Ik heb haar nog wel een nieuwjaarswens gestuurd en daarin laten blijken dat ze lekker moet genieten van der vrije leven nu. Ze gunde mij ook alle geluk van de wereld zei ze, en ze vond het schattig dat ik nog zo voor der zusje klaar stond als ze problemen had. Verder geen gesprek aangeknoopt, het leek me wel goed zo. Contact ga ik ook niet meer zoeken nu gezien je advies.
Ze hangt ook heel sterk aan haar ouders, ze belt haar moeder elke dag op en leeft volgens mij volgens wat zij zeggen. Ik kwam geregeld vroeger thuis en zij ging haar kind bij ouders ophalen en soms bleef ze daar eten. Ik vraag me af waarom ik niet altijd was uitgenodigd. Dat gebeurde geregeld en heb haar daar ook over aangesproken, ging wat beter voor een tijd en achteraf weer minder.
Het jagen vinden de meeste mannen het leukste deel als ze een vrouw ontmoeten. En het gedeelte dat ze weglopen? Dat is de bindingsangst die parten speelt. De meeste mannen ontgroeien deze fases op latere leeftijd, maar helaas niet allemaal. Hier kan je leren hoe je een zelfverzekerde, stabiele man kan herkennen die niet een heleboel praatjes heeft als je ze ontmoet, om na een date of 2 stilletjes te verdwijnen.
Ik wil heel graag oud worden met mijn vriend ik hou heel veel van hem Ik ben alleen bang heel vaak en daardoor soms niet enthousiast genoeg etc. Je zegt zelf in je artikel en vrouwen staan voor je in de rij …. Daar word je juist toch ook onzeker van als vrouw de hele tijd al die concurrentie. .? Een relatie is toch geen spelletje…? Ik word er moedeloos van. Ik dacht dat je als je van elkaar houd en elke gemoeds toestand van elkaar houd …? Of hoor je niet verder te kijken dan je neus lang Is ….?
Ik vraag me al een tijdje af of ik bindingsangst heb. Overal lees ik bij bindingsangst over mensen die al in een relatie zitten, kort of lang. Het is bij mij niet zo dat ik na een paar maanden relatie af haak, ik begin er gewoon helemaal niet aan. Ik voel me niet snel aangetrokken tot een man (ik ben niet a-seksueel) en verder dan een enkele date komt het vaak niet. Vaak zit ik aan het eind van de date te denken: Als hij me maar niet zoent, als hij me maar niet zoent. De gedachten dat iemand sneller meer wil dan ik, vind ik erg moeilijk. Ik ben niet op m’n mond gevallen, maar dat soort situaties vind ik erg lastig.
Een veelgebruikt excuus als een man je niet wil: “ik heb het erg druk”. Maar pas op, ze blijven dan wel vaak contact houden (alleen niet erg frequent maar van de hak op de tak) waardoor jij dan weer in de war raakt “vind hij me nu wel of niet leuk”. Mijn advies: afkappen. Want als een man je echt leuk vindt dan voel je dat, dan hoef je je het niet af te vragen.
De dagen erna heb ik nog geprobeerd contact te zoeken maar hier werd niet op gereageerd. Een paar dagen later zocht zij nog contact heb hier netjes op gereageerd en hier bleef het bij. (wat ik vreemd vind ze reageert nergens op en vervolgens zoekt ze zelf even kort contact lijkt haast alsof ze me wil uittesten). Toen heb ik het weer een kleine week laten rusten en heb haar toen een bericht gestuurd waarin ik vermelde dat je mensen negeert die een hekel aan je hebben en niet mensen die het beste met je voor hebben. Heb haar toen de keuze gegeven of weer normaal met elkaar omgaan of ze moet eerlijk aangeven dat ze geen contact meer wil het lijkt me dat we op een volwassen manier tegen elkaar kunnen vertellen hoe de vork in de steel zit.
Het is nu een week uit met mijn vriend. Hij is 23 en ik ben 20. We hebben anderhalf jaar een relatie gehad. Het ging altijd heel erg goed, we hebben nooit ruzie en iedereen zag ons als het perfecte stel. Qua karakter zijn wij ook gewoon precies hetzelfde, we vinden het allebei moeilijk om over gevoelens te praten en wachten altijd alles maar af en we zien altijd wel. Begin December vertelde hij mij dat zijn gevoelens weg waren en dat hij niet zo goed wist wat hij moest doen. Ik vond het moeilijk om dat te horen en we hebben er toen over gepraat. We besloten om er aan te werken en we wilden ook echt allebei dat het weer goed kwam. Snel daarna was het Sinterklaas en Kerst en al die verplichte familiebezoeken. Nu vorige week 12 januari kwam het sms. 'ik wil met je praten'. ik wist al hoelaat het was, want ik merkte ook dat hij steeds meer afstand nam en ik zat maar in een onzekerheid van of het weer goed kwam of niet. hij vertelde dat het misschien beter was als het uit is en als we gewoon goede vrienden bleven. ik was hier echt kapot van en ik wist niet was ik moest zeggen. ik heb toen 2 uur lang naast hem gezeten en hij probeerde me allemaal te troosten en hij zei dat hij het nu gewoon echt niet wist en dat hij misschien wel spijt zo krijgen maar dat het op dat moment gewoon beter was voor ons allebei. ik snapte hem wel want het ging inderdaad niet zo lekker meer. wij zijn samen leiding op de scouting dus ik zie hem sowieso ieder week wel een keer. dus echt afstand van elkaar doen gaat moeilijk. ook ga ik veel met zijn broers om. gisteren zagen we elkaar weer voor het eerst en het was heel erg ongemakkelijk. we hebben niet echt veel gepraat en we wisten ons allebei niet echt een houding te geven. ik heb het gevoel dat we er niet alles aan hebben gedaan om het weer goed te maken en om de vonk weer terug te krijgen. ik heb dit hem nog niet verteld want ik ben bang dat ik hem dan juist verder weg jaag en dat hij dan meer afstand neemt. aankomende dinsdag gaan we samen naar een musical, hier hadden we al twee maanden geleden kaartjes voor gehaald en we hebben besloten om toch daar samen heen te gaan. hij wil graag vrienden blijven en dat wil ik ook. maar ik wil eigenlijk dat het weer goed komt. hij weet dat ik het er moeilijk mee heb, maar moet ik nou vertellen over mijn gevoelens of moet ik juist zeggen dat ik vrienden wil worden zodat hij misschien inziet wat hij kwijt is. als ik over mijn gevoelens ga praten en hem vertel dat ik hem terug wil dan ben ik bang dat hij alleen maar meer afstand neemt, maar het kan ook zijn dat hij inziet dat hij mij ook terug wilt. en als ik zeg dat ik vrienden wil blijven is er de kans dat het gevoel niet meer terug komt en hij me niet gaat missen, of hij ziet in zoals hierboven beschreven staat dat hij mij misschien niet meer terug kan krijgen.
Ga er niet van uit dat mannen zich niet kunnen binden. Je denkt misschien dat iedere man als de dood is voor een serieuze relatie en keihard wegrent als je tegen hem zegt: “Ik denk dat het tijd voor je is om mijn ouders te ontmoeten.” In werkelijkheid zijn mannen net zo geneigd om zich te binden als vrouwen. Er is alleen een percentage van zo’n 20% dat echt bindingsangst heeft. Bedenk dat er net zo veel vrouwen zijn die bang zijn om een serieuze relatie aan te gaan.

Ik ben Kenny een 28j papa van een pracht dochtertje Amber die ondertussen bijna 1 jaartje is. Ikzelf ben zelfstandig in de event wereld, dus je hoort het rare uren, dat vraagt dan ook veel tijd en fisieke inspanningen van mezelf waartoe ik dan soms geen zin meer heb in andere dingen te doen zoals 3j geleden voor ik volledig zelfstandig was, uitgaan, film zien, enz… maar als papa veranderd dat ook, nu wat is er juist gebeurt, door de jaren bleef ons klantenbestand groeien enz… veel meer vragen van me dan dat ik soms aankon, waartoe ik soms frustraties uit het verleden, nu enz… op mijn vrouwtje uit reageerde maar niet fysiek zo ben ik niet laat dat duidelijk zijn.
Vandaag hebben we elkaar praktisch gezien misschien minder hard nodig, maar toch hebben we van nature nog steeds de neiging om elkaar op te zoeken, of om bij een groep te willen horen. Hoe sterker dat gevoel van verbondenheid, hoe meer je iemand mist. Bovendien: als je continu aan de ander denkt, is de kans kleiner dat je wegloopt of vreemd gaat, zo vermoeden psychologen.
De dag nadien vroeg hij om de bladzijde om te draaien. Hij heeft nooit meer toenadering gezocht. Enkele jaren terug werd ik getroffen door kanker, hij heeft zich daar amper over bekommerd. Ook een tongzoen, dat kon niet meer, ik riek naar de nicotine. Een knuffel kon ook niet, alhoewel ik daar vreselijk naar verlangde toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis. Ik was trouwens over dat laatste niet helemaal gerust. Ik ben naief geweest in de liefde en toch kan ik er niet zonder hem. Hij is ook voor geen reden vatbaar. Wat moet ik hiermee doen? Ik heb de indruk dat hij mij haat.
Mijn ex heeft het gisteren uitgemaakt hij zei al eerder dat hij nooit verliefd was maar dat dat niet uitmaakte, hier baalde ik al erg van omdat ik wel heel verliefd ben. Ik wil hem echt heel graag terug maar hij zegt dat hij wat miste en niet van de relatie kon genieten, betekend dit dat het echt kansloos is om hem ooit nog terug te krijgen? We hadden langer dan een jaar en wil hem echt niet kwijt hij is echt alles voor me, kan iemand me helpen? Reactie infoteur, 12-01-2016
Nou Elise.. Ik hoop echt dat jij niet in mijn schoenen staat over 3 jaar. Dit is een hel.. Elke dag denk ik aan hem, en elke keer moet ik hem met een ander zien. Misschien moet je het juist niet met seks aanpakken? Gewoon afspreken, lief doen, tegen elkaar aanliggen gezelligheid etc. En hem laten verlangen naar meer. Ik hoop voor je dat je hem terug krijgt. Maak er anders zo snel mogelijk een einde aan tussen jullie. Blijf geen vrienden, blijf niet bij hem hangen. Maar verbreek het contact voorgoed. Anders wordt je net als mij.. En dat zou echt heel erg zonde zijn. Geloof me, hoe langer en dieper je erin mee wordt gesleurd, hoe moeilijker het is eruit te komen.
Ik heb een fantastische relatie met een fantastische vrouw gehad van (slechts) 5 maanden (4.10.2017 – 4.03.2018) maar met de zekerheid voor een relatie voor het leven met zelfs trouwplannen. We zijn in die korte tijd 3X 2dagen uit elkaar geweest, omdat we beide moeilijke maar mooie mensen zijn, en telkens zonder probleem weer bij mekaar gekomen, ik als man met haar toelating in haar huis. Ik heb haar toevallig aangesproken om de weg te vragen zonder bijbedoelingen, ZIJ heeft mij gevraagd om iets te drinken waarop ik ben ingegaan gelukkig. De volgende dag heb ik haar opgebeld om te vragen of ik haar mocht zien bij haar thuis. ZIJ zei direct ‘ja’. Daarna ben ik bij haar gebleven en heeft ZIJ alle initiatief genomen (ook de sex). Alles was perfect samen, ondanks onze moeilijke karakters. Wat is er nu fout gegaan? Ik heb op een zeker moment gezegd dat ze mentaal ziek is wegens haar psychiatrisch verleden, waar zij niets aan kan doen en ik kan aanvaarden, en sindsdien is ze volledig dichtgeklapt in haar zelf, heeft mij volledig verwaarloosd, waardoor ik boos was en ben uitgevallen tegen haar. Ik heb mijn oprechte excuses aangeboden, zij heeft die aanvaard maar toen ik haar verschillende keren heb uitgenodigd om gezellig samen te zijn en om het weer goed te maken heeft ze nooit gereageerd. Haar karakter is nogal eigenzinnig, koppig en trots en als ze zegt nee is het meestal nee. Zij is 62 jaar, ik ben 56 jaar en we zien mekaar heel erg onvoorwaardelijk graag ( ik nog steeds, zij weet ik niet zeker maar denk eigenlijk van wel ). Ik heb haar toevallig op 2 dagen tijd 2X gezien, 1X op afstand zonder contact en was weer smoorverliefd ( vrijdag 6 april 2018 ) en 1X toevallig in een straat waarna ik haar vroeg om iets te gaan drinken waarna ze direct ja zei ( zondag 8 april 2018 ). We waren ongeveer een 1,5 uur samen, een vriendelijk gesprek maar waren beiden wat gespannen. Ik heb haar 2X de hand geschut en toen is ze weggegaan. Ik (zij?) had er hierna een goed gevoel. Hierna is ze op vakantie gegaan met vrienden, waarbij ik normaal ook geweest zou zijn en denk dat ze nu zondag 22 april terugkomt.
Hi Luna, het is duidelijk dat je hem niet vertrouwt, waarschijnlijk inderdaad omdat je eerdere relatie daar ook op stuk liep. Het gaat helaas te ver om van je vriend te eisen dat hij zijn portierswerk opgeeft. Dit is een stukje van hem zelf, zijn leven, zijn keus. Wil je geen portier, dan moet je zo iemand ook niet kiezen. Hoe veel of weinig sms'jes hij ook krijgt, en hoe dikwijls hij ook aan je meedeelt dat hij niet vreemdgaat… het zal allemaal niets uitmaken. Deze relatie maakt je onzeker, en dat beroep doet er nog een schepje bovenop. Ik denk dat je je pijlen op de - voor jou - verkeerde mannen hebt gericht en op den duur beter een man kunt nemen die geen behoefte heeft aan het hebben van meerdere vriendinnetjes. Groetjes, A.
Hierna heb ik een dag gewacht en vroeg ik haar of ze zin had om iets te gaan drinken. Hierop kreeg ik terug dat ze daar nu geen behoefte aan heeft en als ze dat wel heeft mij wel vraagt en dat ze niet zoveel wilt chatten, hoewel ze daar zelf mee is begonnen, reageert ze dus duidelijk geirriteerd. Hoewel ze dus heel hard heeft geroepen klaar met mij te zijn krijg ik de indruk dat ze mij nog niet helemaal los heeft kunnen laten.

Toen enkele weken later werd ik verliefd op een ander. Mijn zwangere ex op een gegeven moment op haar zelf. Veel over de vloer geweest. Bij de bevalling etc. Super bijzonder. Maar had nog contact met het andere meisje. Wil nu me ex graag terug maar ze staat niet meer open voor me. Probeer van alles. Maar ze zegt dat ze nu een ander leuk vind. Ik wil mijn gezin terug!?
Het zit zo. Relatie met mijn ex is nu zeker een jaar over. Poosje geen prive contact gehad nu wel weer wat. Maar als ik mijn ex bv vraag voor een etentje, doet ze erg alsof ze niet veel zin heeft, beetje nonchalant van "och ik kijk wel ff". Vervolgens komt ze doodleuk eten (gisteren nog) en zit ze ook nog eens vlak naast mij op de bank, terwijl er nog drie andere stoelen vrij staan en komt ze soms 'gespannen' over.. Wat moet ik hier mee en waarom komt ze dan uberhaupt? Iemand enig idee?

Ik heb sinds 1 jaar een relatie. We houden zielsveel van elkaar maar verschillen enorm. De afgelopen maanden hebben we continue ruzie gehad. We kunnen niet met elkaar maar ook niet zonder! Maar één ding weten we zeker, we willen geen ander. Ik heb hem gekwetst waardoor hij om even rust vroeg. Ik heb naar hem geluisterd en hem met rust gelaten. Na 4 dagen heb ik hem een berichtje gestuurd omdat het naar mijn idee te lang duurde. Hij reageerde nauwelijks op mijn berichtjes en gaf telkens aan dat hij met rust gelaten wilde worden en niet met me wilde praten. Hij heeft ook twee keer gezegd dat ik zelf ook tot rust moet komen en dat ik het even moet los laten, meer vraag ik je niet zei mn vriend. Ik stuur hem geen berichtjes meer omdat ik me anders gek maak. Naast dit heeft hij ook veel stress ivm zijn prive situatie. Ik vind het lastig. Wat zou bedoelen met neem de tijd en rust uit? Zou hij nog met me praten? Of denken jullie dat hij al een einde aan onze relatie heeft gemaakt? Ik weet het even niet! Ik hoop dat jullie mij meer kunnen vertellen.


Weet je zeker dat hij jouw 'ware' is? Er is een reden (of meerdere redenen) geweest dat het toen uit is gegaan. Die was er niet voor niets. Probeer eerst eens te accepteren wat deze reden was en ga na of het bij een nieuwe poging niet weer precies hetzelfde zou gebeuren. Je houdt je nu vooral vast aan een relatie en een persoon die voor jou symbool staan voor geluk, maar was je wel echt op je gelukkigst met hem? Het beste is om hem uit je hoofd te zetten, hoe moeilijk dat ook is. Zoals je aangeeft, is hij zelfs al twee jaar samen met een ander. Leer accepteren dat het voorbij is tussen jullie; hij voelt zeker niet hetzelfde, aangezien hij al een hele tijd een ander heeft, hoe pijnlijk dit ook klinkt. En misschien dat jullie over een aantal jaren elkaar weer tegen komen en dat jullie inderdaad elkaars ware blijken te zijn. Maar ondertussen is hij allang verder gegaan met zijn leven, dus probeer hetzelfde te doen. Blijf niet vasthouden aan een persoon die allang niet meer in jouw leven is, want dan wordt het lastig om ooit echt gelukkig te worden zonder hem.
Hey A. bedankt voor de tips alvast, ik heb hier reeds eens iets gezet ik denk rond 22 juni. Eerst en vooral wil ik zeggen dat er al 1 iets uitgekomen het rebound topic. Dit is inderdaad gestopt en sindsdien zie ik haar nog altijd evenveel 3-4 keer per week, natuurlijk op die manier kan ik het niet voor elkaar krijgen dat ze me gaat missen. Ik probeer mijn uiterste best ook niet zelf te smsen naar haar, maar gisteren bvb kreeg ik sms dat ze me wou horen en vandaag had ze ook voor een kleinigheid gezonden (waar ik vandaag in kan komen omdat ze een kleine stommigheid begaan is met online bestellen enzo). Ik ga niet opnieuw vragen of dit de goeie kant uitgaat, want zoals je zei artikel lezen (wat ik gedaan heb) en er is hier ook geen echt antwoord op. Ik wil namelijk wel het gemis bereiken, want ik doe zoals een jaar half geleden: wat pesten, lachen, behulpzaam enkel hou ik de grote complimenten nog wat achter, soms eens klein complimentje. Nog enige tips zonder dat ik volledig contact moet verbreken? mvg en nogmaals bedankt Jhonny Reactie infoteur, 29-06-2012
Het jagen vinden de meeste mannen het leukste deel als ze een vrouw ontmoeten. En het gedeelte dat ze weglopen? Dat is de bindingsangst die parten speelt. De meeste mannen ontgroeien deze fases op latere leeftijd, maar helaas niet allemaal. Hier kan je leren hoe je een zelfverzekerde, stabiele man kan herkennen die niet een heleboel praatjes heeft als je ze ontmoet, om na een date of 2 stilletjes te verdwijnen.
Mannen kunnen niet zo snel als vrouwen emoties herkennen. Denk maar aan de stereotiepe echtgenoot die geen idee heeft waarom zijn vrouw opeens zo boos is. Het kan goed zijn dat hij het echt niet expres doet – waarschijnlijk heeft hij oprecht geen flauw benul waarom ze boos is, of heeft hij niet eens in de gaten dat ze kwaad is. Het limbisch system van vrouwen is verder ontwikkeld en daarom zijn vrouwen beter in het herkennen en interpreteren van emoties. Die vaardigheid kwam goed van pas in de oudheid, toen vrouwen verantwoordelijk waren voor het onderhouden van de sociale connecties. Mannen lopen ver achter op dit gebied. Ze zijn dus slechter in het identificeren en inschatten van emoties. [4]
Kreeg heel snel sms terug met antwoord. Liggen hier ook nog (kampeer) spullen. Kan voorlopig wel hier bijven hoor. Heb laatst op fb ook al Europe van Santana gezien en gereageerd.(beetje late reactie van mij, maar mooi) Dank je. Hoe is het bij jullie?X Ik heb toen terug gedaan: best goed, hoor. Ben boek (van jou) aan het lezen Waarom mannen niet luisteren… had ik veel eerder moeten doen.maar ja. Ik hoor van jou wel wanneer we vriendschappelijke afspraak kunnen maken.x
Ik ben sinds 2 maanden verliefd geworden op een weduwnaar. Hij vertelde dat een jaar geleden zijn vrouw onverwacht is overleden tijdens een ongeluk. Ik werd smoorverliefd en hij ook dacht ik..Even later vertelde hij dat het een half jaar geleden was, en dat alles te snel ging tussen ons ( zijn dochters van 23 en 25 zeiden dat hij weer een vrouw moest zoeken, want dat had zijn vrouw gezegd voor haar overlijden) en toen ik hem ontmoette en we stapelverliefd werden, kreeg hij opeens veel problemen thuis, omdat zij het te snel vonden gaan. Na een leuk weekend maakte hij het zomaar uit en negeerde me 3 dagen lang. We hadden het saampies erg fijn en de seks was grandioos. Nu zou hij me bellen vanavond....wat kan ik doen?
Ik weet nu dat het voornamelijk lag aan mijn gebrek aan zelfvertrouwen, dat ik hem echt tot het uiterste dreef en gek maakte. Ik weet gewoon niet hoe ik hem duidelijk kan maken dat onze relatie helemaal anders zou zijn, eenmaal ik mijn zelfvertrouwen terug heb. Dat er helemaal geen ruzies hoeven te zijn… Ik kan dat wel zeggen, maar woorden hebben uiteindelijk geen kracht he. Het zijn daden. Maar als hij me enkel ziet bij onze vrienden, zal hij me misschien terug zien als die vrolijke zoals hij me altijd kende, maar volgens mij zal er altijd in zijn hoofd blijven zitten dat wij als koppel niet werkten omdat we ruzie hadden. Ik weet niet hoe ik dat daaruit moet halen…
Na veel aandringen heeft hij vrijdagavond nog bij mij geslapen, omdat mijn ouders nog op vakantie waren en hij het niet kon maken om mij zo alleen te laten met dit nare gevoel, hij is dus blijven slapen, we hebben wat gepraat over de break, maar deden verder tamenlijk normaal, ´s avonds hadden we nog voor de laatste keer seks en zaterdagmiddag zijn we voor ons afscheid naar het strand geweest. Hij wilde dit allemaal liever niet, maar heeft dit voor mij gedaan. Constant als ik emotioneel werd, omhelsde hij mij en trok hij mij tegen zich aan.
Mijn ex (21jaar) en ik (22jaar) waren 4 jaar samen. We zijn samen volwassen geworden maar op een dag zegt zij tegen mij het ga nie meer. Maar ik wil wel vrienden blijven. Dat waren we dan 1 week weinig contact 1 week meer contact dan weer en week weinig contact dan 1 week veel contact dan 1 week waar we elkaar zagen en dan 1 week super veel contact via snap chat en telefoon en sms’jes. Ze zegde me dat ze blij is hoe ik nu geworden ben, super goed mijn best doe en dat ik er weer goed uitzie en al die dingen.
Hoe moet ik hier aan beginnen. Het waren de laatste 2 maanden van de middelbare school en mijn beste vriend werd verliefd op een meisje die net bij ons op school kwam en we gingen samen op café regelmatig en dat meisje was erbij en mijn vriend en dat meisje pesten elkaar voor te spelen zal ik maar zeggen en ik deed altijd met haar mee tot op een moment dat ze me mee bij haar thuis vroeg. Ik dacht voor te babbelen maar het draaide anders uit. We waren intiem gegaan samen. Maar ik voelde niets voor haar maar zij wel voor mij. Toen is onze relatie begonnen, ik had geen gevoelens, na 2 weken was dat totaal

Toen we beetje klaar waren met de avond was het beetje raar; ik vroeg of ik haar naar haar auto zou brengen, maar we konden ook nog wel naar mijn kamer (ben student, zij werkt in een winkel). Dat laatste vond ze wel wat. Daar hebben we echt heftig gezoend en elkaar gestreeld en alles, maar sex wou ze liever bewaren voor later, ook al vond ze dat heel moeilijk, aangezien ze me heel sexy en aantrekkelijk vond. Uiteindelijk zijn we nog verder gaan vozen en toen kwam toch de (veilige) sex, tot twee keer toe.
Maar nu komt het vreemde. Hoewel je ex dus ooit verliefd werd op jou wegens een match tussen ieders emotionele kant van het brein, is het de logisch denkende kant van de hersenen dat heeft 'besloten' je niet langer te willen. Wanneer je dus je ex' logische denkwereld voedt door hem of haar te zeggen dat jullie bij elkaar horen, dat alles wel weer goed komt, hoe je de relatie wilt verbeteren, hoe dingen zullen veranderen, enz... ben je eigenlijk bezig zijn of haar gedachten te activeren, precies die gedachten die zeiden dat de relatie tot een eind moest komen. Met andere woorden, je bereikt de emoties van de ander niet. In plaats hiervan, moet je het emotionele brein van de ander zien te activeren, want een sterke liefde kan niet zo gauw om zeep worden gebracht. Houd altijd in gedachten dat een mens meestal wil wat hij of zij niet of moeilijk kan krijgen, niet wat op een dienblad wordt aangereikt. Doe dus het omgekeerde van wat je meent te moeten doen: Maak jezelf in eerste instantie aantrekkelijk, maar moeilijk bereikbaar.
Vraag & Antwoord Verliefdheid Oefeningen Zelfvertrouwen Fouten maken Overvloed-concept Weerstand Voornemens Onderzoek Facebook Succes met vrouwen Gespreksstof Romantiek Schaarste-concept Vriendschap Seksprogramma's Verlegen Flirtcoach Mannenblog Vrijgezel Liefdesleven Single Oogcontact Foute vrouwen Nieuwsgierig maken Motivatie Blauwtje lopen Mooie vrouwen
Hoi Astrid, twee maanden geleden heb ik het uit gemaakt met mijn vriendin die ik vijf jaar een relatie had en drie jaar samen heb gewoond. We hadden ruzie en ik was heel kwaad en zonder nadenken heb ik haar geslagen en ik heb er heel veel spijt van sinds dien negeert ze me. Ik heb alles geprobeerd, maar ze wil me niet zien of horen. Ik heb nu vijf weken geen contact met haar omdat ze zei dat als ik haar nog een keer lastig val gaat ze naar politie om aangifte te doen. Ik hou heel veel van haar en zij ook van mij want daar voor had ik het uit gemaakt. Zij blijft me stalken tot dat weer goed was tussen ons en laatste keer dat ik haar heb gesproken zei ze dat ze nog van me houd maar zij is bang dat ik haar weer ga slaan. Hoe kan ik haar duidelijk maken dat ik zoiets nooit meer zou doen en hoe kan ik er voor zorgen dat we weer contact met elkaar hebben en is er nog kans dat ze me terug neemt? Hoop dat je wat tips voor me hebt. Alvast bedankt. Reactie infoteur, 27-04-2012
het is nu een maand uit tussen mij en me vriend, ik wou het niet ik hou van hem zoals hij is alleen hij kan het niet accepteren hoe mijn familie is. Ik heb er zoveel moeite mee en ik weet niet wat ik moet doen. In de eerste week dat het uit was voelde ik me zo ellendig en eenzaam en verdrietig. Toen ik hem niks meer ging sturen kreeg ik te horen dat hij op mijn facebook account is geweest ik dacht zie je hij wil me terug. Iedereen zegt tegen mij dat ik meer verdien als hem alleen hij is voor zo belangrijk dat ik het niet wil inzien. We hebben elkaar nog vaak gezien en gezellig gehad hij heet gezegd dat hij me miste en ons niet opgeeft. Ik moest zo hard huilen omdat ik eindelijk bij hem kon zijn. Toen zij die weer nee ik wil het niet ik wil niet weer zoveel problemen mee maken met jou. Alleen er zijn dingen in onze relatie geweest dat ik heb opgepakt. Elke week sinds het uit was ben ik samen met hem geweest en elke keer zei die we moeten elkaar niet zien ik twijfel nog steeds , ik dacht hoever wil je gaan alles wat wij hadden samen was zo mooi tuurlijk we hebben veel dingen meegemaakt maar ik ga het nooit op. Ik kreeg vorige week berichte met ik hou van schat wil je bij me komen morgen? Ik zei ja tuurlijk wil niks liever dan bij jou zijn. Toen was ik met hem lag in zijn armen en we keken elkaar aan en wisten gewoon dat er zoveel liefde voor elkaar is. Toen bleef ik bij hem en werd hij gebeld door zijn ouders Lisa haar moeder heeft ons gebeld en ze heeft dingen gezegd wat ons heeft gekwetst op dat moment was ik bij hem en daarvoor was er niks aan de hand we hadden wel afgeproken dat we daarna echt even zonder elkaar moesten zodat hij kon nadenken over ons. Ik vond het moeilijk maar zei als jij dat nodig hebt doen we dat. Toen hij dus werd gebeld door ze ouders zat ik naast hem en keek hij me erg boos aan hij zei toen je moet gaan het is over tussen ons! Zo erg was ik gekwetst na alles wat ik heb gedaan ben veranderd omdat ik bepaalde dingen anders moest. Zoveel pijn die ik voelde dacht ik als het andersom was zou ik hem dan door dit teleoontje wegsturen een keiharde nee. Ik laat me niet beinvloeden door wat me ouders zeggen of wat anderen vinden ik volgde me hart en tuurlijk ik dacht soms hoe hij deed is hij het waard, ja hij is het waard hij is de persoon waarvoor je nooit wil opgeven. Ik heb hem nadat het gebeurde nog bericht over hoe ik me voelde hij zei dat hij het er ook moeilijk mee had maar het niet kan door alles wat er is gebeurd. Ik wil het niet opgeven ik hou zoveel van hem dat ik me soms zo wanhopig voel ik was er altijd voor hem ookal zei die dingen die mij kwetste ik was er om hem te helpen en te laten zien dat hij bijzonder is en ookal deed hij zo was ik er. Het doet echt zoveel pijn gewoon ik wil niet na 2.5 jaar alles weer opnieuw delen met een andere jongen ik heb genoeg meegemaakt en mij nog nooit zo mezelf kunnen zijn als bij hem. Ik wil niet mijn lichaam weer opnieuw geven of mijn leven ik ben eindelijk het meisje die ik altijd wou worden. afstand gedaan van mijn ouders omdat ik nu eindelijk me verleden achter mij kan laten, hij geeft ons op omdat hij denkt dat het niet veranderd. Als me moeder nooit had gebeld, was het nu niet zo geweest. Ik was echt heel kwaad op haar maar snap gewoon niet dat hij niet kan inzien hoeveel ik van hem houd en ondanks alles fouten die we hebben gemaakt er uit kwamen met elkaar. Ik ben er zo kapot van ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen. Ik wil hem niet kwijt en ik ben het al alleen als ik denk aan alles wat we hebben meegemaakt raakt het mij zo erg dat ik er elke keer weer om moet huilen dat hij het opgeeft en hoe hard ik ook blijf vechten, hij zegt dat hij het niet kan. zoveel verdriet heb ik echt zoveel is gewoon niet normaal meer.
×