Hallo,ik had 2 maanden terug 8 maanden iets met een jongen uit m'n klas. Helaas is het nu uit maar ik zou hem nog heel graag terug willen. Als eerst heb ik heb niet met rust gelaten wat ik misschien wel had moeten doen. Hij is nadat het uit is nog een paar keer langs geweest en deed toen heel aardig en lief maar alsnog op whatsapp deed hij later dan weer bot. Het is nu al bijna 2 maanden verder maar ik kan hem nog niet uit m'n hoofd zetten. Ook deed hij de eerste maand toen het uit was heel lullig maar misschien was hij gewoon boos,dat weet ik niet zeker. Ik heb nog redelijk veel contact met hem gehad met soms een paar dagen met stilte er tussendoor. Ik heb niet meer met hem gesproken sinds donderdag maar zoals ik zei hij zit in m'n klas dus negeren is geen optie. Ik had gevraagd of die langs wou komen zodat we erover komden praten (hoe we op school tegen elkaar doen) maar hij bleef het uitstellen dat het op het punt kwam dat ik de heletijd bleef vragen of die nou wel kwam ja of nee. Uiteindelijk heeft hij gezegd dat ik hem niet kon dwingen (wat niet de bedoeling was of is) en dat we ook niks hadden wat natuurlijk klopt toen zei hij dat hij zelf zal bepalen wanneer die langskomt en als een pissige reactie had ik gezegd "als het aan jou ligt duurt dat honderd jaar" waarop hij antwoorden met nee alsnog heb ik gezegd dat ik niet meer met hem wou praten etc. Hij wist dat ik nog dingen voor hem voelde en dat ik school afschuwelijk vond. Ik ben ten einde raad het liefst heb ik hem terug en het leuk op school kan alsjeblieft iemand me goede raad geven? Gr charon

Ondertussen werd ze geopereerd, haar verjaardag kwam ook nog niks gestuurd, maar zag wel dat ze na een dag na de verjaardag me ging verwijderen uit haar lijst maar zag wel dat ze voor de operatie ging daten. 2 maanden later deed ik of ik niks wist en ging haar opzoeken op haar werk en vroeg uitleg weer en ze deed of ze nog geen vriend had. maar later in de gesprek zei ik ook heb gehoord dat je nieuwe vriend hebt en toen zei ze me ouders weten het we zijn verloofd. Ik weet heel graag van haar dat ze wou trouwen. Ze is heel eigenwijs type en nog niet wijs p haar leeftijd 30 jaar nu. en die vriend is pas 24 sowieso dat verhouding klopt niet. en iedereen weet dat ze helemaal gek van me was ze deed ook alles voor me en ik ook voor haar alleen toen haar moeder me schuld hoorde voelde ik me machteloos ze proberen van alle kant haar weg te krijgen van me niet dat ik op ik ging tot dat de eerste ruzie in ons relatie (21-10). ging ook op (31-01) verhaal halen bij haar verloofde, dag later werd cokesnuiver genoemd wegens me ogen vermoeid ik slaapde heel weinig en ondertussen 15 kilo afgevallen in 2 mnden. wat ik wel snap hun reactie maar dat ze uberhaupt d8 dat ik kan snuiven van aards ben ik heel rustig drink ook niet eens coco cola omdat ik best geef om me gezondheid. Nu heb ik 9 mnd met rust gelaten niet in de buurt gekomen helemaal nada. want eerst ze deed heel loconiek als ik contact zocht heel dramatsch boos en ze ging keertje wegrennen terwijl ik alleen wou praten. Nog steeds heb ik de behoefte om te praten voel me genaaid want het is niet waar wat de andere zeiden dat ik haar aan de lijn ging houden en dat ik met haar omging voor haar geld. alleen zei ze wel wat bij mij nog elke dag rinkelt toen ze mail ging sturen van we zijn met vrede uit elkaar ik weet dat je een goede hart hebt. ben ik haar nu definitief verloren of zit er nog een klein kansje! Reactie infoteur, 07-11-2012
Ik denk dat het soms makkelijker is als je beide uitgekeken bent op elkaar en het gewoon een opluchting blijkt dat de breuk er uiteindelijk is. De relaties die eindigen maar die in feite niet hadden moeten eindigen doen onmenselijk veel pijn. Zoals Benny ooit zo mooi zong in het liedje waarom fluister ik je naam nog kan niemand het mooier beschrijven: hij besluit met ik had je beter niet gekend.
Ik had hem ook gebeld (omdat hij het geld niet had gestort en niet reageerde op een sms van mij), alleen heeft hij niet opgenomen, nou weet ik niet of dat bewust was, kreeg later wel een sms van hem (dat hij het dus persoonlijk wilt geven). Tijdens het bellen wilde ik eigenlijk al gelijk ophangen, durfde opeens niet meer, heb hem dan ook al enige tijd niet meer gesproken, ik voelde mijn hart in mijn keel bonken en ben blij dat hij niet heeft opgenomen. Heel raar dit gevoel!
Mijn vriend en ik waren 2 jaar lang samen. We waren echt stapel op elkaar, maar mijn houding zat in de weg. Ik was best wantrouwig door mijn verleden dus hij voelde zich niet gewaardeerd. Hij investeerde veel in de relatie en hoopte dat ik zou veranderen. Nu heeft hij geen hoop meer en wilt hij vrienden blijven. Hij vindt dat ik een goeie vrouw ben, maar nog jong. We gaan over 2 maanden een maand op vakantie en stiekem hoop ik dat er weer iets zult bloeien, terwijl hij zei dat ik niks moet verwachten. Ook wilt hij weer openstaan voor andere kansen die hij in de toekomst kan krijgen. Hoe kan ik hiermee t beste omgaan en zorgen dat hij weer gevoelens voor me krijgt?
Alles ging voor een jaar erg goed. We gingen voor de eerste keer samen op reis naar Zweden, en hadden een leuke zorgeloze tijd. Maar plots maakte hij het uit. Hij had opnieuw de twijfels van een jaar terug: Was hij wel klaar voor zo'n serieuze relatie? Hij voorspelde al meteen dat door uit elkaar te gaan, hij me ging beginnen missen en beseffen dat hij niet zonder me kan. En hoopte dat dit zijn twijfels voor altijd zou doen verdwijnen. Dus voor hem leek dit ideaal: Eens enkele maanden genieten van het vrijgezellenleven, om dan weer sterker dan ooit verder te gaan met onze relatie. Toen hij na drie weken nog steeds achter dit idee stond stelde ik voor om elkaar enkele maanden niet meer te zien (want hij vroeg constant om 'als vrienden' af te spreken). Hij was hier erg door geschrokken en zei me dat hij dit niet wilde. Ook al twijfelt hij over alles, over één ding was hij zeker: dat hij me niet kwijt wilt en met mij een toekomst ziet. Hij vroeg nog twee weken om er zeker van te zijn dat hij me niet puur terug wilde uit 'gemis'. Perfect na twee weken nam hij contact op en zei hij dat hij absoluut zeker was dat hij me terug wou.
Dat zouden de criteria moeten zijn of je al dan niet met een relatie doorgaat. Tuurlijk is je eerste reactie wanneer het uitgaat: “Ik snap er niks van, ik wil hem terug“. Maar het geheim dat mensen niet willen dat je weet, is dat om bij de ware te komen je meerdere mannen moet uitproberen die achteraf toch niet zo’n goede keuze bleken. Dat proces doorgaan, daar is helemaal niets mis mee.
Ik stond op het punt om naar een feestje te gaan maar voelde me heel angstig. Dat ik alsnog een berichtje stuurde dat ik het zo graag zou willen proberen weer (had ik nooit moeten doen). Ze zei dat als ik alles op een rijtje had gezet en het aankon om als vrienden verder te gaan we elkaar vanzelf weer zagen. Daar heb ik me bij neergelegd en sindsdien is het contact over. Ik laat haar met rust en neem afstand om aan mezelf te werken en op mezelf te gaan. De plannen zijn al vergevorderd. Ik hoop dat we nog eens kunnen praten en dat we weer bij elkaar komen.
Van mijn ex heb ik tot nu toe echt helemaal NIETS gehoord. Afgelopen dinsdag heb ik hem een concertkaartje gestuurd via de post (die hij vorig jaar al van mij gekregen had). Dit concert is aankomend weekend, en ik had toen 2 kaartjes gekocht. Zelf ga ik er zeker heen, en heb hem dat kaartje dus toegestuurd met een kort briefje erbij met dat het goed met mij en de huisdieren gaat en dat ik hem best wil ophalen op samen naar het concert te gaan, of dat hij zelf gaat of helemaal niet.
Ik kan me nu zelf wel voor de kop slaan dat ik het zover heb laten komen. Maar ik had geen andere keuze want we vroegen wel hulp maar kregen niet de hulp die we nodig hadden, zodat mijn ex dus op een geven moment het allemaal te veel werd en dus nu rust nodig heeft en zich zelf weer te kunnen zijn. Maar geeft ook aan dat hij vrienden wil blijven, maar ik ben zo stapel verliefd op hem dat ik van alles heb geprobeerd om het goed te krijgen.
Hi Sonja, er zal binnenkort veel veranderen als je ex elders gaat werken, dus vermoedelijk wordt je onzekerheid straks vanzelf opgelost. Blijf niet piekeren over het gedrag van je ex, want de kans is groot dat ze beinvloed is door die therapeut, en daar doe je toch niks aan. Wel zou het plezierig zijn als je meer weet over die therapie, wat het doel is, en waarom jij daar eigenlijk een rol in speelt. Haar persoonlijke besognes hoeft ze niet op jou af te wentelen, en als de therapeut vindt dat ze beter niets met een collega kan beginnen, dan is dat diens eigen mening en niets meer. Sowieso is het gek dat als je aanbiedt om haar chauffeur te zijn, zij dan reageert met een eventuele 'relatie'. Een lift krijgen is in mijn woordenboek geen relatie. En ja, een verhouding op de zaak kent zo zijn eigen moeilijkheden, maar het komt zo vaak voor dat niemand zich in bochten hoeft te wringen om zoiets maar te voorkomen. 'Geniet ervan', zou al een veel beter advies geweest zijn. Kortom, wat voor een therapie is dat, en waarom betrekt zij jou daarbij. Wil je blijven prakkizeren, dan heb je dus genoeg stof om over na te denken ;). En of de kans nog steeds aanwezig is? Jazeker. Maar het zou zo leuk zijn als jij dan tegen haar zegt: 'Zo zo, wil jij een relatie met mij? Droom lekker verder ;). Groetjes, A.
Vandaag heb ik mijn ex gebeld en verteld dat ik achter de breuk stond omdat ik er veel van heb geleerd, onder andere over mijn toekomstbeeld enz. Ze moest huilen omdat ze het goed vond, maar ze wilde mij niet het gevoel geven dat de breuk aan mij lag. Het lag bij haar en zij had een bepaald gevoel en daar kon ze niks aan doen en ik ook niet. Ze vond dat ik heel vrolijk klonk en opgewekt, en was verbaasd maar wel blij erom. Ze kon me deze week niet zien want ze was bang dat ze dan in huilen uitbarste. Maar we hebben een afspraak gemaakt voor volgende week. Ook vertelde ze me dat ze nog steeds achter haar keus stond want het voelde goed. Ze vertelde ook dat ze de laatste tijd minder zin had om de liefde te bedrijven (in mijn ogen lag dat aan stress van school en te weinig tijd om van elkaar te genieten, zag haar alleen 's avonds van 8 tot half 11) en daarna zegt ze dat ze bang is als ze mij ziet dat ze dan gelijk opgewonden raakt. Dit is toch tegenstrijdig? Kunt U hier iets over zeggen of ik er goed aan heb gedaan of niet? Zit er nog kans in of moet ik het los laten?
Hoi. een week geleden heb ik hier ook al mijn verhaal gepost. Ik ben nu een maand met mijn ex uit elkaar. In deze periode ben ik zwaar wanhopig overgekomen en heb ik hem gestalkt per telefoon email en opzoeken. Hij werd er gek van. Hij zegt dat we wel nog over ons kunnen praten misschien, maar dat hij eerst even tijd en rust nodig heeft. Hij geeft ook veel tegenstrijdige signalen af. Wel heeft hij gezegd dat hij misschien ook wel wil dat het goed komt maar niet nu meteen. Ik ben bang dat ik alles verpest heb met mij stalkgedrag en dat ik hem totaal heb weggejaagd. Weet dat ik nu geen contact meer met hem moet opnemen, maar is het al te laat? Is de schade al aangericht? Reactie infoteur, 22-10-2012

Na ongeveer een maand is het tijd om haar eens te bellen. Een kort telefoongesprek waarin je haar oprecht vraagt hoe het met haar gaat. Verder niets. Wanneer ze vraagt hoe het met jou gaat, vertel haar vooral kort en bondig, maar wel eerlijk en oprecht, hoe het met je gaat. Waarbij je heel subtiel laat vallen dat je de afgelopen weken vooral vaak gedacht hebt aan de leuke dingen die jullie samen beleefd hebben. Let vervolgens goed op haar reactie hierop. Gaat ze ermee aan de haal en vult ze dingen aan en merk je duidelijk dat ze er zelfs een beetje van opvrolijkt door erover te praten, dan heb je zogezegd beet en kan het nog goed komen tussen jullie.
het is al twee jaren een aan en uit relatie tussen mijn ex en ik. De eerste keer hadden we gewoon drie maanden ruzie, maar keerde hij terug omdat hij vond niet zonder mij te kunnen. De tweede keer deed hij opeens gek en spraken we twee maanden niet. Daarna kwam hij terug, maar heb ik hem ongeveer 5 maanden echt achter mij laten aanzitten omdat ik vond dat ik niet meer wilde. Toen ik hem een kans gaf vroeg ik nog aan hem als hij iemand anders had, maar hij zei dat het al over was tussen hen wat natuurlijk gelogen was. Toen ik erachter kwam was ik heel erg boos en ben met een heer uitgegaan waar ik wist dat hij mij kon zien. Hij zei daarna tegen mijn nicht dat hij zich niet meer druk maakte om mij omdat hij wist dat ik iemand anders had en hij ons samen had gezien. Sindsdien zet hij openlijk foto's van die dame op sociale sites. Ik ben gedurende de tijd na de tweede grote ruzie echt van hem gaan houden en weet echt geen raad meer op dit moment. Kan iemand mij een idee geven over wat ik kan doen en hoe ik hem terug kan krijgen?
×