Hij had mij vervolgens die tweede kans gegeven. Die maandag ben ik nog wel bij mijn ouders gaan slapen, dinsdag kwam mijn zusje langs en is hij zelf voetbal gaan kijken en woensdag ben ik bij een vriendin gaan eten. Ik wilde hem wel nog even die ruimte geven. Hij had zelfs een film betaald en een restaurant gereserveerd voor aankomende vrijdag, wat mij nog meer hoop gaf. Op donderdag kwam ik thuis en ik wilde eerlijk tegen hem zijn, maar het liep toch weer uit de hand en op die avond heeft hij de stekker uit onze relatie getrokken. Het is uit.

Ik ben 2 jaar meer dan vrienden geweest met iemand en eergisteren heeft ze besloten om mij alleen te laten. We hebben een moeilijke tijd achter de rug. Ik ben er kapot van dat ze niks meer van me wil. Ze geeft aan dat ik haar niet met respect behandel. Ik vergeet de helft van de tijd de dingen die ze me heeft verteld, en ik ben mijn beloftes naar haar niet nagekomen. Altijd als we praten omdat er iets is, dan zeg ik dingen op de totaal verkeerde manier, niet eens zoals ik ze bedoel en eigenlijk verknal ik alles. Op dit moment mailen we nog. Ze zegt nu dit: Het enige wat je eigenlijk continue doet is zeggen tegen mij dat jij mij de kans gaat geven om jou te leren kennen. Terwijl ik dondersgoed weet wie jij bent. Ik heb 2 jaar lang WEL opgelet en geluisterd. Denk je niet dat het andersom moet?


Na een aantal weken dat ze daar zat ging het niet meer voor haar en heeft ze ineens de knoop doorgehakt. Ze zei dat ze vrij wilde en met niemand rekening wilde houden, ze twijfelde over der gevoel, nu zo’n ander leven had, en dat ik een topvriendin verdiende. Zij wilde ff helemaal niks en ze gunde mij echt het beste. Haar familie en zijzelf zijn toen een paar dagen in tranen geweest.
Ik vraag mij werkelijk waar wel eens af waar jij je zo druk om maakt? Ik lees ten eerste nooit iets van jou verder en dus vraag ik mijn af waarom jij in hemelsnaam mijn verhalen leest als het je zo stoort? Ik ben hier maanden niet meer geweest en ja ik kom nog even mijn verhaal doen hoe het nu is. Zoals je misschien gelezen hebt gaat het met mij en dankzij Astrid haar stimulatie prima. Ja en de een verwerkt iets in een maand en een ander doet daar een jaar over, so what? Eindelijk na een heftige relatie met een Borderliner met een indentiteitsstoornis wat mij enorm veel energie (heeft) (ge)kost, voel ik mij beter en laat ik dat niet de grond in stampen door jouw kritiek. En ik weet niet of je de huisregels hebt gelezen maar een individu zwart maken is verboden. Reactie infoteur, 19-09-2012
Een vaak voorkomende reden, zeker bij mannen die nog maar net uit een relatie komen, is dat ze je aandacht willen, maar eigenlijk geen relatie met je willen uit bouwen. Voor hen is daten met een vrouw gewoon ontzettend leuk. Ze vinden het gezellig om in je aanwezigheid te zijn, het leren kennen vinden ze steeds een uitdaging en ze hebben een emotioneel klankbord. Ze kunnen dingen aan je kwijt, die ze niet aan de voetbalmakkers vertellen. En dat kan verslavend werken. Dat is ook de reden waarom ze een vrouw dicht bij zich houden, zonder echt een relatie te willen uitbouwen. Kan je daar dan iets aan doen als je dit merkt? Natuurlijk! Stop met te geven zonder te krijgen. Laat hem zelf het initiatief nemen, antwoord even niet op berichten en wees niet steeds zelf de vragende partij. Hij moet op zijn minst ook een investering maken en laten zien dat hij je leuk vindt. Als die signalen er niet komen, dan ben jij er alleen maar zodat hij zich goed over zichzelf voelt, zonder er iets voor te doen. Dus stop maar met op een goedkope manier aandacht te geven. Jij doet niets meer, als je er niets voor terugkrijgt!

Jullie zijn allemaal gekke mannen hoor! De Nederlandse zoekt geen relatie meer. Ze zoeken alleen maar sex daar zijn jullie alleen maar goed voor. Een toekomst met een Nederlandse loopt al binnen 1 maand of na 1 jaar huwelijk weer uit, want ja ze gaan toch altijd vreemd. Neem lekker een Buitenlandse de vrouwen van hier kijken alleen als je goed vermogend bent.

Ik krijg de indruk dat er meer speelt behalve onze relatie, en dat zij een schild op zet door dit niet in mijn gezicht te zeggen. Ze is gewoon ten einde raad en heeft het gevoel dat ik er niet ben als ze mij nodig heeft. Ik heb haar na de breuk volledig genegeerd voor een week, geen tegenbericht. Ze is erg gesloten, al de gehele relatie, wat het moeilijk maakt om ook maar enige hoogte van haar te krijgen. Vooral omdat ze dingen niet in mijn gezicht zegt. Ik heb zelf de indruk dat ze haar hoofd in het zand steekt, en het zelf niet meer weet. Begin van dit jaar geeft ze nog aan aan haar relatie te willen werken, en vervolgens na 1 conflict al weer de handdoek in de ring. Volgens mij is ze erg onzeker en maakt ze het uit omdat ze denkt niet belangrijk voor mij te zijn. Want ze geeft aan dat ik haar in de steek laat.

verontschuldigd. Maar als ik haar zie. Is het direct emotioneel worden. En ik zeg haar ik mis u, ik wil je weer. Etc. Maar dat drijft haar alleen maar verder weg. Nu neem ik afstand. Ik stuur geen sms of email, maar ze zegt ik hou niet meer van jou. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik zie haar enorm graag dat was men eerste liefde en ik wou daar mee trouwen, kindjes krijgen. Alles. Ze vroeg mezelf over 5 maanden wanneer krijg ik een verlovingsring?, gaan we een baby maken? We hadden al wat kleine spulletjes gekocht zoals papflessen etc. En dan nu dit. Zij zegt ik mis u niet. Ik hou niet van jou. Maar ik blijf voor haar vechten en ik ga veranderen want ik was ziek in mijn hoofd en heb haar dat verteld. Maar bestaat er nog een kans dat ik haar kan terugwinnen? Wat moet ik doen? Ik geef haar niet zomaar op. Ok ja, ze was wat lui in het huishouden maar ik hielp veel. En ze had een koppig karakter en ze was wat bazig. Maar kan iemand me helpen? Wat moet ik doen.


Wijze woorden dat laatste. Je hebt inderdaad gelijk. Ze zit momenteel erg met zichzelf in de knoop en ik weet inderdaad niet of ik dat wel wil. Ik ben bereid om iemand te helpen die hulp nodig heeft maar niet ten koste van mijzelf. Ik laat het je nog weten hoe het etentje verloopt maar ik heb in de tussentijd een leuke ontmoeting gehad en ga zaterdag op date. Het kan snel gaan. 🙂


Hi P., je vriendin is een ongelooflijke drama queen. Ze zoekt problemen die er niet zijn, of ze maakt die problemen zelf wel! De remmingen die ze heeft hebben te maken met haar achtergrond, en dit kun je niet zomaar omkeren. Daarom adviseer ik je door te gaan met jouw leven zonder haar, niet hopend of wachtend, maar door je zinnen echt te gaan verzetten naar andere mensen. Misschien ook wel een andere vrouw. In de tussentijd kun je haar proberen te zien als een ex met wie je wel bevriend bent (er was immers geen hoogopgelopen ruzie), maar die zich laat behandelen voor issues waar jij part noch deel aan hebt. Kennelijk wil ze jou daar niet bij hebben, dus dit moet je verder maar respecteren. Na lange tijd kun je natuurlijk best vragen hoe het met haar gaat. Mocht ze in de tussentijd contact met je zoeken, houd het dan kort en 'geef' niet teveel. Relaties gaan over geven en nemen. Investeer je teveel aandacht en liefde, maar heb je het gevoel dat niet in gelijke mate terug te ontvangen, dan krijg je onvrede en frustratie. Je moet jezelf echt beter gunnen. Ik denk dat je haar op dit moment niet terug kunt krijgen, welke middelen je ook inzet, omdat ze met die persoonlijke problemen (verlatingsangst als grondslag voor bindingsangst) worstelt. Op de lange termijn ligt alles nog open, want wie weet gaat ze na een jaar of zo beseffen dat ze 'nee' heeft gezegd tegen de man die van haar houdt. En dat was een blunder van de eerste orde, vooral omdat ze ook nog eens zeer veel om jou geeft. Daarom: dit heeft niets met jou als persoon te maken, maar alles met haar eigen problematiek. Beschouw haar als 'ziek' en laat het lange tijd rusten. Jouw leven gaat door! Veel sterkte, A.

Het is nu 2 maanden uit. Ik straal naar hem uit dat t goed gaat. Ik heb amper contact gezocht, niet gesmeekt, niet boos geweest, wel mijn liefde uitgesproken. Ben m wel regelmatig tegengekomen. De ene keer reageert ie lief en enthousiast, de andere keer koeltjes. Hij zoekt nooit contact met mij, op 2 kleine uitzonderingen na. Zondag zouden we gaan eten, eindelijk had ik t voor elkaar, maar hij belde toch af.
Er ging vanalles door m'n hoofd… Wat hadden haar ouders gezegd? Hadden m'n dipjes het weer gedaan? Hoe kan ze in augustus zeggen dat ze met me wil trouwen tegen een vriendin en in oktober/november plots geen toekomst meer met me zien? Waarom heeft ze niet eerst met me gepraat alvorens zo'n ingrijpende beslissing te nemen? Ik heb op dat moment beslist om m'n dipjes aan te pakken, ik ben nu in therapie. Het zit ongetwijfeld diep bij me (ben m'n papa en beste vriendin enkele jaren terug verloren, speelt zeker mee) en ik wil er ook voor mezelf uitgeraken. Ik wil haar echter ook terug. Ik heb al enkele lange relaties gehad, maar daarin heb ik me nooit gevoeld zoals met haar. Ik heb ook nooit een ex terug gewild, zij is de eerste. Ze is ook de eerste waarmee ik me zag trouwen en die ik als de moeder van m'n kinderen zag. Het feit dat we over de toekomst op 1 lijn zaten, speelde daarin zeker een rol.
Hi Aprilrain, ai ai, dit is het bekende beeld. De man in kwestie laat zich eerst van zijn beste kant zien totdat hij inziet dat een relatie verantwoordelijkheden en verplichtingen inhoudt. Op dat moment is er die weerzinwekkende metamorfose met het flauwe vluchtgedrag, het ontlopen van contact, vermijden van emoties, enzovoorts. Zoals je op hem reageerde is goed te begrijpen en hij gaf dan ook toe dat ie fout zat. Dat is al heel wat, Aprilrain! Meer kun je van een bindingsangstig moederskindje dan ook niet verwachten. En de arme man heeft zichzelf nu eenmaal niet gemaakt. Van spelen met je gevoelens naar het roepen van sorry's, zo verliep zijn egoistische pad. Tja wat nu? Je hebt hem op zijn nummer gezet en daarmee zal de kous af zijn. De zielepiet is vast zo geschrokken dat je een mens van vlees en bloed bent, dus geen pop die hij naar believen kan weggooien, dat hij wel even van zijn stuk zal zijn. Daarna zal hij zijn schouders ophalen, denken dat vrouwen nu eenmaal lastige wezens zijn, of dat je blij mag zijn dat hij 'zo eerlijk' was. Dit is dan wel een eerlijkheid die tegelijkertijd inhield dat al het voorgaande, de knuffels, de zoenen, de lieve woorden, onderdeel waren van een bizar toneelstuk waarin hij zichzelf de hoofdrol toedichtte en jij werd gebruikt om… juist ja, zijn ego te strelen. Laat dit een wijze les zijn en wees bij de volgende op je hoede. De enig eerlijke persoon in dit conflict was JIJ. Daar zal hij nooit aan kunnen tippen. Ik leef met je mee, A.
Een week later besloot ze dat het beter was om de relatie te verbreken omdat ze me niet aan een lijntje wilde houden want zij wist niet hoelang dit allemaal zou duren en of ze uberhaupt haar gevoel voor mij weer terug zou krijgen. Ik was er kapot van. Het was zo plotseling en zo snel ineens over. Geen moment heb ik er voor kunnen vechten. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee mede doordat ik niet kan begrijpen dat zo’n goede relatie van de een op de andere dag over is. Ze heeft ook gezegd dat ze niet van me kan vragen dat ik het begrijp omdat ze het zelf ook niet begrijpt.
Eén van de grootste angsten van een man is dat hij zijn onafhankelijkheid en vrijheid verliest als hij in een relatie komt. Dat het gelijk huisje boompje beestje wordt en hij zijn leventje gedag kan zeggen. Zorg er daarom voor dat je daar slim mee om gaat en hem niet een te beklemmend gevoel geeft. Hij wil misschien nog steeds wel een relatie met je, maar hij wil ook zijn onafhankelijkheid houden.
De dag nadien vroeg hij om de bladzijde om te draaien. Hij heeft nooit meer toenadering gezocht. Enkele jaren terug werd ik getroffen door kanker, hij heeft zich daar amper over bekommerd. Ook een tongzoen, dat kon niet meer, ik riek naar de nicotine. Een knuffel kon ook niet, alhoewel ik daar vreselijk naar verlangde toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis. Ik was trouwens over dat laatste niet helemaal gerust. Ik ben naief geweest in de liefde en toch kan ik er niet zonder hem. Hij is ook voor geen reden vatbaar. Wat moet ik hiermee doen? Ik heb de indruk dat hij mij haat.
Toen ik terug kwam was zijn keuze: uitmaken. Hij dacht ruimte nodig te hebben, waarschijnlijk een fout te maken maar dat dit het beste was. WTF? Ik stond echt met mijn mond vol tanden. En het was niet zo dat hij de relatie anders beleefde hoor, dat heeft hij ook toegegeven. Maar hij moest zich eerst richten op andere zaken in zijn leven, hij vond zichzelf te jong en als we meant to be waren, komen we wel weer bij elkaar.
Hi Anneke, de spullen zijn van hem en zal hij ooit toch terug moeten hebben. Het is juist een sterk statement als je zegt dat hij zijn boeltje zo snel mogelijk moet komen ophalen. Verder ben je je omgeving geen verklaringen verschuldigd, omdat het hen niets aangaat. Roddelen ze toch, dan is het voor jou alleen maar gunstig dat je die vent nu eindelijk eens laat schieten. Mensen die nog van niets weten zullen heus wel begrijpen dat er voor zoiets een grondige reden is. Laat het verleden dus nu eindelijk voor wat het is: een fout waar je van leert. Op je woorden terugkomen is helemaal niet moeilijk. Bel hem op, zeg dat je de ruimte nodig hebt en niet aan het verleden herinnerd wil worden. Zijn bezittingen moeten dus naar hem, je bent geen opslagplaats! Doe het snel en grondig. Deze relatie en alle sores eromheen moet voorgoed voorbij zijn. Ook in je hoofd! Sterkte, A.
Al met al wilde ze geen contact meer om zo het verwerkingsproces te vergemakkelijken. Tot ik haar 2 weken geleden plots in de kroeg tegen kwam en we nog even hadden gepraat (waar ze liever mee had gewacht, maar achteraf toegaf dat ze het wel fijn vond om me gezien te hebben), over hoe ik me bij alles voelde etc. Ze is namelijk ook gelovig (ik alleen zo opgevoed), maar heb haar wel verteld dat sinds het uit is het geloofsgevoel wel alleen maar sterker is geworden en er nu echt voor zou willen gaan (dit was vaak ook een punt van discussie). Tevens gaat ze eind januari stage lopen in het buitenland tot april en wilt ze tot die tijd ook geen contact houden om alles een plekje te kunnen geven en tot rust wilt komen; het blijkt namelijk wel dat ze er zelf ook kapot van is en ze gaf toe dat ze me wel mist. Maar ondanks dat me wel zoveel mogelijk wilt vermijden. Ze vertelde zelfs dat ze een eventuele nieuwe relatie niet uitsloot, maar dat ook gold niet alleen voor ons, maar het allemaal gewoon even niet wist.
Ik heb een vraagje. Mijn ex en ik zijn nu zo'n weekje uit elkaar maar zijn nog een aantal dagen daarvan samen geweest door vakantie. Hij heeft het uitgemaakt doordat we redelijk wat ruzies hadden over mijn jaloezien. Alleen daarover hadden we ruzie verder over niets. Ik ben nu meteen onder therapie gegaan. Ik wil hem namelijk heel graag terug omdat ik ontzettend veel van hem houd. Ook weet ik dat hij nog van mij houdt dit heeft hij zelf gezegd op de dag dat we uit elkaar gingen. Ook laat hij op een internet site voorlopig heeft een relatie staan en ook heeft hij gezegd dat hij de ski vakantie nog niet annuleert. Maar als mensen vragen of het uit is zegt hij wel ja.

Ja ik denk dat ik onbewust nog hoop op een nieuw begin, hoe stom het ook mag lijken. Daarom dat ik liever de hoop zachtjes laat uitsterven, pijnloos, wetende dat het ooit gedaan gaat zijn ipv de harde pijn. De mooie herinnering laat ik liever bestaan. Kwestie van zelfkennis. Ik weet dat ik bij een koud contact weer verdriet ga hebben en die mooie herinneringen kapot worden gemaakt. Dus jah, ik sluit me momenteel af tot deze herinneringen zijn uitgedoofd. Ik voel me gewoon niet in staat voor nieuwe relaties. Teveel gedoe voor me.

Hoi. M'n vriend heeft t op oudejaarsdag uitgemaakt (gisteren) om de volgende reden; hij vindt dat ik hem niet genoeg ruimte heb gegeven en hij heeft altijd een dubbelgevoel als hij bij z'n vrienden is, alsof ik boos op hem ben, hij heeft het gevoel alsof ik bij alles wat hij doet over z'n schouder mee kijk, en voor hem voelt het alsof ik hem helmaal in bedwang heb. Hij heeft dit voor mijn gevoel nooit eerder aan mij gemeld en ik heb waarschijnlijk de zogenaamde signalen die hij me heeft gegeven over het hoofd gezien. Hij zegt dat hij er wel eerder over heeft willen praten, maar dat ik hem volgens hem de ruimte er niet voor geef. Het heeft nooit gevoeld alsof er iets aan de hand was, en dan opeens maakt hij het uit. Ik ben hier echt kapot van omdat hij mijn eerste echte liefde was. Ik doe alles voor hem en ik zal alles voor hem geven. Wat moet ik doen? Komt dit nog goed? Reactie infoteur, 11-01-2016
Dan plots een week voor we elkaar zouden zien, toen ik op facebook vroeg of alles goed ging of ze misschien wou dat ik haar met rust liet (niet zo bedoeld), droogweg "ja laat me maar met rust". Op m'n verdere berichten op facebook antwoordde ze niet meer. Ik was in alle staten, het leek goed te komen en plots was alles weg. Ik heb haar dan ook niet meer gezien. Ik heb me een week min of meer sterk kunnen houden, maar dan ben ik ingestort. Ik kon het niet begrijpen. Hadden die ouders iets gezegd? Wat hadden ze eigenlijk tegen me? Misschien was het 1 groot misverstand? Ik ben dan (zonder het haar te zeggen) eens met haar ouders gaan praten. Dat gesprek verliep vrij gemoedelijk, maar wat haar ouders vertelden strookte niet helemaal met wat zij me steeds vertelde. Ik was zo emotioneel toen (al hield ik me voor die ouders tamelijk sterk), dat ik dat niet meteen inzag. Daags nadien heeft ze me van facebook verwijderd. Wat haar ouders haar gezegd hebben, weet ik niet, maar dat ze me net dan heeft verwijderd, kan geen toeval zijn. Tegen die vriendin waar ze bijna mee ging samenwonen (waar ik ook bevriend mee ben) was ze kwaad over mijn bezoek aan haar ouders. Ik heb haar gemaild waarom ik het gedaan had, geen reactie. Ik heb dan een week later nog eens in een emotionele bui gebeld naar haar. Op haar voicemail heb ik al huilend gevraagd waarom… Ze heeft me kort erna een mail gestuurd dat ze te laat was bij de telefoon, dat ze geen toekomst zag met me, niet steeds in die situatie wou blijven zitten en dat ze niet paste bij me. Ze zei dat ze hoopte dat ik haar nu met rust zou laten, dat ze heel wat te verwerken had en ik ook.
Sorry voor de in herhaling vallende reacties, ben zeker dat er al mensen in gelijkaardige situaties gezeten hebben of zitten. Ik ben nu 2 maanden en 19 dagen mijn vriendin kwijtgespeeld, sinds de scheiding van mijn ouders (ik ben 20) is het met mij bergafwaarts gegaan (in januari) en dat merkte ik ook bij m'n ex dat het op relatie slecht ging, ik heb de knoop doorgehakt en gevraagd of ze nog verder wou gaan waarop het antwoord dus nee was. Ik heb dan ook gehoord dat na slechts 1 week ze al een ander persoon had. Dus hebben wij toch 1 maand geen contact gehad uit woede op elkaar (ik uit feit dat ze al een ander had naar anderhalve jaar relatie, zij omdat ik openbaar uit woede iets gezet had). Nu is het ongeveer al een 3tal weken dat we opnieuw contact hebben en positief wel. Deze week ook 2 maal afgesproken met haar om te sporten en de andere dag om haar te helpen voor haar 7de jaar een andere school te bezoeken en informeren.
Ten tweede zorg je er door te sporten voor dat je er beter uit gaat zien. Je hebt je tijdens je relatie misschien wat laten gaan, maar als je wilt dat je ex opnieuw verliefd op je wordt, dan zal je toch echt iets moeten doen om weer op te vallen. Spring dus op die hometrainer of ga naar de sportschool, en ga werken aan dat lichaam dat je altijd al had willen hebben.
Hi Broken Woman Again, op basis van deze gegevens is dit niet een ex die je moet terugwillen. Al waar hij mee komt is: tegenstrijdige teksten, eisen, beschuldigingen aan jouw adres, relatief veel aandacht voor anderen, en nu alweer de tweede breuk waarbij hij je nog eens inpepert dat hij zoooo zeker van zijn zaak is. Bah. Delete deze man uit je hoofd en kijk eens rond. Voor iedereen is wel een geschikte partner te vinden. Voor jou ook ;). Sterkte, A.

Daarna kwam er weer intiem contact maar van een relatie was geen sprake. Ze ging op zich zelf wonen doordat haar vermogende vader een huis had gefinancierd. En ik kwam daar ook vaak, heb geholpen met klussen want was inmiddels weeer werkloos in de herfst van 2012. Dat bleef een beetje doorsudderen en vanaf maart 2013 hadden we weer echt een relatie.
Nu was ze dus terug en heeft er een einde aan gemaakt. Het weekend hebben we nog wel wat contact gehad ik had veel vragen en wou hier ook graag een antwoord op. Die heb ik gekregen en snap dat je een gevoel niet kunt dwingen ook al wil je het nog zo graag. Maar het ging er dus om dat ze het gevoel voor me kwijt is/was en er nu even tijd en ruimte nodig had om alles even goed op een rijtje te zetten en om er achter te komen als dit echt is/was wat ze wil.
Vandaag hebben we elkaar praktisch gezien misschien minder hard nodig, maar toch hebben we van nature nog steeds de neiging om elkaar op te zoeken, of om bij een groep te willen horen. Hoe sterker dat gevoel van verbondenheid, hoe meer je iemand mist. Bovendien: als je continu aan de ander denkt, is de kans kleiner dat je wegloopt of vreemd gaat, zo vermoeden psychologen.
Het zit zo. Relatie met mijn ex is nu zeker een jaar over. Poosje geen prive contact gehad nu wel weer wat. Maar als ik mijn ex bv vraag voor een etentje, doet ze erg alsof ze niet veel zin heeft, beetje nonchalant van "och ik kijk wel ff". Vervolgens komt ze doodleuk eten (gisteren nog) en zit ze ook nog eens vlak naast mij op de bank, terwijl er nog drie andere stoelen vrij staan en komt ze soms 'gespannen' over.. Wat moet ik hier mee en waarom komt ze dan uberhaupt? Iemand enig idee?
Het is sinds 2 weken uit met mijn ex, zoals denk ik de meeste mensen wel hebben kan ik haar gewoon niet vergeten. Ze is telkens mijn hoofdonderwerp van de dag. We hebben geen ruzie, appen dagelijks, maar ik merk wel aan haar dat ze elke dag wat minder geïnteresseerd is. We zijn uit elkaar gegaan, omdat ze niet precies wist wat ze wilde, nou ze wilde wat tijd voor zichzelf en dat kon blijkbaar niet in een relatie. Zoals jullie waarschijnlijk begrijpen wil ik haar echt heel graag terug, maar weet niet hoe. Wat moet ik doen om haar terug te krijgen? Reactie infoteur, 01-02-2016

Hi P. uit M., het is een beetje gissen wat er met je vriendin aan de hand is, maar als we de boel analyseren komen we een heel eind. Oorzaken voor gedrag komen boven water als je daarover praat. Kennelijk doen jullie dit niet, of zwaar onvoldoende. Daarbij moet je er rekening mee houden dat je haar nog maar drie maanden kent. In zo'n korte tijd 'ik hou van jou' naar elkaar roepen en denken dat ze met jou een nieuwe toekomst moet beginnen is waarschijnlijk veel te veel gevraagd. De hele relatie ging veel te snel, dus dat ze voorzichtig is, vind ik niet zo gek. Je vertelt helaas niet waarom ze is gescheiden, want dit zou wellicht veelzeggend zijn wat betreft haar gedrag nu. Misschien heeft ze verlatingsangst omdat haar ex haar ook ooit heeft verlaten, waardoor ze nu bang is dat hetzelfde gaat gebeuren. De 'muur' die ze dus om zich heen heeft gebouwd (en die valt m.i. best wel mee), betekent dat ze zich maar liever niet teveel met iemand inlaat, voor het geval het toch weer misgaat. Ze heeft daarbij rekening te houden met haar kinderen. Ik denk dat ze veel om je geeft, maar dat ze veel meer tijd nodig heeft. Loop niet meer zo hard van stapel en zet in op een goede vriendschap. Houdt ze echt van je, dan zal het vroeg of laat niet bij vriendschap blijven. Laat je vriendin het tempo bepalen en pas je aan. Ze wilde immers geen afscheid en wordt al ziek bij de gedachte dat ze je nooit meer zal zien. Loslaten moet je denk ik dus in dat perspectief zien: niet definitief, maar minder druk op de relatie en het meer op zijn beloop laten. Succes, A.
Toen we later in bed lagen vertelde ze me dat ze wel heel veel van me houdt, dat ik een hele leuke vent ben, dat ze me niet kwijt wilde en dat ze wilde dat ik tegen haar aan kwam liggen en vasthield, gewoon lief, maar ook zei ze dat ze niet meer verliefd was en dat er niks meer in zat. Ik vond dat vreemd/teleurstellend omdat ze een paar dagen ervoor nog zei dat ze erover zat te denken om thuis te komen.
ik ben nu echt een wrak want ik hou nog steeds heel veel van haar en ik wil haar terug ik ben nooit gestopt om van haar te houden !!!! en weten dat zij nu ondertussen al meerde malen met die gast heeft afgesproken en dat die kerel mss al bij haar is blijven slapen maakt me echt kapot !!! waarom hij wel en ik ni !! en het ergste is dat ze toegeeft dat haar moeder het nu ook nog ni weet van die gast en dat ze het met een bang hartje volgende week ga vertellen in de hoop dat hij wel aanvaard wordt !!! en dat ze zelf zegt als da ook ni het geval is weet ik dak 2 mensen kwijtben die alles voor mij deden die me graag zagen en wie ik graag zag en da was sigurt( overleden echtgenoot ) en jij schat
Dit is nu de situatie :) Het is een erg moeilijk maand voor me geweest. Ik kan het niet vatten dat we geen koppel meer zijn, en mis hem enorm. Maar besef ook dat er iets moet veranderen moesten we ooit weer samen komen. Zeker nu dat ik hem terug heb gezien, en voel dat hij nog steeds sterke gevoelens voor me heeft is het moeilijk voor me om hem te vergeten. Als ik hem trouwens vraag: "Is er echt niets aan mij of onze relatie dat je tegensteekt, waardoor je twijfelt? Zeg het me gewoon?" Dan zegt hij altijd dat er niets is dat ik anders zou kunnen doen en dat ik voor hem de perfecte vriendin ben. Alleen al het feit dat hij 4 jaar bij mij is gebleven, is volgens hem het grootste bewijs van hoe graag hij me wel ziet. Want bij eender ander meisje was het al véél langer uit geweest.
Hey butterfly... Ik herken heel veel in je verhaal, ik was 7 jaar samen met m'n vrouwtje en hebben zelfs een dochter.. 2 weken geleden ging het stuk en hoe graag ik ook wil is ze het beu en zeg geen toekomst meer te zien in ons. Ik voel me gebroken en zelfs met het ebook lijkt m'n gemoedstand niet te verbeteren. Vraag me ook af dat als er echt heel veel gebeurt is het echt nog kans van slagen heeft. Heb er nooit bedrogen met een ander maar heb er wel op d'r ziel getrapt
×