Mooi dat je al zo bewust bent van je eigen gedrag. Er zijn veel manieren om je eigen liefde te ontdekken. Eigenlijk zijn de meeste therapievomen wel goed, maar het staat of valt bij de persoon/therapeut/coach die het toepast. Kies heel selecief en vertrouw daarin op je intuitie. Verder kunnen testimonials en referenties van eerdere clienten ook veelzeggend zijn. In het boek: Het boek Liefdesbang, geschreven door Hannah Cuppen, staan ook goede tips. Hartelijke groeten, Albert
Wat betreft de vele vrienden die je via haar hebt leren kennen: ja, het kan betekenen dat je het contact met een behoorlijk gedeelte gaat verliezen. Tegelijkertijd, het is ook hoeveel je zelf blijft investeren in de vriendschappen. Doe je best en er zullen vast goede vriendschappen overblijven. Plus, je kunt wel degelijk nieuwe vrienden aantrekken.
Beste Albert, dank voor je duidelijke verhaal. Ik heb sinds 4 jaar regelmatig dates en heb geen bindingsangst, wel nu verlatingsangst ontwikkelt. Ik ben steeds zo lief, aardig, sexy en leuk (volgens de mannen), maar de mannen geven veelal aan nog even verder te willen kijken. 1 korte relatie eindigde na 4 maanden, omdat de man geen verliefdheid voelde en dat wel wilde. Ik vond zonder verliefdheid voedingsbodem genoeg voor een fijne relatie. Nu heb ik recent een hele lieve man ontmoet die gelijk heeft aangegeven bindingsangst te hebben t.g.v. nare ervaringen in zijn jeugd. Hij is hiervoor in behandeling geweest en hunkert naar een fijne relatie met diepe verbinding. De 1ste ontmoetingen waren heel fijn en we voelden beiden verbinding waar we zo naar hunkeren en hebben uitgesproken het rustig aan te doen. Kan door de woonafstand ook niet anders! Na een leuke avond en nacht afgelopen weekend merk ik nu dat hij afstand neemt in ap verkeer, en hup, daar komt mijn verlatingsangst in volle glorie tevoorschijn. Ik ben bang om contact te zoeken om af te spreken ( gewone huis tuin en keuken apjes zijn er wel), ik wil mezelf niet opdringen, maar hunker naar zij bevestiging en aandacht. Ik durf niet te vragen wat hij wil, want dan ben ik bang dat hij me afstoot. Ik vind hem zo leuk en wil heel graag investeren in deze relatie. Heb 12 oktober een afspraak met een therapeut gemaakt, want deze angst gaat me verlammen. Heb jij nog tips. Warme groet
Sinds 1, 5 maand is mijn relatie, die bijna 2 jaar duurde, ten einde. Hoe heeft het bij ons zover kunnen komen? Waar ging het mis? Wel…eigenlijk hadden wij een hele leuke relatie met elkaar. Dat wil zeggen…als we bij elkaar waren! Samen een weekendje weg, je op je gemak voelen bij elkaar, je zelf kunnen zijn, elkaar verassen, lekker samen eten of een filmpje kijken, praten over de toekomst, goede gesprekken voeren, goede sex. Eigenlijk was deze relatie gewoon TOP te noemen. Ik had eigenlijk alles wat mijn hartje begeerde en wat ik zocht in een relatie. Er waren echter een paar problemen die deze relatie uiteindelijk deed doen ‘knappen’.
Een week later belde hij me op hoe het ging.. We hebben toen even twintig minuten aan de telefoon gehangen over t een en t ander.. Gelukkig kon ik mijn emoties onder controle houden want ik wilde absoluut niet dat hij wist hoe verschrikkelijk ik mij eronder voelde.. Die avond belde ook zijn moeder nog.. Die vond het ook heel erg en had het niet zien aankomen.. Ze zei dat hij in de knoop zat met zichzelf en dat hij op dit moment even geen andere optie zag dan het uitmaken.. Voor mij een hoopgevende gedachte..
Toen ik terug kwam was zijn keuze: uitmaken. Hij dacht ruimte nodig te hebben, waarschijnlijk een fout te maken maar dat dit het beste was. WTF? Ik stond echt met mijn mond vol tanden. En het was niet zo dat hij de relatie anders beleefde hoor, dat heeft hij ook toegegeven. Maar hij moest zich eerst richten op andere zaken in zijn leven, hij vond zichzelf te jong en als we meant to be waren, komen we wel weer bij elkaar.
Na iets meer dan een jaar samen gingen wij onze droomreis plannen: 3,5 week rondreizen door de westkust van Amerika. Dit was van ons allebei al heel lang een droom en die wilde wij graag samen beleven. We hebben deze reis in juli 2014 geboekt en moesten toen tot mei 2015 wachten. Het ging in die tijd ook niet bepaald goed met mijn ouders en alles bij elkaar, ouders, werk en nog meer privé dingen leverde mij erg stress op en ik zat vaak in een dip. Ik was een beetje te afhankelijk van mijn vriend. Ik wilde altijd bij hem zijn en ik deed steeds minder met mijn vriendinnen. Ik zie nu ook in dat ik ook gewoon mijn eigen leven moet houden en hem niet teveel moet bedrukken. Ik heb dat dus wel gedaan. Ik maakte niet altijd mijn eigen beslissingen en vroeg hem veel om advies. Dit heeft ons allemaal bij elkaar kapot gemaakt. Iets voor onze reis naar Amerika kregen wij al vaak heftige discussies/ruzies. Toen de reis naar Amerika eenmaal was aangebroken, was dat helemaal fantastisch en we hebben zoveel van elkaar genoten. We waren ook nog eens constant 24/7 bij elkaar. Dit ging goed, op een paar chagrijnige buien na. Na de vakantie viel ik gelijk in een dip. Ik had hier zo op verheugd en nu kwamen we weer terug in de realiteit en al mijn problemen kwamen weer boven water. Dit heeft ons niet echt goed gedaan, want we kregen alleen maar vaker discussies/ruzies.
Maar helaas, na een aantal erg leuke dates en leuke gesprekken via de app begon hij een beetje raar te doen. Hij reageerde weinig of reageerde kortaf. Ik had al zo’n idee dat er wat was. Ik probeerde ‘desperate’ te achterhalen wat er was; ik stuurde hem lieve briefjes en ik stuurde hem papjes (uhmmmm… ik denk dat je wel kunt stellen dat ik hem bestookte met appjes…oeps). 
het is al twee jaren een aan en uit relatie tussen mijn ex en ik. De eerste keer hadden we gewoon drie maanden ruzie, maar keerde hij terug omdat hij vond niet zonder mij te kunnen. De tweede keer deed hij opeens gek en spraken we twee maanden niet. Daarna kwam hij terug, maar heb ik hem ongeveer 5 maanden echt achter mij laten aanzitten omdat ik vond dat ik niet meer wilde. Toen ik hem een kans gaf vroeg ik nog aan hem als hij iemand anders had, maar hij zei dat het al over was tussen hen wat natuurlijk gelogen was. Toen ik erachter kwam was ik heel erg boos en ben met een heer uitgegaan waar ik wist dat hij mij kon zien. Hij zei daarna tegen mijn nicht dat hij zich niet meer druk maakte om mij omdat hij wist dat ik iemand anders had en hij ons samen had gezien. Sindsdien zet hij openlijk foto's van die dame op sociale sites. Ik ben gedurende de tijd na de tweede grote ruzie echt van hem gaan houden en weet echt geen raad meer op dit moment. Kan iemand mij een idee geven over wat ik kan doen en hoe ik hem terug kan krijgen?
Ik kan niet in ieders hoofd kijken maar veel van de mannen die de vraag ‘hoe krijg ik mijn ex terug’ stellen doen dat vanuit een tekort. Ze kregen van die ex iets en dat missen ze nu. Ze willen dus terughalen wat ze hadden.  Dat is exact waar het fout gaat. Ze willen geen waarde toevoegen maar zijn juist bezig waarde te halen vanuit een gevoel van tekort. Handelen vanuit een tekort werkt nooit in de liefde. Je moet handelen uit overvloed. Daarom vinden wij het bij MasterFlirt ook zo belangrijk dat je overvloed leert creëren. Dat is een mentaliteit geen omstandigheid. De juiste mentaliteit kun je jezelf aanleren en begint altijd met nieuwsgierigheid.
Hi Liever Anoniem, zonder opgaaf van redenen kun je weinig. En ik nog minder. Het is onduidelijk waarom ze het huis heeft verlaten, maar ik kan je garanderen dat een vrouw dit niet zomaar doet. Ze wil niet verder, voelt zich leeg en ongelukkig en huilt. Hoe het zo gekomen is, vertel je echter niet. Ruzies zijn geen reden om een relatie te verbreken, wel is het een signaal dat de communicatie niet goed verloopt. Maar waarover die ruzies gingen zeg je helaas ook al niet. Alles blijft vaag. Er is een eerdere scheiding geweest, dus misschien is hetzelfde verhaal als vroeger aan de hand. Kortom, voor mij te veel gissen om er iets zinnigs over te zeggen. Dit geldt ook voor je stelling dat ze 'moeilijk kan vergeven' (wat moet ze vergeven), en je suggestie dat ze misschien handelt uit schuldgevoel (hoezo), angst (waarvoor), waardering (voor wie) of zelfs liefde. Een scheiding van tafel en bed is moeilijk terug te draaien. Ik vrees dat er teveel gebeurd is, en wat dat is, weet jij zelf het beste. Sterkte, A.

Ik heb na een gesprek met zijn zus geleerd dat hij thuis en bij zijn vrienden nog niets gezegd heeft van wat er gebeurd is. Heb ondertussen wel de hoop opgegeven om mezelf te beschermen, want dit is echt het ergste verdriet dat ik ooit heb gehad. Deels omdat hij echt al vaak dingen zei als: wij gaan trouwen later, ik wil je man worden, ik kijk al uit naar ons nestje samen. Hij was zooo verliefd, stuurde dit continu. Ik weet niet wat er mis is gelopen dat hij plots zo een drastische, impulsieve beslissing genomen heeft. Als hij nog iets zou laten weten om af te spreken, wil ik dit wel doen, maar denk dat hij me enkel meer verdriet zal aandoen. Zou ik dit nog doen? Het doet in elk geval deugd even hier mijn verhaal te kunnen doen.

Een veelgebruikt excuus als een man je niet wil: “ik heb het erg druk”. Maar pas op, ze blijven dan wel vaak contact houden (alleen niet erg frequent maar van de hak op de tak) waardoor jij dan weer in de war raakt “vind hij me nu wel of niet leuk”. Mijn advies: afkappen. Want als een man je echt leuk vindt dan voel je dat, dan hoef je je het niet af te vragen.


Hij ziet er echt betrouwbaar uit en ik vond het zo geweldig dat hij niet zoveel oog heeft voor het vrouwelijk schoon, maar blijkbaar had ie ook niet veel oog voor mij. Kan je mij aub zeggen waarom hij dan wel zo vaak bij mij was en me zo vaak knuffelde en kuste? Ik zou het niet kunnen iemand zo innig kussen en knuffelen waar ik geen gevoel voor heb. Snappen doe ik het niet goed hoor, bestaan er dan echt zo’n mensen?


Ik kan niet in ieders hoofd kijken maar veel van de mannen die de vraag ‘hoe krijg ik mijn ex terug’ stellen doen dat vanuit een tekort. Ze kregen van die ex iets en dat missen ze nu. Ze willen dus terughalen wat ze hadden.  Dat is exact waar het fout gaat. Ze willen geen waarde toevoegen maar zijn juist bezig waarde te halen vanuit een gevoel van tekort. Handelen vanuit een tekort werkt nooit in de liefde. Je moet handelen uit overvloed. Daarom vinden wij het bij MasterFlirt ook zo belangrijk dat je overvloed leert creëren. Dat is een mentaliteit geen omstandigheid. De juiste mentaliteit kun je jezelf aanleren en begint altijd met nieuwsgierigheid.
Zijn vriend wilde een dag later een afspraak met hem maken om te praten, maar hij blijkt uitgesproken te zijn. Ik daarentegen heb gister met hem gesproken via msn, en hij vertelde dat hij tot die avond heel veel van mij hield, maar hij nu echt klaar met me is. Dit heb ik al zovaak gehoord, en ik ben er ook heilig van overtuigd dat het wel weer goed komt tussen ons. Ik laat hem nu maar even uitrazen, en laat m ff met rust.
Hallo Astrid, Nog even een kleine aanvulling van de afgelopen week. Ik had mijn ex gevraagd om een patatje te gaan eten, zij kon toen niet. Zij vroeg mij vervolgens vorige week zondag terug. Ik had dit toen op de lange baan geschoven met het antwoord dat ik het nog niet wist, druk etc. Welnu, donderdag j.l. vroeg mijn ex ineens, toen we alleen waren op het werk, of ik die vrijdag j.l. nog plannen had. Ik gaf gereserveerd aan niet echt iets te hebben. Vroeg haar en jij? Ook niet, kwam hier dus op neer dat ze iets wilde doen. Misschien met meerdere mensen vroeg ze. Ik zei kijk maar. Uiteindelijk zijn we met z'n tweeën gegaan en kwam ze mij na het werk zelf oppikken. Ik weet Astrid dat privé uitstapjes eigenlijk uit den boze zijn, maar ik zag dit als een test. Ik had namelijk niet verwacht dat ze op onderwerp "patatje eten", terug zou komen. De avond zelf was weer gezellig en vol plezier. Alleen is er altijd een 'gespannen sfeer' kan daar niet echt een vinger opleggen.
Vervolgens ga je geregeld met haar daten. Verzin leuke dingen en doe leuke dingen waar je altijd samen van genoten hebt. Jij organiseert het en jij bepaalt duidelijk waar en wanneer jullie samen dingen gaan doen. En praat tijdens die dates vooral veel met elkaar en probeer oud zeer op te lossen en elkaar echt te vergeven. En zorg er daarnaast absoluut voor dat jullie tevens veel plezier hebben samen. Maar blijf jezelf ervan weerhouden haar van dingen te overtuigen of jezelf voor alles te verontschuldigen.
Bij het afspreken van een datum voor een informatief gesprek over Mannen in het algemeen prikte hij een datum over 2 weken omdat hij volgende week het erg druk heeft. In zijn vorige contact met mij vertelde hij wel eerlijk dat hij zijn hart had verpand aan een andere dame. En dat hij mij wel aardig en leuk vind maar meer niet. Dot deelde hij mij pas mede nadat ik hem ervan verdacht had mij erg leuk te vinden. Dit sprak hij dus tegen.
Hi Marcel, een 'relatie' op 16-17 jarige leeftijd is zelden van lange duur. De kans dat het zelfs de liefde van je leven is, is nagenoeg nul. Dit omdat jullie allebei nog vele veranderingen zullen ondergaan en nog vele andere mensen zullen ontmoeten. Het is erg jammer dat de aanvankelijke vriendschap met dit relatiegedoe een deuk heeft gekregen, want zolang het vriendschap was, ging het prima tussen jullie. Respecteer nu haar keus, want de intuitie van een vrouw is zelden verkeerd ;). Vraag jezelf tevens af waarom je niet gewoon een vriendschap met haar kunt onderhouden. Waarom het zo nodig een 'relatie' moet zijn. Je hebt daar immers nog je hele leven de tijd voor, ook met je vriendin. Groetjes, A.
Ik heb het uitgemaakt met mijn ex, we kregen ruzie over een exvriend omdat ze met hem afgesproken had. Ik las op whatsapp dat hij haar terug wilde, dat hij dr graag wilde zien en dat ze daadwerkelijk afgesproken hadden. Hij wilde met haar iets gaan doen op valentijns dag, maar dat heeft zij afgezegd. Uiteindelijk zei ik dat het over was waarna ze me 5x of meer vroeg of ik het ckr wist dat het over was. Nadat ik ja zei ging ze met tranen de deur uit en ben ik haar terug gaan halen. Eerst wilde ze niet naar binnen uiteindelijk wel en bleef ze slapen. Ik vertelde dr dat ik eigenlijk niet wil dat het over is en dat ik dr daarom ben komen halen. Zij vind dat ik dr niet uit de deur moest laten gaan en zo harteloos tegen dr zei dat het over was. In de ochtend werd ze boos omdat ik weer in dr telefoon keek, heb ik dr maar naar huis gebracht waarna zei niks meer zei en direct naar binnen liep. Ben met dr mee gegaan en ze vond dat ik vaak stomme dingens zeg wanneer ik boos ben en zodra ik rustig ben, denkende dat het dan snel weer goed komt. Misschien fout maar ik heb dr verteld dat ik van dr hield en de relatie niet zomaar wil opgeven aangezien we volgende week 3 jaar samen zijn(waren). Om het verhaal af te sluiten zei ze mij dat ze alvast vandaag geen contact met me wilde aangezien, en ze niet wist of het daadwerkelijk over is.. Nu ben ik de hele dag stil geweest, en twijfel of ik dr nu in de avond moet bellen maar weet niet of dat wel verstandig is aangezien ze nu met dr nicht thuis is.
Wat jij dient te doen is gewoon je eigen plan trekken. Wil je meteen de eerste avond met hem naar bed, doe dat dan. Wil je hem pas na een tijdje, doe dat dan. Zolang er maar wat te jagen blijft voor hem. Ik zei eerder dan een man liever fantastische seks heeft dan ‘vanille seks’ (middelmatige seks) bijvoorbeeld. Wat maakt het verschil? Jouw overgave! Dus maak het duidelijk dat jouw overgave verdient moet worden…
Waarschijnlijk een domme zet en ze belde me boos op of ik haar alsjeblieft met rust wilde laten en dat ze mijn brief en mail niet meer leest. Werd hier ook weer boos om omdat ze gemene dingen zei over de telefoon en dat ze niet meer van me hield etc. Als dat echt zo is, tja heb ik pech. Hierop zei ik tegen haar dat ik haar zou loslaten en of ze mijn geld (niet zo veel trouwens) over wilde maken en mijn foto`s nog wilde geven. Die krijg ik wel zei ze.
Ben enorm wanhopig en gebroken. Hoop dat u een hulpvol advies voor me heeft. Ik heb een jaar een relatie gehad, wat eigenlijk al vrij stroef is gegaan mede door de cultuur waar hij en ik uit komen (snel trouwen enz) en ook nog eens dat wij op een afstand van 3 uur met de auto van elkaar wonen. Ik NL hij België. Na dat jaar zijn we uit elkaar gegaan door meerdere redenen, En zijn gevoel is als maar zwakker geworden voor mij, en nu 3 jaar later dan ook verdwenen zoals hij zegt. Daarintegen, wilt hij wel hele goede vrienden blijven, . Hebben wij dan ook haast dagelijks contact en spreken wij zelfs 1 keer in de zoveel tijd met elkaar af. Als we dan afspreken zijn we ook intiem. Niet alleen maar, maar het komt er wel van. Nu weet hij heel goed dat ik van hem hou (nog steeds) omdat ik dat heel erg vaak gezegd heb en ook heb laten zien. Maar hij blijft vol houden dat het niks meer kan worden omdat zijn gevoelens voor mij verdwenen zijn, in die zin als partner. Zijn gevoelens zijn volgens hem dan ook alleen maar vriendschappelijk. Dit komt bij mij erg onbegrijpelijk over.
Hier weer even een berichtje van mij (reactie op 6-11), en tevens een wanhopige vraag of het wel goed is hoe het nu loopt. Ben afgelopen maandagavond bij haar geweest. ze was een heel weekend alleen geweest zonder enig contact met mij. De kindjes waren er afgelopen weekend ook niet. Ze heeft na kunnen denken. Maandag middag hebben we contact gehad en het ging helemaal niet goed met haar. Ze had een verschrikkelijk weekend gehad. Ze huilde. Ik stelde voor om `s avonds naar haar toe te komen en dat vond ze fijn. Die middag stuurde ze mij dat ze met me wilde praten. Ik wist toen eigenlijk al waar dit heen zou gaan. Ze vroeg aan me of ik samen met haar wilde eten. Dat vond ik een goed plan. Ben er op tijd heen gegaan. Binnenkomst was weer erg intiem. We hebben mekaar langdurig vastgehouden. We hebben samen gekookt en onder het genot van een wijntje en kaarslicht zitten eten. Het was alsof er niets aan de hand was, en we voelde ons allebei zichtbaar heerlijk op ons gemak. Onder het eten pakte ze m`n hand en kuste mij. Na het eten zijn we op de bank gaan zitten, en raakte aan de praat. Moeilijk, maar het kwam eruit. Ze kon het zo niet. Ze voelde wel degelijk liefde, maar iets hield haar tegen. Als ik bij haar was voelde zich gelukkig, maar als ik eenmaal naar huis was kwam de denker weer tot leven, aldus D. het was er uit, we kunnen zo niet verder. Gaandeweg het gesprek kwam naar voor dat we het allebei wel erg fijn zouden vinden om vannacht nog 1 keer bij mekaar te slapen. We hebben de hele nacht stevig tegen mekaar aan gelegen en bijna niet geslapen. Moeilijk uit te leggen nu, maar het waren werkelijk 14 uur van intense liefde naar mekaar toe. `s morgens ben ik opgestaan en we wisten allebei dat het nu dan zover was. Ze huilde nu voluit. Ook ik had het er erg moeilijk mee, maar het moest zo. Iets klopte d`r naar mijn mening niet. Twee mensen die zo gelukkig zijn met elkaar, die allebei geen afstand kunnen nemen en niet los kunnen laten, twee mensen die zoveel pijn hebben nu het dan definitief over is. maar ik moest me er nu bij neerleggen. Ik stelde voor dat ze in bed moest blijven liggen, zodat we niet zo`n dramatisch afscheid aan de deur zouden krijgen. Ik ging naar beneden en schreef op een tissue een berichtje voor haar. Ook de woorden dat ik ziels en ziels veel van haar hield. Ik trok de deur achter me dicht, en dit was het dan. Ik was thuis en stuurde haar een bericht dat ik thuis was, en dat ik haar vreselijk ging missen. Ook stuurde ik haar nog eens dat ik ontiegelijk veel van haar hou. Ze stuurde me later een bericht dat ze dat afgelopen tijd ook heel goed had gevoeld en dat ze het briefje had gevonden. “lief dingske, dat briefje…….” De rest van de morgen is het stil geweest. `s middags stuurde ze me “ik weet niet goed wat ik moet zeggen, maar dit voelt zo raar” afgelopen nacht wilde ze me wat vertellen, maar ze kon het niet. Ze kon het niet omdat ze bang was mij weer hoop te geven. Nu denk ik wel te weten wat ze me wilde vertellen want ze stuurde me nu dat ze een afspraak had gemaakt voor een intake bij een psycholoog. “ik weet niet of je er wat mee kunt, maar dacht wel dat je dit wilde weten” stuurde ze me. Ik vond het natuurlijk geweldig nieuws. Woensdag en donderdag hebben we nog een paar berichtjes gestuurd naar mekaar, maar vandaag (vrijdag) is het dan ook helemaal stil. Ik moet het nu doorzetten om geen contact met haar te zoeken, wat erg moeilijk is. ik mis haar verschrikkelijk. Moet ik nu ook helemaal stil blijven, of af en toe laten merken dat ik er nog ben? Het voelt namelijk nu alsof we verder uit mekaar drijven, weet niet of dit ook zal zijn. Als je dit zo hoort, welke kant zou dit op kunnen gaan? Moet ik haar volledig vergeten en doorgaan met mijn leven? aankomende dinsdag heeft ze de laatste rechtszaak wat betreft de scheiding. Er zal dan ook een hele druk van haar af vallen denk ik. Voordat we het gesprek hadden had ik het plan buiten bij het rechtsgebouw op haar te wachten. Tijdens het gesprek zei ik dit ook tegen haar, en dat had ze erg fijn gevonden zei ze. Nu was er dus wat veranderd en weet ik niet of dat nu nog wel zo`n goed plan is. ik mis haar, en hoop dat zij me ook gaat missen. Ik weet dat ze me niet snel zal benaderen, maar heb in de tussentijd contact gehad met haar bete vriendin. Die vertelde mij dat ze het ook allemaal niet begreep, en dat er duidelijk iets niet klopte aan haar woorden en aan haar denken. Ze zei me ook dat als ze ook maar iets van gemis of wat dan ook zou merken bij D dat ze zou aandringen mij te bellen of te berichten. Ze vond ons erg goed bij mekaar passen, en dat dit afscheid niet klopte was wel duidelijk. Ik weet nu niet goed wat ik moet doen. afstand houden, en wachten. Afstand houden, vergeten en doorgaan, of juist laten merken dat ik nog steeds na al die maanden niet zomaar ga lopen. Beste A, heb je voor mij misschien een idee welke kant dit op zou kunnen gaan, met welke acties? Grts p uit m Reactie infoteur, 12-11-2012

Ondertussen werd ze geopereerd, haar verjaardag kwam ook nog niks gestuurd, maar zag wel dat ze na een dag na de verjaardag me ging verwijderen uit haar lijst maar zag wel dat ze voor de operatie ging daten. 2 maanden later deed ik of ik niks wist en ging haar opzoeken op haar werk en vroeg uitleg weer en ze deed of ze nog geen vriend had. maar later in de gesprek zei ik ook heb gehoord dat je nieuwe vriend hebt en toen zei ze me ouders weten het we zijn verloofd. Ik weet heel graag van haar dat ze wou trouwen. Ze is heel eigenwijs type en nog niet wijs p haar leeftijd 30 jaar nu. en die vriend is pas 24 sowieso dat verhouding klopt niet. en iedereen weet dat ze helemaal gek van me was ze deed ook alles voor me en ik ook voor haar alleen toen haar moeder me schuld hoorde voelde ik me machteloos ze proberen van alle kant haar weg te krijgen van me niet dat ik op ik ging tot dat de eerste ruzie in ons relatie (21-10). ging ook op (31-01) verhaal halen bij haar verloofde, dag later werd cokesnuiver genoemd wegens me ogen vermoeid ik slaapde heel weinig en ondertussen 15 kilo afgevallen in 2 mnden. wat ik wel snap hun reactie maar dat ze uberhaupt d8 dat ik kan snuiven van aards ben ik heel rustig drink ook niet eens coco cola omdat ik best geef om me gezondheid. Nu heb ik 9 mnd met rust gelaten niet in de buurt gekomen helemaal nada. want eerst ze deed heel loconiek als ik contact zocht heel dramatsch boos en ze ging keertje wegrennen terwijl ik alleen wou praten. Nog steeds heb ik de behoefte om te praten voel me genaaid want het is niet waar wat de andere zeiden dat ik haar aan de lijn ging houden en dat ik met haar omging voor haar geld. alleen zei ze wel wat bij mij nog elke dag rinkelt toen ze mail ging sturen van we zijn met vrede uit elkaar ik weet dat je een goede hart hebt. ben ik haar nu definitief verloren of zit er nog een klein kansje! Reactie infoteur, 07-11-2012

Juist dat ze nu een nieuwe vriend heeft zorgt er voor mij ook voor dat ik het hoofdstuk definitief af kan sluiten (soms dacht ik dan van ja ik wil ook nog niet definitief de deur dicht slaan zeg maar, wie weet draait ze bij na wat ervaringen; maar nu is het ok zij gaat een andere weg en het is goed zo) Ik zat te lang dat ik niet wist waar het heen zou gaan zeg maar, maar nu weet ik oke in ieder geval niet deze kant op, dat geeft mij op zich wel weer heel veel rust.


Dus niet lijdzaam gaan afwachten tot het zo ver is, en je aanpassen aan welke mogelijkheden hij schept en in welk tempo. Je zet jezelf nu op de reservebank en oefent geen enkele invloed daarop uit. Dat is alleen maar frustrerend voor jou. De belemmering zit duidelijk aan zijn kant, en je moet duidelijk maken dat een relatie met jou er niet in zit, zolang dat niet opgelost is.
3 maand en 7 dagen geleden heeft men vriendin het uitgemaakt met met omdat ze geen vertrouwen in me had na wat ik had gedaan. Ik heb verzwegen dat ik weer contact had met een vriendin van me die ze niet moest hebben tot ze men gsm had en de berichten las. Ze kon er niet mee leven en ze veranderde helemaal. Ik kreeg geen smsen meer, als ik bij haar was kreeg ik geen kus of knuffel of ze zei bijna niets. Ze heeft nu al 1 maand iemand anders en dat breekt mijn hart want ik wil haar zo graag terug maar weet niet hoe ik eraan moet beginnen. We smsen en we spreken nog af enzo maar als we dan afspreken is haar vriend er ook bij en zitten ze kleffig te doen met elkaar en dan heb ik meteen zin om weg te gaan. Help mij alsjeblieft 😭
Het is allemaal verwarrend en ik wil niet geloven dat dit het einde is. Ik heb een verleden met hem en ik dacht ook een toekomst. En wanneer we samen zijn lijkt het gewoon als ”vanouds”.. Dus het is heel raar. Hij wilt mij geen hoop geven, maar wil wel met mij naar de film en naar een concert… Ik hoop dat we elkaar ”terugvinden’.Alles was zo goed tussen ons, geen ruzies. En dat maakt het zo moeilijk. Er is gewoon een stofje in hem dat niet meer doet wat het eerst deed… Ik probeer het tijd te geven, maar voor mij is hoop houden juist wat mij op houdt. Als ik op dit moment denk, het komt nooit meer goed, dan ga ik er echt aan onderdoor.
Plus: wijs haar op haar gedrag zonder boosheid of onvriendelijkheid. Het idee dat ze hem niet wil kwetsen, nou en? Door niet bij jou terug te keren kan ook kwetsend voor jou zijn. Dus wat ze ook kiest, ze zal iemand kwetsen. En kwetsen is geen ramp, mensen kunnen incasseren, verwerken en los laten. Ze mag eens voor haarzelf kiezen. Wat verlangt zij!

De afgelopen weken ging het fantastisch, op ons seksleven na, er was totaal geen sprake van ruzies, soms lichte irritaties, maar dat heeft ieder koppel wel. Hij kwam doordeweeks 1 a 2 keer langs en het weekend sliepen we hier, aangezien mijn ouders 4,5 op zomervakantie waren naar het buitenland. Mijn ex vertelde mij, dat hij de laatste tijd niet als ´koppel´ had ervaren en dat het gevoel voor mij erg geslonken was, hij was minder van mij gaan houden, om mij niet langer aan het lijntje te houden en met vrezen voor een nare toekomst heeft hij het uitgemaakt, het leek hem beter nu, dan wanneer we al kinderen hadden en zouden samenwonen.


Ik had 3,5 jaar relatie die verbroken werd door te weinig vertrouwen vermoedelijk van haar kant uit en te weinig intieme momenten van mijn kant uit. Ik hield van de omgeving, haar thuis, haar familie, haar vrienden. Nu ben ik moeten terugkeren en niets voelt nog goed. Ik had een gokprobleem, maar heb dat aangepakt, zij had – heeft een workaholic probleem dat nooit is aangepakt. Communicatie is belangrijk, maar als dat er te weinig is…ik ben de enige die met een schuldgevoel overblijft…
Hi Jhonny, in mijn vorige bericht heb ik je een gewaagd advies gegeven. Bij geen of slechte respons kun je beginnen met de pauze. Het contact halfslachtig vasthouden is niet zo'n goed idee. Je denkt haar daarmee misschien terug te krijgen, maar het resultaat zal niet duurzaam zijn. Ze geeft dan bijvoorbeeld enkel toe omdat ze alleen is of omdat ze overgehaald wordt. Allemaal geen goede redenen. Je kunt alleen een gemis bereiken door je terug te trekken. Wil je niet van de aardbodem verdwijnen, dan licht je haar van te voren in. Groetjes, A.
!! Sorry dat ik dit bericht nogmaals plaats, maar ik doe dit omdat ik niet had aangevinkt om om te hoogte gehouden te worden via de email, mijn vriend woont trouwens nog thuis, hij is 23 jaar, heeft erg zwaar en soms stressvol werk, en hij praat veel met zijn ouders, echter heeft hij niet gesproken met zijn ouders over zijn beslissing om het uit te maken, dit heeft hij pas vrijdagmiddag verteld (waarschijnlijk omdat hij dit keer niet wilde, dat iedereen zich ging bemoeien met zijn beslissing, wat vaker is gebeurd in het verleden) !!
Alleen mijn vriendin heeft sinds anderhalve week terug aangegeven een pauze te willen inlassen omdat ze erg in de war is. Ze wilt vooral even rust hebben, maar ik vind dat zo moeilijk om haar met rust te laten. Ik wil haar echt niet kwijt, ik wil er alles voor doen. We hebben nu een relatie van 3 en een half jaar. Hoe kan ik me aandacht bij haar weghalen? Ik probeer al zoveel mogelijk dingen met mijn vrienden te doen, maar het werkt gewoon niet. Ik mis haar zo ik wil haar zo graag terug. En op bijna al die punten die in je artikel stonden die ik niet moest doen, heb ik toch gedaan. Ik heb het gevoel dat het inderdaad alleen maar erger is geworden. Wat moet ik nu?! Reactie infoteur, 20-12-2012
Mijn vrouw is 15 jaar jonger dan ik en komt van buiten de EU. De eerste jaren van ons huwelijk heb ik (voor mijn gevoel) haar op weg geholpen ook omdat wij al snel twee kinderen kregen. Precies op het snijpunt van meer ruimte voor haar zelfstandigheid (kinderen naar school, meer tijd over) kiest zij blijkbaar voor een andere weg en dat is niet om samen een gezin te vormen. Hoe zie jij dat?
Welnu het gaat opzich redelijk met me. Mijn ex en ik zijn nog steeds 'collega's'. Maar er moet mij toch weer even iets van het hart. Ik heb een maand lang geen contact gehad met mijn ex (geen bezoekjes, etentjes, smsjes). Uiteindelijk heb ik haar een sms gestuurd met de vraag of ze zin had iets af te spreken. Ze hapte na mijn idee gretig toe. We hebben zelfs 5x heen en weer gesmst om tot een gezamelijke datum te komen (17 mei). De dag zelf was vertrouwd, na maanden van geen aanraking van haar kant nam ze mijn ineens in de arm. Vertelde ze honderduit over zeer intieme dingen (wat je m.i.) niet met een ex bespreekt. Na een middag weg hebben we samen gekookt en ging ze vlak naast me zitten op de bank, veel oogcontact etc. Gelijk die maandag erop weer samen wat ondernomen, ze had geen zin in cursus en wilde wat leuks doen met "iemand"… Toen ik na een lange stilte zei "winkelen?" hapte ze weer toe. Weer een gezellige avond, waar ze me ook nog thuis uitnodigde. Ik dacht dit is bijzonder. Uiteindelijk vroeg ik haar maandag j.l af ze iets wilde doen op donderdag j.l. nee zei ze ik heb al iets gepland (dit was echt zo). Ik gaf aan nog even met R te gaan winkelen die avond (maandag dus), mijn ex had eigenlijk cursus maar wilde toch ook graag mee. Ging uit eindelijk mee, pikte mij op. Samen even koffie gedronken. Ik moest nog naar boven en ineens komt mijn ex naar boven, of ik wat haarwax voor haar had, tuurlijk. Gaf ze ineens aan dat ze zich ongemakkelijk voelde boven… Ik vroeg haar waarom? Dat is toch allang voorbij? Dan voel je je toch overal in mijn huis ongemakkelijk en ga je toch ook niet intiem naast mij op de bank zitten of intieme dingen bespreken. Dat is ongemakkelijk lijkt mij, toch?
En ik raadt je echt niet aan om tegen je zin in seks te hebben met een man. Ik weet uit mijn coachingspraktijk dat mannen helemaal geen idee hebben wat ze doen. Maar wees niet bang om naar een manier te zoeken om seks voor jullie alletwee fantastisch te maken. Je kan er simpelweg niet mee wegkomen om dit niet te doen, omdat elke man het nodig heeft voor zijn gevoel van eigenwaarde in een relatie.

Hij was nog een soort van met haar toen hij tegen mij vertelde dat hij mij zo miste en diep voor me zou willen gaan en echt hoopt dat we weer bij elkaar komen. Maar het voelt naar mij toe alsof ik een soort 'reserve of garantie' ben, toen ik vroeg naar haar was hij er ook niet eerlijk over, pas toen hij merkte dat ik 'alles' wist vertelde hij dat hij met haar was geweest een periode.
Snap ik er op den duur helemaal niets meer van! Hij heeft gekregen wat hij wilde, dat het uit was, ik heb hem zijn zin gegeven en al, en nu doet meneertje nog moeilijk?! Het is alsof het niet nodig is ineens wat rekening te houden met mij… 3 weken geen enkel contact, en dan moet ik nog langer zitten wachten? Die drie weken waren een ware hel voor mij, en nu dat ik op het punt ben gekomen dat ik hem los wil laten, gaat ie zo beginnen doen?! Ik word er echt gewoon vreselijk ambetant en tuureluurs van!

Hi Aprilrain, ja ik had je al gewezen op het artikel over bindingsangst. Lees daar ook de antwoorden op reacties, want ongetwijfeld zul je er herkenning vinden. Met iemand die zo'n hechtingsstoornis heeft kun je niets beginnen, wel kun je het beschouwen als een storing in de normale ontwikkeling. Zo iemand heeft dan bijvoorbeeld nooit een relatie gehad, of alleen een lijstje met verbroken relaties. Ook zie je het bij individuen die het grootste stuk van hun leven bij hun moeder wonen en letterlijk bang zijn om met een vrouw (van buitenaf dus) enige omgang te hebben, laat staan een hele relatie met toekomstmogelijkheden! Hij wil je wel knuffelen en zoenen, maar weet verder niet wat hij ermee aan moet. Alles zal hem benauwen. In je nieuwe bericht kom je eigenlijk met nog meer bevestigingen van zijn onkunde. Zo is het natuurlijk fouter dan fout dat hij je uitnodigde voor een etentje omdat jullie zoveel maanden samen waren, maar dat jij jouw deel zelf moest betalen. Dat is toch geen kerel? ;). Je vond hem leuk omdat hij betrouwbaar was en oprecht. Maar lees je berichten nog eens terug. Zijn onbetrouwbaarheid spat er vanaf, en eerlijkheid is ver te zoeken met dat walgelijke besluit dat hij 'al veel eerder had genomen'. Alsof jouw belangen er totaal niet toe doen. Alsof je maar hebt te luisteren naar zijn grillen. Zijn moeder. Zijn angsten. Zijn getwijfel. Zijn onwil. Kap ermee en laat hem maar pruilen in zijn wiegje op de slaapkamer van zijn moeder ;). Groetjes van A.
Ik begon natuurlijk te denken dat ze me niet leuk genoeg vond, en dom dat ik ben, zei ik op het terras dat ik hiernaar vroeg omdat ik haar steeds leuker begon te vinden. Ze vond dat erg lief dat ik dat zei, en ze suggereerde dat ze mij ook wel erg leuk vindt. Ze vroeg ook aan mij hoe ik er over dacht; ik zei dat ik opzich geen vaste relatie nodig vind (maar ondertussen sta ik er wel voor open, voor elk soort contact eigenlijk wel), maar dat ik het wel zonde zou vinden als zij dit als tijdelijk beschouwde en uiteindelijk zou doodbloeden. Ze zei dat dat niet hoefde, als we maar niet te snel gingen. Naja ok, ze werd echter ongemakkelijk van het gesprek dus heb ik het onderwerp voor haar maar veranderd. Daarna heb ik haar netjes naar haar auto gebracht; ze moest de volgende dag werken en ik ook.
Ik houd mij ten eerste enorm aan de regel ''afstand'' houden. Donderdag j.l. hadden we een team uitje. Ik heb het idee dat mijn ex meer aan het spelen is. Ze zoekt meer contact als eerder. We hadden een BBQ en natuurlijk vroeg ze waar ik ging zitten en vervolgens ging ze naast mij zitten (iets wat eigenlijk al minder was geworden). Later ging ik bij andere collega''s zitten bij de terrashaard en hup even later schoof mijn ex weer naast me, terwijl er ruimte genoeg was. Ze zat bijna tegen me aan en vervolgens zaten we weer te kletsen over van alles. Ook raakte ze mijn haar weer aan. Ze vertelde dat ze een grote zak snoep voor me had gekocht als dank voor wat dingen. Deze zak was ze vergeten. Ik heb nu vanaf donderdag niks meer van haar gehoord, terwijl ze wel aan het werk was (ik was vrij). Ik snap dan niet dat ze die mega grote zak snoep niet even brengt? Want nu ben ik deze hele week afwezig ivm een reis. Had ze er soms op gehoopt dat ik haar uit zou nodigen om die zal snoep te brengen? Ik heb haar verder niet uitgenodigd. En nog steeds kan ze af en toe '' kattig'' tegen mij reageren, alsof ze iets af wil reageren. Nah ja, dat was het weer. Ik dacht ik meld het even :).
Ik heb die week erna nog een kaart gestuurd om der te bedanken voor de mooie tijd. Zij heeft toen gereageerd en gehuild. En toen hebben we nog even gebeld. De reden was/is voor mij moeilijk te begrijpen. Ze zegt zelf toen door de telefoon dat ze niet vast wil zitten, maar ook niet de sloerie uit wilt hangen, maar gewoon dit avontuur alleen aan wilt gaan, zonder verantwoording voor haar gevoel af te moeten leggen. Ik heb haar het beste gewenst en gezegd dat als er wat is ze altijd bij me aan mocht kloppen.
Ik merkte dat ik steeds meer gevoelens voor hem ging krijgen en dat ik hem gewoon niet meer kwijt wilde, maar ik wilde hem ook de ruimte geven omdat hij toch ook net uit een relatie kwam. Maar goed, bij mn ouders geweest en samen kerst gevierd kwam het er bij hem ineens uit. Hij vond me leuk en vond me helemaal top, ik durfde hier niet op in te gaan en heb dit dus de dag erna pas gedaan. Hij is niet meer langs gekomen en heeft mij alleen laten weten dat het te snel is gegaan en dat hij op dit moment te veel aan zijn hoofd heeft.

Een kleine 2 jaar geleden heb ik via een therapeut ontdekt dat mijn vriend autistisch is. Hij duld geen tegenspraak, tips of (kleine) wijzigingen in zijn denk- en doepatroon met als gevolg dat hij telkens weg liep van zodra hem iets werd voorgesteld dat ik bvb. anders zou doen. Dat mondde meestal uit in ruzies. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat hij niet om kan met wijzigingen en dat dit een soort korstsluiting geeft in zijn hersenen. Nu hij weg is is mijn euro gevallen en daar heb ik heel veel spijt van want hij is een geweldige man die ik nog steeds graag zie.
Ik ben helemaal niet iemand die me levensverhaal op internet gooit, maar ik ben nu wel aardig ten einde raad. Nu een jaar geleden heb ik mijn ex leren kennen, de vonk sloeg direct over, alleen zat ik nog in een relatie en hij ook. Beide hebben we dit stop gezet en zijn met elkaar door gegaan, na een maand woonde ik al bij hem in. Ik heb hier werk gezocht en gevonden (hij woont in Almelo, ik woonde in Friesland) alleen in deze tijd heb je de banen niet voor het uitkiezen, en kwam ik terecht in de schoonmaak, 5 dagen pw van 17:00 tot 20:00. Ik heb altijd gewerkt als receptioniste dus dit was een hele verandering. Ook kwam mijn vriend ongeveer om 16:00 thuis, hadden we een (meestal nog niet eens) uurtje samen en dan moest ik aan het werk, rest vd dag verveelde ik me, een compleet nieuwe stad waar ik niemand kende. Al vrij snel volgden er irritaties, om t feit dat ik niet op me plek was, me familie/vrienden miste, en financieel hadden we het niet erg breed, konden dus ook nooit echt dr op uit een weekendje ofzo. Na 6 maanden ben ik met ruzie terug naar Friesland gegaan met me spullen. Toch bleek er nog wel een hele duidelijke klik te zijn, en bleven we wel bij elkaar. Maar het werd dus wel een lange afstand relatie. Er is toen, bij mij om nog steeds onverklaarbare reden veel onzekerheid gekomen, het idee dat hij niet genoeg van me hield, al zei die dat honderd keer en liet hij dat ook wel voelen (achteraf zie ik het wel dus…) ik claimde hem, legde op alle slakken zout en was zo jaloers als wat. Om gek van te worden. En dit werd hij dus ook. Op een gegeven moment kwam ter sprake om hier in Friesland te gaan samenwonen, maar ik geloofde niet dat hij dat wou. (vraag niet waarom niet.) en bij alles wat hij zei dacht ik dat hij een excuus zocht om maar niet te hoeven samen wonen met me. En toen hij uiteindelijk besloot om (nog) niet te gaan samenwonen met me, was het ZIE JE WEL! terwijl hier had ik hem naar toe gedreven. We hebben toen een time out genomen, heb 3 weken niks gehoord en hem niet gezien, en hij was niet te bereiken. Toen we weer in contact kwamen en hij een weekendje bij me was, was het hele time out van de baan en waren we weer een setje, ik had beloofd dat ik niet meer zou claimen en zo onzeker zou zijn. Dit ging een week goed… Ik ben een lang weekend in Almelo bij hem geweest, wat over het algemeen heel fijn was. Toen ik woensdag weer terug ging naar huis had ik voor hem een briefje op bed gelegd waarbij ik hem bedankte voor het fijne weekend en dr in zette van hem te houden. Hier kreeg ik geen reactie op en het was compleet mis bij mij, zie je wel dat hij niet van me houd. Toen hij sorry schat zei, was het nog niet goed, want er was niks gezegd over dat hij het briefje lief vond ' zucht' Al met al is dit uitgelopen op ruzie, en heb ik het 'uitgemaakt' zowel via whatsapp als sms. (laf he) toen heb ik niks meer van hem gehoord. en stonden een paar dagen dr na mijn inboedel tegen me huisje aan vanuit Almelo. Ik was kapot. Maar er was nog steeds geen contact te krijgen, ik smste hem vaak, net als bellen. Geen reactie, tot ik een whatsappje stuurde over een vraag van mn computer. Om een lang verhaal kort te maken, hij heeft me toen gebeld, hebben samen via telefoon me computer gemaakt. Verder niet veel over ons gehad en ik was vrij neutraal (niet van binnen hoor) de volgende dag vroeg ik via whats app of hij nog toekomst zag, hij zei dat ik niet goed aan de telefoon had geluisterd waarin hij zei dat ik eerst moet veranderen en het zo niet trekt. Maar nee ik zag alleen het negatieve en vroeg of hij nog vrienden wou blijven dan, sindsdien ben ik geblockt op whatsapp. dat is nu 4 weken terug. Ik wou duidelijk weer te snel en heb (wederom) niet naar hem geluisterd/geloofde hem niet. Ik heb geprobeerd hem met rust te laten, wat niet zo goed ging. Maar het waren geen kwade smsjes, alleen lieve dat ik hem miste etc. waar ik geen reactie op kreeg. Later heeft me vriendin contact met hem gehad via whatsapp. Waarin die aangaf nog van me te houden maar blij is dat hij niet meer zo'n stresskonijn om zich heen heeft. Dat ik eerst moest veranderen. En toen me vriendin vroeg of hij nog toekomst zag zei die dat hangt van mij af (mij als in de zin van ik;)) Maar dat hij nu eerst even rust wou Dit deed me goed. Het was nog niet helemaal gesloten boek. Ik heb hem redelijk met rust gelaten omdat ik wist dattie dat wou. Tot het weekend, er was weer een probleem met me computer, ik sms hem. geen reactie. en dat schoot verkeerd. Heb hem uitgemaakt voor leugenaar dat hij niet van me houd en dat hij een ander heeft (al heeftie tegen me vriendin gezegd van niet) En toen kon hij wel reageren! Hij was blij dat ik hem liet beseffen waarom hij me terug naar Friesland heeft gestuurd. En dat hij zn eigen leven weer gaat opstarten, maar wel zonder mij. Toen ik hem terug smste offie dan helemaal niks meer voor mij voelt, me niet heeft gemist en alle toekomstdromen heeft laten varen die we samen hadden. kreeg ik een sms terug dat hij dat niet zegt, maar dat ik direct weer op de kast zit als hij niet direct reageert, dat ik dus na een maand nog geen steek ben veranderd. En dat hij nu helemaal met rust gelaten wil worden door me, niks meer met me te maken wil hebben. AUW! Ik weet donders goed dat ik aan mezelf moet werken, want ik maak hem ook knettere gek met me (onnodige) onzekerheid claimende jaloezie. En afstand is nu ook niet verkeerd. Maar. Help. Wat moet ik nu? Wat moet ik nu denken? En dit hele verhaal is nog maar een heel kort deel van hoe ik reageer op dingen. Ik ben niet makkelijk. Maar daar ga ik aan werken, maar wil hem niet kwijt. Reactie infoteur, 14-11-2012
Hier weer even een berichtje van mij (na 12-11). Ondank je wijze woorden in de vorige reactie kamp ik nog steeds enorm met een gevoel van hoop. Dit kan ik ook niet zomaar uitschakelen. Het gaat de laatste tijd dan ook iets anders dan voorheen. Ze heeft voor twee weken terug (als het goed is) de laatste rechtszaak gehad wat betreft de scheiding. We hebben die dag veel contact gehad, en ze is ook bij me op bezoek geweest omdat we dat allebei graag wilde. Vanaf dat moment betrekt ze me steeds meer in haar leven. Ze verteld me dingen over haar financiële situatie, over de gesprekken met haar psycholoog. Ze vertelde me dat het leek alsof ik zat te praten. Maar ook over haar ex en zijn acties, over de voortgang wat betreft sollicitaties die lopen. Ook vroeg ze me van de week of ik haar wilde helpen een fiets op te halen voor haar zoontje. Dat is voor iemand waarbij onafhankelijkheid en zelfstandigheid bovenaan staan heel wat lijkt mij. We hebben elke dag contact via whatsapp. Ook bellen we vaak met elkaar. Ik merk wel eens dat ze niet goed in haar vel zit, en dan bel ik haar. Daarna stuurt ze me dan ook dat ze het heel fijn vond dat ik even had gebeld. Onze gesprekken verlopen de laatste weken ook alleen maar gezellig en positief. Geen zwaar geladen gesprekken meer over gevoel. Als ze me weer eens zegt het lastig te vinden, draai ik het meestal vrij snel om tot weer een positief gesprek. Eergister was ik nog laat op whatsapp met een goede vriendin van me. Van te voren wel even met D gebeld, en ze ging op tijd naar bed. Om iets voor twaalf begon D weer te appen met me. Was gezellig en vol humor. Op een gegeven moment vroeg ze me met wie ik zo laat nog aan het appen was. Ik vertelde haar dat ik met J aan het appen was, omdat ze niet zo`n fijn weekend had gehad. Vanmorgen kreeg ik al meteen een appje of ik J nog een smile had kunnen bezorgen. Jaloezie? Kortom, de laatste tijd lijkt het alsof we wat dichter bij mekaar zijn gekomen. Maar toch ben ik waakzaam wanneer ik weer die dolk in mijn rug krijg. Misschien niet goed, maar we zien mekaar nu 1 keer in de week. Het is altijd gezellig. Ze slaapt erg slecht, behalve als ik bij haar ben geweest. De twee dagen daarna slaapt ze als een roos. Daarna begint het malen weer en krijgt ze weer geen nachtrust. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de hoop een beetje gevestigd heb op de gesprekken die gaan komen met de psycholoog. De hoop dat ze daardoor het verleden een plekje kan geven, en weer onbezonnen kan genieten. De hoop dat de angst en de twijfel (door het verleden) weg zal gaan. De hoop dat angst plaats gaat maken voor liefde. Ik weet niet of dat wel eerlijk zou zijn tegenover mezelf, maar goed. Zal ze zelf hoop hebben dat ze misschien hierdoor onder die steen uit durft te kruipen, en kan gaan genieten? Zou dat misschien de reden zijn dat ze me niet los kan en wil laten. Ik heb haar ooit gezegd dat ik op haar zou wachten. Tja, dat wilde ze natuurlijk niet, logisch. Maar nu, 8 weken later sta ik er nog steeds. De situatie is dus wel wat veranderd, maar weet ook heel goed dat het misschien wel aan een zijde draadje hangt. Astrid, je begrijpt hieruit wel dat ik gewoon ontzettend verliefd ben op D. en ik niet zomaar op wil geven. Ik kan heel stoer zeggen “het is goed zo, ik ga door met mijn leven” maar dat lukt me niet echt. Ik hoop nog steeds heel erg dat ze haar hartje gaat volgen. Hoop ook, … dat dit geen zinloze hoop zal zijn.
We zijn nu 2 jaar samen geweest waarbij ik het 2e jaar ontzettend verpest heb met mijn gedrag. Vorig jaar zomer ben ik mijn oma verloren waarmee ik enorm goede band had, mijn vader moest een zware operatie ondergaan en qua stress zat ik er helemaal doorheen. Mijn ex heeft me enorm goed gesteund, maar sinds die tijd ben ik in een diep dal geraakt. In december overleed en nog een familielid, en ik weet niet waar de laatste maanden gebleven zijn, maar er kwam absoluut niets meer uit m'n handen en uiteindelijk ben ik in een depressie beland waarbij ik het mijn ex echt onmogelijk gemaakt heb (ik ben te laks geweest om goed hulp te zoeken terwijl iedereen, en ook hij, me dit aanraadde).
Na jaar is het zover. Is ze weg bij me. Met zijn 2en hebben we het geweldig gehad echt waar. Bijna 3 jaar samen. We hebben ook een hoop stress gehad heel veel stress. Ik ging bijna failliet zij een miskraam. Depressie noem maar op. Van de zomer heb ik der naar der ouders gestuurd omdat daar haar psyg zat. Ze had er veel moeite mee. Ze kwam om het weekend maar zodra ze naar huis moest kregen we ruzie en ze kon dat niet handelen. Op een gegeven moment hebben we gezegd we moeten stoppen en afzonderlijk doorgaan we konden het beide niet. Ze werkt gek van mijn agressie. Sloeg haar nooit maar vloeken schelden. Letterlijk kanker op en tief op ga maar weg. Heb haar van diverse multimedia verwijderd om der later weer toe te voegen. Toen ik dat voor de 2 keer deed heb ik der gebroken. Kreeg een bericht een paar dagen later dat ze met fam en psyg had gesproken en dat ze ermee klaar was. Ze stopte. Ik vroeg 1 kans maar ze kon die niet geven. Van de week heeft ze der spullen opgehaald. Ik had wat foto's van ons en mijn honden klaargezet en gezegd neem maar mee als je het wilt. Ze zei nee ik heb genoeg foto's. Toen ik thuis kwam had ze het wel meegenomen. Van der familie begreep ik dat ze stuk was gegaan in het huis wat ze nog steeds thuis noemt. Ik ben radeloos en ga therapie in voor mijn agressie werd al een paar jaar geleden aangeraden. Maar ik wil haar terug. Haar vader zei werk aan jezelf wie weet wat er gebeurt. Wat kan ik doen om haar terug te krijgen? Ze zegt zelf heel veel moeite hebben en dat het nu gewoon zo moet. Als we verder zijn ze misschien wel contact opneemt.
8 maanden geleden hebben mijn (ex)vriendin en ik elkaar na 32 jaar weer ontmoet, we waren oude lagere school klasgenootjes. De vonk sprong al snel over en we waren beiden smoorverliefd op elkaar. Na een paar maanden liet zij met veel moeite toe om mij haar kinderen te ontmoeten, ze stelde het keer op keer uit. Gelukkig viel de ontmoeting mee en hebben de kinderen en ik een goede match. De reden voor afhouden was volgens haar dat de man uit een eerdere relatie geen goede band had met haar kinderen en één van haar kinderen diep ongelukkig was. Begrijpelijk dus dat ze het in eerste instantie even afhield. Maar na dit moment merkte ik dat de verliefdheid van haar kant minder werd, het voelde steeds meer als een relatie onder haar voorwaarden. Als ik daarvan wilde afwijken, kregen we veelal daar ‘gedoe’ om, met als gevolg onzekerheid bij mij en stress bij haar. Haar drang om veel tijd te (blijven) steken in haar sociale netwerk en minder in mij maakten mij alsmaar onzekerder, ook gevoed door een nadere burn-out n.a.v. werk. Het voelde voor mij alsof ze weinig empathie had voor mij, en zich terugtrok op momenten dat ik juist haar affectie nodig had. Het leek erop letterlijk en figuurlijk dat ze wegliep voor mijn gevoel en behoeftes. Dit maakte mij alsmaar onzekerder, omdat ik vaak niet wist of ik haar wel of niet zou zien. Daardoor ontwikkelde zich een vorm van verlatingsangst bij mij en ging ik steeds meer mijn best doen om te vechten voor onze toekomst. Zodra het serieuzer werd, of ik te dichtbij kwam, hield ze me af. Tot eergisteren toen ze de relatie nagenoeg verbrak omdat ze denkt dat ze niet in staat is om een (vaste) relatie aan te kunnen, ze er niet geschikt voor is. De afwijzing was enorm groot. Mijn inzet, het vechten voor de relatie heeft haar benauwd. Ze wil afstand, meer tijd voor vriendinnen, meer tijd voor zichzelf. Ze heeft me niets verweten, vindt me lief/goed voor haar en haar kinderen, misschien wel té. Dit bovenstaande artikel doet me vermoeden dat ze bindingsangst heeft en ik daardoor verlatingsangst heb ontwikkeld… ik hoop dat we er uitkomen, want we zijn volgens mij nog gek op elkaar…
Wanneer je je ex terug wilt en hij of zij heeft inmiddels al weer een nieuwe partner, raak dan niet in paniek. De kans is groot dat het gaat om een zogeheten 'rebound relatie'. Dit is een relatie die is gebaseerd op het invullen van een leegte. Een leegte die zo akelig was dat het moest worden opgevuld met een nieuwe vlam. Zulke relaties, vaak ontstaan binnen korte tijd na een echt grote liefde, houden doorgaans geen stand. Het is ook mogelijk dat zelfs na maanden of jaren zo'n relatie opbloeit, omdat het gevoel van liefde op zich wordt gemist. En als de 'one and only' niet voor handen is, dan maar een pseudo vriend of vriendinnetje, om het gemis op te heffen. Krijg je te horen dat je ex er met een nieuwe vandoor is en je krijgt hem/haar te spreken dan is een gelukwens de enig juiste uitspraak. Dit zal bij je ex tot grote verwarring leiden, omdat het in strijd is met de wens je ex terug te willen. En dat maakt je per direct weer aantrekkelijk. Want onthoud: Wat iemand niet kan krijgen, wordt mettertijd steeds aanlokkelijker.
Het is erg belangrijk om een goede afkoelperiode te nemen omdat je in deze periode ontzettend veel over jezelf leert. Hoe moeilijk en confronterend dit ook is. Dus verwijder/blokkeer haar op whatsapp. Schrijf haar telefoonnummer op een briefje en verwijderen die handel. Geef dit briefje aan je beste maat en zeg dat hij deze pas mag teruggeven over een maand.
Het spijt me als ik recht voor zijn raap ben, maar ik ben er gewoon zo gepassioneerd over. Ik ben nog steeds geschokt als ik eraan denk hoeveel mensen het gewoon helemaal mis hebben. Ik kan het gewoon niet bevatten dat ik zo veel aantrekkelijke, slimme vrouwen zie die gewoon dom zijn als het betrekking heeft op mannen. En geloof me, ik zie het continu gebeuren.
Op 16/5 speelt ze Bowling in de Bowling Stones te Wemmel voor de Special Olympics en aangezien ikzelf ook een beperking heb, kan ik naar daar gaan als toeschouwer. Als ze gedaan heeft met spelen of eventjes pauze heeft, dan wil ik een gesprek met haar, zonder de begeleiding en zonder haar moeder. Haar moeder komt pas de dag erna. Maar heb een verontschuldigingsmail gestuurd t.a.v. haar moeder dat ik dit deed in de beste bedoelingen en dat ik haar nooit wou stalken. De begeleiding ging het ook zo zeggen en hopelijk kunnen we elkaar eens spreken want zo verder leven wil ik absoluut niet.
×