We hadden veel problemen in onze relatie die vanuit mijzelf begonnen, ik had een slecht zelfbeeld en manipuleerde de relatie door met andere vrouwen te flirten en onacceptabele dingen te zeggen tegen ze, mijn ex kwam daar dan achter en werd daar logisch boos om en was enorm gekwetst. Ze werd jaloers, ik mocht geen porno kijken of met andere vrouwen praten/flirten. Ze controleerde mijn computer en telefoon en was enorm onzeker geworden.
De afgelopen 2 weken hebben we nog contact gehad, soms viel ik dan terug en probeerde ik ze te overtuigen (fout van mij?). Uiteindelijk is er deze week dinsdag nacht een bericht van haar naar mij verstuurd met een harde boodschap. Kortom zei ze dat wij 4 jaar maar hebben staan proberen en dat ze nu ineens de juiste heeft gevonden. Dat ik een utopie vasthoud en dat zij beter weet. Ze is nu gelukkig en ik moet dat dan ook maar worden. Ze vindt dat we niet samen passen en geen raakvlakken hebben. Voor meer dan 3 jaar heeft ze me wel gezegd dat ik de ware was. Nu ineens na een paar dagen iemand nieuw te kennen krijg ik dit over mij en denkt ze dat hij de ware is. Ze had dit al veel eerder moeten doen, ineens..
Toen ze het thuis vertelde, waren ze in alle staten. Ik was daar absoluut niet meer welkom. Dat heeft haar zwaar aangeslagen. Ik heb haar toen ook (koppig) gezegd dat ik haar ouders dan ook niet meer hoefde te zien. Achteraf bekeken een domme zet, want ik plaatste haar tussen twee vuren, ook al heb ik haar nooit gezegd dat ze moest kiezen. Ze had ondertussen ook werk gevonden en had het superdruk. Omdat haar ouders zo tegen me waren, durfde ze het nauwelijks vragen of ze naar mij mocht komen of bij me mocht blijven slapen. Ze is 1x blijven slapen, toen haar ouders op reis waren. Dat klinkt misschien lullig, maar haar ouders hadden een enorme psychologische invloed op haar. Ze voelde haar vaak misbegrepen en onder dwang gezet om taakjes in het huishouden op te knappen. Bovendien kreeg ze weinig waardering daarvoor, het leek wel alsof het vanzelfsprekend was dat ze die klusjes deed. Ze voelde haar vaak erg sip daardoor. Ik probeerde haar te troosten en op te vangen, maar omdat haar ouders me niet konden hebben, maakte ik me vaak kwaad op haar ouders. Dat werkte natuurlijk dat vuur waar ze tussen stond alleen maar in de hand. Omdat ik haar zo weinig zag, 1x per week een paar uur, begon dat ook op me te wegen. Ik wou er niet met haar over praten omdat ik zoiets had van "die paar uurtjes die we samen hebben, wil ik toch geen ruzie". Je raadt het echter al, door dat op te kroppen merkte ze dat er iets was en kwam er uiteindelijk toch geen leuke dag van. In juni heeft ze het opnieuw gedaan gemaakt. Opnieuw hebben we erover gepraat en begreep ik haar beslissing. Achteraf heeft ze me gezegd dat mijn dipjes de dooddoener waren, dat ze daar niet langer mee om kon gaan. Ik heb haar uitgelegd dat ik het wel begreep, maar ook wat mee aan de basis lag van die dipjes. Ze vroeg toen of ik voor onze relatie wou vechten en ik zei dat ik dat wou, maar dat ze dat ook moest doen…

Ook niet onbelangrijk is de vraag of je goed met verandering kunt omgaan. Als je iemand bent die van duidelijkheid en regelmaat houdt, en die het niet zo heeft op onverwachte of nieuwe situaties, dan is de kans groot dat je er veel moeite mee hebt als iemand waarvan je houdt een tijdje vertrekt. Hoe meer controle je op die situatie kunt uitoefenen, hoe makkelijker het wordt. Ben je in de gelegenheid je er emotioneel op voor te bereiden dat iemand weggaat? Weet je wanneer hij of zij weer terugkomt? Kun je hem of haar bellen op het moment dat je daar behoefte aan hebt? Zo ja, dan verzacht dat het leed aanzienlijk.


Ik had 3 maanden met me ex, maar ik was perongeluk met haar beste vriendin aan het rotzooien.. ik weet natuurlijk wel dat ik geen enkele excuus kan verzinnen voor dat.. maar we zijn al 1 jaar uit elkaar en ik heb er nog 1 keer terug gekregen, maar dat ging ook mis (op een andere manier), ik laat vaak aan der tonen dat ik haar nog leuk vind, maar dan gaat ze heel erg uit de hoogte doen.. dus doe ik nu alsof ik niets in haar zie.. ze zegt wel altijd dat ik de enige jongen ben met wie ze echt kan praten enzo.. maar ik wil niet in zo'n friendzone belanden.. PLEASE IEMAND HELP
De scheiding is door haar in die periode niet ingezet. Vorige week heb ik haar wat spullen terug gebracht en kreeg via de telefoon te horen "wie haat nu wie en opeens breng je wat spullen" ik heb haar duidelijk gezegd dat ik haar niet haat. Daarop antwoorde ze "jawel want jij wilt nu scheiden" nee had ik gezegd ik wil niet scheiden…! Maar de manier waarop je mij behandeld en in jouw doen en laten tolereer ik niet meer… Je zegt toch ik kom niet terug…!

De reden voor hem is dat hij op dit moment geen relatie wil, erg onbegrijpelijk voor mij omdat hij wel zegt dat hij gek op me is en zeker ook omdat het heel erg leuk was wat we hadden (heeft hij ook bevestigd). Hij is al tijden erg druk en er zijn heel veel mensen om hem heen die verwachtingen van hem hebben en hij heeft van zichzelf ook nog eens een hoop verwachtingen.
Hi Joyce, met zijn ouders heb je niets te maken, met zijn ex ook niet. Wat er tussen jou en hem speelde is alles behalve liefde. Hij heeft je gebruikt en probeert nu goedkoop van je af te komen. Laat het hem vooral lukken, krik je eigenwaarde op en zoek een duizend maal beter exemplaar. Hem de tijd geven en op hem wachten is in deze omstandigheid niet iets wat een vrouw met enig zelfrespect moet doen. Groetjes, A.
En nooit vanzelfsprekend is! Niet door dingen voor jou te doen (niet als transactie). Maar door te laten zien dat ie een echte kerel is. Doordat hij zich ook emotioneel bindt aan jou. Pas dan laat jij toe dat je emotioneel gebonden raakt aan hem! Hij moet dat verdienen… Seks wordt dan een middel om de band die je met iemand hebt sterker en passievoller te maken.
Een kleine drie maand geleden heeft m'n ex het dus uitgemaakt, na een relatie van meer dan twee jaar, deels omdat het niet meer zo vlot ging de laatste tijd en deels voor een andere kerel. Het was voornamelijk in het begin echt een kut periode, ganse dagen lopen janken, m'n school verwaarlozen, alle schuld op mij nemen en haar proberen terug te krijgen. Ik heb alles gedaan wat mogelijk was om haar te laten inzien dat ik van haar hou en dat ik echt met haar verder wil. We zijn wel altijd contact blijven houden, sms'n van 'goeiemorgen' tot 'slaapzacht', we zitten op dezelfde school en we gaan in de middag samen gaan lunchen en ben zelfs nog een paar keer bij haar thuis geweest. Ze vertelt me zowat alles wat er in haar leven gebeurt en als ze een probleem heeft komt ze direct bij mij en omgekeerd. Ik ben altijd heel lief gebleven voor haar en zij soms ook wel tegen mij... Ze weet dat ik van haar hou en dat ik haar direct terug zou nemen als ze dat zou willen. Even voor de duidelijkheid, ze verkeert nu wel met die andere kerel, hij is 21 en m'n ex en ik zijn beiden zestien. Ze ziet hem niet zo heel vaak.. Ze ziet mij zelfs vaker.. dagelijks.. Ik merk wel dat het beter gaat tussen haar en mij als ze hem een tijdje niet gezien heeft, maar als ze net van bij hem komt dan gedraagt ze zich helemaal anders.. Vorige week woensdag stuurde ze me voor ze ging slapen dat ze van me houd.. Dat was de eerste keer dat ze dat zei sinds dat het gedaan was, dus ik denk wel dat dat iets betekent. De dag erna sprak ik er haar over aan, maar ze zei dat ze dat niet had mogen zeggen, dat het dom was enz.., dus ik ben er niet meer over begonnen. Ze deed wel nog steeds lief. Ik dacht even dat het allemaal wel nog kon goed komen, maar gisteren heeft ze terug die kerel gezien en ze doet weer anders.. Weer hoe gelukkig ze wel nu niet is enz... Nou ik weet wel dat ze nog 'iets' voor me voelt en weet niet goed wat ik moet doen... Ik zou haar graag terugwinnen, maar niet door ruzie te gaan stoken of dergelijke tussen hun twee, daar wil ik me niet toe verlagen.. Ik weet niet goed wat ik moet doen..
Wijze woorden dat laatste. Je hebt inderdaad gelijk. Ze zit momenteel erg met zichzelf in de knoop en ik weet inderdaad niet of ik dat wel wil. Ik ben bereid om iemand te helpen die hulp nodig heeft maar niet ten koste van mijzelf. Ik laat het je nog weten hoe het etentje verloopt maar ik heb in de tussentijd een leuke ontmoeting gehad en ga zaterdag op date. Het kan snel gaan. 🙂
Hier even een vervolg op mijn verhaal van 22-10-2012 14:06. Er is inmiddels erg veel gebeurd. Ik zal het even in het kort vertellen. Na je laatste reactie heb ik het inderdaad wat meer op vriendschap gegooid, en we hebben besloten te genieten en niet te veel na te denken of het wel kan. Geen moeilijke gesprekken meer. Vorige week zaterdag ben ik naar haar toe gegaan. Gewoon om een gezellig avondje te hebben. En het was gezellig. We hebben tegen mekaar aan op de bank gelegen en veel met elkaar geknuffeld. Op een gegeven moment kreeg ze enorme buikpijn. Het ging maar niet over en ik drong erop aan dat we naar het ziekenhuis gingen. Om een langer verhaal kort te maken. Ze had een inwendige bloeding en ben de hele nacht bij haar geweest. Ben geen seconde van haar zijde geweken. Ze heeft tot dinsdag in het ziekenhuis gelegen. Zondagmorgen kwamen de ouders naar het ziekenhuis en ik maakte voor de eerste keer kennis met hun. Erg aparte manier van kennis maken. Ik raakte in gesprek met hun in een wachtkamertje en vertelde hun dat ik hun dochter niet zomaar op kon geven. Ik kreeg een schouderklopje van moeders. Vreemde maar speciale ervaring. Maandagavond vroeg ze me of ik naar haar toe wilde komen. Heb de hele avond bij haar gezeten. Ze zei me dat ze het heel fijn vond dat ik bij haar was geweest, en dat het misschien wel anders af had kunnen lopen als ik er niet was geweest. Het heeft heel veel met haar gedaan gaf ze aan. Ze zei me op een gegeven moment “mekaar loslaten gaat niet zo goed he” ik zei, nee niet echt, maar daar gaan we het nu niet over hebben. Dinsdag heb ik haar niet gezien, maar hebben wel de hele dag contact gehad. Woensdag mocht ze naar huis. En omdat ze twee kindjes heeft en het zwaar is om er dan voor te zorgen kon ze bij haar ouders blijven. Woensdagavond stuurde ze me een bericht of ik daar heen wilde komen, ze wilde me graag zien. Ik ben naar haar toe gegaan en heb met haar op de bank gezeten. Haar ouders zaten er bij en hebben gezellig zitten babbelen. Ze pakte mijn hand vast en heeft mij de hele vast zitten houden. Alsof het allemaal heel normaal was, zelfs met haar ouders d`r bij. Toen ik naar huis ging liep ze mee naar de deur en we hebben mekaar een half uur vast gehouden. Ze vroeg me wanneer ze me weer ging zien. Ik zei haar dat ze maar even rustig aan moest doen en dat ze me maar moest laten weten als ze me wilde zien. Donderdag heb ik haar wederom niet gezien, wel weer de hele dag contact gehad. Vrijdag ging ik op stap met een collega bij haar in de stad. Ze was nu inmiddels weer in haar eigen huis. Ze vroeg me of ik zin had om even langs te komen voordat ik naar mijn collega zou gaan. Dit leek me gezellig. Ik kwam daar en de kindjes waren nog wakker. Ook de ouders waren nog bij haar op bezoek. Weer heeft ze me de hele tijd vast zitten houden. Nu ook waar de kinderen bij waren. In mijn ogen was ze dus een beetje gedraait, zo leek. Ze vroeg of ik zaterdag avond bij haar wilde komen. Gewoon even niks, lekker op de bank zitten samen. Dat vond ik uiteraard goed en een fijn idee. Ik kwam daar rond half negen en de kinderen waren nog wakker. We hebben fijn met z`n vieren op de bank een film zitten kijken. Op een gegeven moment waren de kinderen naar bed en zei ze me dat ze dit wel erg lastig vond zo. Ze vertelde me dat ze het een heerlijk idee vond om samen met de kids leuke dingen te doen en dat ze zich heerlijk vrolijk veilig en gelukkig voelde als ik bij haar was. Maar ze weet niet of dat gevoel genoeg is. Mijn fout in deze was om dit gesprek niet om te draaien in een vrolijke tint. Ik ben er in mee gegaan. Ik probeer het allemaal te begrijpen. Ze moest huilen. Ze wil dat ik gelukkig zou worden. Het makkelijkste zou zijn als ik iemand tegen zou komen waar ik stapel verliefd op zou worden. Ze vertelde me dat ze geen relatie kan hebben omdat ze niet weet of haar gevoel genoeg is. Ze wil me ook niet aan het lijntje houden, maar wat ze helemaal niet wil is afscheid nemen en mekaar helemaal loslaten. Wat zit hier tussenin? En wat moet ik hiervan denken? Ik voel gewoon hoe ze met me om gaat. Hoe ze me aankijkt, hoe ze me vast houdt, wat ze tegen me zegt. Dit alles staat haaks op iets wat voor mij onverklaarbaar is. Is het een blokkade, en hoe kan ik hiermee omgaan? Moet ik haar loslaten? We hadden voordat ze in het ziekenhuis kwam wel eens gezegd “we houden contact”. Afgelopen zaterdag middag viel er een kaartje in de brievenbus met de woorden dat ze het wel heel fijn vond dat ik er een week geleden voor haar was. En dat ze niet kon omschrijven wat het met haar heeft gedaan. Ook schreef ze “het we houden contact, heeft nu iets andere vormen aangenomen” Gisteravond ben ik dus zoals gezegd niet bepaald fijn bij haar weggegaan. Toen ik bij de deur stond vroeg ik haar ietwat licht gepikeerd wat ze nu eigenlijk wilde, of ik haar moest loslaten. Misschien ook weer niet helemaal slim van mij om dat te vragen, maar de situatie liep zo. Ze vertelde me dat ze daar nu geen antwoord op had. Ze heeft de hele avond veel moeten huilen. Ze zei zelf dat ze het heel moeilijk vond om over haar gevoel te praten. Ik wil zo graag duidelijk weten wat ze nu eigenlijk wil. En waarschijnlijk moet ik gewoon geduld hebben, en jouw advies eens wat meer opvolgen. Maar dit is in sommige gevallen zo moeilijk. Met name omdat ze zelf aan geeft dat ze het lastig vind. Wat moet ik in vredesnaam doen na deze ontwikkelingen. Ik ben bijna het spoor bijster. Maar wil hoe dan ook niet opgeven, mede doordat het voor mij niet duidelijk is dat ze geen gevoel voor me heeft. Als dat nu het geval zou zijn, was het natuurlijk duidelijk en ging ik er verder ook niet meer op in. Beste A, ik hoop echt dat je me kan helpen. Ik weet het namelijk niet meer.
Graag had ik uw advies hieromtrent. Ik weet het, 3 weken is geen lange relatie, maar ik zag het echt zitten en wil hem eerlijk gezegd niet kwijt… Moet ik hem even met rust laten? We zien elkaar geregeld op café. Ik heb al een aantal pogingen ondernomen om te praten, maar telkens loopt hij van mij weg… dus voorlopig hou ik het enkel bij een goeiendag. Het idee dat ik zelfs de kans niet krijg om dit uit te praten, maakt mij gek van verdriet…
Ik had er toch wel veel moeite mee en heb toen jou methode geprobeerd. En ook echt me contact verbroken. Ik weet niet meer precies hoe het gegaan is maar na een tijdje heeft hij inderdaad weer contact gezocht. We hebben nu weer een jaar contact. Een tijdje weer af en toe afgesproken en toen zijn er ook dingen gebeurd. We zijn gek op elkaar en houden veel van elkaar. Maar allebei nog druk met de studie en zelf nog alles op een rijtje aan het zetten vandaar dat we eigenlijk allebei liever geen relatie wouden. Maar wisten wel dat we dit niet beter niet konden doen dus weer afstand van elkaar genomen. Toch blijven we elkaar opzoeken. Nu nog weer veel contact gehad via whatsapp maar niet meer afgesproken. Waar het nu op neer komt. Hij wil eigenlijk met mij zijn. Hij ziet mij later als zijn vrouw en wil z’n leven met me delen. Maar is nog niet klaar om zich te binden want hij gaat als het doorgaat dit jaar voor 10 maand na australie om stage te lopen en z’n studie af te ronden. Veel dillema’s ik zelf twijfel, het liefst wil ik hem terug, maar ik weet dat ik het niet moet doen omdat ik zelf niet echt lekker in me vel zit. Als je niet happy met jezelf bent word je dat ook niet met een ander. Maar het is zo dubbel we hebben wel eens huilend aan de telefoon gezeten. Want het gevoel is sterk en we hebben beide het gevoel dat we niet te vervangen zijn voor elkaar. Nu hebben we besloten het grootste contact te verbreken maar dat we elkaar af en toe nog wel eens kunnen zien. Omdat we toch erg belangrijk voor elkaar zijn geworden. (we zijn 22 en 23) Als we voor elkaar bestemd zijn dan komt het ooit wel goed zo denken we soms wel. Maar ik begin me twijfels te krijgen. Vaak denk ik ook dat die me aan het lijntje houd maar aan de andere kant voelt het voor hem soms ook zo. Wat kan ik het beste doen. Het liefst wil ik hem niet helemaal kwijt, maar door contact te houden blijft het gevoel. Maar af en toe afspreken is misschien ook niet verstandig. Ik wil niet het gevoel hebben dat hij denkt dat die altijd weer na me terug kan, ik wil wel dat die beseft dat die me echt kwijt is.
Door 30 dagen na de breuk niet met je ex te praten, vergroot je net het natuurlijke gevoel van je ex om je te missen. En als deze gevoelens uiteindelijk op het hoogste punt zijn van je ex zijn of haar gedachten, dan is het moment aangebroken om opnieuw contact op te nemen. Dat betekent dus dat je jouw ex een manier geeft om de pijn te beëindigen en om je opnieuw in zijn of haar leven te aanvaarden.
Hi Ano, het verhaal rammelt van de tegenstrijdigheden. Je ex zegt dat haar gevoel voor jou weg is, maar vervolgens om jou huilen bewijst het absolute tegendeel. 'Niet meer verliefd' is ook al zo'n opmerking bedoeld om je mond te snoeren, maar iedereen met enig verstand weet dat verliefdheid eerder vroeg dan laat vanzelf overgaat. Het is dan ook geen fundament voor een succesvolle relatie, en ook geen excuus om een relatie te stoppen. Haar kritiek op je karakter is hard, maar gemakkelijker te verteren dan haar onnozele getwijfel dat maar liefst een half jaar duurde. Met je wil om te veranderen krijg je je ex voorlopig niet terug. Vooral niet als ze ook nog eens aangeeft dat 'ze het niet meer hoeft te zien dat je verandert'. Je hebt er waarschijnlijk dus teveel nadruk op gelegd. Ook het feit dat je soms de voorkeur aan je vrienden gaf hielp je niet verder. Geen contact meer enerzijds, anderzijds het voorstel om je volgende week te zien… ik kan er niets mee. Deze dame weet niet wat ze wil, wat ook blijkt uit de gepassioneerde zoenen terwijl het al uit was. Schuif haar op de lange baan, totdat jullie allebei ouder en wijzer zijn. Dat wil zeggen, totdat jij de bereidheid hebt om je vrienden op het tweede plan te zetten, en zij inziet dat verliefdheid slechts een illusie is. Als jullie voor elkaar gemaakt zijn, is dat over een paar jaar nog steeds zo en merk je dat vanzelf. Zie verder het artikel voor het opwekken van het nodige gemis. Sterkte, A.

Hij gaat zelfs nog regelmatig en met kerst enz mee op familiebezoek bij m’n ouders (ik weet dat dit bizar klinkt en ik weet ook niet wat ik er moet van denken??) Omdat ik het zelf ook niet vervelend vind heb ik hem ook nog steeds niet gevraagd om dit niet meer te doen, en wat erger is, ik zou het ondertussen zelfs missen mocht hij het (ineens) niet meer doen. Maar het is mij niet duidelijk of hij het puur voor de kindjes doet of hij het ergens ook wel leuk vindt om met mij samen te zijn. Maar dit besef heeft mij wel doen inzien dat ik hem niet kwijt wil


Ik stond op het punt om naar een feestje te gaan maar voelde me heel angstig. Dat ik alsnog een berichtje stuurde dat ik het zo graag zou willen proberen weer (had ik nooit moeten doen). Ze zei dat als ik alles op een rijtje had gezet en het aankon om als vrienden verder te gaan we elkaar vanzelf weer zagen. Daar heb ik me bij neergelegd en sindsdien is het contact over. Ik laat haar met rust en neem afstand om aan mezelf te werken en op mezelf te gaan. De plannen zijn al vergevorderd. Ik hoop dat we nog eens kunnen praten en dat we weer bij elkaar komen.

De reden om bij mij weg te gaan was voor hem dat hij de aandacht en waardering mist die hij in het begin van de relatie wel voelde. Ik heb gezegd dat ik dat snap maar dat we daar aan kunnen werken. Hij geeft aan nog veel van me te houden en hij blijft voor me klaar staan wil me overal bij helpen. Ik weet niet goed wat ik moet doen ik ga kapot van verdriet snap niet waar ik met mij zelf heen moet en ben sinds zaterdag vijf kilo afgevallen omdat ik geen hap door mijn keel krijg.
Misschien richt je a.s. verjaardag nog iets uit, want het is best een goed idee je ex te laten ontdooien door het aanbieden van appeltaart ;). De liefde van de man gaat nog altijd door de maag. Handhaaf de uitnodiging en zie toe wat hij doet. Komt ie, dan heeft hij het verleden nog niet laten rusten. Laat hij je barsten, dan weet je dat hij mogelijk al weer aan het daten is, er met een ander vandoor is, of zich laat leiden door angst om zich te binden. In al die gevallen doe je bitter weinig. HIJ is nu degene die aan zet is. De uitkomst van de test zal uitwijzen of hij echt met jou verder wil, of jou als een tussenrelatie zag op zijn weg naar een relatie waarin hij volgens zijn idee niet gehinderd wordt door een dochter die niet de zijne is. Bedenk goed of je hem echt wel terugwilt! Sterkte, A.
Hi Kirsten, eigenlijk staat het allemaal al in het artikel. Na verloop van tijd kun je je ex om een gunst vragen, hem iets laten doen waarvan je weet dat alleen hij het kan, of iets dat mannelijk genoeg is om hem in actie te krijgen. Zie werkwijze voor vrouwen. Verder moet je je afvragen waarom je hem zou proberen terug te krijgen, als je met hem hebt samengewoond terwijl je steeds het gevoel had dat jullie samen niet oud zouden worden. Twijfels bederven elke relatie. Sterkte, A.
Praat nu met geen woord meer over hoe het verder moet, over gevoelens of over loslaten. Push niets. Vraag niets. Bespreek niets. Althans, niet over de relatie, want het risico is dat je de relatie kapot praat, het te veel in het verstandelijke wordt gebracht en gevoelens teveel worden geanalyseerd. Gevoel moet je voelen, niet beredeneren! ;). Mocht ze toch terugkomen op het gewraakte onderwerp, spreek dan eenmalig je vertrouwen uit en buig het direct om naar een leuker onderwerp. Natuurlijk kun je je woorden enigszins fysiek benadrukken door een arm om haar heen te slaan. Gezien het feit dat ze om je huilt kan ik je zo al bevestigen dat ze van je houdt. Wel heeft ze wat individuele eigenaardigheden die het gevolg kunnen zijn van dingen uit haar vorige relatie. Daarnaast heeft ze misschien een lage eigenwaarde, waardoor ze denkt dat ze jou niet 'verdient'. Laat het nu even rusten en neem na verloop van tijd contact met haar op. Je kunt dan iets zeggen in de trant van: 'Ik wil je zien' of 'Ik moet je zien'. Want daarmee bevestig je voor haar wederom dat je om haar geeft. En dat heeft ze wellicht teveel nodig dan te weinig. Sterkte voor nu, A.
Hi Ineke, 'geen gevoelens meer' klinkt onwaarschijnlijk en laconiek, maar ook nog eens ijskoud als er bij wordt verteld dat dat al een half jaar zo is. Bepaalde omstandigheden kunnen de achterliggende reden van een breuk zijn, maar zoiets kan mensen ook juist binden. Ik heb de indruk dat de relatie een soort sta-in-de-weg voor je ex was, alsof het niet goed uit kwam. Daar komt zijn turbulente verleden natuurlijk nog eens bij. De gemakkelijkste uitweg is om dan maar alle schepen te verbranden, hoewel pijnlijk voor degene die emotioneel het meest heeft geinvesteerd. Jij dus. Als je ex verstandig is gaat hij eens op zelfonderzoek waarom al zijn relaties mislopen. Je zult net als zijn andere exen je weg wel vinden, maar dat duurt even. Sterkte, A.

Hi Hoopvol, meerdere rebounds zijn mogelijk. Zoals je op zijn berichtjes reageerde is goed, maar wat je hem ook schrijft, doe het nooit meteen. Hij moet goed beseffen dat hij de laatste op jouw lijstje is. Dat hij geen enkele reactie gaf op je wereldreisplannen is natuurlijk waardeloos. Misschien was ie overdonderd! ;). Het vieren van de laatste terugbetaling zou een mooi voorstel van jouw kant zijn, maar het is tevens een test. Want hoe gaat hij daar straks op reageren? 1. Gewillig en onderdanig, 2. enthousiast en gretig, 3. mat en lauw, 4. boos en afkerig, of 5. bangelijk en vermijdend? Dit zijn zomaar wat mogelijkheden, maar bovenal staat dat jij de beste indruk achterlaat, gewoon door het voorstel alleen al. Doet hij het niet, dan rest hem spijt. Doet hij het wel, dan zal hij van heel goede huize moeten komen om jouw interesse op liefdesvlak weer op te roepen. Zo moet je het zien. Groetjes, A.
Soms is er nog teveel andere emotie om iemand al snel te missen.. Mijn beste vriendin heeft 8 jaar geleden zelfmoord gepleegd. In het begin kon ik haar nog niet missen omdat ik nog veel te veel met mezelf bezig was..Pas na een hele lange tijd..toen ik niet meer boos en verdrietig was, kwam het gemis pas.. En dat gemis is er nog steeds. vaak bij iets simpels als koffie drinken kan ik haar al enorm missen...
Hi Leo, pak die spullen aan en laat je van je beste kant zien. Zorg er dus voor dat je huis en je uiterlijk er fantastisch uitzien en praat met geen woord over relaties of over wat er fout ging. Komen er verwijten, laat je dan niet verleiden om er op in te gaan, maar zwijg. Je vertelt verder niet precies wat er in de relatie allemaal mis is gegaan, waardoor het moeilijk voor me is om haar gedachtegang te begrijpen. Kennelijk geeft ze wel veel om je en zo'n gevoel is niet zomaar voorbij, dat bewijzen de tranen en de innige zoenen maar al te goed: 'Lips that taste of tears they say, are the best for kissing'. Ik hoop dat ze gauw gaat beseffen wat ze heeft weggedaan. Zo niet, dan rest je niets anders dan haar straks lange tijd niet te spreken of te zien :(. Sterkte, A.
“Als blijkt dat er na een paar afspraakjes geen schot zit in de relatie of dat alle initiatieven van jou af moeten komen en hij doet verder weinig moeite? Vraag dan nog één keer op de man af hoe het er voor staat. Krijg je geen of geen duidelijk antwoord, zegt hij dat hij er nog niet aan toe is, te druk is of nog niet over zijn ex heen is. Dan weet je wel hoe laat het is en wat je moet doen…..Kappen en op zoek naar een nieuwe man die wel 100% voor je gaat.”
Jeetje wat heb je het ingewikkeld geformuleerd. Ik snap niet echt wat voor antwoord je nou precies zoek, maar waarom zou het niet kunnen dat men tijdelijk uit elkaar gaat om het een en ander uit te zoeken. Heel verstandig en goed voor een gezonde relatie. Waarom plaats je onderaan het gaat om iemand die een echte man denkt te zijn? Wat voor bevestiging zoek je als je aangeeft dat het dus waarschijnlijk bij lange na nog geen echte man is, terwijl je in je vraagstelling aangeef dat mannen hun belofte nakomen? Mooi toch? Als je het mij vraagt, Stel je een vraag waar geen antwoord op te geven is. Laat die man, dat stel, of jezelf in zijn waarde en wacht het gewoon af. Hij gaat haar missen wanneer hij zijn problemen op een rijtje heeft, en haar waarde dus pas echt in kan zien!
Wanneer je in je eigen hoofd blijft zitten, en die knauw aan je zelfvertrouwen niet aan een toets met de buitenwereld onderwerpt, zorg je ervoor dat het langer pijn blijft doen. Maar wanneer je op stap gaat met een leuke man die zijn best voor je doet, kan je een beetje ontdooien. Dat je vriend je aan de kant heeft gezet wil niet zeggen dat jij ineens voor alle mannen onaantrekkelijk bent geworden. Of voor welke man dan ook, for that matter.
Hi Robin, je vriendin respecteren door haar woorden serieus te nemen. Dat betekent dus dat je inderdaad maar die pauze in moet gaan en haar pas na een paar maanden weer eens belt of schrijft. Dan heb je immers gedaan wat ze wilde en is er geen reden om je opnieuw op een zijspoor te zetten. Doet ze dat toch, dan is er weinig sprake van liefde van haar kant. Of je moet het natuurlijk wel erg bont gemaakt hebben ;). Je aandacht verzetten is moeilijk, omdat je hart bij haar ligt. Zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/12286-repareer-je-gebroken-hart.html

Ik stond voor de deur van ons maar door haar gekochte huis en kon er niet meer in. Dit na een meningsverschil eerder op de avond dat de emmer deed overlopen volgens haar. Ik leerde haar in de herfst van 2008 kennen en was niet gelijk maar na een tijdje verliefd. Ze trof me op een slechte tijd: ik was net twintig wist niet wat ik moest gaan doen qua beroep, deed veel wiet roken en in de weekenden snuiven en naar feesten gaan. Ik was een emotioneel wrak en had had net dat jaar hulp gezocht bij de jeugd gezondheidszorg voor psycholoog.
Hi J.R., de dingen die ze aan je gezegd heeft zijn geen beste signalen, maar je kunt niet anders dan de gedane uitspraken respecteren. Een te vroege poging tot herstel van de relatie leidt vrijwel zeker tot niets, omdat de ex er geirriteerd op kan reageren. Dit is dus ook gebeurd. Ze vraagt nu bij voortduring om rust, dus kennelijk voelt ze zich achterna gezeten of opgejaagd. Dit is heel kwalijk en betekent dat je echt te ver bent gegaan, althans, in haar ogen. Of ze je aan een lijn wil houden of van macht gebruik maakt is niet zeker, de kans is wellicht groter dat ze je onderschat heeft. Veel exen hebben in een relatie alles gegeven, maar hebben gewoon niet meer in huis. Dat je dan kwaad wordt is heel begrijpelijk. Immers, jij zou veel meer voor haar hebben gedaan dan zij ooit zal begrijpen. Ze had jullie al 'afgesloten', wat aangeeft dat haar liefde voor jou niets betekend heeft. Een harde les, maar later zul je weten dat het goed was dat ze niet in je toekomst thuis hoorde. Groetjes, A.
Een maand later was het weer terug aan en daar waren we allebei heel gelukkig door. Een paar maanden later begon de miserie weer en we maakten heel veel ruzie. Zeker iedere week. Op het einde was het zelfs zo erg dat hij me heel veel negeerde, over kleine dingen loog en me ook vaak beu was. Ik voelde me verwaarloosd. En vroeger was hij meer geïnteresseerd in mij. Ik bleef dan achter hem aanlopen als een gek en zo werd het nog erger. Soms besliste ik om hem ook te negeren uit kwaadheid en als hij dan weer langs kwam viel ik weer als een blok voor hem. En zo bleven die wisselingen maar doorgaan. Ik werd er gek van. Hij duwde me weg en trok me aan. We gingen op het einde niet meer naar de film , op café gaan ging niet meer of we kregen al kleine ruzie. We hingen voor de tv. We waren ook allebei veel te jaloers. Hij was dat vroeger al , ik ben dat in de loop van de jaren geworden.
Dus ik begrijp niet waarom hij toch naar mij toekomt met verhalen van leuke dingen die hij met andere doet?! Ik bel hem niet ik sms hem niet, hij komt gewoon uitzich zelf naar mijn werk toe, laatste keer ben ik tegen hem uitgevallen heb hem duidelijk gemaakt dat ik zijn relatie met haar niet goedkeur en dat hij mij niet meer moet lastig vallen, dat hij moet doen waar hij zin in heeft maar dat ik dat allemaal niet hoeft te weten dit is nu een maand geleden en ik heb niks meer van hem gehoord. Wat vind jij Astrid ik kan zijn gedrag niet helemaal verklaren moet ik wachten of? Alvast bedankt voor je antwoord! Reactie infoteur, 14-05-2012

Mijn vriend en ik waren 2 jaar lang samen. We waren echt stapel op elkaar, maar mijn houding zat in de weg. Ik was best wantrouwig door mijn verleden dus hij voelde zich niet gewaardeerd. Hij investeerde veel in de relatie en hoopte dat ik zou veranderen. Nu heeft hij geen hoop meer en wilt hij vrienden blijven. Hij vindt dat ik een goeie vrouw ben, maar nog jong. We gaan over 2 maanden een maand op vakantie en stiekem hoop ik dat er weer iets zult bloeien, terwijl hij zei dat ik niks moet verwachten. Ook wilt hij weer openstaan voor andere kansen die hij in de toekomst kan krijgen. Hoe kan ik hiermee t beste omgaan en zorgen dat hij weer gevoelens voor me krijgt?
Wat jij dient te doen is gewoon je eigen plan trekken. Wil je meteen de eerste avond met hem naar bed, doe dat dan. Wil je hem pas na een tijdje, doe dat dan. Zolang er maar wat te jagen blijft voor hem. Ik zei eerder dan een man liever fantastische seks heeft dan ‘vanille seks’ (middelmatige seks) bijvoorbeeld. Wat maakt het verschil? Jouw overgave! Dus maak het duidelijk dat jouw overgave verdient moet worden…
Maand later was ze op een feest met een vriendin uit Groningen waar ik was, en die vriendin zei ‘ik heb heel veel goede verhalen over je gehoord’. Mijn ex heb ik toen even gesproken en ze was blij dat we normaal tegen elkaar konden doen. Verder vertelde ze weer veel en vroeg ze hoe het was. Ze vertelde ook dat ze paar jongens had gezoend maar dat was uiteindelijk allemaal niets, en nu wil ze even niets.
Vrouwen vergeten in zo’n situatie om hun intuïtie te gebruiken. Als ze dat wel deden, zouden ze wel aanvoelen of hij genoeg voor ze voelt of niet. En vervolgens tonen ze ook nog te weinig eigenwaarde. Je verdient toch zeker beter, als hij je niet die aandacht geeft die je verdient, dan zou je wel gek zijn om nog langer aandacht aan hem te besteden.
Hi G., het antwoord wat ik je ga geven wil je waarschijnlijk niet horen. Je mag 'God' op je blote knieen danken dat je niet met deze 'kerkganger' alias 'vreemdganger' getrouwd bent en kinderen hebt gekregen. Vanaf het begin liet hij zijn extreem wispelturige gedrag al zien door plotseling terug te gaan naar zijn ex, diverse onbegrijpelijke breuken te forceren, bij nog weer een andere dame te slapen, en bovenal door jou voortdurend op het verkeerde been te zetten. Enerzijds het 'ik hou van jou / vrouw van mijn leven' - verhaal en anderzijds de repeterende mokerslag 'ik geef niets meer om je, ik wil je niet', en allerlei varianten van die strekking. En dit tot vervelens toe. Dat je je dit laat welgevallen is mij dan ook volkomen duister. Je verdedigt en beschermt hem non-stop, zonder enige kritiek, maar ook zonder een zinnige reden. Alsof je zo'n leven vol onzekerheid, woede en verdriet wel prettig vindt. Helaas kan en wil ik uiteraard geen medewerking verlenen om deze ongelooflijke foute ex terug te winnen. Ik wil je veel sterkte wensen en ik hoop dat je op een dag wil inzien dat je als vrouw beter verdient. A.
Dat ik met mijn ex het bed in duik is omdat er gewoon spanningen zijn en gevoelens. Hier kan iedereen zich wel in herkennen. Dat ie met een 15 jarige gaat vind ik ook smerig en ben ik pas vorige week achtergekomen, dacht namelijk dat ze 18 was. En trouwens, mijn ex is 21 dus het is ook weer niet een vent van 40 die met 15 jarigen slaapt. Daarnaast kunnen mensen hier hun vragen en gevoelens kwijt, en zitten ze niet te wachten op jouw bijdehandte bek. Want zelf wilde je je ex 'opgeilen' en hem daarmee terugwinnen. Dat is ook behoorlijk laag vind je niet :). Dus geen commentaar op mij ja? Ga lekker ergens anders de internetheld uithangen. En ga lekker tege je ouwe vent van 40 oprijen.
Hi Kenny, sommigen zeggen 'waar rook is, is vuur', maar dat betekent nog niet dat je verloofde meteen haar koffers moet pakken. Ze heeft dan ook uit boosheid gehandeld, als gevolg van de interpretatie die ze gaf aan de gesprekken die je met die ander had. Alleen jij weet waar die gesprekken over gingen, wat ze ervan gelezen heeft en waarom ze dan nu zo reageerde. Ze heeft je gemeld dat het vertrouwen weg is, maar geeft je vooralsnog niet de kans om dit te herstellen. Dit is uiterst zonde, niet in de laatste plaats om de dochter die jullie bindt. Online chats gaan vaak veel verder dan je voor mogelijk houdt, laten je nieuwe kanten van jezelf zien die kennelijk eerder onontdekt bleven, en geven je hierdoor zelfinzicht. Er is weinig slechts aan, mits je je partner er in betrekt en er open over kunt praten. Houd dus rekening met je partner. Blijkt deze er problemen mee te hebben, dan probeer je dit serieus te begrijpen zodat je er mee kunt stoppen. In jouw geval krijg je helaas alles achteraf op je dak en is je verloofde al weggehold. Het beste wat je nu kunt doen is je focussen op je dochter en bekijken wat zij nodig heeft. Toon de moeder van je kind dat je wel degelijk goedgezind bent, en bereid bent om terug te winnen wat je klaarblijkelijk aan het verliezen was. Inzet van twee kanten zou nog veel beter zijn. Kortom, het belang van jullie kind moet voorop staan, hiervan moet je haar overtuigen. Betuig tevens spijt van de 'misstap', en zeg haar dat dit soort gedrag verleden tijd is. Meen het dan ook. En probeer haar aan het praten te krijgen over de overige dingen die je in haar beleving niet goed zou doen. Zeg haar daarbij dat je naar oplossingen zoekt zodat de nabije toekomst er beter uit zal zien dan het heden nu aangeeft. Het gaat om jouw inzet, en haar wil om jou nog een kans te geven… Sterkte, A.
Omdat ik inmiddels voor mezelf heb gekozen merk ik dat t ook zn goede kanten heeft. Al voelt t toch alsof ik bij haar gefaald heb. In één klap alles verpest, Ik heb wel geleerd. Kan er verder niets meer aan doen. Zou zo graag een gesprek willen, het artikel klopt. Mn hart vraagt nog steeds om een soort van verzoening. Ik zou graag willen praten en zij misschien helemaal niet.Denk wel dat haar vertrouwen vreselijk weg is. Mss is dat gezakt in de tijd of niet en misschien herinnert ze zich alleen slechte zaken. In elk geval is ze ook koppig en een controle freak, maar wel een leuke. Een beslissing maken vind ze dan lastig, en ze kan enorm twijfelen en geen actie ondernemen en afwachten. Eindeloos afwachten. Daarom hakte haar moeder destijds denk ik ook de knoop door (ja, ze is 31) De eerste keer dat ze twijfelde had ik toch echt aangedrongen op een gesprek, ze kwam terug, Dat deed ik deze keer niet. Zij ook niet.
Een veelgebruikt excuus als een man je niet wil: “ik heb het erg druk”. Maar pas op, ze blijven dan wel vaak contact houden (alleen niet erg frequent maar van de hak op de tak) waardoor jij dan weer in de war raakt “vind hij me nu wel of niet leuk”. Mijn advies: afkappen. Want als een man je echt leuk vindt dan voel je dat, dan hoef je je het niet af te vragen.
Nu is er wat tijd overheen gegaan. Ik ben op reis geweest en sinds kort zien we elkaar weer op onze sportverenging. Zomerseizoen is weer begonnen. Dat gaat heel goed. Ik merk dat hij het leuk vindt mij weer te zien, zoekt mij uit zichzelf ook op en we hebben afgelopen weekend zelfs een uur samen zitten kletsen op het terras, over hem, waarmee het veel beter gaat en hij was ook geïnteresseerd in mijn dingen, over mijn sollicitaties gesproken en zo.
Door te praten met hem heb ik hoop gekregen (maar hij blijft maar zeggen dat hij mij geen valse hoop wil geven), toch liet hij in het gesprek doorschemeren dat hij zelf ook twijfelde. Dat hij niet meer zeker was van zijn beslissing. Hij stuurt dus gemixte boodschappen naar mij. Deze boodschappen brengen mij volledig van mijn stuk en nu weet ik echt niet meer wat ik moet doen. Het enigste wat ik wil is hem terug mijn lief kunnen noemen. Mij terug goed voelen. Kortom, ik wil hem terug en ik wil hem gelukkig maken. Maar hoe moet ik dat doen...?
Ik had 3 maanden met me ex, maar ik was perongeluk met haar beste vriendin aan het rotzooien.. ik weet natuurlijk wel dat ik geen enkele excuus kan verzinnen voor dat.. maar we zijn al 1 jaar uit elkaar en ik heb er nog 1 keer terug gekregen, maar dat ging ook mis (op een andere manier), ik laat vaak aan der tonen dat ik haar nog leuk vind, maar dan gaat ze heel erg uit de hoogte doen.. dus doe ik nu alsof ik niets in haar zie.. ze zegt wel altijd dat ik de enige jongen ben met wie ze echt kan praten enzo.. maar ik wil niet in zo'n friendzone belanden.. PLEASE IEMAND HELP
Het is al 3 maanden uit met mijn ex, hij heeft het uitgemaakt omdat ik boos op hem was doordat hij een domme fout had gemaakt en hem daarom ging ontlopen zodat hij zijn fout zou inzien, nadat ik zo deed heeft hij me uitgescholden en het uitgemaakt maar toch wel naar me toegekomen dat die spijt had en echt om me gaf en vrienden wou blijven. Na dit gedoe heb ik gezegd dat het ooit nog wel wat kon worden, hier was hij heel blij mee. Maar paar weken later toen ik zo lief mogelijk tegen hem begon te doen heeft hij me heel erg getemt en begon die te flirten met andere meisjes. Dit heeft mij best veel pijn gedaan en dit heb ik ook aan hem vertelt. Jammer genoeg lachte me ex me uit en boeide het hem niet zoveel en vond dat ik me aanstelde, ik ben zo dom genoeg geweest dat ik contact bleef houden met mijn ex en dingen voor hem bleef kopen en als een hondje achter hem aan ging en moeite voor hem bleef doen, hij heeft mij gebruikt. Want hij heeft het afgelopen weekend me keihard laten vallen net of ik niks waard voor hem ben geweest.
Op den duur voelde ik me niet meer goed in mijn vel waartoe ik toenadering zocht met een vriendin om te praten en dit via FB, deze gesprekken gingen over alles van a to z tot fantasieën, nu bepaalde dingen zeg je niet als je in relatie zit enz… maar van fysiek of andere woorden zoals bedrog of bedriegen is hier geen spraken. Op een dag confronteerde mijn vrouwtje mij hiermee en zei van je hebt me bedrogen. Ik viel uit de lucht en ik zei al lachen met wie of wat een kat? misschien geen correct antwoord maar wat moet ik zeggen wist niet over wat ze bezig was.
We hebben aankomende zondag aangehouden echter ik voel me zo slecht, helemaal leeg, ben helemaal op en uitgeblust. Eet al een paar dagen niet meer, slaap bijna niet. Er komt niks uit me vingers. Nu zit ik te denken om haar een bericht te sturen dat ik na nadenken haar keuze accepteer en respecteer, aankomende zondag krijg ik deze boodschap alsnog dat ze niet meer wil. Is het verstandig haar een bericht te sturen dat je er begrip voor hebt, het accepteert, je eigen fouten hebt ingezien, haar niks verwijt, haar de vrijheid gunt en dat je aan jezelf aan het werken bent om dit als persoon in de toekomst te voorkomen of moet ik afwachten tot zondag (hoop houden op niks) en het dan nadat ze mij afwijst naar haar sturen. Haar verwachtingen zijn dat ik het niet accepteer en ik heb haar verder van me afgeduwd, de fouten gemaakt welke je overal op internet kunt lezen. Daarom wil ik haar nu vertellen dat ik haar snap en begrip tonen om vervolgens een kleine maand niks meer van me te laten horen om dan "vriendschappelijk" iets af te spreken. Wat is het advies, bericht sturen, vragen of ze vanavond langskomt of om te wachten tot zondag?
Het is nu bijna een maand geleden dat mijn man een punt gezet heeft na ons 22 jarig- huwelijk. We waren 28 jaar samen. De reden dat hij opgaf klopt niet helemaal, er is iemand anders die zijn hoofd helemaal zot gemaakt heeft! Onze vrienden en familie konden het niet geloven dat wij uit elkaar zijn. Wij waren volgens hem het ideale koppel. Nu zegt hij dat hij met die vrouw nog niets niet heeft, maar ik geloof hem niet. 95 %van de mensen zeggen dat die relatie niet kan blijven duren, dat die 2 absoluut niet samen horen. Ik laat hem gerust, want ik heb het boek gelezen en doe wat er in geschreven staat. Hij mist wel onze (knappe dochter van 20 jaar) maar mij blijkbaar niet. Hij wil naar een advocaat gaan om te scheiden en is al zijn kleren al komen ophalen. Maar die afspraak bij de advocaat is voor mij nog véél te vroeg, ik zit nog altijd in rouwproces! Onze vrienden zeggen dat ik er goed uitzie en me sterk hou, dat is wel zo maar mijn hart is enorm gebroken. Ondanks alles zie ik hem nog altijd graag en zou hem direct terugnemen. Ook al zeggen de mensen dat dat niet zal klikken tussen die twee heb ik dan een kans dat hij terug bij mij komt ?? Had ik maar een glazen bol. Is er iemand die iets gelijkaardigs heeft meegemaakt ??
×