Beste, Na bijna 4 jaar een relatie te hebben gehad heeft mijn vriendin de relatie beëindigd, bijna 3 maanden gelden nu. Ik ben 24 en zij 21 De reden die ze op gaf was dat ze geen gevoelens meer voor me had en dat het meer voelde alsof we goeie vrienden waren. Ze heeft er nog bij gezegd dat ze dingen op een rijtje wilden zetten en dat als we bij elkaar horen we toch wel weer bij elkaar komen. Kwam best hard aan, maar hebben er even rustig over gepraat dat ik eraan wilden werken en haar verteld dat ik wist de laatste tijd geen goeie vriend voor haar te zijn geweest (die laatste week voordat ze het uitmaakten kwamen eigenlijk al een hoop dingen naar boven in me dat ik fout bezig ben geweest weinig waardering, en aandacht gegeven kleine ergernissen dus zag het allemaal wel enigszins in) daarna ben ik weggegaan. Uiteraard door 1 grote hel gegaan de afgelopen tijd. Maar heb geen contact met d'r geprobeerd op te nemen heb 1 keer via msn 'hey' gezegd maar ben daarna gelijk offline gegaan omdat het eigenlijk te gevoelig lag, de volgende dag wel gezien dat ze had terug gereageerd met heey en alles goed, ik weer gereageerd met hoe het met me ging en gevraagd hoe het met haar ging, maar daar geen antwoord meer op gekregen. Dus het weer verder laten rusten. Ik ben er achter gekomen wat ik zoal fout heb gedaan. Dat ik echt van haar hou en dat ik ongelofelijk veel spijt heb van dingen. Wil haar echt niet kwijt het is echt een droom meid. De vraag nu; Hoe verder? Moet ik haar nog meer tijd geven?
Uiteraard ben ik erg verdrietig dat hij nu weg is, maar als ik al niet met mezelf kan leven, dan kan niemand dat toch, dus ik begrijp zijn keuze wel. Toch blijf ik enorm hopen op een verzoening, want hij is voor mij echt de ideale man. Heb jij beste A. of anderen nog wat goede tips/antwoorden voor mij? Alvast enorm bedankt! Reactie infoteur, 10-09-2012
Schakel over op duidelijke communicatie als je klaar bent voor wat meer. In het begin zal hij misschien verrast zijn als je hem probeert je te laten missen, maar uiteindelijk gaat het hem wellicht vervelen als je te lang wacht om zijn sms'jes en telefoontjes te beantwoorden. Misschien heeft hij je ook wel door als je de hele tijd vertelt hoe leuk je het hebt zonder hem. In plaats van steeds weer nieuwe manieren te bedenken om hem jou te laten missen, kun je hem misschien beter gewoon vertellen hoe je je echt voelt.
Ik ben vijf maanden samen geweest met een jongen.. Hij is altijd lief en zorgzaam voor mij geweest en ik heb dat vaak niet goed genoeg gewaardeerd. Ik ben altijd een te drukke dame geweest waar totaal geen jongen in haar leven paste. Omdat ik stage moest lopen ben ik gestopt met werken en trainen en precies toen kwam hij in me leven waardoor ik veel op hem ben gaan leunen en claimen. Hij gaf me altijd het gevoel dat hij van me hield, en hij gek op me was. Bij dit gevoel had ik ook bepaalde verwachtingen van hem als hij dat niet deed werd ik boos en sprak ik onbewust een schuld gevoel bij hem aan (manipuleren). Hij had eerder een punt achter ons gezet en toch zijn we weer bij elkaar gekomen. Een week voor nieuw jaar ging het perfect tussen ons maar met oudjaarsavond was ik op een feest en was redelijk van de kaart. Hij had tot half 2 niks van zich laten horen terwijl ik dat wel had verwacht dus besloot ik hem zelf een sms te sturen met daarin “gelukkig nieuw jaar schat, ik hou van je!” waarop hij heel kort reageerde met “gelukkig nieuw jaar”. Ik werd daar verdrietig van en belde hem helemaal hysterisch en boos op waarom hij zo deed. Ik heb de lelijkste dingen gezegd en hij tegen mij. Hij belde me een paar dagen daarna op om het uitte praten en zei daarbij dat het klaar was tussen ons. Hij zou half januari vertrekken naar Afrika voor 3 maanden voor vrijwilligerswerk en wou me pas na zijn reis weer zien. Toch was hij nog langs gekomen bij me thuis om te “praten”. Gelijk bij binnenkomst gaf hij me een kus en is uiteindelijk toch blijven slapen.. Hij is daarna nog een paar keer langs gekomen waarop hij wel daarvoor elke keer zei dat het geen goed idee is dat we nog seks hadden aangezien het klaar was. Ik wou dat nog wel omdat ik toch niet achter onze breuk stond. Nu lijkt het of we alleen nog maar seks hadden maar dat was niet zo we deden nog leuke dingen samen en gedroegen ons alsof we helemaal niet uitelkaar waren terwijl de buitenwereld dacht van wel. Nu is hij 2,5 maand weg naar Afrika… ik heb geeeen idee of ik veel contact moet zoeken, ik ben bang als ik dat niet doe ik hem kwijt ben omdat ik diegene ben die het meest fout zit. Ik wil in deze 2,5 maand aan mezelf werken.. Ik ga weer intensief trainen en beginnen met werken als zodra hij terug komt ik lekker in me vel zit en vooral op me eigen benen sta. Ik vroeg me af over nog tips zijn dat wij toch weer bij elkaar kunnen komen…. I hope so
Hoi. M'n vriend heeft t op oudejaarsdag uitgemaakt (gisteren) om de volgende reden; hij vindt dat ik hem niet genoeg ruimte heb gegeven en hij heeft altijd een dubbelgevoel als hij bij z'n vrienden is, alsof ik boos op hem ben, hij heeft het gevoel alsof ik bij alles wat hij doet over z'n schouder mee kijk, en voor hem voelt het alsof ik hem helmaal in bedwang heb. Hij heeft dit voor mijn gevoel nooit eerder aan mij gemeld en ik heb waarschijnlijk de zogenaamde signalen die hij me heeft gegeven over het hoofd gezien. Hij zegt dat hij er wel eerder over heeft willen praten, maar dat ik hem volgens hem de ruimte er niet voor geef. Het heeft nooit gevoeld alsof er iets aan de hand was, en dan opeens maakt hij het uit. Ik ben hier echt kapot van omdat hij mijn eerste echte liefde was. Ik doe alles voor hem en ik zal alles voor hem geven. Wat moet ik doen? Komt dit nog goed? Reactie infoteur, 11-01-2016

tja dat was niet erg slim van je..maar wat ik zou doen als ik jou was of hem gewoon even een tijdje met rust laten en later opnieuw met hem proberen of met hem gaan praten over wat allemaal gebeurd is en zeggen dat je heel veel spijt hebt en dat je dat niet meer zal doen maar wat ik zelf heb gemerkt is dat jongens dat niet snel geloven dus dat word dan wel moeilijk maar als je gewoon probeert om met hem te kunnen praten dan komt het waarschijnlijk wel goed dus veel succes!
Om een lang verhaal kort te maken toen ging het finaal mis. Ik zocht contact met hem om het goed te maken hier wilde hij niets van weten en heeft mij vrijwel genegeerd voor een periode van 2 maanden. Ik ben toen in een depressie geraakt met paniekaanvallen en alles daar bij. In die periode heb ik hem bestookt met berichten over mijn gevoel en dat ik spijt had van mijn felle reactie. Hij bleef mij negeren behalve te zeggen dat hij niets met mijn berichten kon. Hoe meer ik hem bestookte, hoe meer hij wegrende…. logisch ook. Op een gegeven moment besefte ik dit natuurlijk ook en heb het een tijd met rust gelaten.
Op welk punt het mis ging, kun jij zelf het beste beoordelen. Zoals je schreef vond ze dat je te weinig moeite voor haar deed, maar zo'n opmerking is weinig concreet als een relatie eenmaal vaste grond heeft. Laatst op de bank vond ze kennelijk dat je wel weer moeite had gedaan, namelijk pogingen om haar terug te krijgen, wat ze 'beloonde' door te zoenen. Het is goed dat je wederom een pauze hebt ingelast maar deze hoeft in dit geval niet zeer lang te duren. Vraag na een aantal weken eens hoe ze zich voelt en je hebt alleen al met die zin veel gewonnen. Vrouwen zijn er gek op om over gevoelens te praten, ook al begin jij misschien al te geeuwen bij dat onderwerp ;). Het gaat erom dat ze straks als jullie praten haar ei kwijt kan, zodat er niets meer tussen jullie in staat dat later weer in negatieve zin opborrelt. Met een schone lei en 'zand erover' is er nog heel veel mogelijk. Hopelijk kan ze die volwassenheid opbrengen en blijft ze niet steken in het herhaaldelijk afdwingen van een breuk omdat mevrouw geen aandacht krijgt… ;D. Succes, A.
Ik ben 29 en mijn vriend is 23 en komt van de andere kant van de wereld. Hij studeerde hier en zo hebben we elkaar leren kennen. Ik kwam net uit een relatie, en hij had liefdesverdriet. We waren elkaars rebound. Helaas kwamen er gevoelens bij kijken en toen ik hem dat vertelde was eigenlijk de keus: elkaar niet meer zien of kijken of er een relatie uit voort zou kunnen komen. Het gewoon friends with benifits werkten niet meer voor mij. Hij koos voor de relatie en hij was werkelijk head over heels. Maandenlang was ik zijn droomvrouw en elke dag vertelde hij me dat. Ik herken dit van de roze wolk maar ik was zijn eerste echte relatie en hij wist niet wat hem overkwam. Wat een liefde, wat een geluk. We waren een team, maatjes voor het leven en het leek wel alsof we in alles gelijk dachten, inclusief toekomst. Mijn ex is een schrijver en ik zijn muse. Ik vond het ook geen probleem en heb hem gesteund tot in de puntjes. Andersom was hij er voor mij. Ik heb in mijn leven nog nooit zo'n perfecte relatie meegemaakt.
Beste Koen, Dank voor jouw openhartigheid. Ik kan me helemaal voorstellen dat je behoorlijk van slag bent door de emotionele achtbaan waarin je terecht bent gekomen. In een relatie kun je de ander niet veranderen. Je kunt slecht al jouw liefde laten stromen, naar jezelf en naar de ander. Begin in deze fase vooral met het waarderen van alle mooie momenten die jullie samen hebben gehad. Besef dat je (ex) vriendin in je leven is gekomen omdat jij (misschien onbewust) het verlangen hebt uitgestraald om liefde te ervaren. Er is geen enkele reden om te denken dat het niet nog een keer in je leven zal gebeuren. Blijf dagelijks jouw liefde geven aan jezelf en aan de wereld. Hierdoor wordt je steeds aantrekkelijker voor de relatie die bij je past. Wellicht dat jouw (ex) vriendin daardoor de ruimte ervaart om de verbinding aan te gaan. Ik groet je met liefde, Albert
Mannen en vrouwen vinden verschillende soorten gesprekken fijn. Onderzoek heeft uitgewezen dat dit verschil al tijdens de kindertijd ontstaat: meisjes voelen zich verbonden met elkaar als ze geheimpjes hebben en samen persoonlijke problemen bespreken. Jongens hechten zich aan elkaar door samen dingen te ondernemen en over hun gezamenlijke hobby’s te praten. [3]. Als je van je vriend of man verwacht dat hij net zo'n goede gesprekspartner voor je is als je beste vriendin, zal je negatief verrast worden. Mannen bouwen geen hechte relaties op door middel van gesprekken en ze veranderen vaker van thema. Ze worden tijdens het gesprek bovendien snel afgeleid door objecten in hun directe omgeving.
Hoe kan ik die vriendschap proberen te herstellen? Hoe kan ik vertrouwen en veiligheid geven nu? Wat zou ik dan kunnen vragen/zeggen in die mail? Bijvoorbeeld dat ik graag de vriendschap met haar wil behouden? Of dat zij als persoon belangrijk is? En zou ik haar uit kunnen nodigen voor een bijzonder diner of iets van die strekking? Of meer als dat briefje wat ik laatst postte? Begrijp dat ik mijn eigen verwachting moet managen. Dat kan voor mij ook nu pas. Was er tot een maand geleden nog veel te veel emotioneel mee bezig. Zou er graag moeite voor doen, voor die vriendschap. Ik mocht haar namelijk heel heel graag. Het is een mooi mens. Buiten de kwaliteiten die ze had als partner mocht ik haar als persoon graag. T is een vreemde snuiter:-). We zeiden altijd dat we nog nooit zoveel van iemand gepikt hadden als van elkaar.;-) Ze was mn maatje. En zou t graag goed willen maken.
Niet alle antwoorden op de vraag ‘hoe krijg ik mijn ex terug’ zijn natuurlijk even bevredigend. Maar je hoeft natuurlijk niet genoegen te nemen met één tip. Je kunt er zoveel tot je nemen als nodig is. Via de website van liefdesverdriet vind je tientallen tips die je kunnen helpen om je ex terug te winnen. Het feit dat je jezelf de vraag stelt: ‘hoe krijg ik mijn ex terug’, is dan ook al heel wat, want daardoor ga je gericht op zoek naar antwoorden en hoe meer antwoorden je vindt, des te meer strategieën je kunt gebruiken om je ex terug te winnen. Stop de vraag’ hoe krijg ik mijn ex terug’ dan ook niet weg, maar gebruik de vraag om:
Vrouwen vergeten in zo’n situatie om hun intuïtie te gebruiken. Als ze dat wel deden, zouden ze wel aanvoelen of hij genoeg voor ze voelt of niet. En vervolgens tonen ze ook nog te weinig eigenwaarde. Je verdient toch zeker beter, als hij je niet die aandacht geeft die je verdient, dan zou je wel gek zijn om nog langer aandacht aan hem te besteden.
Ik weet dat de meeste zouden zeggen, vergeet haar, er zijn andere vrouwen op de wereld, ze heeft jou slecht behandeld, ze is niet eerlijk, als ze je toch wilt moet ze zelf maar contact zoeken, enz maar ik ben bereid om haar misstap te vergeven want ik was wel gelukkig met haar en de kleinste. Ik denk dat ze een heel onzekere vrouw is en daar werd ik zelf onzeker van natuurlijk, heb niet genoeg getoond dat ik man genoeg ben, ben nu wel sterker, volwassener eruit gekomen, ben wel een lieve man, misschien te braaf te goed, maar is dat verkeerd?
Hi P., je vriendin is een ongelooflijke drama queen. Ze zoekt problemen die er niet zijn, of ze maakt die problemen zelf wel! De remmingen die ze heeft hebben te maken met haar achtergrond, en dit kun je niet zomaar omkeren. Daarom adviseer ik je door te gaan met jouw leven zonder haar, niet hopend of wachtend, maar door je zinnen echt te gaan verzetten naar andere mensen. Misschien ook wel een andere vrouw. In de tussentijd kun je haar proberen te zien als een ex met wie je wel bevriend bent (er was immers geen hoogopgelopen ruzie), maar die zich laat behandelen voor issues waar jij part noch deel aan hebt. Kennelijk wil ze jou daar niet bij hebben, dus dit moet je verder maar respecteren. Na lange tijd kun je natuurlijk best vragen hoe het met haar gaat. Mocht ze in de tussentijd contact met je zoeken, houd het dan kort en 'geef' niet teveel. Relaties gaan over geven en nemen. Investeer je teveel aandacht en liefde, maar heb je het gevoel dat niet in gelijke mate terug te ontvangen, dan krijg je onvrede en frustratie. Je moet jezelf echt beter gunnen. Ik denk dat je haar op dit moment niet terug kunt krijgen, welke middelen je ook inzet, omdat ze met die persoonlijke problemen (verlatingsangst als grondslag voor bindingsangst) worstelt. Op de lange termijn ligt alles nog open, want wie weet gaat ze na een jaar of zo beseffen dat ze 'nee' heeft gezegd tegen de man die van haar houdt. En dat was een blunder van de eerste orde, vooral omdat ze ook nog eens zeer veel om jou geeft. Daarom: dit heeft niets met jou als persoon te maken, maar alles met haar eigen problematiek. Beschouw haar als 'ziek' en laat het lange tijd rusten. Jouw leven gaat door! Veel sterkte, A.
Hi Ano, je ex meedelen dat ze geen contact met je moet zoeken behalve 'als ze weer wat met je wil proberen' is het slechtste wat je kon doen. Je hebt haar hiermee in een onmogelijke, vrouwonvriendelijke positie gebracht en bewezen dat je slechts voor een relatie beschikbaar bent. Een maand rust is veel en veel te kort om de draad weer op te pakken alsof er niets gebeurd is. Dat werkt niet. Dit bleek vervolgens toen ze afkerig was van je idee om je vakantie af te sluiten. Kap er dus mee, lees mijn vorige reacties en ga niet meer in op berichtjes van haar kant. De kans is aanwezig dat ze je enkel in de gaten houdt, en misschien straks nog wel jaloers zal zijn als je iemand anders hebt. Bezitsdrang is niet hetzelfde als liefde. Dat laatste is de grote afwezige. Groetjes, A.
Ik had 30/09 gezet als datum, maar zolang heb ik niet moeten wachten op 17/07 heeft ze definitief de knoop doorgehakt en nu is ze in snel tempo alles aan het regelen bij de notaris. na een afsluitende sessie bij de relatietherapeute (weliswaar zonder haar) tot de conclusie gekomen dat ze haar eigenlijk nooit heeft kunnen verbinden met mij en dat eigenlijk niet kan met iemand. daarom ook mijn heftige reacties naar haar toe uit onbegrip van het niet verbinden (ik praat mijn deeltje zeker niet goed want daaraan werk ik nog steeds verder). het jammere was enkel dat niettegenstaande elke poging, ze dit helemaal niet wil inzien. het maakt het extra moeilijk eigenlijk te beseffen dat de relatie ten dode was opgeschreven van voor we eraan begonnen, en dat voor haar deze situatie zich zal herhalen. ik heb moeite met het feit dat ze daarvan wegloopt.
Sorry voor de in herhaling vallende reacties, ben zeker dat er al mensen in gelijkaardige situaties gezeten hebben of zitten. Ik ben nu 2 maanden en 19 dagen mijn vriendin kwijtgespeeld, sinds de scheiding van mijn ouders (ik ben 20) is het met mij bergafwaarts gegaan (in januari) en dat merkte ik ook bij m'n ex dat het op relatie slecht ging, ik heb de knoop doorgehakt en gevraagd of ze nog verder wou gaan waarop het antwoord dus nee was. Ik heb dan ook gehoord dat na slechts 1 week ze al een ander persoon had. Dus hebben wij toch 1 maand geen contact gehad uit woede op elkaar (ik uit feit dat ze al een ander had naar anderhalve jaar relatie, zij omdat ik openbaar uit woede iets gezet had). Nu is het ongeveer al een 3tal weken dat we opnieuw contact hebben en positief wel. Deze week ook 2 maal afgesproken met haar om te sporten en de andere dag om haar te helpen voor haar 7de jaar een andere school te bezoeken en informeren.
3 jaar geleden dus een gesprek gehad dat onze relatie in twijfel stelde, hij gaf toen aan dat hij ergens wel aanvoelde dat ik niet helemaal gelukkig was in de relatie. Ik heb toen toegegeven dat ik niet uit verliefdheid voor hem heb gekozen, en dat ik me schuldig voelde omdat ik hem iemand gunde die even ‘verliefd’ op hem was als hij op mij. We waren het toen eens dat we elkaar wel graag zagen maar meer als vrienden (‘broer/zus’) dan als ‘lovers’
Maar nu zitten we op een andere school ik hb wel nog een zus daar op school zo kan ik nog wat scoren maar mijn andere vriendin is verzot op zijn kleine broertje en dan zegt ze er hallo enzo tegen ent ergste was de laatste school dag van de lager school ik reed naar huis en hij liep daar en mijn vriendin riep dan naar dat broertje en weet je wat hij zei niet dat broetje maar mijn ex hij zei ik ben blij dat het zesde van nu we is zeg en dan dacht ik nu ist genoeg maar toch denk ik aan hem ben er onder tussen ook achter gekomen dat hij verre familie is echt verre hop mijn achter achter nicht daar is hij de neef van maar da t houd me niet tegen maar hoe kom je terug met iemand samen als je geen e-mail adres hebt en zo kun jij mij helpen
Je raadt het al; ze begon te twijfelen… Over of ze dit wel wilde/kon, of ze haar leventje wel wilde delen, of ze haar zoontje wel kon ‘loslaten’ richting mij, of ze mijn geluk niet in de weg zou staan (ik had immers nooit gedacht een relatie met iemand met een kind te krijgen), dat ik beter kon krijgen, of ze niet eeuwig vrijgezel wilde blijven, of ze op termijn niet een lat-relatie wilde hebben etc. Ze draaide in alles ineens 180 graden!
toen veel met een vriend in de kroeg geweest en andere feestjes en zichzelf geen ruimte geven om er bij stil te staan en te verwerken.( verwerken had hij al gedaan zegt tie , en heeft tie niet echt moeite mee gehad). in februari leerde hij een meisje kennen uit die ene kroeg, en eind maart was de overdracht van ons huis en half maart had hij al een relatie met haar, waar hij heel raar en eerst kinderachtig over praten.
Dit artikel vind ik zeer sterk geschreven en geldt denk ik ook voor veel mensen die nog wel in een relatie zitten. Wij als mannen hebben het vermogen verloren om te leiden. Om te leiden is zelfvertrouwen nodig en dit zit hem allemaal in de houding die we aannemen. De 'maakt niet uit' mentaliteit is voor mij volledig verledentijd. Het gekke is dat wij als mannen vaak denken dat vrouwen het prettig vinden als ze vaak de zin krijgen maar het tegendeel is waar. Het zit in iedere man maar de meeste zijn het verloren in de loop van tijd. Nu ik hier mijzelf van bewust ben, zie ik het ook steeds meer om mijzelf heen.
Als ik het doe, ga ik mij dan niet (weer) ontzettend vernederd voelen? En als ik het niet doe, riskeer ik dan niet om hem volledig kwijt te zijn? Bestaat er geen manier om “met hangende pootjes terug te komen” zonder dat het vernederend voelt? Het toppunt is dat hij dan gisteren nog vroeg “of ik al onze leuke momenten die we nog gepland hadden zomaar kon weggooien”. Waarmee hij dan bedoelde dat ík er eigenlijk een punt achter zette? Aan wie is het nu? En simpelweg: als hij me echt zo graag ziet als hij al maanden beweert, zou hij dan niet snel terug iets moeten laten horen? Maar misschien redeneert hij net hetzelfde en is het vanuit zijn standpunt dan eigenlijk míjn beurt nu?

Mannen focussen op oplossingen. Een ander kenmerk van de manier waarop mannen gesprekken voeren, is dat ze graag naar een oplossing toe werken. Als je vooral even aandacht en bevestiging nodig hebt in plaats van praktische adviezen, moet je dat duidelijk maken aan het begin van het gesprek. Vergeet niet dat hij een oplossing voor je wil bedenken omdat hij om je geeft. In zijn ogen is dat namelijk wat je doet als je van iemand houdt. Hij wil niet de baas over je spelen.
Ik was nog niet eens in de buurt van huis en had al een smsje van haar; of ik veilig thuis was, dat ze zich zorgen maakte, dat ze het moeilijk vond om me zo verdrietig te zien, maar dat ze besefte dat zij er niets aan kon doen, dat ik een kanjer was en het beste verdiende. Ik stuurde terug ‘ben thuis’. Later in de week had ik nog een heel lief kaartje naar haar zoontje gestuurd (ik had immers van hem geen afscheid kunnen nemen), en daarop stuurde ze o.a. dat ze het met tranen in haar ogen had zitten lezen, waarop ik enkel reageerde met ‘graag gedaan!’. Ik was ondertussen 100% overtuigd van het feit dat ik haar terug wilde (en nog steeds) en bedacht me dat ik haar toch eerst vooral met rust moest laten. Ik hield het een week goed vol, enerzijds omdat ik wist dat ik haar met rust moest laten (zodat ze me kon missen), maar ook dat ik voor mezelf wist dat als ik haar niet terugkreeg het ook niet zou helpen als ik contact bleef houden.

Oh ik mis hem zo hard. Ik heb hem 3 jaar gewild, we hebben elkaar eigenlijk wat versmacht in het begin omdat we het allebei zo graag wilden. Ik weet perfect waar het fout gelopen is, ik was onzeker en pushte hem om te praten, waardoor we ruzie kregen. Waarom wil hij me toch niet meer. Ik hoop zo dat hij terug warme gevoelens krijgt voor me als hij me ziet.


Mijn relatie is nu bijna 3 maanden uit. We hadden 2 jaar een relatie en ineens was het over. Net op vakantie geweest wat allemaal erg leuk was en ons dichter bij elkaar heeft gebracht. Maar een paar weken daarna is ze gaan studeren in Groningen aan de andere kant van het land en ging het moeizaam verlopen. Naar mijn gevoel werd ze helemaal meegesleurd in dat los gaan daar. Ik had daar geen moeite mee, maar vond het wel fijn als ze af en toe eens liet weten waar ze uit hing. Dit deed ze ook zeker en ze wilde mij ook geen pijn doen. Maar ik merkte dat het voor haar beetje ging wringen allemaal.
Ik wilde je laten weten dat dit alles een kleine (verrassende) wending heeft genomen, daar hij zelf gebeld heeft om alsnog te dineren. Dat hebben we inmiddels gedaan en het werd een fantastische avond. (Vriendschappelijk, dat wel) Vervolgens belde hij me de volgende dag toen ie me door de stad zag rijden, om te vragen of ik een drankje kwam doen. Ook gezelig met zelfs kleine lieve signaaltjes. (heel zuinig). Hij komt langzaam dichterbij heb ik het idee.
Het was gewoon weer een onschuldig gesprek, maar ik heb in de tussentijd toch wel wat gevoelens voor haar gekregen, en ik begon het gesprek te sturen; hoe vind je het tot nu toe gaan etc? Ze zei dat ze het op deze manier wel leuk vond maar ze zei dat ze echt geen vaste relatie wil omdat ze daar niet aan toe is; ze is erg gesteld op haar vrijheid zei ze. Haar tijd met haar ex was geloof ik meer dan 2 jaar geleden.
Ik wil graag wat vragen. Het is meer dan 1 jaar uit met mijn vriend, maar het is niet uitgegaan op een manier wat vaak voorkomt, maar onze geval is is net iets anders. Mijn vriend werd uitgehuwelijkt vorig jaar. Hij kon geen niet tegenop zijn ouders, dus hij had ja gezegd. Toen ik te horen kreeg dat hij binnenkort trouwen was ik gewoon kapot en vroeg het hem. Hij zei dat het inderdaad zo was, maar dat hij wel verder met mij wilt na het huwelijk. Maar ik ging eerst mee akkoord, maar daarna een week later had ik hem verteld dat ik het niet kan en dat het mij spijt. Klaar. Toen was hij nog niet getrouwd en dit was in mei gebeurd. En hij ging in september trouwen. Nu leeft hij gelukkig, ten minste zo blijkt uit zijn foto's op facebook enzo. Ja, inderdaad, ik stalk hem nog steeds. Het is niet echt stalken, maar ik zoek steeds een bevestiging of hij gelukkig is. Maar ik ben niet gelukkig. Momenteel heb ik al een relatie, maar het voelt niet hetzelfde als met mijn ex-vriend. Dus ik dacht, ik stuur hem een sms en kijken of hij nog steeds van mij houdt en met mij wilt afspreken. Hij heeft namelijk zelf die optie gegeven om verder te gaan na het huwelijk. Maar ik heb toen nee gezegd. Ik had dus een sms gestuurd maandag, maar nog steeds niks ontvangen. Ik zat te denken om morgen nog een sms te sturen. Is dit een goed idee? Of ben ik helemaal verkeerd bezig? Stuurt hij wel iets als ik een tweede sms stuur en wat kan ik in die sms zetten? Het zou fijn zijn als jullie mij hierbij kunnen helpen.
Bedankt voor je respectvolle artikel over bindingsangst. Mijn lief heeft het. We zijn 3,5 jaar samen geweest, dan een jaar uit elkaar en nu opnieuw een jaartje gelukkig bij elkaar. We zijn m.a.w. opnieuw begonnen maar je kan het verleden niet uitwissen. Al snel botsten we dus op de problemen die we in het eerste deel van onze relatie ook tegenkwamen. We zijn nu véél wijzer en toleranter t.a.v. elkaar (we hebben ook écht voor elkaar gekozen nu) maar ondanks het inzien dat bindingsangst zo’n grote rol speelt, lijkt er geen beterschap te komen. En we stranden dus telkens op datzelfde gesprek… Maar, hoe kunnen we er nu mee omgaan? Wat kunnen we eraan doen? Het is namelijk tijd voor actie… Bedankt!
Dit zou bij mij een gevoel van teleurstelling of afwijzing kunnen veroorzaken, dat doet het niet. Het doet pijn. Pijn, omdat ik als ‘buitenstaander’ weet dat zij 20 jaar oorlog heeft gehad. Ze is nu uit de oorlog, nu moet de oorlog nog uit haar vandaan. Of dit gevecht tegen deze oorlog nu stopt, met een paar jaar stopt, of de rest van ons leven zal gaan duren, dat maakt me niet uit. Zij houdt van mij, ik hou van haar, ik geef om de kinderen of ze “onze” kinderen zijn.
Hoi. M'n vriend heeft t op oudejaarsdag uitgemaakt (gisteren) om de volgende reden; hij vindt dat ik hem niet genoeg ruimte heb gegeven en hij heeft altijd een dubbelgevoel als hij bij z'n vrienden is, alsof ik boos op hem ben, hij heeft het gevoel alsof ik bij alles wat hij doet over z'n schouder mee kijk, en voor hem voelt het alsof ik hem helmaal in bedwang heb. Hij heeft dit voor mijn gevoel nooit eerder aan mij gemeld en ik heb waarschijnlijk de zogenaamde signalen die hij me heeft gegeven over het hoofd gezien. Hij zegt dat hij er wel eerder over heeft willen praten, maar dat ik hem volgens hem de ruimte er niet voor geef. Het heeft nooit gevoeld alsof er iets aan de hand was, en dan opeens maakt hij het uit. Ik ben hier echt kapot van omdat hij mijn eerste echte liefde was. Ik doe alles voor hem en ik zal alles voor hem geven. Wat moet ik doen? Komt dit nog goed? Reactie infoteur, 11-01-2016

Wat zij anders kan doen is dat ze iets minder betweterig moet doen, maar dat zijn dingen die je van elkaar kunt accepteren want een relatie waar alles perfect is is geen leuke relatie. Ook zou ik graag vaker intiem met haar zijn (doordeweeks), maar als ik laat thuis ben of klaar ben de ict of beunklusjes dan ligt zij al op bed (vroege slaper). Dan zegt ze wel: Ik had best nog wel wat willen doen, maar je was zo laat dat ik maar ben gaan slapen… mijn fout dus! En dat doet mij ongelooflijk veel pijn. Het komt neer op meer rekening houden met haar en haar leren te waarderen voor de dingen die ze voor me doet. Ze zei ook wel eens: Als er dingen zijn waar je mee zit of waar je je ergert aan mij, geef dat aub aan…
Vorige week hadden ik en me ex ruzie we hadden het uitgepraat maar toen ik de volgende dag wakker werd begon ie droog te praten dus ik vroeg wat er was en hij zij dat ie geen gevoelens meer had en dat ie dat al een week wist maar het weekend was alles nog normaal en goed dus ik vroeg of ie met de tijd wou proberen en het enige wat ik krijg het komt nooit meer goed toen ik zei miss komt het ooit terug was het ik wil het niet de reden die daarvoor was was dat hij geen realtie meer wilde het kan tog niet zo zijn dat gevoelens opeens helemaal weg zijn zonder een goede reden wat denken jullie?

Hi Wijnand, met weinig informatie kan ik zelf ook weinig. Je vraagt waarom je ex nu zo gelukkig is, maar dat weet ik niet. In de meeste gevallen is het slechts een houding naar de buitenwereld toe. Laten zien dat ze jou niet nodig heeft. Daarnaast zal het haar helpen om zich ook geestelijk van je los te maken. In het artikel staat alles uitvoerig beschreven. Sterkte ermee, A.
Ik ging nog even door met mijn 'afstand en aardig doen toneelstukje'. Mijn ex was op een dag op ons werk vrolijk en zo ineens pats boem gooide ze mij voor de voeten dat mijn gedrag en afstandelijkheid haar dwars zat. Ze had er last van en dat wilde ze niet. Vervolgens en nu komt het mooie; ze verweet mij van het feit dat ik geen vriendschap wilde. Aangezien we gaan skieen met elkaar, wilde ze niet buiten de boot vallen tijdens ons tripje. Omdat ik haar 'links laat liggen' (wat ze zelf wilde, toch?)
Probeer niet om hem je te laten missen zodat je hem kunt manipuleren. Het is normaal dat je wilt dat je ex je mist als je weg bent, vooral als hij jou gedumpt heeft. Maar als je te veel bezig bent met hem je laten missen, werkt dat misschien wel averechts. Je raakt geobsedeerd door wat hij denkt, in plaats van dat je verder gaat met je leven. Geef jezelf en hem wat rust en probeer hem niet te manipuleren als het al uit is.
Als je ex man of vriend geen oplossing ziet voor het probleem waar jij mee komt, dan vlucht hij liever weg. In dat geval ben je natuurlijk geneigd om te zeggen “hey, waarom loop je nu weg als het juist nodig is dat we praten?”, maar weet dat weglopen op dat moment niet inhoudt dat hij er niets aan wil doen. Hij voelt zich op dat moment gewoon machteloos en mannen kunnen zeer moeilijk omgaan met machteloosheid.
Ik heb onlangs een dame leren kennen en we hebben de lakens al gedeeld. We zijn wat gaan daten, alles liep lekker en in het begin was ze ook heel enthousiast met appen. Toen is ze ineens 180° gedraaid. We zijn wel nog iets gaan doen en hebben het er ook kort over gehad. Daarna aantal dagen geen mobiel contact mee gehad, maar een aantal dagen geleden stuurde ze zelf een appje. Heb zelf beetje een kort gereageerd en nu is het alweer een aantal dagen geleden dat ik haar gehoord heb. is het nu aan mij om iets van mij te laten horen of kan ik beter wachten?
Hi Jannes, wat afschuwelijk. Zes jaar met elkaar omgaan en dan dit! En waarom? Omdat de jongedame weer eens verliefd wilde zijn. Ze betaalt er in dit geval wel een vette prijs voor, want ze ziet hoe erg je het vindt en zelf voelt ze zich allesbehalve gelukkig. Het is ook volstrekt ondenkbaar om roekeloos van de ene in de andere relatie te stappen. En ze krijgt het niet voor elkaar om - zoals zovelen - allemaal redenen te gaan zoeken waarom jullie niet bij elkaar zouden passen. Maar goed ook, want er is geen reden. Ze huilt om jou, wat het ultieme bewijs is van liefde, maar kennelijk is ze niet bij machte om die ander te weerstaan. Is ze gemakkelijk beinvloedbaar? Want mogelijk heeft die ander haar overrompeld met een hoop vleierij, en daar zijn veel vrouwen gevoelig voor. Ik zie niets in die twee, maar wel in jullie twee. Op dit moment kun je niets doen behalve afwachten tot de verliefdheid overvliegt. En dat gaat gebeuren. Reken een maand of vier en sla dan toe met een brief waarin je je belangstelling uit. Gewoon, als vrienden onder elkaar. Ze zal dit waarderen omdat ze duidelijk veel om je geeft. Vanaf dat moment kun je het duel met die ander aangaan, en heb jij hopelijk de beste troeven in handen ;). Sterkte, A.
Hi Nijntje, op basis van een schilderij kan ik niet weten of je deze ex terugkrijgt. Wel heb ik wat kanttekeningen. Zeg nooit aan een ex dat je weer hoop krijgt, want dit jaagt een ex alleen nog maar dieper in de 'ik wil je niet meer'- stand. Het is tekenend dat hij het schilderij behoudt maar je meedeelt dat hij er iets voor gehangen heeft omdat hij het niet wil zien. Dit komt kwetsend over. 'Het boeit me niks' en 'kom genoeg tegen' zijn ook al teksten waar je beter voor op de vlucht kunt. Alleen jij weet waar zijn boosheid vandaan komt. Groetjes, A.
We zijn elkaar terug tegengekomen, we kenden elkaar van school, en het ging goed. Voor mij is ze de vrouw van mijn leven, ken ze al 10 jaar en ben haar nooit echt vergeten. Achteraf ben ik bij haar gaan wonen. Ik heb voor haar gezorgd en voor haar kind zoals de mijne (ik beschouw hem nog steeds als de mijne). Het kind wordt in februari 7 jaar. Het ging allemaal goed. Ik had met haar en het kind een goede band. Met haar ouders soms goed, soms minder goed. Met haar moeder ging het wel goed maar met de vader (oude militair ter info) wat minder. Nu moet ik zeggen dat ik in 31 jaar tijd mijn eigen vader maar 3 keer heb gezien en misschien is het daardoor dat die band wat minder is. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik voor hem niets goed kon doen en heb het gevoel dat hij mij nooit aanvaard heeft. In begin heeft hij dat zeker niet gedaan, dat heeft ze mij ook gezegd en ze was blij dat ik dat allemaal heb kunnen doorstaan.
Maar toen, 2 dagen na mijn verjaardag gingen we (met haar zoontje) een weekje op vakantie. We keken er onwijs naar uit. De eerste paar dagen waren ook heerlijk, helaas werd zij wat ziekjes na een paar dagen en vanaf dat moment begon alles te veranderen. In eerste instantie dacht ik dat het kwam (minder intimiteit etc.) doordat ze ziekjes was en kon ik dat wel begrijpen, maar ze werd ook steeds afstandelijker. Op een gegeven moment vroeg ik haar of ze er, zodra we terug zouden zijn, een punt achter zou zetten omdat ze ineens zo anders deed. Natuurlijk niet zei ze, maar ze gaf wel aan dat de vakantie haar over een aantal zaken had laten denken. Dat ze wat meer tijd voor haar eigen dingen/vriendinnen wilde inruimen, omdat ze daar steeds minder aan toekwam. Ik vond dat prima, want ik kan best begrijpen dat je na een maand of 3 even weer pas op de plaats maakt en wat meer in een stabiele relatie komt (de eerste vlinders zijn er dan wel vanaf). Zo gezegd, zo gedaan. We zagen elkaar de eerste weken na de vakantie wat minder, maar als we elkaar zagen was alles gewoon goed en als we elkaar niet zagen, gaven we toe elkaar te missen, smste ze dat ze van me hield etc. Echter, in die tijd gebeurden er een aantal dingen; haar paard werd ziek (waardoor ze daar dagelijks 2 x heen moest, haar ex begon te zeuren dat ie het idee had dat ie zijn zoontje minder zag, haar vriendinnen zeiden dat ze nooit meer thuis was etc.).
We zijn nu 2 jaar samen geweest waarbij ik het 2e jaar ontzettend verpest heb met mijn gedrag. Vorig jaar zomer ben ik mijn oma verloren waarmee ik enorm goede band had, mijn vader moest een zware operatie ondergaan en qua stress zat ik er helemaal doorheen. Mijn ex heeft me enorm goed gesteund, maar sinds die tijd ben ik in een diep dal geraakt. In december overleed en nog een familielid, en ik weet niet waar de laatste maanden gebleven zijn, maar er kwam absoluut niets meer uit m'n handen en uiteindelijk ben ik in een depressie beland waarbij ik het mijn ex echt onmogelijk gemaakt heb (ik ben te laks geweest om goed hulp te zoeken terwijl iedereen, en ook hij, me dit aanraadde).
Dan plots een week voor we elkaar zouden zien, toen ik op facebook vroeg of alles goed ging of ze misschien wou dat ik haar met rust liet (niet zo bedoeld), droogweg "ja laat me maar met rust". Op m'n verdere berichten op facebook antwoordde ze niet meer. Ik was in alle staten, het leek goed te komen en plots was alles weg. Ik heb haar dan ook niet meer gezien. Ik heb me een week min of meer sterk kunnen houden, maar dan ben ik ingestort. Ik kon het niet begrijpen. Hadden die ouders iets gezegd? Wat hadden ze eigenlijk tegen me? Misschien was het 1 groot misverstand? Ik ben dan (zonder het haar te zeggen) eens met haar ouders gaan praten. Dat gesprek verliep vrij gemoedelijk, maar wat haar ouders vertelden strookte niet helemaal met wat zij me steeds vertelde. Ik was zo emotioneel toen (al hield ik me voor die ouders tamelijk sterk), dat ik dat niet meteen inzag. Daags nadien heeft ze me van facebook verwijderd. Wat haar ouders haar gezegd hebben, weet ik niet, maar dat ze me net dan heeft verwijderd, kan geen toeval zijn. Tegen die vriendin waar ze bijna mee ging samenwonen (waar ik ook bevriend mee ben) was ze kwaad over mijn bezoek aan haar ouders. Ik heb haar gemaild waarom ik het gedaan had, geen reactie. Ik heb dan een week later nog eens in een emotionele bui gebeld naar haar. Op haar voicemail heb ik al huilend gevraagd waarom… Ze heeft me kort erna een mail gestuurd dat ze te laat was bij de telefoon, dat ze geen toekomst zag met me, niet steeds in die situatie wou blijven zitten en dat ze niet paste bij me. Ze zei dat ze hoopte dat ik haar nu met rust zou laten, dat ze heel wat te verwerken had en ik ook.

Soms komen we in een relatie zo dicht bij elkaar, dat de vlam een beetje gaat doven. De beste manier om het vuur weer op te laaien, is door te zorgen dat hij je gaat missen, en dat hij zich weer gaat herinneren waarom hij voor je is gevallen. Ook eindigen relaties soms eerder dan zou moeten. Je kunt je ex je laten missen en hem eraan herinneren hoe leuk de relatie ooit was. Creëer wat afstand, zorg voor goede communicatie en geef subtiele hints zodat je (ex-)vriend je gaat missen en zodat de passie weer oplaait.
Ten tweede zorg je er door te sporten voor dat je er beter uit gaat zien. Je hebt je tijdens je relatie misschien wat laten gaan, maar als je wilt dat je ex opnieuw verliefd op je wordt, dan zal je toch echt iets moeten doen om weer op te vallen. Spring dus op die hometrainer of ga naar de sportschool, en ga werken aan dat lichaam dat je altijd al had willen hebben.
Hoe het later ook loopt, enige wat mij nu te doen staat is mijn eigen pad bewandelen, niet met haar bezig te houden en de tijd laten leren wat het mij brengt. Bedankt voor het advies. Het gemis blijft en het gevoel dat ik denk was ze dan echt niet meer verliefd op me, maar de acceptatie is er wel dat het goed zo is. Zij heeft nog heel veel te ontdekken, en ik ook. We zullen zien hoe het afloopt! Ik zal over een tijdje wel een update sturen!
Het is even geleden dat ik hier geschreven heb. Inmiddels heeft mijn vrouw de scheiding in gang gezet. Mijn vrouw heeft mijn broertje gebeld om door te geven dat ik de papieren binnenkort zou ontvangen (verleden week dus). Ik heb haar proberen te spreken, maar haar zus laat dat niet toe. Zij nam de telefoon op (nummerherkenning). Haar zus gaf aan dat mijn vrouw de scheiding heeft uitgesteld om mij eerst wat sterker te laten worden. Zelf kon ze mij niet bellen, want ze is er zelf te emotioneel voor (na bijna 5 maanden nog?) en volgens haar zus is het beter dat wij voorlopig geen contact hebben. Ik heb besloten de scheiding niet aan te vechten. Ik heb het idee dat ik er op dit moment toch niets mee opschiet. Wat ik wel doe? Ik stort mij op mijn werk en vrienden. Voor de rest heb ik geen idee hoe alles gaat verlopen. Het probleem is, dat ik, ondanks alles, nog steeds van mijn vrouw hou en ik kan haar maar niet uit mijn gedachten krijgen. Wat ik ook probeer. Reactie infoteur, 27-04-2012
Het beste, maar tevens vaak ook het moeilijkst op te brengen, is je ex even een poosje met rust laten zodra ze de relatie met jou verbroken heeft en bij je weggaat. Ze verwacht namelijk al dat je direct en tot vervelendst toe alles zal proberen haar terug te krijgen en zal proberen haar ervan te overtuigen dat ze echt te verkeerde beslissing heeft genomen, door bij je weg te gaan.
Ik had er toch wel veel moeite mee en heb toen jou methode geprobeerd. En ook echt me contact verbroken. Ik weet niet meer precies hoe het gegaan is maar na een tijdje heeft hij inderdaad weer contact gezocht. We hebben nu weer een jaar contact. Een tijdje weer af en toe afgesproken en toen zijn er ook dingen gebeurd. We zijn gek op elkaar en houden veel van elkaar. Maar allebei nog druk met de studie en zelf nog alles op een rijtje aan het zetten vandaar dat we eigenlijk allebei liever geen relatie wouden. Maar wisten wel dat we dit niet beter niet konden doen dus weer afstand van elkaar genomen. Toch blijven we elkaar opzoeken. Nu nog weer veel contact gehad via whatsapp maar niet meer afgesproken. Waar het nu op neer komt. Hij wil eigenlijk met mij zijn. Hij ziet mij later als zijn vrouw en wil z’n leven met me delen. Maar is nog niet klaar om zich te binden want hij gaat als het doorgaat dit jaar voor 10 maand na australie om stage te lopen en z’n studie af te ronden. Veel dillema’s ik zelf twijfel, het liefst wil ik hem terug, maar ik weet dat ik het niet moet doen omdat ik zelf niet echt lekker in me vel zit. Als je niet happy met jezelf bent word je dat ook niet met een ander. Maar het is zo dubbel we hebben wel eens huilend aan de telefoon gezeten. Want het gevoel is sterk en we hebben beide het gevoel dat we niet te vervangen zijn voor elkaar. Nu hebben we besloten het grootste contact te verbreken maar dat we elkaar af en toe nog wel eens kunnen zien. Omdat we toch erg belangrijk voor elkaar zijn geworden. (we zijn 22 en 23) Als we voor elkaar bestemd zijn dan komt het ooit wel goed zo denken we soms wel. Maar ik begin me twijfels te krijgen. Vaak denk ik ook dat die me aan het lijntje houd maar aan de andere kant voelt het voor hem soms ook zo. Wat kan ik het beste doen. Het liefst wil ik hem niet helemaal kwijt, maar door contact te houden blijft het gevoel. Maar af en toe afspreken is misschien ook niet verstandig. Ik wil niet het gevoel hebben dat hij denkt dat die altijd weer na me terug kan, ik wil wel dat die beseft dat die me echt kwijt is.
Na jaar is het zover. Is ze weg bij me. Met zijn 2en hebben we het geweldig gehad echt waar. Bijna 3 jaar samen. We hebben ook een hoop stress gehad heel veel stress. Ik ging bijna failliet zij een miskraam. Depressie noem maar op. Van de zomer heb ik der naar der ouders gestuurd omdat daar haar psyg zat. Ze had er veel moeite mee. Ze kwam om het weekend maar zodra ze naar huis moest kregen we ruzie en ze kon dat niet handelen. Op een gegeven moment hebben we gezegd we moeten stoppen en afzonderlijk doorgaan we konden het beide niet. Ze werkt gek van mijn agressie. Sloeg haar nooit maar vloeken schelden. Letterlijk kanker op en tief op ga maar weg. Heb haar van diverse multimedia verwijderd om der later weer toe te voegen. Toen ik dat voor de 2 keer deed heb ik der gebroken. Kreeg een bericht een paar dagen later dat ze met fam en psyg had gesproken en dat ze ermee klaar was. Ze stopte. Ik vroeg 1 kans maar ze kon die niet geven. Van de week heeft ze der spullen opgehaald. Ik had wat foto's van ons en mijn honden klaargezet en gezegd neem maar mee als je het wilt. Ze zei nee ik heb genoeg foto's. Toen ik thuis kwam had ze het wel meegenomen. Van der familie begreep ik dat ze stuk was gegaan in het huis wat ze nog steeds thuis noemt. Ik ben radeloos en ga therapie in voor mijn agressie werd al een paar jaar geleden aangeraden. Maar ik wil haar terug. Haar vader zei werk aan jezelf wie weet wat er gebeurt. Wat kan ik doen om haar terug te krijgen? Ze zegt zelf heel veel moeite hebben en dat het nu gewoon zo moet. Als we verder zijn ze misschien wel contact opneemt.
Dag Victor! Ik ben 6 maanden samen met mijn vriendin. We hebben elkaar 3 maanden ervoor leren kennen. Onze hele relatie waren we 2 handen op 1 buik. Zelfde principes en waarden, te mooi om waar te zijn. Ik was wel de aanhankelijkste van ons 2. Liever knuffelen en zoenen. 3 weken geleden was ik uitgevlogen tegen haar, twas de eerste keer. Ze had 2 u met iemand staan praten die ik niet kende en ik voelde me er niet goed bij omdat ze me er niet in betrok. Ze heeft me duidelijk gemaakt dat ze hier niet mee omkan. Daar haar ex-vriend zeer veel last had van jaloezie en uitspattingen. Kheb me al 100 maal geëxcuseerd en beloofd dat het bij die ene keer bleef. Vanaf dan gaat onze relatie elke dag achteruit tot waar we nu zijn, ze duwt me beetje per beetje weg van haar. Ze kan me niet vergeven voor die ene fout. Afspreken wil ze nog moeilijk… Ik zie haar liever dan dat ik mezelf zie, nu bengelt onze relatie aan een zijden draadje, kheb maandag nog bloemen voor haar gekocht maar daar voelde ze haar niet goed bij. Hoe kan ik mijn relatie redden? Groetjes jonas
Ik kom net uit een relatie van bijna 2,5 jaar met een hele lieve jongen. Ik was 22 toen ik hem ontmoette en hij 25 en hij was mijn eerste echte liefde/relatie. Hij was echt mijn prins op het witte paard en ik wilde echt oud worden met deze jongen. Wij zijn na 9 maanden samen gaan wonen in een nieuw huur huis en hebben van daaruit alles samen opgebouwd; mooi huisje, relatie, familie, mooie spulletjes, reizen etc. Wij hadden echt een heel goed leven samen en daar genoten wij dan ook zeker van. Hij is erg ambitieus en hij is goed op weg om een mooie carrière te maken. Ik had daarentegen al een tijdje een baan waar ik niet gelukkig van werd. Weggaan was moeilijk omdat ik ook niet precies weet wat ik nou wil. Ik heb veel gesolliciteerd, maar er kwam nooit wat uit.
Wanneer het even niet lukt om iemand jou te laten missen, laat dan vooral niet merken aan deze persoon hoeveel jij hem/haar mist. Ga door met je leven, en zorg dat de persoon erachter komt dat jij er niet mee zit dat hij/zij niet meer in je leven is. Op deze manier zal hij/zij waarschijnlijk jaloers worden, en zal jouw aandacht weer proberen te trekken.

Ik heb haar met kerst een facebook berichtje gestuurd dat ik begrijp dat ze nu wat tijd en ruimte nodig heeft maar hoopt dat we ooit weer kunnen praten met elkaar. Ze heeft het gelezen maar niet gereageerd. Wellicht kwam het te vroeg na dat emotioneel telefoontje van me (1 maand ervoor). Met nieuwjaar heb ik haar dan gewoon nog een smsje gestuurd om haar gelukkig nieuwjaar te wensen, en dat het vuurwerk me aan haar deed denken (hadden daar mooie herinneringen aan). Ook daarop geen reactie, maar dat had ik ook niet verwacht. Ik laat haar voorlopig met rust. Hopelijk zoekt ze dan zelf terug contact. Ook al wil ik dat het goed komt, ik wil haar gewoon niet helemaal uit m'n leven.
Probeer je bewust te worden van je patronen en de dieperliggende oorzaak erachter. Wat doe jij als een ander te dichtbij komt? Wat is je automatische neiging, je afweermechanisme? Als je je daarvan bewust bent, ga je het herkennen wanneer het de kop op steekt. Dat is het moment waarop je kunt besluiten om niet mee te gaan met je automatische neiging, maar zelf de regie te pakken en juist voor ander gedrag te kiezen. Hoe spannend dat ook is.
Mijn relatie is een kleine twee maanden geleden uitgegaan. Mijn vriendin (34) heeft het uitgemaakt omdat ze onzeker was over onze relatie. We hadden zo af en toe ruzie, maar dat viel op zich wel mee. Wij wilden een gezin beginnen maar konden door omstandigheden dit niet realiseren. Ik (37) heb sinds een tijdje geen vaste baan meer en ik ben gebonden aan mijn woonplaats vanwege een politieke functie. Sinds het verlies van mijn vaste baan is onze relatie instabieler geworden. Nu ik erop terug kijk, zie ik dat ik minder ruimte voor haar had, omdat ik nogal bezig was met het vinden van nieuw werk, wat niet echt lukte. Zij heeft een ongelukkige jeugd gehad met gescheiden ouders en ik denk dat het feit dat we het niet voor elkaar kregen om te gaan samenwonen om zo onze kinderwens te realiseren uiteindelijk tot de breuk heeft geleid. In eerste instantie deed het me niet veel, zo voelde ik dat. Ook met name omdat het vorig jaar al een keer eerder uit was gegaan en zij mij toen na een week of drie weer benaderde, waarna het weer aan ging. Ik heb haar geprobeerd op een afstand te houden, ook voor mezelf om het te verwerken. Zij bleef echter contact zoeken. Zo stond ze op een onverwacht moment voor mijn deur waarna ik in tranen uitbarstte. Afgelopen week kwam ik erachter dat ze twee weken nadat het uit was gegaan alweer een ander had. Sindsdien ben ik echt overhoop. Ik heb met haar gesproken en ik heb gezegd dat het voor mij hartverscheurend is dat die nieuwe man wellicht zomaar kinderen met haar kan krijgen, terwijl ik al drie jaar met haar samen ben. Ik heb haar wel geluk toegewenst en gezegd dat ze misschien bij hem wel kan vinden wat ze bij mij miste. Sindsdien is ze gestopt met contact opnemen. Ik denk dat ze dat doet om het voor mij makkelijker te maken de breuk te verwerken. Ik heb het gevoel dat die onzekerheid bij haar uit haar verleden in combinatie met de omstandigheden geleid hebben tot de breuk in onze relatie. Ik wil haar wel erg graag terug. Ik mis haar ontzettend. Heb ik hier een kans van slagen en zo ja, wat is nu het beste om te doen?

Op 16/5 speelt ze Bowling in de Bowling Stones te Wemmel voor de Special Olympics en aangezien ikzelf ook een beperking heb, kan ik naar daar gaan als toeschouwer. Als ze gedaan heeft met spelen of eventjes pauze heeft, dan wil ik een gesprek met haar, zonder de begeleiding en zonder haar moeder. Haar moeder komt pas de dag erna. Maar heb een verontschuldigingsmail gestuurd t.a.v. haar moeder dat ik dit deed in de beste bedoelingen en dat ik haar nooit wou stalken. De begeleiding ging het ook zo zeggen en hopelijk kunnen we elkaar eens spreken want zo verder leven wil ik absoluut niet.

×