Hard to get spelen hoeft niet per se, want je wil wel toegankelijk zijn en de man laten weten dat je interesse hebt. Toch moet je de man telkens de eerste stap laten zetten. Dat is niet alleen in versieren zo. Vraagt hij je nummer niet? Vraag dan ook niet het zijne en hint niet zelf naar contact ‘oh heb je Facebook?’. Vraagt hij nergens naar? Dan is hij gewoon simpelweg niet geïnteresseerd (of een schijterd) en leg je je daar bij neer.
Laat hem maar voelen dat als hij het uitmaakt, jij ook echt uit zijn leven verdwijnt. Natuurlijk mag je laten merken dat je dit liever niet wilt, maar dat wanneer hij besluit dat hij je niet meer wilt hij je ook niet meer krijgt. Als jij met hem blijft slapen zal hij nooit de kans krijgen om zich dit te realiseren. Maar wanneer jij duidelijk laat merken dat je afstand neemt, zal hij reageren met “Oei, dit komt wel erg dichtbij.”
Hi P., je vriendin is bang om teveel voor je te voelen en een relatie te 'moeten', dus heeft ze voor zichzelf een muur opgetrokken. Zo kun je niet te dichtbij komen. De oorzaak hiervoor lijkt mij die diepe angst om verlaten te worden, want dit is tenslotte al eerder gebeurd. Dat er een gebrek aan gevoelens zou zijn, is niet juist. Alles bulkt van de emoties. Het komt haar alleen het beste uit door uit te spreken dat ze minder gevoel voor jou zou hebben, dan jij voor haar. Dit maakt ze zichzelf wijs om zich veilig te stellen. Tot zo ver de achtergrond. De vraag is nu hoe je dit verder aanpakt. Zoals het nu gaat blijven jullie in dit cirkeltje ronddraaien en zal er weinig verbeteren. Daarom denk ik dat je wat radicaler te werk moet gaan en haar echt een tijd alleen moet laten. Voorwaarde in dit geval is dan wel dat je haar dit vertelt, zodat ze de komende tijd kan gaan nadenken (en jij hoopt dan natuurlijk dat ze je gaat missen!). Spreek met haar af dat je na een paar maandjes contact met haar opneemt, zodat jullie elkaar met frisse blik kunnen bekijken. Zo doormodderen werkt niet, maar straks een realistischer en verstandiger begin kan wel werken. Als het ook na een lange pauze tussen jullie niet gaat, dan moet je je afvragen of je er nog wel energie in wilt steken. Maar dat is jouw geheim voor nu. Groetjes van A.
Mijn vriend heeft het op 12 november met mij uitgemaakt, na vijf jaar verkering te hebben gehad. Alles leek perfect te zijn en in orde. We konden goed met elkaar praten, hij zei elke dag hoeveel die van me hield en toch was daar opeens het moment dat hij tegen mij zei: 'ik weet niet of ik nog verder met je wil, ik hou niet meer van je zoals eerst'. Voor mij een klap, omdat het allemaal zo onverwachts kwam. Ik had het totaal niet verwacht omdat die twee dagen ervoor nog vertelde hoeveel die van me hield en dat hij me echt niet meer liet gaan. Drie jaar geleden in dezelfde maand, heeft hij het ook uitgemaakt met me, maar is toen weer bij me teruggekomen na een maand.

Je man ruimte geven, werkt vaak heel effectief. Zo hebben jullie allebei de tijd om na te denken over wat er precies mis is gegaan in je relatie en hoe jullie daar allebei schuldig aan zijn. Als jullie met ruzie uit elkaar zijn gegaan, geeft het ook de tijd om te kalmeren zodat jullie op een later moment op een normale manier over de toestand kunnen praten. En… zo geef je hem de tijd om te ontdekken wat hij mist nu je niet meer de zijne bent. 'Een man weet pas wat hij mist, als ze er niet is', zong De Dijk terecht…

Toen ik haar zag met haar grief de tweede lading, zei ze: ik wil praten met tranen in de ogen. De grootmoeder was er ook, ze geeft geen kans ze bleef op een metertje van mij vriendin en zei: jah raar allemaal. Mor ze zei nog in sms: ik wil afspreken mor nu nog ni. Goed zei ik, ik ben er. Ik gaf haar tijd tot zij weer uit zichzelf begon te sturen. Ik kreeg nieuwe hoop.
Beste A, het is een heel verhaal. En ben je dankbaar als je, wederom, in de adviespen kruipt. Ik begrijp dat een deel vanuit haar moet komen. Maar ik ken haar, dat doet ze niet. Schulp, en prinses in de toren. En zelfs als ze wil, twijfelt ze nog… Het maakte me gelukkig, haar gelukkig te zien. En samen leuke dingetjes doen. Het is een goed mens, al is ze ook hard. Ook voor zichzelf. T voelt enorm rot als man zijnde machteloos te zijn. Het spijt me allemaal zo, en ik zou me juist dolgraag bewijzen. Nog steeds zou ik zo graag hemel en aarde bewegen voor een gesprek van 5 minuten. Immers we waren zo dicht met elkaar. Al was ze maar weer een gewone vriend. Maar niet meer ten koste van mezelf
De ene keer zeggen ze “ik wil een gezinnetje stichten” en de andere keer kom je te dichtbij en stoten ze je af (oftewel; mannen die zich niet willen binden). Ik heb het gevoel dat ik hier toch echt te oud voor ben. Ik wil geen man die twijfelt en die je opeens laat zitten. En ik wil al helemaal geen man die er toch niet mee kan dealen dat je al een kind hebt. Ik wil gewoon een soulmate, iemand waarmee ik kan praten, die me liefde kan geven en die ook Rick accepteert.

In de mail gaf ze aan dat ze het een erg mooie en eerlijke brief vond. Ze kan me alleen geen kans meer geven omdat ze me dan aan het lijntje zou houden en we daar beide ongelukkig van zouden worden. Ze heeft altijd van me gehouden en zal me ontzetten missen zei ze maar ze kon niet verder met me. In paniek heb ik haar opgebeld en hebben we een uur gepraat over van alles en nog wat. Ze gaf aan dat ze in maart langzaamaan afstand van me is gaan nemen en zich emotioneel van me heeft afgesloten. Ik heb echt niks aan haar gemerkt. Wel dat ze vaker last had van hoofdpijn enzo, maar of dat er mee te maken had?
ik heb sinds een week een vriendin en ze wil het al weer uitmaken met mij. Ze zegt dat ze iemand heeft leren kennen en dat ze zich zeer goed voelt bij hem. Ze twijfelde eerst om het uit te maken, maar ik denk dat ik haar daarna te veel probeerde te overtuigen om het niet te doen. Want daarna was ze bijna zeker dat ze het ging doen. Ik vroeg of ik nog een kans had. En toen zei ze later misschien. Ik heb toen gezegd dat ze moest kiezen en als ze de ander zou kiezen dat ze mij kwijt was en dat ik nu met haar wil en niet later. Kan ik nog iets doen want ik ben zoooo verliefd op haar en wil haar egt niet kwijt. We zijn nu ongeveer 2 weken later en ze heeft al 2 keer contact met me gezocht via facebook. Ze zij hi en vroeg of alles goed was, ik zei alles goed enzo en toen ging ze weer offline. Wil dit nu iets zeggen of niet. Wat kan ik nog meer doen, want ik mis haar zo ontzettend. Help mij alstublieft :’s.
Mijn relatie is nu 4 weken uit omdat zij vond dat ik te weinig moeite heb gedaan voor haar! In het begin na de breuk gaf ze zichzelf de schuld dat ze teveel eisen stelde en dat er met haar niet te leven viel etc. Toen zijn we nog anderhalf week met elkaar omgegaan totdat ik haar op een zondag belde en ze in een keer heel boos was en zei dat ze met haar vriendinnen had gepraat en dat het allemaal mijn schuld was etc. Dag later hebben we spullen uitgewisseld en toen 5 dagen geen contact gehad tot ik haar weer voor het eerst tegenkwam in het openbaar! Dit ging goed gewoon ff kort hoi hoe is het. De volgende dag werd ik wakker en had ik een moeilijk momentje waardoor ik haar sms'te en vroeg hoe het was. Hierop werd normaal gereageerd en vervolgens vroeg ik haar iets later tijdens het contact of we een keertje als vrienden een drankje konden doen om bij te praten. Hierop zei ze dat ze moest nadenken wat ik accepteerde. De uren erna werd ik wanhopig en besefte ik dat ik haar echt kwijt was en toen ging ik haar nog meer sms'en dat ik graag nog een kans wil dmv iets leuks te doen en of ik haar kon spreken omdat ik verdrietig was. Zij ervaarde dit allemaal als egoïstisch en dat ik doorzeurde! Ik heb hiervoor mijn excuses aangeboden en gezegd dat ik uit emotie handelde en of haar alsnog kon bellen hier deed ze moeilijk over maar naar doorzeuren vond ze het goed (stom van me)! Vervolgens had ik haar aan de telefoon en hoe kwetsbaarde en emotioneler ik deed hoe bozer zij werd uit eindelijk beide opgehangen en vervolgens een dikke week geen contact gehad. Toen smste ik haar weer om te vragen hoe het met haar ging en nu reageert ze nergens meer op! Wat betekent dit? Wat kan ik doen om op zijn minst weer normaal als vrienden contact te krijgen met haar? Reactie infoteur, 01-11-2012
Liefdesverdriet is iets wat tijd vraagt om te slijten. Hebben jullie erover kunnen praten? Dat is wel heel belangrijk in dit pijnlijk proces, het een plaats kunnen geven. Ik ken jou niet maar als ik een relatie had van 9 jaar, ik zou datzelfde jaar geen relatie meer kunnen aangaan. Mijn ex heeft onze 1 jaar relatie in aug beeindigd. Ik heb voor mezelf uitgemaakt dat ik nu ook 1 jaar lang geen relatie meer wil aangaan. Kwestie van alles goed te kunnen plaatsen en mijn eigen leven terug op rails te zetten. Ik voel me ook niet in staat om weer een relatie aan te gaan, daarvoor is het te vers en te diep. Zo ook bij jou. Jij moet nu rouwen en tijd besteden aan jezelf. Tuurlijk ga jij nog andere mannen kunnen vertrouwen, alleen nu ff niet. Ik denk eerlijk gezegd dat jij je vorige lange relatie nog niet helemaal hebt verwerkt. 9jaar zet je niet op 1 2 3 opzij. Ben je nu met je laatste ex nog vrienden?
Bedankt dat je je verhaal doet! Godsdienst / levensovertuiging speelt wel vaker een grote rol bij een relatiebreuk. Toch kan het ook goed gaan. Ik ken een stel dat geregeld woorden heeft over dit onderwerp, omdat ze allebei een andere godsdienst hebben (volgens mij was dit geen discussiepunt in het begin). Toch was het liefde op het eerste gezicht en zijn ze nog steeds dol op elkaar. Al decennia getrouwd.
Nu 4 maanden nadat het uit is gegaan met mijn (ex)-vriendin, waar ik een relatie van 3,5 jaar mee had, heb ik nog steeds veel gevoelens voor haar. Ik (27) en zij (22, bijna 23) hebben die 3,5 jaar veel mooie en leuke dingen gedaan en toch was er altijd die onzekerheid van haar kant (dat had ze al voordat ik haar leerde kennen) en ook periodes van achterdochtigheid en wantrouwen (ik ben nooit vreemd gegaan, maar zij zag dat anders door m.i. onder andere die "chronische" onzekerheid). Ik heb dit altijd geaccepteerd en heb daarmee weliswaar een hoop oude vriend(inn)en links laten liggen.
Bedankt voor uw reactie, dat waardeer ik zeer. Ik zie het zelf ook niet goedkomen met deze persoon en zie het puur als een vlucht. Ze heeft alles achter gelaten wat ze had. Haar beste vriendin is mijn schoonzusje en ook die hoort niks meer van haar. Thuis zijn 2 katten en die waren (hoe gek dat ook klinkt) haar alles, zelfs deze laat ze achter. Ik heb haar geconfronteerd met het feit dat de persoon die ik ken dit nooit zal doen, die zal nooit alles achter laten voor een vlucht en het enige wat ik terug kreeg was: je hebt gelijk. Ze weet dat ze fout bezig is en ze weet dat dit niet de oplossing is maar ze doet er (nog) niks aan om dit om te buigen, ze raak alleen maar verder verzeild in de vlucht met hem. Ik stuur niks meer naar haar en hoop dat ze bij zinnen komt maar aan de andere kant ben ik bang dat als ik er niet tussen zit dat ze nog meer met hem gaat ondernemen omdat niemand haar wijst op haar verantwoordelijkheden in het leven. Reactie infoteur, 03-08-2012
Ik stond voor de deur van ons maar door haar gekochte huis en kon er niet meer in. Dit na een meningsverschil eerder op de avond dat de emmer deed overlopen volgens haar. Ik leerde haar in de herfst van 2008 kennen en was niet gelijk maar na een tijdje verliefd. Ze trof me op een slechte tijd: ik was net twintig wist niet wat ik moest gaan doen qua beroep, deed veel wiet roken en in de weekenden snuiven en naar feesten gaan. Ik was een emotioneel wrak en had had net dat jaar hulp gezocht bij de jeugd gezondheidszorg voor psycholoog.
Na drie weken appte ze dat ze wat te vertellen had. Ze was 5 maanden gelden vreemdgegaan. Ik was geheel overdonderd en tegelijkertijd opgelucht. Mijn schuldgevoel werd te niet gedaan door haar daad. Ik kreeg rust. Echter door een onduidelijke communicatie leek het erop dat zij nog steeds contact met hem had. Ik ben erg boos geworden. En heb haar gevraagd dr spullen te halen. Ik werd me toen bewust dat ik nog steeds heel veel van haar hou. Na een aantal gesprekken kwamen we tot de conclusie dat zij haar rust nodig heeft om haar leven weer op poten kan zetten en haar eigenwaarde weer gestalte te geven. Ik had daar in eerste instantie een goed gevoel over, we zouden later wel weer zien hoe we verder zouden gaan.
Kwam nog even langs met nog even een klein stukje hilariteit. Ik heb je denk ik wel verteld van een collega die tevens een van mijn beste vrienden is en ook een ex. Welnu deze vriendin en ik zijn soms close, gewoon maatjes. Nu viel het mij van de week al op dat mijn huidige ex enorm haar best doet om haar werk goed te doen en nog erger, soms ze zoekt mijn beste vriendin haar aandacht op, op ons werk. Het is me nu al een paar keer opgevallen dat mijn huidige ex geïrriteerd kijkt als ik de aandacht krijg van die vriendin. Ik ben alert en vraag mij af wat ze wel niet van plan is? Tevens heb ik het idee dat mijn 'afstandelijkheid' zijn vruchten een beetje begint af te werpen. Mijn ex komt soms bij me op kantoor met 'niet bijzondere boodschapjes'. Mijn ex kijkt vaak ff langer naar mijn richting als ik het "niet zie, maar wel zie :)" Mijn ex reageerde op de chat binnen een minuut op mijn "hoi hoe gaat het berichtje". Op mijn "ik ga uit eten met iemand" verhaal, kwam van mijn ex sinds maanden heel voorzichtig en met een ernstig gezicht de vraag… "waar ga je eten dan?". Ze is nog steeds het ene moment 'aardig' en het andere moment mat. Maar goed dat weten we allemaal wel :).

daar zit je dan met je mond vol tanden. we zijn nu 2 weken verder en ben nog steeds van de kaart. ben ook tijdelijk vertrokken uit me woonplaats, want dat ze 500 meter verderop wonen maakt het ook niet bepaald makkelijk. en ik betrapte me er zelf alweer op, dat ik wou gaan kijken. heb 5 dagen geleden nog een sms gestuurd, maar daar heb ik geen antwoord op gekregen.


Onze relatie is stukgelopen door mijn gedrag, nl betweterig, arrogant zelfs, in groep toch. Na 12 jaar van aankijken en af en toe wat woorden is het doek gevallen. Ware het enkel deze dingen zou ik er geen probleem mee hebben om de situatie te aanvaarden. Wat me vooral triest maakt is dat de gezondheid van mijn eega hier een sterk storende factor wordt. 3 jaar geleden heeft ze een hartstilstand gehad na een epilepsie -aanval. Dus na reanimatie en herstelperiode terug beginnen aan de fysiek te werken en dat lukte aardig (wij wandelen graag in de bergen, op grote hoogtes). Dit jaar een leuke vakantie in de Pyreneeën gehad, terug naar huis en 2 weken later laten mijn vrouw haar levensfuncties, ademhaling en hartslag het weer afweten na een bloedklonter die naar het hart en de longen geschoten wordt. Na opnieuw 3 maanden revalidatie ziet ze het allemaal niet meer zitten, ook onze relatie niet. Ze kan niet vatten dat ik elke keer ongerust wordt als het wat stil is in huis en door deze situatie worden feiten en woorden van 10 jaar terug en langer me nu verweten omdat ik te dicht bij haar sta. Ik heb ze daarstraks bij haar vader gaan afzetten en ik koester de hoop dat alles weer goedkomt tussen ons na het. Nemen van tijd en wat ruimte. Ik ben me ervan bewust dat het ook negatief kan uitdraaien voor mij en ik leef nu alleen op hoop. Want ze geeft tegenstrijdige signalen, het ene moment teder en liefdevol en het andere moment weer gespannen en afstandelijk. Dank om mijn relaas te mogen doen. Groetjes Ronny Reactie infoteur, 07-02-2016
Ik ben onlangs, zo'n 2 weken geleden plots uit het niets 'gedumpt' door mijn vriend. Eigenlijk heeft hij nog steeds niet in mijn gezicht gezegd dat het gedaan is, maar wel op facebook dat hij er geen kans meer in ziet. We waren net geen 6 maanden samen. Dat lijkt misschien helemaal niet lang, maar in april van dit jaar leerde ik hem kennen op een feestje en meteen sloeg de vonk over. Ik was al een jaar terug single op dat moment en hij heeft me letterlijk doen zweven. Iedereen in mijn buurt merkte dat ik zo gelukkig en verliefd was en hij was dit ook. Hij speelt volleybal en al zijn vrienden merkten ook dat hij terug dolgelukkig was na enkele keren gekwetst te zijn geweest in een relatie. Alles ging super goed, we maakten niet veel ruzie en werden echte soul-mates (zo heeft hij het af en toe zelfs gezegd.) tot twee weken geleden hij plots iets afstandelijker deed, maar ik dacht dat het lag aan zijn verkoudheid. Hij was wat ziek en wou liever alleen wat uitzieken. Dan op een avond vertelde hij plots op facebook dat hij de laatste tijd precies niet zoveel affectie meer nodig had van mij en dat hij niet goed wist waarom. We hebben dan direct afgesproken om erover te praten. Ik werd natuurlijk wat emotioneel want ik dacht dat alles nog geweldig was, ik zat nog steeds op mijn roze wolk (hij ook dacht ik). Hij heeft me nog liggen troosten, maar de dingen die hij zei maakten alleen maar duidelijker dat hij echt in de knoop lag met zichzelf. (Hij is net afgestudeerd en is nu al even werk aan het zoeken, maar zonder succes). Als ik dan iets zei van:' jij wilt het toch gewoon uitmaken', zei hij: 'maar nee dat heb ik toch helemaal niet gezegd'. De dag nadien kon ik hem niet met rust laten, ik zat met zoveel vragen… Natuurlijk kon hij daar niet allemaal op antwoorden en wat hij zei kwetste me gewoon nog harder Hij beloofde me dat we de week nadien sowieso zouden afspreken. Ik heb hem dan maar met rust gelaten, maar vorige week kreeg ik ineens bericht op facebook dat hij toch niet ging kunnen afspreken, maar dat hij het een beter idee vond om nog even te wachten zodat het bij ons beide kon doordringen… Nu zijn we dus een week later, heb het laatst vrijdag iets van hem gehoord: sorry dat ik je zo teleurgesteld heb. Ook dat het hem spijt dat hij zo koel en afstandelijk is, maar dat hij hier niet goed in is en denkt dat dit de enige manier is. Dus nu ga ik hem niet meer contacteren, hoe graag ik ook zou willen.
Hi Eric, je moet jezelf afvragen wat je op die datingsite doet. Als jullie liefde werkelijk zo diep zat, zou je er niet over peinzen om al zo snel na de relatie, of misschien zelfs al tijdens de relatie jezelf aan te bieden voor een date met een ander. Zoals het overkomt tussen jullie zie ik er helemaal niets in. Je beschrijft een soort experiment wat kennelijk voor 'een relatie' moet doorgaan. Beter is om vriendschap na te streven en te zien of jullie elkaar dan ook liggen. Zo te lezen zou zij daarvoor in moeten zijn. Groetjes, A.

Hoe ik haar inschat is dat ze heel snel werd meegesleurd in dat leven daar. En dat de relatie haar in de weg zat om vol daar aan het leven mee te doen (ook zelf willen ontdekken etc en meedoen net als haar medestudenten). Ik denk daarom dat ze zelf ook nog niet echt weet wat ze doet en wil etc. Ze geeft zelf ook aan dat ze ook maar wat doet. En ook met recente gesprek tussen ons dat ze het ook niet weet wat ze wil met der leven. Ze wil wel graag afspreken en alles delen met mij als vertrouwd persoon, maar ze weet dat ze de keuze heeft gemaakt dat het uit is en dat de relatie nooit zal werken wanneer ze daar zit (ik denk vanwege dat ik op der huid zat terwijl ze ‘los’ wilde zonder rekening met iemand te houden: Mede misschien ook daarom dat ik haar met de afspraak wilde laten zien dat ik dat in zag en dat het wel had gekund om relatie te hebben wanneer ze daar zat. Der hersenen zeggen nu nee kan niet, maar misschien zegt haar gevoel dan ooit van had wel gekund).
afgelopen maandag heeft mijn vriendin onze relatie verbroken, omdat ze het juiste gevoel niet meer heeft. Ze heeft meer vriendschappelijke gevoelens dan liefde en wil haar vrijheid terug zonder verplichtingen e.d. Ik heb haar na lang praten overtuigd (min of meer opgelegd) dat ze nog een aantal dagen tijd voor zichzelf moet nemen zonder enig contact.

Hij zat daar met de instelling, ik luister niet want alles wat ze zegt is om me terug te krijgen en nee dat wil ik niet! Dat de beslissing al langer genomen was, dat verzon ik ter plaatse (terwijl hij het zelf gezegd heeft.) Wat ik ook zei, er kwam niks zinvol uit… Toen ik vroeg wat we geprobeerd hadden, zei hij dat hij geen lijstjes bijhield. Als ik dan vroeg waar we dan zo verschillend waren, zei hij net hetzelfde. Hij nam een stelling aan maar had geen argumenten. Nu ja hij had wel geprobeerd want hij had zich opgeofferd en weggecijferd voor mij. Toen ik vroeg om er voor me te zijn, kon dat pas over enkel weken als hij het een plaats had gegeven. Dat ik hem nu nodig had vond ie vreemd, nee dat kon niet, daar ging hij eens een nachtje overslapen. Vervolgens liep hij gewoon weg… ik ging hem nog achterna, hij gaf me een ijskoude blik en een smoesje om snel van me af te zijn en weg was hij me bijna overhoop rijdend :’(. Wat heb ik zo’n verdriet en pijn! Ik heb me al heel vaak recht kunnen houden, maar nu zit ik er helemaal doorheen. Ik wil niet meer, ik wil er voorlopig niet meer bovenop geraken uit angst dat ik dan weer iemand tegenkom. Voorlopig zit ik hier goed, weg van alles en iedereen. Elke ochtend is een grote ramp, weg uit mijn droomwereld en weer terug in die harde realiteit. Ik weet hij is het niet waard, maar dat biedt me geen troost. Het gesprek van vrijdag was trouwens helemaal niet zo, maar toen had hij geen tijd om na te denken want ik had hem verrast. Ik kan het nog steeds niet goed aanvaarden dat dit mijn ex is.


!! Sorry dat ik dit bericht nogmaals plaats, maar ik doe dit omdat ik niet had aangevinkt om om te hoogte gehouden te worden via de email, mijn vriend woont trouwens nog thuis, hij is 23 jaar, heeft erg zwaar en soms stressvol werk, en hij praat veel met zijn ouders, echter heeft hij niet gesproken met zijn ouders over zijn beslissing om het uit te maken, dit heeft hij pas vrijdagmiddag verteld (waarschijnlijk omdat hij dit keer niet wilde, dat iedereen zich ging bemoeien met zijn beslissing, wat vaker is gebeurd in het verleden) !!
Hoi Astrid, Alsof hij het kan aanvoelen. Ik heb gisteren een sms van hem gekregen waarin hij schrijft nog niet zeker te weten hoeveel hij deze maand maximaal kan missen maar dat het in ieder geval een bepaald bedrag zou zijn (hetzelfde als wat hij vorige maand ook al heeft betaald). Ik heb hierop gereageerd dat hij het mij maar moest laten weten als het meer kon zijn. Een uurtje later kreeg ik weer een sms van hem, dit keer een sms waarin hij vraagt hoe het met mij gaat. Ik had dit smsje zeker niet verwacht, vooral na zijn sms van dat ik het heb verpest enzovoort. Ik heb een paar uur gewacht voordat ik antwoordde met dat het goed gaat met mij en vroeg hem hoe het gaat met hem, hij antwoordde dat het ook goed ging. Verder niks. Wat concludeer jij hieruit, eerst een sms waarin ik bij wijze van moet verdwijnen en dan nu zoiets? Bevestigd enkel wat jij dacht, dat hij dat vorige boze smsje uit verdriet heeft gestuurd en er dus zeker nog sprake is van gevoel naar/voor mij?

Hij deed de dag dat we hadden afgesproken erg zijn best om het mij naar mijn zin te maken. Ik heb hem wel even naar zijn ‘vriendin’ gevraagd, maar daar sprak hij niet lovend over, ze hadden ruzie gekregen en elkaar niet meer gesproken, hij wist weinig van haar en sprak ook niet echt enthousiast over haar hij noemde haar zelfs gek. Verder heb ik niks gevraagd, dus blijkbaar is dat alweer over.


Iemand missen is een raar fenomeen. Soms wordt het gevoel erger naarmate de persoon langer wegblijft, soms ook beter. Je kunt iemand missen die aan de andere kant van de wereld zit, maar ook iemand die slechts een paar straten verderop woont. Sterker nog, het is zelfs mogelijk een ander te missen die nog aanwezig is. Dat laatste gebeurt bijvoorbeeld als een vriendin erg verandert (‘Ik mis de Els van vroeger’), of als je partner heel afstandelijk doet (‘Ik kan hem niet meer bereiken’). Sommige mensen lijden zo erg onder het gemis van een ander dat ze zich ook fysiek rot voelen. Maar wat is dat nu eigenlijk, iemand missen?
Ik ben sedert een jaar gescheiden. De scheiding was zwaar en ik heb heel wat tijd nodig gehad om mezelf terug te vinden. Dat lukte de laatste maanden goed, ik begon weer plezier in het leven te krijgen. Zo leerde ik ook een man kennen. Hij heeft enkele maanden niet laten merken dat hij meer dan vriendschap wou, wist van mijn scheiding af en wachtte geduldig af. Ik had dit niet door en ik zag hem ook niet meer dan ‘een vriend’.

Hallo, ik heb even een korte vraag. 3 weken geleden is het uitgegaan met mijn ex. Sindsdien heb ik alleen maar contact met hem proberen te zoeken, hem heel de dag geprobeerd te bellen en hem zelfs op zoeken. Het stomste wat je maar kan doen. Hij ergerde zich er dood aan en zei dat hij alleen maar in zijn besluit werd bevestigd. Het werkte alleen maar averechts zoals in het artikel stond. Ik realiseer me nu absoluut dat dit niet de weg is. Hij heeft de afgelopen weken nog geen eens kans gehad om me te missen omdat ik er zo bovenop zat. Toen hij het uitmaakte zei hij dat hij er klaar mee was, maar hij heeft wel verschillende malen aangegeven dat hij niet weet of dit gevoel zo blijft. Dus er zou mogelijk een weg terug zijn. Ik heb per direct besloten absoluut geen contact meer met hem te zoeken. Kan ik nu nog enigszins mijn gedrag van de afgelopen drie weken herstellen door nu de weg die in het artikel staat te gaan volgen, of heb ik hem al te ver van mijn afgedreven door mijn eerdere gedrag? Ik hoop zo dat dit nog te herstellen is nu door mij wel op de juiste manier te gaan gedragen… Liefs Reactie infoteur, 16-10-2012
Hi Sven, je ex stelt voorwaarden aan jou, want pas dan zou je eventueel geschikt zijn voor een relatie met haar. Dat is doorgaans niet zo'n goed teken. Het is zoals die andere vriendin van jou al zei, de opgegeven reden voor de breuk deugt al niet. Het lijkt erop alsof je ex een man zoekt waar ze trots op kan zijn, eentje met een indrukwekkende carriere in het verschiet of iets anders waaruit blijkt dat je keihard werkt. Het ironische is dat je al van alles doet hieraan, ze hoeft hier dus absoluut niet over te klagen. Misschien is dat dan ook wel de reden dat ze hier en daar weer met je aanpapt, wachtend op het moment dat jij in de studieboeken duikt of belangrijke papieren hebt behaald. Over de liefde zegt dit echter bitter weinig, behalve dat je verteld hebt dat ze opeens met je wilde knuffelen en je aantrekkelijk vond. Tegelijkertijd krijg je te horen dat het vooral 'uit' is en blijft. Misschien dat haar vader hier achter zit. Hoe dan ook, je kunt er helemaal niks mee behalve niet meer reageren op haar berichtjes. Want door er wel op in te gaan, houd je de halfzachte band in stand en verklap je eigenlijk dat het 'wel oke' is om zo door te gaan. Zeg dus nogmaals dat je er niets voor voelt om 'vrienden te worden' en houdt het daarbij. Na een half jaar of langer kun je het geheel nog eens opnieuw bekijken. Groetjes, A.

Hi Sonja, stop met de analyses! Je ex is niet te peilen, wat voor een groot deel komt omdat ze rammelt van de persoonlijke problemen die niets met jou te maken hebben. Ditzelfde zorgt er ook voor dat ze niet bij machte is een relatie te beginnen en/of te handhaven. Je zult dit dan ook terugzien als ze toch een volgende relatie aangaat. Bij voorbaat is het al broos! Maar dat zijn jouw zorgen niet. Het zou goed voor je zijn als jullie niet meer met elkaar hoeven werken, en die prive-uitstapjes zijn wat mij betreft uit den boze. Je ex meent jou allang te 'hebben', dwz ze weet dat ze op elk gewenst moment bij jou kan aankloppen omdat je toch wel klaar staat. Precies daar zit de sleutel die jij per heden kunt omdraaien. Tot later! A.
Ik heb een relatie gehad van ruim 8 maanden maar is sinds vorige week vrijdag over. Ik ben een jongen en het is de eerste keer dat ik gedumpt word door een meisje waar ik veel van hield. En het rare was dat het volkomen onverwacht voor me was. Ik heb geen signalen gezien dat ze ermee zou kappen. Sterker nog, een week voordat ze het uitmaakte had ze een verrassing voor me omdat ''ik zo lief was''. Toevallig heb ik het geraden maar dat wist ik zelf niet, ik had meteen gezegd dat ga je toch niet kopen is zonde van je geld. En toen zei ze nou dan niet hoor. Ik had er echt spijt van want ik gokte toevallig goed. Mijn ex is een enig kind maar leidt een drukke leven door studie en werk. Ze heeft nooit 1 volledige dag vrij, of ze werkt of ze studeert of ze maakt huiswerk. Volgens mij was ik te veel voor haar. Ze zei toen ze het uitmaakte dat het gevoel weg was. Ik was heel erg gefrustreerd en had alle herinneringen die in me huis waren in de tas gestopt en aan haar gegeven. Het is nu een week uit en ik heb via whatsapp een contact met haar opgezocht. Aangezien we volgende week tentamens hebben wenste ik haar veel succes met tentamens. Zij vond het lief en vroeg hoe het met me ging. Ik zei dat het goed ging en ik het druk had. Voor de rest zei ze ik heb het ook heel erg druk en ze had dus niet de neiging om te praten. Dus toen zei ik oke nou succes, het gesprek was toen over. Ik heb geen idee wat ik moet doen want vandaag was de enige keer dat ik met haar contact opzocht. Ik snap het gewoon niet ze zei toen we nog relatie hadden dat liefde alles overwint etc etc. Ik wil haar heel erg terug. Wat misschien niet erg onbelangrijk is is dat ik bijna 21 ben en zij 18. En we hadden af en toe ruzies die op zich nergens op sloegen. Ik zag haar ook alleen op een avond en heb geen kans meer gehad om wat leuks te doen omdat ze het zo druk heeft. Wat moet ik doen?

Mijn man is na 12 jaar samen en 5jaar getrouwd bij me weg.februari 2012is hij weg gegaan.we hebben 2 kinderen (5 en 1jaar).ik heb fouten gemaakt en daar hebben we over gesproken.nam alle hulp aan om de relatie te redden en dat vond hij ook heel fijn.maar toen kwam een 'vriendin' van me.ik kwam erachter dat ze achter hem aam zat.heb ik hem ook verteld en zag het zelf ook.hij zei dat hij nooit iets met haar kon beginnen.nu zijn we officieel nog steeds niet gescheiden ,maar hij woont nu al samen met haar.zij doet er alles aan om mij overal de schuld van te geven.hij gelooft alleen maar haat.terwijl genoeg mensen hem heft gewaarschuwd over haar.ik mis hem heel erg en wil dat het gezin weer compleet wordt.wat moet ik doen.

Mannen zijn jagers en genieten van de jacht. Als een man jou aanspreekt in de kroeg dan ben je dus eigenlijk al voor 50% binnen. Hij zou je namelijk nooit aanspreken als hij je niet aantrekkelijk vond. Wees je daar altijd van bewust! Denk dus nooit: ‘Ah vindt ie me wel leuk?’, want als hij de hele avond met je praat en aan het eind je nummer vraagt, dan laat ie echt nog wel van zich horen.
Hi Jhonny, in mijn vorige bericht heb ik je een gewaagd advies gegeven. Bij geen of slechte respons kun je beginnen met de pauze. Het contact halfslachtig vasthouden is niet zo'n goed idee. Je denkt haar daarmee misschien terug te krijgen, maar het resultaat zal niet duurzaam zijn. Ze geeft dan bijvoorbeeld enkel toe omdat ze alleen is of omdat ze overgehaald wordt. Allemaal geen goede redenen. Je kunt alleen een gemis bereiken door je terug te trekken. Wil je niet van de aardbodem verdwijnen, dan licht je haar van te voren in. Groetjes, A.
Schrijf een liefdesbrief. Wees extra romantisch en schrijf je gevoelens en emoties in een brief die je op zijn kussen, in zijn koffer of in zijn auto legt. Gebruik mooi papier en wees zo intiem en eerlijk als je kunt. Verzegel de brief en laat hem ergens achter op een plek waar hij hem makkelijk kan vinden. Als hij hem vindt en opent, zal hij aan je denken en je liefdevolle aanwezigheid missen.
Ze heeft het al zo’n 3x uitgemaakt, maar elke x komt zij weer terug. Dan begint ze over ‘een koffie drinken’. Dan krijg ik te horen dat ze het gezellig vond. Daarna volgen een paar hele leuke dates in 2 of 3 weken en dan is het ‘bam’ weer een enorme terugtrekbeweging en duurt het weer 2 a 3 weken dat we elkaar niet zien … en dan wil ze weer koffie drinken want ze wil weten hoe het met me gaat en begint het weer van vooraf aan…
Jeetje wat heb je het ingewikkeld geformuleerd. Ik snap niet echt wat voor antwoord je nou precies zoek, maar waarom zou het niet kunnen dat men tijdelijk uit elkaar gaat om het een en ander uit te zoeken. Heel verstandig en goed voor een gezonde relatie. Waarom plaats je onderaan het gaat om iemand die een echte man denkt te zijn? Wat voor bevestiging zoek je als je aangeeft dat het dus waarschijnlijk bij lange na nog geen echte man is, terwijl je in je vraagstelling aangeef dat mannen hun belofte nakomen? Mooi toch? Als je het mij vraagt, Stel je een vraag waar geen antwoord op te geven is. Laat die man, dat stel, of jezelf in zijn waarde en wacht het gewoon af. Hij gaat haar missen wanneer hij zijn problemen op een rijtje heeft, en haar waarde dus pas echt in kan zien!

Ik had een relatie van een jaar en 4 maanden en het ging echt goed maar door een ruzie is deze stuk gelopen. Ik denk nog bijna elke seconde van de dag aan haar en ik zie haar ook nog heel graag en mis haar enorm, maar zij doet alsof het haar niets kan schelen en ik wil haar zo graag terug. Ze zegt dat ze mij nog wel graag ziet maar niet genoeg en dat ze het niet meer wil. Ik denk dat ik haar niet genoeg gewaardeerd heb want ze deed echt bijna alles voor mij en stond altijd voor mij klaar. Hoe kan ik haar duidelijk maken dat ik haar dankbaar ben zonder haar een schuldgevoel te geven, want telkens als we elkaar een sms sturen heeft ze een schuld gevoel (is dat een goed of slecht teken) en hoe kan ik haar terug krijgen want ik kan niet leven zonder haar. Ik heb zoveel spijt dat ik haar nooit verteld heb hoe lief en mooi het vond dat ze dat allemaal voor mij deed. Is er nog een manier om ze terug te krijgen, welke dan ook? Ik wil alles proberen en wat denken jullie gaat het nog ooit goed komen en oh ja 's avonds stuurt ze nog altijd "slaapzacht ik ga slapen" elke tip is welkom. Alvast bedankt. Reactie infoteur, 05-02-2016
Wees sexy. Al is seksualiteit niet het enige in een relatie, het is wel een heel aspect. Laat hem zien dat je op een romantische manier geïnteresseerd in hem bent. Probeer niet preuts en terughoudend te zijn. Zorg ervoor dat dit aspect van jullie relatie levendig, leuk en vrij is. Mannen die willen trouwen zijn niet op alleen zoek naar een huisgenootje.
Mijn ex (22jr) heeft het in september uitgemaakt met mij omdat we veel ruzietjes hadden over onzin en omdat ze vond dat ik te weinig moeite deed voor haar. Na de breuk gingen we nog 2 week met elkaar voordat ze echt aangaf dat ze er klaar mee was. Ik ben hier toen erg kapot van geweest en heb ook een paar keer contact geprobeerd te zoeken maar dit werkte averechts.

Inderdaad heb ik wel vaker laten vallen dat ik me snel verstikt voel in een relatie, dat ik vlug druk voel. Maar ik kan het gewoon niet helpen: ik heb enkele jaren terug al eens een heel heftige relatiebreuk doorgemaakt waarna ik een complete muur heb opgetrokken rondom mij. Hij daarentegen begon al in de eerste week over samenwonen, en dat nadat hij zelf pas 3 weken vrijgezel was. Dat zijn natuurlijk dingen die elkaar heel erg tegenwerken. Sindsdien is het complete stilte tussen ons. Was ik nu écht zo erg? Heb ik hem nu volledig van mij afgeduwd? Ik kan dit niet aan, niet nóg eens! En vooral: wat denkt hij nu? Wat doet hij nu? Meent hij dit echt? Hoe lang moet ik nog op mijn tanden bijten voor die verdomde “geen-contact-regel”? Of moet ik al mijn trots opzij zetten? Desondanks zei hij na onze ruzie wel “dat ik wel weer met hangende pootjes zou terugkomen”. Zit hij daar nu op te wachten? Is het dat wat mij te doen staat?
Wat moet ik hier nou mee? Dit is nou al vanaf eind 2008 aan de gang, en we kunnen elkaar om een of andere rare reden niet los laten. Het feit dat wat ik hem allemaal aan gedaan heb, zal toch al genoeg moeten wezen dat hij me aan de kant moet zetten? Het feit dat we elke keer weer bij elkaar komen, zegt dat niet genoeg? Ik zou hem zo graag terug willen, maar ik weet niet hoe ik door zijn koppige gedrag heen moet komen!
Wanneer jouw ex het met je heeft uitgemaakt, en je hebt een gewicht dat ver onder of ver boven een gezond gewicht ligt, dan kan het zijn dat dit onbewust een rol heeft gespeeld. Ik weet dat het moeilijk is om toe te geven, maar dit is de eerste stap om er wat aan te kunnen doen. De natuur is hard, maar liegt nooit – en zo zal jij ook voor jezelf moeten zijn. Iemand die de harde waarheid niet uit de weg gaat.
als jij het niet zelf wilt kom dan niet.Hij zei toen dat hij het ook wilde:s.Na een week wou hij me weer op msn terwijl hij daarvoor zei vrienden te willen zijn.We hadden elkaar een maand op msn.In het begin was het goed daarna werd hij boos om het feit dat ik niet zag wat mijn gedrag hem had aangedaan.Hij verwijderde mij toen van ping.3 Dagen erna begon ik te beseffen dat ik hem nooit me liefde toonde en hem altijd achter me liet aanrennen.
Vandaag was het zover. Mn vriendin heeft het uitgemaakt. De situatie is vrij complex. Zij was getrouwd, ik haar minaar. Ik weet en ze bevestigde het : zij hield echt van mij. Maar haar man rook onraad en werd heel achterdochtig. Zij heeft plannen om van haar man weg te gaan maar heeft schrik dat hij haar gaat betrappen want hij pluist haar mails, mobiel, facebook uit om een bewijs te vinden. Uit vrees om betrapt (onze relatie dus) te worden en misschien de kinderen te verliezen heeft ze het uitgemaakt met me. Ze zegt dat ze rust wil en enkel nu haar energie wil besteden aan haarzelf en de kinderen en dat er voor een relatie geen plaats meer is.
Ze heeft me altijd mijn gang laten gaan. Als ik ergens heen wilde zonder haar (met een vriend afspreken of wat dan ook), dan vond ze dat geen probleem. Ze heeft nooit wat van mij geeist en dat vind ik ook heel fijn. Wat ze meer van mij wilde is een knuffel, een kus een complimentje of bedankje dat ze lekker gekookt heeft. Gevoel van waardering en die heb ik haar niet gegeven omdat ik teveel met mezelf bezig was (qua gezondheid, werk en het anderen naar de zin te maken). Ik was mezelf gewoon niet…
Helaas heeft mijn vriendin het na een relatie van 6 jaar uitgemaakt afgelopen vrijdag. Als ik eraan terugdenk dan lees ik veel gelijkenissen, zij was minder geïnteresseerd terwijl wij vroeger echt alles aan elkaar vertelde tot de meest stomme details toe. Dit werd minder en dat merkte ik ook, maar nu pas dringt het tot mij door dat daar een reden achter zat.
In de verte zag ik een vriendin en ik wou dus even hallo zeggen, nam zijn rugzak met kleren, maar had nog geen tijd of mama pakte het over en zei ga maar ik blijf wel bij zijn spullen. Zo gingen we ook zijn terras in orde brengen, we waren hout gaan halen en zouden dat in elkaar zetten door de week… zo blij als ie was met zijn terras en zijn plan vertelde hij het tegen de ouders… diens reactie: ah nee he papa moet wel werken hoor :s
Op welk punt het mis ging, kun jij zelf het beste beoordelen. Zoals je schreef vond ze dat je te weinig moeite voor haar deed, maar zo'n opmerking is weinig concreet als een relatie eenmaal vaste grond heeft. Laatst op de bank vond ze kennelijk dat je wel weer moeite had gedaan, namelijk pogingen om haar terug te krijgen, wat ze 'beloonde' door te zoenen. Het is goed dat je wederom een pauze hebt ingelast maar deze hoeft in dit geval niet zeer lang te duren. Vraag na een aantal weken eens hoe ze zich voelt en je hebt alleen al met die zin veel gewonnen. Vrouwen zijn er gek op om over gevoelens te praten, ook al begin jij misschien al te geeuwen bij dat onderwerp ;). Het gaat erom dat ze straks als jullie praten haar ei kwijt kan, zodat er niets meer tussen jullie in staat dat later weer in negatieve zin opborrelt. Met een schone lei en 'zand erover' is er nog heel veel mogelijk. Hopelijk kan ze die volwassenheid opbrengen en blijft ze niet steken in het herhaaldelijk afdwingen van een breuk omdat mevrouw geen aandacht krijgt… ;D. Succes, A.
Vandaag heb ik mijn ex gebeld en verteld dat ik achter de breuk stond omdat ik er veel van heb geleerd, onder andere over mijn toekomstbeeld enz. Ze moest huilen omdat ze het goed vond, maar ze wilde mij niet het gevoel geven dat de breuk aan mij lag. Het lag bij haar en zij had een bepaald gevoel en daar kon ze niks aan doen en ik ook niet. Ze vond dat ik heel vrolijk klonk en opgewekt, en was verbaasd maar wel blij erom. Ze kon me deze week niet zien want ze was bang dat ze dan in huilen uitbarste. Maar we hebben een afspraak gemaakt voor volgende week. Ook vertelde ze me dat ze nog steeds achter haar keus stond want het voelde goed. Ze vertelde ook dat ze de laatste tijd minder zin had om de liefde te bedrijven (in mijn ogen lag dat aan stress van school en te weinig tijd om van elkaar te genieten, zag haar alleen 's avonds van 8 tot half 11) en daarna zegt ze dat ze bang is als ze mij ziet dat ze dan gelijk opgewonden raakt. Dit is toch tegenstrijdig? Kunt U hier iets over zeggen of ik er goed aan heb gedaan of niet? Zit er nog kans in of moet ik het los laten?

Contact met de kids word al afgedwongen langs het vredegerecht, maar eer dat in orde is zijn we weer zoveel tijd verder.Psychiater en psychologe zijn momenteel men enigste reding en een agressie therapie die zich echt wel nuttig maken kan.Haar ouders die volledig afstand hebben genomen in dehele zaak en zei die ondertussen al een andere liefde in haar leven nam en dit op nog geen 2 maand tijd.Terwijl ik nog zoveel liefde voel voor haar.Als ik dit bovenstaand artikel overlees lijkt het me, met een tijd afzijdig te blijven staan en het contact langszaam weer op een possitieve manier op te bouwen er toch nog hoop is om weer verenigd te worden met men kinderen en haar. Reactie infoteur, 06-02-2016
Ik wil dit zeker herhalen maar merk toch dat ik het eng vind zodra hij dichterbij komt, ofwel dat we echt contact hebben zeg maar. Ik stel mij nooit open op voor wie dan ook, maar bij hem gaat dat vanzelf. En dat voelt zo vertrouwd, maar tegelijkertijd zo eng en benauwend. Zodra ik dit ineens besef, trek ik mij net zo hard terug. Ik weet wat ik wil, maar eenmaal daar durf ik het niet en sluit ik mij af. Het veroorzaakt alleen maar een constante discussie met mijzelf.
Nu is het zo dat ik in het begin ook enmotioneel reageerde . nu echter heb ik het een plaats gegeven . Maar hou nog veel van haar en zeker van mijn gezin . We hadden nooit echte ruzie maar gewoon in een sleur geraakt en uit elkaar gegroeid . Ik weet zal het de tijd moeten geven en leef me eigen leven en geniet ervan is er een kans dat exen met kinderen toch weer bij elkaar komen of als de liefde echt weg is nooit meer terug komt. Ik ben een goede vader maar het maakt het wel moeilijk allemaal vrienden wil ik niet zijn .

Verder heb ik er ook nog een deel van mijn spullen liggen, wanneer is het het beste om deze spullen op te halen? Zo snel mogelijk of moet zij het maar aangeven wanneer ik een keer langs kan komen om mijn laatste spullen te komen halen, en haar ouders nog te bedanken. En is het dan handig om ook zo even met haar gewoon onder 4 ogen te praten? en eventueel oude herinneringen van het begin bijv. op te halen toen ze nog stapel verliefd was?! En misschien het vuur weer aan te wakkeren?


Hi X., volgens je ex voelde het alsof jullie 'goeie vrienden' waren, maar dat is de beste basis voor een langdurige relatie! Na vier jaar is de verliefdheidsfase echt wel over, dus het malle idee dat ze geen gevoelens meer voor je zou hebben is klets. Wie vier jaar intensief met elkaar omgaat geeft altijd in meer of mindere mate om elkaar. Kennelijk denkt dit meisje dat je je hele leven smoorverliefd moet zijn, want pas dan is het 'goed'. Daarnaast zeg je dat je zelf wat fouten hebt gemaakt, maar wat het ook is, daar hebben we het woordje 'vergeving' voor. In een goede relatie worden dingen uitgepraat en ga je gewoon weer verder. De onderliggende band is dan dusdanig sterk, dat de relatie heel wat deuken, barsten en scherven kan verdragen. Dat moet ook wel, want het moet een heel mensenleven mee ;). Daarom denk ik dat dit meisje nog veel te jong is geweest om zich in een relatie te storten. Net zo snel als iets begint, gaat het ook weer uit. Neem een veel langere pauze in acht, en schrijf haar daarna eens. Niet een eenvoudige 'hey' op msn, maar een eerlijke mail, vanuit je hart geschreven, waarbij je haar vriendschappelijk benadert en vraagt hoe het werkelijk met haar gaat. Sterkte, A.
Er zijn me echter paar dingen opgevallen waarover ik me wel wat zorgen maak, namelijk dat ze in een week tijd ineens 5 mannelijke vrienden op Facebook heeft toegevoegd, allemaal tegen de late uren en sommige midden in de nacht. Ze zei echter dat er geen ander in het spel was, dus ja, ik geloof haar wel op het woord, maar dit vind ik toch wel wat vreemd, aangezien ze een nogal bescheiden persoonlijkheid heeft en best rustig is.
Ik probeer nu zo veel mogelijk te werken aan mijn zelfvertrouwen. Ik hoop ook dat hij dat ziet. Mijn zus heeft hem vorige week 5 minuten gezien toen hij dat boek kwam brengen. Hij bleef precies maar herhalen dat ‘wij echt veel ruzie maakten, dat het misschien moeilijk om te geloven is, maar dat we veel ruzie maakten’. En ‘dat je als koppel in een vriendenkring altijd anders bent dan thuis, alleen’. Hij heeft dus letterlijk in zijn hoofd gestoken dat wij alleen maar ruzie maakten precies… Hij heeft ook echt alle banden doorgesneden door nu echt alles van Facebook te halen wat van ons samen was. Mijn zus zei dat hij er echt over leek, dat hij echt in het verleden praatte, maar dat het natuurlijk moeilijk was om daarover te oordelen als je iemand maar 5 minuten ziet. Ik denk dat hij al afscheid had genomen tijdens onze relatie ofzo..
Ik zit met een probleem en ik hoop dat iemand me kan helpen. Ik ben 6 jaar samen met mijn ex geweest en anderhalve maand geleden ging het niet zo lekker en thuis bij mij ook niet waardoor ik tot rust wilde komen en ik 4 dagen geen contact heb gehad met mijn ex en toen ik echter weer contact opnam was ze boos dat ik niet eerder met haar wilde praten en dat ik haar telefoontjes die 4 dagen genegeerd had en ze wist niet of ze nog veder met me wilde… (we hadden wel vaker ruzie maar dat kwam altijd goed en overal kwamen we uit).
maar toch ga ik het proberen en er is ook geen andere manier meer hij heeft me geblokkeerd op whats app en heeft me verwijdert op twitter en facebook. dus praten via social media gaat niet meer. ik heb wel mensen die vaak met hem praten over mij zonder dat ik het weet maar hij denkt dat ze dat allemaal vragen voor mij dus hij reageert vaak heel bot op hem. maar het is een schat van een jongen en we hebben samen heel veel mee gemaakt en nou juist de dingen die ik heb beleeft met hem wil ik zo houden ik wil voor hem weer zijn meisje zijn maar dat zal wel niet gouw gaan.
×