En nota bene heb ik hem nog verteld ook dat mijn vader ooit met gierende banden de oprit afreed en die heb ik vervolgens nooit meer teruggezien (zelfmoord), dus of hij er aub rekening mee wilde houden dat ik daar enorm veel schrik voor heb en als het even kan niet op die manier in de steek gelaten wordt. Nou ja… dat kan en mag ik blijkbaar niet verwachten?

Een kleine drie maand geleden heeft m'n ex het dus uitgemaakt, na een relatie van meer dan twee jaar, deels omdat het niet meer zo vlot ging de laatste tijd en deels voor een andere kerel. Het was voornamelijk in het begin echt een kut periode, ganse dagen lopen janken, m'n school verwaarlozen, alle schuld op mij nemen en haar proberen terug te krijgen. Ik heb alles gedaan wat mogelijk was om haar te laten inzien dat ik van haar hou en dat ik echt met haar verder wil. We zijn wel altijd contact blijven houden, sms'n van 'goeiemorgen' tot 'slaapzacht', we zitten op dezelfde school en we gaan in de middag samen gaan lunchen en ben zelfs nog een paar keer bij haar thuis geweest. Ze vertelt me zowat alles wat er in haar leven gebeurt en als ze een probleem heeft komt ze direct bij mij en omgekeerd. Ik ben altijd heel lief gebleven voor haar en zij soms ook wel tegen mij... Ze weet dat ik van haar hou en dat ik haar direct terug zou nemen als ze dat zou willen. Even voor de duidelijkheid, ze verkeert nu wel met die andere kerel, hij is 21 en m'n ex en ik zijn beiden zestien. Ze ziet hem niet zo heel vaak.. Ze ziet mij zelfs vaker.. dagelijks.. Ik merk wel dat het beter gaat tussen haar en mij als ze hem een tijdje niet gezien heeft, maar als ze net van bij hem komt dan gedraagt ze zich helemaal anders.. Vorige week woensdag stuurde ze me voor ze ging slapen dat ze van me houd.. Dat was de eerste keer dat ze dat zei sinds dat het gedaan was, dus ik denk wel dat dat iets betekent. De dag erna sprak ik er haar over aan, maar ze zei dat ze dat niet had mogen zeggen, dat het dom was enz.., dus ik ben er niet meer over begonnen. Ze deed wel nog steeds lief. Ik dacht even dat het allemaal wel nog kon goed komen, maar gisteren heeft ze terug die kerel gezien en ze doet weer anders.. Weer hoe gelukkig ze wel nu niet is enz... Nou ik weet wel dat ze nog 'iets' voor me voelt en weet niet goed wat ik moet doen... Ik zou haar graag terugwinnen, maar niet door ruzie te gaan stoken of dergelijke tussen hun twee, daar wil ik me niet toe verlagen.. Ik weet niet goed wat ik moet doen..

Beste Albert, een heel verhelderend artikel. Mijn vriendin geeft zelf aan te kampen te hebben met bindingsangst. Veel punten uit bovenstaand artikel herken ik inderdaad in haar. De eerste weken van onze nog prille relatie waren heel intens en heftig in de goede zin van het woord. Zij gaf aan gevoelens te hebben die zij in 32 jaar nog nooit had gevoeld. Nu de relatie wat serieuzer lijkt te worden zegt zij dat het verliefde gevoel prompt minder is en waarschijnlijk wel weer terug komt als we het rustiger aan doen. Gelukkig wil zij onze relatie een kans geven omdat zij weet dat het diep van binnen goed zit, maar ik ben bang dat dit in de weg staat van iets dat heel mooi kan worden. Hoe ga ik hier mee om?
Hier weer even een bericht van mij, na je laatste reactie van (6-12). Het is nu 28-12-2012. Zoals je wel kan begrijpen heb ik een beetje een zware kerst gehad. Zwaar omdat ik graag met D samen was geweest. 30 november ben ik op stap geweest in Eindhoven omdat een goed vriend van me moest optreden. D had toevallig op die avond een etentje gepland met haar ex collega`s. we hadden het van te voren er al over dat we mekaar daar misschien wel zouden zien, en gezellig wat samen konden drinken. Ik had mezelf voorgenomen haar op die avond geen sms te sturen. Later op de avond kreeg ik een appje of het gezellig was, en of ik nog in dezelfde kroeg was. Ik antwoorden en zei haar dat ik er nog was. Ook stuurde ik haar dat ze wel mee terug kon rijden. Ze was namelijk alleen met de trein, en ik met de auto, dan hoefde ze niet alleen. Om 1.00u belde ze mij, en kwam ze met een vriendin naar de kroeg waar ik was. Ze wilde wel mee terug rijden. We zijn terug gereden en ik zetten haar als laatste af. We hebben mekaar weer als vanouds vast staan houden en passievol staan zoenen. Ze hield me weer stevig vast. Ze was licht aangeschoten en ietwat moe. Op een gegeven moment kwam het er weer uit. Ze kon dit echt niet zo, het was allemaal te lastig. Ik vroeg haar licht gepikeerd of dat ze wilde dat ik haar weer los moest laten. Ja zei ze, “niet omdat ik dat wil, maar omdat het moet” we liggen niet op 1 niveau qua houden van, en ik kan het zo niet, zei ze. Ze moest huilen. Zoals ik al zei was ik licht gepikeerd, juist omdat we de laatste tijd meer en meer contact hadden, en omdat ze me juist meer in haar leven betrok. (financiële zaken, scheiding, gezondheid, werk, en zo nog meer) Ik liet haar los, en ze hield me nog steeds stevig vast. ik zei dat ze maar lekker moest gaan slapen, en stapte in de auto en vertrok. Het was alles behalve een fijn afscheid. Normaal stuur ik altijd een berichtje als ik thuis ben. Nu hab ik dat niet gedaan, en ben meteen naar bed gegaan. De volgende morgen moest haar zoontje voetballen en ik stuurde haar “succes” ze stuurde me een bericht terug “ goedemorgen. Was niet zo`n goede zet om naar de kroeg te komen waar jij was, had beter de trein kunnen pakken” en “ook niet handig om midden in de nacht een gesprek aan te gaan, ik was moe en lichtelijk onder invloed” ik stuurde haar terug dat we dat toch al af hadden gesproken, dat we mekaar daar misschien zouden zien. Daarna stuurde ik haar “maar goed, je hebt gelijk. Veel plezier langs de lijn en pas goed op jezelf” na die nacht en morgen hadden we geen enkel contact met elkaar. Woensdag 12-12 heb ik na gesprekken en adviezen van een vriend haar toch gebeld. Ik had echt een klote gevoel hoe we afscheid hadden genomen. Haar zoontje was nog wakker en ze vroeg me of ze me zo even terug mocht bellen. Dat was in ieder geval op dat moment positief, want had stiekem ook wel het idee dat ze misschien wel helemaal niet op zou nemen. Ze belde terug en we hebben even fijn gesproken. Het voelde raar me nu weer zo aan de telefoon te hebben. Het ging niet zo heel goed met haar. Na de laatste rechtszaak was de uitspraak dat ze een bedrag moest betalen aan haar ex. Ook hadden ze nu onenigheid over de kinderopvang. Haar ex probeert er alles aan te doen om haar leven zuur te maken, en dat lukt hem aardig. Ook had ze nog steeds wat last van haar buik. Ze vroeg aan me hoe het met mij ging. Ik vertelde haar dat ik probeerde het een plaatsje te geven, maar dat ik wel veel aan haar moet denken. Ze zei me dat ze ook veel aan mij moest denken. Ik stelde voor om mekaar nog 1 keer te zien. Gewoon gezellig even koffie drinken omdat het afscheid laatst niet goed voelde. Ze vond het ook niet fijn hoe we afscheid hadden genomen. Maar ze moest er wel even over nadenken. Ze zou het me snel laten weten. Vrijdag 14-12 stuurde ze me “ik heb besloten dat ik NU even niets wil afspreken. De manier waarop we afscheid hebben genomen zegt voor mij NU even genoeg… Ik begrijp dat je het graag anders had gezien, maar dan ga ik aan mezelf voorbij, en daar kies ik NU niet voor. Hopelijk begrijp je dat.” Ik heb gereageerd met “okay, prima” op 16-12 heb ik haar een mail gestuurd. Dit was ik wel al langer van plan. Gewoon een mail met wat leuke woorden van mij. En dat ik het toch een hele fijn tijd vond met haar. Ook wenste ik haar in de mail veel geluk en liefde. op 18-12 kreeg ik een appje van haar ‘bedankt voor de brief. Die had ik niet aan zien komen… jij verdient het ook…geluk en liefde” daarna weer geen enkel contact. We hebben allebei facebook en op één of andere manier gooide ze mij er ook niet meteen vanaf. Ik heb voor een hele tijd terug een meiske leren kennen waar ik een goed gesprek mee had. Al snel bleek dat ze iets verder wilde gaan. Ik heb haar toen ook duidelijk gemaakt dat ik dat echt niet kon. Mijn hart ligt nog volledig bij D, en ze begreep dat. ze zetten wel af en toe een bericht op m`n facebook tijdlijn. Afgelopen vrijdag 21-12 zag ik dan ook dat D me nu wel van haar facebook had verwijderd. Beste A, je kent het hele verhaal een beetje. En ik weet dat ik nu misschien ook wel niets anders kan en moet doen dat stilte houden. Maar ik merk dat het gemis niet snel minder zullen worden. heb nog steeds hoop dat ze contact op neemt. Zal ze dat nog gaan doen? kan ik haar met oud en nieuw een appje sturen? Ze is 7 januari jarig en had al eerder een cadeau voor haar besteld. Een persoonlijk cadeau voor haar. Dit heb ik gister opgehaald. Alleen lijkt het me nu niet verstandig dat ik haar dat ga geven of laten bezorgen. De kans zit er natuurlijk wel in dat ze me het terug geeft. Ik heb zelf het idee dat ze nu fier vrolijk verder gaat met haar leven. ik krijg dan op m`n donder van m`n maat. Volgens hem zal dat echt niet het geval zijn. Maar vreemd genoeg haal je je in zo`n situatie vanalles in je hoofd. Volgens hem komt ze echt wel terug op het net, maar moet ze nu eerst het één en het ander afsluiten. Misschien iets van schaamte voor haar situatie. Ik weet het echt niet. Ik weet alleen dat ik haar vreselijk mis. Beste A, heb je een advies voor me. Of misschien wat helderheid in dit verhaal. Hoe moet ik bijvoorbeeld die laatste appjes van haar opvatten? Is deze stilte goed, of zal ze nu juist kosten wat het kost haar gevoel wegduwen en alles wat we hadden vergeten? Kan ik haar een sms sturen met de vraag hoe het gaat? Ik hoop iets van je te horen.
Een man ontmoet een vrouw en ze hebben een leuke date… aan het einde van de date geeft de vrouw een aantal signalen dat ze wilt zoenen. De man snapt de signalen niet of durft niet… Het ‘raam’ van de vrouw stond dus even open maar de man deed niets. Gevolg is dat het raam iets verder dichtgaat. Als de man bij de tweede date nog niets doet, is de raam nog maar open op een kiertje… en bij de derde date is het klaar. Het raam is dan gesloten. In dit geval is de man afgewezen of komt ie in de friendzone. Om het ‘raam’ weer terug open te krijgen, zal hij meer moeite moeten doen, vaak zelfs zoveel meer moeite dat een nieuwe date regelen vaak minder tijd kost.
Hier weer even een berichtje van mij (na 12-11). Ondank je wijze woorden in de vorige reactie kamp ik nog steeds enorm met een gevoel van hoop. Dit kan ik ook niet zomaar uitschakelen. Het gaat de laatste tijd dan ook iets anders dan voorheen. Ze heeft voor twee weken terug (als het goed is) de laatste rechtszaak gehad wat betreft de scheiding. We hebben die dag veel contact gehad, en ze is ook bij me op bezoek geweest omdat we dat allebei graag wilde. Vanaf dat moment betrekt ze me steeds meer in haar leven. Ze verteld me dingen over haar financiële situatie, over de gesprekken met haar psycholoog. Ze vertelde me dat het leek alsof ik zat te praten. Maar ook over haar ex en zijn acties, over de voortgang wat betreft sollicitaties die lopen. Ook vroeg ze me van de week of ik haar wilde helpen een fiets op te halen voor haar zoontje. Dat is voor iemand waarbij onafhankelijkheid en zelfstandigheid bovenaan staan heel wat lijkt mij. We hebben elke dag contact via whatsapp. Ook bellen we vaak met elkaar. Ik merk wel eens dat ze niet goed in haar vel zit, en dan bel ik haar. Daarna stuurt ze me dan ook dat ze het heel fijn vond dat ik even had gebeld. Onze gesprekken verlopen de laatste weken ook alleen maar gezellig en positief. Geen zwaar geladen gesprekken meer over gevoel. Als ze me weer eens zegt het lastig te vinden, draai ik het meestal vrij snel om tot weer een positief gesprek. Eergister was ik nog laat op whatsapp met een goede vriendin van me. Van te voren wel even met D gebeld, en ze ging op tijd naar bed. Om iets voor twaalf begon D weer te appen met me. Was gezellig en vol humor. Op een gegeven moment vroeg ze me met wie ik zo laat nog aan het appen was. Ik vertelde haar dat ik met J aan het appen was, omdat ze niet zo`n fijn weekend had gehad. Vanmorgen kreeg ik al meteen een appje of ik J nog een smile had kunnen bezorgen. Jaloezie? Kortom, de laatste tijd lijkt het alsof we wat dichter bij mekaar zijn gekomen. Maar toch ben ik waakzaam wanneer ik weer die dolk in mijn rug krijg. Misschien niet goed, maar we zien mekaar nu 1 keer in de week. Het is altijd gezellig. Ze slaapt erg slecht, behalve als ik bij haar ben geweest. De twee dagen daarna slaapt ze als een roos. Daarna begint het malen weer en krijgt ze weer geen nachtrust. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de hoop een beetje gevestigd heb op de gesprekken die gaan komen met de psycholoog. De hoop dat ze daardoor het verleden een plekje kan geven, en weer onbezonnen kan genieten. De hoop dat de angst en de twijfel (door het verleden) weg zal gaan. De hoop dat angst plaats gaat maken voor liefde. Ik weet niet of dat wel eerlijk zou zijn tegenover mezelf, maar goed. Zal ze zelf hoop hebben dat ze misschien hierdoor onder die steen uit durft te kruipen, en kan gaan genieten? Zou dat misschien de reden zijn dat ze me niet los kan en wil laten. Ik heb haar ooit gezegd dat ik op haar zou wachten. Tja, dat wilde ze natuurlijk niet, logisch. Maar nu, 8 weken later sta ik er nog steeds. De situatie is dus wel wat veranderd, maar weet ook heel goed dat het misschien wel aan een zijde draadje hangt. Astrid, je begrijpt hieruit wel dat ik gewoon ontzettend verliefd ben op D. en ik niet zomaar op wil geven. Ik kan heel stoer zeggen “het is goed zo, ik ga door met mijn leven” maar dat lukt me niet echt. Ik hoop nog steeds heel erg dat ze haar hartje gaat volgen. Hoop ook, … dat dit geen zinloze hoop zal zijn.
Hoi. een week geleden heb ik hier ook al mijn verhaal gepost. Ik ben nu een maand met mijn ex uit elkaar. In deze periode ben ik zwaar wanhopig overgekomen en heb ik hem gestalkt per telefoon email en opzoeken. Hij werd er gek van. Hij zegt dat we wel nog over ons kunnen praten misschien, maar dat hij eerst even tijd en rust nodig heeft. Hij geeft ook veel tegenstrijdige signalen af. Wel heeft hij gezegd dat hij misschien ook wel wil dat het goed komt maar niet nu meteen. Ik ben bang dat ik alles verpest heb met mij stalkgedrag en dat ik hem totaal heb weggejaagd. Weet dat ik nu geen contact meer met hem moet opnemen, maar is het al te laat? Is de schade al aangericht? Reactie infoteur, 22-10-2012
Als je weet (of denkt te weten) dat je je ex terug wil, dan zal je misschien de neiging hebben om hem of haar meteen te benaderen. Dit kun je echter het beste niet doen. Later is er tijd om jullie contact te herstellen, maar op dit moment zal dat alleen maar voor verdriet en verwarring zorgen, en bovendien kan dit wanhopig overkomen naar je ex toe.
De afgelopen weken ging het fantastisch, op ons seksleven na, er was totaal geen sprake van ruzies, soms lichte irritaties, maar dat heeft ieder koppel wel. Hij kwam doordeweeks 1 a 2 keer langs en het weekend sliepen we hier, aangezien mijn ouders 4,5 op zomervakantie waren naar het buitenland. Mijn ex vertelde mij, dat hij de laatste tijd niet als ´koppel´ had ervaren en dat het gevoel voor mij erg geslonken was, hij was minder van mij gaan houden, om mij niet langer aan het lijntje te houden en met vrezen voor een nare toekomst heeft hij het uitgemaakt, het leek hem beter nu, dan wanneer we al kinderen hadden en zouden samenwonen.
Ik begin het mezelf af te vragen of hier blijven wel zo gezond is… Ik kan eventueel terug naar huis. Een tijdje geleden vertelde hij ook dat hij interesse heeft in iemand bij hem op het werk. Ik snap niet dat je een relatie met kind zo snel kunt weggooien. Maar blijkbaar zat hij hier inderdaad al langer mee. De gedachte om hem met iemand anders te zien is ook heel zwaar om niet te zeggen ondraaglijk… Hopelijk slijt dit.
Toen ik na die 10 maanden eigenlijk echt pas begon te zien wie ik naast me had begon de relatie pas echt. Maar ik ging zijn gedrag vergelijken met zijn gedrag van het begin, wat niet meer hetzelfde was, waardoor ik hem óók nog eens onder druk ben gaan zetten. Hij is daardoor teleurgesteld en opgebrand geraakt. Kortom, hij maakte het uit met de booschap “het weegt niet meer op en ik denk je niet te kunnen vertrouwen.”
Ondertussen werd ze geopereerd, haar verjaardag kwam ook nog niks gestuurd, maar zag wel dat ze na een dag na de verjaardag me ging verwijderen uit haar lijst maar zag wel dat ze voor de operatie ging daten. 2 maanden later deed ik of ik niks wist en ging haar opzoeken op haar werk en vroeg uitleg weer en ze deed of ze nog geen vriend had. maar later in de gesprek zei ik ook heb gehoord dat je nieuwe vriend hebt en toen zei ze me ouders weten het we zijn verloofd. Ik weet heel graag van haar dat ze wou trouwen. Ze is heel eigenwijs type en nog niet wijs p haar leeftijd 30 jaar nu. en die vriend is pas 24 sowieso dat verhouding klopt niet. en iedereen weet dat ze helemaal gek van me was ze deed ook alles voor me en ik ook voor haar alleen toen haar moeder me schuld hoorde voelde ik me machteloos ze proberen van alle kant haar weg te krijgen van me niet dat ik op ik ging tot dat de eerste ruzie in ons relatie (21-10). ging ook op (31-01) verhaal halen bij haar verloofde, dag later werd cokesnuiver genoemd wegens me ogen vermoeid ik slaapde heel weinig en ondertussen 15 kilo afgevallen in 2 mnden. wat ik wel snap hun reactie maar dat ze uberhaupt d8 dat ik kan snuiven van aards ben ik heel rustig drink ook niet eens coco cola omdat ik best geef om me gezondheid. Nu heb ik 9 mnd met rust gelaten niet in de buurt gekomen helemaal nada. want eerst ze deed heel loconiek als ik contact zocht heel dramatsch boos en ze ging keertje wegrennen terwijl ik alleen wou praten. Nog steeds heb ik de behoefte om te praten voel me genaaid want het is niet waar wat de andere zeiden dat ik haar aan de lijn ging houden en dat ik met haar omging voor haar geld. alleen zei ze wel wat bij mij nog elke dag rinkelt toen ze mail ging sturen van we zijn met vrede uit elkaar ik weet dat je een goede hart hebt. ben ik haar nu definitief verloren of zit er nog een klein kansje! Reactie infoteur, 07-11-2012
Stel je eens voor hoe het zou zijn als je geen angst zou voelen. Wat zou je dan doen? Daag je afweermechanisme uit en doorbreek je patroon. Probeer stap voor stap ander gedrag uit, in contact met je angst: ‘Oké, dit is spannend, maar ik doe het toch.’ Als je de sprong niet waagt, verandert er niets. Dan blijf je doen wat je altijd deed en krijg je wat je altijd kreeg. Ga bijvoorbeeld juist wel een keer mee op familiebezoek. Waarschijnlijk is het minder erg dan je dacht. Als je telkens kleine stapjes zet, zal je angst beetje bij beetje afnemen en wordt het steeds makkelijker om juist geen afstand te nemen. Daardoor groeit het vertrouwen (in jezelf en je relatie) en ontstaat er meer ruimte voor openheid, speelsheid en genieten van elkaar. Dan ga je naar elkaar toegroeien en krijgt de liefde een eerlijke kans om zich te ontwikkelen.

Ik en mijn ex zijn inmiddels alweer 3 jaar uitelkaar. We hebben ondertussen ookal verschillende relaties gehad. Toch blijven we keer op keer contact met elkaar zoeken. Soms hij, soms ik. We gingen dan ook vreemd bij onze partners. We zeiden ook steeds tegen elkaar: we blijven altijd naar elkaar terug komen hé haha. Nou zo leuk is het niet.. Ik wil hem terug. Ik laat me steeds opnieuw verleiden door hem. Ik denk nog elke dag aan hem 3 jaar lang en ben ervan overtuigd dat hij de ware is. Niemand anders kan mij van andere gedachten brengen. Hij is alleen een super moeilijk persoon.. Zodra we elkaar weer gezien hebben, geknuffeld, gezoend soms seks. Dan zie ik gewoon dat ie gek op me is en dezelfde gevoelens heeft voor mij. Maar zodra ik weer weg ben doet ie super afstandelijk. En als ik over gevoelens begin dan zegt ie dat ie het helemaal niet heeft. Ik eindig weer met pijn in mijn hart en na een aantal maanden begint de cirkel weer opnieuw. Help asjeblieft.. Hij is zo moeilijk te peilen.. Kan iemand me helpen? Ik heb zoveel tips gevolgd en niets schijnt te helpen. :(
Ook nu ik dit schrijf voelt t onaf. Zowel mentaal als qua spulletjes. Deze week loop ik die 1e marathon, trainen duurde slechts 9 weken. Niet normaal. Heb daar naartoe gewerkt en ben ook daarin fysiek als mentaal nog meer gegroeid. Ben nu gelukkiger dan met haar en voor haar. Vraag me af hoe dit gevoel zou zijn als we weer opnieuw contact zouden hebben. Als, en ik zeg echt als, ik toch contact zoek. Want ik kijk er niet naar uit weer teleurgesteld/afgewezen te zijn. Hoe kan ik het best en zo licht mogelijk haar benaderen? Direct voor een uitje, zoals in mn brief. Boeket met een uitnodiging? Ze verhuist 1 mei, einde contract. Waarheen weet ik namelijk niet. Of een simpel sms’je met hoe het gaat? Het liefst zou ik sturen dat t nu wel lang genoeg geduurd heeft en dat we maar gauw iets leuks moeten doen.
Zelf heb ik een relatie gehad met een jongen een half jaar. Ik vond hem niet meer leuk. De week daarna was het voorjaarsvakantie en daarna gingen we normaal met elkaar om op school. Sinds een paar weken voor de zomervakantie ben ik weer verliefd op hem, en halverwege de vakantie heb ik dat verteld via whatsapp. Heel laf, maar ik durfde het niet te zeggen als ik hem zag. Hij zei: 'Weet je, we zien wel na de vakantie, want misschien vindt je me dan helemaal niet meer leuk. Dan kijken we wel na een paar dagen.' Het is nu een week nadat de school begon, en sinds dat het begon hebben we niet meer met elkaar gewhatsappt. Ik durf er niet met hem over te beginnen, ook niet op whatsapp, en hij heeft er ook niets over gezegd en doet alsof er niks aan de hand is. en we gaan ook gewoon met elkaar om. Moet ik wachten tot hij er over begint of zelf erover beginnen, maar ik ben bang dat hij mij niet leuk vindt...
Hallo.onlangs is mijn relatie stuk gelopen. Door omstandigheden,wonen we nog steeds samen. Ik kan hier niet mee omgaan.het doet me zo pijn om elke avond terug thuis te komen.soms samen dingen doen. Ze zegt dat ze me doodgraag zie.maar niet de stap terug wil zetten voor een relatie.ik weet geen weg met mezelf en nog minder voor 'ons'. Kan iemand een beetje raad geven aub.
In maart leerde ik mijn ex kennen na wat op en neer gemaild te hebben via internetdating. Zij (29) heeft een zoontje van 3,5 en ik (30) ben alleen en we wonen 80 km uit elkaar. Zij benaderde mij via internet. De 1e date was gezellig en ik zat lekker ongedwongen er in (ik ging er immers vanuit dat het toch niets zou worden, doordat zij een zoontje heeft). De volgende morgen kreeg ik een smsje van haar dat ze me een leuke en spontane vent vond, maar dat ze begreep dat het feit dat zij een kind had mij in de weg kon staan. Op dat moment dacht ik er zelf ook zo over. Toch hebben we een 2e en 3e date gehad, waarbij we op de derde date gezoend hadden. Het was ondertussen duidelijk dat zij wel meer gevoelens voor mij had en naarmate we vaker afspraken (en intiemer werden) begon zij steeds naar mijn gevoelens te hengelen en of we al iets hadden ja of nee. Ik heb het bewust een paar weken afgehouden, omdat ik zowel voor haar als mijzelf het gevoel wilde hebben dat ik er (juist vanwege haar zoontje) 100% voor zou willen gaan. Uiteindelijk werd ik dan ook stapelverliefd op haar en zij was dat dus al op mij.
Nu was ze dus terug en heeft er een einde aan gemaakt. Het weekend hebben we nog wel wat contact gehad ik had veel vragen en wou hier ook graag een antwoord op. Die heb ik gekregen en snap dat je een gevoel niet kunt dwingen ook al wil je het nog zo graag. Maar het ging er dus om dat ze het gevoel voor me kwijt is/was en er nu even tijd en ruimte nodig had om alles even goed op een rijtje te zetten en om er achter te komen als dit echt is/was wat ze wil.
op valentijn ben ik mijn vriendin kwijtgeraakt door dat ze mij bedrogen heeft. dat deed heel veel pijn want ze koos ook voor diene gast die haar bedrogen heeft. mijn eerste reactie hoe krijg ik haar terug en toen kwam ik hier op deze site terecht. toen ik dat hier lezende had ik zo iets van daar zit iets in. want een tijdje geleden had ik ruzie met een goede vriend waardoor ik geen contact meer had met hem. ik heb hem dan een tijdje gelaten en na een tijdje ben ik trg beginnen praten met hem en nu is hij weer een goede vriend v
En nu… hoop ik dus eigenlijk dat u mij zou kunnen helpen hiermee? Buiten dat ik het gewoonweg beu ben te horen dat je er niets aan kan veranderen, en dat ik ermee moet leren leven en dat ik binnen zoveel tijd wel weer iemand vindt en gelukkig wordt ( wat ik dus zweer dat niet gebeurd, voor mijn part ga ik lopen), wil ik echt gewoon dat mijn lief wel terugkomt. Ik bedoel… als je Twilight New Moon hebt gezien, stel je dan maar voor dat ik Bella in het kwadraat ben. Zo voel ik mij echt. Gisteren dacht ik dat ik in coma lag ( lijkt mij veel logischer) en dat ik in een nachtmerrie zit. Ofwel was het een mislukte aprilgrap. Ik ben normaal niet gelovig, nu ben ik al naar de kerk gegaan om 7 kaarsen te branden. Ik doe zeker 100 gebedjes per dag. Ik snap er gewoon geen zak van, en ik wil het eigenlijk ook niet. Ik ben gekwetst, soms heb ik woedeaanvallen, en andere momenten kan de wereld mij echt geen bal meer schelen. Ik weet zelfs mijn lachspieren niet meer zitten, en ik voel mij van binnen echt al klaar voor de psychiatrie of het kerkhof. Maakt mij niet meer uit. Volgens mij zit ik in een serieus diepe depressie ofzo. Maar het is gewoon… Ik wil echt mijn vriendje terug. En elke hulp of tip zou gewoonweg al welkom zijn. Ik weet inmiddels wel al dat ik geen serenade moet gaan brengen, want hij is blijkbaar geen Romeo en Jullia fan. Als het nodig is, duik ik wel onder de zonnebank en ga een hele lading make-up kopen en een nieuw garderobe of zo. Voor mijn part leer ik zelfs paaldansen.
Als het net uit is tussen jou en je ex-vriend of -vriendin, klinkt dit misschien als een vreemde tip. Op dit moment zijn je emoties waarschijnlijk nog zo heftig, dat je je niet kan voorstellen dat je je ex niet terug zou willen winnen. Deze emoties zijn echter precies de reden dat je even moet wachten, voor je gaat proberen om je voormalig partner terug te krijgen.
Hij zou voor mij altijd ''the special one'' blijven en wij hebben nu ook gewoon contact, maar sinds kort ben ik aan het daten met een andere leuke jongen en mijn ex wilt er alles over weten en vind het zo leuk voor me blabla.net of het 1 of andere gay best friend is haha.toch blijft hij leuk. beste om te doen zodat je toch ergens over je ex heen komt. doorgaan en verder daten met andere jongens, er zit echt wel iemand tussen!
Hi W., de oorzaak van de breuk lijkt een combinatie te zijn van uiteenlopende toekomstverwachtingen en het niet accepteren van de omgangsregeling (t.a.v. je dochter). Je ex heeft aangegeven daar geen vertrouwen in te hebben, ook denkt hij dat je naar zijn smaak teveel verwacht wat betreft samenwonen e.d. Wie een relatie aangaat met iemand die een kind heeft, zal zich moeten schikken naar de onverwachte situaties die zich kunnen voordoen. Een voorbeeld is dat jullie weekend anders zou worden dan gepland omdat je dochter niet werd opgehaald. De manier waarop hij wegging verraadt dat hij je dochter niet accepteert. Ze wordt als een last ervaren, een onderwerp waar ruzie over gemaakt wordt en waarover frustratie heerst. Een kind voelt zoiets haarfijn aan. Wat er zich verder allemaal heeft afgespeeld tussen jou en je andere ex, weet alleen jij het beste.
Hij deed de dag dat we hadden afgesproken erg zijn best om het mij naar mijn zin te maken. Ik heb hem wel even naar zijn ‘vriendin’ gevraagd, maar daar sprak hij niet lovend over, ze hadden ruzie gekregen en elkaar niet meer gesproken, hij wist weinig van haar en sprak ook niet echt enthousiast over haar hij noemde haar zelfs gek. Verder heb ik niks gevraagd, dus blijkbaar is dat alweer over.

Hi Joyce, met zijn ouders heb je niets te maken, met zijn ex ook niet. Wat er tussen jou en hem speelde is alles behalve liefde. Hij heeft je gebruikt en probeert nu goedkoop van je af te komen. Laat het hem vooral lukken, krik je eigenwaarde op en zoek een duizend maal beter exemplaar. Hem de tijd geven en op hem wachten is in deze omstandigheid niet iets wat een vrouw met enig zelfrespect moet doen. Groetjes, A.


Je zou ook eens kunnen proberen om te kijken wat er wellicht in jou schuilt waardoor je mannen op je pad krijgt die zich niet kunnen of nog niet willen binden. Meestal zijn mensen een spiegel van jezelf en hou je ( mogelijk onbewust) zelf mannen ook op afstand. Of wil je te graag. Ik heb geleerd nooit een schuld bij de ander neer te leggen, maar eerst eens te kijken naar wat je zelf wellicht nog moet leren. Of jezelf eerst moet geven. (Zelfliefde misschien?) Misschien moet je dat gene dus eerst in je zelf ontwikkelen wat je nu denkt te halen bij de mannen die onbereikbaar voor je zijn. Geloof me, ik kan het weten. Het is soms pijnlijk en ook ik heb veel verdriet gehad. Maar met dit inzicht sta ik een stuk positiever in het leven en vertrouw er nu heilig op dat ‘mijn man’ er ooit voor mij komt. Ik wens je veel liefde toe en succes!
Als je je ex terug wil, zal je misschien de neiging hebben om hem of haar heel vaak op te zoeken. Dit moet je echter niet doen. Als je het contact weer opzoekt met je ex, benader hem of haar dan voorzichtig, en doe dit niet te vaak. Als je continu om hem of haar heen hangt, zullen ze je alleen maar irritant vinden, en irritatie is niet bepaald iets aantrekkelijks.
We hebben nog een uur geknuffeld en gehuild , ik ben er kapot van. Ik heb al 2 weken niks meer gehoord en ik ben zo boos op mezelf en de dingen die ik heb gezegd. Ik heb hem een brief gestuurd waarin ik schrijf hoe dom ik ben geweest en de relatie zou willen oppakken omdat ik weet dat als we beter communiceren dit mogelijk is maar heb nog geen reactie..

Hi Rick, de breuk was onnodig maar je zult haar een beetje zijn gaan irriteren door je - overigens begrijpelijke - pogingen om haar terug te winnen. Je zegt bang te zijn dat ze straks met die ander verdergaat, maar als ze dat doet dan betekent het enkel dat haar hart absoluut niet bij jou ligt. Bij echte liefde kun je de ander met de beste wil van de wereld niet vergeten. Zoals zij zich van jou afkeert vrees ik dat er geen sprake is van veel liefde. Het jonge ding is dan ook nog teveel bezig met andere dingen in haar leven, zoals straks die stage, uitgaan en experimenteren met anderen. Wat dat betreft was jij te vroeg in haar leven gekomen. En het is extra zuur dat ze straks in het buitenland is en geen gelegenheid heeft om je te missen. Ze zal opgaan in een andere wereld, waarin jij enkel nog een mistige stip zult worden. En als ze terug is, is ze een ervaring rijker waar jij part noch deel aan hebt. Ze zal zijn veranderd, want reizen geeft nieuwe inzichten, nieuwe perspectieven. En jij zal niet meer in haar leven passen. Houdt ze oprecht van jou, dan zal niets de liefde tegengaan en krijg je een situatie waarin zij of jij weer contact opneemt en je elkaar dan om de hals vliegt. Echter gezien haar voortdurende bevestigingen (enkel voor zichzelf) dat het hier gaat om een afscheid en niet om 'love for life' moet je er ernstig rekening mee houden dat dit voor jullie het einde is. Dat neemt niet weg dat je kunt proberen om tijdens of na haar buitenlandavontuur nog eens contact op te nemen om te vragen hoe het allemaal gaat. Maar praat dan in geen geval over relaties, liefde en gemis. Houd het wel vriendschappelijk en belangstellend. In de liefde is de kleinste trigger genoeg om de vonk weer te doen oplaaien, vertrouw daarop. En gebeurt er niets, dan is er ook niets. Gun jezelf meer dan het lange wachten, de eenzaamheid, de hoop en de wanhoop. Er zijn meer vrouwen, ook al wil je daar nu nog niets van weten ;). Sterkte, A.


Het is zo duidelijk dat je zoveel kennis in huis hebt Michelle en mij nu heel goed de weg kan wijzen. Ik ben je dankbaar voor je inzichten en het helpt mij om mijzelf te gaan waarderen, van mijzelf te houden. Ik merk dat het nu al zoveel beter gaat tussen mij en mijn ex. Michelle ik ga dit nu allemaal rustig een plek geven ....... eerst bij mijzelf thuis komen. Je komt niet voor niets sommige mensen tegen om door en van te leren.

De laatste 2 maanden van onze relatie waren niet al te best. Zij had het heel moeilijk (vooral familiale problemen, maar hier ga ik verder niet over uitwijken). En mijn fout is geweest om hier zeer weinig begrip voor op te brengen. Waardoor ze zich heel ongelukkig begon te voelen in de relatie. Ik ben zelf geen gemakkelijke prater en zij juist wel, wat het er ook niet gemakkelijker op maakte. Maar wat ik wel wist, was dat ze me doodgraag zag. En ik haar uiteraard ook, nog steeds!
We hebben een super leuke eerste maand gehad, en ik werd snel verliefd. Ik heb vanaf onze eerste date geweten dat hij nog niet officieel gescheiden was (dwz op papier). Zijn ex heeft het huis dec. vorig jaar verlaten nadat zij is vreemdgegaan. Er is een dochter van 3 in het spel. Ik heb meerdere malen gevraagd "ben je nu dan al wel toe aan iets nieuws?/ gaat het niet te snel?" en hij voelde dat hij daar klaar voor was. Hij was zo overtuigd van zijn antwoord al die keren dat ik het geloofde, en daar verder geen aandacht meer aan besteedde. Het was immers super leuk!
Het is nu al 3 dagen uit en ik ben kapot , ik zoek overal info over borderline en Add t liefst vecht ik voor hem maar hy wilt t echt niet meer.. Terwijl ondanks alles onze relatie top was , enige wat hij vraag is rust en ruimte .. T doet me pijn maar knoet t m geven.. Ik hoop dat hij en ik weer bij elkaar komen. Ik weet niet of dit zijn stemmingswisselingen zullen zijn omdat hij weet dat ik niet bij hem weg zou gaan , of omdat hij het echt meent.
Hallo, ik heb een jaar gehad met mijn ex en hij is met een ander geweest voor een tijdje en hoefde mwij helemaal niet meer te zien ik was lucht voor hem. Toen ik een keer lol had kwam hij bij me en wpu hij me terug maar daarna is hij weer met dat meisje geweest weken daarna probeerden we weer opnieuw te beginnen hij was gewoon weer de oude alleen was ik weer zo stom om met een ander te gaan en hij deed het dus ook weer . Toen hadden we het goed gepraat we doen het niet meer enzo we gaan er nu voor en wat doet hij volgende dag weer met een amder geweest . Nu praat hij via fb met dat meisje.. en we hebben het weer goed gepraat en gingen er echt voor en nu plotseling maakte hij er gister een einde aan . En ik wil hem echt terug kan niet zonder hem ..
×