En hij bleef me maar onzeker laten voelen. Hij weigerde op het einde seks omdat hij ' te moe ' was. Ik ben ook niet altijd de gemakkelijkste geweest, maar ik had graag eens voor een keer dat hij me begreep en dat we over de ruzies konden praten. Zodat de situatie zou verbeteren. Zeker het laatste anderhalf jaar heb ik zoveel geprobeerd om toch maar een goed koppel te zijn. Maar het ging niet. Toen had ik had uitgemaakt. Daar had ik het heel moeilijk mee, want ik zag me heel ver met hem in mijn leven. Ik wist gewoon dat er geen toekomst in zat , omdat we te fel botsten. Maar we hielden nog ontzettend veel van elkaar. Toen het uit was heb ik het met handen en voeten proberen uit te leggen, en hij wou het maar steeds niet begrijpen. Hij ziet het niet in. En ik wil hem niet de schuld geven of van alles afbreken, maar hij deed gewoon nooit moeite om onze relatie te laten slagen. Het was eenrichtingsverkeer, maar nogmaals, dit zag hij niet in. Hij vond zichzelf goed. Ik heb ook tijdens mijn relatie aandacht gevraagd bij andere jongens, maar niet mee vreemd gegaan. En dan dacht ik in mezelf, waar ben ik mee bezig. Ik heb een vriend. Maar ik voelde bij die andere jongens iets wat ik niet kreeg van mijn vriend. Maar het viel me op dat als hij effe genoeg van mij had, dan deed hij wat hij wou en bestond ik even voor een avond niet meer. En dat deed bij mij wel altijd pijn.
Nog even dit, mocht u dit misschien toch nog lezen. Ik weet nu even niet wat te doen met mijn ex. Het voelt nu als een soort van kat en muisspel. Mijn ex heeft mij bv de afgelopen 3-4 weken vaak vreemde hints (op haar manier van grappig zijn) gegeven. Van Son zullen we naar 'een vrouwenmiddag' gaan? En meer gerelateerde aanwijzingen. Hebben we samen dienst of ben ik bijna vrij, wil zij eten laten bezorgen met de vraag of ik ook wil… Ik hap vaak niet toe, maar nu ben ik bang dat ze interesse (wat dat dan ook is bij haar) verliest.
Ze zit daar nu en ik heb verder nog niks van haar gehoord. ik vraag me af wat kan ik nu het beste doen om haar terug te winnen. Ik wil haar niet kwijt. Ik wil graag een relatie die staat op vertrouwen en dat betekend voor mij ook vertrouwen geven want nooit is er iets geweest wat mij wantrouwen zou moeten hebben gegeven. Ik ben ziekelijk jaloers. Maar ik wil graag dat we nu lekker samen verder kunnen zoals we dat deden. en dan zonder nonstop op elkaars lip te zitten en haar te checken. Wat kan ik het beste doen? Reactie infoteur, 08-06-2012
Verder ben haar zaterdag tegen gekomen alleen hoi alles goed gezegd en zij reageerde hier ook gewoon netjes op! (dus in het echt negeert ze me niet) Vervolgens gewoon plezier gemaakt in dezelfde discotheek waar zij ook was! Liep nog even naast haar in een drukke rij en toen reageerde ze nog even boos ben hier niet op ingegaan! Maar wat betekent dit? Las namelijk dat haat en liefde samen gaat. Reactie infoteur, 06-11-2012
Ik kan niet in ieders hoofd kijken maar veel van de mannen die de vraag ‘hoe krijg ik mijn ex terug’ stellen doen dat vanuit een tekort. Ze kregen van die ex iets en dat missen ze nu. Ze willen dus terughalen wat ze hadden.  Dat is exact waar het fout gaat. Ze willen geen waarde toevoegen maar zijn juist bezig waarde te halen vanuit een gevoel van tekort. Handelen vanuit een tekort werkt nooit in de liefde. Je moet handelen uit overvloed. Daarom vinden wij het bij MasterFlirt ook zo belangrijk dat je overvloed leert creëren. Dat is een mentaliteit geen omstandigheid. De juiste mentaliteit kun je jezelf aanleren en begint altijd met nieuwsgierigheid.
Juist dat ze nu een nieuwe vriend heeft zorgt er voor mij ook voor dat ik het hoofdstuk definitief af kan sluiten (soms dacht ik dan van ja ik wil ook nog niet definitief de deur dicht slaan zeg maar, wie weet draait ze bij na wat ervaringen; maar nu is het ok zij gaat een andere weg en het is goed zo) Ik zat te lang dat ik niet wist waar het heen zou gaan zeg maar, maar nu weet ik oke in ieder geval niet deze kant op, dat geeft mij op zich wel weer heel veel rust.
Het is nu 2 maanden uit. Ik straal naar hem uit dat t goed gaat. Ik heb amper contact gezocht, niet gesmeekt, niet boos geweest, wel mijn liefde uitgesproken. Ben m wel regelmatig tegengekomen. De ene keer reageert ie lief en enthousiast, de andere keer koeltjes. Hij zoekt nooit contact met mij, op 2 kleine uitzonderingen na. Zondag zouden we gaan eten, eindelijk had ik t voor elkaar, maar hij belde toch af.

Je voelt jezelf ook afgewezen en daardoor riskeer je al snel minderwaardig over jezelf te denken. Stop daarmee. Het is niet je ex die bepaalt hoe leuk je bent. Je ziet de situatie nu niet meer in juiste perspectief en als je niet uitkijkt zak je nog verder af in de negatieve spiraal, waardoor het je uiteindelijk niet meer zal lukken om je ex terug te winnen.


Wat mij betreft kan het gewoon allemaal een stuk gemakkelijker.........Laat binnen wie je binnen wil .. hef de status illegaal af........dat kost ook een vermogen..........en die mensen draaien toch al mee in het systeem.....En voor mensen met een baan moeten gewoon hun partner naar binnen kunnen halen...niet iedereen verdient nu eenmaal goed en ook niet iedereen heeft een hoge levensstandaard...

Hallo, ik (man) had een relatie van 9 maanden met iemand waar ik al 15 jaar een oogje op had en zei op mij (door omstandigheden kon het nooit). Het was te mooi om waar te zijn toen we eindelijk wat konden beginnen. Het eerste half jaar ging goed, maar daarna gingen we elkaar ergen in dingen van elkaar. Na een ruzie hebben we de knoop doorgehakt en uit elkaar gegaan met als gevolg dat ik er 2 dagen later al dikke spijt van heb. Hou nog altijd veel van haar, gaat geen moment voorbij zonder dat ik aan haar denk, eetlust is erg vermindert, ik val af…

Mannen zijn meestal langzamer in het hechtingsproces, omdat ze heel voorzichtig zijn bij het leren kennen van een vrouw, voordat ze zich aan haar binden. Ze daten een tijdje voordat ze zich je vriend noemen, en ze zijn een tijdje je vriend voordat ze zich verloven. Vaak is dat moeilijk te accepteren voor vrouwen, maar we kunnen er ook een belangrijke les uit leren. Mannen willen er zeker van zijn dat zij op alle fronten bij hun partner passen (iets wat vrouwen ook zouden moeten zijn). Dit proces moet in hun eigen tempo gebeuren. Zet een man niet onder druk om een beslissing te maken voordat hij je echt kent; dat maakt hem alleen maar onzeker. Praat niet over trouwen, tenzij hij erover begint of als jullie ongeveer een jaar een relatie hebben.
Mijn man heeft op zijn 46 jaar een gloed oplopende flirt gehad in volle publiek. Zijn nadien naar zijn auto gegaan hoe het daar verder verlopen is kan ik raden. Haar man heeft hen betrapt. Ze kwamen er met kneuzingen vanaf. Mijn man is nochtans een vrij kil iemand en uitermate discreet, ik herkende hem niet. We zijn thuis gekomen hij deed alsof er niets aan de hand was, heeft zich naast mij in bed gelegd en geslapen.
Ja, je wilt een tweede kans… maar je weet ook dat ze daar niet voor openstaat. Haal daarom eens rustig adem. dit is belangrijk: NU breekt een nieuwe periode aan waarin je aan jezelf kunt werken. Leer met de pijn omgaan, oefen je in het uiten. Verbeter je communicatieve vaardigheden. Ontwikkel jezelf als man, gevoelsmatig groter en sterker; meer ontwikkeld.
Heb nu bijna twee jaar een relatie waarbij we eigenlijk direct zijn gaan samen wonen. Elkaar in Berlijn leren kennen, zij uit Friesland, ik uit Brabant. Zij zeven jaar ouder. Ben stapelgek en houd zielsveel van haar. Maar ze gaf ineens aan met me te willen praten en daarbij gaf ze aan het niet meer te zien zitten en uit elkaar te gaan omdat ze me meer is gaan zien als Broertje/goede vriend. We zouden zelfs gaan trouwen… Kan niet wennen aan het idee zonder haar verder te moeten en wil niet verder zonder haar. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik er in geslaagd ben de vrouw van mijn dromen van me af te stoten. Ze geeft zelf aan dat ze me niet aan het lijntje wil houden, dat ze zichzelf kent en weet dat het gevoel niet meer terugkomt. Hoe kan ik ervoor zorgen dat het gevoel wél terugkomt? Ik ben wanhopig en wil niet verder zonder haar.
Of wel doen en laten zien dat ik relaxter ben en haar alle ruimte gun (want volgens mij mag ze me nog graag, maar ging relatie voor haar niet werken; en dat negatieve stukje van mij wil ik bij haar dan wegnemen). Ik hoop namelijk niet dat ze mij herinnert als die relatie waarbij ze aan de ketting zat (dat gevoel had ze toen ze daar ging studeren): Dus dan wel afspreken om dat gevoel bij haar weg te nemen? Maar aan andere kant kan het andere positieve gedachtes van haar over mij ook weer wegnemen?
Alleen vraagt hij mij ook al bijna anderhalf maand lang of ik dan even langs kom, even een drankje doen, of gewoon even lekker samen slapen, en dan gebeuren er ook intieme dingen. Ik heb ook al gevraagd een tijdje terug waar ik nou stond? waarom hij niet met mij verder kan, en dat ik wil dat het goed komt (heel slecht dat weet ik maarja zo denk ik erover) hij antwoorde daarop dat het dan beter is dat we dan toch geen contact meer met kunnen hebben, maar dat wou ik ook niet, daarom heb ik gezegd dat ik het wel goed vind zoals het nu gaat, gewoon langs komen en de gezellige dingen doen, zonder een relatie, maar ik vind het verschrikkelijk.... ik mis hem zo erg! wat moet ik doen??? ik loop ook bij een psycholoog omdat ik het allemaal niet meer zag zitten..
Hij gaat zelfs nog regelmatig en met kerst enz mee op familiebezoek bij m’n ouders (ik weet dat dit bizar klinkt en ik weet ook niet wat ik er moet van denken??) Omdat ik het zelf ook niet vervelend vind heb ik hem ook nog steeds niet gevraagd om dit niet meer te doen, en wat erger is, ik zou het ondertussen zelfs missen mocht hij het (ineens) niet meer doen. Maar het is mij niet duidelijk of hij het puur voor de kindjes doet of hij het ergens ook wel leuk vindt om met mij samen te zijn. Maar dit besef heeft mij wel doen inzien dat ik hem niet kwijt wil
Hi Hoopvol, sommige mannen houden meerdere wegen open. Mogelijk is het met zijn 'date' nu zo gelopen dat de situatie met jou hem momenteel minder kan schelen. De concentratie ligt dan eenvoudigweg op die ander. Hij had er zelfs geen moeite mee om gewoon te zeggen dat hij met die ander is. Of dat veel voorstelt is natuurlijk nog maar de vraag. Misschien houdt ie je gewoon achter de hand, of denkt ie dat het met jou toch niks meer wordt. Mannen lopen weg voor moeilijkheden en trammelant, ook al hebben ze dat zelf veroorzaakt. En met die nieuwe vriendin is natuurlijk alles pais en vree. Groetjes, A.

Hoi Astrid, Het geld wat hij afgelopen weekend voor mij had heeft hij nog niet op mijn rekening gestort, begrijp niet waarom?! Is hij boos omdat ik heb voorgesteld het te storten ipv dat hij het eventueel persoonlijk had kunnen geven? Ik heb hem om een gunst gevraagd, hij reageerde hier direct op en heeft het ook direct voor mij geregeld, had het eerlijk gezegd niet verwacht, wat dit zegt weet ik niet? Hij is ook niet meer begonnen over het afspreken, waarom weet ik niet? Ben benieuwd wanneer ik dat geld ga ontvangen en hoe. Reactie infoteur, 11-05-2012
Hi Kees, in goede vriendschappen kun je elkaar jaren niet zien en vanaf een bepaald punt gewoon weer verdergaan alsof er helemaal geen pauze was. Dit geldt in zekere zin ook voor relaties. Denk maar aan: 'Oude liefde roest niet'. Je zult als het goed is dus weer die twinkel voelen, weer met haar samen willen zijn. Maar dan moet je wel eerst die pauze gehad hebben, wat tot op heden niet zo is. Het is duidelijk dat je ex geirriteerd is door je, wat niet bepaald pleit voor een veelbelovende liefde. Gelukkig kan het tijdelijk zijn, want ja, sommige relaties lijken volledig gebaseerd te zijn op dit haat/liefde concept. Ik raad je aan de richtlijnen in het artikel op te volgen. Groetjes, A.
Hi B.J., je ex met woorden proberen te bewijzen dat je veranderd bent of wil veranderen is niet zo'n goed idee. Zij moet op een gegeven moment zelf inzien dat je van goede wil bent en jezelf kunt verbeteren. Maar gaat het daar wel om? In een relatie moet je jezelf kunnen zijn. Jij was dat. Zij was dat. Maar het boterde ergens toch niet zo best. Zij accepteert jou niet zoals je bent, eiste allerlei dingetjes van je omdat ze de volledige aandacht wilde. Dat is een beetje vrouw-eigen, zie: http://mens-en-samenleving.infonu.nl/man-en-vrouw/55130-wat-vrouwen-willen.html

Hi Krabi, je moet erg oppassen met die zogenaamde vriendschap. Houd hem alsjeblieft op een grote afstand. Zeg dat je zijn vurige wens dat jij verder moet met je leven, een fantastisch idee vindt. Het beste wat ie ooit voorgesteld heeft… ;). Zo laat je hem zien dat je hem helemaal niet nodig hebt, terwijl je hem op geraffineerde wijze in de tang houdt. En niets vindt een man zooo interessant als een vrouw die moeilijk benaderbaar is. A.

De ruzies waren niet fysiek, dus het is niet dat we elkaar naar de nek vlogen of vanalles naar elkaar smeten maar meer negeren en dingen zeggen waar we niet over nadachten of beschuldigingen. De laatste ruzie ging namelijk zo: sinds zijn beste vriend single was gingen ze elke zaterdagavond weg zonder vrouwen, maar wel naar feestjes/cafe's waar vrouwen zaten en die vriend zijn kennende flirt hij nogal graag. Het was geen probleem voor mij dat mijn ex meeging, ik geef hem zijn vrijheid maar had ergens wel bang dat zijn vriend hem in iets zou meelsleuren waar er later spijt van zou komen. Die gedacthten waren niet overheersend maar hij stuurde me nietmeer. Ik bleef de laatste tijd gewoon thuis omdat we elkaar alleen nog maar een korte zondagnamiddag zagen op een hele week en het leek hem niet zozeer iets te schelen. Daardoor kwamen ruzies. Ik was dus toen op een weekend thuisgebleven maar voelde me schuldig dat ik thuis was en hij vond het ook biet zo leuk dus besloot ik de zondag naar zijn thuis te gaan om het te 'verassen' maar hij kwam maar niet. Normaal komt hij altijd zondagnamiddag thuis. Maargoed, ik heb daar gewacht tot half 5 en toen had ik hem gestuurd dat ik bij zijn thuis was. Hij reageerde droog terug dat hij gewoon 'weg' was en laat zou thuiskomen maar ik kon niet laat blijven omdat ik de volgende dag moest werken. Toen is er een discussie gekomen. Dat ik het had moeten zeggen dat ik kwam en begon hij opeens oude koeien uit de sloot te halen, zomaar. Dat leidde tot onze breuk. We hebben het beide besloten maar het was niet mijn bedoeling het uit te maken, ik wou alleen sorry zeggen dat ik zo vlug van stapel loop.

Of je iemand bent die snel een ander mist heeft met verschillende dingen te maken. Hoezeer je je met die persoon verbonden voelt bijvoorbeeld. Je hecht je niet zomaar aan een ander; dat heeft een functie. Onze verre voorouders waren voor hun voedsel en bescherming volledig van elkaar afhankelijk. Het was voor hen dus heel belangrijk om bij elkaar in de buurt te blijven. Doordat je iemand mist is de kans dat dat gebeurt groter. En daarmee ook dat je overleeft.


De dagen hieraan voorafgaand was er ook minimaal contact geweest (ook van haar kant). Ik zei het jammer te vinden. Dat ze het nog altijd als druk ervaarde en dat ze me niet in onzekerheid wil houden. Ze zei er met een schoonzus van haar over te hebben gesproken en dat ze het niet kan plaatsen. Ik zei haar als dit het gevoel is wat overheerst dan is het verstandig om de 2e date vanavond niet door te laten gaan. Ik stelde haar voor om het even te laten rusten. Dit vond zei een goed idee!. Kreeg na het telefoongesprek een appje: Kloten, sorry! Gisteren begon het bij mij dan toch te knagen, laten rusten. wat bedoel ik daarmee en wat verstaat zei er eigenlijk onder. Ik app te haar te willen spreken of we konden bellen. Ze zei gisteravond geen tijd te hebben, wel vanavond. Vanavond belde ze me op en zei ze out of the blue: ik wil het hierbij laten. Ik zei haar verbaasd te zijn en ervan baalde en dat ik het niet kan rijmen. Ik vroeg haar wat er is gebeurt tussen onze 1e date en vanavond? Ze zei me aantrekkelijk te vinden bla bla bla alleen dat ze het niet voelde dat ik het voor haar was. Haar gevoel is voor haar waar en daar wil ik niets aan afdoen alleen het is 180 graden van wat ik heb ervaren en beleefd op de 1e date. Heb ik een verkeerde inschatting gemaakt, is het angst van haar kant (dat idee heb ik namelijk!) of anderszins? Ik zei haar nogmaals niets af te willen doen aan haar gevoel alleen dat ik het heel jammer vind. Dat ik mezelf en haar langer de tijd had gegeven en gegund om elkaar beter te leren kennen. Ze voelde het niet zo zei ze. Ik wilde haar niet overtuigen van het iets dus heb het telefoongesprek beeindigd en haar het alle beste gewenst. Daarna kreeg ik een appje dat ze vriendschap wil… wat ik daarvan vind? Ik antwoorde terug dat ik haar daar te leuk voor vind. Ik zei haar het over een half jaar of jaar me nog eens zou moeten vragen. Oke was haar antwoord
Beste A. dus ik sta gewoon machteloos? Hij heeft het weekend 10 keer gebeld maar ik heb niet opgenomen. nu heb ik daar spijt van. hij heeft tegen een vriend gezegd dat ie van mij houdt. ik begrijp er niets meer van. weet ook niet waar ie uithangt. maar ik kan het niet los laten. ik ben zo kapot van liefdesverdriet echt waar. wat moet ik toch doen? zou hij ooit inzien wat hij laat lopen… Reactie infoteur, 30-07-2012
In het begin praat je over dezelfde interesses, leuke plaatsen die je bezocht hebt, je passies, je ambities en dingen die je graag nog wil doen in het leven. Als hij denkt aan een gezin en daarover begint, dan mag je daar natuurlijk op ingaan, maar wees niet te gretig. Je wil een man niet afschrikken dus begin maar liever niet uit jezelf over een van deze onderwerpen.
Je hebt het misschien vaker gehoord en je denkt dat je niet plakkerig bent, maar geloof me: dat ben je al snel. Het is de allerbelangrijkste regel van het daten, de gouden regel: wees niet te plakkerig. Daarmee bedoel ik: laat hem maar komen. Vanuit de evolutie zijn mannen jagers en dat zijn ze nog steeds. Dat wil zeggen dat je een man de ruimte moet geven om zijn biologische roeping te volgen.
Het is erg belangrijk om een goede afkoelperiode te nemen omdat je in deze periode ontzettend veel over jezelf leert. Hoe moeilijk en confronterend dit ook is. Dus verwijder/blokkeer haar op whatsapp. Schrijf haar telefoonnummer op een briefje en verwijderen die handel. Geef dit briefje aan je beste maat en zeg dat hij deze pas mag teruggeven over een maand.

De dagen erna bleef het contact heel oppervlakkig, ik had het idee dat ze was geschrokken van mijn 'bekentenis'. Ik wou haar wel weer zien, aangezien mijn gevoelens sterker zijn geworden en ik stuurde mijn vrije dagen op (ik werk ondertussen 5 dagen in de week en zij ook ongeveer), zodat we misschien iets zouden kunnen plannen. Het duurde erg lang voordat ik hier een antwoord op kreeg, maar uiteindelijk; ze vond dit heel raar en zei dat dat heel beklemmend overkwam, terwijl ze juist zo gesteld is op haar vrijheid.
Toen ze het thuis vertelde, waren ze in alle staten. Ik was daar absoluut niet meer welkom. Dat heeft haar zwaar aangeslagen. Ik heb haar toen ook (koppig) gezegd dat ik haar ouders dan ook niet meer hoefde te zien. Achteraf bekeken een domme zet, want ik plaatste haar tussen twee vuren, ook al heb ik haar nooit gezegd dat ze moest kiezen. Ze had ondertussen ook werk gevonden en had het superdruk. Omdat haar ouders zo tegen me waren, durfde ze het nauwelijks vragen of ze naar mij mocht komen of bij me mocht blijven slapen. Ze is 1x blijven slapen, toen haar ouders op reis waren. Dat klinkt misschien lullig, maar haar ouders hadden een enorme psychologische invloed op haar. Ze voelde haar vaak misbegrepen en onder dwang gezet om taakjes in het huishouden op te knappen. Bovendien kreeg ze weinig waardering daarvoor, het leek wel alsof het vanzelfsprekend was dat ze die klusjes deed. Ze voelde haar vaak erg sip daardoor. Ik probeerde haar te troosten en op te vangen, maar omdat haar ouders me niet konden hebben, maakte ik me vaak kwaad op haar ouders. Dat werkte natuurlijk dat vuur waar ze tussen stond alleen maar in de hand. Omdat ik haar zo weinig zag, 1x per week een paar uur, begon dat ook op me te wegen. Ik wou er niet met haar over praten omdat ik zoiets had van "die paar uurtjes die we samen hebben, wil ik toch geen ruzie". Je raadt het echter al, door dat op te kroppen merkte ze dat er iets was en kwam er uiteindelijk toch geen leuke dag van. In juni heeft ze het opnieuw gedaan gemaakt. Opnieuw hebben we erover gepraat en begreep ik haar beslissing. Achteraf heeft ze me gezegd dat mijn dipjes de dooddoener waren, dat ze daar niet langer mee om kon gaan. Ik heb haar uitgelegd dat ik het wel begreep, maar ook wat mee aan de basis lag van die dipjes. Ze vroeg toen of ik voor onze relatie wou vechten en ik zei dat ik dat wou, maar dat ze dat ook moest doen…

Het heeft veel verdriet en onzekerheid met zich meegebracht aan mijn kant en vervolgens op (ook nare wijze) terugtrekken van zijn kant. Dit is inmiddels een jaar geleden en we hebben nog wel wat contact gehouden en verschillende zaken uitgepraat daarna, maar een hereniging bleef uit en inmiddels is het contact ook gestopt omdat het uiteindeljk toch meer van mij uitkwam.

​Michelle van den Berghe kan je hierbij zeker helpen. Zij is inmiddels bekend als Nederland's beste en bekendste relatie-coach en richt zich vooral op mensen die het moeilijk hebben met liefdesverdriet en relatie problemen. Je ex-terug willen komt ook erg vaak voor en hiervoor is zij de aangewezen persoon om jou te helpen. Je kunt dienst maken van haar online coaching en vele tips en video's bekijken voor een spotprijs. Want alhoewel het betalend is, misschien kun je best eens vergelijken met die van een echte relatie-coach die dit bedrag per uur vragen.  Je kunt ook gemakkelijk en snel haar boek bestellen op www.liefdesverdriet.nl! Velen ging je voor en zijn inmiddels weer bij elkaar.

Of de kiem bij haar omgeving of familie ligt denk ik ook niet. Die waren juist pro onze relatie en dachten op normale manier over relaties. Maar ja misschien de omslag naar haar nieuwe leven. Ze zei zelf ook dat ze wat harder was geworden omdat ze zoveel van der af moest bijten met bepaalde opmerkingen, e.d. Misschien dat ze daarom alle jongens op die manier generaliseert.
Goeiavond iedereen, Vorig jaar ben ik een aantal keren op deze site geweest. Mijn man had mij toen verlaten voor een ander, een impulsieve zet. Ondertussen is hij bijna 10 maanden terug en alles loop vlotjes. Ik wou via deze weg toch even iedereen een beetje steun geven en zeggen dat je niet mag opgeven. De tips die ik hier gekregen heb, hebben zeker geholpen. Jullie hebben t volgende mss al veel gehoord maar het klopt wel. Als iets voor je voorbestemd is, komt t terug. Zoniet, is hij of zij niet de ware. Zeker niet pushen, heel belangrijk. Vanaf t moment dat je hen loslaat, zijn ze daar. Iedereen veel sterkte en kop op. T komt sowieso goed, met of zonder ex. Reactie infoteur, 13-04-2012

Hoe het later ook loopt, enige wat mij nu te doen staat is mijn eigen pad bewandelen, niet met haar bezig te houden en de tijd laten leren wat het mij brengt. Bedankt voor het advies. Het gemis blijft en het gevoel dat ik denk was ze dan echt niet meer verliefd op me, maar de acceptatie is er wel dat het goed zo is. Zij heeft nog heel veel te ontdekken, en ik ook. We zullen zien hoe het afloopt! Ik zal over een tijdje wel een update sturen!
Ik kende een meisje al een hele tijd. Een jaar of 5 en dat heeft altijd goed geklikt als vrienden. Begin deze zomer namen we terug met elkaar contact op. We zijn een paar keer gaan eten, naar de film geweest, kermis geweest samen enzo. Hier thuis gezellig films zitten zien. Zelfs genoten van twilight films. Alle 4 en geloof mij, als man wil dat al veel zeggen! Je geniet in feite wel van de film, simpelweg doordat je ziet dat zij van de film geniet. We begonnen zo een beetje korter naar elkaar toe te gaan. Eens handje vasthouden. Steeds waker samen weg, maar zonder dat er iets gebeurde. Ze vertelde me haar verleden, van hoe haar ex haar behandelde enzo en ik snapte wel dat ze tijd nodig had. Ik ook trouwens. Doordat het zo een slechte zomer was en steeds regende, grapte we wel eens over op reis gaan en ineens was het van dat we gaan op reis naar Turkije. Mooi hotel, mooi weer. Kortom alles was perfect. Op een nacht hadden we een glaasje teveel uit in het hotel. We sliepen al een paar dagen naast elkaar. Of tegen elkaar maar dat was het dan ook. Tot je, die bewuste nacht. De rest van de vakantie was prachtig. Nog op cruise geweest enzo, perfect gewoon. Er groeide echt iets tussen ons. Voor het eerst in vele jaren zag ik haar gelukkig, en was ik terug gelukkig. Ken je dat? Bob Marley op een bootje, blauw water, kortom, alles was perfect. We komen thuis van de reis samen als koppel. Zij blijft hier slapen in de weekends, en samen met mijn dochtertje hadden we een zeer leuke tijd. Perfect toch? Niet? Twee weken geleden, begon het. Ik moest in de week steeds naar haar toe gaan, en ondanks dat ik alleen woon kwam ze niet meer langs. Ze was te moe. Ik ging nog wel eens langs bij haar thuis, en idd, die viel op mijn schoot tegen me aan in slaap. er was sprake over gaan samenwonen enzo. want het ging echt wel goed tussen ons. Verleden week donderdag ergens, had ik haar gezegd dat ik langs ging gaan. En ben niet geweest. Nogal dom van me, was nog eens aan het gamen, de tijd uit het oog verloren en ze was al slapen. Vrijdags was ze alleen thuis (want ze woont nog bij haar ouders) en er was afgesproken om langs te gaan. Ik sms ze, of ze al wakker was. geen antwoord. Ik wil haar verassen, en rij naar daar. Deur blijft dicht. Ineens een smsje. Ik denk dat we beter uit elkaar gaan, want uw vrienden gaan steeds voor op mij. Ik was idd wel één keer die week bij mijn vrienden geweest. Het zijn tenslotte die mensen die mij door de vorige breuk geloodst hebben, en er steeds voor mij waren. En die mensen laat je niet vallen, dat zijn vrienden zoals je er niet veel hebt. Vandaag kwam ik teweten van haar ma en pa, dat er nog iets anders was. In Turkije hadden wij een jong koppel leren kennen, ze maakte daar niks anders als ruzie. Die gast was een fantast, liegen over alles. Hij zou die reis betaald hebben enzo. en daar was niks van waar, maar blijkbaar had die zen lief daar gevoelens gekregen voor mij en na de vakantie bleef ze maar smsen en mailen om langs te komen. Steeds heb ik gezegd dat ik daar geen behoefte aan had. Tuurlijk was die gast dat te weten gekomen en die is dan een hoop flagrante leugens gaan vertellen. Ze praatte al niet meer, maar ik volgde de richtlijnen van deze site. Ik viel ze niet lastig of niks. Vandaag komt dat dus uit dat die gast serieus aan het liegen geweest is, en aan het stoken uit jaloezie. Vandaag na 2 weken had ik zo iets van kom, ik zal eens proberen te praten. Haar ouders verwelkomen me met open armen, want die zagen ook dat het wel goed ging, en snapte totaal niet wat er aan de hand was dat het zo ineens uit was. We zijn wat aan het praten, en zwart op wit zien ze wat ik juist tegen die je jongen had gezegd over jill. En daar stond niks, maar dan ook niks slecht in en heb dat ook laten lezen en toch. Ik had ze een lief beertje gekocht, met een kaartje bij en een mooie tekst in. Voor ze naar huis komt, zeggen haar ouders nog van ja, als da zo in elkaar zit. men ex leest dat allemaal. en ben een beetje met haar papa aan het chatten, we zijn alle 2 vissers dus ja, wij komen wel goed overeen. Haar mama zegt nog van kris, wacht ff af, dat komt wel goed maar geef dat tijd. Ineens zegt de papa op fb kris, ik denk niet dat het nog goed komt, ze zegt dat ze dat hoofdstuk afgesloten heeft, en dat ze niks meer voor u voelt. Wat ik al raar zou vinden. ik weet dat ze geweldig koppig is en het zou idd kunnen dat er geen gevoelens meer zijn bij haar. Voor het zelfde geld moet alles nog wat bezinken. Mss is het het beste dat ik haar gewoon wat gerust laat tot ze me mss mist ofzo. ik weet het niet.
Hi Nick, achterdocht en wantrouwen, zoals zij voelde binnen de relatie, zijn geen beste factoren om een relatie op de rails te houden. Helaas was je niet in staat gebleken om deze gevoelens om te buigen. Het bleef tussen jullie in staan, met misschien wel de breuk als gevolg, hoewel je niet zegt waarom het nu daadwerkelijk is uitgegaan. Aangezien je ex nogal jong was toen ze de relatie begon, kan ze het gevoel hebben gehad dingen gemist te hebben. Die tijd is ze nu aan het inhalen. Het geeft aan dat ze niet toe was aan een vaste relatie met toekomst, en voorlopig is ze dat ook niet. Het is jammer dat ze je na zo'n lange tijd links laat liggen en geen belangstelling heeft. Desinteresse is het ultieme bewijs dat er geen korrel gevoel bij zit. Je kunt bij wijze van spreken beter woede en geraas constateren, dan deze lakse houding. Als er echt liefde zou zijn geweest dan is er een pijnlijk gemis, en blijf je een bovenmatige, vaak stiekeme belangstelling voor je ex houden. Zij vertoont niets van dit alles. De benaderingen die je doet werken niet, dus houd er voorlopig mee op. Een ex moet eerst open staan voor vriendschap, voordat je weer een stap verder kunt denken. Vooralsnog vertoont ze desinteresse, en wat dit over jullie 'liefde' zegt, mag je zelf invullen… Sterkte, A.
Paar dagen later waren we samen. We merkte dat we eigenlijk wel hetzelfde van het leven verwachten, maar toen is het plots heel snel gegaan. Zij starte trouwens ook een nieuwe job, had examens in de avond school en had wat problemen met haar vorige werkgever. Ik woonde al bijna bij haar in en plots bestefte ze dat het allemaal te veel werd en te snel ging. Ze vroeg me wat ruimte, maar daar ik zelf net uit een relatie kwam voelde dat aan of ze me kwijt wou ik was zo verliefd dat ik nog meer aandacht ging geven en nog meer bij haar wou zijn. Ze probeerde het me duidelijk te maken dat alles te snel ging, maar aangezien ik net zelf uit een relatie kwam die 5 jaar duurde wou ik niet terug een breuk. ik heb toen heel wat verkeerde dingen gedaan, blijven mailen, smsen en zeggen dat ik echt van haar hou. Ik wist dat ik verkeerd was en ruimte moest geven, maar emotioneel kon ik het niet. Ik zag haar als iets wat ik nodig had in mijn leven in plaats van een aanvulling op mijn leven. Toen heeft ze met mij gebroken, ze huilde aan de telefoon toen ze het me vertelde, dit is nu een week of 2 terug. Ik was heel emotioneel en heb haar toen een laatste smeekbede gestuurd. De dag daarna was ik kwaad en heb ik een niet al te vriendelijke sms gestuurd omdat ik weer een droom zag uit elkaar spatten en ik eigenlijk niet wist dat ik haar te veel onder druk had gezet. Die woensdag heeft ze haar spullen komen halen en de mijn gebracht. We hebben toen wat kunnen praten ik heb me verontschuldigd voor mijn kinderachtig gedrag en had het zelf moeilijk met het feit dat ik wist wat ik moest doen verstandelijk, maar het emotioneel niet kon. Ik heb haar ook gezegd dat ik daarover eens met een psycholoog zou praten, iets wat ik nog nooit gedaan had, maar ik voelde me slecht omdat ik mezelf niet onder controle had. Ze was blijkbaar wat spullen van me vergeten. Die is ze dan vandaag komen brengen.Ik heb haar in die tijd niet meer geschreven, gebeld of sms gestuurd behalve dan een smsje om af te spreken voor deze laatste spullen. Ik had vandaag met haar gesproken over wat ik met die psycholoog had besproken, daar had ze zelf naar gevraagd. Ik heb haar ook gezegd dat ik nog steeds gevoelens voor haar heb en dat is ook zo anders zou ik dit hier niet schrijven nu. Ik denk dat er bij haar twijfel is, maar aan de andere kant zegt ze ook wel dat we beide iemand anders zullen vinden. Ik weet niet wat ik er mee moet.
We hadden een leuk en intiem contact. We zagen elkaar (naast het werk) 1 keer per week gewoon platonisch leuke dingen doen. 21 mei heb ik bij mijn ex laten doorschemeren dat ik haar nog steeds leuk vind. Hier kon ze niks mee. Prima klaar. Maar in plaats van afstand nemen, zocht mijn ex m.i. toenadering. Dit ging weken zo aan, we zochten elkaar weer ouderwets op met bijbehorende flirterij, arm en in arm lopen etc. Geen intieme toestanden of zoenpartijen, dat niet. Maar normaal was het ook niet.
melanieke ik begrijp niks van je berichtje, wat betekent: Dat hij meer en meer voor me wa voelde en dan zeg je opeens En ik begin da ook. Of je spreekt heel slecht nederlands, vertaal het dan even voor je wat post want wat moet je nou zeggen op: ik begin da ook. wa en da en ma.... doe even in nederlands wie weet heeft iemand een antwoord voor je als duidelijk is wat je nou vraagt eigenlijk.
Wat moet ik doen? Ik kom uit een relatie van 1,5 jaar in het begin ging het heel goed, we zijn 2 keer op vakantie geweest, alles ging vlotjes. Nu een goede twee weken geleden heeft ze het uitgemaakt omdat ze "tijd' nodig had, ik natuurlijk overdonderd omdat ik het niet zag aankomen. Ok, er waren paar discussies en communiceerden niet zo goed, misschien wel een beetje mijn fout… ik zag het als een totale verassing. Ik gaf haar de ruimte, ik smste niet ik belde niet, en ze wou terug. Ik was natuurlijk heel voorzichtig en we hadden een rustig gesprek en we zouden weer op vakantie gaan en terug een nieuwe start in onze relatie nemen. Maar de dag erna vertelde ze mij dat ze in de tijd dat ze die tijd nodig had seks heeft gehad met een ex-collega die ze 2 keer heeft ontmoet. Ok, we waren toen eventjes uit elkaar. Zij wilt nog altijd terug maar ik weet niet wat ik moet doen… Reactie infoteur, 05-02-2016
Ze woont nu thuis bij haar moeder. En heeft ze er een punt achter gezet. Na 3 weken geen contact heb ik haar gesproken over koetjes en kalfjes en ook vragen naar mij. Ze lachte en ik maakte een compliment en toen werd ze verlegen ik vroeg of ik haar een mail mocht sturen toen zij ze als jij je er goed bij voelt moet je dat doen. Ik heb het luchtig gehouden.
Ik verdrietig weer terug ook wel weer een beetje boos. Wat bleek ik was zwanger van hem!!!! ik wou het eerst niet aan hem vertellen. toch gedaan hij is tenslotte de vader. hij was blij. ik had gemengde gevoelens. We besloten het kindje te houden en samen vechten voor de relatie en ons wondertje. Het ging eigelijk best goed. Tot het moment kwam dat we een groter huis aangeboden kregen. Ik was net bevallen en hij was de hele dag aan het klussen. wat bij mij heel erg ging irriteren ik was tenslotte herstellende van een best heftige bevalling. hij kwam thuis om te eten en te slapen dus veel ruzie. eenmaal in het nieuwe huis leek alles op zn plek te vallen. Helaas was dat niet zo van zijn kant. Hij zei me dat hij al 6 maanden niks meer voor me voelde maar wel veel van mij houd. Het is nu 2 maandjes uit. ik woon met de kleine bij mijn ouder en de kleine gaat ong. 2 dagen per week naar mn ex. Als ik de kleine breng is het altijd zo gezellig en zegt hij vaak tegen me dat hij van me houd. Hij wilt ook sex met mij. Mijn gevoelens lopen zo door elkaar heen! ik wil hem zoo graag terug.
Ergens wil ik dat het goed met haar gaat want je wenst niemand een burnout en zeker niet degene waar je veel om geeft, maar als je zo makkelijk je leven weer oppakt ondanks een burnout vraag ik me dan af hoe diep de liefde heeft gezeten. Ik kocht deze week ook een ebook over hoe je je ex terug zou kunnen krijgen maar als snel bedacht ik me dat dit niet zo gaat werken. De ene dag voel ik me wel goed en denk ik “kom op focus je op jezelf, ga door met je eigen leven” en de andere dag ben ik verdrietig en raak ik in paniek door de gedachte dat het echt over is. Ergens weet ik dat dit gevoel van een gebroken hart over zal gaan maar nu ben ik toch bang dat dit heel lang zal duren en ik misschien nooit meer zo iemand zal vinden als mijn ex..
Er is een meisje waar ik twee maanden aan het daten ben… Zij is/was enorm verliefd op mij… Ondanks zij een sociaal Iemand is is zij verlegen bij mij.. maar plots begon zij dat zij geen relatie wou aangaan omdat zij door een moeilijke fase heen gaat.. en ik pakte het rustig aan altijd.. nooit het woord relatie in mijn mond genomen… Nu praten we al een week niet meer wat kan ik doen ?
Drie maanden geleden (ik weet het: een pril gevalletje dit keer dus) ontmoette ik (27 jaar) een geweldige man (32 jaar) via een datingsite. Ook met deze man ging er een wereld voor mij open, ik had eindelijk het gevoel een volwassen man te hebben gevonden die mij kon 'handelen', ze bovenin allemaal op een rijtje had ;) en de klik werd voornamelijk gelegd op de communicatie; we kunnen zo open en eerlijk over alles (ook gevoelens) kletsen.

Ik wil graag verder. Liefst met haar. Het is de vrouw van mijn leven. Maar ik kan het niet aan om wederom over een half jaar wederom teleurgesteld te worden. Ik sta voor een dilemma. Wacht ik of ga ik verder en bouw met een andere vrouw een nieuwe relatie op, waarvan ik weet dat zij ook hieronder zal lijden? Met deze kennis in het achterhoofd, ik niet wat ik moet. Help.


Hoi oscar....ik zit met t volgende...ik leerde iemand kennen die ik meteen leuk vond... Maar ik zat in een periode waarin ik niemand meer vertrouwde... Komt er op neer dat ik vanaf begin af aan hem niet helemaal toeliet in me leven..hij bleef t proberen.. Gevoel groeide.. Voor beide.. Maar ik bleef hem af en toe wegduwen en terug trekken.. Omdat in gedachte hij met andere ging en ik mezelf wilde beschermen. Ik zei duidelijk wat ik niet wilde.. Maar nooit echt wat ik wel wilde. Mev kwetsbaar opstellen vind ik moeilijk. Uiteindelijk was hij er klaar mee. Wilde me een kans geven te laten zien waar hij nouvoor mij staat maar de vraag was.. Komt zijn gevoel terug? Ik trok dit niet lang..want hij was lief voor me maar hield mij op afstand...dus ik gaf aan dit niet te trekken en hij dat hij er niet meer in geloofde... Contact was voorbij..ik liet heel af en toe wat horen maar toen niet meer. Hij bleef in me hart...ik ben aan mezelf gaan werken...en dat helpt maar ben er nog niet.... Maar nu komt t..sinds 7 weken zag ik in ene een foto like op facebook... Toen weer en weer. Dit verwarde mij...al die tijd verwachtte ik niets meer....en nu dit. Kom hem tegen op een feest..later zoekt hij me op in zijn eentje en wilde schijnbaar met me dansen maar ik liep net weg toen hij aan me trok..ik hoorde dit van vrienden..heel even bleeg hij toch alleen daar staan dansen... Ik zie hem met weggaan bij de auto..krijg daarna weer een foto like en uur later zelfs een smsje.. Ik was verbaasd..hij vroeg hoe ik t vond.. Ik deed spontaan maar hij best kortaf.. Dagen erna weer een foto like..en toen zelfs een foto like op een foto van me moeder die ik plaatste... Ik weet niet wat dit betekent..wel dat mijn gevoel flink terug is en vooral hoop. De vraag is is dit puur ego? Voelt hij nog wat? Of puur vriendschap? Zijn t hints? heb toevallig een fout gemaakt..belde hem serieus per ongeluk maar hing op tijf op volgens mij.... Ik stuurde sorry voor de zekerheid met uitleg... Maar kreeg pas dag erna bericht terug dat t niet erg was en ik geen sorry hoefde tte zeggen.... We stuurde kort wat naar elkaar..maar geen van beide stelde intresse vragen. Oscar..ik hoop dat jij mij hiermee mee kan helpen? Wat betekent dit gedrag als een man zo doet? Groetjes
Nu is het uit en is hij best braaf, hij laat af en toe nog weten wat hij doet. Hij zal nu wel meer dingen doen met zijn vrienden, maar hij is niet een playerig type. Hij zit nog liever voor de tv dan fuifmuziek te horen. Dus ik had nooit te klagen dat hij een player was. Nu willen we zondag afspreken en met elkaar vrijen. Ik weet niet of dit een goed idee is ? Ik verlang er zo naar om hem terug te zien en om hem vast te pakken, maar ik weet gewoon dat een relatie niet gaat lukken. En ik vind dat super spijtig. Ik weet niet wat hij wilt. Hij wilt vaak dat het terug goed is. Maar ik weet dat als het terug goed komt, dat alles terug zijn normale gang van zaken zou gaan. Want het uitpraten dat gaat gewoon niet met hem omdat hij altijd vindt dat er niks aan de hand is. En dan begin ik te twijfelen aan mezelf of ik niet dramatiseer, maar toch.... Ik wil niet terug dat vroegere leventje met hem. Want ik was echt ongelukkig op het einde en ik denk hij ook wel ergens, maar hij wou het niet uitmaken omdat hij niet durfde.
Ik weet niet goed hoe ik haar moet benaderen op dit moment. Aan de ene kant wil ik er zijn voor haar, omdat ze het nog steeds niet gemakkelijk heeft, maar aan de andere kant is het wel moeilijk, omdat ik nog steeds die hoop koester dat het terug goed komt. Ook de schrik dat ze iemand anders zal vinden, mij zal vergeten (of vergeten wat we hebben gehad) is wel heel erg aanwezig.
Hier weer even een bericht van mij, na je laatste reactie van (6-12). Het is nu 28-12-2012. Zoals je wel kan begrijpen heb ik een beetje een zware kerst gehad. Zwaar omdat ik graag met D samen was geweest. 30 november ben ik op stap geweest in Eindhoven omdat een goed vriend van me moest optreden. D had toevallig op die avond een etentje gepland met haar ex collega`s. we hadden het van te voren er al over dat we mekaar daar misschien wel zouden zien, en gezellig wat samen konden drinken. Ik had mezelf voorgenomen haar op die avond geen sms te sturen. Later op de avond kreeg ik een appje of het gezellig was, en of ik nog in dezelfde kroeg was. Ik antwoorden en zei haar dat ik er nog was. Ook stuurde ik haar dat ze wel mee terug kon rijden. Ze was namelijk alleen met de trein, en ik met de auto, dan hoefde ze niet alleen. Om 1.00u belde ze mij, en kwam ze met een vriendin naar de kroeg waar ik was. Ze wilde wel mee terug rijden. We zijn terug gereden en ik zetten haar als laatste af. We hebben mekaar weer als vanouds vast staan houden en passievol staan zoenen. Ze hield me weer stevig vast. Ze was licht aangeschoten en ietwat moe. Op een gegeven moment kwam het er weer uit. Ze kon dit echt niet zo, het was allemaal te lastig. Ik vroeg haar licht gepikeerd of dat ze wilde dat ik haar weer los moest laten. Ja zei ze, “niet omdat ik dat wil, maar omdat het moet” we liggen niet op 1 niveau qua houden van, en ik kan het zo niet, zei ze. Ze moest huilen. Zoals ik al zei was ik licht gepikeerd, juist omdat we de laatste tijd meer en meer contact hadden, en omdat ze me juist meer in haar leven betrok. (financiële zaken, scheiding, gezondheid, werk, en zo nog meer) Ik liet haar los, en ze hield me nog steeds stevig vast. ik zei dat ze maar lekker moest gaan slapen, en stapte in de auto en vertrok. Het was alles behalve een fijn afscheid. Normaal stuur ik altijd een berichtje als ik thuis ben. Nu hab ik dat niet gedaan, en ben meteen naar bed gegaan. De volgende morgen moest haar zoontje voetballen en ik stuurde haar “succes” ze stuurde me een bericht terug “ goedemorgen. Was niet zo`n goede zet om naar de kroeg te komen waar jij was, had beter de trein kunnen pakken” en “ook niet handig om midden in de nacht een gesprek aan te gaan, ik was moe en lichtelijk onder invloed” ik stuurde haar terug dat we dat toch al af hadden gesproken, dat we mekaar daar misschien zouden zien. Daarna stuurde ik haar “maar goed, je hebt gelijk. Veel plezier langs de lijn en pas goed op jezelf” na die nacht en morgen hadden we geen enkel contact met elkaar. Woensdag 12-12 heb ik na gesprekken en adviezen van een vriend haar toch gebeld. Ik had echt een klote gevoel hoe we afscheid hadden genomen. Haar zoontje was nog wakker en ze vroeg me of ze me zo even terug mocht bellen. Dat was in ieder geval op dat moment positief, want had stiekem ook wel het idee dat ze misschien wel helemaal niet op zou nemen. Ze belde terug en we hebben even fijn gesproken. Het voelde raar me nu weer zo aan de telefoon te hebben. Het ging niet zo heel goed met haar. Na de laatste rechtszaak was de uitspraak dat ze een bedrag moest betalen aan haar ex. Ook hadden ze nu onenigheid over de kinderopvang. Haar ex probeert er alles aan te doen om haar leven zuur te maken, en dat lukt hem aardig. Ook had ze nog steeds wat last van haar buik. Ze vroeg aan me hoe het met mij ging. Ik vertelde haar dat ik probeerde het een plaatsje te geven, maar dat ik wel veel aan haar moet denken. Ze zei me dat ze ook veel aan mij moest denken. Ik stelde voor om mekaar nog 1 keer te zien. Gewoon gezellig even koffie drinken omdat het afscheid laatst niet goed voelde. Ze vond het ook niet fijn hoe we afscheid hadden genomen. Maar ze moest er wel even over nadenken. Ze zou het me snel laten weten. Vrijdag 14-12 stuurde ze me “ik heb besloten dat ik NU even niets wil afspreken. De manier waarop we afscheid hebben genomen zegt voor mij NU even genoeg… Ik begrijp dat je het graag anders had gezien, maar dan ga ik aan mezelf voorbij, en daar kies ik NU niet voor. Hopelijk begrijp je dat.” Ik heb gereageerd met “okay, prima” op 16-12 heb ik haar een mail gestuurd. Dit was ik wel al langer van plan. Gewoon een mail met wat leuke woorden van mij. En dat ik het toch een hele fijn tijd vond met haar. Ook wenste ik haar in de mail veel geluk en liefde. op 18-12 kreeg ik een appje van haar ‘bedankt voor de brief. Die had ik niet aan zien komen… jij verdient het ook…geluk en liefde” daarna weer geen enkel contact. We hebben allebei facebook en op één of andere manier gooide ze mij er ook niet meteen vanaf. Ik heb voor een hele tijd terug een meiske leren kennen waar ik een goed gesprek mee had. Al snel bleek dat ze iets verder wilde gaan. Ik heb haar toen ook duidelijk gemaakt dat ik dat echt niet kon. Mijn hart ligt nog volledig bij D, en ze begreep dat. ze zetten wel af en toe een bericht op m`n facebook tijdlijn. Afgelopen vrijdag 21-12 zag ik dan ook dat D me nu wel van haar facebook had verwijderd. Beste A, je kent het hele verhaal een beetje. En ik weet dat ik nu misschien ook wel niets anders kan en moet doen dat stilte houden. Maar ik merk dat het gemis niet snel minder zullen worden. heb nog steeds hoop dat ze contact op neemt. Zal ze dat nog gaan doen? kan ik haar met oud en nieuw een appje sturen? Ze is 7 januari jarig en had al eerder een cadeau voor haar besteld. Een persoonlijk cadeau voor haar. Dit heb ik gister opgehaald. Alleen lijkt het me nu niet verstandig dat ik haar dat ga geven of laten bezorgen. De kans zit er natuurlijk wel in dat ze me het terug geeft. Ik heb zelf het idee dat ze nu fier vrolijk verder gaat met haar leven. ik krijg dan op m`n donder van m`n maat. Volgens hem zal dat echt niet het geval zijn. Maar vreemd genoeg haal je je in zo`n situatie vanalles in je hoofd. Volgens hem komt ze echt wel terug op het net, maar moet ze nu eerst het één en het ander afsluiten. Misschien iets van schaamte voor haar situatie. Ik weet het echt niet. Ik weet alleen dat ik haar vreselijk mis. Beste A, heb je een advies voor me. Of misschien wat helderheid in dit verhaal. Hoe moet ik bijvoorbeeld die laatste appjes van haar opvatten? Is deze stilte goed, of zal ze nu juist kosten wat het kost haar gevoel wegduwen en alles wat we hadden vergeten? Kan ik haar een sms sturen met de vraag hoe het gaat? Ik hoop iets van je te horen.
Het wachten op zichzelf kan heel zwaar zijn. Door een datum te prikken (hoef je niet te delen met haar) creëer je zekerheid. En dan kun je verder met je leven, hoe dan ook. En daar hoort helaas ook verdriet bij. Het is niet anders, het is het totaalpakket van relatie, huwelijk. liefde, het leven. (En daarin ben je dus niet alleen, dat geldt voor ons allemaal.)

Helaas is in mei dit jaar bij zijn 2e ex acute leukemie geconstateerd. Zij is een alleenstaande moeder van 3 kinderen en mijn ex heeft beloofd haar te helpen. Hier heeft hij zoveel tijd aan besteed dat er voor mij bijna geen tijd meer over is. Dit komt ook omdat mijn ex in de horeca werkt 's avonds en in het weekend (van 14.00 tot 11.00 uur) en ik overdag.


Ik had een relatie met mijn ex voor 3 jaar, super verliefd alletwee, super seks maar geen groei of ontwikkeling wegens omstandigheden. Ze besliste een kleine maand geleden om het gedaan te maken. dit om verschillende reden. Ik verwaarloosde (kort gezegd) mijzelf en dus onze relatie. Ik had ook een verslaving aan wied en ik kwam over alsof ik daar niet mee wou stoppen. Ze vond dat we dus niet samen pastte en dit heeft ook erg op haar energie gewerkt. Nu een maand verder(clean en zal altijd zo blijven, blij er vanaf te zijn) heb ik haar de eerste week blijven sturen en bellen( grote fout). Ik had nog contact met haar maar niet op een negatieve manier. Ze wilde vrienden blijven etc. Wilde mij nog in haar leven en bla bla bla. Allesinds, ik las dan dat je beter ruimte geeft, wat super moeilijk was, maar dat lukte na die week toch een kleine 2weken. Ze begon zelf terug te sturen zoals kan het je niet schelen?! Ook stuurde ze berichtjes over waar ik nu zou gaan werken. Nu, na die 2weken, heb ik haar is impulsief gebeld in een dronken bui, en kreeg geen positieve antwoord. Wat normaal is. Omdat ik niet nuchter was. Maar nu de week na die dag, omdat ik zo'n spijt had daarvan en het zo'n stomme fout was, heb ik blijven sturen terug 'uit angst' (dat het mij spijt, vragen of ze eerlijk is etc.)en daardoor heb ik haar erg ambetant gemaakt dat ze echt boos werd. Ze dreigde mij te blokkeren en dit en dat. Ik zei doe maar en ze zei maar nee laat mij dan een tijd tot rust komen etc etc. Nu zal ik haar dus weer opnieuw een langere tijd moeten met rust laten…
Weet je zeker dat hij jouw 'ware' is? Er is een reden (of meerdere redenen) geweest dat het toen uit is gegaan. Die was er niet voor niets. Probeer eerst eens te accepteren wat deze reden was en ga na of het bij een nieuwe poging niet weer precies hetzelfde zou gebeuren. Je houdt je nu vooral vast aan een relatie en een persoon die voor jou symbool staan voor geluk, maar was je wel echt op je gelukkigst met hem? Het beste is om hem uit je hoofd te zetten, hoe moeilijk dat ook is. Zoals je aangeeft, is hij zelfs al twee jaar samen met een ander. Leer accepteren dat het voorbij is tussen jullie; hij voelt zeker niet hetzelfde, aangezien hij al een hele tijd een ander heeft, hoe pijnlijk dit ook klinkt. En misschien dat jullie over een aantal jaren elkaar weer tegen komen en dat jullie inderdaad elkaars ware blijken te zijn. Maar ondertussen is hij allang verder gegaan met zijn leven, dus probeer hetzelfde te doen. Blijf niet vasthouden aan een persoon die allang niet meer in jouw leven is, want dan wordt het lastig om ooit echt gelukkig te worden zonder hem.
Deze periode zijn altijd wat minder geweest. Maar in mijn ogen door de extra bijkomstigheden als haar stage en de problemen, zijn in mijn ogen wellicht de druppel geweest. Want het ging altijd goed en ze liet me weten hier ook rond deze tijd te zijn gaan twijfelen aan onze relatie, nu is ze laatst 3 weken weg geweest met een deel van haar familie naar de andere kant van de wereld. Waar ze zegt er goed over na te hebben gedacht wat ze nou wou en heeft er daar ook over gepraat en er slapeloze nachten aan over gehouden!
Afgelopen zondag na een wedstrijd gespeeld te hebben, had ik afgesproken met mijn ex om daarna naar mijn huis te gaan. Ik belde haar om te vragen of ik haar kon ophalen alleen reageerde zij hier kortaf en eenmaal bij haar aangekomen moest ik nog een tijdje op haar wachten. Ik was hierdoor geërgerd en dit monde uit in een ruzie bij mij thuis. Ik ben van kleins af aan al iemand die erg driftig kan zijn en veel van mijn woede opkropt wat af en toe een explosie van agressie kan hebben tot gevolg. Dit was die dag ook het geval en heb haar gevraagd naar huis te gaan. Dit was voor haar de druppel en heeft het toen uitgemaakt. Achteraf natuurlijk ontzettend veel spijt van gehad en gevraagd of zij mij hiervoor kon vergeven maar het was voor haar al te laat. In de dagen erna nog wel redelijk veel contact gehad en heb mede door de adviezen op deze site geprobeerd het te laten rusten, niet wanhopig over te komen of een vingertje naar haar te wijzen. Ze vertelde dat onze ambities en ontwikkeling teveel van elkaar verschillen en dat ze daar veel stress van ondervond. Ondanks dat alles in een lift zat en ik vond dat ik zelf ook goeie stappen had gezet in de goede richting was dit voor haar niet genoeg. Het verliefdheids gevoel is bij haar nog duidelijk aanwezig en maakt zich druk om wat ik doe. Ik probeer het zoveel mogelijk te laten rusten en niet elke keer alles oprakelen of uit mijzelf een berichtje te sturen. Alle berichtjes komen van haar kant waarin ze zegt dat ze alles mist maar dat het niet verder gaat zo. Dat ik niet kan veranderen hoe ik ben en dat het niet botert tussen ons als we toch besluiten verder te gaan. Ik heb zelf mijn beste beentje voor gezet om toch mijn situatie te veranderen in een positieve manier. Ondanks de kleine ruzies/discussies op zijn tijd was het altijd zeer gezellig en konden wel weken met elkaar onder 1 dak leven zonder dat wij aan elkaar gingen ergeren. Ookal heb ik niet alles goed gedaan en dat besef ik mijzelf ook vind ik het raar dat ze zegt dat het niet botert tussen ons.
Mn broek zakte af, ze zat er naast.Kan r begrijpen, ook haar keus., Maar dat had ik je al eerder geschreven. Voelde me met al die mensen gedwongen een verklaring af te geven die ik niet had. Heb t maar gegooid op ‘vroeger’. Dom. na ontvangst van die brief gevraagd of we konden praten en die uitnodiging op onze speciale dag voorgesteld, omdat ik r graag wou zien, Ze sloeg m af en bood aan wel een keer af te willen spreken als ik dat nodig had om door te gaan maar verder voorlopig dan geen contact wou, Ik denk dat dit voor haar achteraf wel een escape was om toch elkaar te zien onder het voor haar ‘correcte’ label. Toen niet gedaan en gezegd dat ik de keus respecteerde, . Paar dagen later alsnog gevraagd of dat kon onder mom van haar idee. (slap ja, ik weet t, wou het zo graag uitpraten) Schreef ze terug dat ze had nagedacht en t niet op dat moment kon. En contact voorlopig niet goed leek. Dit was eind dec. Ondanks dat je t afraadde heb ik enkele weken later toch een brief gestuurd. Een soort klaar de lucht deel twee. Immers we hadden elkaar niet meer gesproken. En dat was verstikkend. Heb verteld dat ze bepaalde dingen niet zo hoefde te zien en dat ik eraan werkte en graag een streep onder het gebeurde te zetten voor dat moment omdat er al genoeg over gezegd en vooral gezwegen was. Verteld hoe het met me ging. Dat was fout denk ik, toch bewijzen. Het niet rechtzetten doet zeer, maar Inmiddels heb ik de klap en de paar zaken die er waren wel verwerkt cq opgelost en ik denk door dit gebeurde zeker versneld is. Verder aangegeven hoe ik een toekomst zag, met haar en dat die zonder haar er dan iets anders uit zou zien. En dat ik vertrouwen had. Geen reactie helaas. Heb toen besloten het ook maar af te sluiten bijna drie maand terug, hoe graag ik dat ook niet wou.
Kort gezegd, het is uitgegaan omdat hij de afstand moeilijk vond en nog het probleem dat familie zou gaan maken (waarmee ik later me ouders geconfronteerd had nadat er gevraagd werd waarom ik zo teneergeslagen was, waardoor ze zeiden dat ze toch uiteindelijk niet kunnen tegenhouden.. dit “lichtpuntje” kwam te laat). Hij zei dat hij zo een relatie niet kan opbouwen omdat hij me niet vaak zag, 1 x per week zou hij wel het minimale vinden maar dat kon toen niet altijd e.d., hij was wel blij na het nieuws van wat mijn ouders zeiden, maar zijn gevoel bleef bij zijn beslissing en hij zei dat zijn gevoel minder werd omdat hij me ook minder sprak en het voor zichzelf afsloot. Paar dagen voordat ik mijn ouders confronteerde, hadden we een ontmoeting om ‘echt afscheid’ te nemen waarbij we allebei emotioneel waren en huilden. Hij hield (misschien houdt?) nog wel van mij, of op zijn minst gaf nog om mij. Hij wilde ook vriendschappelijk contact hebben, omdat ik veel voor hem betekend heb en hij helemaal niets tegen mij heeft en nooit iets negatiefs in mij gezien heeft (zegt hij..). Ook zei hij dat hij relaties nu wel opgeeft omdat het altijd misgaat, zoals nu, dat toch een factor het heeft kunnen verpesten, ook dat het moeilijk zal worden dat iemand mij zou kunnen ‘overtreffen’. Alleen weet ik niet of hij na deze ‘geen-contact periode’ als eerst contact zal opnemen of zich later nog open kan stellen naar mij toe. Na een periode zal ik denk ik wel zelf contact opnemen, maar niet over het verleden beginnen. Zijn ego is nogal groot en hij is koppig, ook gewild bij vrouwen. Wel werk ik aan mezelf deze weken en probeer veel afleiding te zoeken zoals met vrienden en sporten. Het helpt wel een beetje.
Hi G., het antwoord wat ik je ga geven wil je waarschijnlijk niet horen. Je mag 'God' op je blote knieen danken dat je niet met deze 'kerkganger' alias 'vreemdganger' getrouwd bent en kinderen hebt gekregen. Vanaf het begin liet hij zijn extreem wispelturige gedrag al zien door plotseling terug te gaan naar zijn ex, diverse onbegrijpelijke breuken te forceren, bij nog weer een andere dame te slapen, en bovenal door jou voortdurend op het verkeerde been te zetten. Enerzijds het 'ik hou van jou / vrouw van mijn leven' - verhaal en anderzijds de repeterende mokerslag 'ik geef niets meer om je, ik wil je niet', en allerlei varianten van die strekking. En dit tot vervelens toe. Dat je je dit laat welgevallen is mij dan ook volkomen duister. Je verdedigt en beschermt hem non-stop, zonder enige kritiek, maar ook zonder een zinnige reden. Alsof je zo'n leven vol onzekerheid, woede en verdriet wel prettig vindt. Helaas kan en wil ik uiteraard geen medewerking verlenen om deze ongelooflijke foute ex terug te winnen. Ik wil je veel sterkte wensen en ik hoop dat je op een dag wil inzien dat je als vrouw beter verdient. A.
Om even terug te komen op de vicieuze cirkel waarover gesproken wordt. Om deze te doorbreken, heb ik haar al laten weten: “schat, Wanneer het jou te snel gaat of te close wordt, doe je stappen terug, tot het absurde aan toe”. “Onthou 1 ding, ondanks deze bindingsangst, ondanks al die jaren oorlog die jij in je mee draagt, ik weet dat je gevoelens voor mij niet gefaked zijn. Die van mij zijn zeker even echt. Ik hou van jou zoals je bent, om wie je

Wat haal jij uit dit gedrag? Waarom denkt hij dat ik erachter zit? En wat zou hem dat moeten uitmaken (gewoon negeren toch) ook ik word weleens anoniem gebeld zonder dat er iets gezegd wordt of ik heb een gemiste oproep van een anonieme beller. Ik dacht toen ook dat hij erachter zat maar heb hem dit niet gevraagd! Maar nu weet ik vrijwel zeker dat hij het was, want als hij mij verdenkt van anoniem bellen naar hem dan is het dus iets wat hij zou doen?
Het is allemaal verwarrend en ik wil niet geloven dat dit het einde is. Ik heb een verleden met hem en ik dacht ook een toekomst. En wanneer we samen zijn lijkt het gewoon als ”vanouds”.. Dus het is heel raar. Hij wilt mij geen hoop geven, maar wil wel met mij naar de film en naar een concert… Ik hoop dat we elkaar ”terugvinden’.Alles was zo goed tussen ons, geen ruzies. En dat maakt het zo moeilijk. Er is gewoon een stofje in hem dat niet meer doet wat het eerst deed… Ik probeer het tijd te geven, maar voor mij is hoop houden juist wat mij op houdt. Als ik op dit moment denk, het komt nooit meer goed, dan ga ik er echt aan onderdoor.
2 maanden geleden gaf mijn vrouw na een fikse ruzie ( de druppel) aan dat ze niet verder met mij wil en dat ze wil scheiden. We zijn 17 jaar geleden na 6 jaar huwelijk van elkaar gescheiden en 16 jaar geleden hertrouwd we hadden op dat moment een dochter. Alles wat hierboven in dit artikel staat klop. Ik heb haar emotioneel verwaarloosd dat besef ik me wel degelijk en dat is niet terug te draaien.We hebben beide geen fijne jeugd gehad dit heeft invloed op je leven. Zij heeft moeite met veranderingen en kan moeilijk vergeven. Er was ook een sleur in onze relatie geslopen. Dit is wie wij in mijn ogen zijn in een notendop.
Ze reageerde desondanks snel maar het kwartje (zoals ik verwachte) viel toch de verkeerde kant op. Maar ik heb nu wel een helder en transparant antwoord. Dat het de juiste beslissing was omdat zij zich niet volledig kon geven doordat ze geen rust had en voorlopig geen tijd in een relatie wil steken. so be it. ik leg mij erbij neer en zie wel wat de toekomst brengt. Heb haar daarna aangegeven dat ik for the time being haar nummer verwijder uit mijn telefoon zodat we nu even niet doorblijven praten en ik mezelf anders gek maak. ze had hier meteen begrip voor al ging ze even in de tegenaanval maar zei ik dat ik het niet negatief bedoelde.

Wat ik mezelf nu afvraag. Misschien dat u daar wat meer duidelijkheid in kunt verschaffen, want ik ben daar toch wel nieuwsgierig naar. Wat voor iemand zoekt zij nu in een relatie? Iemand die altijd en alleen voor haar klaar staat en haar overlaadt met aandacht, zodat haar eigen leven op de eerste plaatst komt te staan en die van haar partner op de tweede plaats? Een partner die niet meer zijn eigen leven mag leiden, maar alleen het leven wat zij wenselijk acht. Is dat waar ze naar opzoek is en denkt gelukkig van te worden?
Hallo Albert, ik heb al een tijdje last van terugkerende depressies. het vermoeden dat ze steeds terug komen is bindingsangst. ik voel dat eigenlijk niet zo maar mijn gedrag en symptomen wijzen daar wel op. ben een aantal mensen, van wie ik veel hield, kwijt geraakt maar de druppel was mijn scheiding 16 jaar geleden. vanaf die tijd ben ik sneaky mensen om me heen, weg gaan duwen. nu zit ik in een vicieuze cirkel en kom er niet uit. probeer het wel maar elke keer val ik weer in een depressie. ben al een tijdje op zoek naar de juiste therapie maar kom niet verder dan een lading intake gesprekken en/of lange wachtlijsten. maatschappelijk lijdt er ik erg onder. ik heb wel vanmorgen het boek “liefdes bang” besteld. kunt u me verder helpen qua behandeling? ben een beetje ten einde raad.
Nu is hij er achter gekomen dat zij een naar persoon is en is hij klaar met haar. Ik kreeg hoop. Maar helaas wil hij mij ook niet meer. Het is nu 6 maanden uit. We wonen nog samen maar hij slaapt overal. Hij wil binnenkort spullen weghalen en op zichzelf zijn. Maar ik heb hem ook gezegd: klaar is klaar, dan verdwijn je uit mijn leven. Je bestaat niet meer voor me. Dat doet hem zeer.
Ik had een relatie en was nog niet zo lang gescheiden van mijn ex,maar mijn ex kon niet verdragen dat ik met deze vrouw een relatie had. Ze vertelde mij zelfs dat ze het spijtig vond dat het gedaan was,maar ze was wel blij dat het gedaan was. Een tijdje erna kom ik mijn vriendin tegen en zat ze samen met mijn ex,ze kennen elkaar al van kinds af aan,maar ze kunnen elkaar niet rieken en zien. mijn ex heeft dan nog een heleboel leugens tegen haar liggen vertellen,zodat ze zeker was dat het helemaal over zou zijn tussen mij en mijn vriendin. Toen mijn ex dit allemaal tegen haar aan het vertellen was,had mijn ex al iemand leren kennen,maar zogezegd geen relatie. Na dat gesprekt is mijn vriendin kwaad weg gegaan,heeft haar tel veranderd,kan haar niet meer bereiken. Nu mijn ex zeker was dat het over was met vriendin,is zij een relatie aangegan met dien andere. Ik ben er zeker van dat mijn vriendin mij ook nog steeds graag ziet,maar ze wordt gedwongen door haar zuster,moeder,vader en dochter om mij te laten vallen. Inderdaad er zijn dinges tussen ons gebeurd,mede door ex,dat de pellen nu van mijn ogen zijn gegaan,alhoewel ik mijn vriendin steeds graag heb gezien,nu nog. Nu kom ik soms ex nog tegen alhoewel ik een enorme haat en woede tegenover haar heb. Ik probeer haar steeds te ontwijken als ze ergens binnen zit,drink ik snel ene en ben ik weg. Soms gaat zij weg en een tijdje erna komt ze met andere mensen terug binnen en zit ze daar te grijnzen met hare schijnheilige lag. In het begin dat we uit elkaar waren,met ex,had ze geen contact met onze vriendenkring. Ik zei toen tegen iedereen,geef ze wat tijd en dat komt wel allemaal terug in orde. Na enige tijd is dat inderdaad terug in orde gekomen en is iedereen har kant beginnen kiezen met als gevolg dat ze mij nu zwart maken tegenover iedereen. Ze heeft zo eens sex gehad met de buurman als we nog maar 6 maand getrouwd waren,iedereen wist er van,behalve ik. Dan zijn er nog verschillende sexuitspattingen van haar aan het licht gekomen. Ik ben dan zo in contact gekomen met vriendin en zijn dan een relatie begonnen. Daar waren dan de zogezegde vrienden allemaal kwaad voor,want dat kon of mocht niet. Nu al deze vrienden kunnen mij de dag van vandaag gestolen worden. Het enigste dat ik wil is mijn vriendin terug krijgen en de rest allemaal de rug toekeren. Ik heb al inderdaad heel diep in de put gezeten,brieven geschreven en meer,wat ik lees verkeerd is,maar wat kan ik nog doen?? Ik ben en zit echt ten einde raad.
Hi Sonja, je ex heeft duidelijk last van zichzelf, terwijl jij de nodige afstand houdt. Dit is de positie waar je je ex wilt hebben. Zij heeft haar zin door vrijwillig te pruilen in haar stagnatie, en jij laat haar continu voelen dat jouw leven zonder haar gewoon verder gaat. Mocht de relatie zich ooit herstellen dan moet het van haar kant komen. Van jou kan ze niets verwachten omdat ze zelf de deur heeft gesloten. En je bent natuurlijk niet zo gek om straks in de zoveelste gril te trappen. Ze moet wel van heel goede huize komen om jouw aandacht in de toekomst blijvend vast te houden. Het is mogelijk dat ze daarop zit te broeden. Groetjes, A.

Ik Zelf maak nu een helemoeilijke periode mee.. mijn vriend vertrekt voor de zoveelste keer bij me..We zijn 6jaar samen.. hij was echt gek van mij.. nooit heb ik van iemand gevoeld wat ik bij hem voelde.. hij gaf me heel veel aandacht hing elke dag rond mijn lijf.. waarop ik hem regelmatig afstote wegens te DRUK! .. soms vond ik het ook heel erg moeilijk om me te ontspannen bij hem wij was namelijk een zeer onrustig iemand.. dat zorgde voor heel wat stress bij me, waardoor ik hem heel veel links liet liggen, maar ondanks heb ik altijd geweten wat ik voor hem voel.. we hebben ook een pracht van een dochter van 4,5


We zijn nu al een paar dagen verder en ze heeft me nog niks gegeven. Probeer normaal tegen haar te doen, maar ik krijg alleen maar te horen dat ik haar met rust moet laten als ik haar formeel wat vraag. Nu is mijn vraag, ze schreeuwt nu wel al die dingen en zoekt verder ook geen contact. Maar waarom wacht iemand ermee die zegt niks meer te willen en/of horen met het teruggeven van mijn spullen? Heb haar gezegd dat ze dan van me af was…
Hi Hij Weet Niet Hoe, met zo'n sms'je kun je inderdaad niet veel. Kennelijk is het een warmhoudertje en een beetje polsen of je al of niet kwaad op haar bent. Je eerste reactie was dan ook begrijpelijk. Neutrale of koude teksten van iemand van wie je houdt zijn immers moeilijk te verteren. Gelukkig raapte je je jezelf op tijd bij elkaar en besloot je je bericht met verwijten niet te verzenden. Zoals je het gedaan hebt is goed. Verder hangt het er vanaf wat jij wilt. Ik heb je geadviseerd deze ex te laten voor wat ze was, maar wil je haar terughebben, dan zul je niet moeten wachten tot zij jou schrijft. Een man moet altijd zelf de initiatieven nemen. Hoe ouderwetser, hoe beter het werkt ;). Maar tot op heden is er onvoldoende tijd verstreken, en gezien haar manier van doen lijkt het me ook niet zinnig om haar weer te veroveren. Van de overgang is op haar leeftijd doorgaans geen sprake, dat neemt niet weg dat ze last kan hebben van hormonale schommelingen en stemmingswisselingen. Dit is m.i. tevens de reden waarom veel mannen gek worden van hun vrouw, vrouwen niet begrijpen, of vrouwen een 'bitch' noemen ;D. Houd je niet vast aan je ex, maar kijk om je heen! Groetjes, A.

Toen ze het thuis vertelde, waren ze in alle staten. Ik was daar absoluut niet meer welkom. Dat heeft haar zwaar aangeslagen. Ik heb haar toen ook (koppig) gezegd dat ik haar ouders dan ook niet meer hoefde te zien. Achteraf bekeken een domme zet, want ik plaatste haar tussen twee vuren, ook al heb ik haar nooit gezegd dat ze moest kiezen. Ze had ondertussen ook werk gevonden en had het superdruk. Omdat haar ouders zo tegen me waren, durfde ze het nauwelijks vragen of ze naar mij mocht komen of bij me mocht blijven slapen. Ze is 1x blijven slapen, toen haar ouders op reis waren. Dat klinkt misschien lullig, maar haar ouders hadden een enorme psychologische invloed op haar. Ze voelde haar vaak misbegrepen en onder dwang gezet om taakjes in het huishouden op te knappen. Bovendien kreeg ze weinig waardering daarvoor, het leek wel alsof het vanzelfsprekend was dat ze die klusjes deed. Ze voelde haar vaak erg sip daardoor. Ik probeerde haar te troosten en op te vangen, maar omdat haar ouders me niet konden hebben, maakte ik me vaak kwaad op haar ouders. Dat werkte natuurlijk dat vuur waar ze tussen stond alleen maar in de hand. Omdat ik haar zo weinig zag, 1x per week een paar uur, begon dat ook op me te wegen. Ik wou er niet met haar over praten omdat ik zoiets had van "die paar uurtjes die we samen hebben, wil ik toch geen ruzie". Je raadt het echter al, door dat op te kroppen merkte ze dat er iets was en kwam er uiteindelijk toch geen leuke dag van. In juni heeft ze het opnieuw gedaan gemaakt. Opnieuw hebben we erover gepraat en begreep ik haar beslissing. Achteraf heeft ze me gezegd dat mijn dipjes de dooddoener waren, dat ze daar niet langer mee om kon gaan. Ik heb haar uitgelegd dat ik het wel begreep, maar ook wat mee aan de basis lag van die dipjes. Ze vroeg toen of ik voor onze relatie wou vechten en ik zei dat ik dat wou, maar dat ze dat ook moest doen…
Wat ik mezelf nu afvraag. Misschien dat u daar wat meer duidelijkheid in kunt verschaffen, want ik ben daar toch wel nieuwsgierig naar. Wat voor iemand zoekt zij nu in een relatie? Iemand die altijd en alleen voor haar klaar staat en haar overlaadt met aandacht, zodat haar eigen leven op de eerste plaatst komt te staan en die van haar partner op de tweede plaats? Een partner die niet meer zijn eigen leven mag leiden, maar alleen het leven wat zij wenselijk acht. Is dat waar ze naar opzoek is en denkt gelukkig van te worden?
14_06_2008 kreeg ik met mijn grote liefde, na 14maanden eindigde het in best in een rotte situatie ik heb veel fouten gemaakt, nu nog steeds na 4 jaar mis ik hem nog steeds hij is mijn ware hij heeft ondertussen al een nieuwe vriendin al bijna 2jaar.. Maar ik kan niks voor iemand anders voelen het is onmogelijk.. Ik denk elke dag aan hem.. Ik haat mezelf dat ik hem heb weggestuurd, dat bleek achter af de grootste fout.. Ik wil hem zo graag terug hij is mijn leven echt mijn alles.. Hij wil het niet begrijpen, ik weet ook niet hoe ik het nog moet proberen... Help me asjeblieft!! Het is bijna ondraagelijk hoeveel die jongen voor me betekend , ik zou alles opgeven om bij hem te kunnen zijn !!!
De dag erna vroeg ik haar of haar ex wat zei omdat het uit was tussen ons, ze zei dat hij heel blij was omdat hij haar kuste.. Ik vroeg haar dan of ze terug met hem was en dat was ook zo.. Ik was er echt kapot van.. Ik verminkte mezelf, ik zat uren te huilen, ik had continu zelfmoord gedachten, ik voelde me leeg, ik voelde me rot, ik at bijna niks en ik had nergens zin in.. Kortom, er zat geen leven meer in mij.. Ook zij was er kapot van.. Ze voelde haar leeg, ze voelde haar rot, ze at ook bijna niks, ze kon niet slapen en ze had ook nergens zin in.
Waarom ze steeds zo belangstellend is naar mijn prive blijf ik gewoon raadselachtig vinden. Dat ik het vraag ok, ik ben gewoon nieuwsgierig wat ze doet en met wie, puur omdat ik haar terug wil etc. Maar vanuit haar snap ik het niet. Mijn vrienden vragen nooit wat ik in mijn prive doe en visa versa. Alleen in tijd van nood houden we elkaar in de gaten.
Hi Hoopvol, het is duidelijk dat hij wel degelijk met gevoel voor jou rondloopt, een goed teken. Je conclusies lijken mij dus juist. Het is enkel die stomme geldzaak die er tussen staat, waardoor hij met zijn houding geen raad weet. Hij voelt aan dat de verstandhouding scheef is, en dat hij daar de oorzaak van is. Gelukkig begrijpt hij dat dit opgelost moet worden, en wel zo snel mogelijk. Daar werkt hij aan. Nogmaals, als de eindbetaling in zicht is kun je hem voorstellen dit te vieren! :) Groetjes, A.
Op een gegeven moment vroeg ik aan haar wat word het nou want ik kan deze twijfel niet meer aan. ze zou een week later met zeven vriendinnen op vakantie gaan naar een feest oord. ze zei dat ze heel erg twijfelde omdat ze mij niet kwijt wilde maar de laatste weken en maanden de ruzies niet meer aankon en dat niet meer wou. we hebben er toen voor gekozen om even uit elkaar te gaan. ze zegt ik kan je niet beloven dat het goedkomt maar ik hou heel veel van je en je blijft geweldig.

Met dit verhaal wil ik zeggen: achter je ex aangaan en "vechten" voor je ex zou ik niet doen als je ex laat merken dat je niks voor hem of haar bent (als je je ex een tweede kans hebt gegeven en hij/zij heeft deze verneukt dan moet je echt helemaal stoppen met moeite doen! Want je leest toch ook niet keer op keer hetzelfde boek met een slecht eind als je dat weet?) Ik ben er zelf achtergekomen dat ik niks voor mijn ex beteken omdat ik dit heb gevraagd aan hem (terwijl ik altijd dacht van wel) dus voor iedereen. Ik weet dat het heel moeilijk is om je ex te laten gaan en dat je heel erg veel verdriet hebt hierdoor maar laat juist zien dat je veel zelfvertrouwen hebt en laat je niet kleineren door je ex! Dat is juist wat je ex wil. Gewoon schijt hebben aan je ex, je moet proberen gelukkig te zijn zonder! Je kan jezelf veranderen voor iemand anders maar waarom zou je dat doen? Als iemand echt om je geeft dan accepteert diegene jou om hoe je bent, probeer niet iemand anders te zijn dan wie je echt bent want je kan niet je hele leven lang een masker dragen. In je leven zal je ooit iemand ontmoeten die zo blij is dat je op deze wereld bestaat. Ik hoop echt dat jullie allemaal over jullie liefdesverdriet heen komen! Ik heb het zelf ook maar ik probeer te denken aan alle dingen die me ex me heeft geflikt en geloof mij maar dat helpt heel erg om niet meer verliefd op je ex te zijn! En mijn laatste tip is: ga veel afspreken met je vrienden, afleiding is heel fijn! Reactie infoteur, 07-02-2016

Wat een verhaal maar goed wel interessant, echter ik ken een meid sowieso al 5 jaar als het niet langer is het was heel vlot al leuk contact met name door haar vlotte babbel, ik ben (was) juist verlegen toen ik haar leerde kennen was ik veel met een goede vriend van me eigenlijk werd ik uit genodigd en mijn goeie vriend toen ook single juist niet en ze heeft me ieder jaar wel een keer uit genodigd om uit te gaan, en ben wel mee geweest een of twee keer in het jaar echt vaker vroeg ze me niet echt ze is een jaar ouder dan mij, laatste jaar vroeg ze me al wat vaker mee (in alle gevallen waren er meer vrienden van haar bij) ik heb ook wat keren afgewezen om mee te gaan ik was of te vermoeit of had andere dingen te doen. alleen sinds dit jaar word ik voor bijna alles mee gevraagd ook nu zijn er vrienden van haar meestal 1 of een keer 2 maar over het algemeen niet meer bij. om dat ze een jaar ouder is voelde ik me niet zo aangetrokken door haar maar sinds kort wel steeds meer maar voor mij nog niet echt een bijzonder gevoel of zo het valt mij echter op of ja ik krijg een beetje een gevoel dat ze of mij gebruikt als een soort zogenaamde relatie vriend of dat ze me test op mijn jaloezie (hoe reageer ik als andere jongens dicht bij haar zijn en zo niet zoenend wel knuffelend.) echter de laatste keer ”werd” ze gezoend en keek ze mij aan met van die ogen ik wil dit eigenlijk niet normaal ben ik niet zo sterk in die lichaamstaal herkennen maar voor mij kwam dit best sterk over, verder verteld ze me veel over haar one nights misschien om dat ik me aanbied als luisterend oor, maar het lijkt me ook een beetje weer een soort test? nu op het punt van dit onderwerp van de blog, de allerlaatste keer begon ze ook over die jonge waar ze toen mee kuste (zoende) en die blik gaf ze had het ook over dat ze bij hem was geweest maar dat het niet echt zo haar typ was maar ze toch weer had gezoend om dat hij zo lieve jonge was, ook begon ze over andere jongens even, ze zij dat er zoveel leuke lieve jongens waren maar dat ze er niks mee durfde te beginnen om dat ze bindingangst heeft nu vraag ik me af is dit dan echte bindingangst en wat moet ik er nu mee? voor mij is ze momenteel een gewone vriendin, en ik hoop zeker dat ook te blijven en wie weet hoe het over 5 jaar is maar ik ben daar niet mee bezig naja eigenlijk beginnen me wel wat vraagtekens op te komen. zo zijn er nog vele andere dingen die ik een beetje vreemd of naja bijzonder begin te vinden, zo ben ik ook door haar uit genodigd op de verjaardag te komen van haar moeder terwijl ik die nog maar 1 keer heel kort gesproken heb waar zij niet bij was. maar zo heb ik meer van deze gekke dingen, die ik ook besproken heb met andere vrienden die kunnen er ook geen knoop aan vast knopen, (meiden zijn soms rare wezens haha) ik ben benieuwd naar jullie verhaal en of jullie hier iets uit dit verhaal kunnen halen en met name of ze wel of niet bindingangst heeft? Oja zolang ik haar ken heeft ze maar 1 relatie van bijna een jaar gehad trouwens en volgens mij wat ze al is zij was hij te jaloers voor haar als ze uit ging met andere jongens enzo. bedankt voor jullie antwoord en groetjes.
Nu hij vertrokken is, is er voor mij echt een deur geopend en zie ik pas in hoe rot ik tegen iedereen in mijn omgeving heb gedaan. Ben sinds vorig jaar bijna nergens meer geweest, ook niet met mijn ex mee naar vrienden of familie. Zij hebben ook tegen mijn ex gezegd dat ik veel te afstandelijk ben en een 'eenling'. Nou, daar geef ik ze groot gelijk in, zo erg heb ik me afgezonderd. Ik kijk altijd wel even de kat uit de boom, maar kan over het algemeen goed met mensen praten en gezellig zijn. Alleen is dit het laatste jaar helemaal verdwenen. Ik ben absoluut niet tevreden met mezelf, mijn werk en het feit dat ik niemand meer zie.
Mijn ex heeft 3 weken onze relatie van 3, 5 jaar verbroken. Nou wil ik haar ontzettend graag terug omdat ik met haar een toekomst op wil bouwen. De reden dat zij het uit heeft gemaakt is dat haar gevoel voor mij weg is en niet meer verliefd is. Verder zijn er een aantal dingen geweest waar zij niet mee verder wil. Ik deelde mijn emoties bijna niet, ik was te dominant verder heb ik mijn vrienden soms voor haar gezet met bijv. vakanties. Op vakantie heb ik nagedacht en zijn deze dingen inmiddels in mij verandert. En dit wilde ik haar gaan laten zien. Maar toen ik terug kwam van vakantie was het te laat en heeft ze zelfs onze vakantie samen afgeblazen.
Nou we hebben elkaar gezien, mijn intentie was het kort te houden, maar hij had het zo ingepland dat ik geen keus had. Welnu, hij had een leuke sportieve auto (een van mijn favorieten) geleend bij een vriend en ik mocht van hem achter het stuur. We zijn toen een stukje gaan rijden en hij stelde toen voor ergens heen te gaan, zo gezegd zo gedaan. Eenmaal aangekomen op plaats van bestemming wat gelopen en toen samen geluncht. Ik betrapte hem er meerdere keren op dat hij mij zat aan te staren. En als hij mij iets aangaf raakte hij mijn hand opvallend lang aan, we stonden een keer ergens naar te kijken en hij kwam verdacht dichtbij staan maar deed verder niks.
We hebben al veel overwonnen in onze relatie en ook de passie/liefde was niet voorbij, dit zorgde dus niet voor de breuk maar wel teveel ruzie omdat er wel wat dingetjes gebeurd waren in het verleden waar ik niet zo rap over kon geraken. Het is niet de eerste keer dat we uit elkaar zijn gegaan en zelfs al ween en treur ik er nietmeer veel om, ik kan niet geloven dat ik misschien nooit meer bij hem kan zijn.
×