Hallo, ik heb een relatie gehad van 2 jaar en 2 maanden en het is ondertussen 2.5 maand uit. Mn Ex vriendin heeft pas geleden een nieuwe vriend gekregen en ik en een vriend van me denken dat het waarschijnlijk rebound relatie is. Ik was ook 3.5 week geleden een week op kamp en toen miste ze me opeens en deed ze heel lief enzo op whapp en in het echt ook flirterig naar elkaar en later werd het weer minder op whapp en ze heeft dus sinds 5 dage. Een nieuwe vriend en ik hoorde van haar beste vriendin dat het na 1 dag weer uit ging en toen weer aan. Ik wil haar dus graag terug en hoop dat ze dat bij dr zelf ook gaat inzien. Ik ben 16 en het was een serieuze relatie en zijn niet met ruzie uur elkaar gegaan. Dit is een beetje samengevat hoe het gegaan is enzo. Ik wil ook graag weten hoe ik nog meer kans maak dat ik weer met haar een relatie verder kan de jongen met wie ze nu heeft kent ze ook helemaaal niet lang. Ik heb ook gewoon nog contact met haar maar nu minder want ze is 3 weken op vakantie met haar beste vriendin dus misschien dat ze me dan weer mist heeft u goede tips voor me wat ik nog meer kan doen om haar weer terug te krijgen? Ik hoop dat dit een beetje duidelijk is.
Dan naar het begin. 12.5 jaar geleden elkaar leren kennen, liefde op het eerste gezicht. Veel lol gehad, leuke dingen gedaan en haar altijd als prinses kunnen behandelen. na een goeie 3 jaar kwam de relatie op een punt dat we er beide niet veel meer in zagen. En het meer een vriendschap was als een relatie. En op het moment dat we samen de stekker er uit wilde trekken bleek ze zwanger te zijn. Iets wat niet de reden moet zijn om samen te blijven maar het vuur laaide weer op. We wisten weer waar we voor samen waren en hoezo we gek op elkaar waren geworden. Omdat we beide nog thuis woonde moest er wel hals over kop een huis komen. En na een aantal maanden was het een feit, we gingen samen wonen en 1.5 maand later kwam onze dochter ter wereld. Omdat ik met mijn baan niet kon opbrengen wat nodig was om een gezin te onderhouden ging ik terug in mijn oude werkzaamheden als internationaal chauffeur. Mn vriendin had er gelukkig geen moeite mee dat ik van huis was maar zelf miste ik mijn meiden meer en meer. Daar door zocht ik door de telefoon zo veel mogelijk contact. In die tijd koste dat nog scheppen met geld en ging er makkelijk € 800,- per maand daar aan op. Dat werkte dus ook niet want er bleef niets over van het salaris om als nog rond te komen. Dat leidde er toe dat soms dingen niet betaald konden worden en het nog financieel een zooitje werd. Dan klopte ze aan dat het niet goed ging maar door mijn schaamte dat mij dat overkwam stopte ik mn kop in het zand in plaats van dat ik het oploste. Toch het besluit genomen om weer als kantoor man aan de slag te gaan. Goeie betaalde baan maar de gaten vulde ik er niet mee op en tot op de dag van vandaag kampen we met de lasten daar van. (1 van de punten waar het op spaak is gelopen). Net mijn nieuwe baan en daar kwam kind nummer 2. Schitterend weer iets wat de binding tot elkaar aansterkte. Het huis werd wel te klein en door de schulden en de recessie kwamen we niet tot het punt om ruimer te gaan wonen. Dan maar het beste er van maken in ons kleine 3 kamer flatje. Maar door de stress die de baan met zich droeg was ik uitgeput en futloos. Als zei wilde wandelen, fietsen of iets leuks ondernemen zat ik liever als een zoutzak op de bank uit te puffen. (wederom een punt waar door de liefde weg ebde). Na dat nr 2 een jaar of 2.5 / 3 was wilde ze graag weer gaan werken. Om de ellende op te lossen en ook graag weer wat om handen te hebben ipv heel de dag op de bank te hangen. En ja hoor ze vond een baantje. Niet het meest leuke maar ze was weer bezig. Maar daar kwam verassing nr 3 om de hoek. Wederom zwanger en niet gepland. Maar we maakten er wat van. 2 maanden later in het huwelijksbootje gestapt om het lot te bezegelen. Totaal verliefd en alles was super alleen raakte ze in een burn out door alle stress. En toen 11.5 maand later kwam mijn waarschuwing. Ze zag het niet meer zitten. Haar gevoelens waren weg en ze zag het niet meer zitten. Na intensieve gesprekken met elkaar kwam er uit dat ik meer moest doen. Niet neer ploffen en haar al het werk doen maar mee helpen (zoals het ook hoort, want dat heb ik wel geleerd dan mijn houden echt waardeloos was). Als vanzelfsprekend heb ik mijn schouders er onder gezet en geprobeerd haar in te laten zien dat ik DE man ben en alles voor dr wil doen. Want voor mij is ze nog altijd mijn droom prinses! Maar goed, het mocht niet baten. De klap kwam dus 2.5 maand geleden. Ik kan dus niet zeggen dat ze niet heeft geprobeerd er wat van te maken. Maar ik ben nog stapelgek op die meid en wil niets anders dan door gaan met de ingeslagen weg om haar weer vrolijk, blij en gelukkig te maken. Ze geeft ook wel in diverse gesprekken aan die droom diep van binnen te hebben om als gezin bij elkaar te zijn maar is bang dat ik haar toch weer zal laten vallen en in mijn oude patroon raak. Ik ben er nu voor in therapie. Maar ze wimpelt alles af om niet meer die pijn te hoeven voelen die ik haar heb gedaan. Tot overmaat van ramp zetten haar ouders zich pal achter haar en wijzen mij aan als bron van alle ellende en zeggen tegen haar dat het beter is zo. Ik hoop door te laten zien wat ik kan haar hartje terug te veroveren maar dit maakt het niet makkelijker. Ik ben zo bang dat ik mijn schat kwijt raak en dus ook de kinderen die ik nog maar sporadisch kan zien dalijk.
Ik en mijn ex zijn nu 3 weken uit elkaar. We hadden 3 jaar een relatie. Het eerste jaar ging dat heel goed, wat wil je, we waren verliefd. En eigenlijk het laatste jaar, toen zijn we gaan samenwonen, is het minder geworden. Dit kwam door verschillende factoren, zij werd ziek(reuma) en daarnaast was ik gestart met een eigen bedrijf. Kortom, een lastig verhaal. Wegens drukte, waren toen ook minder echt 'samen'. We kregen vaak ruzie, en praatten dit niet goed uit. Ik ben vrij open en zij erg gesloten, en hierdoor kon ik niet goed haar gevoel begrijpen. Ik wilde het natuurlijk wel, maar het lukte me niet altijd om al haar signalen op te pikken. Tijdens deze stressvolle periode, voelde zij zich niet altijd door mij gesteund. Heeft ze me later verteld in een gesprek dat we hadden. We hadden samen een huis en daar zijn we uitgegaan. Vervolgens was het de druppel dat ik volgens haar niet genoeg had geholpen het huis te ontruimen, ivm werkzaamheden aan mijn bedrijf. Voor mij is het zeker een uitdaging geweest, om naast mijn bedrijf, voldoende steun te kunnen geven. En heeft niet erg meegeholpen dat ze mij niet duidelijk aangaf hoe ze zich hieronder voelde. Ik heb, nadat het uit was, een tijdje geen contact met haar gehad. Het uitgaan heeft ze gedaan via whats app, iets wat ik zeer respectloos vind. Zeker als je drie jaar met iemand gaat, en ze is tenslotte 22 jaar. Zoiets doe je niet. Ze is momenteel in Barcelona met een aantal vriendin om te ontspannen. Ze komt dinsdag terug. En nu heeft ze vanochtend contact met mij gezocht. Ze geeft aan dat ze over me heeft gedroomd en stelt gerichte vragen aan me hoe het mijn bedrijf gaat, en met mijzelf etc. Ik weet niet zo goed wat ik hier van moet denken. Het kan zijn dat ze me mist. Ik heb haar aan het einde vertelt

Ze zit daar nu en ik heb verder nog niks van haar gehoord. ik vraag me af wat kan ik nu het beste doen om haar terug te winnen. Ik wil haar niet kwijt. Ik wil graag een relatie die staat op vertrouwen en dat betekend voor mij ook vertrouwen geven want nooit is er iets geweest wat mij wantrouwen zou moeten hebben gegeven. Ik ben ziekelijk jaloers. Maar ik wil graag dat we nu lekker samen verder kunnen zoals we dat deden. en dan zonder nonstop op elkaars lip te zitten en haar te checken. Wat kan ik het beste doen? Reactie infoteur, 08-06-2012


In de mail gaf ze aan dat ze het een erg mooie en eerlijke brief vond. Ze kan me alleen geen kans meer geven omdat ze me dan aan het lijntje zou houden en we daar beide ongelukkig van zouden worden. Ze heeft altijd van me gehouden en zal me ontzetten missen zei ze maar ze kon niet verder met me. In paniek heb ik haar opgebeld en hebben we een uur gepraat over van alles en nog wat. Ze gaf aan dat ze in maart langzaamaan afstand van me is gaan nemen en zich emotioneel van me heeft afgesloten. Ik heb echt niks aan haar gemerkt. Wel dat ze vaker last had van hoofdpijn enzo, maar of dat er mee te maken had?
Hoi ik moet iedereen eerlijk bekennen dat ik mijn ex best wel mis maar ik pak de draad op met familie en vrienden ook ga ik vaak 4/5 × per week naar de sportschool ook dat doet me erg goed afgelopen zondag maakte ze het nog uit in een parkje bij mij in de buurt we hebben wel gezegd tegen elkaar vrienden te blijven doe ik er goed aan om haar voor een tijdje niet te connecten ? ook al is het pril ik heb er echt minder moeite mee.
In juli zat ze in Spanje en werd t contact langzaam hersteld… 2 weken later vloog ik met mijn 2 kinderen naar Menorca, waar een vriendin van mij al zat. Mijn vriendinnetje wist dit, want het betrof de moeder van een van de beste vriendjes van mijn kinderen en zij zat daar alleen met haar zoon. Helaas is er in die vakantie 1x iets gebeurd en ik heb ook meteen gezegd dat dat nooit meer zal gebeuren… De moeder van mijn oudste zoon hoorde dat ook en was razend. ik heb toen een aantal lieve smsjes gezonden naar haar om de rust te bewaren… Na terugkomst in Nederland heeft de moeder van mijn oudste mij en de kids uit voor een bbq en weer belande ik tussen de lakens… nog dezelfde avond heb ik gezegd dat ik t echt niet zag zitten.
Ik heb in het verleden mijn ex nogal naar behandeld. Hij wou mij gewoon niet meer (had erg veel te verwerken), ik had een depressie en schreef er op los, ik schreef hem dus tonnen brieven. Nu, drie jaar later kwamen we een beetje overeen maar met de kleinste spanning haalt hij die zaken terug naar boven en ik werd geblokkeerd (nu reeds gedeblokkeerd). Zou ik hem gewoon laten zijn tot zijn verjaardag in juni? Of zou ik de hoop beter volledig opgeven?
Hy was altijd zo rustig en herkende hem niet terug vaak zei die ik ben niet goed voor jou , of je verdient beter , of maakte hij het uit met me. Hy heeft mij zelfs zwanger gemaakt wat zijn bedoeling was en later toen t was gebeurd wou die het kind niet Meer , door de stres hb uiteindelijk een miskraam gehad , vaak denkt die ook diep na over alles wat zo ik niet weten hy wou er ook nooit over praten en beet constant nagels.

Ik heb een relatie van 6 jaar gehad waarvan 3 jaar getrouwd heb 3 kinderen met haar . Ik houd zoveel van haar ik kan nie zonder haar. maar in al die jaren was ik nog nie volwassen genoeg deed haar veel verdriet en pijn met andere vrouwen te appen en porno te kijke. Maar ben nog nooit met iemand anders naar bed geweest behalve zij nu zijn we twee en een halve maand uit elkaar en gescheiden. ik voel dat ik aan het verandere bent. We spreken elkaar nog af en toe en zie de kinderen paar keer in de week we praten gwn nog met elkaar. Maar hoe kan ik haar overtuigen dat ik nie meer die persoon bent die haar pijn deed. Wat moet ik doen ik denk elke dag heledag aan haar ik wil haar terug voor altijd wat moet ik doen
Aan de ene kant wil ik dat meisje natuurlijk laten weten dat haar 'scharrel' nog steeds in bed ligt met zijn ex (maar is dit niet kinderachtig?) Aan de andere kant wil ik mijn ex zelf op zijn bek laten gaan en al zijn spullen die hier nog staan bij hem in de tuin smijten. Ik weet niet zo goed meer wat ik moet doen eigenlijk. Het rare is dus, dat mijn intuïtie blijkbaar sterk ontwikkeld is, anders was ik nooit gaan 'bluffen'. Waarom zegt mijn gevoel dan ook nog steeds dat het weer goedkomt tussen ons? Dat spoort toch niet? Het is niet zo dat ik verblind ben door liefde, en kan gewoon nog goed nadenken.
Ik heb in een relatie gezeten van 3,5 jaar het verliep goed met natuurlijk ups en downs.. Totdat de dag kwam dat het uitging.. Het is nu 2 dagen uit. De reden dat het uit is komt in omdat we ‘te verschillend’ zijn en ze geen toekomst ziet met mij.. Ik heb nog contact met haar maar ze zegt dat het niks veranderd.. Ze heeft geen ander. Ik probeer haar te overtuigen dat het niet juist is dat het uit is.. Ik heb geen raad meer wat ik moet doen, misschien dat jullie mij kunnen helpen..?
3 dagen later zijn we opnieuw op reis gegaan, met zijn ouders deze keer. Hij zei eerst dat hij het raar vond, omdat het even niet lekker tussen ons liep, maar hij zei dat ik meemocht. Ik vroeg van waar die switch van gedachten was gekomen en hij zei ‘ik heb gedacht aan onze toekomst, en ik zie het echt wel’. Het gaf me een top gevoel. Op reis met zijn ouders liep alles goed, tot ik nog 1 keer wou beginnen over die slechte dag tussen ons. Ik had dat nooit mogen doen, want hij werd kwaad dat ik er weer over begon. Het is in tranen en discussie geëindigd. Uiteindelijk zei ik dat we echt water bij de wijn moesten doen en hij ging akkoord. Eenmaal terug in België hadden we nog een trouwfeest de dag erna, en op alle onverwachte foto’s ziet hij er heel gelukkig uit… Maar schijn bedriegt dus.
We gaan nu vriendschappelijk wat afspreken (dat heb ik duidelijk benadrukt, ook omdat ze zei dat ik niet moest gaan huilen want dan ging zij ook. En omdat ze zei ja moet niet te pijnlijk voor je zijn), daar zoeken we deze week nog wel even contact over, gewoon simpel drankje op neutrale plek. Mijn intentie is relaxt, zie wel hoe het loopt en ga niks forceren. Haar laten zien dat ze juist alle ruimte krijgt, wat ze ook doet. Alles lekker vrijblijvend en gezellig. Gewoon leuk over komen zonder verwachtingen, en that’s it.
Nadat het 4 maanden uit is geweest wilde hij me terug. In de periode dat het uit was heb ik seks gehad met een ander. Ik twijfelde of ik dit moest vertellen maar heb het toch gedaan. Eerst was het oke en kon hij ermee leven maar toen ik later vertelde dat het onveilig was maar wel ben getest. Wilde hij niets meer met me. Hij zegt dat hij moet nadenken en dat hij het beeld niet uit z’n hoofd krijgt.
aangezien we nu weer ruzie hebben is mijn vader naar zijn deur gegaan en heeft alleen maar informatie over die meiden gevraagd, maar wat ik nu zeker weet ik dat mijn ex bang is voor mijn vader, daarom zoekt hij nu geen contact, hoe kan ik hem nou laten weten dat het nog oke is als we weer contact krijgen, ik durf hem echt niet persoonlijk te benaderen heeft iemand iedeeen?
×