Hi Sonja, reacties van anderen hebben je al laten inzien dat het echt anders moet. Het is goed te horen dat je nu ook de wil hebt om de vicieuze cirkel van hopen, analyseren en achterna lopen te doorbreken. Je ziet ook dat R helemaal geen interesse heeft in jouw ex, dus dat moet toch voldoende voor je zijn. Dus ophouden met spoken zien, en je ex laten voor wat ze is: een moeilijk persoon die eigenlijk nooit eerlijk tegen je geweest is. Sterkte en je kunt altijd bij me aankloppen als je het moeilijk hebt. A.
Alle 'tactieken om te vermijden' heb ik gelijk toegepast. Ze is 2 maanden geleden vertrokken en woont met onze dochter van 22 jaar (die daar al woonde) bij haar ouders. Ik woon met onze zoon van 16 jaar in ons koophuis waar overwaarde op zit. Ze komt regelmatig langs en we verwijten elkaar niets en we gunnen elkaar het allerbeste. 2 maanden geleden heb ik (volgens de tactiek) aangegeven dat ik geen contact zal zoeken wat me moeilijk afgaat omdat zij kan komen en gaan wanneer zij wil het is immers ons huis en ik woon hier met onze zoon. In de 2 maanden heb ik in eerste instantie alle fouten bij mezelf gezocht en ingezien dat ik fouten heb gemaakt ik wil voor mezelf precies weten waar mijn tekortkomingen liggen en hoe ik deze kan veranderen of verbeteren. Ik bezef ook dat ze in onze relatie nooit heeft aangegeven wat ze verwachte of anders wilde ik begrijp ook dat je dit misschien helemaal niet zo makkelijk is! Ook ik heb dit nooit aangegeven. Ze laat wel duidelijk voelen dat ze niet verder met mij wil. Een aantal dagen geleden vroeg of ze kon aangeven wat er in ons huwelijk mis is gegaan wat ze anders had gewild hoe nu verder te gaan en hoe zij zich voeld. Ze kon alleen maar zeggen dat ze zich leeg en ongelukkig voelde ze huilde ik gaf haar een knuffel en gaf aan dat ze zich moet laten inschrijven voor een woning. Ook gaf ik aan we ons huis met gemengde gevoelens moet verkopen op het moment dat zij gesetteld is ze heeft recht op haar deel! Daarnaast gaf ik aan dat ik mogelijk mijn baan ga verliezen en dat het huis geen belemmering voor mij moet zijn om ergens anders een nieuw leven op te bouwen. Ik gaf aan dat in ze keuzes moet maken op basis van haar gevoel. Ze heeft hier over nagedacht ze wil omdat ze een laag inkomen heeft meer uren werken zodat ze geen alimentatie van mij hoeft (wil) ook gaf ze aan dat ze zich misschien bij haar ouders wil laten inschrijven (haar ouders zijn op leeftijd en wonen 1 km van ons huis in een prettige buurt) ook gaf ze aan dat ze niet aan de slechte tijd wil denken en alleen aan de leuke tijd die we gehad hebben ze had ook haar ring afgedaan (auw). Ook wil ze niet dat we als we uit elkaar gaan we het huis verkopen dit omdat het een slechte tijd is om te verkopen de woonlasten voor mij laag zijn en omdat ze graag wil dat onze kinderen zowel makkelijk bij mij als bij haar terecht kunnen. Ik gaf aan dat wat als ik er nog 10 jaar in blijf wonen of ooit een andere relatie begin! Ze vond dit geen probleem? Ook gaf ze aan dat ze niets op papier hoeft wat betref onze omgang met onze zoon en de verdeling van de inboedel. Ze vertouwd me hier volledig in. Ik denk dat dit een beetje aangeeft hoe we met elkaar om gaan en hoeveel ze om mij geeft en dit maakt het voor mij juist extra moeilijk hoe ik moet stoppen van haar te houden! Gaat mij dit uberhaubt op deze manier lukken? Nogmaals ze kan niet tegen verandering ze kan moeilijk vergeven en heeft maar 1 vriendin die onlangs is gescheiden waar ze mee kan praten ze heeft niets met 'papier' werk ze zet zich af tegen computers en mobieltjes kortom ze wil het liefste dat alles bij het oude blijft. Ze haalt nog wekelijks de boodschappen en ze neemt dan altijd iets extra`s mee. Ik weet niet of ik handel uit behoefte of uit liefde. Het enige wat ik weet is dat ik van haar hou en dat zij om mij geeft en me volledig vertrouwd! De ene kant wil ik cold turkey ik ben keihard (mishandeld in mijn jeugd en toen ik 9 jaar was mijn vader verloren) voor mezelf en aan de andere kant wil ik er voor haar zijn (geen liefde van beide ouders gehad!) en haar niet laten vallen! Handeld zij uit schuldgevoel uit angst uit waardering of uit liefde? Een heel verhaal Astrid begrijp je mijn dilemma? Ik wil de juiste keuzes maken ze zullen invloed hebben op de rest van mijn leven en het leven van mijn gezin.

Hi H., twee weekjes pauze is zwaar onvoldoende. Beter is om maandenlang uit haar gezichtsveld te verdwijnen en dan weer op te duiken. Er is dan genoeg tijd geweest om alles op een rijtje te zetten, ook zijn eventueel hevige en negatieve emoties dan verminderd. Zoals ik je verhaal echter lees gaat het hier om een meisje dat nog niet volwassen is om te begrijpen dat stage, stress, sleur en gezondheidsproblemen wel impact kunnen hebben op een relatie, maar geen reden zijn om de relatie te verbreken. Twijfels uitspreken is het begin van het einde, omdat iemand daarmee aangeeft dat de relatie dus wat hem/haar betreft alle kanten op kan. Alsof jij geen enkele zeggenschap hebt. Beledigend is dat, want je moet als partner bij klachten de gelegenheid krijgen om de relatie weer op de rails te krijgen. 'Gevoel weg of kwijt' is de klassieke dooddoener om van iemand af te komen. Sleur vind ik zoiets niet, integendeel, ze strooit peper in je wonden, misschien juist wel om wat reuring in de relatie te brengen. En dat is haar gelukt, maar jij moet dit niet accepteren en haar heimwee naar de tijden met jou van de tafel vegen. Zij wilde dit toch? Geef haar de spanning en sensatie die ze zoekt en verdwijn vooralsnog met stille trom. Ze zal haar nagels stukbijten over de vraag waar jij uithangt, en je gaan missen. Precies dat is wat je wil bereiken, lees het artikel. Sterkte, A.
Sorry voor de in herhaling vallende reacties, ben zeker dat er al mensen in gelijkaardige situaties gezeten hebben of zitten. Ik ben nu 2 maanden en 19 dagen mijn vriendin kwijtgespeeld, sinds de scheiding van mijn ouders (ik ben 20) is het met mij bergafwaarts gegaan (in januari) en dat merkte ik ook bij m'n ex dat het op relatie slecht ging, ik heb de knoop doorgehakt en gevraagd of ze nog verder wou gaan waarop het antwoord dus nee was. Ik heb dan ook gehoord dat na slechts 1 week ze al een ander persoon had. Dus hebben wij toch 1 maand geen contact gehad uit woede op elkaar (ik uit feit dat ze al een ander had naar anderhalve jaar relatie, zij omdat ik openbaar uit woede iets gezet had). Nu is het ongeveer al een 3tal weken dat we opnieuw contact hebben en positief wel. Deze week ook 2 maal afgesproken met haar om te sporten en de andere dag om haar te helpen voor haar 7de jaar een andere school te bezoeken en informeren.

Hi Sonja, zoals je begrijpt is het voor mij niet goed mogelijk om adviezen te geven als eerdere adviezen in de wind worden geslagen. Het hoofdadvies luidt: Afstand houden. Het schamele resultaat van de tegenovergestelde aanpak zie je herhaaldelijk: je ex heeft de touwtjes in handen, maar je hebt haar niet terug zoals jij wilt. En was het dan dat je enkel ingaat op haar voorstellen, maar het is zelfs een graad erger omdat je zelf ook initiatieven neemt en haar uitnodigt voor van alles en nog wat. Ik heb ook geadviseerd je agenda - althans voor je ex - propvol te houden, zodat je zult overkomen als iemand die helemaal geen tijd heeft om zich met een ex bezig te houden. Helaas laat je je ex juist weten dat er genoeg ruimte is in je agenda. Als gevolg van een 'test' zoals je zegt, maar dan wel eentje waar je niets aan hebt. Pak die ex toch eens keihard aan! Groetjes, A.


Hi Barrie, je hebt helemaal niets aan haar. Kennelijk heeft ze in die week met jou ook met een ander aangepapt en liet ze je plompverloren barsten. Wat is dat voor 'liefde'? Het lijkt helemaal nergens op, ook niet op verliefdheid, ook niet op vriendschap. Zoals je al merkte houdt de ander overtuigen doorgaans enkel in dat deze het omgekeerde gaat doen van wat je wilt, dus ook dat hielp niet bepaald. Waarom je vrijwillig in de wachtkamer gaat zitten in de hoop op een kans is misschien begrijpelijk, maar niet verstandig. Beter kun je haar uit je hoofd zetten, en pas terugkeren als ze vrij is. Misschien kom je daar ooit achter als ze dit op internet meldt. Deze dame is sowieso niet serieus bezig! Sterkte, A.

Onze gevoelens waren heel close en regelmatig ging ik haar bezoeken en natuurlijk elkaar omarmen en liefdeskusjes geven. Twee weken geleden had ik haar nog bezocht op een zondag. Op maandag kreeg ik plotseling een mail van de begeleiding dat het over was tussen ons. Blijkbaar hadden ze iets tegen ons. Enkele dagen erna belde ik haar op, en ze zei me dan:"ik moest verplicht het uitmaken tussen ons, ik werd gedwongen". Dan vroeg ik:"waarom hebben ze je gedwongen?". Ze zei dan:"het is haar moeder die nog steeds tegen onze relatie is en alles probeert om haar dochter in een ongeluk te laten lopen". Ik zei dan:"we zullen in het geniep afspreken dan zonder dat er iemand iets van weet.". De dag zelf wou ik naar daar gaan, naar Aalst en kreeg ineens een sms "Nooit meer. Niet meer contacteren.". Blijkbaar had haar moeder te weten gekomen dat ze mij ging zien die dag en heeft ze via Katrien's gsm (de dochter heet Katrien) een sms verstuurd dat ik haar nooit meer mocht zien.


“Als blijkt dat er na een paar afspraakjes geen schot zit in de relatie of dat alle initiatieven van jou af moeten komen en hij doet verder weinig moeite? Vraag dan nog één keer op de man af hoe het er voor staat. Krijg je geen of geen duidelijk antwoord, zegt hij dat hij er nog niet aan toe is, te druk is of nog niet over zijn ex heen is. Dan weet je wel hoe laat het is en wat je moet doen…..Kappen en op zoek naar een nieuwe man die wel 100% voor je gaat.”
Mn broek zakte af, ze zat er naast.Kan r begrijpen, ook haar keus., Maar dat had ik je al eerder geschreven. Voelde me met al die mensen gedwongen een verklaring af te geven die ik niet had. Heb t maar gegooid op ‘vroeger’. Dom. na ontvangst van die brief gevraagd of we konden praten en die uitnodiging op onze speciale dag voorgesteld, omdat ik r graag wou zien, Ze sloeg m af en bood aan wel een keer af te willen spreken als ik dat nodig had om door te gaan maar verder voorlopig dan geen contact wou, Ik denk dat dit voor haar achteraf wel een escape was om toch elkaar te zien onder het voor haar ‘correcte’ label. Toen niet gedaan en gezegd dat ik de keus respecteerde, . Paar dagen later alsnog gevraagd of dat kon onder mom van haar idee. (slap ja, ik weet t, wou het zo graag uitpraten) Schreef ze terug dat ze had nagedacht en t niet op dat moment kon. En contact voorlopig niet goed leek. Dit was eind dec. Ondanks dat je t afraadde heb ik enkele weken later toch een brief gestuurd. Een soort klaar de lucht deel twee. Immers we hadden elkaar niet meer gesproken. En dat was verstikkend. Heb verteld dat ze bepaalde dingen niet zo hoefde te zien en dat ik eraan werkte en graag een streep onder het gebeurde te zetten voor dat moment omdat er al genoeg over gezegd en vooral gezwegen was. Verteld hoe het met me ging. Dat was fout denk ik, toch bewijzen. Het niet rechtzetten doet zeer, maar Inmiddels heb ik de klap en de paar zaken die er waren wel verwerkt cq opgelost en ik denk door dit gebeurde zeker versneld is. Verder aangegeven hoe ik een toekomst zag, met haar en dat die zonder haar er dan iets anders uit zou zien. En dat ik vertrouwen had. Geen reactie helaas. Heb toen besloten het ook maar af te sluiten bijna drie maand terug, hoe graag ik dat ook niet wou.
Mijn maat kwam terug bij mij en een paar minuten later liep ze langs praatte weer tegen hem en toen liep ie weg om ons alleen te laten. Vervolgens praten we wat en ik merkte dat ze erg dicht bij me stond met haar gezicht en tijdens de conversatie mijn hand even vast pakte/hield. Op een gegeven moment zei ze ik ga even naar buiten naar mijn vriendin en ze begon me te ‘huggen’ met haar armen om mijn nek tot 2x toe en zei van heb je mijn nummer nog en van ‘app me maar’ dan heb ik je nummer weer.

Voor mannen is het moeilijk om ‘gewoon vrienden’ met een vrouw te zijn. Onderzoek heeft uitgewezen dat mannen die een platonische vriendschap met een vrouw hebben, zich vaak toch seksueel aangetrokken voelen tot haar. Vaak hebben ze ook het onterechte idee dat zij zich ook tot hem aangetrokken voelt. Ook vrouwen voelen zich vaak seksueel aangetrokken tot hun mannelijke vrienden. Vrouwen houden zich echter op de achtergrond als de betreffende vriend in een relatie zit. Mannen laten zich vaak niet afschrikken door het feit dat hun platonische vriendin een relatie heeft, maar zullen hun vriendin op een seksuele manier blijven zien.[5]
Ik ben gestopt met leugens, wil echt nooit meer een ander en heb zelf hulp ingeroepen van een paragnost...zij vertelde mij dat ze heel boos is en dat ik haar met rust moet laten...hoe harder ik trek, hoe verder ik haar bij me vandaan duw.....en dat ik moet werken aan mezelf....in mijn hoofd is t 1 grote chaos....haar advies zal ik ook absoluut opvolgen
Beste Albert, dank voor je duidelijke verhaal. Ik heb sinds 4 jaar regelmatig dates en heb geen bindingsangst, wel nu verlatingsangst ontwikkelt. Ik ben steeds zo lief, aardig, sexy en leuk (volgens de mannen), maar de mannen geven veelal aan nog even verder te willen kijken. 1 korte relatie eindigde na 4 maanden, omdat de man geen verliefdheid voelde en dat wel wilde. Ik vond zonder verliefdheid voedingsbodem genoeg voor een fijne relatie. Nu heb ik recent een hele lieve man ontmoet die gelijk heeft aangegeven bindingsangst te hebben t.g.v. nare ervaringen in zijn jeugd. Hij is hiervoor in behandeling geweest en hunkert naar een fijne relatie met diepe verbinding. De 1ste ontmoetingen waren heel fijn en we voelden beiden verbinding waar we zo naar hunkeren en hebben uitgesproken het rustig aan te doen. Kan door de woonafstand ook niet anders! Na een leuke avond en nacht afgelopen weekend merk ik nu dat hij afstand neemt in ap verkeer, en hup, daar komt mijn verlatingsangst in volle glorie tevoorschijn. Ik ben bang om contact te zoeken om af te spreken ( gewone huis tuin en keuken apjes zijn er wel), ik wil mezelf niet opdringen, maar hunker naar zij bevestiging en aandacht. Ik durf niet te vragen wat hij wil, want dan ben ik bang dat hij me afstoot. Ik vind hem zo leuk en wil heel graag investeren in deze relatie. Heb 12 oktober een afspraak met een therapeut gemaakt, want deze angst gaat me verlammen. Heb jij nog tips. Warme groet

Nog even dit, mocht u dit misschien toch nog lezen. Ik weet nu even niet wat te doen met mijn ex. Het voelt nu als een soort van kat en muisspel. Mijn ex heeft mij bv de afgelopen 3-4 weken vaak vreemde hints (op haar manier van grappig zijn) gegeven. Van Son zullen we naar 'een vrouwenmiddag' gaan? En meer gerelateerde aanwijzingen. Hebben we samen dienst of ben ik bijna vrij, wil zij eten laten bezorgen met de vraag of ik ook wil… Ik hap vaak niet toe, maar nu ben ik bang dat ze interesse (wat dat dan ook is bij haar) verliest.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik heel vaak het gevoel had en nog steeds heb dat hij geprobeerd heeft mij graag te zien. Om 1 of andere reden vraag ik me af of hij wel op vrouwen valt of echt man is/wil zijn. Goedmaakseks stond niet in zijn woordenboek en seks op zich kwam 9/10 van mijn kant en was voor hem helemaal niet belangrijk. Andere plaatsen dan bed of zetel waren ook not done al heeft hij 2 x zichzelf overtroffen. Meer dan knuffelen, leuke dingen doen, zoenen hoefde voor hem helemaal niet. Moeilijkheden waren niet "normaal" verschillen waren niet normaal, ruzie maken was al helemaal not done, zolang alles maar leuk was, was hij leuk.
Die instelling zorgt ervoor dat veel van mijn exen positief aan me terugdenken. En dat zorgt er dan weer voor dat ze op een gegeven moment terug willen. Een antwoord op de vraag ‘hoe krijg ik mijn ex terug’ is dus: Wees goed voor je vriendin. Goed zijn voor iemand betekent niet dat je haar geeft wat ze wil. Het betekent dat je haar geeft wat ze nodig heeft. Dat zijn twee verschillende dingen. De 2 dames die het met mij uitgemaakt hebben kregen niet wat ze wilden en realiseerden zich pas later dat ze wel kregen wat ze nodig hadden.

We wonen allebei weer noodgedwongen bij onze ouders omdat een eigen woning in ons eentje onbetaalbaar is. Ik mis haar elke dag. Ik jank (durf hier best voor uit te komen) elke week wel 1 of 2 keer om haar. Hoewel we een jaar verder zijn, zijn mijn gevoelens voor haar niet afgenomen en ben ik dus net zo verdrietig nog. Ik heb de tips uit het artikel wel proberen toe te passen. Ruimte geven, niet zielig doen, niet smeken om terug te komen. Ik probeer vooruit te kijken, maar het lukt niet. Iedereen zegt dat ik wel weer iemand tegenkom, maar ik wil geen ander. Ik wil mijn eigen vrouwtje weer. Ze was mijn eerste vriendinnetje toen ik 17 was, sommigen vinden de ware pas na meerdere relaties en anderen meteen bij de eerste. Voor mij is zij het nog steeds. Ik wil niet verder met een ander en moet er ook helemaal niet aan denken als zij met een of andere flapdrol verder gaat. (naar mijn weten heeft ze nog niemand gelukkig). Het contact loopt goed/normaal. We hebben onze hond die we delen en we spreken af en toe af dat ze de hond komt brengen. Want die mis ik ook. Daarnaast whatsappen we regelmatig en dit is soms best gezellig. Soms is ze ook erg kortaf. Zelf heeft ze ook veel aan haar hoofd en veel stress van werk,


Er ging vanalles door m'n hoofd… Wat hadden haar ouders gezegd? Hadden m'n dipjes het weer gedaan? Hoe kan ze in augustus zeggen dat ze met me wil trouwen tegen een vriendin en in oktober/november plots geen toekomst meer met me zien? Waarom heeft ze niet eerst met me gepraat alvorens zo'n ingrijpende beslissing te nemen? Ik heb op dat moment beslist om m'n dipjes aan te pakken, ik ben nu in therapie. Het zit ongetwijfeld diep bij me (ben m'n papa en beste vriendin enkele jaren terug verloren, speelt zeker mee) en ik wil er ook voor mezelf uitgeraken. Ik wil haar echter ook terug. Ik heb al enkele lange relaties gehad, maar daarin heb ik me nooit gevoeld zoals met haar. Ik heb ook nooit een ex terug gewild, zij is de eerste. Ze is ook de eerste waarmee ik me zag trouwen en die ik als de moeder van m'n kinderen zag. Het feit dat we over de toekomst op 1 lijn zaten, speelde daarin zeker een rol.
Je zou ook eens kunnen proberen om te kijken wat er wellicht in jou schuilt waardoor je mannen op je pad krijgt die zich niet kunnen of nog niet willen binden. Meestal zijn mensen een spiegel van jezelf en hou je ( mogelijk onbewust) zelf mannen ook op afstand. Of wil je te graag. Ik heb geleerd nooit een schuld bij de ander neer te leggen, maar eerst eens te kijken naar wat je zelf wellicht nog moet leren. Of jezelf eerst moet geven. (Zelfliefde misschien?) Misschien moet je dat gene dus eerst in je zelf ontwikkelen wat je nu denkt te halen bij de mannen die onbereikbaar voor je zijn. Geloof me, ik kan het weten. Het is soms pijnlijk en ook ik heb veel verdriet gehad. Maar met dit inzicht sta ik een stuk positiever in het leven en vertrouw er nu heilig op dat ‘mijn man’ er ooit voor mij komt. Ik wens je veel liefde toe en succes!
Auw dat doet pijn, heel veel.. We berichten af en toe nog wel en via facebook ook nog wel contact. Nu heb ik echter mee gedaan aan actie van Q music love me again.. Hij Is gebeld door Qmusic met de vraag of hij met mij op date wil (etentje en film) . Zei eerst van heb daar niet zoveel behoefte aan en later oke laten we onder genot van kaarslicht en etentje er is over praten..Ik blij maar vraag mij wel af of hij mij echt nog weer terug wil.. Na dat het uit is gegaan is hij nog 1 keer bij mij geweest om tepraten gaf aan dat het over was maar bij weg gaan toch weer kus op de mond .. twijfel weer bij mij.
De dag erna vroeg ik haar of haar ex wat zei omdat het uit was tussen ons, ze zei dat hij heel blij was omdat hij haar kuste.. Ik vroeg haar dan of ze terug met hem was en dat was ook zo.. Ik was er echt kapot van.. Ik verminkte mezelf, ik zat uren te huilen, ik had continu zelfmoord gedachten, ik voelde me leeg, ik voelde me rot, ik at bijna niks en ik had nergens zin in.. Kortom, er zat geen leven meer in mij.. Ook zij was er kapot van.. Ze voelde haar leeg, ze voelde haar rot, ze at ook bijna niks, ze kon niet slapen en ze had ook nergens zin in.
Hallo Astrid, Nog even een kleine aanvulling van de afgelopen week. Ik had mijn ex gevraagd om een patatje te gaan eten, zij kon toen niet. Zij vroeg mij vervolgens vorige week zondag terug. Ik had dit toen op de lange baan geschoven met het antwoord dat ik het nog niet wist, druk etc. Welnu, donderdag j.l. vroeg mijn ex ineens, toen we alleen waren op het werk, of ik die vrijdag j.l. nog plannen had. Ik gaf gereserveerd aan niet echt iets te hebben. Vroeg haar en jij? Ook niet, kwam hier dus op neer dat ze iets wilde doen. Misschien met meerdere mensen vroeg ze. Ik zei kijk maar. Uiteindelijk zijn we met z'n tweeën gegaan en kwam ze mij na het werk zelf oppikken. Ik weet Astrid dat privé uitstapjes eigenlijk uit den boze zijn, maar ik zag dit als een test. Ik had namelijk niet verwacht dat ze op onderwerp "patatje eten", terug zou komen. De avond zelf was weer gezellig en vol plezier. Alleen is er altijd een 'gespannen sfeer' kan daar niet echt een vinger opleggen.
Ik stond op het punt om naar een feestje te gaan maar voelde me heel angstig. Dat ik alsnog een berichtje stuurde dat ik het zo graag zou willen proberen weer (had ik nooit moeten doen). Ze zei dat als ik alles op een rijtje had gezet en het aankon om als vrienden verder te gaan we elkaar vanzelf weer zagen. Daar heb ik me bij neergelegd en sindsdien is het contact over. Ik laat haar met rust en neem afstand om aan mezelf te werken en op mezelf te gaan. De plannen zijn al vergevorderd. Ik hoop dat we nog eens kunnen praten en dat we weer bij elkaar komen.
Hi Ano, het verhaal rammelt van de tegenstrijdigheden. Je ex zegt dat haar gevoel voor jou weg is, maar vervolgens om jou huilen bewijst het absolute tegendeel. 'Niet meer verliefd' is ook al zo'n opmerking bedoeld om je mond te snoeren, maar iedereen met enig verstand weet dat verliefdheid eerder vroeg dan laat vanzelf overgaat. Het is dan ook geen fundament voor een succesvolle relatie, en ook geen excuus om een relatie te stoppen. Haar kritiek op je karakter is hard, maar gemakkelijker te verteren dan haar onnozele getwijfel dat maar liefst een half jaar duurde. Met je wil om te veranderen krijg je je ex voorlopig niet terug. Vooral niet als ze ook nog eens aangeeft dat 'ze het niet meer hoeft te zien dat je verandert'. Je hebt er waarschijnlijk dus teveel nadruk op gelegd. Ook het feit dat je soms de voorkeur aan je vrienden gaf hielp je niet verder. Geen contact meer enerzijds, anderzijds het voorstel om je volgende week te zien… ik kan er niets mee. Deze dame weet niet wat ze wil, wat ook blijkt uit de gepassioneerde zoenen terwijl het al uit was. Schuif haar op de lange baan, totdat jullie allebei ouder en wijzer zijn. Dat wil zeggen, totdat jij de bereidheid hebt om je vrienden op het tweede plan te zetten, en zij inziet dat verliefdheid slechts een illusie is. Als jullie voor elkaar gemaakt zijn, is dat over een paar jaar nog steeds zo en merk je dat vanzelf. Zie verder het artikel voor het opwekken van het nodige gemis. Sterkte, A.
Contact met de kids word al afgedwongen langs het vredegerecht, maar eer dat in orde is zijn we weer zoveel tijd verder.Psychiater en psychologe zijn momenteel men enigste reding en een agressie therapie die zich echt wel nuttig maken kan.Haar ouders die volledig afstand hebben genomen in dehele zaak en zei die ondertussen al een andere liefde in haar leven nam en dit op nog geen 2 maand tijd.Terwijl ik nog zoveel liefde voel voor haar.Als ik dit bovenstaand artikel overlees lijkt het me, met een tijd afzijdig te blijven staan en het contact langszaam weer op een possitieve manier op te bouwen er toch nog hoop is om weer verenigd te worden met men kinderen en haar. Reactie infoteur, 06-02-2016

Pffff waar moet ik beginnen, ik heb een relatie gehad ( 3 maanden)met een 20 jaar oudere vrouw. Ik ben zelf 39. De eerste week sprongen de vonken er vanaf en konden we niet genoeg krijgen van elkaar. Na de eerste week werd het al een beetje minder, we kwamen in wat rustiger vaar water. Ze heeft nooit gezegd dat ze van me hield, maar in het begin noemde ze het gevoelens voor mij hebben en dat is op een gegeven moment wel overgegaan in verliefdheid. Wat er wel bij gezegd moet worden is dat ze al 4 jaar single is en dat ze wel midden in een vecht scheiding zit. Ze heeft een relatie gehad van 25 jaar waar ze ook al redelijk gewend was haar ding te doen, man was vaak weg voor werk, en haar taak was thuis alles te regelen ook met de kinderen. Uiteindelijk is ze er achter gekomen dat haar man haar meerdere jaren al heeft bedrogen en daarom is ze eigenlijk weggevlucht, kinderen mee genomen en naar haar broer verhuist. Ze heeft het heel moeilijk gehad om alles weer op te pakken in het leven, ze moest natuurlijk onderdak hebben en inkomen. Dat is haar heel goed gelukt in die 4 jaar, alleen heeft ze in zo verre nog last van haar ex om dat het om een echte vechtscheiding gaat, naar de rechter en alles. Dat is nu nog naar 4 jaar nog niet opgelost. Afijn in die 4 jaar ben ik met haar in contact gekomen omdat ik een huis houdster nodig had omdat ik ook al 4 jaar alleen was en heel erg druk in mijn werk was. Dus zij maakte 1 keer in de week bij mij schoon. In die tijd zijn wij heel erg goede vrienden geworden, met lange gesprekken. Het werk was voor haar heel belangrijk omdat ze het geld goed kon gebruiken. Uiteindelijk zijn wij dus bij elkaar gekomen en is er een relatie uitgekomen, in eerste instantie had ze helemaal niet door dat ik verliefd op haar was en ze had ook niet gedacht dat ze ooit nog een vriend zou hebben laat staan iemand die 20 jaar jonger is. Maar er was een vonk en ik werd ook heel goed ontvangen in de familie. Nu komt het, we hebben best wel een moeilijke tijd gehad omdat we, nu ik er op terug kijk niet verstonden in onze communicatie. Het kwam er op neer dat ik wat meer tijd met haar wilde en zij vond dat verstikkend. Het is ook een keer in de tussentijd bijna uitgegaan (veel ruzie)maar ik heb toen tegen haar gezegd dat ik onder therapie stond, ik dacht dat als het aan mij ligt moet ik er wat aan doen. Toen heeft ze me omarmd en gezegd tegen mij dat een man dat nog nooit heeft gedaan voor haar. We hebben afspraken gemaakt over waneer wel ekaar zouden zien en waneer we elkaar niet zouden zien. Dat is een tijd goed gegaan, ook omdat ik natuurlijk best lange werkdagen heb, ik werk minimaal 12 uur per dag. Dus de dagen die we elkaar zagen was ook savonds laat o, ongeveer 3 uur per avond, en dat 3 dagen per week. Dan heb ik het weekend niet mee gerekend, daar zagen we elkaar wel eens maar dat bepaalde zij, dat was de ene keer het hele weekend en de andere keer misschien een halve dag. Ook hadden we afgesproken om elkaar niet de hele tijd te appen maar om savond als we elkaar niet zagen te bellen om de dag een beetje door te nemen en interesse tonen in de ander. Ze had natuurlijk zelf ook nog werk, dus ook nog best wel druk. Dit is een tijdje goed gegaan, maar daarna zijn er best wat dingen gebeurd. Op een gegeven moment kreeg ze een brief van haar advocaat, haar ex man wilde wat getuigen oproepen bij de zitting. Daar is ze 2 weken best wel mee bezig geweest, uiteindelijk hebben we ruzie gehad en heeft ze heel erg lelijk tegen me gedaan zonder dat er een reden was mijn inziens, alles wat ik zei maakte het alleen maar erger. Dat was bij haar thuis, en ze heeft me op een ogenblik ook de deur gewezen. De volgende dag tegen de avond zei ze via de telefoon dat ze even met me wilde praten, dat hebben we gedaan en daar in heeft ze min of meer aangegeven dat ze fout was. Dus toen vond ik het wel goed want ik was de hele dag bang dat ze de relatie wilde verbreken omdat ik niet wist wat er dan aan de hand was. We hebben toen ook de afspraak gemaakt dat als ik iets voor haar kon doen bij de zitting dat ze dat aan moest geven en dat ik er voor haar zou zijn. Ze heeft tegen me gezegd dat ze niet wilde dat ik bij de zitting was en dat ze dat met de vrouw zou doen van haar broer die haar daarmee altijd bij gestaan heeft, dat vond ik dus wel begrijpelijk. Wel vroeg ze of ik dan in de buurt in een cafe wilde wachten en dat hun daar dan naar toe zouden komen. Dat vond ik oke. De zitting vond plaats op de dag dat wij ook een weekend weg zouden gaan, dus we moesten vrijdags gewoon wat later vertrekken. 2 dagen voor de zitting belde ze mij smiddags op op het werk omdat ze het moeilijk had en alleen maar mijn stem wilde horen, dat was echt voor het eerst. Dus na de zitting die voor haar best positief verliep zijn we dus een weekend weg geweest, en alles was goed, goed gegeten en goed gepraat en later op de hotel kamer ook heel erg gezellig gahad. Volgende dag zijn we de hele dag wezen shoppen in leeuwarden, was eigenlijk niet de bedoeling omdat ze normaal moeilijk kleren kon kopen omdat ze een lengte maat nodig heeft, en ook dat ze het niet fijn vind dat ik alles voor haar betaal. Maar die dag kon ze goed slagen en was ze vrolijk en er was geen vuiltje aan de lucht, later in een cafe gezeten en daar heeft zij de lunch betaald. Later die avond zijn we uit eten gegaan en is er veel gepraat, ook kwam haar ex ter sprake. Die avond was er weer een afstaan, we zijn in de hotel kamer gekomen en in plaats van het gezellig te maken heeft ze gelijk een pyama aangedaan en is gaan slapen, ze heeft natuurlijk wel weltrusten gezegd. Ook de volgende dag was er ook een afstand. Maar goed een maal thuis aangekomen heb ik haar afgezet en ben zelf ook naar huis gereden, alles uitpakken en ff tot rust komen. Die week daarna heb ik (dat weekend begon ook mijn vakantie van drie weken) zegge en schrijven een uurtje haar gesproken en gezien, ik had haar aan de foon gesproken dat we donderdag ochtend ff lekker met elkaar zouden kletsen. ik wist dat ze op woensdag een hele dag met haar vriendin naar de sauna zou gaan, woensdag is normaal ook de dag dat we elkaar zouden zien, maar goed dat vond ik zelf niet zo’n probleem. Ik heb haar op die dag niet geapt en gebeld , dat heb ik laat op de avond gedaan om te vragen hoe ze het had gehad, ik kreeg haar niet aan de telefoon, maar ik dacht dat ze al lag te slapen en toen heb ik haar een appje gestuurd dat ik haar morgen wel zou zien en heb ik haar weltrusten gezegd. Sochtend bleek dat ze mijn apjes wel had gezien maar er niet op gereageerd had, ook was het heel vroeg dat ze dat gezien had. Ik dacht dat ze extra niet terug had gebeld of geapt omdat ze nog dacht dat ik nog lag te slapen. Ik heb voor de rest die ochtend niks van haar gehoord, wilde niet nog een apje sturen om haar niet te pushen, zou ik zelf ook niet leuk vinden. Ze is toen die middag rond een uur of 2 bij mij gekomen, ze wilde schoon maken bij mij, ik was toevallig thuis. Ze kwam binnen en ik begroete haar en vroeg waarom ze zo laat hier was terwijl we sochtends af hadden gesproken, toen zei ze dat ze moest werken. Ik stond best perplex want normaal werkt ze bij mij op donderdag en heeft ze vrij van haar werk, maar goed misschien heb ik wel iets vergeten dat ze dat tegen mij gezegd heeft. Ik heb op een gegeven moment wel tegen haar gezegd dat ik wel teleurgesteld was dat ik die woensdag avond niet ff wat van haar gehoord heb, als was het maar dat ze goed thuis was gekomen. Daarom werd ze boos en zei tegen mij dat ze geen verantwoording hoeft af te leggen telkens als ze met vriedinnen uit zou gaan en dat ze dat zeker niet ging doen. Daarop is ze naar huis gegaan en heeft ze ook niet meer schoon gemaakt. Ik heb het even laten bezinnken en ben toen naar haar toe gegaan, ook om wat af te geven wat ze had vergeten mee te nemen. Toen ik daar aan de deur kwam vroeg ze of ik even binnen wilde komen. Daar zei ze dat het een beetje verstikkend over komt als ik dat soort dingen zeg. Ik heb tegen haar gezegd dat dat zeker niet de bedoeling was en dat ik haar ook zeker niet wil controlleren. Ik heb wel tegen haar gezegd dat ik elke keer bang ben om haar te verliezen als we ruzie hebben, waarom ze zei dat ik dat niet de hele tijd moet denken en dat ze me echt niet kwijt wil, dat we nog naar elkaar toe moeten groeien. Toen het allemaal weer goed was ben ik weer naar huis gegaan. Daarna heb ik haar niet meer gezien dan zaterdag ochtend, maar ik heb haar wel aan de foon gesproken en lag ze ziek op bed. Ik heb tegen haar gezegd dat als er iets is wat ik kan doen dan moest ze maar ff bellen. Dat vond ze goed. Eerste kerstdag ben ik sochtens naar haar toe gegaan en hebben we een kerst brunch gedaan samen met al haar kinderen, dat was gezellig, daarna moest ze werken en heb ik haar weggebracht en zou ik haar ook weer ophalen en dan naar haar broeg gaan om daar de avond door te brengen, ik was daar inmiddels al omdat ik ook was uitgenodigd om daar te eten. Die avond waren we heel laat terug en hebben we alleen goed gezoend in de auto, ze vond het lastig want eigenlijk wilde ze meer maar ze moest natuurlijk werken die volgende dag. Dus heb ik haar weltrusten gezegd en ben naar huis gegaan. Volgende dag zouden we een familie feest hebben in friesland, ik zou haar en haar dochter en vriend ophalen naar dat ze klaar was met werk. We hebben een leuke avond gehad en ook gedanst met zijn tweeen. Later die avond zijn we gaan slapen op een luchtbed, met meerdere mensen in de ruimte. Ze gaf me een kus, pakte mijn hand om haar buik en legde haar voeten tegen mijn benen aan, zo zijn we leppeltje leppeltje gaan slapen. De volgende ochtend zijn we wakker geworden en hebben we daar ontbeten en de boel schoon gemaakt, daarna hebben we ff lekker rustig gezeten,,ze hield me de hele tijd in de gaten en raakte me aan. Ik vroeg haar op een gegeven moment wat we vanavond gingen doen, toen antwoorde ze ff lekker rustig een boekje lezen, ze zei tegen mij dat ik ook ff een boek mee moest nemen. Ik vond dat goed, maar zei een beetje plagerig dat ik ook een beetje van haar wilde snoepn, toen begon ze te lachen. Dus daarna zijn we naar huis gereden, hebben een tussenstop gemaakt bij de mac. In de eerste helft van de rit legde ik mijn hand op haar been (dat deed ik altijd) en ze pakte mijn hand. Tijdens de tweede helft van de rit had ik mijn hand op haar been en toen pakte ze mijn hand niet meer, wat ik al raar vond. We hebben haar dochter en diens vriendje afgezet bij het huis van haar vriendje en zijn toen door gereden naar haar huis. Alles uitgepakt en toen heb ik gezegd dat ik naar huis ga en de spullen uit moet pakken. Toen antwoorde ze daarop dat ze even met me moest praten en of ik even wilde gaan zitten. Toen heeft ze heel erg koel uitgelegd dat ze niet meer met de relatie verder wil. Ik vroeg waarom, ze zei dat ze niks meer voor mij voelde, het was niet meer geworden zei ze. Ik stond heel erg perplex, ik dacht waar komt dit nu vandaan, nog geen week eerder zegt ze dat ze me niet kwijt wilde. Samen oud en nieuw vieten zat er ook niet meer in, ik mocht ff langs komen en ff wat drinken maar ook niet meer..dus ze gaf me wat spullen terug en verder was er niks meer te bespreken, het ging zonder emotie, ook van mijn kant omdat ik het niet echt kon bevatten, ik heb wel tegen haar gezegd dat ik niet zo maar alles opgeef, ook omdat ik niet echt achter haar rede sta, maar daar had ze niet echt boodschap aan. Maar dat wil niet zeggen dat ik haar ga stalken of alleen maar ga lastig vallen, heb ik tegen haar gezegd Wat ik nog wel even moet zeggen is dat het schoon maken bij mij altijd door is gegaan, ze vond dat een zakelijke overeenkomst en dat wilde ze niet verliezen, dus ik heb haar ook altijd daar voor door betaald. Toen ik de deur uit ging vroeg ze of ze de volgende dag nog moest schoon maken,of dat dat volgende week zou moeten, ik had haar aangegeven dat ik het niet wist en dat ik haar daar een apje over wilde geven, dat vond ze goed. Ondertussen dat ze het uit maakte heb ik een apje van iemand gekregen die haar auto de volgende dag zou repareren voor de apk. Die vroeg of het nog door zou gaan, ik heb hem daar die avond later nog antwoord op gegeven en hem laten weten dat het volgens mij niet meer door zou gaan ivm het beindigen van de relatie. De volgende dag belde mijn ex mij op om te vragen of zij het nummer mocht hebben van die monteur en of het nog door ging. Ik heb toen gezegd dat hij mij gisteren een apje heeft gestuurd om te vragen of het nog door ging en dat ik gisteren heb gezegd dat het volgens mij niet meer door ging. Daarop reageerde zei: een apje gestuurd?, doet hij dat vaker? Ik zei ja dat doet hij wel vaker ja als ik een afspraak met hem hem, waarop zij vroeg je bent toch niet zo vergeetachtig? Ik heb daar toen op gereageerd dat ik hem wel kon bellen en dat ik kan vragen of hij toch nog even wilde kijken, maar volgens haar hoefde dat niet, ik zoek wel iemand anders. En toen zei ze ajuus en ik ook en verbraken we de verbinding. Ik daarop nog die monteur gebeld en gevraagd of die nog tijd had, dat wel maar dan savonds. Daarop heb ik mijn ex gebeld om dat door te geven maar ze nam niet op, daarna heb ik haar een apje gestuurd en gezegd dat hij savonds nog tijd had om even te kijken, dus kon ze daar naar toe rijden en het allemaal met hem regelen zodat ik er niet tussen zit. Daar heb ik ook zijn telefoonnummer bij gegeven. Ze is in die tijd dat ik die apjes gestuurd had wel een paar keer online geweest maar heeft mijn apjes niet gelezen. Pas een paar uur naderhand kreeg ik een apje terug dat ze al wat anders geregeld heeft. En daarop heb ik geen antwoord meer gegeven, later heb ik haar een apje gestuurd zoals afgesproken dat ik deze week niet meer schoon gemaakt wilde hebben maar dat we dat volgende week wel eventueel konden doen, en er ook in vermald dat als we een tijd af zouden spreken dat ik zorgde dat ik niet thuis zou zijn, normaal ben ik dat ook niet omdat ik dan aan het werk ben maar omdat ik nu vakantie heb kan ik wel eens thuis zijn. Waarop ik dus een apje kreeg van haar dat ze heeft besloten om er mee te stoppen en dat ze 1 dezer dagen de sleutel en andere spullen terug zou komen brengen. Zelf vind ik heel raar dat ze zo doet, het schoonmaken heeft niks met onze relatie te maken en staat er los van, ze vond dat altijd heel belangrijk, dus waarom nu niet? Maar goed we hadden ook afgesproken om gewoon goede vrienden te blijven maar schijnbaar kan dat ook niet, jammer genoeg Nu snap ik dat dat wat moeilijker is en dat zal waarschijnlijk ook niet meer gebeuren maar het schoon maken was eigenlijk zakelijk en dus zou dat eigenlijk makkelijker moeten zijn. Ik heb zelf nog geen contact met haar opgenomen en ben eigenlijk aan het denken om haar op whatsapp ook te blokken, ze wil helemaal geen contact schijnt het maar mij blokkeren doet ze dan niet.
Mijn vrouw is 15 jaar jonger dan ik en komt van buiten de EU. De eerste jaren van ons huwelijk heb ik (voor mijn gevoel) haar op weg geholpen ook omdat wij al snel twee kinderen kregen. Precies op het snijpunt van meer ruimte voor haar zelfstandigheid (kinderen naar school, meer tijd over) kiest zij blijkbaar voor een andere weg en dat is niet om samen een gezin te vormen. Hoe zie jij dat?

tja dat was niet erg slim van je..maar wat ik zou doen als ik jou was of hem gewoon even een tijdje met rust laten en later opnieuw met hem proberen of met hem gaan praten over wat allemaal gebeurd is en zeggen dat je heel veel spijt hebt en dat je dat niet meer zal doen maar wat ik zelf heb gemerkt is dat jongens dat niet snel geloven dus dat word dan wel moeilijk maar als je gewoon probeert om met hem te kunnen praten dan komt het waarschijnlijk wel goed dus veel succes!
Hi Marcel, een 'relatie' op 16-17 jarige leeftijd is zelden van lange duur. De kans dat het zelfs de liefde van je leven is, is nagenoeg nul. Dit omdat jullie allebei nog vele veranderingen zullen ondergaan en nog vele andere mensen zullen ontmoeten. Het is erg jammer dat de aanvankelijke vriendschap met dit relatiegedoe een deuk heeft gekregen, want zolang het vriendschap was, ging het prima tussen jullie. Respecteer nu haar keus, want de intuitie van een vrouw is zelden verkeerd ;). Vraag jezelf tevens af waarom je niet gewoon een vriendschap met haar kunt onderhouden. Waarom het zo nodig een 'relatie' moet zijn. Je hebt daar immers nog je hele leven de tijd voor, ook met je vriendin. Groetjes, A.

Graag zou ik ook jouw advies ontvangen. Begin dit jaar is het contact beeindigd tussen mij en mijn ex. Toen wij een relatie kregen zat hij nog in een andere relatie. Deze heeft hij uiteindelijk toch beeindigd en bracht veel met zich mee, nl. vertrek van zijn kinderen naar het buitenland. Helaas beeindigde hij onze relatie ook (wat ik nooit had verwacht) omdat hij na lang in een relatie te zijn geweest toch voorlopig vrij wilde zijn. Het had niets te maken met zijn gevoelens voor mij, maar wel met het feit dat hij niet van de ene relatie naar de andere wilde gaan.
Ten tweede begrijp ik niet waarom hij naar mij toekomt om het mij te vertellen? Hij beweerd nog steeds van mij te houden maar bang is dat ik hem weer verlaat we zijn nl anderhalf jaar uitelkaar geweest omdat ik aan mezelf moest werken zat destijds niet lekker in mijn vel, dit heeft hem destijds veel pijn en verdriet gedaan Toch is hij na anderhalf jaar uit zich zelf naar mij toegekomen timing was perfect nu was ik wel klaar voor een relatie maar na een maand begon hij weer afstand te nemen, hij is toen hij 8 jaar oud was door zijn moeder verlaten zonder een briefje tot nu toe weet hij niet waar ze is of dat ze nog leeft, hij praat er ook weinig over dit verklaart wel zijn angst. Ik weet zeker dat hij nog steeds van mij houd en hij weet donders goed dat ik veel van hem hou!

Hi Lovehim, mensen doen altijd wat werkt, en voor hem geldt: 'sex met je ex'! Zolang je dit accepteert zal het gewoon doorgaan, want het bevalt hem uitstekend. Gelukkig heb je nu gezegd dat je dit niet langer trekt en heb je het contact verbroken. Dat is de enig juiste weg. Lange afstandrelaties waarbij autoritten van drie uur nodig zijn, zijn te moeilijk om te onderhouden en lopen vaak verkeerd af. Daarbij is die van jou nog even keihard door aan te geven dat 'zijn gevoelens verdwenen zijn'. Juist ja. Van terugkrijgen is geen sprake want voor de seks heb je hem allang. Nu moet je alleen nog inzien dat het van jouw kant enkel pogingen zijn om zijn liefde weer op te laaien. En je hebt er bitter weinig succes mee. Kap er dus mee en bekijk wat hij in het komende, stille jaar gaat doen om je hart echt te veroveren. Ik vrees niks. Sterkte, A.

Mijn ex heeft het een week geleden uitgemaakt. Hij zei dat hij nog niet toe was aan een serieuze relatie (we zijn beide onder 18 maar hadden al een vrij serieuze relatie). Hij vertelde dat hij nog steeds van me houdt en na een tijdje stuurde hij dat hij me mist en erg veel liefdesverdriet heeft. Nu hebben we een paar dagen geleden afgesproken en was hij erg aantastelijk, hij zat aan me en we hebben gezoend en seks gehad. Ik weet dat het niet het juiste was om te doen, maar het voelde zo goed om hem weer vast te kunnen houden. Nu heb ik dus op internet opgezocht wat ik het beste kan doen in deze situatie en kwam ik op deze site uit. Hij gaat over een paar dagen op vakantie voor 2 weken, en als hij terug komt ga ik net 2 weken weg. Zal ik in die tijd geen contact meer zoeken? Even lekker met vrienden afspreken en uitgaan? En genieten van mijn 2 weken vakantie, natuurlijk. Ik weet dat ik hem heel erg ga missen en ik vind het ook heel moeilijk om hem geen berichtjes te sturen... Maar hij had gezegd dat het wel lang zou kunnen duren voordat hij er klaar voor is.


Hallo met marco is pas uit met me ex sins en zondag 😭de rede is dat ik perongeluk type fout gemaakt heb maar zei zit het als en leugen maar dat het niet is en zondag had slecht nieuws gehoord over me vader ze gezondheid met ze hart gaat slecht mee dus veel verdriet natuurlijk me vader zijn vriendin die had naar mij vriendin toen berichtje gestuurd wat er allemaal aan de hand is enzovoort en toen zaten we lekker te skype enzo daarna zei ze tegen mij dat ze ging game met en maat van haar ik dacht prima weet je maar ik dacht zelf ben ik niet balangrijk ofzo maar toen zij ik dat zei meer tijd voor hem maak als voor mij maar sins en zondag is het uit gegaan en ik mis haar ontzettend veel wil haar graag terug alleen hoe weet ik niet want heb veel me excuses en sorry aan geboden en gezged dat me spijkt maar nu zeg ze dat ik haar met rust moet laten maar ik wil haar echt zo graag terug ik ga hierzo kapot wie ow wie heb er tips voor me 😢
Wat ik hieruit dus heb geleerd is dat het onmogelijk is om direct door te gaan met je relatie door op dezelfde voet door te gaan als voorheen. Spanning is ontzettend belangrijk in aantrekkingskracht. Er dient wel ruimte te worden gemaakt voor spanning. Zij moet het gevoel krijgen dat ze niet meer kan voorspellen wat jij denkt en doet. Gisteren heb ik voor het eerst weer een kort berichtje gestuurd hoe het met haar ging. Daarna een kort gesprekje gehad en ze reageerde zeer opgewekt. Na enkele berichtjes zelf het contact bewust weer gestopt.
Graag zou ik ook jouw advies ontvangen. Begin dit jaar is het contact beeindigd tussen mij en mijn ex. Toen wij een relatie kregen zat hij nog in een andere relatie. Deze heeft hij uiteindelijk toch beeindigd en bracht veel met zich mee, nl. vertrek van zijn kinderen naar het buitenland. Helaas beeindigde hij onze relatie ook (wat ik nooit had verwacht) omdat hij na lang in een relatie te zijn geweest toch voorlopig vrij wilde zijn. Het had niets te maken met zijn gevoelens voor mij, maar wel met het feit dat hij niet van de ene relatie naar de andere wilde gaan.
Beste Koen, Dank voor jouw openhartigheid. Ik kan me helemaal voorstellen dat je behoorlijk van slag bent door de emotionele achtbaan waarin je terecht bent gekomen. In een relatie kun je de ander niet veranderen. Je kunt slecht al jouw liefde laten stromen, naar jezelf en naar de ander. Begin in deze fase vooral met het waarderen van alle mooie momenten die jullie samen hebben gehad. Besef dat je (ex) vriendin in je leven is gekomen omdat jij (misschien onbewust) het verlangen hebt uitgestraald om liefde te ervaren. Er is geen enkele reden om te denken dat het niet nog een keer in je leven zal gebeuren. Blijf dagelijks jouw liefde geven aan jezelf en aan de wereld. Hierdoor wordt je steeds aantrekkelijker voor de relatie die bij je past. Wellicht dat jouw (ex) vriendin daardoor de ruimte ervaart om de verbinding aan te gaan. Ik groet je met liefde, Albert

Ik ken mijn ex al sinds 2006. Hij had toen een vriendin en we waren gewoon kennissen van elkaar. Hij sprak eens erover dat hij niet meer met zijn vriendin wilde zijn en op een dag zei hij dat hij het had beëindigd. Wij waren nog steeds gewoon vrienden. Ik zag hem niet als een kandidaat. Op een dag maakte hij mij duidelijk dat hij gevoelens voor mij had. Ik gaf aan dat ik niet geïnteresseerd was. We bleven met elkaar omgaan en op een dag heeft hij mij plots gezoend. Ik was even geschrokken, maar vond dat fijn. Vanaf toen begon het tussen ons te bloeien. De eerste keer dat wij de liefde hebben bedreven is meteen het moment voor mij geweest dat ik zeker wist dat hij mijn grote liefde is. Ik heb meerdere relaties achter de rug, waarvan ik ook wel diepe gevoelens voor de ander heb gehad, maar zoals ik me bij hem voel, dat is bijzonder. Na 2 weken stevig met elkaar bezig te zijn geweest, komt hij mij vertellen dat hij het weer gaan proberen met zijn ex daar deze het had gevraagd en hij al langer kende dan ik. Hij gaf wel aan dat hij niet echt wil (huilde er zelf bij dat hij mij zou missen) en niet echt van haar houdt - had het trouwens nooit gedaan - maar dat hij het toch zal proberen. Wij hebben ons contact laag gehouden. Hem helemaal vermijden zat er niet in daar hij de advertenties voor het bedrijf waar ik toen werkte verzorgde. Na een korte tijd maakt hij het toch uit met haar. Een maandje (okt 2006) later maakt hij contact met mij en dat hij weer met me wil. We beginnen voorzichtig met meer contact. Tot 2 keer bedenkt hij zich tot hij het 3 maanden daarna echt stevig aan maakt met mij (jan 2007). Hij zegt dat hij veel van mij houdt. Zijn moeder vroeg hem toen of hij van me houdt en hij zei volmondig ja. Had hij niet bij zijn ex. Heb ik ook begrepen dat dat zo was van zijn moeder. Zij vertelde me dat ik de enige vrouw ben van wie hij heeft gezegd dat hij houdt. Hij gaf vanaf het begin aan dat ik voor hem 'the one' ben. Dat merkte je eerlijk gezegd ook aan zijn gedrag. In dat eerste jaar hebben we tot 4 keer toe een korte breuk van zijn kant gekomen, waar ook hij steeds op terug kwam. Hele gekke redenen voor de breuken. Anders dan dat doet hij verder heel normaal met me, is openlijk erover dat ik zijn vriendin ben, gaat geregeld met me uit en zegt me dat hij van me houdt. de relatie verliep normaal, met af en toe discussies. Ik zag ze niet als ruzies die om bezorgdheid vroegen. En in september 2009 doet hij plots in het weekend raar, zegt ook dat hij zich emotioneel en geestelijk raar voelt, vermijd me op maandag en dinsdag en woensdag vroeg op de morgen wanneer ik naar hem ga om te vragen wat er is, zegt hij kortaf: ik wil niet meer ja, het is uit, ik hou niet van je. Ik was perplext en vroeg hem wat er is gebeurd. Hij dan plots zo rustig en logisch willen klinken: "als ik niet meer voor je voel, dan kan ik toch niet met je blijven?". Ik wist niet goed hoe ermee om te gaan. Ik ging weg en even later is hij achter me aan om direct zijn spullen bij mij te halen. Hij deed daarna heel vijandig naar mij toe en als ik er alsnog over begon dat ik precies wil weten waar het mis is gegaan, vond hij dat hij dat zou hebben gezegd. Dus niet. Op een gegeven moment hebben we bitter weinig contact, tot hij me in december ziet in een mall en bijna zijn voeten breekt om naar mij toe te komen om me te begroeten. Hij stond heel opgewonden en zenuwachtig te praten. Ik deed beheersd. In januari beginnen we een 'sexrelatie'. Dit deed ik uitsluitend in de hoop dat het goed zou komen. Toen ik eens zei dat we alleen maar gevoelloze sex hebben, heeft hij zo een punt ervan gemaakt dat het niet zo is. Ik zei er nog een keer wat over en weer vond hij dat het niet zo is; ik kan dat toch voelen als we bezig zijn? Dat vond ik inderdaad hoor, dat er gevoel aanwezig is, maar ik deed koel. We deden alles als een koppel, maar we hadden geen relatie. Op een gegeven moment begon het me te vervelen dat er niets concreets gebeurde en begon ik hem te weigeren. Toe begon hij aan te pappen met een andere dame (iemand die hij in 2007 had leren kennen en 1 date mee had gehad). Ik heb hem betrapt bij de bioscoop met haar (mei 2011). Hij heeft haar totaal genegeerd, is haar voorbij gelopen en da trap op, alleen maar omdat ik niet kon zien dat hij met haar was. Toen heb ik hem nog meer vermeden. In de tussentijd in de periode dat het uit was, heb ik hem geholpen met de aanschaf van een busje voor zijn startende bedrijf. De lening was op mijn naam afgesloten en ik betaalde daadwerkelijk een deel van het bedrag. De rest betaalde hij. Als de aflossing bij de bank af was, zou hij dan beginnen mijn deel aan mij terug te betalen. Dus toen ik hem begon te weigeren, hadden we wel nog lopende afspraken ten aanzien van de wekelijkse aflossingen. Tot in juli 2011 hij en ik weer een serieus gesprek hebben. Daar heeft hij over nagedacht en in aug zegt hij dat hij doorheeft dat hij de relatie en mij niet goed heeft behandeld. In sep 2011 waren we al bijna zover om het helemaal goed te maken en in okt zegt hij weer van niet. In jan 2012 vraag ik hem of hij zeker weet dat hij niet meer wil en als hij er geen problemen mee zal hebben als ik een ander neem. Hij zegt me van niet; ik kan mijn leven leiden. In feb begint hij naar me toe te trekken. Op valentijdag vraagt hij me om het weer te proberen, verontschuldigd zich zo voor zijn gedrag, vraagt om vergeving, geeft aan dat hij al die tijd van me hield, maar dacht dat we niet bij elkaar pasten omdat hij bang was van mijn agressieve uitbarstingen. Ik heb er namelijk een paar gehad, omdat hij echt onder je huid kan kruipen. Ik probeerde hem er ook steeds op te wijzen dat ik dat nooit bij een andere partner in het verleden of bij anderen om mij heen dat heb gehad, dus dat hij een bijdrage moest hebben in mijn uitbarstingen. Dus die dag zegt hij dat hij dat plots besefte dat hij daaraan bijdraagde; hij zou erop letten, hij zou me helpen rustig te blijven. Hij ziet nu in dat je iemand van wie je houdt niet in de steek laat, maar dat je samen werkt aan wat minder is aan elkaar en aan de relatie. Hij ziet mij als de vrouw van zijn leven, wil dit jaar nog trouwen en kinderen krijgen. Ik vroeg hem waarom ik hem moet geloven en waarom hij nu zeker is van zijn zaak. Hij praat een heleboel over hoe we bij elkaar passen en dat hij echt een fout heeft gemaakt en hoeveel hij van me houdt. Hij was echt heel enthousiast en verliefd. We starten opnieuw en alles gaat goed. Ik krijg geen woede uitbarstingen meer. Na 2 maanden geeft hij me aan dat ik alvast mag stoppen met de pil zodat mijn lichaam kan ontpillen (was er namelijk vanaf mijn 16de op wegens hevige menstruatiepijnen waarbij pijnstillers geen invloed hadden). We doen het nog voorzichtig (vroegtijdig uittrekken) omdat we eerst een huis willen. Ik moest gaan rondkijken. Hij praat over een catering dat ik in het weekend voor mezelf kan beginnen, hij zou de container waarin we de keuken zouden bouwen aanschaffen. Ik houd namelijk erg van koken en wil er inderdaad wat mee doen. Plots maakt hij op 13 aug een vreemde ruzie met me die op niets slaat. Ik was verbaasd. Hij beweerde dat het geen ruzie is en dat hij niet boos is. Vanaf die dag vermijd hij me door steeds te zeggen dat hij vanwege drukte niet kan komen. Tot hij op 27 aug zegt dat hij tijd heeft om te komen. Ik vraag hem of er wat is en hij zegt van nee en dat het gewoon drukte is. Wel heeft hij moeite toe tegeven dat het niet weer zal gebeuren dat 2 weken verstrijken zonder dat hij komt en ook met veel moeite komt uit zijn mond dat hij van me houdt. Hij blijft slapen. De volgende ochtend zeg ik dat ik blij ben dat hij bij me was en hij zegt dat hij ook blij is dat hij bij me was. Maar weer gaan 2 weken voorbij met dezelfde drukte-smoes. Op 8 sep ga ik naar zijn moeder om met haar te praten dat hij vreemd doet. Ze praat die dag nog met hem dat koppels ook minder mooie momenten in de relatie hebben, maar dat het geenzins betekent dat de liefde er niet meer is. En ze herinnerde hem eraan dat hij degene is die naar mij terug is gekomen. Trouwens, hij sprak ook vaak met haar over mij en dat hij van me houdt en echt met me wil trouwen. Die maandag praat ik weer met haar en ze vraagt hem dat hij met me praat over wat er aan de hand is. Hij maakt een afspraak met me voor 11 sep. Dan zegt hij me dat hij niets meer voelt voor de relatie, hij wil niet trouwen en geen kinderen; hij voelt niets voor mij. Het is plots weg. Hij zegt wel dat hij een idee heeft dat hij niet weet hoe hij liefde moet geven, hoe hij met een relatie moet omgaan, met minpunten van een ander en dat hij counseling wil gaan zoeken. Eens had hij me al gezegd dat hij niet goed weet om te gaan met liefde en dat hij merkte dat hij zijn werk belangrijker vind dan de relatie en dat hij daarover ook couseling wilde. Het blijkt dat hij zijn moeder ook had gezegd dat hij voelde dat hij counseling nodig heeft. Ik vraag hem waarom hij het dan uitmaakt en waarom we niet samen hulp gaan zoeken. dat wil hij niet. Vier dagen daarna ontdek ik dat hij bij die ene dame slaapt. Ik wilde helemaal niet meer met hem praten. Maar we hebben wekelijks contact vanwege de aflossingen die nog zeker 10 maanden lopen. Op een gegeven moment zegt zijn moeder dat ik hem misschien moet zeggen wat op mijn hart is voor mijn eigen gemoedsrust. Dus ik vraag hem om een afspraak wat hij ook toegeeft. Op vrijdag 12 okt praten we. Ik had alles in een brief gezet omdat ik niet de kans wilde lopen iets te vergeten. Ik heb het voorgelezen, hij heeft geluisterd. Hij had niet veel toe te voegen. Ik heb hem toen enkele concrete vragen gesteld. Hij weet nog steeds niet waarom en wanneer zijn liefde plots voor mij is verdwenen. Hij wilde toch eigenlijk ook niet echt kinderen. Ik denk niet dat dat klopt want op 8 sep (voor hij de relatie beëindigde) had hij nog aan zijn oma gezegd dat hij dat wil. Hij was met die dame in contact gebleven tijdens onze relatie ondanks de uitdrukkelijke afspraak dat hij dat niet zou doen. Ze spraken niet over wederzijdse gevoelens en hij sliep niet bij haar tijdens onze relatie. Pas nadat hij het had beëindigd, ging hij daar slapen. Hij gaf ook aan dat blijven slapen niet wil zeggen dat het een relatie is. Hij zei iets van dat hij niet tegen eenzaamheid kan. Ik zei dat als hij niets voor haar voelt en hij alleen maar om eenzaamheid bij haar sliep, hij evengoed bij mij kon zijn gebleven. Ik wilde dat niet perse hoor, maar ik wilde hem het onlogische ervan voorhouden. Hij was rustig en zonder veel emotie. We moesten maar beiden doorgaan met ons leven. Hij heeft sorry gezegd dat hij me weer verdriet doet. Als ik hem vraag of hij het normaal vindt dat hij zo doet, geeft hij ook aan dat hij het niet normaal vindt. Hij denkt zelf ook dat hij toch nog naar counseling moet. De volgende dag praat zijn oma met hem. Hij zegt haar dat we hebben gesproken en dat hij sorry heeft gezegd, maar dat zijn gevoelens plots weg zijn. Ze vraagt hem over die ander dame en hij zegt haar dat die niets betekent. Ze zegt hem dat hij wel mooi daar slaapt. Hij is vanaf die dag vrijdag avond tot vandaag niet meer bij die dame geweest, in ieder geval niet blijven slapen. Ik denk dat hij dat deed inderdaad uit eenzaamheid. Ik heb die zaterdag ook zijn kleren en andere spullen die hij bij me had voor hem gebracht. Hij vroeg er al een paar keer naar. Zijn oma zei me die dag dat hij een week daarvoor haar had gevraagd om de hele familie op te trommelen om met hem naar de kerk te gaan; of ze een dag daarvoor kon prikken. Hij was zelf al 2 keer weer naar de kerk geweest. Ik had hem bij ons gesprek ook aangegeven dat ik had gemerkt dat hij niet met me wilde bellen, hoewel hij dat vroeger gewoon deed (dat gebeurde ook nog wekelijks en op zijn aangeven). Dat hij niet enthousiast keek als ik erover sprak. Het feit dat hij een soort van gebedsdag wil met zijn familie, is voor ons een sein dat hij doorheeft dat er iets niet goed zit bij hem. Een saillant detail is dat hij elk jaar voor zijn verjaardag raar begint te doen. Moet plots met dingen in zijn leven schuiven. Hij is jarig op 29 sep. Zijn moeder emn oma hadden het ook gemerkt en zijn er bezorgd om. Hij is normaal een hele goede vent met morele waarden en normen, met principes; iemand die anderen feitelijk juist geen pijn zou willen doen. Ze houden heel erg veel van me en hebben gemerkt dat ik erg veel van hem houd en goed voor hem zorg. Hij weet ook dat ze mij volledig accepteren. Minj familie hem ook.
Hallo hierbij mij verhaal na een goede tijd uit elkaar te zijn geweest ( zij had in die tussentijd een andere relatie )gingen mij ex en ik het weer proberen met elkaar. Maar, zij woont in México en ik in nederland. We hadden het zelfs over trouwen en een leven daar op zetten. Ik had er alles voor over en zou dan ook inmigreren daar heen. Maar zou eerst 5 weken met elkaar daar doorbrengen en om alles te plannen. Ik had alles al geregeld ticket cadautjes verlovingsring alles lag klaar tot ze 24 uur voor mijn. Vlucht, mij vertel ze dat ze niet zeker is van haar gevoelens en dat ze me graag ziet maar mij niet wil teleurstellen of het gevoel wel de juiste is. Ze zegt: mijn hoofd zegt dat ik goed doe om een toekomst met jou op te bouwen, maar mijn hart zegt van niet. En dat ze tijd nodig heeft en dat ze niet wil dat ik op haar wacht. Maar dat ze tijd nodig heeft en dat zou egoístisch zijn. Wat moet ik hier mee? Ik wacht al meter dan 1 jaar. Wat moet ik doen??? Of ze houd gewoon niet van mij en weer dat ze het financieel goles sal hebben met mij. Ik ben radiólogos en zie mijn hele leven in diggelen vallen.
Waarom dit zo ontzettend belangrijk is? Ten eerste omdat vrouwen denken terwijl ze praten. En haar de gelegenheid geven haar gedachten en gevoelens eens echt tegen jou te uiten, zal haar echt enorm opluchten en ze zal je er heel dankbaar voor zijn. Maar veel belangrijker is dat door te luisteren en oprechte interesse in haar te tonen, je haar laat voelen dat je echt om haar geeft, dat ze belangrijk voor je is en dat ze zich door jou geliefd voelt.
2 maand geleden is het uit gegaan met mijn vriendin. Ik mis haar nog steeds heel erg en ga slapen / sta op met haar als 1e en laatste gedachte. We hebben een relatie gehad van 6 maand. Het ging alsmaar goed en we hadden natuurlijk veel plezier, vaak gedacht aan hoe onze toekomst eruit zou zien als we bij elkaar zouden blijven. Toen kwam er een dag dat ze tegen me zei dat ze begon te twijfelen aan de relatie. Dit kwam omdat ik een beetje raar tegen haar reageerde. We zitten op dezelfde school, zelfs in dezelfde klas en hebben alle vakken samen. Zoals ik al zei begon ze ineens te twijfelen. Dit kwam omdat ik zeer jaloers ben, en me 2 weken lang een beetje raar gedroeg tegenover haar. Ik kreeg ineens wat minder aandacht, en haar aandacht ging naar haar vrienden die ze een half jaar lang aan de kant had gezet voor mij. Ze heeft alleen mannelijke vrienden, niet echt vrouwelijke, en die auwehoeren op een bepaalde manier met elkaar die mij niet echt aan stond, daar hebben we vaker gesprekken over gehad en ze zei dat het beter was voor de beide van ons als ik me daar overheen zou zetten. Dat heb ik vaker geprobeerd maar de jaloezie lag diep bij mij. Er zat niks achter, en dat weet ik ook zeer goed. Het was niet het vertrouwen wat miste, want ik vertrouwde haar volledig, maar het zat me gewoon niet lekker. Mijn maten zeiden ook dat ik daar niet jaloers voor hoef te zijn, maar toch was ik het. Toen ze zei dat ze twijfelde, waar we over hebben gepraat tijdens een etentje, heb ik haar maar anderhalve week met rust gelaten, haar gewoon de tijd geven om te laten denken. Ze is toch tot de beslissing gekomen om het uit te maken, waar ik heel kapot van ben. Ze heeft dingen gezegd zoals: ik ben echt even klaar met een vriendje hebben en bij de volgende ga ik echt wel uitzoeken of diegene niet zo jaloers is. Daar ben ik nog steeds zo kwaad om. Ik heb zoveel voor haar gedaan, en aan de kant gezet. Mijn maten heb ik een beetje aan de kant gezet voor haar, school, bepaalde dingen waar we het niet over eens waren heb ik ook aan de kant gezet. Alle tijd die ik had heb ik aan haar besteed, en de rest laten vallen. Maargoed. Nu is het 2 maand verder, en ik wil haar heel graag terug. Ik heb haar 2 maand met rust gelaten, niet echt contact opgezocht en aan mezelf gewerkt. Ze heeft nog steeds haar kleren etc. bij mij thuis liggen. Is er nog een kans om haar te laten zien dat ik o.a. veranderd ben in bepaalde punten, en het misschien nog een kans te geven? Dat ze van me gehouden heeft weet ik zeker, er zijn ook genoeg dingen die ze goed heeft gedaan en waar ze me speciaal om liet voelen. Ik ben nu gewoon onzeker, en wil weten of er nog een kans is op een nieuw begin, en ik hoop dat jij me daar een antwoord op zou kunnen geven, of in ieder geval advies.
Ik hoop dat jullie je mening kunnen geven over waarmee ik zit.. Ik ben dol op m'n vriend, ik mis hem ook vaak als ik hem 3 dagen bijvoorbeeld niet heb gezien.. Gisteren een gesprek gehad, dat hij mij niet zo mist.. Na een tijdje ook niet. Ik ben verliefd op hem, dat weet ik vrijwel zeker. Ik krijg het gevoel dat hij niet zoveel voor mij voelt als ik voor hem.. Dat hoeft ook niet, maar ik krijg een beetje het idee alsof het een broer of zus relatie of zo is.. Ik word er onzeker van. Soms heeft hij bepaalde verwachtingen van mij die totaal verkeerd zijn. Hij mist me dus niet.. en ik vind het steeds lastiger om mijn gevoelens dan te tonen. Ik twijfel hierdoor en ik voel me hier best droevig onder. Weet niet wat ik er mee moet, hadden het er gisteren over.. Hierdoor denk ik dus dat zijn gevoelens toch minder zijn dan ik graag wil. Nou ja, ik hoop dat jullie me begrijpen.. Wat vinden jullie hiervan?

Hi Sonja, het is heel moeilijk om na een intense relatie de juiste houding te vinden als je elkaar nog ziet. Maar je doet het een stuk beter dan in het begin, omdat je enerzijds letterlijk doet wat zij al die tijd wilde, en anderzijds haar in de war brengt over je intenties. Het overboord gooien van de hoop is dan ook de sleutel. Als er iemand is is die de hoop ooit terug kan brengen, dan is dat je ex. Vooralsnog zijn de signalen er niet naar om zelfs maar aan een relatie te denken. Ze heeft geprobeerd duidelijk te zijn met dat bericht dat ze liever een man en kinderen wil, dus helaas moet je dat serieus opvatten, of het nu waar is of niet. Probeer niet weer verstrikt te raken in details zoals nu met dat etentje. Zij heeft jou niet nodig, prima, jij haar ook niet. Houd die strategie gewoon aan en focus je niet op het ontdooien van deze ex, want een ex die zich hier niet voor openstelt kun je niet overhalen of overtuigen. Relaties beginnen altijd vanuit het hart, niet vanuit het hoofd. Houd dat voor ogen. Groetjes, A.


Ik denk dat het, naarmate je doorgaat met je leven, steeds duidelijker wordt wat voor een rol die persoon er in speelde. Bij bepaalde gebeurtenissen waar die persoon bijv. (veel) mee te maken had, merk je toch dat niet alles hetzelfde is zonder die persoon. Hoe langer je zonder die persoon leeft, hoe meer je je bewust wordt van dat soort gebeurtenissen. Hoe lang het duurt voordat je iemand gaat missen, verschilt natuurlijk ook per persoon.
Misschien richt je a.s. verjaardag nog iets uit, want het is best een goed idee je ex te laten ontdooien door het aanbieden van appeltaart ;). De liefde van de man gaat nog altijd door de maag. Handhaaf de uitnodiging en zie toe wat hij doet. Komt ie, dan heeft hij het verleden nog niet laten rusten. Laat hij je barsten, dan weet je dat hij mogelijk al weer aan het daten is, er met een ander vandoor is, of zich laat leiden door angst om zich te binden. In al die gevallen doe je bitter weinig. HIJ is nu degene die aan zet is. De uitkomst van de test zal uitwijzen of hij echt met jou verder wil, of jou als een tussenrelatie zag op zijn weg naar een relatie waarin hij volgens zijn idee niet gehinderd wordt door een dochter die niet de zijne is. Bedenk goed of je hem echt wel terugwilt! Sterkte, A.
Als een smeken na een breuk zou werken dan zou niemand ooit nog uit mekaar gaan. Maar zo werkt het dus niet... Ze hebben besloten je te verlaten en ze zijn bereid je te laten smeken en te pleiten. Wat de reden ook is voor de breuk, het gaat niet met je op je knieën te gooien veel veranderen. Het enige dat smeken en medelijden gebruiken opbrengt is dat je ervoor zorgt dat je eruit ziet als een zwakke en onzekere persoon.
Toen ik terug kwam was zijn keuze: uitmaken. Hij dacht ruimte nodig te hebben, waarschijnlijk een fout te maken maar dat dit het beste was. WTF? Ik stond echt met mijn mond vol tanden. En het was niet zo dat hij de relatie anders beleefde hoor, dat heeft hij ook toegegeven. Maar hij moest zich eerst richten op andere zaken in zijn leven, hij vond zichzelf te jong en als we meant to be waren, komen we wel weer bij elkaar.

Dat weekend werd door omstandigheden mijn dochter niet door haar vader opgehaald, ik had daar de nodige frustraties door en dat kwam die zondagmorgen eruit. De irritatie van mijn ex liep zelfs zo hoog op dat hij kwaad uit bed is gestapt en niets meer tegen me zei totdat hij zijn jas aan had en ik hem net nog een afscheidskus kon geven en hij ging naar huis.
Vandaag hebben we elkaar praktisch gezien misschien minder hard nodig, maar toch hebben we van nature nog steeds de neiging om elkaar op te zoeken, of om bij een groep te willen horen. Hoe sterker dat gevoel van verbondenheid, hoe meer je iemand mist. Bovendien: als je continu aan de ander denkt, is de kans kleiner dat je wegloopt of vreemd gaat, zo vermoeden psychologen.
Vorig jaar heb ik een paar maanden iets gehad met een man die ik al wat langer kende. Hij was toen net een half jaar gescheiden en daardoor is het uiteindelijk tussen ons ook over gegaan. Hij had nog geen bevredigende omgangsregeling met de kids, mocht ze zelfs uiteindelijk een tijdje helemaal niet zien en was hij ook met een nieuwe baan begonnen, dus veel energie nodig voor andere dingen. Ik vond het heel jammer, want we kennen elkaar al een tijdje en toen we gingen daten nam hij alle initiatief. Het voelde heel goed, maar toen ik enthousiaster begon te worden en hem meer ging smsen en dergelijke werd het minder. Hij zei toen ook dat hij bij mij te veel druk voelde omdat ik er klaar voor ben en zo enthousiast was. Hij wilde mij wel blijven zien, maar niet toe aan relatie (pff story of my life geloof ik…).

Bedankt voor je respectvolle artikel over bindingsangst. Mijn lief heeft het. We zijn 3,5 jaar samen geweest, dan een jaar uit elkaar en nu opnieuw een jaartje gelukkig bij elkaar. We zijn m.a.w. opnieuw begonnen maar je kan het verleden niet uitwissen. Al snel botsten we dus op de problemen die we in het eerste deel van onze relatie ook tegenkwamen. We zijn nu véél wijzer en toleranter t.a.v. elkaar (we hebben ook écht voor elkaar gekozen nu) maar ondanks het inzien dat bindingsangst zo’n grote rol speelt, lijkt er geen beterschap te komen. En we stranden dus telkens op datzelfde gesprek… Maar, hoe kunnen we er nu mee omgaan? Wat kunnen we eraan doen? Het is namelijk tijd voor actie… Bedankt!

Iemand die bindingsangst heeft gaat soms een relatie aan die druipt van de voortreffelijkheden. Zo ook hier, want je werd continu overstelpt met fabelachtige en wondermooie teksten die met de werkelijkheid weinig te maken hadden. Eigenlijk is het een misselijk spel, om je eerst zo in de watten te leggen, je te behagen tot je sterretjes ziet, waarna hij vervolgens stopte en totaal niet zou waarmaken wat hij allemaal heeft meegedeeld. Wacht niet af tot hij wil afspreken maar bepaal zelf wat er gaat gebeuren. Allereerst moet deze womanizer eens een toon lager gaan zingen door niet meer te denken dat hij jou zo kan krijgen. Maak jezelf dus onbereikbaar. Komen jullie ooit terug bij elkaar, dan zal er meer plaats moeten zijn voor realisme, want zoals je weet: Dromen zijn bedrog! Het verdriet dat je hebt is dan ook niet zozeer om het verlies van je vriend, maar het verlies van de prachtige toverwereld waar hij je in meesleurde. Denk daar maar eens over na. En lees het artikel wat betreft pogingen om hem na lange tijd eventueel nog terug te winnen. Sterkte, A.
Relaties hebben tijd nodig om te helen en te groeien. Neem de tijd en overhaast niets. Wanneer jullie uit elkaar gaan, is het belangrijk om goed stil te staan bij de uiteindelijke beslissing: of jullie je relatie nog een kans willen geven of dat het goed is zo. Hierbij is tijd een belangrijke factor. Sommige stellen overleven de crisis, maar voor anderen is een break up het begin van een mooie vriendschap.

Ik heb haar dan kunnen overtuigen alsnog in relatietherapie te gaan en algauw merkte ik dat ik daar mijn stukje schuld wel opnam en er zaken mee aanving. Maar dat van haar kant echt helemaal niets komt (ze zegt dat ze niet kan, dat ze op is). Gezien die sessies pijnlijker en pijnlijker werden ben ik er enkele weken geleden mee gestopt daar er toch geen verandering in haar toestand komt. Enkel een verdere isolering van haar. Na een individueel gesprek met de relatietherapeute heeft ze beslist om toch afzonderlijk in therapie te gaan.

Of de kiem bij haar omgeving of familie ligt denk ik ook niet. Die waren juist pro onze relatie en dachten op normale manier over relaties. Maar ja misschien de omslag naar haar nieuwe leven. Ze zei zelf ook dat ze wat harder was geworden omdat ze zoveel van der af moest bijten met bepaalde opmerkingen, e.d. Misschien dat ze daarom alle jongens op die manier generaliseert.
Hi Hoopvol, onverschillig is hij niet, en de boosheid is gelukkig minder. Alle signalen die hij nu gegeven heeft (tav het geld) zijn goed en hoopgevend. Hij doet duidelijk zijn best om geen slechte indruk te wekken, ook voor de lange termijn. Dat hij daar waarde aan hecht is wel het maximale wat je momenteel kunt verwachten. Daarom is het wel zo aardig als je hem iets leuks in het vooruitzicht stelt, wanneer de laatste betaling(en) in zicht zijn. Dat gezamenlijk vieren is het beste. Je hebt dan schoon schip gemaakt en zo is er alle ruimte voor definitief herstel. Groetjes, A.
En nota bene heb ik hem nog verteld ook dat mijn vader ooit met gierende banden de oprit afreed en die heb ik vervolgens nooit meer teruggezien (zelfmoord), dus of hij er aub rekening mee wilde houden dat ik daar enorm veel schrik voor heb en als het even kan niet op die manier in de steek gelaten wordt. Nou ja… dat kan en mag ik blijkbaar niet verwachten?
Een ex terugwinnen kost nu eenmaal veel tijd en veel geduld. Het kan voor jou gevoel erg lang duren, maar voor je ex kan dat in zijn of haar beleving heel anders zijn. Geef jezelf dus ook de tijd. Om de tijd te doden zorg je dat je een plan maakt om de komende tijd door te komen, zodat je niet continu in de verleiding komt om je ex berichtjes te sturen en in het ergste geval wanhopig te gaan stalken.
Hi Franceska, jij wilt zijn jagersrol op je nemen maar dat moet je vooral niet doen. Het is aan hem om jouw belangstelling weer te wekken, maar zoals de kaarten geschud zijn lijkt het er niet op dat er meer in zit. De man heeft waarschijnlijk teveel bagage om zich wederom in een relatie te storten, daar is het eerder ook op stuk gelopen. Hij wilde gewoon niet. Mensen herhalen altijd hun oude gedrag, dus de kans is megagroot dat als jullie wederom in een soort relatie belanden, hij weer de benen neemt omdat hij 'teveel druk voelt'. Kortom, hij is niet klaar voor een relatie en wanneer hij dat wel is, is onbekend. In elk geval moet je daar als vrouw niet op gaan zitten wachten. Wil je hem toch een beetje uit de tent lokken, praat dan in zijn bijzijn over andere mannen (of een enkele andere man). Zo kom je aan de weet hoe hij dat ziet: jij met een vriend. Vindt hij dat allemaal leuk en aardig voor je, dan weet je dat je bij hem uit de buurt moet blijven. Maar haalt Cupido eindelijk zijn pijlen tevoorschijn, dan weet je dat hij voldoende uitgedaagd is om jou niet zomaar te laten lopen. Succes, A.
Uiteindelijk reed mijn ex met mij mee. In de auto was ze ineens weer veel stiller (stiller t.a.v. haar goede moods op het werk). Veel serieuzer vond ik. Na het etentje mijn ex weer teruggebracht naar haar eigen auto die nog bij de zaak stond. Ik ben maar wat gaan kletsen over vanalles, mijn ex was gereserveerd en bij het uitstappen klonk ze ook wat "timide" niet gewoon spontaan of gezellig. Nu denk ik van had ik nu niet die andere collega mee moeten vragen? Maar dat is juist die collega (ook mijn ex en maatje) waar mijn huidige ex het ook goed mee kan vinden. Zit dan daar het probleem? Ik geef totaal geen complimenten naar mijn ex, terwijl ze (zelfs bij de vergadering) liep te draaien voor de spiegel waar ik bij ben.
Of het iets betekend weet ik niet, of het uberhaupt waar is? Toen het net uit was, was hij ook gaan daten met een meid, daar is het niks mee geworden, hij had haar zelfs over mij verteld :). En zij kregen veel ruzie om mij en dat was al gauw weer over, dus een duidelijk rebound. Kan een man meerdere rebounds hebben? Omdat hij niet kan zijn bij de vrouw die hij wilt dus steeds van de een naar de ander? Hij probeerde mij toen jaloers te maken met dingen die zij volgens hem voor hem had gedaan, dit bleek allemaal een leugen te zijn, zij heeft zelfs nooit geweten van zijn problemen/verleden. Hij vertelde mij ook dat ik de enige vrouw was/ben die zoveel van zijn situatie afweet.
Vandaag heb ik mijn ex gebeld en verteld dat ik achter de breuk stond omdat ik er veel van heb geleerd, onder andere over mijn toekomstbeeld enz. Ze moest huilen omdat ze het goed vond, maar ze wilde mij niet het gevoel geven dat de breuk aan mij lag. Het lag bij haar en zij had een bepaald gevoel en daar kon ze niks aan doen en ik ook niet. Ze vond dat ik heel vrolijk klonk en opgewekt, en was verbaasd maar wel blij erom. Ze kon me deze week niet zien want ze was bang dat ze dan in huilen uitbarste. Maar we hebben een afspraak gemaakt voor volgende week. Ook vertelde ze me dat ze nog steeds achter haar keus stond want het voelde goed. Ze vertelde ook dat ze de laatste tijd minder zin had om de liefde te bedrijven (in mijn ogen lag dat aan stress van school en te weinig tijd om van elkaar te genieten, zag haar alleen 's avonds van 8 tot half 11) en daarna zegt ze dat ze bang is als ze mij ziet dat ze dan gelijk opgewonden raakt. Dit is toch tegenstrijdig? Kunt U hier iets over zeggen of ik er goed aan heb gedaan of niet? Zit er nog kans in of moet ik het los laten?

Goeiavond iedereen, Vorig jaar ben ik een aantal keren op deze site geweest. Mijn man had mij toen verlaten voor een ander, een impulsieve zet. Ondertussen is hij bijna 10 maanden terug en alles loop vlotjes. Ik wou via deze weg toch even iedereen een beetje steun geven en zeggen dat je niet mag opgeven. De tips die ik hier gekregen heb, hebben zeker geholpen. Jullie hebben t volgende mss al veel gehoord maar het klopt wel. Als iets voor je voorbestemd is, komt t terug. Zoniet, is hij of zij niet de ware. Zeker niet pushen, heel belangrijk. Vanaf t moment dat je hen loslaat, zijn ze daar. Iedereen veel sterkte en kop op. T komt sowieso goed, met of zonder ex. Reactie infoteur, 13-04-2012


Ik ben ten einde raad! Ik heb bijna 3 jaar met mijn vriendin in een relatie gezeten. Hierin hebben wij niet heel veel problemen gehad, en zijn wij ook samen gaan wonen. Dit hebben wij altijd met plezier gedaan en wij waren ook echt gelukkig. Nu kreeg ik in december een mogelijkheid om een hogere functie te krijgen op het werk (wij waren ook collega’s) maar hiervoor moest ik ploegendiensten draaien.

In de mail gaf ze aan dat ze het een erg mooie en eerlijke brief vond. Ze kan me alleen geen kans meer geven omdat ze me dan aan het lijntje zou houden en we daar beide ongelukkig van zouden worden. Ze heeft altijd van me gehouden en zal me ontzetten missen zei ze maar ze kon niet verder met me. In paniek heb ik haar opgebeld en hebben we een uur gepraat over van alles en nog wat. Ze gaf aan dat ze in maart langzaamaan afstand van me is gaan nemen en zich emotioneel van me heeft afgesloten. Ik heb echt niks aan haar gemerkt. Wel dat ze vaker last had van hoofdpijn enzo, maar of dat er mee te maken had?
Ook tussen vrienden kan een grote afstand ontstaan die niet erg gewenst is door een van beiden, of zelfs door beiden. Vaak is er in dit geval sprake van een ruzie die beide vrienden uit elkaar heeft gedreven. Maar ook in dit geval zal het gevoel van spijt en verdriet er toe kunnen leiden dat desbetreffende persoon zich gemist wilt voelen door de ander en terug wil naar de situatie voor de ruzie.
Ik heb haar telefoonnummer daarna uit mijn telefoon gegooid en sindsdien hebben we nu al 3, 5 weken geen contact meer gehad. Ik ben er echter bijna heilig van overtuigd dat ze bindingsangst heeft (hier heb ik ook op gezocht en bijna alles lijkt te kloppen in ons verhaal) of dat ze inderdaad gewoon moeite had om haar zoontje los te laten, omdat ze de opvoeding eigenlijk 3 jaar lang alleen had gedaan en wellicht wat jaloers was op de aandacht die ik kreeg van haar zoontje.

Ik weet wel wat fout ging met de relatie van hem. Als hij thuis bent, (bij mij thuis). Kunnen wij met elkaar omgaan. Maar ik weet niet zeker dat hij wilt met mij terug of niet. Hij heeft nog geen nieuwe vriendin. Ik doe lief tegen hem. Maar niet omdat ik wil hem terug maar wel omdat ik veranderd nu van mijn gedrag. Want vroeger was ik echt egoïstisch en denk alleen maar over me zelf. Ik probeer te chatten met andere mannen maar het is gewoon niks. Ik denk nog steeds over mijn ex man en altijd hopen dat ik nog met hem kunnen zijn. Ik weet niet meer wat ik moet doen.
Na twee jaar samen, kwamen zijn twijfels voor de eerste keer boven. Hij vertelde me dat hij zich te jong voelde om zich nu al te binden aan één meisje voor de rest van zijn leven. De gedachte dat hij nooit meer vrijgezel zou zijn boezemde hem angst in. Ik heb hier toen erg begrijpend op gereageerd. Uiteindelijk vertelde hij dat hij de week ervoor tegen zijn beste vriend had verteld dat hij een toekomst met mij zag. De toekomst met mij is iets waar hij normaal nooit over praat. Deze gedachte had hem denk ik doen panikeren. Nadat we dit besproken hadden, ging alles weer zijn gewone gang. Ik voelde dat we nog dichter naar elkaar waren gegroeid.
Hi Franceska, jij wilt zijn jagersrol op je nemen maar dat moet je vooral niet doen. Het is aan hem om jouw belangstelling weer te wekken, maar zoals de kaarten geschud zijn lijkt het er niet op dat er meer in zit. De man heeft waarschijnlijk teveel bagage om zich wederom in een relatie te storten, daar is het eerder ook op stuk gelopen. Hij wilde gewoon niet. Mensen herhalen altijd hun oude gedrag, dus de kans is megagroot dat als jullie wederom in een soort relatie belanden, hij weer de benen neemt omdat hij 'teveel druk voelt'. Kortom, hij is niet klaar voor een relatie en wanneer hij dat wel is, is onbekend. In elk geval moet je daar als vrouw niet op gaan zitten wachten. Wil je hem toch een beetje uit de tent lokken, praat dan in zijn bijzijn over andere mannen (of een enkele andere man). Zo kom je aan de weet hoe hij dat ziet: jij met een vriend. Vindt hij dat allemaal leuk en aardig voor je, dan weet je dat je bij hem uit de buurt moet blijven. Maar haalt Cupido eindelijk zijn pijlen tevoorschijn, dan weet je dat hij voldoende uitgedaagd is om jou niet zomaar te laten lopen. Succes, A.
Na veel aandringen heeft hij vrijdagavond nog bij mij geslapen, omdat mijn ouders nog op vakantie waren en hij het niet kon maken om mij zo alleen te laten met dit nare gevoel, hij is dus blijven slapen, we hebben wat gepraat over de break, maar deden verder tamenlijk normaal, ´s avonds hadden we nog voor de laatste keer seks en zaterdagmiddag zijn we voor ons afscheid naar het strand geweest. Hij wilde dit allemaal liever niet, maar heeft dit voor mij gedaan. Constant als ik emotioneel werd, omhelsde hij mij en trok hij mij tegen zich aan.
Vervolgens zag ik haar het grootste gedeelte van de avond niet tot het moment dat ze in mijn buurt kwam staan. Vervolgens zag ik een andere jongen proberen haar te versieren. Hij probeerde van alles maar een kwartier/20 minuten later was er nog niks gebeurd. Af en toe keek ik subtiel vanuit mijn ooghoeken vandaar en mijn maat deed hetzelfde af en toe. Vervolgens krijgt die maat van me ineens een biertje van haar vriendin aangeboden en ze zei dat hij van Missy kwam en dat ze hem aan 1 van ons moest geven. Die vriend van me ging toen verhaal halen bij Missy en die zei van ja er zit geen gedachte achter ik had hem ook maar gekregen van een jongen en ze vroeg hoe is het met Wessel en van ja hij wilde geen contact meer enz enz. Ik vroeg ook naar die jongen waar ze een tijdje mee stond en toen zei ze van ‘ik ken hem niet eens’
Weet je nog toen je ex je verliet? Zij dachten aan jou als een behoeftige en wanhopige persoon met weinig of geen zelfrespect. Na een tijdje niet in contact te zijn geweest, moeten ze zich nu afvragen wat er met je gebeurd is. Ze zullen langzaam dat beeld van jouw (de behoeftige wanhopige) beginnen te vergeten en  terug denken aan de dingen die ze zo leuk en aantrekkelijk van je vonden.
Sorry voor het lange verhaal maar ik zit sindsdien gigantisch in de put, zie alleen nog maar donkere dagen, leef niet meer op deze wereld. Kan alleen maar in bed liggen en zodra ik mezelf dan eens om 3 a 4 uur uit bed gegooid heb voor mij uitstaren, denken aan haar. Verder alleen maar op sites kijken die mij zouden kunnen helpen om over haar heen te komen of haar terug te winnen. Gedachtes als: Was ik maar gaan samenwonen, had ik maar in die 2 maanden keihard mn best gedaan om haar terug te winnen, wat kan ik nu nog doen om haar terug te winnen en alsof ik op een magisch moment zit te wachten dat ze nog een keer contact zoekt..Ze is weer verhuist en woont nu op 20 meter afstand in hetzelfde hofje.. Als ik dus op mn balkon zou gaan zitten zou ik haar eventueel kunnen zien en horen… Weet niet meer wat ik moet doen, heb haar nog een aantal keer gesproken nadat het definitief was en toen heeft ze al wel duidelijk gezegd al over mij heen te zijn gekomen in die 2 maanden en verder kijkt/zoekt.. EN toch houd ik hoop vast en heb ik nu zoiets van moet ik anders nog eens aanbellen anders?
Misschien richt je a.s. verjaardag nog iets uit, want het is best een goed idee je ex te laten ontdooien door het aanbieden van appeltaart ;). De liefde van de man gaat nog altijd door de maag. Handhaaf de uitnodiging en zie toe wat hij doet. Komt ie, dan heeft hij het verleden nog niet laten rusten. Laat hij je barsten, dan weet je dat hij mogelijk al weer aan het daten is, er met een ander vandoor is, of zich laat leiden door angst om zich te binden. In al die gevallen doe je bitter weinig. HIJ is nu degene die aan zet is. De uitkomst van de test zal uitwijzen of hij echt met jou verder wil, of jou als een tussenrelatie zag op zijn weg naar een relatie waarin hij volgens zijn idee niet gehinderd wordt door een dochter die niet de zijne is. Bedenk goed of je hem echt wel terugwilt! Sterkte, A.
Hi Klaas, het betekent dat ze de vriendschap mist, maar geen behoefte heeft aan meer. Vooral als je aan haar 'trekt' wordt ze bozig en sluit ze zich weer af. Laat je onzekerheid dus liever niet blijken. Het is haar duidelijk dat je andere intenties hebt dan die vriendschap alleen, en daardoor voelt ze zich er vast ingeluisd. Helaas vertel je niet waarom jullie relatie was verbroken, zo blijft het gissen wat haar beweegt. De omslag kan behalve met deze factoren ook te maken met haar eigen sores, zo is bekend dat hormonale schommelingen een dergelijk beeld geven. Eerst happy met een man, paar dagen later kan diezelfde man de boom in ;). Denk er maar eens over en laat haar voorlopig met rust. Zie artikel. Sterkte, A.
Hi P. Uit M., ja, daar heb je het al. Ze is gescheiden omdat ze in de steek is gelaten, haar man ging er met een ander vandoor. Geen wonder dat ze nu terughoudend is en bang is dat ook jij zult opstappen. Houd daar dus rekening mee. Uiteindelijk is die 'rem' natuurlijk toch wel gekomen, niet iets dat je zou moeten verontrusten, maar eigenlijk een heel logisch gevolg. De tijd van nadenken is aangebroken nu de eerste vlinders zijn weggevlogen. Ja, het beste wat je kunt doen is wat meer inzetten op kameraadschap en de toekomstgedachten even in de ijskast zetten. Blijf gewoon in haar leven en blijf vooral ook praten. Worden de gesprekken te negatief, ga dan samen weer eens iets leuks doen zodat het allemaal niet zo serieus hoeft te voelen. Een relatie van slechts drie maanden is gewoon te kort om allerlei toekomstplannen te maken. En het gevoel elkaar al jaren te kennen is iets dat verliefdheid nu eenmaal teweeg brengt. Je herkent jezelf in de ander, je voelt een klik of een vonk, mensen beschrijven het op verschillende manieren. Laat dat gevoel niet los maar zet het vanaf nu op een kalmere, verstandiger manier in. Groetjes, A.
Bedankt voor je reactie. Ik laat het nu voor eerst los en zie wel wat er van komt. Ik neem afstand als nooit tevoren en neem je woorden ter harte. Ik heb trouwens al met collega R gesproken (al meerdere keren), zij is absoluut niet van plan zich op wat voor manier dan ook, in te laten met mijn ex. Dit omdat ze niks voelt, niks wil en mij zeker als maatje niet wil kwetsen. Dus ik ga in de test zone en ik zie wel of mijn ex toehapt! Voor eerst bedankt en ik zal niet over 2 dagen weer schrijven haha :). Hooguit over een week ;)
Ik had 3 maanden met me ex, maar ik was perongeluk met haar beste vriendin aan het rotzooien.. ik weet natuurlijk wel dat ik geen enkele excuus kan verzinnen voor dat.. maar we zijn al 1 jaar uit elkaar en ik heb er nog 1 keer terug gekregen, maar dat ging ook mis (op een andere manier), ik laat vaak aan der tonen dat ik haar nog leuk vind, maar dan gaat ze heel erg uit de hoogte doen.. dus doe ik nu alsof ik niets in haar zie.. ze zegt wel altijd dat ik de enige jongen ben met wie ze echt kan praten enzo.. maar ik wil niet in zo'n friendzone belanden.. PLEASE IEMAND HELP
×