Bedankt voor je raad, ik heb er zeker wat aan en goed over nagedacht. Daarom ook nog geen bericht gestuurd. Inmiddels een half jaar uit en bijna drie maand geen contact meer. Ik vraag me oprecht af of ik t moet willen zoeken. Heb haar zo vreselijk laten schrikken dat ik wel denk dat ze op een gegeven moment de hoop heeft opgegeven in de laatste periode. Misschien had ik in t begin er beter mn best voor moeten doen. Inmiddels heeft alles bij mij wel redelijk zn plekje. Echter voelt t ook nog enorm ergens onaf. Zo onnodig allemaal. Had zo vaak gehoopt ze me de kans gaf om even te praten. Of dat ze zelf die behoefte voelt. Maar vanuit haar gezin weet ik dat ze niet praten, Over niks. Het gebeurde ging uiteindelijk nergens over en dat doet zeer. Het was dom, maar ze over reageerde er wel een beetje op. Na stevige knuffels en zeggen dat ik altijd in haar hart was zei ze als laatste woorden dat ze zielsveel van me hield, terwijl ze huilend de trap afliep. Meegenomen door haar moeder, die wou perse met haar mee, vind t nog steeds idioot. We hebben elkaar nooit meer gesproken.
Hi Eric, je vertelt niet waarom het uit is gegaan dus kan ik er weinig mee. Al wat je beschrijft duidt niet op liefde, wel op bezitsdrang van beide kanten. Als een vrouw wil dat je haar vergeet kun je niet anders dan dat serieus nemen, of het nu waar is of niet. Je moet je dus terugtrekken, niet meer reageren en een lange pauze in acht nemen. Wil je na een half of heel jaar toch echt weten hoe het met haar is, schrijf haar dan vriendschappelijk. Er is dan genoeg tijd verstreken om de hoog opgelopen emoties te zijn vergeten. Ik vermoed dat er teveel is gebeurd voor een blijvend herstel, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Sterkte, A.

De indeling van het huis is nu zo dat de kinderen ten aller tijde in hun eigen bed slapen en wij op toerbeurten bij ze zijn. ik 1 nacht door de weeks en om het weekend. De overige tijd is voor haar. Gister was het dus mijn beurt weer. Ik kwam thuis en ze waren net klaar met eten. Omdat er nog wat gezamenlijke financiele zaken geregeld moesten worden zouden we die gaan doen als de kids op bed lagen. Om niet te veel op haar lip te zitten besloot ik vast de vaat te gaan doen. toen ik bijna klaar was kwam ze helpen met afdrogen. We wisselden geen woord. Zij was nog bezig met drogen en ik ging de kinderen onder de douche zetten. En toen ik daar mee klaar was hebben we ze samen op bed gelegd. Samen achter de computer gedoken om de zaken te doen. Daarmee klaar besloot ik even een sigaret te gaan roken op het balkon. Ze kwam mee daar stonden we dan. Ze gaf me een compliment hoe ik onverstoorbaar mijn "taken" had gedaan en met de kinderen om ging. Ik zei dat dit inmiddels mijn normale gang van zaken was als ik thuis was. Ze sprak uit dat ze graag jaren eerder had gezien dat ik er zo mee om was gegaan. En ik zei dat ze daar gelijk in had maar dat ik het verleden niet kon herstellen alleen de toekomst kon bieden. Ik zag hoe ze slikte en ze zei dat het waar was maar niet wist of ze het wel kon. Dus ik kan nu alleen hopen dat inderdaad mijn arbeid word beloond maar wil me zelf niet gek maken met hoop. Ik ga dus zo door en hoop haar te kunnen overtuigen van mijn wil en kunnen om samen gelukkig te worden.


Ik zie nu pas dat dit een heel lang verhaal is (sorry daarvoor) maar dan hebben jullie een beter beeld van de situatie. Wat ik van plan ben is om het contact zo lang mogelijk uit te stellen, liefst een maand zodat ik zelf ook wat kan bekoelen en dan haar gewoon opzoek in de winkel en gewoon onschuldig vraag hoe het met haar gaat en het gewoon niet meer heb over wat er is gebeurd. U snapt natuurlijk wel dat ik helemaal in de war ben, want alle tekenen wezen erop dat we het meer dan leuk hadden met elkaar. Mijn vraag aan jullie is, wat is jullie mening hierover, wat zouden jullie in zo'n situatie doen? Graag geen antwoorden als in 'laat haar gaan/zitten, ga verder met je leven etc.", want ik weet dat die optie er is, maar daar kies ik niet voor; ik kies voor haar.


Toen de vriend van je vriendin wegging had ze zich ingesteld op het feit dat ze elkaar 2 maanden niet zouden zien, vandaar dat de eerste maand niet zo moeilijk was, pas bij de tweede maand en doordat de dag dat hij terug zou komen steeds dichterbij kwam,werd het verlangen weer groter. Bij mij zou dit zo werken in ieder geval. Verder is het allemaal heel persoonlijk en zal je de een eerder missen dan de ander. En dan heb je er ook nog, die je kan missen als kiespijn :)

Onze afspraak was leuk, gezellig en vertrouwd, ik had eigenlijk verwacht dat er veel spanning zou zijn maar dat was niet het geval. Wat mij ook opviel dat hij mij meerdere prive zaken toevertrouwde. Hij vroeg mij ook meer details naar mijn vakantie, toen ik de steden had verteld vroeg hij wel wat moet je daar dan en wat ga je daar doen? Hij vind het volgens mij maar niks dat ik daarheen ga :)

Heel confronterend, al ben ik blij dat ik besef wat er scheelt na dit gelezen te hebben. Ik heb bindingsangst, dat is overduidelijk voor mij nu. Ik zit opnieuw in het stadium van afstoten, weglopen, problemen zoeken. En na al een paar korte relaties gehad te hebben, is het patroon altijd hetzelfde. In het begin alles goed, bij een 3-tal maanden komt die bindingsangst als een storm over mij en de relatie razen. Nu dus ook. Maar ik erken wat ik heb, wil erover praten met mijn partner en proberen, stap voor stap, een duurzame relatie uit te bouwen. Ik ben me er bewust van dat het niet makkelijk zal zijn. Ik ben, sedert mijn scheiding, nu 10 jaar geleden (vertrouwen helemaal geschonden door ontrouw partner) al heel de tijd op de sukkel wat relaties betreft. Ik zou zo graag weer gewoon het alledaagse geluk willen vinden bij iemand. Ik hoop dat het me deze keer zal lukken. Bedankt voor de heldere uitleg over dit niet te onderschatten probleem. Mvg, Christine
Ik had 4 jaar een relatie met een jongen, en sinds 1 maand is het gedaan. Ik ben pas afgestudeerd en 23 jaar, hij werkt al en is 25. Ik heb ons altijd een geweldig koppel gevonden. We kunnen goed met elkaar praten, respecteren elkaar en hebben dezelfde interesses. Zelf na 4 jaar vond ik onze relatie nog steeds spannend, en had ik nog steeds momenten dat ik vlinders in men buik kreeg van hem. Men ex is wel altijd iemand geweest die zijn ruimte nodig heeft. Dit is de reden waarom zijn vorige relatie is stuk gelopen. Met mij had hij dan wel zijn match hierin gevonden. Ik ben niet het type meisje dat haar vriend elke dag absoluut moet zien/horen en zich volledig aan hem vastklampt. Voor hem was het dus een verademing om een vriendin te hebben dat hem vrijheid gaf. Hij heeft altijd gezegd dat hem dit enorm waardeert in mij.

Besef dat bindingsangst juist voortkomt uit angst voor verlies van liefde. Angst die is ontstaan door een pijnlijk verlies in het verleden waar je je misschien niet eens bewust van bent. Waar je onbewust een patroon op hebt ontwikkeld om die pijn nooit meer te hoeven voelen. Dat overlevingspatroon heeft je ooit geholpen, maar werkt nu averechts, want het maakt dat je afstand creëert en de ander niet dichtbij laat komen. Waardoor je gefrustreerd raakt en er maar niet in slaagt om te ontvangen waar je in wezen zo naar verlangt: liefde en intimiteit.

Anderhalve week geleden heeft mijn vriendin het uitgemaakt. Dit kwam voor mij als een grote verrassing omdat ze nooit wat heeft laten merken. Maandag is het uitgegaan, het weekend hebben we nog leuke dingen gedaan en deed ze heel normaal en verliefd tegen me. Nu zei ze dat ze rust wilt. Tijd voor haarzelf, het was ook wel zo dat we elkaar 5 à 6 dagen zagen. Onze relatie begon 2 jaar geleden. Alles ging heel goed alleen had zij nog contact met haar ex, zelf had ik dit nooit meegemaakt. Contact met mijn ex. Ik werd hierdoor onzeker, gevoel van waarom contact, vind ze hem nog steeds leuk. Dat terwijl ze met mij was en juist bij mij wou zijn. Deze onzekerheid is er langzaam bij mij ingeslopen en er nooit uitgegaan. Door bijna alles kreeg ik dat gevoel van angst, als ze uitging, haar ex belde, we ruzie hadden en dat ze het uit zou maken. Dit heeft een hele lang tijd geduurd voordat ik het onder controle had. De laatste 8 maanden ging het steeds beter en beter, ik was zo met mezelf bezig voor ons. Ik ben op mezelf gaan wonen, hebben samen alles uitgezocht van stoelen tot kleine details. Dit omdat ze altijd zei ik wil samenwonen op termijn. Van samenwonen is het er niet van gekomen. Ik begon aan een nieuwe opleiding, hele dagen sporten. 's Avonds kapot en moe, vond fijn dat ze er was maar dat was het ook wel. We raakten beetje in een sleur, veel zien, weinig spanning. Weinig leuke dingen doen samen. Op een dag hoorde ik dat ze een jongen had ontmoet, ze vond de aandacht die ze van hem kreeg wel leuk. En wou er ook op ingaan om langs te komen. Totdat ze wakker werd en dacht nee dit kan ik niet, Erwin is mijn vriend. Er ontbreekt iets bij ons, ze is geen prater maar meer iemand die alles opkropt en eruit knalt. Ik heb haar betrapt op het contact, kreeg weer hertelde gevoel van angst. Ze voelde zich betrapt en heeft het daarna uitgemaakt. Ze vond/vind dat we elkaar geen vrijheid gaven, de spanning was weg. Ik geef haar daar ook gelijk in. Dit geeft natuurlijk geen reden om met anderen af te spreken. Ik haar dit vergeven. Ze hebben nu ook geen contact meer. Wij wel, we sms'en en zien mekaar af en toe in de trein. Afgelopen vrijdag stond ze voor me deur om naar de nieuwe badkamer te kijken. Ze vond het fijn bij me te zijn en we hebben gezoend. Zij wou zelfs meer, maar ik niet, emotioneel was ik een wrak, krabbel nu langzaam weer terug naar de oude ik. Maar ik ben van mening dat onze relatie helemaal niet te einde hoeft te zijn, elkaar wat meer vrijheid geven dat is de oplossing. Ze is nog steeds gek op me, dat merk ik aan d'r. Ze zit telkens aan me en geeft me kusjes. Ik zie haar lach en haar ogen, die zijn hetzelfde als toen ons ons was. Ik wil haar super graag terug, ze wilt ook afspreken. Samen leuke dingen doen. Gewoon 1 à 2 keer per week en dan kijken hoe het gaat. Nu komt mijn vraag, wat moet ik doen? Ik wil geen ander meisje, ik wil haar. Ben super gek op d'r, en hou ontzettend veel van d'r.
we hebben daarna meer en meer met elkaar begingen afspreken en begongen elkaar op regelmatige basis te zien ! en ja er is tussen ons een relatie ontstaan ! we voelden ons beiden heel goe bij elkaar mijn 2 kids en zij en haar kind alles klikte alles was goe ! toen heeft ze het nieuws dolgelukkig aan haar moeder en grootmoeder ( 2mensen die altijd in haar omtrek zijn ) verteld waar ze direkt het antwoord kreeg over mijn dood lijk !!!!!!!!!! zowel van haar moeder als grootmoeder ! we hebben daar geen gehoor aan gegeven en hebben gekozen om voor elkaar te kiezen ! we hebben 1 jaar samen echt gelukkig geweest maar door aanhoudende ruzie met mama en bon en op den duur alles zowa begingen doen en regelen dat ze het nimeer wisten begongen wij ook minder bij elkaar te zijn ! toen is onze relatie stuk gelopen omdat ik bij haar wou zijn maar ik altijd maar pas kon wanneer zij zeker was dat mama of de bonne het niet teweten zouden komen om weer maar is ruzie te vermeiden ! na een 3-4 tal maanden kreeg ik tel van haar en zegde ze dat ze me miste ook als vriend en of we elkaar ni gewoon opnieuw konden zien ! en ja da is gebeurd ! we hebben toen heel veel geklapt en kwamen uiteindelijk tot het besluit dat we meer wouden zijn als alleen vrienden ! maar dat we wisten dat ik zoiszo nooit aanvaard zou worden en als we samen zouden zen die mensen het opnieuw ni mochten weten maar we vonden allebei dat we dat zouden aankunnen ! nu deze week na een 3 tal weken van elkaar steeds met stomme uitvluchten langs haar kant (sorry ik ben ziek , sorry maar kben echt moe , sorry maar kheb vrienden uitgenodigd , sorry maar ben plots echt misselijk geworden enz enz) heb ik men stoute schoene aangetrokken en ben zonder ze het wist naar haar gereden om haar te verrassen ! daar toegekomen staat er een auto op haar oprit die ik niet kende! ik heb haar toen gebeld met het smoesje dak onderweg was naar haar waarop zij antwoorde sorry schatje maar ik lig al in men bed ! toen ik haar verteld dat ik voor haar deur stond en de auto dus zag staan viel ze plots stil ! toen vroeg ik wie het was en of het een andere man was ! waarop ze zij nee tis een vriendin maar kleg het je morgen wel uit ! de ochtend nadien stuurde ze me een bericht dat ze aan mij geen uitleg hoefde te geven en ze nog altijd uitnodigde wie ze wou ! enkele uren nadien beld ze me op en zegt het was een vriendin die thuis problemen had en ik kon dat toch moeilijk tegen jou zeggen waar zij bijzat ! een uur later stuurd ze me dan dit bericht !!! je had gelijk de auto die je hebt gezien was van een andere man ! ik heb iemand leren kennen en het klikt wel sorry dat ik jou pijn doe echt sorry het is me gewoon overkomen het was echt ni gepland !
De dagen erna bleef het contact heel oppervlakkig, ik had het idee dat ze was geschrokken van mijn 'bekentenis'. Ik wou haar wel weer zien, aangezien mijn gevoelens sterker zijn geworden en ik stuurde mijn vrije dagen op (ik werk ondertussen 5 dagen in de week en zij ook ongeveer), zodat we misschien iets zouden kunnen plannen. Het duurde erg lang voordat ik hier een antwoord op kreeg, maar uiteindelijk; ze vond dit heel raar en zei dat dat heel beklemmend overkwam, terwijl ze juist zo gesteld is op haar vrijheid.

in 2007 kreeg ik een relatie met de vrouw die ik al jaren ken. in 2009 zijn we gaan samenwonen… omdat het fijn was om samen te zijn en een gezin te vormen met haar dochtertje uit een eerdere relatie. tijdens die periode de nodige problemen gehad, m aar eigenlijk was er niets wat we niet aan konden. nou was mijn ex wel iemand met een gebruiksaanwijziging. maar ze was bovenal een goede moeder en een vrouw die echt goed voor haar man zorgden. toen we eenmaal gingen samenwonen, nam haar jaloerse gedrag de overhand. kon niet de deur uit of ik kreeg alweer een smsje met de meest leuke verwensingen naar me hoofd. ook kregen we steeds meer ruzies over alles en niks. toen heb ik 2010 maar besloten om een punt achter de relatie te zetten. veel discussies en veel tranen later. zijn we toch in goede harmonie uit elkaar gegaan.
Toch blijft hij zeggen dat hij van me houdt. En dat onze relatie stuk is gegaan door mijn gedrag, niet door het ontbreken van gevoelens of 'houden van'. Ik vind het zo typisch dat hij (wederom) tot 3 keer toe zei: over een paar maanden spreken we wat af en dan kijken we wel hoe het gaat. Hij herhaalde zijn zinnen van afgelopen zaterdag en zei alweer dat hij hoopt dat het weer goed komt op de langere termijn en dat hij dat niet zegt om mij aan het lijntje te houden. Hij wil dat ik zo goed doorga als dat ik nu bezig ben (en ik voel me al zóveel beter :)
Hallo, 13 februari heeft mijn ex onze relatie beëindigt na bijna samen zijn van 2 jaar en week later zag ik dat hij een ander had. Ik heb hier zoveel verdriet van, want wil hem terug. Heb nog wel contact met hem en hij komt af en toe langs, vorige week zaterdag zaten we samen en nog een vriend beetje wat drinken en muziek luisteren en op een gegeven moment ging hij steeds in mijn zij prikken en dubbelzinnige opmerkingen maken. Later op de avond hebben we het gedaan. Het was heel fijn en dag erna vroeg ik aan hem waarom hij het wou omdat hij die andere vriendin had maar daar kon hij geen antwoord opgeven (misschien erg stom van mezelf ). Pas vroeg hij ook of ik een ander had en als ik dat had moest oppassen dat ik niet word pijn gedaan en gister op msn wou ik praten, maar hij zei truste. Dacht dat hij boos was en even later stond hij op offline en vroeg hoe het met me ging. Ik zei je ging toch slapen en hij zei ja wou graag weten hoe het met je ging, hij kan ook best jaloers overkomen. Wat moet ik hier nou van denken? Ik wil hem zo graag terug, maar hij zeg dat hij nu met die ander is, maar hij wil toch nog dingen van me weten en dan dat hij met me naar bed wou. Help me! Reactie infoteur, 23-04-2012
Op zaterdag 27 oktober kreeg ik geheel onverwachts bloemen bezorgd van mijn ex en 's avonds was hij zoals gewoonlijk bij me. Die nacht kwam bij hem de twijfel naar boven en zei hij dat hij er niks van snapte "Je bent een leuk, lieve, zorgzame meid, maar waarom twijfel ik dan aan ons, misschien ben ik wel bang dat het misgaat tussen ons" Ik vertelde hem dat je nooit de garantie hebt dat iets goed blijft gaan zo lang je er niet aan blijft werken om het goed te houden.
Uiteindelijk willen alle mannen seks. Sommige zijn puur uit op seks en sommige niet, maar uiteindelijk is seks heel belangrijk voor een man. Hij haalt een groot deel van zijn identiteit en zelfvertrouwen namelijk uit seks: Het feit dat hij in staat is om een vrouw geweldige seks te geven. Daardoor voelt hij zich meer man en vervolgens zelfverzekerder. Maar dat is niet het enige. Hij wil eigenlijk fantastische seks van een vrouw die een echte verovering is. En blijft! Het spelletje om hem te laten wachten op de seks kun je spelen, maar als je het ziet als een ‘ruil’ (commitment in ruil voor seks) dan zie je seks dus eigenlijk als betaalmiddel.
Ik weet dat we jong zijn en dat er nog veel moet aankomen maar ik zie haar echt nog graag, voor mij is ze nog de ware. Ik wil ze dus wel terug (dat weet ze) ondanks alles wat er is gebeurd. Ik ben redelijk vergevend voor haar. Ik wil dit omdat we wel bezig waren met onze toekomst en omdat alles wel goed zat op dat vlak. Ik ben bezig met mezelf te herstellen, dat is belangrijk. Ik heb wel al het contact geblokkeerd, alleen zij kan mij bereiken. Ik ben soms hard geweest met uitspraken in wat ze me heeft aangedaan maar nooit uitgescholden of kwetsend! Ik heb heel diep gezeten en wil hier echt uit.

Ik ben een professionele spell caster, gespecialiseerd in alle gebieden van liefde, geld, macht, succes, ziekte, geluk en hekserij. Ik kan je helpen om een ??oplossing voor je probleem te krijgen of wens dat je zou kunnen hebben. Ik heb meer dan 60 jaar ervaring in de Spellcasting / Spirituele Heling. In de loop der jaren heb ik gewerkt voor duizenden klanten in meer dan 25 landen over de hele wereld, wat een bewijs is van het succes dat ik elke dag bereik. Heb je liefdesproblemen / problemen die je moet oplossen? Ik heb een verscheidenheid aan spreuken die je leven voor altijd zullen veranderen. Ben je een geliefde verloren? Ben je verliefd op iemand die niet om je geeft? Belooft iemand je iets en weigert hij je te geven na het verzamelen van je geld? email me nu en ik zal mijn krachten gebruiken om je dromen waar te maken. Heb je het moeilijk om rond te komen? Ondergaat u een financi�le crisis en kunt u niet al uw rekeningen betalen? Ik zal je helpen door een van mijn veelgevraagde geldspellen te casten. Ik kan je helpen je inkomen te vergroten, te landen, de baan die je zoekt, je te helpen succes te behalen op veel gebieden, je geluk te verbeteren en nog veel meer ... Leef je in constante angst? Heb je een beschermende spreuk nodig? e-mail me nu en ik zal u een zeer krachtige bescherming geven die u en uw geliefden tegen kwaad zal beschermen. Wacht niet tot het te laat is. Ik kan je helpen


de break: We hadden rond donderdag een soort van discussie in sms. Wel… ik maakte mij kwaad en heb hem een zeer kwade sms gezonden en toen mijn gsm uitgelegd. Deze ruzie ging erover dat ik mij een beetje achtergesteld voelde ten opzichte van zijn beste vriendin. Maar goed, ik was er dus van overtuigd dat hij wel terug zou sms’en en mij zou beginnen missen. Niet dus… Ik had graag excuses verkregen maar het eindigde ermee dat ik dus maar zaterdagavond mijn excuses aanbood ( via sms, aangezien we elkaar niet zagen). Alleen reageerde hij dus zondagochtend op Facebook, dat hij niet dacht dat die goedmaking er zou komen, want hij voelde niet meer hetzelfde voor mij als vroeger. Kort samengevat, ik heb vast enkele verschrikkelijke verkeerde dingen gezegd maar tegen de zondagavond hadden we afgesproken dat we gingen praten ( face to face). Het is alleen dus zo ver gekomen dat mijn beste vriendin mij vergezelde ( uit voorzorg omdat ik anders vast drama ging maken op straat) en dat er een gemeenschappelijke vriend blijkbaar ook bij was. Want die waren bij elkaar op de trein komen te zitten, en dus was die ook ter plaatse. Zaten we daar met 4 man om een relatie uit te praten. Uiteindelijk bleek dat mijn lief dus al zijn keuze gemaakt had. Hij zag mij niet meer graag, had geen gevoelens voor mij ( volgens mij zijn die dus op de seconde of zo verdwenen, want ik kreeg geen enkele hints) en zei dus dat het gedaan was. Ik heb hem zitten smeken, nog wat zitten foeteren en zo verder. Ik wilde nog een kans, maar hij wilde die niet geven, want dat werkte toch niet. Dat had hij namelijk al in zijn verleden meegemaakt. Kreeg ik meteen een verhaal van zijn ex er bovenop. Geweldig. Gelukkig dus voor mij zijn we tot de compromis gekomen dat ik 3 weken pauze heb ( we maken geen contact in tussetijd) om te wennen aan het idee ( wat belachelijk klinkt). Ik wilde eigenlijk bereiken dat hij zijn keuze nog eens zou overdenken, maar volgens hem spreken we dus binnen 3 weken af om het gewoon officieel gedaan te maken.

Maar wat voelde jij je verraden toen je eindelijk achter de waarheid kwam. Terwijl jij in een wereld leefde waarin je partner compleet aan jou toegewijd was en je stiekem de trouwklokken al hoorde luiden, lag jouw (ex-)partner te rollebollen in het bed van een ander. Je bent verdoofd, verward en zwaargekwetst. Maar tegelijkertijd wakkert er ook een vuur van woede; je wilt je ex zien branden.


natuurlijk heeft het tijd gekost omdat we al zo lang samen waren. Hij zit in je systeem. In de heftige periode daar na is mijn vader heel ziek geworden en zijn er veel vervelende dingen op mijn pad gekomen waardoor ik tegen een burn-out aan zat. tot ik een paar maanden geleden iemand leerde kennen. Ja misschien ging het ineens heel snel nadat ik mij open durfde te stellen. En ik heb getwijfeld en was bang. Het al gehele vertrouwen in mannen compleet verdwenen. Maar toch heb ik hem binnen gelaten in mijn hart. Misschien wel te snel maar ineens had het leven weer kleur.hij maakte me zo gelukkig. Dingen die je voor je toekomst plant leken ineens binnen handbereik en daar waren we het samen over eens. En ineens twee weken geleden stond hij voor mijn neus om me te vertellen dat hij t niet meer zag zitten. Was ineens niet meer verliefd. (Als dat al de echte rede is geweest) Even dacht ik ga maar ik sla me hier ook wel doorheen. Maar dat is niet zo. Van buiten lach ik en ben ik sterk! Maar van binnen huil ik. Wil ik m terug! Hoe kan iemand na zo’n korte tijd sl zo diep zitten? Ik weet dat ik niet moet vasthouden aan de hoop dat hij zich bedenkt. Moet ik dat eigenlijk wel willen. Maar ik geloof niet dat ik ooit nog iemand kan vertrouwen. Dat ik opnieuw iemand toe durf te laten.
Hi Sonja, zoals je begrijpt is het voor mij niet goed mogelijk om adviezen te geven als eerdere adviezen in de wind worden geslagen. Het hoofdadvies luidt: Afstand houden. Het schamele resultaat van de tegenovergestelde aanpak zie je herhaaldelijk: je ex heeft de touwtjes in handen, maar je hebt haar niet terug zoals jij wilt. En was het dan dat je enkel ingaat op haar voorstellen, maar het is zelfs een graad erger omdat je zelf ook initiatieven neemt en haar uitnodigt voor van alles en nog wat. Ik heb ook geadviseerd je agenda - althans voor je ex - propvol te houden, zodat je zult overkomen als iemand die helemaal geen tijd heeft om zich met een ex bezig te houden. Helaas laat je je ex juist weten dat er genoeg ruimte is in je agenda. Als gevolg van een 'test' zoals je zegt, maar dan wel eentje waar je niets aan hebt. Pak die ex toch eens keihard aan! Groetjes, A.

Na een relatie van ongeveer 2,5 jaar is mijn relatie op de klippen gelopen. Ik had een domme fout gemaakt door via messenger een ‘gewaagd’ gesprek aan te knopen met een ander mesije. Mijn nu exvriendin is dit te weten gekomen en heeft mij laten zitten. Het is niet de eerste keer dat we zwaar ruzie hebben, maar tot nu toe hebben we ons altijd overal doorheen geslagen. Ik mis haar en wil haar enorm graag terug bij me hebben. Tot vorige week vrijdag hadden we zo goed als dagelijks contact, maar plots is ze omgeslagen en weigert ze met me te spreken, ze negeert men berichten en heeft me zelfs geblokkeerd op messenger. Ik ben ten einde raad. Is er nog een kans dat ze terugkomt of ben ik haar definitief kwijt?? Dank je voor je tijd
Tevens is er een jongen, wat ooit een scharrel was, die ook weer achter haar aan loopt hier ben ik met toeval achter gekomen. Wat ik wel weet is dat het totaal geen type voor haar is. Maar dat ga ik haar niet vertellen. Ook weet ik dat hij erg jaloers kan reageren, namelijk toen wij net een relatie hadden vroeg hij aan mijn (ex)vriendin als ik niet jaloers was als hij met haar praatte.
De afstand die je creëert, ontgaat de ander natuurlijk niet. Die voelt zich daardoor ook teleurgesteld of afgewezen, en kan zich daardoor ook gaan terugtrekken. Wat jou vervolgens weer bevestigt in de overtuiging dat je er goed aan hebt gedaan om je niet kwetsbaar op te stellen. En zo beland je in een vicieuze cirkel waarin je verlangt naar verbondenheid, maar uit angst voor afwijzing afstand houdt en steeds meer uit elkaar drijft.
We woonden nog niet helemaal samen maar voor zo'n 4 dagen per week. In het gesprek gaf ze dus mijn tekortkomingen aan. Ook zei ze dat we het in maart er ook over gehad hebben en ze mij een kans gegeven heeft (maar dit heb ik onbewust niet zo ervaren anders was ik er keihard mee aan de slag gegaan). Ik vroeg haar wat ze nu wilde en dat wist ze niet. Na een tijdje gaf ze toch aan dat ze vanaf haar kant de relatie wilde verbreken. Ik heb hier in meegestemd.
Hi G., zijn familie voelt heus wel aan dat er met je ex iets aan de knikker is. Jou treft geen blaam. Ze waren misschien al blij dat hij bij jou een vleugje vastigheid had, maar hij bakte er helemaal niets van. Je kunt niet gaan wachten totdat een man zijn overmatig wispelturige karakter op orde heeft, want dat zal nooit gebeuren. Nu doorzetten, en je komt er straks beter uit. Groetjes, A.
Mn broek zakte af, ze zat er naast.Kan r begrijpen, ook haar keus., Maar dat had ik je al eerder geschreven. Voelde me met al die mensen gedwongen een verklaring af te geven die ik niet had. Heb t maar gegooid op ‘vroeger’. Dom. na ontvangst van die brief gevraagd of we konden praten en die uitnodiging op onze speciale dag voorgesteld, omdat ik r graag wou zien, Ze sloeg m af en bood aan wel een keer af te willen spreken als ik dat nodig had om door te gaan maar verder voorlopig dan geen contact wou, Ik denk dat dit voor haar achteraf wel een escape was om toch elkaar te zien onder het voor haar ‘correcte’ label. Toen niet gedaan en gezegd dat ik de keus respecteerde, . Paar dagen later alsnog gevraagd of dat kon onder mom van haar idee. (slap ja, ik weet t, wou het zo graag uitpraten) Schreef ze terug dat ze had nagedacht en t niet op dat moment kon. En contact voorlopig niet goed leek. Dit was eind dec. Ondanks dat je t afraadde heb ik enkele weken later toch een brief gestuurd. Een soort klaar de lucht deel twee. Immers we hadden elkaar niet meer gesproken. En dat was verstikkend. Heb verteld dat ze bepaalde dingen niet zo hoefde te zien en dat ik eraan werkte en graag een streep onder het gebeurde te zetten voor dat moment omdat er al genoeg over gezegd en vooral gezwegen was. Verteld hoe het met me ging. Dat was fout denk ik, toch bewijzen. Het niet rechtzetten doet zeer, maar Inmiddels heb ik de klap en de paar zaken die er waren wel verwerkt cq opgelost en ik denk door dit gebeurde zeker versneld is. Verder aangegeven hoe ik een toekomst zag, met haar en dat die zonder haar er dan iets anders uit zou zien. En dat ik vertrouwen had. Geen reactie helaas. Heb toen besloten het ook maar af te sluiten bijna drie maand terug, hoe graag ik dat ook niet wou.
ik had en lesbische relatie van jaren waarvan 8j getrouwd zien 2maand is ze weg omdat de kinderen die ze had tevoren haar chanteerde dat ze niet meer in contact wilden komen met haar als ze me terug nam omdat die hun mama niet respecteerde en dat kon niet vond ik als moeder koos ze voor haar kids maar ik kan het moeilyk vergeten omdat ze nog geen 2 maand had en tot by kerst me nog steeds zei van dat ze van me hield en dan opeens verbrak ze het contact ik weet niet wat ik denken moet ik weet dat ze me nochtans graag zag maar ik twyfel nu want dan had ze niet zo gereageerd wie weet wat raad ik ga kapot op deze maniet al haar kleren alles adres en al is nog by my
Op welk punt het mis ging, kun jij zelf het beste beoordelen. Zoals je schreef vond ze dat je te weinig moeite voor haar deed, maar zo'n opmerking is weinig concreet als een relatie eenmaal vaste grond heeft. Laatst op de bank vond ze kennelijk dat je wel weer moeite had gedaan, namelijk pogingen om haar terug te krijgen, wat ze 'beloonde' door te zoenen. Het is goed dat je wederom een pauze hebt ingelast maar deze hoeft in dit geval niet zeer lang te duren. Vraag na een aantal weken eens hoe ze zich voelt en je hebt alleen al met die zin veel gewonnen. Vrouwen zijn er gek op om over gevoelens te praten, ook al begin jij misschien al te geeuwen bij dat onderwerp ;). Het gaat erom dat ze straks als jullie praten haar ei kwijt kan, zodat er niets meer tussen jullie in staat dat later weer in negatieve zin opborrelt. Met een schone lei en 'zand erover' is er nog heel veel mogelijk. Hopelijk kan ze die volwassenheid opbrengen en blijft ze niet steken in het herhaaldelijk afdwingen van een breuk omdat mevrouw geen aandacht krijgt… ;D. Succes, A.
Wat jij dient te doen is gewoon je eigen plan trekken. Wil je meteen de eerste avond met hem naar bed, doe dat dan. Wil je hem pas na een tijdje, doe dat dan. Zolang er maar wat te jagen blijft voor hem. Ik zei eerder dan een man liever fantastische seks heeft dan ‘vanille seks’ (middelmatige seks) bijvoorbeeld. Wat maakt het verschil? Jouw overgave! Dus maak het duidelijk dat jouw overgave verdient moet worden…

Door mijn gezeik(smsen naar anderen, niet naar mij, bellen met anderen, niet met mij, klussen bij anderen hier niet, niet hier slapen enz. Wonen 8 maanden apart.Ik met onze 3 kinderen en hij alleen. Eerste maanden vaak daar geslapen. Hi nooit hier. Nu is hij hard en zegt nee op dit moment zie ik het nooit meer goed komen. Wat moet ik hiermee? Hij is nu nog zekerder van zijn zaak zegt hij. Reactie infoteur, 07-05-2012
Ik denk dat ik toch nog wat ondersteuning kan gebruiken. Afgelopen zondag heb ik een reactie op mijn 'excuus-mail' van mijn ex-schoonvader gekregen. Echt super aardig en dat had ik niet verwacht! Jammer was wel dat hij zei 'dat er genoeg leuke mannen zijn', want dat wil ik natuurlijk helemaal niet horen. Hij vond het zelf jammer dat de relatie stuk is gelopen en had me graag als schoondochter willen houden.

Want heb gelezen bij borderline mensen gaat het vaak snel over en hebben ze snel weer terug een nieuwe prins op het witte paard gevonden. Bij mijn zal het inderdaad langer duren want ik was de geen zonder die ziekte. Maar goed heb totaal geen contact meer met haar dat heeft zo wel weer een goed teken. Want haar telefoon had ik als een geschenk gedaan en dat heb ik haar ook afgenomen. Het is en blijft mijn gebaar was toen echt boos en heb er ook echt oprecht spijt van en dat kan ik haar nooit meer laten weten.
zij was het meisje van iemand die ik kende ! zij zijn getrouwd hebben samen een kindje gekregen ze waren echt gelukkig ! ik had hun belooft om ze is te komen bezoeken na de geboorte van hun zoontje ! op een dag loop ik hun tegen het lijf en we spreken af om op het einde van die week met elkaar af te spreken ! 2 dagen later ontvang ik het nieuws dat hij plots is gestorven door een hartaderbreuk ! hij was 24 jaar oud

Als ik je verhaal lees is mijn idee dat deze man niet uit is op een relatie. Hij vindt je duidelijk leuk en aantrekkelijk, maar is niet van plan om een serieuze relatie met je te beginnen. Als dat wel is wat jij wilt, pas dan op dat je je niet aan het lijntje laat houden. Sommige mannen zijn charmeurs en kunnen best meerder vrouwen tegelijk leuk vinden. Een manier om er achter te komen of hij echt geïnteresseerd is, om alle initiatieven van zijn kant te laten komen. Dus zelf geen contact meer te zoeken. Kijken wat hij dan doet. Belangrijk is ook wat je intuïtie zegt. Vaak weet je het antwoord zelf dan al.
Wat ik mezelf nu afvraag. Misschien dat u daar wat meer duidelijkheid in kunt verschaffen, want ik ben daar toch wel nieuwsgierig naar. Wat voor iemand zoekt zij nu in een relatie? Iemand die altijd en alleen voor haar klaar staat en haar overlaadt met aandacht, zodat haar eigen leven op de eerste plaatst komt te staan en die van haar partner op de tweede plaats? Een partner die niet meer zijn eigen leven mag leiden, maar alleen het leven wat zij wenselijk acht. Is dat waar ze naar opzoek is en denkt gelukkig van te worden?
Ik heb een fantastische relatie met een fantastische vrouw gehad van (slechts) 5 maanden (4.10.2017 – 4.03.2018) maar met de zekerheid voor een relatie voor het leven met zelfs trouwplannen. We zijn in die korte tijd 3X 2dagen uit elkaar geweest, omdat we beide moeilijke maar mooie mensen zijn, en telkens zonder probleem weer bij mekaar gekomen, ik als man met haar toelating in haar huis. Ik heb haar toevallig aangesproken om de weg te vragen zonder bijbedoelingen, ZIJ heeft mij gevraagd om iets te drinken waarop ik ben ingegaan gelukkig. De volgende dag heb ik haar opgebeld om te vragen of ik haar mocht zien bij haar thuis. ZIJ zei direct ‘ja’. Daarna ben ik bij haar gebleven en heeft ZIJ alle initiatief genomen (ook de sex). Alles was perfect samen, ondanks onze moeilijke karakters. Wat is er nu fout gegaan? Ik heb op een zeker moment gezegd dat ze mentaal ziek is wegens haar psychiatrisch verleden, waar zij niets aan kan doen en ik kan aanvaarden, en sindsdien is ze volledig dichtgeklapt in haar zelf, heeft mij volledig verwaarloosd, waardoor ik boos was en ben uitgevallen tegen haar. Ik heb mijn oprechte excuses aangeboden, zij heeft die aanvaard maar toen ik haar verschillende keren heb uitgenodigd om gezellig samen te zijn en om het weer goed te maken heeft ze nooit gereageerd. Haar karakter is nogal eigenzinnig, koppig en trots en als ze zegt nee is het meestal nee. Zij is 62 jaar, ik ben 56 jaar en we zien mekaar heel erg onvoorwaardelijk graag ( ik nog steeds, zij weet ik niet zeker maar denk eigenlijk van wel ). Ik heb haar toevallig op 2 dagen tijd 2X gezien, 1X op afstand zonder contact en was weer smoorverliefd ( vrijdag 6 april 2018 ) en 1X toevallig in een straat waarna ik haar vroeg om iets te gaan drinken waarna ze direct ja zei ( zondag 8 april 2018 ). We waren ongeveer een 1,5 uur samen, een vriendelijk gesprek maar waren beiden wat gespannen. Ik heb haar 2X de hand geschut en toen is ze weggegaan. Ik (zij?) had er hierna een goed gevoel. Hierna is ze op vakantie gegaan met vrienden, waarbij ik normaal ook geweest zou zijn en denk dat ze nu zondag 22 april terugkomt.
Ideaal gezien wil je dat het je ex's idee is om terug samen te komen. Je wil gewoon jezelf zijn (aantrekkelijk, leuk, gelukkig en geweldig). Praat niet over je vorige relatie of je breuk. Het zal leiden tot niks goeds. Die relaties zijn voorbij en als jullie twee weer samenkomen, zal het een nieuwe relatie zijn. Het heeft geen zin om oude graven te openen wanneer je een nieuw leven wil starten.

Ik snap goed dat je je hier moeilijk over voelt, het is ook geen gemakkelijke situatie. Ik denk dat het beste wat je kan doen is kijken naar wat het beste is voor jou, niet voor hem of voor je relatie. Als je besluit om toch nog een poging te wagen moet je hem sowieso niet een makkelijke tijd geven, hij moet zich maar gewoon bewijzen. Klinkt misschien wat ruw, maar zo kan hij tenminste wel bewijzen dat hij er voor gaat.
Eveneens wil ze dat ik me erover zet en verder ga met mn leven. Ik moet zeggen dat ik heel verbaasd was over dit alles want we hadden nochtans besloten om onze relatie op een lager pitje te zetten (om niet betrapt te worden) en eenmaal ze alleen zou wonen, het gewoon weer gaan oppakken. Ik ben serieus van de wijs want dit had ik niet verwacht. Mijn rationeel verstand zegt om haar idd die rust te geven. Ze hield een positief beeld van me over en als ik haar blijf bestoken met mails edd en haar situatie dus ook in gevaar blijf brengen, dan wordt dit beeld zeer negatief. En dat wil ik voorkomen, met de achterliggende gedachte dat het misschien in de toekomst toch anders kan uitdraaien. Ik weet niet Victor wat ik moet doen. Ben nu even heel onstabiel.
5) Om eerlijk te zijn…ik wil haar het liefst terug. Ik hou verschrikkelijk veel van haar. Nu weet ik dat dat op korte termijn niet gaat lukken omdat ze dus een nieuwe vriend heeft. Maar wat kan ik nu het beste doen? Haar helemaal met rust laten nu? Maar hoe lang moet ik dan niks van mij laten horen? Of af en toe toch een berichtje sturen naar haar om te vragen hoe het gaat.
Bedankt voor je reactie . Ik hou enorm veel van mezelf. En heb veel zelfrespect . En zelfreflectie . De mannen die ik tegen kom , kom ik niet tegen omdat ik zoek. Ik zoek absoluut niet . De mannen kom ik toevallig tegen bijvoorbeeld op een terras of in de winkel. Ik hoef niet perce een man. Maar ik merk dat als ik me eindelijk openstel de mannen waar ik op val onbereikbaar zijn . Ik zie dit meer als domme pech . Dan als dat het iets bij mij zou liggen . Ik vertrouw er ook op dat de ware ergens voor me rond loopt. Maar als ik diegene niet vind. Vind ik dat ook niet erg !!!!! .
Ik denk dat ik ook bindingsangst heb. Heb een jaar geleden een relatie gehad met een jongen die mij als een stuk vuil behandelde. Hij was heel erg jaloers. ik mocht niks en hij alles. Elke dag had hij het over vreemdgaan en dat hij dat absoluut niet zou pikken. Ik moest me steeds weer bewijzen en daardoor ben ik uiteindelijk mezelf verloren. Ik ging steeds minder naar buiten. Met mijn vriendinnen ging ik helemaal niet meer om, omdat ik geen zin had in ruzie met hem. Hij was zelfs zo jaloers dat ik niet eens romantische films mocht kijken omdat daar seks scenes in zitten en half naakte mensen. Hij heeft mij ook vaak genoeg gezegd dat hij mij niet wou ontmaagden voor het huwelijk omdat hij bang was dat ik vreemd zou gaan en hij het daar dan niet achter zou komen. Ik heb dit een jaar lang vol gehouden en we zijn zelfs 3 maanden verloofd geweest, omdat dit in mijn cultuur gebruikelijker is als ‘vriend’ en ‘vriendin’ blijven. Ik ben met tegen zin in deze relatie gestapt, maar heb het toch gedaan omdat mijn familie dit een leuke jongen vond. Zelf ben ik een persoon die snel overtuigd wordt van iets, dus mijn familie heeft mij overtuigd om ja tegen hem te zeggen. Het was mijn eerste relatie en ben wel ongelofelijk verliefd op hem geweest, denk ik. Het was niet echt een gezonde relatie want ik zat uiteindelijk alleen opgesloten thuis en als ik de deur uit ging was het omdat ik naar school moest of moest werken. Ik liep steeds achter hem aan, als een schoot hondje. En ik kreeg eigenlijk vrijwel geen liefde terug. We hadden bijna elke week ruzie en ik was ook elke week in tranen. Ik voelde me erg onzeker, want zo een gevoel gaf hij mij. Na een heftige ruzie was ik het zat om het als eerst weer goed te maken, dus heb op hem gewacht tot hij het goed zou maken. Heb uiteindelijk 4 dagen gewacht of hij zou reageren maar dat deed hij niet, dus heb ik er een punt achter gezet. Achter ben ik er achter gekomen dat hij zelf vreemd ging en dit zorgde ervoor dat ik me nog waardelozer voelde. Alles viel wel op z’n plek nadat ik daarachter was gekomen. Nadat hij zag dat ik er echt klaar mee was heb ik nog een paar keer berichtjes gehad, maar daar heb ik niet meer op gereageerd. Ik wilde niks meer met hem te maken hebben. Nu ben ik inmiddels een jaar verder en heb wat scharrels gehad, maar zonder succes ik kap het heel snel af. Nu heb ik een leuke jongen ontmoet die ik voor mijn relatie ook leuk vond. Hij is heel lief en snapt heel goed wat ik heb meegemaakt en dat ik daardoor niet zo goed ben in het uiten van mijn gevoelens. We zijn nu ongeveer een twee maanden aan het praten en ik werd verliefd op hem. Nu heb ik sinds een week helemaal geen gevoelens meer lijkt het. Alleen een heel erge angst gevoel. Ik ga binnenkort naar hem toe, want hij woont hier niet in de buurt en dat maakt mij nog banger en zenuwachtiger. Ik heb ook steeds een gevoel dat ik hem niet leuk ga vinden terwijl ik toch een tijdje heel verliefd was op hem. Ik word een beetje gek van mezelf omdat ik overal wel iets op aan te merken heb. Terwijl hij echt heel lief is en helemaal niks verkeerd doet. Ik denk stiekem dat ik heel erg gewend ben om achter iemand aan te lopen dat het gewoon raar is dat iemand achter mij aan loopt. Soms krijg ik het er een beetje benauwd van. Ik weet ook wel heel goed dat het aan mij ligt, maar ik weet niet zo goed wat ik moet doen om van dit gevoel af te komen. Help!

Hallo hierbij mij verhaal na een goede tijd uit elkaar te zijn geweest ( zij had in die tussentijd een andere relatie )gingen mij ex en ik het weer proberen met elkaar. Maar, zij woont in México en ik in nederland. We hadden het zelfs over trouwen en een leven daar op zetten. Ik had er alles voor over en zou dan ook inmigreren daar heen. Maar zou eerst 5 weken met elkaar daar doorbrengen en om alles te plannen. Ik had alles al geregeld ticket cadautjes verlovingsring alles lag klaar tot ze 24 uur voor mijn. Vlucht, mij vertel ze dat ze niet zeker is van haar gevoelens en dat ze me graag ziet maar mij niet wil teleurstellen of het gevoel wel de juiste is. Ze zegt: mijn hoofd zegt dat ik goed doe om een toekomst met jou op te bouwen, maar mijn hart zegt van niet. En dat ze tijd nodig heeft en dat ze niet wil dat ik op haar wacht. Maar dat ze tijd nodig heeft en dat zou egoístisch zijn. Wat moet ik hier mee? Ik wacht al meter dan 1 jaar. Wat moet ik doen??? Of ze houd gewoon niet van mij en weer dat ze het financieel goles sal hebben met mij. Ik ben radiólogos en zie mijn hele leven in diggelen vallen.
Ik zie nu pas dat dit een heel lang verhaal is (sorry daarvoor) maar dan hebben jullie een beter beeld van de situatie. Wat ik van plan ben is om het contact zo lang mogelijk uit te stellen, liefst een maand zodat ik zelf ook wat kan bekoelen en dan haar gewoon opzoek in de winkel en gewoon onschuldig vraag hoe het met haar gaat en het gewoon niet meer heb over wat er is gebeurd. U snapt natuurlijk wel dat ik helemaal in de war ben, want alle tekenen wezen erop dat we het meer dan leuk hadden met elkaar. Mijn vraag aan jullie is, wat is jullie mening hierover, wat zouden jullie in zo'n situatie doen? Graag geen antwoorden als in 'laat haar gaan/zitten, ga verder met je leven etc.", want ik weet dat die optie er is, maar daar kies ik niet voor; ik kies voor haar.

Hi Wijnand, met weinig informatie kan ik zelf ook weinig. Je vraagt waarom je ex nu zo gelukkig is, maar dat weet ik niet. In de meeste gevallen is het slechts een houding naar de buitenwereld toe. Laten zien dat ze jou niet nodig heeft. Daarnaast zal het haar helpen om zich ook geestelijk van je los te maken. In het artikel staat alles uitvoerig beschreven. Sterkte ermee, A.
Tot mijn grote geluk vond ik een nieuwe baan, na 6 jaar zoeken. Ik was opgelucht en blij en zag onze relatie ook weer bloeien. Echter tot mijn grote verbazing en veelste veel drank ben ik vreemdgegaan. Ik heb dit gelijk bekend. Ze was ondersteboven van mijn daad. Ze heeft wat spullen gepakt en is het huis uitgegaan. Ik heb haar zoveel mogelijk met rust gelaten.
Eind 2014 liet mijn partner me weten dat de liefde van haar kant op is, dit na ruim 14j en kinderen. De oorzaak ligt vooral bij mezelf en dat besef ik ook. Het niet waarderen van wat ze allemaal doet, zij die vooral alles deed, ruziën over futiliteiten, etc. Enkele weken voordat ze me alles vertelde had ik als het ware een klik gemaakt en me anders beginnen gedragen, meer naar de kant van hoe het wel kan en zou moeten zijn. Helaas te laat. Mede het feit dat ze op een ander verliefd is geworden, maakt het er niet gemakkelijker op. Ze wil mij nog een tweede kans geven, maar kan voorlopig die ander niet uit haar gedachten zetten. Ze hebben nog contact via sms, en wellicht zien ze elkaar ook wel eens geregeld. Ze garandeert me wel dat ze nog niet over de grens gegaan is met hem. Hij geeft haar nu ook steun in deze moeilijke periode. Ze weet niet wat ze moet doen. Ze gelooft niet in mij dat ik echt anders zal omgaan, dat ik het niet zal volhouden. Ik voel me er wel goed bij, nu ik ook aanvoel dat het wel anders kan. Hoe kan ik haar overtuigen van mijn goede bedoelingen? Hoe kan ik haar duidelijk laten merken dat ik het deze keer wél oprecht meen? Ik wil haar echt niet kwijt. Ik wil haar hart terug! Wat moet ik doen om haar te overtuigen? Ze heeft er voor haar een termijn opgezet, als de gevoelens niet terugkomen gaat ze weg. Ik heb wel geen idee over welke termijn ze het heeft.
Het is net iets meer dan een maand uit met mijn vriendin, en ik mis haar verschrikkelijk erg. De reden was omdat ik haar een beetje toe eigende en dat ik haar niet vrij kon laten, omdat ik zoveel van haar hield/houd. Daarnaast was ik ook heel snel jaloers. Onze relatie duurde 6 maand en vervolgens trok zij de stekker eruit na anderhalve week te hebben getwijfeld. Het is nu iets meer dan een maand geleden en ik merk dat ik veranderd ben. Ik wil haar terug krijgen, maar dat is best moeilijk, en ik zit samen met haar op dezelfde school dus zie haar elke dag.
nadat me ex haar nieuwe huis had ingenomen. kreeg ik alweer smsjes, of ik zin had om het huis te bekijken, dat die kleine meid me graag wou zien. of ik mee kwam eten etc etc. nou voelde ik me erg eenzaam in die tijd. dus ging er natuurlijk op in. zo ging het eigenlijk 2 jaar door. we waren ook weer intiem. bleef daar vaak slapen, we deden ook veel dingen samen met ze 3en. wat natuurlijk erg fijn voelden.vierden kerst samen, oud en nieuw. we waren echt een gezin weer aan het worden.(naar mijn gevoel). ondertussen wist ik met haar gedrag om te gaan, want ondanks dat we niet samenwonen, als ik ook maar even niet reageerden op een telefoontje of een sms. draaide mevrouw alweer door. maar dat nam ik voor lief, omdat de ruzies het niet waard waren en de tijd samen veel gezelliger was.
Hoe adviseer je me om het aan te pakken? Ik stel me nu harder op als ze wil afspreken (’s avonds of in het weekend, mr niet ff koffie tussendoor). Ik ben zelf ook mega-druk met werk en sociale dingen, en begrijp niet waarom zij zo ‘bang’ is (ik vermoed dat ze bang is voor een relatie, wnt ze wil nog zoveel doen … ik zie dat echter niet als probleem!).
Hi Hoopvol, het is duidelijk dat hij wel degelijk met gevoel voor jou rondloopt, een goed teken. Je conclusies lijken mij dus juist. Het is enkel die stomme geldzaak die er tussen staat, waardoor hij met zijn houding geen raad weet. Hij voelt aan dat de verstandhouding scheef is, en dat hij daar de oorzaak van is. Gelukkig begrijpt hij dat dit opgelost moet worden, en wel zo snel mogelijk. Daar werkt hij aan. Nogmaals, als de eindbetaling in zicht is kun je hem voorstellen dit te vieren! :) Groetjes, A.
Maar… ik wil knokken, knokken tot ik erbij neerval om te laten zien dat zij echt de WARE is en niet alleen in woorden, maar ook in daden… Na 40 jaar er een zooitje van te hebben gemaakt heb ik de ware gevonden, alleen heb ik die eerst vreselijk gekwetst… ik weet gewoon echt niet meer wat nu te doen… Al begin ik ver onder 0 en moet ik alles met hele kleine stapjes opbouwen… i don't care… ik ben zo zeker van mijn zaak… maar tevens radeloos en machteloos… door mijn eigen schuld! De gedachte/wetenschap dat ze in de armen van een ander ligt is killing… ik wil me letterlijk leegkknokken voor haar… dit gebeurd me nooit meer… heb mijn les absoluut geleerd, want ik heb DE WARE op t spel gezet! en verloren…

Maar goed…ik wilde haar terugwinnen. We hebben nog wel een paar keer afgesproken, waarbij de emoties (huilen, schreeuwen etc) soms hoog opliepen. Ik heb alles uit de kast gehaald om het goed met haar te maken, maar het mocht helaas niet zo zijn. U schreef in uw eerste reactie dat er hier geen sprake is van een rebound. Maar ik heb zelf het gevoel dat ze de ‘ellende’ die is veroorzaakt snel wilde vergeten en de leegte maar snel wilde opvullen met een nieuw vriendje aan haar zijde. Met een schone lei weer beginnen. Mijn ex kan ook moeilijk alleen zijn. Toch geen rebound?

In juli zat ze in Spanje en werd t contact langzaam hersteld… 2 weken later vloog ik met mijn 2 kinderen naar Menorca, waar een vriendin van mij al zat. Mijn vriendinnetje wist dit, want het betrof de moeder van een van de beste vriendjes van mijn kinderen en zij zat daar alleen met haar zoon. Helaas is er in die vakantie 1x iets gebeurd en ik heb ook meteen gezegd dat dat nooit meer zal gebeuren… De moeder van mijn oudste zoon hoorde dat ook en was razend. ik heb toen een aantal lieve smsjes gezonden naar haar om de rust te bewaren… Na terugkomst in Nederland heeft de moeder van mijn oudste mij en de kids uit voor een bbq en weer belande ik tussen de lakens… nog dezelfde avond heb ik gezegd dat ik t echt niet zag zitten.


Ik zoek help in een zeer bizarre situatie waar ik geen idee heb wat ik juist moet doen. ik heb al verschillende artikels gelezen over het terugwinnen van een exvriendin. De situatie is als volgt. Ik zit nog in de eerste fase van de ‘break-up’. Wij waren 6 jaar samen en 2 maand geleden hadden we een gesprek dat zij wou om te zeggen dat het niet meer ging. De relatie was saai, we deden niets samen en daardoor waren haar gevoelens minder. Ze ziet me nog graag maar ze heeft niet meer de juist gevoelens zegt ze. na veel praten bleek dat zij terug was beginnen praten met haar ex en dat ze misschien gevoelens terug had voor hem. wij zijn dan even apart geweest en ze heeft dan toch voor mij gekozen enkele weken later hetzelfde verhaal en bleek dat ze totaal nog niet gestopt was met praten met haar ex. voor de 2e keer had ze weer voor mij gekozen en had ze al het contact met haar ex gebroken.

Vrienden van mij hadden een lang weekend naar de Ardennen geboekt. Gewoon met de jongens er even op uit om lekker te gaan mountainbiken. U raadt het al…dit vond mijn ex weer helemaal niks. Omdat ik dit keer gewoon wilde gaan, zette ze mij voor een ultimatum. Als ik zou gaan, was de relatie over en uit! Ik heb toen wekenlang in dubio gezeten. Ik wilde haar niet kwijt, maar ik wilde ook gewoon met mijn vrienden weg. Ik heb er toen uiteindelijk voor gekozen om toch te gaan. Dit kwam voor haar best wel als een verrassing, omdat ik het eigenlijk tot net voor het weekend pas aan haar kenbaar maakte. Misschien ook niet echt handig van mij geweest om zo te handelen, maar ik wist dat overleggen en proberen tot een oplossing te komen toch niet tot de mogelijkheden behoorden. Concessies doen, kwam helaas niet in haar relatie-woordenboek voor. Zoals gezegd…ik ben dus gewoon meegegaan en de consequentie was dus dat het nu UIT was tussen ons. Eerlijk….ik voelde mij daar echt klote onder, maar toen ik eenmaal daar was, voelde ik me gaande weg steeds beter worden. De opgestapelde frustraties en ‘mentale ballast’ viel van mij af. Ik voelde me eindelijk weer vrij. Ik had mezelf bevrijd uit de gouden kooi en kon eindelijk weer vliegen en van mijn vrijheid genieten. Dat wil zeggen…de dingen doen die ik zelf leuk vind om te doen. (in een gezonde relatie zou dit geen issue moeten zijn toch?)


Hi Sonja, zoals je begrijpt is het voor mij niet goed mogelijk om adviezen te geven als eerdere adviezen in de wind worden geslagen. Het hoofdadvies luidt: Afstand houden. Het schamele resultaat van de tegenovergestelde aanpak zie je herhaaldelijk: je ex heeft de touwtjes in handen, maar je hebt haar niet terug zoals jij wilt. En was het dan dat je enkel ingaat op haar voorstellen, maar het is zelfs een graad erger omdat je zelf ook initiatieven neemt en haar uitnodigt voor van alles en nog wat. Ik heb ook geadviseerd je agenda - althans voor je ex - propvol te houden, zodat je zult overkomen als iemand die helemaal geen tijd heeft om zich met een ex bezig te houden. Helaas laat je je ex juist weten dat er genoeg ruimte is in je agenda. Als gevolg van een 'test' zoals je zegt, maar dan wel eentje waar je niets aan hebt. Pak die ex toch eens keihard aan! Groetjes, A.

Laat hem maar voelen dat als hij het uitmaakt, jij ook echt uit zijn leven verdwijnt. Natuurlijk mag je laten merken dat je dit liever niet wilt, maar dat wanneer hij besluit dat hij je niet meer wilt hij je ook niet meer krijgt. Als jij met hem blijft slapen zal hij nooit de kans krijgen om zich dit te realiseren. Maar wanneer jij duidelijk laat merken dat je afstand neemt, zal hij reageren met “Oei, dit komt wel erg dichtbij.”


Iets meer dan een maand geleden heeft mijn ex gezegd dat het niet meer werkt. We hadden een relatie van bijna 2 jaar. Afgelopen half jaar ben ik heel erg veranderd omdat ik in een zwart gat ben geraakt na het afronden van een studie. Ik ben eind 2012 een burn-out gehad vanwege mijn extreme perfectionisme. Begin 2013 ben ik vervolgens mijn vriend tegen gekomen, hij makt me gelukkig, alles was perfect. We haalde het beste in elkaar naar boven en bespraken ook vaak onze toekomst samen en hij zag mij als zijn grote liefde en en persoon waar hij oud mee wilde worden. Afgelopen december is voor hem een punt bereikt dat het niet meer ging, ik ben vanwege een nieuwe studie op kamers gaan wonen, op een uurtje afstand ongeveer. Toen was ik veel alleen en ben ik veel gaan nadenken en door inzichten die hij me heeft gegeven dat ik beter verdien in mijn gezinssituatie. Ik heb hem in dit proces buitengesloten en eigenlijk heel erg buiten mijn leven gehouden en hij heeft het me meerdere keren gezegd en gevraagd wat er an de hand was, ik werd hier helaas niet wakker van. Toen heeft hij in december er een punt achter gezet en gezegd dat ik aan mezelf moest werken en dat we eventueel daarna wel zouden kijken, want zijn werk leed onder de problemen die wij hadden en het was niet meer de plezier die we altijd hadden. Nu hebben we elkaar al een maand niet gezien, en nauwelijks contact gehad, we hebben nog spullen van elkaar bij elkaar thuis liggen. Ik heb ingezien dat het helemaal niet goed met me ging en ben naar de dokter gestapt want ik begon terug te vallen in mijn burn-out gedrag. Ik ben dus nu ook bij een psycholoog om veel dingen van vroeger te verwerken en weer meer mezelf te worden. afgelopen weken heb ik wel nagedacht en voel ik me alweer meer mezelf en sterker, maar het missende gevoel lijkt nog steeds iedere dag erger te worden en ik wil hem nog steeds heel erg graag terug. Denken jullie dat het nog een kans heeft??
×