ik natuurlijk akkoord gegaan hiermee omdat ik nog steeds stapelverliefd op der was. alleen heb ik er na de eerste keer uit soort van verlatingangst eraan overgehouden en kon ik het eigenlijk helemaal niet aan. onbewust was ik haar alleen maar nog meer aan het pushen tot vaker afspreken en zoeken naar meer bevestiging. ze heeft ondanks dat ik me zo gedroeg het nog heel lang volgehouden. denk echt uit liefde. alleen ben ik de laatste tijd fout geweest door koppig te doen en niet terugbellen, onaardig doen enz. wel met de reden om haar volledig terug te winnen maar alsnog verpest. de dag nadat ze het uit maakte besefte ik pas hoe fout en gemeen ik bezig ben geweest. ze deed juist zo haar best en ik zag het alsof ze niets meer voor mij en ons wilde doen. er is nog geen week voorbij sinds het uit is en ik wil haar het liefst natuurlijk terug omdat ik het nu pas besef maar ze was aardig duidelijk dat ze het nu wel een plekje heeft kunnen geven en dat kan ik haar niet kwalijk nemen. op zijn minst wil ik haar laten weten dat ik haar nu begrijp en het zo erg waardeer dat ze het zo lang met me heeft uitgehouden terwijl ik me niet aan onze afspraak hield. en dat het me spijt dat ik haar zo veel verdriet heb gedaan. ze had het al zwaaar genoeg en dan kom ik om nog meer van haar te verlangen. hoe kan ik nu het beste handelen? ik wil geen appie of sms versturen want ik wil haar niet verplichten tot antwoorden en haar nog meer benauwen. maar ik wil wel haar op de hoogte stellen van hoe ik er nu over denk en mijn excuses maken. dacht zelf aan een brief. met een soort van grap erin verwerkt waarvan ik zeker weet dat ze moet lachen en hopelijk daardoor gaat terugdenken aan onze leuke tijden. doen of no go?
Toen ze het thuis vertelde, waren ze in alle staten. Ik was daar absoluut niet meer welkom. Dat heeft haar zwaar aangeslagen. Ik heb haar toen ook (koppig) gezegd dat ik haar ouders dan ook niet meer hoefde te zien. Achteraf bekeken een domme zet, want ik plaatste haar tussen twee vuren, ook al heb ik haar nooit gezegd dat ze moest kiezen. Ze had ondertussen ook werk gevonden en had het superdruk. Omdat haar ouders zo tegen me waren, durfde ze het nauwelijks vragen of ze naar mij mocht komen of bij me mocht blijven slapen. Ze is 1x blijven slapen, toen haar ouders op reis waren. Dat klinkt misschien lullig, maar haar ouders hadden een enorme psychologische invloed op haar. Ze voelde haar vaak misbegrepen en onder dwang gezet om taakjes in het huishouden op te knappen. Bovendien kreeg ze weinig waardering daarvoor, het leek wel alsof het vanzelfsprekend was dat ze die klusjes deed. Ze voelde haar vaak erg sip daardoor. Ik probeerde haar te troosten en op te vangen, maar omdat haar ouders me niet konden hebben, maakte ik me vaak kwaad op haar ouders. Dat werkte natuurlijk dat vuur waar ze tussen stond alleen maar in de hand. Omdat ik haar zo weinig zag, 1x per week een paar uur, begon dat ook op me te wegen. Ik wou er niet met haar over praten omdat ik zoiets had van "die paar uurtjes die we samen hebben, wil ik toch geen ruzie". Je raadt het echter al, door dat op te kroppen merkte ze dat er iets was en kwam er uiteindelijk toch geen leuke dag van. In juni heeft ze het opnieuw gedaan gemaakt. Opnieuw hebben we erover gepraat en begreep ik haar beslissing. Achteraf heeft ze me gezegd dat mijn dipjes de dooddoener waren, dat ze daar niet langer mee om kon gaan. Ik heb haar uitgelegd dat ik het wel begreep, maar ook wat mee aan de basis lag van die dipjes. Ze vroeg toen of ik voor onze relatie wou vechten en ik zei dat ik dat wou, maar dat ze dat ook moest doen…
Hi P. uit M., wat een toestanden allemaal! Je hebt het helemaal goed gedaan door haar in een tijd vol angst en pijn te steunen, door er steeds voor haar te zijn. Helaas kwam ze na een week vol toewijding van jouw kant met de bekende smoezenreeks voor de dag. Dat je maar verliefd moet worden op een ander, dat haar gevoel niet genoeg zou zijn, en nog meer malligheid. Je had hier inderdaad niet in mee moeten gaan. Wat ze nodig heeft is dat je het omgekeerde doet, en dat is zeggen dat je er alle vertrouwen in hebt dat alles goedkomt. Ze lijkt namelijk onzeker en bang voor de toekomst, misschien wel bang voor haar eigen gevoel. Lees dus ook: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/54239-bindingsangst-blootgelegd.html
Ik heb een fantastische relatie met een fantastische vrouw gehad van (slechts) 5 maanden (4.10.2017 – 4.03.2018) maar met de zekerheid voor een relatie voor het leven met zelfs trouwplannen. We zijn in die korte tijd 3X 2dagen uit elkaar geweest, omdat we beide moeilijke maar mooie mensen zijn, en telkens zonder probleem weer bij mekaar gekomen, ik als man met haar toelating in haar huis. Ik heb haar toevallig aangesproken om de weg te vragen zonder bijbedoelingen, ZIJ heeft mij gevraagd om iets te drinken waarop ik ben ingegaan gelukkig. De volgende dag heb ik haar opgebeld om te vragen of ik haar mocht zien bij haar thuis. ZIJ zei direct ‘ja’. Daarna ben ik bij haar gebleven en heeft ZIJ alle initiatief genomen (ook de sex). Alles was perfect samen, ondanks onze moeilijke karakters. Wat is er nu fout gegaan? Ik heb op een zeker moment gezegd dat ze mentaal ziek is wegens haar psychiatrisch verleden, waar zij niets aan kan doen en ik kan aanvaarden, en sindsdien is ze volledig dichtgeklapt in haar zelf, heeft mij volledig verwaarloosd, waardoor ik boos was en ben uitgevallen tegen haar. Ik heb mijn oprechte excuses aangeboden, zij heeft die aanvaard maar toen ik haar verschillende keren heb uitgenodigd om gezellig samen te zijn en om het weer goed te maken heeft ze nooit gereageerd. Haar karakter is nogal eigenzinnig, koppig en trots en als ze zegt nee is het meestal nee. Zij is 62 jaar, ik ben 56 jaar en we zien mekaar heel erg onvoorwaardelijk graag ( ik nog steeds, zij weet ik niet zeker maar denk eigenlijk van wel ). Ik heb haar toevallig op 2 dagen tijd 2X gezien, 1X op afstand zonder contact en was weer smoorverliefd ( vrijdag 6 april 2018 ) en 1X toevallig in een straat waarna ik haar vroeg om iets te gaan drinken waarna ze direct ja zei ( zondag 8 april 2018 ). We waren ongeveer een 1,5 uur samen, een vriendelijk gesprek maar waren beiden wat gespannen. Ik heb haar 2X de hand geschut en toen is ze weggegaan. Ik (zij?) had er hierna een goed gevoel. Hierna is ze op vakantie gegaan met vrienden, waarbij ik normaal ook geweest zou zijn en denk dat ze nu zondag 22 april terugkomt.
Ik weet niet goed hoe ik haar moet benaderen op dit moment. Aan de ene kant wil ik er zijn voor haar, omdat ze het nog steeds niet gemakkelijk heeft, maar aan de andere kant is het wel moeilijk, omdat ik nog steeds die hoop koester dat het terug goed komt. Ook de schrik dat ze iemand anders zal vinden, mij zal vergeten (of vergeten wat we hebben gehad) is wel heel erg aanwezig.
Ik heb haar vraag beantwoord maar ik ben ontzettend bang dat ik alles verkeerd doe. Ik ben totaal verward en weet niet wat te doen. Ik wil dit nog redden. En ik ga eerlijk zijn, ik kan niet slapen, niet eten, en ik denk continue aan haar en heb de hele dag hoofdpijn en stress vanwege alles. Ik lees hier wat de do's en dont's zijn die een man moet doen. Het is zo moeilijk. Mijn woorden zijn op omdat ze voor haar "hol" aanvoelen en dat kan ik begrijpen. Hoe kan ik laten zien aan haar dat ik haar wel wil begrijpen, en dat ik nog wel wil vechten voor wat wij hebben? Ze wilde het afsluiten maar ik heb gezegd: "je kan het pas echt afsluiten als je weet dat ik niet meer wil vechten. Ik heb het zo verknald en ben radeloos. En ik voel me schuldig. Ik heb ze diep gekwetst. Altijd als ze boos wordt weet ik niet wat ik moet doen, wat ik erop moet zeggen. En zij voelt zich alleen door mij. Hoe laat ik aan haar terug zien dat ik een hart heb? Wat kan ik nu zeggen tegen haar om mijzelf weer aantrekkelijk te maken? En hoe laat ik zien dat ik probeer om haar te begrijpen en mezelf aan de kant wil zetten?
Dit zou bij mij een gevoel van teleurstelling of afwijzing kunnen veroorzaken, dat doet het niet. Het doet pijn. Pijn, omdat ik als ‘buitenstaander’ weet dat zij 20 jaar oorlog heeft gehad. Ze is nu uit de oorlog, nu moet de oorlog nog uit haar vandaan. Of dit gevecht tegen deze oorlog nu stopt, met een paar jaar stopt, of de rest van ons leven zal gaan duren, dat maakt me niet uit. Zij houdt van mij, ik hou van haar, ik geef om de kinderen of ze “onze” kinderen zijn.
Mannen kunnen niet zo snel als vrouwen emoties herkennen. Denk maar aan de stereotiepe echtgenoot die geen idee heeft waarom zijn vrouw opeens zo boos is. Het kan goed zijn dat hij het echt niet expres doet – waarschijnlijk heeft hij oprecht geen flauw benul waarom ze boos is, of heeft hij niet eens in de gaten dat ze kwaad is. Het limbisch system van vrouwen is verder ontwikkeld en daarom zijn vrouwen beter in het herkennen en interpreteren van emoties. Die vaardigheid kwam goed van pas in de oudheid, toen vrouwen verantwoordelijk waren voor het onderhouden van de sociale connecties. Mannen lopen ver achter op dit gebied. Ze zijn dus slechter in het identificeren en inschatten van emoties. [4]
Ik denk dat ze nu ergens een block heeft! Ze smst niet meer terug of ze stuurt ook niets meer uit haar eigen. Ze geeft de ene bizarre reden dan de andere voor niet hoeven af te spreken.Ze zegt elke keer zo: We zien alles hetzelfde in wat we zoeken op gebied van een relatie maar de vonk om verliefd op je te worden is er niet. Ze zegt nu dat ze veel liever mij wil houden als goede vriend en dat ze ook niet kan zien wat de toekomst brengt.
Maar ik weet het op moment ook niet meer. Ik wilde hem natuurlijk niet helemaal kwijt, dus ik probeerde me gevoelens aan de kant te zetten er te zijn als vriend voor hem. Waar toen alles ook tot een relatie kwam. Ik wil dus niet de hoop opgeven maar hij is best heel koppig en ziet niet hoe stapel gek ik en me zoontje op hem zijn. En dat ik er nu alles aan ga doen om mijn verleden te vergeten en een betere moeder ben dan voorheen. Ik ben al wel zo ver dat hij me nu niet meer negeert.
Heb het laten rusten, ook voor mezelf, en na een paar weken gevraagd of we op een vriendschappelijke en volwassen manier terug contact kunnen hebben en dat er veel veranderingen en positieve dingen in mijn leven zijn, dat we het verleden daar moesten laten waar het hoort, dat ik niet meer boos ben en dat mijn ogen zijn open gegaan. Vroeg hoe het was met haar en haar nieuw gezin en met de kleinste. Ik wou natuurlijk weten of ze nog met die andere man was of niet maar heb daar niet direct antwoord op gehad, ofwel wil ik dat niet inzien.
Na een relatie van bijna 4 jaar heeft mijn vriend het uitgemaakt. Hij had het druk op mn nieuwe opleiding en ontmoette daar een meisje. De volgende dag spraken we af. Veel emoties. Die avond stuurde hij me een bericht dat ie even geen contact meer wou en had me overal op geblokkeerd om niet in de verleiding te komen. Een paar dagen daarna kreeg ik een agressief fb bericht van dat meisje. Dat ik op moest rotten en dat ik hulp moest zoeken omdat ik een tyfus kleuter was omdat ik er niet overheen kon komen tereijl iedereen doorwou met zn leven (2 dagen na de break up lol). Ook kreeg ik van mn ex zn vriend het een en ander te horen. Dat ik een *** stalker was. Ze hadden blijkbaar een nepaccount van mij gemaakt en mn ex zn vrienden lopen lastigvallen (heel volwassen). 5 dagen nadat het uitwas ontdekte ik dat ie met dat meisje. Zijn ouders zijn nog langs geweest en mogen dat meisje nou al niet. Een week later kreeg ik iets vab mn ex te horen. Zn ouders hadden namelijk verteld dat ie met me moest praten erover. Dat ging heel goed. Het was fijn om weer met hem te praten. Hij zei alleen dat ie moeilijk van mijn kont af kon blijven en keek de heletijd naar me en gaf me uit het niets knuffels, en geen vriendschappelijke, maar innige. Toen hij wegwou kreeg ik er nog 3. Je snapt misschien wel dat ik hiervan in de war ben en dat ik geen idee heb wat hij hiermee bedoeld. Vind ie me nog leuk? Zal zijn relatie lang duren?
Mijn ex-vriendin (E.) heeft 5 maanden geleden onze relatie verbroken. We zijn 5j samen geweest en hebben een zoontje van 1,5j. Ik heb mijn ex (E.) leren kennen toen net een ander relatie van mij was fout gelopen en zij mij heeft gesteund toen ik het heel moeilijk had. Onze relatie was in het begin niet gemakkelijk omdat ik een aantal keren ben terug gegaan naar de ex van die vorige relatie maar uiteindelijk is het toch allemaal goed gekomen en ben ik mijn ex (E.) zeer dankbaar dat ze me heeft gesteund en ze heeft me altijd gezegd ik wacht wel op u. Je komt toch terug naar mij. Daar had ze inderdaad gelijk in en ben dan ook een mooie relatie met haar begonnen dit heeft helaas maar 5j geduurd en zou ze zo graag terug willen maar of dit nog lukt weet ik niet. Mijn ex (E. 26j.) is 13j jonger als ik (39j.) maar onze relatie heeft meestal wel altijd goed gezeten. Het is eigenlijk allemaal begonnen toen ze voor de eerste keer een misval heeft gehad. Ze was toen 3m zwanger de dag nadien heeft ze het gewoon uit gemaakt waarschijnlijk door de emoties heb uren met haar gepraat en het is uiteindelijk terug goed gekomen en ze had spijt dat ze het had uitgemaakt. Na een tijd is ze terug zwanger en waren we in de zevende hemel helaas is het weer uitgedraaid op een misval met als gevolg dat ze het weer uitmaakte en begon het verhaaltje terug opnieuw weer uren gepraat en onze relatie was terug prima. Na die 2 tegenslagen hadden we besloten om het rustig aan te doen en een hele tijd te wachten om terug te proberen om zwanger te worden. Uiteindelijk is het dan toch terug gelukt met als gevolg dat we nu een mooie zoon hebben van 1,5j. We waren beide dolgelukkig en onze liefde kon niet stuk, er ging geen week voorbij of ze smeekte me om nooit bij haar weg te gaan. Ik zou dat ook nooit doen ook al zou het eens moeilijk gaan. Alles liep perfect een gezonde zoon bevalling goed verlopen wel met keizersnede maar alles was in orde. Omdat ik voorzitter ben van een pokerclub heb ik wel redelijk wat verplichtingen dat was zo ook al voor de bevalling en dat heeft altijd goed gegaan ze ging zelfs regelmatig mee voor de bevalling. Na de bevalling wou ze alleen maar bij onze zoon zijn wat ik uiteraard heel normaal vond. Om de 2 weken had ik verplichtingen met de pokerclub en in het begin was dat geen probleem maar na een tijd vond ze dat nimmer leuk terwijl het nochtans maar om de 2 weken was en ik dan bij mijn vrienden kon zijn. Ondertussen was onze zoon 6 maand oud en waren er al een paar ruzies geweest omdat ze nergens mee naartoe wou want ze wou onze zoon bij niemand laten ik snapte dat wel maar we deden niets meer samen en ze kwam zo goed als nimmer buiten en van vrijen was al helemaal geen sprake meer. Nadat onze zoon ongeveer 8 maand oud was begon ik mij ook meer en meer gefrustreerd te voelen omdat ze nog altijd niets samen wou doen en alleen maar thuis wou blijven bij onze zoon, van vrijen was er totaal geen sprake als ik aanstalten maakte om te vrijen zei ze dat ze daar geen goesting in had en dat het niet aan mij lag maar dat ze gewoon geen behoefte had. Door die frustratie bleef ik ook langer hangen op de pokerclub en durfde ik al eens flink te drinken om niet te moeten nadenken maar een paar keer is dit uitgedraaid op een flinke ruzie omdat ik mijn gedacht had gezegd. Uiteindelijk werd er nimmer gepraat en leefde we naast elkaar met als hoogtepunt dat mijn ex er een einde heeft aan gemaakt ongeveer een 5 maand geleden. Wij wonen nu apart en hebben onze zoon week om week ze ziet er enorm vanaf als ze haar zoon een week moet missen maar ze denk er niet aan om het terug te proberen. Natuurlijk heb ik de fout gemaakt door achter haar aan te lopen en te smeken en haar niet gerust te laten enz… Ze zei altijd ik blijf wel alleen dan hoef ik geen ruzie meer te hebben en hoef ik nimmer te vrijen enz… Ondertussen heeft ze sinds 2 weken toch een nieuw relatie en dan was een heel harde klap voor mij met als gevolg dat ik er bijna een eind had aan gemaakt. Ik moet wel zeggen mijn ex heeft wel veel meegemaakt ze was nog jong toen haar ouders uit elkaar gingen en op 15j heeft ze beslist om bij haar vader te gaan wonen omdat die nooit thuis was en dan kon ze doen en laten wat ze wou met als gevolg dat ze op 16j is verkracht. Ze heeft dit nooit met iemand besproken buiten mij omdat ik merkte in onze relatie dat als er iets op tv kwam waarbij vrouwen werden lastig gevallen ze ofwel niet naar tv keek of ze wegging na lang aandringen heb ik dan toch het verhaal te haren gekregen en heb haar daar altijd in gesteund en geholpen. Heb zoveel voor haar gedaan ( zoals elk weekend met haar naar voetbal gaan want ze voetbalt en dat waren soms verre verplaatsingen) dat ik eigenlijk zelf niet veel meer deed buiten werken en de laatste 2j bij de pokerclub zat mat de gekende gevolgen. Ze had voor mij ook altijd maar relaties van minimum een paar weken tot maximum 2j van het moment dat het haar nimmer aanstond gooide ze haar exen gewoon buiten en begon ze dadelijk een nieuw relatie zonder zich schuldig te voelen of emoties te hebben. Nu dat wij uit elkaar zijn kan ze ook heel koel zijn maar soms ook haar emoties tonen zeker als ze onze zoon brengt. Ik kon ook soms een week niks laten weten van mij maar dan belde ze zelf om te zeggen dat alles in orde was met onze zoon als die bij haar was of ze belde om te zeggen dat hij beetje ziek was dat heeft ze al wel een keer of 10 gedaan denk telkens als ik 3a4 dagen niks meer liet horen. Na mijn voorval om er een eind aan te maken heb ik besloten om geen contact meer te hebben en dat lukt nu bijna 2 weken met als resultaat dat ze iemand heeft en vorige week belde ze me weer op om te zeggen dat onze zoon beetje ziek was en later op de dag belde ze nog eens om te zeggen dat hij niets had ze had het telkens ingesproken op voicemail want wil voorlopig geen contact. Ik kan nog een hele boek schrijven over 5j relatie met haar. Dat ze nu na 5 maand al terug iemand heeft snap ik niet dat je dat zo snel kan? Ik weet echt niet hoe dit verder moet en zou ze graag terug willen maar vrees het ergste? Hoe kan ik dit het best aanpakken?
Na ongeveer een maand is het tijd om haar eens te bellen. Een kort telefoongesprek waarin je haar oprecht vraagt hoe het met haar gaat. Verder niets. Wanneer ze vraagt hoe het met jou gaat, vertel haar vooral kort en bondig, maar wel eerlijk en oprecht, hoe het met je gaat. Waarbij je heel subtiel laat vallen dat je de afgelopen weken vooral vaak gedacht hebt aan de leuke dingen die jullie samen beleefd hebben. Let vervolgens goed op haar reactie hierop. Gaat ze ermee aan de haal en vult ze dingen aan en merk je duidelijk dat ze er zelfs een beetje van opvrolijkt door erover te praten, dan heb je zogezegd beet en kan het nog goed komen tussen jullie.

Liefde kan voorwaardelijk of onvoorwaardelijk gegeven worden. Een andere mogelijkheid bestaat gewoonweg niet. Of je koppelt een aantal voorwaarden aan je liefde of je doet dit niet. Als je voorwaarden aan een liefde koppelt en die voorwaarden vallen vroeg of laat weg dan blijft er bijna niets meer over. Vandaar dat het altijd beter werkt als je kiest voor een onvoorwaardelijke liefde.


Wanneer je in je eigen hoofd blijft zitten, en die knauw aan je zelfvertrouwen niet aan een toets met de buitenwereld onderwerpt, zorg je ervoor dat het langer pijn blijft doen. Maar wanneer je op stap gaat met een leuke man die zijn best voor je doet, kan je een beetje ontdooien. Dat je vriend je aan de kant heeft gezet wil niet zeggen dat jij ineens voor alle mannen onaantrekkelijk bent geworden. Of voor welke man dan ook, for that matter.

Maar helaas, na een aantal erg leuke dates en leuke gesprekken via de app begon hij een beetje raar te doen. Hij reageerde weinig of reageerde kortaf. Ik had al zo’n idee dat er wat was. Ik probeerde ‘desperate’ te achterhalen wat er was; ik stuurde hem lieve briefjes en ik stuurde hem papjes (uhmmmm… ik denk dat je wel kunt stellen dat ik hem bestookte met appjes…oeps). 
Ik merkte dat ik steeds meer gevoelens voor hem ging krijgen en dat ik hem gewoon niet meer kwijt wilde, maar ik wilde hem ook de ruimte geven omdat hij toch ook net uit een relatie kwam. Maar goed, bij mn ouders geweest en samen kerst gevierd kwam het er bij hem ineens uit. Hij vond me leuk en vond me helemaal top, ik durfde hier niet op in te gaan en heb dit dus de dag erna pas gedaan. Hij is niet meer langs gekomen en heeft mij alleen laten weten dat het te snel is gegaan en dat hij op dit moment te veel aan zijn hoofd heeft.
Sinds 2 weken is mijn relatie uit, na 1,5 jaar wat gehad te hebben. Mijn ex (vreselijk om het zo te moeten noemen). Gaf aan dat ze dingen in mijn mistte. Dat waren o.a.: praten over je gevoelens/diepe gesprekken, mijn telefoongebruik en het huishouden. Maar het ergste is toch het feit dat ik geen waardering over haar uitsprak (complimentjes, lieve berichtjes etc etc) en we niet goed konden praten.

Na mijn laatste bericht die ik je stuurde had ik besloten om je advies te volgen en het een paar maanden te laten rusten. 2 dagen geleden nam ze onverwachts contact met me op! Ze vroeg hoe het met me ging… ik antwoorde natuurlijk dat het hartstikke goed met me gaat (geen leugen trouwens) en ik vroeg hoe het met haar ging, ze antwoorde dat het beter kan… dus ik natuurlijk doorvragen of er iets aan de hand is.!. en ze vertelde me dat er wat irritaties zijn in haar nieuwe relatie en wat die irritaties zijn… ik wist niet zo goed hoe ik daar op moest reageren dus ik vroeg haar waarom ze me dat vertelde aangezien ik niet echt zit te wachten op verhalen van haar en haar nieuwe vriend. Ze zei dat ze gewoon even haar ei kwijt moest en dat ze dat idd beter niet met mij erover kan hebben. (tenslotte heeft ze genoeg vriendinnen die ze daarover kan spreken) maar goed voor de rest heb ik gewoon een leuk gesprek met haar gehad en dit keer kreeg ik ook geen verwijten naar me kop geslingerd. Ik ben ook niet over ons begonnen of wat dan ook. Ik vroeg nog wel aan haar of ze verliefd was en na een hele lange stilte zei ze dat ze dat niet weet! Overigens heb ik haar ook tussendoor gemeld dat het meisje wat ik had leren kennen dat dat over is, omdat ik op dit moment gewoon nog geen gevoel kan krijgen voor iemand anders en dat kon ze wel begrijpen. Ook vroeg ik aan haar of ik binnenkort onze hond een dag mee kon nemen en daar reageerde ze positief op…


Heb hem ook verteld over mijn vakantie plannen voor de komende maanden en die zijn niet verkeerd! Ik ga een beetje de wereld rond naar steden waar een man zijn vriendin niet gauw naartoe zou laten gaan haha! Het stomme is dat hij niet hierop niet heeft gereageerd, helemaal NIKS! Ik reageerde nog leuk bij hem, hij helemaal niet bij mij, wat dit betekend?
Heel confronterend, al ben ik blij dat ik besef wat er scheelt na dit gelezen te hebben. Ik heb bindingsangst, dat is overduidelijk voor mij nu. Ik zit opnieuw in het stadium van afstoten, weglopen, problemen zoeken. En na al een paar korte relaties gehad te hebben, is het patroon altijd hetzelfde. In het begin alles goed, bij een 3-tal maanden komt die bindingsangst als een storm over mij en de relatie razen. Nu dus ook. Maar ik erken wat ik heb, wil erover praten met mijn partner en proberen, stap voor stap, een duurzame relatie uit te bouwen. Ik ben me er bewust van dat het niet makkelijk zal zijn. Ik ben, sedert mijn scheiding, nu 10 jaar geleden (vertrouwen helemaal geschonden door ontrouw partner) al heel de tijd op de sukkel wat relaties betreft. Ik zou zo graag weer gewoon het alledaagse geluk willen vinden bij iemand. Ik hoop dat het me deze keer zal lukken. Bedankt voor de heldere uitleg over dit niet te onderschatten probleem. Mvg, Christine
Kort samengevat luidt het antwoord op de vraag "Hoe krijg ik mijn ex terug?" dan ook: Heb geduld, raak vooral niet in paniek en doe zeker geen dingen die duiden op wanhoop. Het vertrouwen van je ex en de liefde van je ex zijn alleen maar terug te winnen door geduld, rust, bedachtzaamheid, vertrouwen, openheid, oprechtheid, eerlijkheid en rustig assertief leiderschap.

Dat ze vreemging was vanwege de sleur in je relatie. Die jongere man laat haar jong voelen. Heeft als vrijgezel leuke hobbys en een frisse jonge omgeving. Nou wil ik niet zeggen dat je je 13 jaar jonger moet gaan gedragen. Maar eens goed nadenken waar de vonk is ontstaan. Waarom is ze verliefd op je geworden. Is het een romantische dans? Was het die nacht bij een kampvuur starend naar de sterren? Herbeleef dit samen. Wees creatief. Vecht voor je relatie. Nu ze nog niet kan kiezen!


Ben enorm wanhopig en gebroken. Hoop dat u een hulpvol advies voor me heeft. Ik heb een jaar een relatie gehad, wat eigenlijk al vrij stroef is gegaan mede door de cultuur waar hij en ik uit komen (snel trouwen enz) en ook nog eens dat wij op een afstand van 3 uur met de auto van elkaar wonen. Ik NL hij België. Na dat jaar zijn we uit elkaar gegaan door meerdere redenen, En zijn gevoel is als maar zwakker geworden voor mij, en nu 3 jaar later dan ook verdwenen zoals hij zegt. Daarintegen, wilt hij wel hele goede vrienden blijven, . Hebben wij dan ook haast dagelijks contact en spreken wij zelfs 1 keer in de zoveel tijd met elkaar af. Als we dan afspreken zijn we ook intiem. Niet alleen maar, maar het komt er wel van. Nu weet hij heel goed dat ik van hem hou (nog steeds) omdat ik dat heel erg vaak gezegd heb en ook heb laten zien. Maar hij blijft vol houden dat het niks meer kan worden omdat zijn gevoelens voor mij verdwenen zijn, in die zin als partner. Zijn gevoelens zijn volgens hem dan ook alleen maar vriendschappelijk. Dit komt bij mij erg onbegrijpelijk over.
Hi Kevin, dank je wel :). Je kunt haar best bezoeken in het buitenland. Waarom eigenlijk niet! Het is de uitgelezen kans om elkaar in een andere omgeving met frissere ogen te bekijken. En gezamenlijke ervaringen werken bindend. Zonder veel moeite bouw je onbewust je relatie weer op. Verder is het jammer dat jullie zo met die procenten werken. Jij wil dat ze er 100% voor wil gaan, zij wil zich niet voor 100% geven. Houd op met die percentages want voor velen is dat benauwend, hoezeer ik je ook begrijp. Aan loos getwijfel heb je niets, maar voorwaarden stellen aan een relatie is je op glad ijs begeven… pas dus op. Probeer haar twijfels weg te nemen door te stellen dat je er alles aan zult doen haar vertrouwen terug te winnen. Dat dat voor jou van het grootste belang is. En dat je er zelf op vertrouwt dat het weer goedkomt. Een reisje in haar richting zou al veelzeggend zijn. Ik hoop dat ze dat op tijd zal inzien, voordat je straks die enorme pauze moet inlassen… Succes, A.

Ik schaam mij erg diep. Jouw tips en adviezen hoor ik van iedereen… Afstand houden, niet achteraan lopen, etc… Maar ja ik wil het echt zo graag, maar het feit dat we samenwerken maakt het voor mij zo idioot moeilijk! Elke keer weer die confrontatie en als het contact dan best leuk en gezellig is, word ik overmoedig en gok op een etentje o.i.d. samen, fout! Het zou voor mij een zegen zijn als mijn ex inderdaad een andere baan zou vinden, dat alleen al brengt meer rust en hopelijk de ruimte om elkaar te gaan missen… Ik ben er zo klaar mee! Die mannelijke vriend van haar reageert soms dagen niet op haar sms of belt niet terug. Toen mijn ex ging verhuizen was ik haar druk aan het helpen en waar was deze zogenaamde vriend? Die kwam pas toen het klaar was! Enorme oekel die ik ben! Maar ja ik ben zo bang dat ze er misschien inderdaad met een ander vandoor gaat, dat ik elk leuk contact probeer aan te halen en iets leuks te gaan organiseren of als ze een keer een sms stuurt, gelijk reageer. Ben constant bang dat het gewoon te laat is.

Hi Sonja, het is heel moeilijk om na een intense relatie de juiste houding te vinden als je elkaar nog ziet. Maar je doet het een stuk beter dan in het begin, omdat je enerzijds letterlijk doet wat zij al die tijd wilde, en anderzijds haar in de war brengt over je intenties. Het overboord gooien van de hoop is dan ook de sleutel. Als er iemand is is die de hoop ooit terug kan brengen, dan is dat je ex. Vooralsnog zijn de signalen er niet naar om zelfs maar aan een relatie te denken. Ze heeft geprobeerd duidelijk te zijn met dat bericht dat ze liever een man en kinderen wil, dus helaas moet je dat serieus opvatten, of het nu waar is of niet. Probeer niet weer verstrikt te raken in details zoals nu met dat etentje. Zij heeft jou niet nodig, prima, jij haar ook niet. Houd die strategie gewoon aan en focus je niet op het ontdooien van deze ex, want een ex die zich hier niet voor openstelt kun je niet overhalen of overtuigen. Relaties beginnen altijd vanuit het hart, niet vanuit het hoofd. Houd dat voor ogen. Groetjes, A.
Door te praten met hem heb ik hoop gekregen (maar hij blijft maar zeggen dat hij mij geen valse hoop wil geven), toch liet hij in het gesprek doorschemeren dat hij zelf ook twijfelde. Dat hij niet meer zeker was van zijn beslissing. Hij stuurt dus gemixte boodschappen naar mij. Deze boodschappen brengen mij volledig van mijn stuk en nu weet ik echt niet meer wat ik moet doen. Het enigste wat ik wil is hem terug mijn lief kunnen noemen. Mij terug goed voelen. Kortom, ik wil hem terug en ik wil hem gelukkig maken. Maar hoe moet ik dat doen...?
Hi Ric, haar dochtertje is de grote gedupeerde hier. Het arme kind krijgt een vreemde indruk van mannen, relaties en de manier waarop daarmee omgegaan wordt. Van een gezinsleven (ja, met moeder en vader) zoals het kind verdient, is helaas geen sprake geweest. Tot overmaat van ramp is het meisje wederom met een afscheid geconfronteerd. Relaties zonder duidelijk toekomstperspectief zijn sowieso moeilijk te handhaven. Bij elkaar blijven omdat er even niets beters is… het lijkt alsof jij een jarenlange rebound bent geweest, totdat ze eindelijk iemand vond met wie ze dan echt een 'relatie' wilde. Natuurlijk voelt dat voor jou als een schok, een trap tegen je kont, en misschien voel je je ook wel gebruikt. Ze bekommert zich dan ook weinig om jouw gevoelens, laat staan die van haar kind. Zoiets moet jou hopelijk aan het denken zetten. De manier waarop je na haar bekentenis verder behandeld bent is beneden alle peil, daar zit geen sprankje liefde bij. Helemaal niets. Ik raad je aan deze ex te laten voor wat ze was. Een tijdelijk verschijnsel in je leven… Jouw leven, wat hopelijk in de toekomst een betere wending krijgt. Een ex terugkrijgen die met een ander verdergaat is moeilijk, maar mogelijk als het gaat om de liefde van je leven. Zo'n vergissing heeft zij echter niet gemaakt. Ze stapte gewoon over van de een naar de ander. Ik wil je veel sterkte wensen en vertrouw erop dat het mettertijd beter met je zal gaan. Zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/12286-repareer-je-gebroken-hart.html
Ik hoorde de hele tijd niks, pas veel later (toen hij net wakker was), hij had zich zwaar verslapen en verontschuldigde zich hiervoor dat het hem spijt en dat hij door de wekker heen is geslapen. Ik was natuurlijk boos/teleurgesteld. Hij had zelf voorgesteld af te spraken en verslaapt zich vervolgens uren! Dit heb ik hem ook duidelijk laten weten via een sms, ik was boos en dat liet ik blijken! Heb hiervan erg spijt, ik heb mij laten meeslepen door mijn emoties en hij heeft niet meer gereageerd, wellicht boos door mijn smsjes, deze waren niet zo aardig!
Na twee weken kwam hij naar me toe en zei hij dat hij op deze manier niet happy was, maar dat hij niet wist wat het nou precies was en dat hij had besloten er een punt achter te zetten.. Voor mij kwam dit, ondanks dat we er nog niet waren, best onverwachts.. Twee weken is weinig tijd om te veranderen.. Volgens hem was er nog te weinig veranderd.. Hij bleef wat vaag in wat hij allemaal zei en ik heb hem nog nooit zo hard horen huilen als die avond toen we elkaar nog een keer omhelsden.. Het was heel verwarrend..
Een man ontmoet een vrouw en ze hebben een leuke date… aan het einde van de date geeft de vrouw een aantal signalen dat ze wilt zoenen. De man snapt de signalen niet of durft niet… Het ‘raam’ van de vrouw stond dus even open maar de man deed niets. Gevolg is dat het raam iets verder dichtgaat. Als de man bij de tweede date nog niets doet, is de raam nog maar open op een kiertje… en bij de derde date is het klaar. Het raam is dan gesloten. In dit geval is de man afgewezen of komt ie in de friendzone. Om het ‘raam’ weer terug open te krijgen, zal hij meer moeite moeten doen, vaak zelfs zoveel meer moeite dat een nieuwe date regelen vaak minder tijd kost.
De afgelopen weken ging het fantastisch, op ons seksleven na, er was totaal geen sprake van ruzies, soms lichte irritaties, maar dat heeft ieder koppel wel. Hij kwam doordeweeks 1 a 2 keer langs en het weekend sliepen we hier, aangezien mijn ouders 4,5 op zomervakantie waren naar het buitenland. Mijn ex vertelde mij, dat hij de laatste tijd niet als ´koppel´ had ervaren en dat het gevoel voor mij erg geslonken was, hij was minder van mij gaan houden, om mij niet langer aan het lijntje te houden en met vrezen voor een nare toekomst heeft hij het uitgemaakt, het leek hem beter nu, dan wanneer we al kinderen hadden en zouden samenwonen.

Hi Sonja, zoals je begrijpt is het voor mij niet goed mogelijk om adviezen te geven als eerdere adviezen in de wind worden geslagen. Het hoofdadvies luidt: Afstand houden. Het schamele resultaat van de tegenovergestelde aanpak zie je herhaaldelijk: je ex heeft de touwtjes in handen, maar je hebt haar niet terug zoals jij wilt. En was het dan dat je enkel ingaat op haar voorstellen, maar het is zelfs een graad erger omdat je zelf ook initiatieven neemt en haar uitnodigt voor van alles en nog wat. Ik heb ook geadviseerd je agenda - althans voor je ex - propvol te houden, zodat je zult overkomen als iemand die helemaal geen tijd heeft om zich met een ex bezig te houden. Helaas laat je je ex juist weten dat er genoeg ruimte is in je agenda. Als gevolg van een 'test' zoals je zegt, maar dan wel eentje waar je niets aan hebt. Pak die ex toch eens keihard aan! Groetjes, A.
Hi Hoopvol, ja, het is vervelend als er nog onafgemaakte issues rondwaren, of dat nu praktische of emotionele zaken zijn. Hierdoor ben je 'gevangen' in het verleden, maar ook in de hoop. En of dat goed voor je is valt te betwijfelen. De kans is namelijk heel reeel dat je over een paar jaar iemand anders vindt en je afvraagt hoe je in hemelsnaam zoveel tijd hebt kunnen vergooien aan een ex die dit helemaal niet waard was. Blijf je denken dat jullie bij elkaar horen, weet dan dat je het risico neemt dat het allemaal voor niets kan zijn en je straks met dubbel verdriet kan zitten. Bekijk altijd of een man je liefde of affectie wel waard is, want in een relatie is het altijd een optel- en aftreksom van 'geven en nemen'. Geef in de huidige situatie geen millimeter te veel. Aandacht en aan hem denken zijn allemaal 'cadeaus' waar hij waarschijnlijk geen raad mee weet. Groetjes, A.
Hi Ano, met de stemmingsstoornissen van je ex kun je niks. Kennelijk voelt ze zich zwakjes in jouw nabijheid en wil ze zich wat vermannen. Daar is niks op tegen, maar waar is ze zo bang voor! Ze wil je kennelijk alleen terug als je 'verandert'. Wat dat precies inhoudt weet jij beter dan ik. Het is in elk geval geen onvoorwaardelijke liefde, dus zie ik er op de lange duur niets in. Steek er geen energie meer in. Liefde zoekt zelf zijn weg, vaak zonder woorden. Aan mijn vorige berichten heb ik verder weinig toe te voegen. Groetjes, A.
Wijze woorden dat laatste. Je hebt inderdaad gelijk. Ze zit momenteel erg met zichzelf in de knoop en ik weet inderdaad niet of ik dat wel wil. Ik ben bereid om iemand te helpen die hulp nodig heeft maar niet ten koste van mijzelf. Ik laat het je nog weten hoe het etentje verloopt maar ik heb in de tussentijd een leuke ontmoeting gehad en ga zaterdag op date. Het kan snel gaan. 🙂
Hi Kees, in goede vriendschappen kun je elkaar jaren niet zien en vanaf een bepaald punt gewoon weer verdergaan alsof er helemaal geen pauze was. Dit geldt in zekere zin ook voor relaties. Denk maar aan: 'Oude liefde roest niet'. Je zult als het goed is dus weer die twinkel voelen, weer met haar samen willen zijn. Maar dan moet je wel eerst die pauze gehad hebben, wat tot op heden niet zo is. Het is duidelijk dat je ex geirriteerd is door je, wat niet bepaald pleit voor een veelbelovende liefde. Gelukkig kan het tijdelijk zijn, want ja, sommige relaties lijken volledig gebaseerd te zijn op dit haat/liefde concept. Ik raad je aan de richtlijnen in het artikel op te volgen. Groetjes, A.

Hoe kan ik die vriendschap proberen te herstellen? Hoe kan ik vertrouwen en veiligheid geven nu? Wat zou ik dan kunnen vragen/zeggen in die mail? Bijvoorbeeld dat ik graag de vriendschap met haar wil behouden? Of dat zij als persoon belangrijk is? En zou ik haar uit kunnen nodigen voor een bijzonder diner of iets van die strekking? Of meer als dat briefje wat ik laatst postte? Begrijp dat ik mijn eigen verwachting moet managen. Dat kan voor mij ook nu pas. Was er tot een maand geleden nog veel te veel emotioneel mee bezig. Zou er graag moeite voor doen, voor die vriendschap. Ik mocht haar namelijk heel heel graag. Het is een mooi mens. Buiten de kwaliteiten die ze had als partner mocht ik haar als persoon graag. T is een vreemde snuiter:-). We zeiden altijd dat we nog nooit zoveel van iemand gepikt hadden als van elkaar.;-) Ze was mn maatje. En zou t graag goed willen maken.
Hij gaat zelfs nog regelmatig en met kerst enz mee op familiebezoek bij m’n ouders (ik weet dat dit bizar klinkt en ik weet ook niet wat ik er moet van denken??) Omdat ik het zelf ook niet vervelend vind heb ik hem ook nog steeds niet gevraagd om dit niet meer te doen, en wat erger is, ik zou het ondertussen zelfs missen mocht hij het (ineens) niet meer doen. Maar het is mij niet duidelijk of hij het puur voor de kindjes doet of hij het ergens ook wel leuk vindt om met mij samen te zijn. Maar dit besef heeft mij wel doen inzien dat ik hem niet kwijt wil
×