Mannen zijn meestal langzamer in het hechtingsproces, omdat ze heel voorzichtig zijn bij het leren kennen van een vrouw, voordat ze zich aan haar binden. Ze daten een tijdje voordat ze zich je vriend noemen, en ze zijn een tijdje je vriend voordat ze zich verloven. Vaak is dat moeilijk te accepteren voor vrouwen, maar we kunnen er ook een belangrijke les uit leren. Mannen willen er zeker van zijn dat zij op alle fronten bij hun partner passen (iets wat vrouwen ook zouden moeten zijn). Dit proces moet in hun eigen tempo gebeuren. Zet een man niet onder druk om een beslissing te maken voordat hij je echt kent; dat maakt hem alleen maar onzeker. Praat niet over trouwen, tenzij hij erover begint of als jullie ongeveer een jaar een relatie hebben.
Ik voel me weer zo gezegend in mijn huwelijk nadat Dr. Isikolo mijn man heeft meegenomen die voor een goed jaar van me gescheiden was. Ik ben Juliana Bryan bij naam. Zelfs als ik mijn hele lichaam in de mond heb, zal het niet genoeg zijn om RICO OSULA te bedanken voor zijn hulp in mijn leven. Mijn man heeft een jaar van me gescheiden en heeft zonder hem pijn en pijn gehad. Dus ik zocht overal hulp, maar niets werkte totdat ik door een vriend naar RICO OSULA werd verwezen. Ik legde mijn situatie uit en hij beloofde me dat mijn man binnen 48 uur antwoordt terwijl mijn hart nog steeds voor hem klopt. Ik geloofde in hem en hij maakte een spreuk voor mij en mijn man belde me precies toen hij zei dat hij zou bellen. Hij smeekte me en vertelde me dat hij me terug nodig had en nu leven we gelukkig weer gedurende de laatste 9 maanden. Iedereen die mijn artikel leest dat hulp nodig heeft, moet contact met hem opnemen .
Na bijna 30 jaar met elkaar en 25 jaar getrouwd is mijn vrouw verliefd geworden op een ander man die bij haar en onze dochter in het orkest zit, ik ben ten einde raad want ik hou zoveel van haar. Zij heeft nu onze relatie beëindigd. Dit is de tweede keer dat mij dit overkomt. Ook mijn eerste vrouw is ook overgelopen naar een andere man na 11 jaar huwelijk. Ik wordt in november 65 jaar en hoopte met mijn vrouw een fijne ouwe dag te hebben. mijn vrouw is 11 jaar jonger dan ik en ziet er bijzonder goed uit. En ik ben Fysiek niet meer in orde. en heb al een CVA gehad. Ik heb 6 kinderen en samen hebben wij er 4 met een klein kind van ons beide. Mijn jongste dochter die nu bij mijn vrouw woont is pas 15 jaar. a.u.b kunt u mij helpen ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik ben nu depressief en dat werkt natuurlijk ook niet in mijn voordeel, maar de gedachte aan mijn jongste dochter houd mij nog op de been. Reactie infoteur, 01-02-2016

Iemand noodgedwongen moeten missen, doordat liefde blijkbaar begrenst is en het slechts voor landgenoten/ eu burgers onderling weggelegd is om samen te mogen zijn, dat doet pijn. Vooral als je niet aan de eisen kunt voldoen, die men van je eist om hem/haar hierheen te halen en je ook niet kunt vertrekken naar zijn/haar land omdat je hier bijv. ook kinderen hebt en hen niet uit hun vertrouwde omgeving weg kunt halen.
Mannen zijn stoer als het komt op het doodmaken van insecten, maar ze zijn eitjes als het komt op intimiteit en een serieuze relatie. Als hij niet klaar is om zich te binden zal hij zich op een rare manier gedragen, een manier waarop je je afvraagt wat er toch mis is met mannen. Sommige mannen stappen in en uit een relatie alsof ze door een draaideur gaan, omdat ze het gejaag en het gevoel van eigenwaarde niet willen verliezen als ze in contact komen met een nieuwe vrouw.
Ze zit daar nu en ik heb verder nog niks van haar gehoord. ik vraag me af wat kan ik nu het beste doen om haar terug te winnen. Ik wil haar niet kwijt. Ik wil graag een relatie die staat op vertrouwen en dat betekend voor mij ook vertrouwen geven want nooit is er iets geweest wat mij wantrouwen zou moeten hebben gegeven. Ik ben ziekelijk jaloers. Maar ik wil graag dat we nu lekker samen verder kunnen zoals we dat deden. en dan zonder nonstop op elkaars lip te zitten en haar te checken. Wat kan ik het beste doen? Reactie infoteur, 08-06-2012

Hi Jaap, zo'n brief is geschikt als je meent dingen verkeerd te hebben gedaan en geen foute indruk wilt achterlaten. Alleen jij weet wat jouw bijdrage in het verhaal is, en wat je anders had moeten doen. Door middel van een brief je ex terugkrijgen ligt helaas minder voor de hand. Hooguit zal ze het eens herlezen en je na verloop van tijd milder beoordelen. Wil iemand plotseling 'niet zoveel meer chatten', dan is dat een indicatie voor het hebben of willen van een andere partner, of een aanwijzing dat ze op een of andere manier bang voor de relatie is. Over beide mogelijkheden heb je niets geschreven dus dit moet je zelf nagaan. Sluit de zaak voorlopig af door je hart te luchten, en vermeld er dan bij dat je hoopt dat jullie na verloop van tijd weer op vriendschappelijke voet verder kunnen. Reageert ze daar ook al negatief op, dan moet je het wel erg bont hebben gemaakt ;). Laat het gewoon aan het lot over wat er gebeurt. Sterkte, A.
Hi Pieter, je ex ging met een heel andere verwachting de relatie in dan jij. Zo dacht ze dat je na verloop van tijd wel in haar buurt zou gaan wonen en dat ze tegelijkertijd haar vrijheid kon bewaren. Dat lijkt me gezien het feit dat ze toch weer zou verhuizen, teveel gevraagd. Dat twee mensen elkaar een poos minder vaak kunnen zien hoeft geen bezwaar te zijn. Integendeel, het is de ultieme test om te zien of de relatie tegen een stootje kan. En of er echt liefde in het spel is, want je weet dat liefde altijd een weg vindt. Zelfs als de situatie hopeloos of bijna onmogelijk is. Jullie relatie redde het helaas niet. Ze verweet je verder dat je geen aandacht gaf wanneer zij dat nodig had, maar 'gedachten lezen' valt niet mee, dus ze had het zelf moeten aangeven wanneer ze het moeilijk had. Niet pas achteraf, nu je er niets meer aan kon doen. Uiteindelijk zal het leeftijdsverschil een te grote kloof zijn geweest. Ze is jong en wil 'van het leven genieten' (dat is vrijheid, toch? lol), terwijl jij al een heel stuk verder bent en waarschijnlijk meer toe aan vastigheid dan zij. Dat is ook het grote probleem van deze tijd: men wil ALLES. Een fantastische relatie, een berg vrijheid, een drukke studie, noem maar op. Maar 'alles' is onmogelijk. Uiteindelijk moet er toch gekozen worden of moeten er prioriteiten worden opgesteld. Zij heeft de relatie weggedaan, in haar beleving het meest logisch, want voor haar gevoel werd haar vrijheid beknot en ze had er toch amper tijd voor. Maar het is niet leuk dat jij vervolgens de zwarte piet kreeg toegeschoven. Hoe dan ook, ik begrijp goed dat het aan je vreet, omdat het gewoon onaf is. Ze was geemotioneerd, wat aangeeft dat ze wel om je geeft maar niet bij machte om de relatie op waarde te schatten. Eigenlijk is ze een slachtoffer van de moderne tijd… is er een minpuntje, oh weg ermee, onder het motto dat er 'een afstand tussen jullie was gegroeid'. De online blokkades zijn kwalijk, maar ook weer niet. Het duidt erop dat ze boos op je is, en boosheid is een vorm van verdriet. Het beste is dat je het nu even laat rusten en na een paar maanden ( kun je dat? ;) ) weer eens contact met haar opneemt. Het liefst per email, als dat niet kan via de telefoon. Wie niet waagt die niet wint… Ik hoop dat ze ooit tot inkeer komt. Sterkte, A.
Beste Koen, Dank voor jouw openhartigheid. Ik kan me helemaal voorstellen dat je behoorlijk van slag bent door de emotionele achtbaan waarin je terecht bent gekomen. In een relatie kun je de ander niet veranderen. Je kunt slecht al jouw liefde laten stromen, naar jezelf en naar de ander. Begin in deze fase vooral met het waarderen van alle mooie momenten die jullie samen hebben gehad. Besef dat je (ex) vriendin in je leven is gekomen omdat jij (misschien onbewust) het verlangen hebt uitgestraald om liefde te ervaren. Er is geen enkele reden om te denken dat het niet nog een keer in je leven zal gebeuren. Blijf dagelijks jouw liefde geven aan jezelf en aan de wereld. Hierdoor wordt je steeds aantrekkelijker voor de relatie die bij je past. Wellicht dat jouw (ex) vriendin daardoor de ruimte ervaart om de verbinding aan te gaan. Ik groet je met liefde, Albert
Als ik je verhaal lees is mijn idee dat deze man niet uit is op een relatie. Hij vindt je duidelijk leuk en aantrekkelijk, maar is niet van plan om een serieuze relatie met je te beginnen. Als dat wel is wat jij wilt, pas dan op dat je je niet aan het lijntje laat houden. Sommige mannen zijn charmeurs en kunnen best meerder vrouwen tegelijk leuk vinden. Een manier om er achter te komen of hij echt geïnteresseerd is, om alle initiatieven van zijn kant te laten komen. Dus zelf geen contact meer te zoeken. Kijken wat hij dan doet. Belangrijk is ook wat je intuïtie zegt. Vaak weet je het antwoord zelf dan al.

Na veel aandringen heeft hij vrijdagavond nog bij mij geslapen, omdat mijn ouders nog op vakantie waren en hij het niet kon maken om mij zo alleen te laten met dit nare gevoel, hij is dus blijven slapen, we hebben wat gepraat over de break, maar deden verder tamenlijk normaal, ´s avonds hadden we nog voor de laatste keer seks en zaterdagmiddag zijn we voor ons afscheid naar het strand geweest. Hij wilde dit allemaal liever niet, maar heeft dit voor mij gedaan. Constant als ik emotioneel werd, omhelsde hij mij en trok hij mij tegen zich aan.


Hij smste mij afgelopen weekend dat hij weer wat geld voor mij had, hij smste dat hij die dag wat kon regelen, dus ik heb hem netjes gevraagd of hij het wilde storten. Uit zijn sms was min of meer uit te halen dat hij het die dag kon regelen dus ook die dag wilde geven. Kort daarna krijg ik een sms waarin hij schrijft een van deze dagen te willen afspreken, samen wat doen, hij en ik alleen! Ik heb hier niet echt op gereageerd, smste hem wel waarom hij dat met mij wilde doen en daar reageerde hij niet echt op. Wat moet ik hier nou mee Astrid? Ik heb daarna ook niets meer gehoord, dus een specifieke datum niet echt doorgekregen, enkel een bepaalde dag die hij noemde in zijn sms waarop ik niet heb gereageerd. Wat haal jij uit dit gedrag? En hoe kan ik hier het beste op reageren? Ik wil niks liever dan dat het weer goed zit tussen ons, maar ik wil niet weer tegen hetzelfde aanlopen omdat de geldkwestie nog loopt. Wat adviseer jij mij? Hoe kan ik het beste reageren op zijn uitnodigingen? Vind het overigens wel grappig, eerst smst hij mij NOOIT meer te willen zien en dan komt hij zelf met het voorstel af te spreken? En wat zegt dit over zijn date van laatst? Als hij haar überhaupt nog aan het daten is, is het dan een duidelijke rebound? Iets om de leegte te vullen die ik heb veroorzaakt? En als het geen rebound was dan had hij mij toch niet gevraagd om wat te gaan doen samen? Alvast bedankt voor het antwoorden. Reactie infoteur, 08-05-2012
Als je andere dingen te doen hebt naast hem voelt het voor hem niet verstikkend. Trap er niet in om je te laten meeslepen in zijn enthousiasme. Doe het rustig aan. Mannen die hun snelle tempo niet onder controle kunnen houden zullen snel verveeld raken. Als dat gebeurd zal hij je laten vallen. Bespaar jezelf de pijn van gedumpt te worden en move on!

Op welk punt het mis ging, kun jij zelf het beste beoordelen. Zoals je schreef vond ze dat je te weinig moeite voor haar deed, maar zo'n opmerking is weinig concreet als een relatie eenmaal vaste grond heeft. Laatst op de bank vond ze kennelijk dat je wel weer moeite had gedaan, namelijk pogingen om haar terug te krijgen, wat ze 'beloonde' door te zoenen. Het is goed dat je wederom een pauze hebt ingelast maar deze hoeft in dit geval niet zeer lang te duren. Vraag na een aantal weken eens hoe ze zich voelt en je hebt alleen al met die zin veel gewonnen. Vrouwen zijn er gek op om over gevoelens te praten, ook al begin jij misschien al te geeuwen bij dat onderwerp ;). Het gaat erom dat ze straks als jullie praten haar ei kwijt kan, zodat er niets meer tussen jullie in staat dat later weer in negatieve zin opborrelt. Met een schone lei en 'zand erover' is er nog heel veel mogelijk. Hopelijk kan ze die volwassenheid opbrengen en blijft ze niet steken in het herhaaldelijk afdwingen van een breuk omdat mevrouw geen aandacht krijgt… ;D. Succes, A.
Hi Barrie, je hebt helemaal niets aan haar. Kennelijk heeft ze in die week met jou ook met een ander aangepapt en liet ze je plompverloren barsten. Wat is dat voor 'liefde'? Het lijkt helemaal nergens op, ook niet op verliefdheid, ook niet op vriendschap. Zoals je al merkte houdt de ander overtuigen doorgaans enkel in dat deze het omgekeerde gaat doen van wat je wilt, dus ook dat hielp niet bepaald. Waarom je vrijwillig in de wachtkamer gaat zitten in de hoop op een kans is misschien begrijpelijk, maar niet verstandig. Beter kun je haar uit je hoofd zetten, en pas terugkeren als ze vrij is. Misschien kom je daar ooit achter als ze dit op internet meldt. Deze dame is sowieso niet serieus bezig! Sterkte, A.
Zorg dus zelf dat je in je eigen behoeften voorziet. Als je verlegen zit om gezelschap, zoek dan vrienden op. Als je graag aandacht wil, ga dan gewoon voor de lol eens met iemand op een date. Als je behoefte hebt aan seks is het ook helemaal geen schande om een keer een onenightstand te hebben. Wanneer je hierna nog steeds je ex terug wilt, dan weet je zeker dat het je om die persoon te doen is, en niet om jouw onvervulde behoeftes.
Bovendien is dit niet handig als je je ex nog terug wilt winnen. Door als vrienden om te gaan met je ex, geef je een signaal af dat je niet meer geïnteresseerd bent in een romantische relatie en wel tevreden bent met de huidige situatie. Hierdoor gaat je ex ook op die manier over jou nadenken, en is de kans dat hij of zij je ooit weer op een andere manier leuk zal vinden een stuk kleiner.
Hij zat daar met de instelling, ik luister niet want alles wat ze zegt is om me terug te krijgen en nee dat wil ik niet! Dat de beslissing al langer genomen was, dat verzon ik ter plaatse (terwijl hij het zelf gezegd heeft.) Wat ik ook zei, er kwam niks zinvol uit… Toen ik vroeg wat we geprobeerd hadden, zei hij dat hij geen lijstjes bijhield. Als ik dan vroeg waar we dan zo verschillend waren, zei hij net hetzelfde. Hij nam een stelling aan maar had geen argumenten. Nu ja hij had wel geprobeerd want hij had zich opgeofferd en weggecijferd voor mij. Toen ik vroeg om er voor me te zijn, kon dat pas over enkel weken als hij het een plaats had gegeven. Dat ik hem nu nodig had vond ie vreemd, nee dat kon niet, daar ging hij eens een nachtje overslapen. Vervolgens liep hij gewoon weg… ik ging hem nog achterna, hij gaf me een ijskoude blik en een smoesje om snel van me af te zijn en weg was hij me bijna overhoop rijdend :’(. Wat heb ik zo’n verdriet en pijn! Ik heb me al heel vaak recht kunnen houden, maar nu zit ik er helemaal doorheen. Ik wil niet meer, ik wil er voorlopig niet meer bovenop geraken uit angst dat ik dan weer iemand tegenkom. Voorlopig zit ik hier goed, weg van alles en iedereen. Elke ochtend is een grote ramp, weg uit mijn droomwereld en weer terug in die harde realiteit. Ik weet hij is het niet waard, maar dat biedt me geen troost. Het gesprek van vrijdag was trouwens helemaal niet zo, maar toen had hij geen tijd om na te denken want ik had hem verrast. Ik kan het nog steeds niet goed aanvaarden dat dit mijn ex is.

Tevens is er een jongen, wat ooit een scharrel was, die ook weer achter haar aan loopt hier ben ik met toeval achter gekomen. Wat ik wel weet is dat het totaal geen type voor haar is. Maar dat ga ik haar niet vertellen. Ook weet ik dat hij erg jaloers kan reageren, namelijk toen wij net een relatie hadden vroeg hij aan mijn (ex)vriendin als ik niet jaloers was als hij met haar praatte.
Ik Zelf maak nu een helemoeilijke periode mee.. mijn vriend vertrekt voor de zoveelste keer bij me..We zijn 6jaar samen.. hij was echt gek van mij.. nooit heb ik van iemand gevoeld wat ik bij hem voelde.. hij gaf me heel veel aandacht hing elke dag rond mijn lijf.. waarop ik hem regelmatig afstote wegens te DRUK! .. soms vond ik het ook heel erg moeilijk om me te ontspannen bij hem wij was namelijk een zeer onrustig iemand.. dat zorgde voor heel wat stress bij me, waardoor ik hem heel veel links liet liggen, maar ondanks heb ik altijd geweten wat ik voor hem voel.. we hebben ook een pracht van een dochter van 4,5
Hi Leo, ja dat is geen beste zet geweest. Ten eerste is het niet waar, ten tweede bereik je er helemaal niets mee behalve nog meer schade. Je moet jezelf dus afvragen waarom je dit zei: wilde je aandacht, wilde je haar schokken, wilde je een reactie uitlokken? Meestal zijn het dat soort dingen. Een wanhoopspoging, maar dan wel de verkeerde. Wat gebeurd is, is nu gebeurd en dit rechtzetten zou je ex nog meer bevestiging geven dat ze je vooral niet terug moet willen. Wel kun je haar na verloop van tijd (na een paar maanden) eens schrijven. Meld dan dat je nieuwe relatie al gauw stuk liep, omdat je je oude liefde maar niet kunt vergeten. Het is wel gewaagd, maar de moeite waard omdat je toch al niet veel meer te verliezen hebt. Misschien smelt ze dan een beetje en kun je haar losweken van die ander. Let wel, zodra er een ander in het spel is, zijn pogingen om de ex terug te krijgen weinig succesvol. Je kansen zijn vergroot als ze 'vrij' is en jou mist. Vooralsnog vult die ander de leegte in… :(. Sterkte, A.
Mijn ex en ik zijn nu een maand uit elkaar na een relatie van 1 jaar en 4 maanden. De eerste 9 maanden waren fantastisch, ondanks privéproblemen bij mij (mijn vader was ernstig ziek en een sterfgeval). Vanaf keer twee dat we elkaar zagen wisten we gelijk dat we elkaars droompartner waren, dat is nooit veranderd. Na die 9 maanden ging het weer wat beter met mijn vader en zijn we gaan samenwonen, maar toen kwam alle ellende erbij pas uit. Emotioneel, slecht slapen etc. Ik ben toen zelfs naar een psycholoog geweest om allerlei jeugdtrauma’s die omhoog kwamen te verwerken. Ik heb nog nooit zo’n moeilijke periode met mezelf gehad…

Ondertussen speelt hij blijkbaar thuis gewoon het spelletje verder (hij is 24 en woont niet meer thuis, maar passeert wel af en toe) en als er iets over mij gevraagd wordt, doet hij of er niets aan de hand is. Ik weet helemaal niet wat ik daarbij moet denken, maar het lijkt alsof hij schrik heeft van de reacties die hij ongetwijfeld zal krijgen als hij het vertelt.
Ik heb zojuist een reactie van je ontvangen waarvoor mijn dank, en was idd vergeten te vermelden in het vorige verhaal dat de scheiding WEL is getekend paar weken geleden en inmiddels zijn ze ook weer op normale voet met elkaar ivm het kindje. September is het allemaal officieel rond (bijna dus!). Hij is enkel op papier getrouwd, zonder zoals wij het kennen 'een bruiloft'. Inmiddels zijn we inderdaad het 'verhaal' verder thans… eigenlijk niet… hij heeft nooit meer gebeld zoals ik eigenlijk geopperd had in de mail… Daarmee vind ik dat hij de deur dus NIET sluit. Ik denk dat hij het over zijn vakantie en het officiële stuk van september heen tilt heb ik het vermoeden. Ik heb ook niets meer laten horen en ben dit ook niet van plan. Wij zitten enkel nog met spullen die uitgewisseld moeten worden, maar ik zou dat zelfs op kunnen sturen (was mijn spontane idee… maar wat wekt dat nu voor idee?) omdat het om iets kleins gaat. Echter om dit feit denk ik ook dat de deur niet definitief is gesloten nog. Ik vind het geen type om mij op zo'n manier te laten blijken niet met iemand verder te gaan. Ik laat het maar, en zie vanzelf wel, heb mijn leven opgepakt (voor zover mogelijk) en zie wat de toekomst brengt. Uiteraard hoop ik voor beiden op rustiger vaarwater en een reünie tzt… Het is moeilijk en het blijft toch weer een onzeker gevoel op zo'n manier. Groetjes Isabel. Reactie infoteur, 31-08-2012
Als je je ex terug wil, zal je misschien de neiging hebben om hem of haar heel vaak op te zoeken. Dit moet je echter niet doen. Als je het contact weer opzoekt met je ex, benader hem of haar dan voorzichtig, en doe dit niet te vaak. Als je continu om hem of haar heen hangt, zullen ze je alleen maar irritant vinden, en irritatie is niet bepaald iets aantrekkelijks.
Mijn vriend en ik waren 2 jaar lang samen. We waren echt stapel op elkaar, maar mijn houding zat in de weg. Ik was best wantrouwig door mijn verleden dus hij voelde zich niet gewaardeerd. Hij investeerde veel in de relatie en hoopte dat ik zou veranderen. Nu heeft hij geen hoop meer en wilt hij vrienden blijven. Hij vindt dat ik een goeie vrouw ben, maar nog jong. We gaan over 2 maanden een maand op vakantie en stiekem hoop ik dat er weer iets zult bloeien, terwijl hij zei dat ik niks moet verwachten. Ook wilt hij weer openstaan voor andere kansen die hij in de toekomst kan krijgen. Hoe kan ik hiermee t beste omgaan en zorgen dat hij weer gevoelens voor me krijgt?
Dus, zo staan de zaken nu. Het vreemde is dat ik niet eens verdrietig ben, of boos. Misschien had ik hier op gerekend? Misschien is dit nodig om hem te doen beseffen dat het tussen ons beiden nog niet zo slecht was? Ik voel me wel gekwetst, maar ondanks dat was onze avond/nacht samen echt heel bijzonder en heeft ons beiden laten zien dat hetgene wat er tussen ons is, niet 'zomaar' iets is. Dat gaf ex ook meteen toe.
Ik had een relatie met mijn ex voor 3 jaar, super verliefd alletwee, super seks maar geen groei of ontwikkeling wegens omstandigheden. Ze besliste een kleine maand geleden om het gedaan te maken. dit om verschillende reden. Ik verwaarloosde (kort gezegd) mijzelf en dus onze relatie. Ik had ook een verslaving aan wied en ik kwam over alsof ik daar niet mee wou stoppen. Ze vond dat we dus niet samen pastte en dit heeft ook erg op haar energie gewerkt. Nu een maand verder(clean en zal altijd zo blijven, blij er vanaf te zijn) heb ik haar de eerste week blijven sturen en bellen( grote fout). Ik had nog contact met haar maar niet op een negatieve manier. Ze wilde vrienden blijven etc. Wilde mij nog in haar leven en bla bla bla. Allesinds, ik las dan dat je beter ruimte geeft, wat super moeilijk was, maar dat lukte na die week toch een kleine 2weken. Ze begon zelf terug te sturen zoals kan het je niet schelen?! Ook stuurde ze berichtjes over waar ik nu zou gaan werken. Nu, na die 2weken, heb ik haar is impulsief gebeld in een dronken bui, en kreeg geen positieve antwoord. Wat normaal is. Omdat ik niet nuchter was. Maar nu de week na die dag, omdat ik zo'n spijt had daarvan en het zo'n stomme fout was, heb ik blijven sturen terug 'uit angst' (dat het mij spijt, vragen of ze eerlijk is etc.)en daardoor heb ik haar erg ambetant gemaakt dat ze echt boos werd. Ze dreigde mij te blokkeren en dit en dat. Ik zei doe maar en ze zei maar nee laat mij dan een tijd tot rust komen etc etc. Nu zal ik haar dus weer opnieuw een langere tijd moeten met rust laten…

Ga er niet van uit dat mannen zich niet kunnen binden. Je denkt misschien dat iedere man als de dood is voor een serieuze relatie en keihard wegrent als je tegen hem zegt: “Ik denk dat het tijd voor je is om mijn ouders te ontmoeten.” In werkelijkheid zijn mannen net zo geneigd om zich te binden als vrouwen. Er is alleen een percentage van zo’n 20% dat echt bindingsangst heeft. Bedenk dat er net zo veel vrouwen zijn die bang zijn om een serieuze relatie aan te gaan.
Mijn ex en ik hebben 2,5 maanden geleden besloten om uit elkaar te gaan, we stonder hier allebei niet achter en dat weten we van elkaar, we willen elkaar heel erg graag terug maar elke keer krijgen we weer stres terwijl we dit helemaal niet willen, we zijn beide 20, sinds het uit is is ze erg veranderd ze doet ineens veel dingen die ze eerder nooit zou doen, denk aan uitgaan enz. Ze heeft een hekel aan drukte en wou in de relatie dan ook nooit uitgaan, ik wil haar zo graag terug we hebben inmiddels al gepraat en ze wou er 100% voor gaan gisteren avond hebben we een goed gesprek gehad en gezegd dat we er zeker voor wilde gaan. Vandaag kregen we een meningsverschil omdat ze gisteren zei dat ze wel een relatie wou, maar vandaag toen ik haar vroeg of ze wou blijven slapen vond ze het te snel, ze begrijpt niet dat ik dit niet snap. We sliepen immers zowat elke week bij elkaar, ik ga aanstaande dinsdag op vakantie met mijn familie en weet zeker dat we elkaar gaan missen dit isbdan ook de reden dat ik haar nog zolang als mogelijk is bij me wil hebben.
Nu weet ik dat ze weer vrijgezel is en dat ze ook nog steeds geregeld naar die tent gaat waar we elkaar hebben ontmoet. Ik heb de afgelopen tijd veel meiden ontmoet en gezoend in bars en clubs maar heb nooit het zelfde gevoel gehad als dat ik bij haar had. Ik dacht aan het lot tarten door er zelf geregeld weer heen te gaan en haar dan misschien ‘toevallig’ weer tegen het lijf te lopen maar dan zal je net zien dat ze de keren dat ik er ben er niet is. En op facebook of whatsapp een bericht uit het niets sturen na zoveel maanden komt ook wanhopig over ben ik bang.
Hi Kevin, dank je wel :). Je kunt haar best bezoeken in het buitenland. Waarom eigenlijk niet! Het is de uitgelezen kans om elkaar in een andere omgeving met frissere ogen te bekijken. En gezamenlijke ervaringen werken bindend. Zonder veel moeite bouw je onbewust je relatie weer op. Verder is het jammer dat jullie zo met die procenten werken. Jij wil dat ze er 100% voor wil gaan, zij wil zich niet voor 100% geven. Houd op met die percentages want voor velen is dat benauwend, hoezeer ik je ook begrijp. Aan loos getwijfel heb je niets, maar voorwaarden stellen aan een relatie is je op glad ijs begeven… pas dus op. Probeer haar twijfels weg te nemen door te stellen dat je er alles aan zult doen haar vertrouwen terug te winnen. Dat dat voor jou van het grootste belang is. En dat je er zelf op vertrouwt dat het weer goedkomt. Een reisje in haar richting zou al veelzeggend zijn. Ik hoop dat ze dat op tijd zal inzien, voordat je straks die enorme pauze moet inlassen… Succes, A.
Een van de tekenen dat je ex nog aan je denkt en om je geeft is het gegeven dat hij of zij nog graag terugdenkt aan gouden tijden van weleer. Heb je nog contact met je ex, dan kun je dit eenvoudig testen door een wederzijdse positieve ervaring te benoemen en te zien wat de reactie is. Is er onverschilligheid, of zijn er signalen van affectie? Hoe meer emoties er getoond worden, hoe beter. Het maakt niet uit of deze emoties goed of slecht zijn, zelfs boosheid is in dit kader positief. Herinneringen die graag worden opgerakeld, kunnen de passie van toen stap voor stap weer doen opbloeien.
Bovendien krijg je in liefdesrelaties ook een glasharde spiegel voorgehouden van je eigen identiteit. Dingetjes in het gedrag van de ander waar jij je aan ergert, kunnen je confronteren met delen van jezelf waarin je nog iets te leren hebt. Je irriteert je er bijvoorbeeld aan dat je partner soms nee zegt, terwijl je zelf altijd voor iedereen klaar staat. Zo vaak dat je jezelf soms voorbijloopt.

sinds twee weken is mijn relatie van ruim een jaar voorbij. Hij heeft het beëindigd omdat we de laatste tijd vaak ruzie hadden. Hij verlangde daardoor minder naar mij en zijn gevoel werd minder. Ik moet zeggen dat ik de ruzies ook vrij vervelend vond worden. Deze kwamen eigenlijk vooral omdat hij het heel erg druk heeft met stage en sport ook vragen zijn vrienden heel veel van zijn tijd. Het ging heel snel eerst wilde hij er nog voor vechten en een dag later wist hij zeker dat het niet meer kon. Hij kreeg steeds het gevoel dat hij me niet waard is. Ik mis hem vreselijk en hou heel veel van hem. Hij stond niet meer volledig achter de relatie, hij moest echter zo erg huilen en zei dat ik het meest belangrijke meisje uit zijn leven ben en dat hij van me houdt. Hij zegt steeds dat hij met me wil trouwen. Ik heb nu al een week geen contact gehad, hij mailde me 2 dagen geleden in de mail stonden nog eens de redenen waarom hij de keuze heeft gemaakt. Dat hij het zwaar heeft en me heel erg mist. Ook zei hij dat hij over 8 jaar met mij wil trouwen, kinderen een huis kopen. Dat ik het mooiste liefste leukste meisje ben dat hij ooit kan krijgen. En dat hij zoveel van me houdt. Ik mis hem en wil hem het liefst terug, maar loop niet achter hem aan. Alleen hoe kan ik dit afsluiten als hij zulke dingen tegen me zegt. Ik ben zo verward. Wil het deels afsluiten maar als hij zulke dingen mailt is het zo moeilijk en wil hem natuurlijk het liefste terug. Wat moet ik doen ?


We hebben een relatie gehad van 10maanden waarbij ik het een 4tal keer heb uitgemaakt door een stom voorval dat niet hadden moeten gebeuren. We hebben elkaar zekers niet bedrogen in die tijd. De laatste keer, een paar maand terug, toen ik het gedaan had gemaakt wou ik het allemaal eens fatsoenlijk op een rijtje zetten en het niet over één nacht ijs te laten gaan. Ze vroeg me dan wel eens om te komen praten maar ik hield het nog wat af. Uiteindelijk heb ik dan toch in gezien dat ik mij moest gaan veranderen en na veel wikken en wegen wou ik er absoluut voor gaan. Ik stuurde haar een mail waar ik mijn volledige ziel in bloot gaf en wat ook de reden was dat ik steeds zo reageerde. In mijn vorige relatie ben ik verschillende keren bedrogen geweest door mijn ex. Ik wilde mij nu, met de dame waar ik recent een relatie mee had, mij sterk opstellen en er zou mij niemand meer kwetsen. Ik ben ook al niet zo een prater en zeker niet over gevoelens, dan stelde ik mij zwak op vond ik. Ik was tevens heel bang om weer bedrogen te worden en om haar te verliezen. Toen ik dan eens bij haar was om uiteindelijk is te kunnen praten zei ze dat ze een paar weken na onze relatie met iemand was gaan daten en dat er wel een klik was. Later is ze er dan nog is naartoe geweest en zijn ze beginnen vrijen. Ik stond genageld, verbijsterd, een mokerslag recht in het gezicht. Mijn wereld verging en ik die alles nog wou doen om de relatie te redden. Ik was kapot, tot op het heden nog steeds. Ik wou voor haar alles doen, ik had er vrede mee genomen om mij aan te gaan passen. Ik ben er zeker van dat ze nog gevoelens heeft voor mij en dat ze eigenlijk een toevlucht heeft gezocht in die andere man. Volgens haar was er iets gebroken omdat ik wat te lang gewacht heb om met haar terug te gaan praten, maar zoals ik al eerder zei wou ik het voor mij eerst op een rijtje hebben voor ik echt verder kon gaan. Binnen enkele weken zouden we ons 1 jarig samen zijn gevierd hebben, waar ik mee bezig was om er een mooie onvergetelijke dag van te maken. Nu zal ik de feestdagen weer alleen moeten doorbrengen.
sinds januari met een chick gaan daten klikte super goed waren veel bij elkaar ik kwam bij haar ouders thuis maar nadat ik haar vraagde voor iets meer zei ze eerst nee omdat ze nog niet verliefd was.. ik pushte daarna teveel en wilde te graag toen 3 maanden niks meer gedaan, maar konden elkaar niet loslaten en ze vind me wel echt heel leuk heeft ze ook tegen iemand gezegd die ik ken ze vond ook kut dat ik een keer had gezegd dat ik geen contact meer wilde nu afgelopen week alweer 2x samen geslapen en vonden het allebei leuk. ik weet dat ze toen wij gingen daten echt net uit een nare relatie kwam die ook niet leuk eindigde.. wat moet ik nu doen.. want ze wil dus wel blijven afspreken en leuke dingen doen en heb ook al aardig wat vriendinnen van der ontmoet en kom thuis bij haar over de vloer..
Ik dacht dat ik altijd de verkeerde tegen kwam. Gevalletje “ik ben een detail vergeten te noemen van 1.70 meter hoog” (vriendin cq getrouwd). Dat was mijn eerste geluk. En tweede. Mijn derde geluk was een psychisch gestoorde kerel die nog even ongewenst bleef plakken. (Lees half stalken) Daarna kwam gevalletje bindingsangst. En hoewel hij echt een leuke man was stond ons zo veel in de weg dat een relatie dat niet aan kon. Nu zijn we wel nog bevriend en op vriendschappelijke basis kunnen we prima verder. Hij blijft een leuk persoon alleen is een relatie voor ons niet weggelegd.
Tot vrijdag 3 uur ging ze weg, ik weet niet naar waar maar ze zei: als ik thuis ben bel ik jou maar het werd 6 uur. 12 uur geen sms’je of niets, ik belde haar de volgende dag ze zegde dat ze in de winkel was en dan smste ze ook weer niet meer en zondag belde ik ze weer en pakte een andere gast op :O en die gast zegt dat ik haar met rust moet laten.
Je loopt wat rond te struinen in de supermarkt, op zoek naar die ene overheerlijke reep chocolade, tot je plotseling je ex tegen het lijf loopt – letterlijk. Met grote ogen kijk je hem aan. Je voelt het bloed al naar je wangen lopen, en de zenuwen gieren door je lichaam. En wanneer hij je schouders vastpakt om ervoor te zorgen dat je niet omvalt, beginnen de vlinders in je buik weer te fladderen. Shit!
nu bijne 2 weken geleden heeft zij besloten om er toch een eind aan te maken omdat de juiste gevoelens er niet meer zijn (het romantische, de passie). Blijkbaar is ze kort daarna terug met haar ex beginnen praten en 1 week nadat we uit elkaar zijn slapen ze al samen. Mijn vraag is nu of ze hem gebruikt om de leegte op te vullen die ik nu achterlaat of is ze van haar kant aan het proberen om haar ex terug te krijgen. alles wat ik kan opmaken wat zij vertelde over die relatie was dat het echt geen goede was.
Toch blijft hij zeggen dat hij van me houdt. En dat onze relatie stuk is gegaan door mijn gedrag, niet door het ontbreken van gevoelens of 'houden van'. Ik vind het zo typisch dat hij (wederom) tot 3 keer toe zei: over een paar maanden spreken we wat af en dan kijken we wel hoe het gaat. Hij herhaalde zijn zinnen van afgelopen zaterdag en zei alweer dat hij hoopt dat het weer goed komt op de langere termijn en dat hij dat niet zegt om mij aan het lijntje te houden. Hij wil dat ik zo goed doorga als dat ik nu bezig ben (en ik voel me al zóveel beter :)
Wees niet bang om, als je een nieuwe kans krijgt bij je ex, hem om gunsten te vragen. Laat hem bijvoorbeeld een potje opendraaien, of andere kleine dingetjes doen. Ook al kan je dat prima zelf, hij heeft nou eenmaal graag dat jij hem hiervoor inschakelt. Wees ook niet verlegen in hem om uitleg vragen voor dingen die je niet begrijpt. Hij vindt het prachtig om het jou uit te leggen.

De dag erna vroeg ik haar of haar ex wat zei omdat het uit was tussen ons, ze zei dat hij heel blij was omdat hij haar kuste.. Ik vroeg haar dan of ze terug met hem was en dat was ook zo.. Ik was er echt kapot van.. Ik verminkte mezelf, ik zat uren te huilen, ik had continu zelfmoord gedachten, ik voelde me leeg, ik voelde me rot, ik at bijna niks en ik had nergens zin in.. Kortom, er zat geen leven meer in mij.. Ook zij was er kapot van.. Ze voelde haar leeg, ze voelde haar rot, ze at ook bijna niks, ze kon niet slapen en ze had ook nergens zin in.


Besef dat bindingsangst juist voortkomt uit angst voor verlies van liefde. Angst die is ontstaan door een pijnlijk verlies in het verleden waar je je misschien niet eens bewust van bent. Waar je onbewust een patroon op hebt ontwikkeld om die pijn nooit meer te hoeven voelen. Dat overlevingspatroon heeft je ooit geholpen, maar werkt nu averechts, want het maakt dat je afstand creëert en de ander niet dichtbij laat komen. Waardoor je gefrustreerd raakt en er maar niet in slaagt om te ontvangen waar je in wezen zo naar verlangt: liefde en intimiteit.
De richtlijnen uit het artikel opvolgen. Nou ja, ik laat haar in ieder geval met rust (al 4 weken dus). Maar is het niet zo dat mensen met bindingsangst op het moment dat ze beseffen dat ze je kwijtraken, juist weer terugkomen? En uiteraard zal dan (alhoewel ik er niet op moet blijven hopen) mijn eerste vraag zijn, wat er dan ineens veranderd is en waarom ik niet weer na 3 maanden zonder tekst en uitleg gedumpt zal worden…? Reactie infoteur, 04-09-2012
Na twee weken kwam hij naar me toe en zei hij dat hij op deze manier niet happy was, maar dat hij niet wist wat het nou precies was en dat hij had besloten er een punt achter te zetten.. Voor mij kwam dit, ondanks dat we er nog niet waren, best onverwachts.. Twee weken is weinig tijd om te veranderen.. Volgens hem was er nog te weinig veranderd.. Hij bleef wat vaag in wat hij allemaal zei en ik heb hem nog nooit zo hard horen huilen als die avond toen we elkaar nog een keer omhelsden.. Het was heel verwarrend..
Hier even een vervolg op mijn verhaal van 22-10-2012 14:06. Er is inmiddels erg veel gebeurd. Ik zal het even in het kort vertellen. Na je laatste reactie heb ik het inderdaad wat meer op vriendschap gegooid, en we hebben besloten te genieten en niet te veel na te denken of het wel kan. Geen moeilijke gesprekken meer. Vorige week zaterdag ben ik naar haar toe gegaan. Gewoon om een gezellig avondje te hebben. En het was gezellig. We hebben tegen mekaar aan op de bank gelegen en veel met elkaar geknuffeld. Op een gegeven moment kreeg ze enorme buikpijn. Het ging maar niet over en ik drong erop aan dat we naar het ziekenhuis gingen. Om een langer verhaal kort te maken. Ze had een inwendige bloeding en ben de hele nacht bij haar geweest. Ben geen seconde van haar zijde geweken. Ze heeft tot dinsdag in het ziekenhuis gelegen. Zondagmorgen kwamen de ouders naar het ziekenhuis en ik maakte voor de eerste keer kennis met hun. Erg aparte manier van kennis maken. Ik raakte in gesprek met hun in een wachtkamertje en vertelde hun dat ik hun dochter niet zomaar op kon geven. Ik kreeg een schouderklopje van moeders. Vreemde maar speciale ervaring. Maandagavond vroeg ze me of ik naar haar toe wilde komen. Heb de hele avond bij haar gezeten. Ze zei me dat ze het heel fijn vond dat ik bij haar was geweest, en dat het misschien wel anders af had kunnen lopen als ik er niet was geweest. Het heeft heel veel met haar gedaan gaf ze aan. Ze zei me op een gegeven moment “mekaar loslaten gaat niet zo goed he” ik zei, nee niet echt, maar daar gaan we het nu niet over hebben. Dinsdag heb ik haar niet gezien, maar hebben wel de hele dag contact gehad. Woensdag mocht ze naar huis. En omdat ze twee kindjes heeft en het zwaar is om er dan voor te zorgen kon ze bij haar ouders blijven. Woensdagavond stuurde ze me een bericht of ik daar heen wilde komen, ze wilde me graag zien. Ik ben naar haar toe gegaan en heb met haar op de bank gezeten. Haar ouders zaten er bij en hebben gezellig zitten babbelen. Ze pakte mijn hand vast en heeft mij de hele vast zitten houden. Alsof het allemaal heel normaal was, zelfs met haar ouders d`r bij. Toen ik naar huis ging liep ze mee naar de deur en we hebben mekaar een half uur vast gehouden. Ze vroeg me wanneer ze me weer ging zien. Ik zei haar dat ze maar even rustig aan moest doen en dat ze me maar moest laten weten als ze me wilde zien. Donderdag heb ik haar wederom niet gezien, wel weer de hele dag contact gehad. Vrijdag ging ik op stap met een collega bij haar in de stad. Ze was nu inmiddels weer in haar eigen huis. Ze vroeg me of ik zin had om even langs te komen voordat ik naar mijn collega zou gaan. Dit leek me gezellig. Ik kwam daar en de kindjes waren nog wakker. Ook de ouders waren nog bij haar op bezoek. Weer heeft ze me de hele tijd vast zitten houden. Nu ook waar de kinderen bij waren. In mijn ogen was ze dus een beetje gedraait, zo leek. Ze vroeg of ik zaterdag avond bij haar wilde komen. Gewoon even niks, lekker op de bank zitten samen. Dat vond ik uiteraard goed en een fijn idee. Ik kwam daar rond half negen en de kinderen waren nog wakker. We hebben fijn met z`n vieren op de bank een film zitten kijken. Op een gegeven moment waren de kinderen naar bed en zei ze me dat ze dit wel erg lastig vond zo. Ze vertelde me dat ze het een heerlijk idee vond om samen met de kids leuke dingen te doen en dat ze zich heerlijk vrolijk veilig en gelukkig voelde als ik bij haar was. Maar ze weet niet of dat gevoel genoeg is. Mijn fout in deze was om dit gesprek niet om te draaien in een vrolijke tint. Ik ben er in mee gegaan. Ik probeer het allemaal te begrijpen. Ze moest huilen. Ze wil dat ik gelukkig zou worden. Het makkelijkste zou zijn als ik iemand tegen zou komen waar ik stapel verliefd op zou worden. Ze vertelde me dat ze geen relatie kan hebben omdat ze niet weet of haar gevoel genoeg is. Ze wil me ook niet aan het lijntje houden, maar wat ze helemaal niet wil is afscheid nemen en mekaar helemaal loslaten. Wat zit hier tussenin? En wat moet ik hiervan denken? Ik voel gewoon hoe ze met me om gaat. Hoe ze me aankijkt, hoe ze me vast houdt, wat ze tegen me zegt. Dit alles staat haaks op iets wat voor mij onverklaarbaar is. Is het een blokkade, en hoe kan ik hiermee omgaan? Moet ik haar loslaten? We hadden voordat ze in het ziekenhuis kwam wel eens gezegd “we houden contact”. Afgelopen zaterdag middag viel er een kaartje in de brievenbus met de woorden dat ze het wel heel fijn vond dat ik er een week geleden voor haar was. En dat ze niet kon omschrijven wat het met haar heeft gedaan. Ook schreef ze “het we houden contact, heeft nu iets andere vormen aangenomen” Gisteravond ben ik dus zoals gezegd niet bepaald fijn bij haar weggegaan. Toen ik bij de deur stond vroeg ik haar ietwat licht gepikeerd wat ze nu eigenlijk wilde, of ik haar moest loslaten. Misschien ook weer niet helemaal slim van mij om dat te vragen, maar de situatie liep zo. Ze vertelde me dat ze daar nu geen antwoord op had. Ze heeft de hele avond veel moeten huilen. Ze zei zelf dat ze het heel moeilijk vond om over haar gevoel te praten. Ik wil zo graag duidelijk weten wat ze nu eigenlijk wil. En waarschijnlijk moet ik gewoon geduld hebben, en jouw advies eens wat meer opvolgen. Maar dit is in sommige gevallen zo moeilijk. Met name omdat ze zelf aan geeft dat ze het lastig vind. Wat moet ik in vredesnaam doen na deze ontwikkelingen. Ik ben bijna het spoor bijster. Maar wil hoe dan ook niet opgeven, mede doordat het voor mij niet duidelijk is dat ze geen gevoel voor me heeft. Als dat nu het geval zou zijn, was het natuurlijk duidelijk en ging ik er verder ook niet meer op in. Beste A, ik hoop echt dat je me kan helpen. Ik weet het namelijk niet meer.
Hi Sonja, zoals je begrijpt is het voor mij niet goed mogelijk om adviezen te geven als eerdere adviezen in de wind worden geslagen. Het hoofdadvies luidt: Afstand houden. Het schamele resultaat van de tegenovergestelde aanpak zie je herhaaldelijk: je ex heeft de touwtjes in handen, maar je hebt haar niet terug zoals jij wilt. En was het dan dat je enkel ingaat op haar voorstellen, maar het is zelfs een graad erger omdat je zelf ook initiatieven neemt en haar uitnodigt voor van alles en nog wat. Ik heb ook geadviseerd je agenda - althans voor je ex - propvol te houden, zodat je zult overkomen als iemand die helemaal geen tijd heeft om zich met een ex bezig te houden. Helaas laat je je ex juist weten dat er genoeg ruimte is in je agenda. Als gevolg van een 'test' zoals je zegt, maar dan wel eentje waar je niets aan hebt. Pak die ex toch eens keihard aan! Groetjes, A.
Bedankt voor je reactie, de conclusie die jij stelt komt ongeveer overeen met wat ik ook al dacht. Ze heeft ook aangegeven dat zij mij voorlopig niet wilde zien of spreken. Ze zei dat dit maanden kon duren of zelfs een jaar(jaren). Ze wilde dat ik verder ging met mij leven en er wat van zou maken en dat ik het moest loslaten. Zo langzamerhand doe ik dit ook, omdat het verder weinig zin heeft te blijven treuren. Ze had het erover dat ze het op dit moment gewoon niet meer aankon, en dat wij elkaar over een aantal jaar misschien wel weer tegenkomen. Moet ik hier uit opmaken dat ze de deur toch op een soort van kier houdt, dat er van haar uit toch nog een soort van wens aanwezig is dat het goed komt? Reactie infoteur, 27-10-2012

Vanaf dat momenet ben ik vol voor mijn vriendinnetje gegaan, we gingen naar Parijs en t was alsof we (iig ik) op een roze wolk zaten, ik wilde nooit meer anders… Maar ik heb op 18 september 2012 mijn ex (moeder van zoon) een mail gezonden waarin ik zei dat ik t wel moeilijk vond haar los te laten (en meer van dat soort stomme dingen). In oktober hoorde ze dat ik een vriendin had en toen heeft ze gesms't dat ze me helemaal kapot ging maken. Ze heeft contact gezocht met mijn vriendin, de mail doorgezonden, gezegd dat ik ene pathalogische leugenaar ben, haar ook gouden bergen heb beloofd etc etc. De moeder van mijn jongste kind werd ingeschakeld en ook die begon mijn vriendin te bellen met wat voor hond ik ben. Mijn vriendin heb ik hier zo veel pijn meegedaan, die wist niet dat ik de indruk had gewekt dat t wel weer goedkwam, bij de moeder van mijn oudste zoon…
Wat zij anders kan doen is dat ze iets minder betweterig moet doen, maar dat zijn dingen die je van elkaar kunt accepteren want een relatie waar alles perfect is is geen leuke relatie. Ook zou ik graag vaker intiem met haar zijn (doordeweeks), maar als ik laat thuis ben of klaar ben de ict of beunklusjes dan ligt zij al op bed (vroege slaper). Dan zegt ze wel: Ik had best nog wel wat willen doen, maar je was zo laat dat ik maar ben gaan slapen… mijn fout dus! En dat doet mij ongelooflijk veel pijn. Het komt neer op meer rekening houden met haar en haar leren te waarderen voor de dingen die ze voor me doet. Ze zei ook wel eens: Als er dingen zijn waar je mee zit of waar je je ergert aan mij, geef dat aub aan…
Het is net iets meer dan een maand uit met mijn vriendin, en ik mis haar verschrikkelijk erg. De reden was omdat ik haar een beetje toe eigende en dat ik haar niet vrij kon laten, omdat ik zoveel van haar hield/houd. Daarnaast was ik ook heel snel jaloers. Onze relatie duurde 6 maand en vervolgens trok zij de stekker eruit na anderhalve week te hebben getwijfeld. Het is nu iets meer dan een maand geleden en ik merk dat ik veranderd ben. Ik wil haar terug krijgen, maar dat is best moeilijk, en ik zit samen met haar op dezelfde school dus zie haar elke dag.
Hi Hoopvol, meerdere rebounds zijn mogelijk. Zoals je op zijn berichtjes reageerde is goed, maar wat je hem ook schrijft, doe het nooit meteen. Hij moet goed beseffen dat hij de laatste op jouw lijstje is. Dat hij geen enkele reactie gaf op je wereldreisplannen is natuurlijk waardeloos. Misschien was ie overdonderd! ;). Het vieren van de laatste terugbetaling zou een mooi voorstel van jouw kant zijn, maar het is tevens een test. Want hoe gaat hij daar straks op reageren? 1. Gewillig en onderdanig, 2. enthousiast en gretig, 3. mat en lauw, 4. boos en afkerig, of 5. bangelijk en vermijdend? Dit zijn zomaar wat mogelijkheden, maar bovenal staat dat jij de beste indruk achterlaat, gewoon door het voorstel alleen al. Doet hij het niet, dan rest hem spijt. Doet hij het wel, dan zal hij van heel goede huize moeten komen om jouw interesse op liefdesvlak weer op te roepen. Zo moet je het zien. Groetjes, A.

2 maand geleden is het uit gegaan met mijn vriendin. Ik mis haar nog steeds heel erg en ga slapen / sta op met haar als 1e en laatste gedachte. We hebben een relatie gehad van 6 maand. Het ging alsmaar goed en we hadden natuurlijk veel plezier, vaak gedacht aan hoe onze toekomst eruit zou zien als we bij elkaar zouden blijven. Toen kwam er een dag dat ze tegen me zei dat ze begon te twijfelen aan de relatie. Dit kwam omdat ik een beetje raar tegen haar reageerde. We zitten op dezelfde school, zelfs in dezelfde klas en hebben alle vakken samen. Zoals ik al zei begon ze ineens te twijfelen. Dit kwam omdat ik zeer jaloers ben, en me 2 weken lang een beetje raar gedroeg tegenover haar. Ik kreeg ineens wat minder aandacht, en haar aandacht ging naar haar vrienden die ze een half jaar lang aan de kant had gezet voor mij. Ze heeft alleen mannelijke vrienden, niet echt vrouwelijke, en die auwehoeren op een bepaalde manier met elkaar die mij niet echt aan stond, daar hebben we vaker gesprekken over gehad en ze zei dat het beter was voor de beide van ons als ik me daar overheen zou zetten. Dat heb ik vaker geprobeerd maar de jaloezie lag diep bij mij. Er zat niks achter, en dat weet ik ook zeer goed. Het was niet het vertrouwen wat miste, want ik vertrouwde haar volledig, maar het zat me gewoon niet lekker. Mijn maten zeiden ook dat ik daar niet jaloers voor hoef te zijn, maar toch was ik het. Toen ze zei dat ze twijfelde, waar we over hebben gepraat tijdens een etentje, heb ik haar maar anderhalve week met rust gelaten, haar gewoon de tijd geven om te laten denken. Ze is toch tot de beslissing gekomen om het uit te maken, waar ik heel kapot van ben. Ze heeft dingen gezegd zoals: ik ben echt even klaar met een vriendje hebben en bij de volgende ga ik echt wel uitzoeken of diegene niet zo jaloers is. Daar ben ik nog steeds zo kwaad om. Ik heb zoveel voor haar gedaan, en aan de kant gezet. Mijn maten heb ik een beetje aan de kant gezet voor haar, school, bepaalde dingen waar we het niet over eens waren heb ik ook aan de kant gezet. Alle tijd die ik had heb ik aan haar besteed, en de rest laten vallen. Maargoed. Nu is het 2 maand verder, en ik wil haar heel graag terug. Ik heb haar 2 maand met rust gelaten, niet echt contact opgezocht en aan mezelf gewerkt. Ze heeft nog steeds haar kleren etc. bij mij thuis liggen. Is er nog een kans om haar te laten zien dat ik o.a. veranderd ben in bepaalde punten, en het misschien nog een kans te geven? Dat ze van me gehouden heeft weet ik zeker, er zijn ook genoeg dingen die ze goed heeft gedaan en waar ze me speciaal om liet voelen. Ik ben nu gewoon onzeker, en wil weten of er nog een kans is op een nieuw begin, en ik hoop dat jij me daar een antwoord op zou kunnen geven, of in ieder geval advies.

De afstand die je creëert, ontgaat de ander natuurlijk niet. Die voelt zich daardoor ook teleurgesteld of afgewezen, en kan zich daardoor ook gaan terugtrekken. Wat jou vervolgens weer bevestigt in de overtuiging dat je er goed aan hebt gedaan om je niet kwetsbaar op te stellen. En zo beland je in een vicieuze cirkel waarin je verlangt naar verbondenheid, maar uit angst voor afwijzing afstand houdt en steeds meer uit elkaar drijft.
Sinds 2 weken is mijn relatie uit, na 1,5 jaar wat gehad te hebben. Mijn ex (vreselijk om het zo te moeten noemen). Gaf aan dat ze dingen in mijn mistte. Dat waren o.a.: praten over je gevoelens/diepe gesprekken, mijn telefoongebruik en het huishouden. Maar het ergste is toch het feit dat ik geen waardering over haar uitsprak (complimentjes, lieve berichtjes etc etc) en we niet goed konden praten.
Mannen kunnen niet zo snel als vrouwen emoties herkennen. Denk maar aan de stereotiepe echtgenoot die geen idee heeft waarom zijn vrouw opeens zo boos is. Het kan goed zijn dat hij het echt niet expres doet – waarschijnlijk heeft hij oprecht geen flauw benul waarom ze boos is, of heeft hij niet eens in de gaten dat ze kwaad is. Het limbisch system van vrouwen is verder ontwikkeld en daarom zijn vrouwen beter in het herkennen en interpreteren van emoties. Die vaardigheid kwam goed van pas in de oudheid, toen vrouwen verantwoordelijk waren voor het onderhouden van de sociale connecties. Mannen lopen ver achter op dit gebied. Ze zijn dus slechter in het identificeren en inschatten van emoties. [4]
Op 30 november ging het fout. Als gevolg van een aantal fouten van mijn kant, hadden we ruzie en wou ze me niet meer. Ik heb vanaf dan zowat alle fouten gemaakt die je niet mag maken. Een week later wou ze mij nog een kans geven, maar hield er zich niet aan. 22 november kreeg ik toch nog een gemeende kus en knuffel. We vierden kerst en nieuw dus niet samen, maar ik gaf haar wel een aantal cadeaus, die ze mooi aannam.
Ook heb ik mijn ex aangesproken op het feit dat ze zo vreemd deed over mijn babyfoto etc etc. Ze heeft hier erg veel last van gehad en gaf mij dit terug als feedback, dat ik matjes overkwam nadat ik dit gezegd zou hebben. Het deed haar wat. Ik zie nu dat zij de macht in handen heeft en dat irriteert mij enorm, dus ik trek mij steeds verder terug in mijn schulp.
De laatste 2 maanden van onze relatie waren niet al te best. Zij had het heel moeilijk (vooral familiale problemen, maar hier ga ik verder niet over uitwijken). En mijn fout is geweest om hier zeer weinig begrip voor op te brengen. Waardoor ze zich heel ongelukkig begon te voelen in de relatie. Ik ben zelf geen gemakkelijke prater en zij juist wel, wat het er ook niet gemakkelijker op maakte. Maar wat ik wel wist, was dat ze me doodgraag zag. En ik haar uiteraard ook, nog steeds!
Mijn relatie is een kleine twee maanden geleden uitgegaan. Mijn vriendin (34) heeft het uitgemaakt omdat ze onzeker was over onze relatie. We hadden zo af en toe ruzie, maar dat viel op zich wel mee. Wij wilden een gezin beginnen maar konden door omstandigheden dit niet realiseren. Ik (37) heb sinds een tijdje geen vaste baan meer en ik ben gebonden aan mijn woonplaats vanwege een politieke functie. Sinds het verlies van mijn vaste baan is onze relatie instabieler geworden. Nu ik erop terug kijk, zie ik dat ik minder ruimte voor haar had, omdat ik nogal bezig was met het vinden van nieuw werk, wat niet echt lukte. Zij heeft een ongelukkige jeugd gehad met gescheiden ouders en ik denk dat het feit dat we het niet voor elkaar kregen om te gaan samenwonen om zo onze kinderwens te realiseren uiteindelijk tot de breuk heeft geleid. In eerste instantie deed het me niet veel, zo voelde ik dat. Ook met name omdat het vorig jaar al een keer eerder uit was gegaan en zij mij toen na een week of drie weer benaderde, waarna het weer aan ging. Ik heb haar geprobeerd op een afstand te houden, ook voor mezelf om het te verwerken. Zij bleef echter contact zoeken. Zo stond ze op een onverwacht moment voor mijn deur waarna ik in tranen uitbarstte. Afgelopen week kwam ik erachter dat ze twee weken nadat het uit was gegaan alweer een ander had. Sindsdien ben ik echt overhoop. Ik heb met haar gesproken en ik heb gezegd dat het voor mij hartverscheurend is dat die nieuwe man wellicht zomaar kinderen met haar kan krijgen, terwijl ik al drie jaar met haar samen ben. Ik heb haar wel geluk toegewenst en gezegd dat ze misschien bij hem wel kan vinden wat ze bij mij miste. Sindsdien is ze gestopt met contact opnemen. Ik denk dat ze dat doet om het voor mij makkelijker te maken de breuk te verwerken. Ik heb het gevoel dat die onzekerheid bij haar uit haar verleden in combinatie met de omstandigheden geleid hebben tot de breuk in onze relatie. Ik wil haar wel erg graag terug. Ik mis haar ontzettend. Heb ik hier een kans van slagen en zo ja, wat is nu het beste om te doen?

Hij smste mij afgelopen weekend dat hij weer wat geld voor mij had, hij smste dat hij die dag wat kon regelen, dus ik heb hem netjes gevraagd of hij het wilde storten. Uit zijn sms was min of meer uit te halen dat hij het die dag kon regelen dus ook die dag wilde geven. Kort daarna krijg ik een sms waarin hij schrijft een van deze dagen te willen afspreken, samen wat doen, hij en ik alleen! Ik heb hier niet echt op gereageerd, smste hem wel waarom hij dat met mij wilde doen en daar reageerde hij niet echt op. Wat moet ik hier nou mee Astrid? Ik heb daarna ook niets meer gehoord, dus een specifieke datum niet echt doorgekregen, enkel een bepaalde dag die hij noemde in zijn sms waarop ik niet heb gereageerd. Wat haal jij uit dit gedrag? En hoe kan ik hier het beste op reageren? Ik wil niks liever dan dat het weer goed zit tussen ons, maar ik wil niet weer tegen hetzelfde aanlopen omdat de geldkwestie nog loopt. Wat adviseer jij mij? Hoe kan ik het beste reageren op zijn uitnodigingen? Vind het overigens wel grappig, eerst smst hij mij NOOIT meer te willen zien en dan komt hij zelf met het voorstel af te spreken? En wat zegt dit over zijn date van laatst? Als hij haar überhaupt nog aan het daten is, is het dan een duidelijke rebound? Iets om de leegte te vullen die ik heb veroorzaakt? En als het geen rebound was dan had hij mij toch niet gevraagd om wat te gaan doen samen? Alvast bedankt voor het antwoorden. Reactie infoteur, 08-05-2012

Nadat het 4 maanden uit is geweest wilde hij me terug. In de periode dat het uit was heb ik seks gehad met een ander. Ik twijfelde of ik dit moest vertellen maar heb het toch gedaan. Eerst was het oke en kon hij ermee leven maar toen ik later vertelde dat het onveilig was maar wel ben getest. Wilde hij niets meer met me. Hij zegt dat hij moet nadenken en dat hij het beeld niet uit z’n hoofd krijgt.
Toen gaf ze mij de keuze om in ploegen te gaan maar dan wilde ze niet verder, natuurlijk ben ik voor de relatie gegaan! Dit betekende wel dat ik mijn baan kwijt zou raken per 1 mei. (Gelukkig wel iets weer gevonden maar een stuk minder.) Nu een maand geleden nadat ik een avond was wezen stappen maakt ze het opeens uit met de smokes dat ik te veel gedronken had. Ik heb zo vaak sorry gezegd en alles geprobeerd om haar terug te krijgen, maar nu kom ik er achter (betrapt in ons bed, waarna ze precies verteld wat voor handelingen op wat voor manier ze gedaan hebben) dat ze het met een andere collega doet. Ze zegt dat ze nog steeds van mij houd, maar geen relatie met mij wil. Maar toch wil ik haar nog heel graag terug!! Ik weet dat ik dom ben maar ik vergeef het haar.. Ik ben er helemaal kapot van HELP HOE KRIJG IK HAAR TERUG?
Door dit alles zijn er irritaties ontstaan omdat we elkaar te weinig zagen en als je elkaar te weinig ziet, spreek je elkaar te weinig waardoor de intimiteit verdwijnt en daarmee ook je gevoelens voor elkaar. Hierdoor heb ik het gevoel dat hij mij niet respecteert wat mij irriteert waardoor ik mijn irritaties op hem af reageer en hij het gevoel heeft dat hij faalt en hij dus de relatie heeft beëindigd.
Hi Kris, ja, er zit niets anders op. Het is onduidelijk waarom je ex nu niets meer van je wil weten. Als er wrijvingen zijn moet je daar over praten en zo kom je dan tot een oplossing, compromis of misschien wel een gezamenlijke conclusie om er mee te stoppen. Jouw ex heeft je wat dat betreft geen gelegenheid gegeven om uit te leggen hoe jij er tegenover staat, laat staan om je gedrag bij te stellen. Opeens was het afgelopen. Het beste is dat je je erbij neerlegt, en haar zegt of schrijft dat je na verloop van tijd nog eens contact wil opnemen. Zo heeft ze de kans en tijd om erover na te denken en je te missen, en weet ze tegelijkertijd waar ze aan toe is. Neemt ze in de tussentijd met jou contact op, ga er dan op in maar dan zo vriendschappelijk mogelijk, dus niet met de intentie om weer een relatie te starten. Sterkte, A.
Het is al een tijd uit met mn ex en sinds 3 maanden hebben we totaal geen privecontact meer omdat ze dubbel was in haar doen en laten naar mij. We zijn collega's en dus zijn we op het werk erg gereserveerd naar elkaar toe. Soms hangen we even om elkaar heen en word er geen woord gewisseld, soms ook weer wel maar dan meestal werk gerelateerd. Het geeft een lastige sfeer. Maar goed, paar dagen geleden zag ik dat mn ex op de chat was en ik heb toen heel impulsief haar een berichtje gestuurd hoe het was.. Ze reageerde vrijwel binnen een minuut! Had dit, gezien onze verstandshouding op dit moment, niet verwacht.. Mijn vraag, is dit een goed teken???
Wel zijn ze er als de kippen bij wanneer het aankomt op ideeën over hoe de man aan haar zijde zijn leven zou kunnen verbeteren. Wanneer men hen vraagt waarom ze zo kieskeurig zijn, zullen ze antwoorden: "ik wil het nou eenmaal zo, is het verkeerd om te weten wat je wilt?” – Natuurlijk is het niet verkeerd maar een veeleisende dame tevredenstellen is een full-time baan. Deze vrouwen zijn er ver van verwijderd zich ook maar eens gewoon een keer goed te voelen en lekker te genieten van het samenzijn met haar partner. En daarmee is ze precies het tegenovergestelde van dat wat de meeste mannen wensen en ook de reden waarom veel mannen –zogenaamd- last hebben van bindingsangst.

Bedankt om te reageren. Begrijp me aub niet verkeerd he. Ik geloof nog echt in andere relaties. Heb onlangs nog eens een mooie dame ontmoet die mn ex volleeeeeedig deed vergeten. ;). Ze zat vol met temperament en deed haar baan echt met volle overgave en was heel grappig. Dat deed me wel iets jah. Het type waar ik voor val. Ik leef en wil ook niet in een schaarste leven. Er zijn nog heeeeeel veel andere leuke dames daarbuiten. Ik ben ook niet depri ofzo. Het is gewoon hoe ik iets probeer te plaatsen en dat vraagt bij mij altijd veel tijd, niet alleen met relaties hoor. Ik wil gewoon een zachte landing zoals je het zelf zegt ipv een harde confrontatie die eigenlijk voor niets goed is. Ondertussen ben ik bezig met mn leven meer op rails te zetten. Ook dat vraagt veel energie. Alles op zijn tijd zeg ik altijd.


Deze ezel heeft zich in bepaalde zaken wel vaker aan dezelfde steen gestoten en dat wilde ik niet nog een keer laten gebeuren. Daarop heb ik een afspraak gemaakt of ik iets aan mijn woedebuien kan doen, ook omdat dit mij in de toekomst zal tegen zitten of deze relatie nog goed komt of niet. We hebben zaterdag afgesproken dat ik mijn spullen kom ophalen om er daarna definitief een punt achter te zetten. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het weer goed komt en ben bereid hier alles voor over te hebben maar op dit moment is helaas het geloof er bij haar niet.
Ik haar appen van leuk om je weer eens te zien hier heb je mijn nummer weer en ze reageerde vrij enthousiast en zei dat ze me nog 2x was gaan zoeken binnen maar me niet meer kon vinden en dat kon kloppen want ik ging een uur voor sluitingstijd terug naar huis met de taxi. Nog even verder gepraat op whatsapp maar op een gegeven moment was ik wel uitgepraat.
Na twee jaar samen, kwamen zijn twijfels voor de eerste keer boven. Hij vertelde me dat hij zich te jong voelde om zich nu al te binden aan één meisje voor de rest van zijn leven. De gedachte dat hij nooit meer vrijgezel zou zijn boezemde hem angst in. Ik heb hier toen erg begrijpend op gereageerd. Uiteindelijk vertelde hij dat hij de week ervoor tegen zijn beste vriend had verteld dat hij een toekomst met mij zag. De toekomst met mij is iets waar hij normaal nooit over praat. Deze gedachte had hem denk ik doen panikeren. Nadat we dit besproken hadden, ging alles weer zijn gewone gang. Ik voelde dat we nog dichter naar elkaar waren gegroeid.
op valentijn ben ik mijn vriendin kwijtgeraakt door dat ze mij bedrogen heeft. dat deed heel veel pijn want ze koos ook voor diene gast die haar bedrogen heeft. mijn eerste reactie hoe krijg ik haar terug en toen kwam ik hier op deze site terecht. toen ik dat hier lezende had ik zo iets van daar zit iets in. want een tijdje geleden had ik ruzie met een goede vriend waardoor ik geen contact meer had met hem. ik heb hem dan een tijdje gelaten en na een tijdje ben ik trg beginnen praten met hem en nu is hij weer een goede vriend v
×