Of het iets betekend weet ik niet, of het uberhaupt waar is? Toen het net uit was, was hij ook gaan daten met een meid, daar is het niks mee geworden, hij had haar zelfs over mij verteld :). En zij kregen veel ruzie om mij en dat was al gauw weer over, dus een duidelijk rebound. Kan een man meerdere rebounds hebben? Omdat hij niet kan zijn bij de vrouw die hij wilt dus steeds van de een naar de ander? Hij probeerde mij toen jaloers te maken met dingen die zij volgens hem voor hem had gedaan, dit bleek allemaal een leugen te zijn, zij heeft zelfs nooit geweten van zijn problemen/verleden. Hij vertelde mij ook dat ik de enige vrouw was/ben die zoveel van zijn situatie afweet.
Op 5 juli waren we wederom samen, mijn ex sloeg haar armen om mij heen om iets voor te doen wat mij niet lukte. M.i zeer intiem vooral omdat ik mijn gevoel niet onder stoelen of banken schuif. Ik heb haar die avond gezegd dat ik haar enorm dubbel vind in haar gedrag naar mij. We kregen woorden en nah ja het zelfde verhaal "er is niks en ik zie dingen". En gooide zij mij voor de voeten dat het contact met mij vanuit haar door schuldgevoel kwam, daarom kwam ze dus bij me! Niet om mij als Sonja, een mens. Nee uit schuldgevoel. Ik geloof dit dus niet. Was/ben dan ook erg terleurgesteld.

Er zijn me echter paar dingen opgevallen waarover ik me wel wat zorgen maak, namelijk dat ze in een week tijd ineens 5 mannelijke vrienden op Facebook heeft toegevoegd, allemaal tegen de late uren en sommige midden in de nacht. Ze zei echter dat er geen ander in het spel was, dus ja, ik geloof haar wel op het woord, maar dit vind ik toch wel wat vreemd, aangezien ze een nogal bescheiden persoonlijkheid heeft en best rustig is.

Ze heeft het al zo’n 3x uitgemaakt, maar elke x komt zij weer terug. Dan begint ze over ‘een koffie drinken’. Dan krijg ik te horen dat ze het gezellig vond. Daarna volgen een paar hele leuke dates in 2 of 3 weken en dan is het ‘bam’ weer een enorme terugtrekbeweging en duurt het weer 2 a 3 weken dat we elkaar niet zien … en dan wil ze weer koffie drinken want ze wil weten hoe het met me gaat en begint het weer van vooraf aan…
Goeiavond iedereen, Vorig jaar ben ik een aantal keren op deze site geweest. Mijn man had mij toen verlaten voor een ander, een impulsieve zet. Ondertussen is hij bijna 10 maanden terug en alles loop vlotjes. Ik wou via deze weg toch even iedereen een beetje steun geven en zeggen dat je niet mag opgeven. De tips die ik hier gekregen heb, hebben zeker geholpen. Jullie hebben t volgende mss al veel gehoord maar het klopt wel. Als iets voor je voorbestemd is, komt t terug. Zoniet, is hij of zij niet de ware. Zeker niet pushen, heel belangrijk. Vanaf t moment dat je hen loslaat, zijn ze daar. Iedereen veel sterkte en kop op. T komt sowieso goed, met of zonder ex. Reactie infoteur, 13-04-2012
De meeste vrienden van ons zeggen dat ik verder moet, dat er niets aan te doen is en dat het gaat zoals het gaat. Wat moet je nou doen als er maar een wilde scheiden en de ander niet? Wie zijn geluk is belangrijker? De ongelukkige die wilde vertrekken of de ongelukkige die alleen achter blijft? Ik heb het gevoel dat ze de stekker er veel te snel heeft uitgetrokken. Sommige mensen gaan vreemd en krijgen een tweede kans, waarom ik niet? Ik laat haar nu zoveel mogelijk met rust. Af en toe een whatsapp. In de tussentijd probeer ik op mezelf te focussen. Lekker veel sporten, proberen te genieten en werken aan mezelf. Zelfverzekerder worden, stoerder, mannelijker ofzo. Ik hoop dat ooit met de tijd, ik haar weer tegen zal komen en er misschien weer een vonk overspringt bij haar. Is dit een domme gedachte? Ze heeft zelf duidelijk aangegeven er "klaar" mee te zijn. Ik vraag me echter af in hoeverre de scheiding is geweest vanwege ons, of omdat ze ook niet lekker met haarzelf ligt (dit hoor ik vaker van haar omgeving). Ik weet dus dat ik verder moet. Maar wil dit niet. Ik wil niet opgeven (had ik dat maar niet eerder gedaan he, zullen jullie wel denken). Ergens denk ik namelijk dat ze stiekem ook wel eens spijt heeft, maar te trots is om dit ooit toe te geven. Het is gewoon zo zonde allemaal. Reactie infoteur, 11-12-2012
Ik snap goed dat je je hier moeilijk over voelt, het is ook geen gemakkelijke situatie. Ik denk dat het beste wat je kan doen is kijken naar wat het beste is voor jou, niet voor hem of voor je relatie. Als je besluit om toch nog een poging te wagen moet je hem sowieso niet een makkelijke tijd geven, hij moet zich maar gewoon bewijzen. Klinkt misschien wat ruw, maar zo kan hij tenminste wel bewijzen dat hij er voor gaat.
Klagen. Je kunt beter niet negatief zijn. Geloof het of niet, na een tijdje is het net alsof dezelfde slechte discoplaat steeds opnieuw afgespeeld wordt. Aan de andere kant, bind je niet aan een man die verwacht dat de relatie altijd rozengeur en maneschijn is, dat zal JOU namelijk ongelukkig maken. Wees authentiek, wees echt. Authenticiteit is heel erg aantrekkelijk.
Toen vroeg ik haar of ze me nog graag zag, ze zei me dat ze me nog graag ziet maar niet genoeg om nog een relatie te beginnen.. Ik zei dat ik haar terug wilde en zij zei dat ze me ook terug wilde, maar dat ze haar ex niet kon vergeten.. Toen een paar dagen nadien zag ik haar beste vriendin en ik vertelde men ex dat ik haar beste vriendin gezien had.. In eens was ze echt razend op mij en op haar vriendin, ze zei dat we nep vrienden waren en dat we een mes in haar rug staken.. Ze zei me: Haar zie je dan wel. Maar voor ik haar beste vriendin zag, vraagde ik aan men ex wanneer ik haar nog eens zou zien en ze zei de hele tijd dat ze het niet wist. Dus was het dan zo verkeerd dat ik haar beste vriendin gezien heb? We gewoon wat gepraat... Gelukkig is alles weer goed gekomen tussen haar en haar beste vriendin. Tussen ons is het nog niet echt wat het moet zijn... Ik wil haar echt terug, ik was gelukkig met haar, ik ga kapot zonder haar, als ik bij haar was stond even heel men wereld helemaal stil (goed bedoelt), zij kreeg me altijd aan het lachen, kortom ze was men liefje, men beste vriendin, men alles! Als ik problemen had kon ik altijd bij haar terecht en zij ook bij mij.. Men ouders, men zus en men vrienden zeggen dat ik haar moet vergeten, maar dat lukt me niet omdat ik daat ook niet wil.. Ze zeggen ook dat ze me niet verdient en dat er nog genoeg vissen in de zee zijn.. Maar zij begrijpen me blijkbaar niet.. Ik kan niet van het ene meisje naar het andere meisje gaan. Als ik echt van iemand hou, hou ik enkel en alleen van haar.. Ik zou echt alles doen om weer samen met haar te zijn..
Mijn ex heeft een week geleden onze relatie stop gezet. We waren 4,5 jaar samen, we hebben een grond gekocht, het plan voor ons huis was klaar en de bouwaanvraag is ondertussen ingediend. Verder zijn we al 2 jaar voor kinderen aan het proberen. We zijn een jaar geleden gestart met IUI maar ik heb reeds 2 miskramen gehad. Ondertussen is de aanvraag voor IVF opgestart. Enkele weken terug waren we op reis en heb ik ontdekt dat hij berichten stuurde met een andere vrouw. Hij gaf toe dat dit verkeerd was en beloofde me geen contact meer met haar te zoeken. Enkele weken later heeft hij terug berichten met haar gestuurd en ook afgesproken. Ik ben dit dan te weten gekomen en ben dan een paar dagen uit huis vertrokken. De eerste 2 dagen vroeg hij om terug te komen en opnieuw te beginnen. Ik wilde toen niet… Dag 3 ben ik naar hem gegaan en toen vertelde hij mij dat hij onze relatie op deze moment niet meer ziet zitten. Hij vindt dat er een sleur is in onze relatie en dat hij niet meer gelukkig is. Hij zegt dat hij met zichzelf in de knoop zit, dat het allemaal teveel werd, de bouw, de kinderen, … hij zag het al lang niet meer zitten maar deed dit om mij gelukkig te maken. Zo zegt hij… Hij zegt nu dat hij zich totaal niet goed in zijn vel voelt en op dit moment geen beslissing kan nemen om verder te gaan of niet… Ik begrijp er zelf totaal niks van! Hij zegt dat hij totaal geen ander heeft… Ik weet niet meer wat te geloven. We hebben het altijd zo goed gehad, nooit zijn er problemen geweest. Ik zou graag opnieuw beginnen met hem. Ik zie hem nog zo graag. Hij heeft gevraagd om hem even met rust te laten, soms lukt het mij maar soms ook niet. Ik weet totaal niet wat te doen nu… Ik kan me geen toekomst zonder hem inbeelden. Reactie infoteur, 04-07-2012
Sommige paren hebben veel gezamenlijke tijd nodig. Ze versturen elkaar voortdurend berichten, telefoneren regelmatig en zouden het liefste elke vrije minuut met elkaar doorbrengen. Anderen vinden het prettiger elkaar enkele avonden per week te zien. Hoewel de wens naar gezamenlijke tijd varieert per persoon en per koppel, zijn toch veel mannen bang om in een relatie gepusht te worden. Ze denken dat hun relatie zoveel tijd in zal nemen dat ze geen tijd meer zullen hebben voor de activiteiten die zij zelf leuk vinden.
Hoe moet ik hier aan beginnen. Het waren de laatste 2 maanden van de middelbare school en mijn beste vriend werd verliefd op een meisje die net bij ons op school kwam en we gingen samen op café regelmatig en dat meisje was erbij en mijn vriend en dat meisje pesten elkaar voor te spelen zal ik maar zeggen en ik deed altijd met haar mee tot op een moment dat ze me mee bij haar thuis vroeg. Ik dacht voor te babbelen maar het draaide anders uit. We waren intiem gegaan samen. Maar ik voelde niets voor haar maar zij wel voor mij. Toen is onze relatie begonnen, ik had geen gevoelens, na 2 weken was dat totaal
Een goed begin is het halve werk en met bovenstaande vraag begin het al fout. “Hoe krijg ik mijn ex terug”, is namelijk de meest verkeerde vraag om te stellen. Je gaat ook niet na je ontslag wegens niet voldoende functioneren, direct de volgende dag bij de zelfde werkgever solliciteren met op je CV: ”Ik ga het echt anders doen deze keer hoor! Ik beloof het”
Een andere reden is heel makkelijk: he is not That into you! Hij vindt je wel ok, maar niet leuk genoeg en je wordt nu gewoon even gebruikt om de gaatjes op te vullen. Dat merk je snel: hij bepaalt de momenten dat hij belt of je mailt, hij laat jou naar hem komen maar doet zelf geen moeite, hij geeft je nauwelijks een complimentje, hij gaat wel met je naar bed maar nodigt je nooit uit voor een drankje bij zijn vrienden… Vaak als een man niet zelf begint over ‘de relatie’, dan zal er geen zijn en als jij er over begint nog voor hij de kans kreeg, dan jaag je hem weg! Dus zorg ervoor dat je niet over een relatie begint. Laat die eer bij hem. Tenzij je al een tijd lang met hem aan het daten bent – bijvoorbeeld een jaar. Dan wordt het tijd om ernaar te vragen.
Toevallig heeft mijn vriend me 6 weken geleden ook in de steek gelaten, en wil me niet meer zien, alles gaat via een tussenpersoon, zelfs om de spullen weg te halen uit het huis, heel erg frustrerend is dit, en dat is de machteloosheid die dat maakt, je voelt of je leven langzaam is verdwenen terwijl we zelfs trouwplannen hadden, voor mij was het ook een donderslag bij heldere hemel, ben er nu nog overspannen van, veel succes met verwerken Riemie

's Avonds heb ik hem nog telefonisch gesproken om het e.e.a. toe te lichten betreft de omgangsregeling dat ik er voor mezelf uit was en grenzen ging stellen betreft omgang. We hadden de rest van de week nog contact via whatsapp, maar dat verliep moeizaam en later in de week op donderdag 1 november sprak ik hem op whatsapp en zette hij er een punt achter met als reden dat die bewuste zondag voor hem de druppel was hij had er geen vertrouwen in dat het goed zou blijven gaan met de omgangsregeling zoals ik hem nu heb aangegeven.
Misschien vraagt u zich af. Waarom maak je je hier nog zo druk om. Dat zijn jouw problemen toch niet meer. Klopt! Maar ja…ik hou nog steeds van haar, wil haar het liefst terug, en – last but not least- heb ik ook gewoon met haar te doen! Ik heb ook sterk het gevoel dat ze met haar zelf in de knoop zit. Ze zoekt iets…wat er (volgens mij) niet is! En telkens volgt dan weer de teleurstelling, maar ook de valse hoop dat het bij de volgende persoon dit keer allemaal wel gaat lukken.
Hi Hoopvol, ja. Je ex vindt zichzelf nogal belangrijk en denkt dat jij dat ook vindt. Hij krijgt immers een geheimzinnig berichtje en meent met volle overtuiging dat jij de enige bent die tot zoiets in staat is. Dat is nu altijd zo grappig aan sms- en belverkeer: mensen associeren 'anoniem' met exact diegene waar ze dag en nacht mee bezig zijn. En dat ben jij. In gedachten is hij dus voortdurend met jou bezig en daarmee verraadt hij enkel zichzelf. Heel frustrerend als je niet wordt geloofd, maar hij kan op dit moment niet anders dan zijn eigen hersenspinsels voor waar aan te zien. Triest! Op een dag zal hij wel beseffen dat hij hard bezig is een begerenswaardige vrouw ;) te verliezen. Vanaf dat punt krijg je een versterking van de hersenspinsels: hij zal zichzelf duizend maal inpeperen dat jij echt niet de juiste persoon voor hem bent. En ontkent daarmee dat hij eigenlijk gek op je is. Groetjes, A.
Als je niet nu al met andere mensen naar bed wilt, hoeft dit natuurlijk helemaal niet. Het gaat er vooral om dat je ex denkt dat je weer “op de markt” bent. Hierdoor zal hij of zij bang worden dat iemand anders er met je vandoor gaat, en zal jij in zijn of haar ogen waarschijnlijk weer een stuk aantrekkelijker zijn. Je moet als het ware het jagersinstinct van je ex aanwakkeren.
Juist dat ze nu een nieuwe vriend heeft zorgt er voor mij ook voor dat ik het hoofdstuk definitief af kan sluiten (soms dacht ik dan van ja ik wil ook nog niet definitief de deur dicht slaan zeg maar, wie weet draait ze bij na wat ervaringen; maar nu is het ok zij gaat een andere weg en het is goed zo) Ik zat te lang dat ik niet wist waar het heen zou gaan zeg maar, maar nu weet ik oke in ieder geval niet deze kant op, dat geeft mij op zich wel weer heel veel rust.
De waarheid is, je ex is waarschijnlijk in een rebound-relatie. En bijna alle rebound relaties eindigen eerder dan later. Het doet pijn, maar rebound relaties zijn een manier voor veel mensen om breuken te verwerken. Gelukkig voor jou is het een van de meest ineffectieve manieren om door te gaan in het leven. Dus, gewoon omdat ze in een rebound-relatie zijn, betekent niet dat ze je zullen vergeten en verder gaan. In feite betekent het gewoon het tegenovergestelde. Het betekent dat ze moeite hebben om verder te gaan en zo lang als ze in deze rebound-relatie zijn, kunnen ze niet verder werken met hun leven.
Hi Hoopvol, ja. Je ex vindt zichzelf nogal belangrijk en denkt dat jij dat ook vindt. Hij krijgt immers een geheimzinnig berichtje en meent met volle overtuiging dat jij de enige bent die tot zoiets in staat is. Dat is nu altijd zo grappig aan sms- en belverkeer: mensen associeren 'anoniem' met exact diegene waar ze dag en nacht mee bezig zijn. En dat ben jij. In gedachten is hij dus voortdurend met jou bezig en daarmee verraadt hij enkel zichzelf. Heel frustrerend als je niet wordt geloofd, maar hij kan op dit moment niet anders dan zijn eigen hersenspinsels voor waar aan te zien. Triest! Op een dag zal hij wel beseffen dat hij hard bezig is een begerenswaardige vrouw ;) te verliezen. Vanaf dat punt krijg je een versterking van de hersenspinsels: hij zal zichzelf duizend maal inpeperen dat jij echt niet de juiste persoon voor hem bent. En ontkent daarmee dat hij eigenlijk gek op je is. Groetjes, A.
Vanaf hier was het duidelijk gedaan en heb ik geen druk meer gezet op haar. We hebben beide afstand genomen van elkaars ouders en dan nog paar uurtjes met elkaar op de kamer gesproken. Dit was normaal en ging over wat er fout liep, over herinneringen, zaken die nu niet doorgingen (reis), wat doen we met foto’s etc. Bij het laatste gesprek, laatste keer dat ik haar zag (nu 3 weken op de dag bijna) is ze in mijn armen ingestort en wou ze opnieuw beginnen en me niet kwijt enzovoort. 3 dagen later stond haar besluit absoluut vast dat ze niet verder wou. Zeer verwarrend voor mij dus ook.
Wat betreft de vele vrienden die je via haar hebt leren kennen: ja, het kan betekenen dat je het contact met een behoorlijk gedeelte gaat verliezen. Tegelijkertijd, het is ook hoeveel je zelf blijft investeren in de vriendschappen. Doe je best en er zullen vast goede vriendschappen overblijven. Plus, je kunt wel degelijk nieuwe vrienden aantrekken.

Ik heb die week erna nog een kaart gestuurd om der te bedanken voor de mooie tijd. Zij heeft toen gereageerd en gehuild. En toen hebben we nog even gebeld. De reden was/is voor mij moeilijk te begrijpen. Ze zegt zelf toen door de telefoon dat ze niet vast wil zitten, maar ook niet de sloerie uit wilt hangen, maar gewoon dit avontuur alleen aan wilt gaan, zonder verantwoording voor haar gevoel af te moeten leggen. Ik heb haar het beste gewenst en gezegd dat als er wat is ze altijd bij me aan mocht kloppen.


Contact met hem opzoeken of op hem reageren, wanneer hij contact opzoekt, is net als een drupje alcohol proeven wanneer je alcoholist bent. Je vervalt weer in oude patronen, omdat het vertrouwd aanvoelt. En hij zal de allerliefste versie van hemzelf zijn, puur om jou weer op het punt te krijgen dat je hem terugneemt. Hij wacht op dat moment van zwakte. Gun het hem niet.
Goed beschreven dit levensgebied, ik denk hier zelf al jaren over na, wat mij opvalt is : je leest zoveel over liefde en relaties, maar waar ik bijna niets over lees is, waarom vinden we het allemaal normaal om relaties aante gaan, huwelijken, omdat het al heel lang normaal is ?we leven in veranderende tijden, en ik geloof niet in het voortduren van dit soort relaties, natuurlijk hebben we elkaar nodig, om te leven en te leren, maar de individualisering gaat door, ook het leren leven met liefde in onszelf, en – – – we hebben elkaar niet meer nodig, zoals het altijd geweest is, mannen, vrouwen kunnen zelfstandig leven, financieel en practisch, met liefde voor zichzelf, anderen en het leven.

Hallo allemaal Mijn naam is Jane en ben 21 jaar.. Ik heb nu een tijd een relatie gehad met een bl. jongen in de begin wist ik niet dat hij bl. hij heeft niet alleen bl maar ook Add ik wist niet wat dit allemaal inhield vaak merkte ik dat hij positief was over het leven en mij heel veel heeft geleerd , hij is 19 maar heel volwassen voor zen leeftijd. Met de dag begon ik dus te merken dat hij last had van stemmingswisselingen de ene moment was hy heeel rustig en stil , en de ander moment heel grappig druk en leuk. Grappigste was we dachten precies hetzelfde over alles we hebben heel veel gemeen.
Door met allerlei cadeautjes aan te komen, kan je ex het idee krijgen dat je zijn of haar liefde terug probeert te kopen. Je doet het lijken alsof liefde gewoon een soort transactie is. Je beledigt je ex door aan te nemen dat hij of zij zomaar op iemand verliefd zou worden, enkel en alleen vanwege een paar cadeaus. Bovendien komt dit heel wanhopig over.

Elke extreme reactie in het begin moet bestudeerd worden. Doe even een stap terug en zet alles op een rijtje. Hoe smakelijk het er ook uit mag zien, als hij iemand is waar tot je je aangetrokken voelt, ben je blind. Een verstandige persoon neemt een stapje terug, kijkt ernaar en denkt: “Dit komt ergens anders vandaan en ik moet uitzoeken wat dat is voor ik me erop stort”.
Ben enorm wanhopig en gebroken. Hoop dat u een hulpvol advies voor me heeft. Ik heb een jaar een relatie gehad, wat eigenlijk al vrij stroef is gegaan mede door de cultuur waar hij en ik uit komen (snel trouwen enz) en ook nog eens dat wij op een afstand van 3 uur met de auto van elkaar wonen. Ik NL hij België. Na dat jaar zijn we uit elkaar gegaan door meerdere redenen, En zijn gevoel is als maar zwakker geworden voor mij, en nu 3 jaar later dan ook verdwenen zoals hij zegt. Daarintegen, wilt hij wel hele goede vrienden blijven, . Hebben wij dan ook haast dagelijks contact en spreken wij zelfs 1 keer in de zoveel tijd met elkaar af. Als we dan afspreken zijn we ook intiem. Niet alleen maar, maar het komt er wel van. Nu weet hij heel goed dat ik van hem hou (nog steeds) omdat ik dat heel erg vaak gezegd heb en ook heb laten zien. Maar hij blijft vol houden dat het niks meer kan worden omdat zijn gevoelens voor mij verdwenen zijn, in die zin als partner. Zijn gevoelens zijn volgens hem dan ook alleen maar vriendschappelijk. Dit komt bij mij erg onbegrijpelijk over.
Dag Niels, ik heb 3 maanden een hele intensieve relatie gehad en was ontzettend verliefd. Hij deed ook echt moeite voor mij. Omdat hij nog thuis woonde, af en toe de auto moest delen had ik daar wel moeite mee en heb dit ook uitgesproken. Hij was namelijk ieder weekend bij mij en kon niet in zijn omgeving zijn. Daarnaast deed hij in juni ook mee aan de ramadan en hij zei dag hij mij hierdoor weinig kon zien. Ook daar had ik moeite mee. Dit heb ik uitgesproken en ik heb ook op een kattige manier een afspraak afgezegd omdat ik geen zin had om te wachten tot hij eindelijk een keer tijd had tijdens de ramadan voor mij. Dit is allemaal verkeerd gevallen en hij heeft terecht onze relatie beëindigd. Een maand later heeft hij ook een ander. Ik wil hem terug omdat het alleen super goed voelde. Kan ik als het respect is aangetast bij een man en hij inmiddels een ander heeft nog een poging doen om hem terug te krijgen. Ik weet dat hij ook echt gek was op mij. De aantrekkingskracht was enorm. Maar mijn gedrag heeft hem weggeduwd. Ik heb overigens ook sorry gezegd maar dat is allemaal te laat. Ik krijg graag advies!
daar zit je dan met je mond vol tanden. we zijn nu 2 weken verder en ben nog steeds van de kaart. ben ook tijdelijk vertrokken uit me woonplaats, want dat ze 500 meter verderop wonen maakt het ook niet bepaald makkelijk. en ik betrapte me er zelf alweer op, dat ik wou gaan kijken. heb 5 dagen geleden nog een sms gestuurd, maar daar heb ik geen antwoord op gekregen.
Hi Sonja, je hebt daar dus met Pasen gezien en jullie waren een soort 'getrouwd stel'. Welnu, je hebt haar dus al, zou ik zo zeggen. Er valt in deze geen ex meer terug te krijgen, of zie ik dat verkeerd? Dat ze geen intimiteiten wil of niet met jou officieel als stel gezien wil worden, zijn eigenlijk twee andere verhalen. Als je niet met een partner wilt zijn die hier een probleem mee heeft, moet je de discussie openen en/of je biezen pakken. Kun je, of durf je niet goed over haar persoonlijke problematiek aangaande relaties te praten, dan zit er iets groots tussen jullie in, wat de beste therapeut nog niet weg kan krijgen. Stap je op, dan kun je de boel afsluiten en later een andere partner hebben die geen issues heeft. Waarschijnlijk is dat veel gemakkelijker en prettiger voor je. Want jouw welzijn moet toch meetellen! Cijfer jezelf dus niet weg in die oneindige hoop, tenzij je de communicatie hierover drastisch hebt kunnen openbreken. Vooralsnog zit dat er niet in als je ex zich laat beinvloeden door een therapeut die haar merkwaardige opdrachtjes meegeeft. Groetjes, A.
nadat me ex haar nieuwe huis had ingenomen. kreeg ik alweer smsjes, of ik zin had om het huis te bekijken, dat die kleine meid me graag wou zien. of ik mee kwam eten etc etc. nou voelde ik me erg eenzaam in die tijd. dus ging er natuurlijk op in. zo ging het eigenlijk 2 jaar door. we waren ook weer intiem. bleef daar vaak slapen, we deden ook veel dingen samen met ze 3en. wat natuurlijk erg fijn voelden.vierden kerst samen, oud en nieuw. we waren echt een gezin weer aan het worden.(naar mijn gevoel). ondertussen wist ik met haar gedrag om te gaan, want ondanks dat we niet samenwonen, als ik ook maar even niet reageerden op een telefoontje of een sms. draaide mevrouw alweer door. maar dat nam ik voor lief, omdat de ruzies het niet waard waren en de tijd samen veel gezelliger was.
Ik wil graag wat vragen. Het is meer dan 1 jaar uit met mijn vriend, maar het is niet uitgegaan op een manier wat vaak voorkomt, maar onze geval is is net iets anders. Mijn vriend werd uitgehuwelijkt vorig jaar. Hij kon geen niet tegenop zijn ouders, dus hij had ja gezegd. Toen ik te horen kreeg dat hij binnenkort trouwen was ik gewoon kapot en vroeg het hem. Hij zei dat het inderdaad zo was, maar dat hij wel verder met mij wilt na het huwelijk. Maar ik ging eerst mee akkoord, maar daarna een week later had ik hem verteld dat ik het niet kan en dat het mij spijt. Klaar. Toen was hij nog niet getrouwd en dit was in mei gebeurd. En hij ging in september trouwen. Nu leeft hij gelukkig, ten minste zo blijkt uit zijn foto's op facebook enzo. Ja, inderdaad, ik stalk hem nog steeds. Het is niet echt stalken, maar ik zoek steeds een bevestiging of hij gelukkig is. Maar ik ben niet gelukkig. Momenteel heb ik al een relatie, maar het voelt niet hetzelfde als met mijn ex-vriend. Dus ik dacht, ik stuur hem een sms en kijken of hij nog steeds van mij houdt en met mij wilt afspreken. Hij heeft namelijk zelf die optie gegeven om verder te gaan na het huwelijk. Maar ik heb toen nee gezegd. Ik had dus een sms gestuurd maandag, maar nog steeds niks ontvangen. Ik zat te denken om morgen nog een sms te sturen. Is dit een goed idee? Of ben ik helemaal verkeerd bezig? Stuurt hij wel iets als ik een tweede sms stuur en wat kan ik in die sms zetten? Het zou fijn zijn als jullie mij hierbij kunnen helpen.
Beste Charissa, Soms zie je bij iemand met bindingsangst een relatie met een persoon die last heeft met verlatingsangst. Zo kunnen de patronen elkaar in stand houden. Dat lijkt heel tegenstrijding , maar voor beide partijen is het van belang dat ze de liefde voor zichzelf gaan vinden, terwijl je ook in relatie blijft met de ander. Hrt grt Albert Sonnevelt
De situatie is nog niet veel veranderd. We sturen wel iedere dag naar elkaar over de gewone dingen. Heb hem vorige week nog opgezocht omdat hij ziek was. Hij zei zelf hier deugd van te hebben, maar toch komt het er terug op neer dat hij momenteel echt geen relatie meer wilt. Ik weet waarom ik er niet over raak, ik wil het gewoon niet accepteren. Toen ik bij hem was dacht ik niet over de hele situatie, gewoon aan het moment zelf. Hij deed me ook weer lachen maar ja..
Denk niet dat mannen vaker vreemdgaan dan vrouwen. Mannen staan bekend als vreemdgangers. Denk maar aan alle schandalen met beroemdheden die er een tweede vriendinnetje op na hielden. Echter, zowel mannen als vrouwen kunnen vreemdgaan. Daarbij is het meestal zo dat vrouwen op zoek gaan naar een emotionele connectie met een ander, terwijl mannen puur voor het lichamelijke gaan. Ga er niet automatisch van uit dat jouw vriend vreemd gaat, omdat hij nou eenmaal een man is. Als hij dat wel doet, is hij waarschijnlijk op zoek naar een connectie buiten jullie relatie. [7]
En nota bene heb ik hem nog verteld ook dat mijn vader ooit met gierende banden de oprit afreed en die heb ik vervolgens nooit meer teruggezien (zelfmoord), dus of hij er aub rekening mee wilde houden dat ik daar enorm veel schrik voor heb en als het even kan niet op die manier in de steek gelaten wordt. Nou ja… dat kan en mag ik blijkbaar niet verwachten?
Je raadt het al; ze begon te twijfelen… Over of ze dit wel wilde/kon, of ze haar leventje wel wilde delen, of ze haar zoontje wel kon ‘loslaten’ richting mij, of ze mijn geluk niet in de weg zou staan (ik had immers nooit gedacht een relatie met iemand met een kind te krijgen), dat ik beter kon krijgen, of ze niet eeuwig vrijgezel wilde blijven, of ze op termijn niet een lat-relatie wilde hebben etc. Ze draaide in alles ineens 180 graden!
Ik heb toen weer bij mijn ouders geslapen, en vrijdag ben ik teruggekomen om te praten, maar het had volgens hem geen zin meer. Ik heb toen nog 1 nacht alleen in mijn eigen huis geslapen en hij bij zijn ouders. Op zaterdag kwam hij thuis en had ik al wat spullen gepakt. Hij heeft mij vervolgens naar een vriendin gebracht. Nu heb ik al bijna 2 dagen totaal geen contact meer gehad. Hij wil de tijd hebben om het te verwerken. Maar wij hebben wel zoveel samen opgebouwd en we hebben zoveel spullen samen en onze rekening is een gezamenlijke rekening. Het is heel erg moeilijk voor mij om dit te accepteren, omdat ik het niet wil en ook niet kan.

Ik ben ten einde raad! Ik heb bijna 3 jaar met mijn vriendin in een relatie gezeten. Hierin hebben wij niet heel veel problemen gehad, en zijn wij ook samen gaan wonen. Dit hebben wij altijd met plezier gedaan en wij waren ook echt gelukkig. Nu kreeg ik in december een mogelijkheid om een hogere functie te krijgen op het werk (wij waren ook collega’s) maar hiervoor moest ik ploegendiensten draaien.
Het is een bekend gegeven wat je beschrijft. Confronteer je een moederskindje en/of bindingsangstige met zijn fratsen, dan krijg je de hardnekkige 'nee, ik wil niet'- stand, het gedraai, en zelfs pogingen om de schuld in jouw schoenen te schuiven! Natuurlijk wilde je argumenten horen, en natuurlijk kreeg je die niet. Om de eenvoudige reden dat die er helemaal niet zijn. Tot overmaat van ellende moest hij wederom een 'nachtje slapen' over enorm basale dingen. Zijn gebrek aan empathie en gevoel voor jou (en in het algemeen) deed hem steenkoud weglopen. Enig respect voor een vrouw (DE vrouw!) zat er verder ook al niet bij, want je moest nog oppassen of je werd meedogenloos overreden. Een zeer tragisch einde van iets dat bij voorbaat al tot mislukken gedoemd was. En dat ligt absoluut niet aan jou. Veel sterkte. En onthoud een ding heel goed: Niet jij verloor, maar HIJ. En als hij na vele jaren eindelijk bij zijn mammie weg is, zal hij, heeel misschien… beseffen welke kansen hij lukraak weggegooid heeft. Toi toi meid!
Via een gezamenlijke vriendin weet ik dat het niet zo al te goed met hem gaat…Hij praat zelden over mij, maar heeft haar wel toegegeven dat hij veel gevoelens voor mij had, maar dat hij zijn vertrouwen in mij kwijt is…. Het feit dat hij geen enkele reactie geeft, maakt mij enerzijds verdrietig, anderzijds kwaad… Ik heb nu reeds enkele dagen niets meer laten weten, maar de drang om hem op te zoeken om nogmaals een poging te doen met hem te praten is groot! Toch probeer ik dit niet te doen… Ik probeer hem tijd en ruimte te geven, ook al heb ik het hier zeer moeilijk mee… Ik heb het gevoel dat ik het nooit zal kunnen loslaten als hij me kans niet geeft dit uit te praten…. Ik blijf mij afvragen hoe iemand zo kan omslaan in een relatie, terwijl er zoveel gevoelens van beide kanten waren… Waarom kan hij dit negeren?… Waarom kan ik dit niet?… Zoveel vragen…
ik heb sinds een week een vriendin en ze wil het al weer uitmaken met mij. Ze zegt dat ze iemand heeft leren kennen en dat ze zich zeer goed voelt bij hem. Ze twijfelde eerst om het uit te maken, maar ik denk dat ik haar daarna te veel probeerde te overtuigen om het niet te doen. Want daarna was ze bijna zeker dat ze het ging doen. Ik vroeg of ik nog een kans had. En toen zei ze later misschien. Ik heb toen gezegd dat ze moest kiezen en als ze de ander zou kiezen dat ze mij kwijt was en dat ik nu met haar wil en niet later. Kan ik nog iets doen want ik ben zoooo verliefd op haar en wil haar egt niet kwijt. We zijn nu ongeveer 2 weken later en ze heeft al 2 keer contact met me gezocht via facebook. Ze zij hi en vroeg of alles goed was, ik zei alles goed enzo en toen ging ze weer offline. Wil dit nu iets zeggen of niet. Wat kan ik nog meer doen, want ik mis haar zo ontzettend. Help mij alstublieft :’s.
Onze gevoelens waren heel close en regelmatig ging ik haar bezoeken en natuurlijk elkaar omarmen en liefdeskusjes geven. Twee weken geleden had ik haar nog bezocht op een zondag. Op maandag kreeg ik plotseling een mail van de begeleiding dat het over was tussen ons. Blijkbaar hadden ze iets tegen ons. Enkele dagen erna belde ik haar op, en ze zei me dan:"ik moest verplicht het uitmaken tussen ons, ik werd gedwongen". Dan vroeg ik:"waarom hebben ze je gedwongen?". Ze zei dan:"het is haar moeder die nog steeds tegen onze relatie is en alles probeert om haar dochter in een ongeluk te laten lopen". Ik zei dan:"we zullen in het geniep afspreken dan zonder dat er iemand iets van weet.". De dag zelf wou ik naar daar gaan, naar Aalst en kreeg ineens een sms "Nooit meer. Niet meer contacteren.". Blijkbaar had haar moeder te weten gekomen dat ze mij ging zien die dag en heeft ze via Katrien's gsm (de dochter heet Katrien) een sms verstuurd dat ik haar nooit meer mocht zien.
Ik ben verhuisd en we mailen en app-en nu veel. Ik zie dat hij kapot is en veel verdriet heeft. Maar ook dat hij zwelgt in zelfmedelijden en erg met zichzelf bezig is. Ik word dus emotioneel heen en weer geslingerd. Ik wil hem niet kwijt en ik heb het gevoel hij mij ook niet, maar van de andere kant voel ik me zo gekwetst nu en begrijp ik hem niet.
Hi Marcel, een 'relatie' op 16-17 jarige leeftijd is zelden van lange duur. De kans dat het zelfs de liefde van je leven is, is nagenoeg nul. Dit omdat jullie allebei nog vele veranderingen zullen ondergaan en nog vele andere mensen zullen ontmoeten. Het is erg jammer dat de aanvankelijke vriendschap met dit relatiegedoe een deuk heeft gekregen, want zolang het vriendschap was, ging het prima tussen jullie. Respecteer nu haar keus, want de intuitie van een vrouw is zelden verkeerd ;). Vraag jezelf tevens af waarom je niet gewoon een vriendschap met haar kunt onderhouden. Waarom het zo nodig een 'relatie' moet zijn. Je hebt daar immers nog je hele leven de tijd voor, ook met je vriendin. Groetjes, A.

Nu is het zo dat hij optrek met mense die zelf allemaal niet echt geslaagd zijn in een relatie en waarvan onderandere zijn beste vriend dochtertje is geplaatst andere vrienden hebben geen relatie en wonen thuis.. dus niet de mensen die het bessef hebben in mijn ogen wat een relatie inhoud .. ben zo heel ban dat dit invloed ga hebben op hem en zijn denk wijze..


Thuis heb ik haar een handgeschreven brief gestuurd waarin ik uitlegde waarom ik zo van haar houd, waarom ik verliefd op haar ben geworden en ook dat ik weet dat ik fout heb gehandeld door haar te pushen en haar niet de tijd heb gegeven waar ze wel om had gevraagd en dat mijn wens om haar terug bij mij te hebben op/tot dat moment belangrijker voor mij was dan haar wens om even met rust gelaten te worden zodat ze kon nadenken. En nogmaals dat we het contact beter konden verbreken tot we beide ons draai hadden gevonden.
Hoe adviseer je me om het aan te pakken? Ik stel me nu harder op als ze wil afspreken (’s avonds of in het weekend, mr niet ff koffie tussendoor). Ik ben zelf ook mega-druk met werk en sociale dingen, en begrijp niet waarom zij zo ‘bang’ is (ik vermoed dat ze bang is voor een relatie, wnt ze wil nog zoveel doen … ik zie dat echter niet als probleem!).
“Hij was precies mijn type. Zowel intellectueel als qua humor hadden we een geweldige klik. Hij hield van cabaretjes, comedy films en rockmuziek. Daarnaast voelde ik ook op seksueel gebied een sterke aantrekkingskracht tussen ons. Dit is iets wat ik nog nooit bij een man gevoeld heb. Dat het op alle vlakken goed zit, betekent volgens mij echt iets.”

Zaterdagavond kreeg ik toch een whatsapje van hem, maar dat was eigenlijk voor zijn vader bedoeld. En geloof dat ook, maar nu moest hij wel vragen hoe het met mij ging. We hebben toen ook nog telefonisch contact gehad, maar ik zag de bui al hangen. Ik heb die nacht bijna niet geslapen en de volgende ochtend ben ik toch maar naar huis gegaan. Ik kon niet wachten tot maandag.

Ik had hem ook gebeld (omdat hij het geld niet had gestort en niet reageerde op een sms van mij), alleen heeft hij niet opgenomen, nou weet ik niet of dat bewust was, kreeg later wel een sms van hem (dat hij het dus persoonlijk wilt geven). Tijdens het bellen wilde ik eigenlijk al gelijk ophangen, durfde opeens niet meer, heb hem dan ook al enige tijd niet meer gesproken, ik voelde mijn hart in mijn keel bonken en ben blij dat hij niet heeft opgenomen. Heel raar dit gevoel!


Ik zoek help in een zeer bizarre situatie waar ik geen idee heb wat ik juist moet doen. ik heb al verschillende artikels gelezen over het terugwinnen van een exvriendin. De situatie is als volgt. Ik zit nog in de eerste fase van de ‘break-up’. Wij waren 6 jaar samen en 2 maand geleden hadden we een gesprek dat zij wou om te zeggen dat het niet meer ging. De relatie was saai, we deden niets samen en daardoor waren haar gevoelens minder. Ze ziet me nog graag maar ze heeft niet meer de juist gevoelens zegt ze. na veel praten bleek dat zij terug was beginnen praten met haar ex en dat ze misschien gevoelens terug had voor hem. wij zijn dan even apart geweest en ze heeft dan toch voor mij gekozen enkele weken later hetzelfde verhaal en bleek dat ze totaal nog niet gestopt was met praten met haar ex. voor de 2e keer had ze weer voor mij gekozen en had ze al het contact met haar ex gebroken.
Ik doe het ook zeker kalm aan, want ik verneem dat ik er toch wat afstand van neem. Ik begin te twijfelen af en toe. Weet je ik heb toch nog steeds sterk het idee dat mijn ex "jaloers" is als ik omgang heb met mijn maatje R (u weet wel). Ik probeer haar eigenlijk steeds meer jaloers te krijgen. Gisteravond bv hadden we van een collega een feestje. Mijn huidige ex is dan anders tegen mij als dat we met z'n tweeën zijn. Vooral als R erbij is. Mijn ex zoekt R vaker op en als ik dan in beeld verschijn ok, maar ga ik "aan de haal met R" en ik mijn huidige ex geen aandacht geef, doet ze wat geïrriteerd lijkt het, oppervlakkig zeg maar. Snapt u wat ik bedoel? Leuk voorbeeld: R moest op het feestje even bellen. Mijn ex en ik bleven bij elkaar staan, we zeiden weinig. Ik liep uiteindelijk R achterna en ging daar even staan. Mijn ex bleef alleen achter en liep wat op en neer en bekeek ons van afstand, niet echt 'vrolijk', matjes zeg maar. Typisch toch? Dus ok ik weet niet wat het is, maar het is wel zo dacht ik dat mocht daar toch iets zijn, mijn ex dan niet bij mij langs komt zoals ze wel doet (gisteren kwam ze mij ook weer ophalen). Ook toen had ze een vreemde opmerking "ga je bij mij in de auto?" Ik zei ja moet ik lopen anders? We moeten R ja nog oppikken! Wat is dit?
Dit zou bij mij een gevoel van teleurstelling of afwijzing kunnen veroorzaken, dat doet het niet. Het doet pijn. Pijn, omdat ik als ‘buitenstaander’ weet dat zij 20 jaar oorlog heeft gehad. Ze is nu uit de oorlog, nu moet de oorlog nog uit haar vandaan. Of dit gevecht tegen deze oorlog nu stopt, met een paar jaar stopt, of de rest van ons leven zal gaan duren, dat maakt me niet uit. Zij houdt van mij, ik hou van haar, ik geef om de kinderen of ze “onze” kinderen zijn.
Hoi, ik heb een relatie van 2 jaar, we zijn 5 maand getrouwd, maar toen ik 6 weken geleden thuis kwam was mijn vrouw vertrokken met de noorder zon. de week voor ze vertrokken was zijn we op restaurant met andere mensen gaan eten, en er kwam een gesprek aan tafel over liegen en bedriegen in een relatie, in mijn 1st huwelijk heeft men ex mij altijd bedrogen en me voor jaren in de schulden gezet, waar ik niets vanaf wist toen, dus ik antwoord in het gesprek van als er ooit nog 1 vrouw mij zo zou flikken die maal ik kapot denk, gewoon onder mensen en niet tegen mijn vrouw. een paar dagen later kwam mijn zoon thuis van school en men vrouw was met haar kinderen vertrokken naar haar moeder, dit is nu 6 weken geleden. ze zegt dat ik haar bedreigde en dat ze wil scheiden. verder wil ze totaal geen contact met me, ik heb de eerste weken het proberen te forceren om contact te leggen, omdat ik eigelijk niet weet wat eraan de hand is en dat ze met alle papieren weg was zodat ik van niets wist wat er allemaal betaald moest worden en noem maar op, tot op heden wil ze nog steeds geen contact, gisteren had een vriendin met haar gebeld, om te vragen hoe het was en ze gaf als antwoord ik wil er niet over praten, hij heeft me het leven zuur gemaakt en wil verder met mijn leven maar zonder, hem, mijn vraag is nu hoe ik het vertrouwen van men vrouw zou kunnen terug winnen, want eigelijk hebben we nooit 1 woord ruzie gehad als koppel, soms wel meningsverschillen ivm de kinderen. valt dit nog te redden met de tijd
Bedankt voor de reactie. Het is fijn om eens een andere mening te horen en zo had ik er nog niet over nagedacht. Ondertussen heb ik van hem nog twee smsjes gehad om te vragen of het een beetje gaat. Ik heb op geen van beide geantwoord. Zou ik dit wel moeten doen? Ik weet niet of het de angst is om een definitief antwoord te krijgen of gewoon koppigheid is dat mij tegenhoudt. Veel van mijn vriendinnen zeggen wel dat ik ook best niet zou antwoorden.
Klopt onze vakantie was al geboekt en dit kost veels te veel geld om te annuleren. En inderdaad dit is ook de reden van waar wij nu staan en zolang dat wantrouwig blijft, zal t weer mis gaan. Daarom wil ik nu aan mezelf werken en hopelijk zal hij zien dat ik volwassen kan zijn. Maar wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat ik het gevoel van vertrouwen weer bij hem kan opwekken? Ik wil dat hij een fijn gevoel bij me heeft en weer in me wilt geloven. Voor nu zal voorlopig mijn afstand van hem houden en hem de ruimte geven.
Dan wast gedaandoor mijn BFF zij vond hem lastig en irritant en heeft hem bij mij weg gepest envoor hem wast ook moeilijk zijn beste vriend ging naar een ander school ja en dan wast gedaan we hebben elkaar dan nog een keer gesproken ik vond het erg daarna hebben we elkaar genigeerd maar op een dag in het zesde hadden we sport dag met heel de school en we werden in groepjes gestoken en hij zat bij mij int groepje leuk ik dacht dit is de kans maar nee .En nu zit ik int eerste middelbaar en na hem hb ik nooit meer een lief gehad en ik denk nog altijd aan hem die mij liet lachen als ik gevallen ben en zo
Als jullie al een paar maanden aan het daten zijn, is dit absoluut geen rare vraag, maar bereid je wel voor op een gesprek wat misschien minder leuk voor je wordt. Het kan natuurlijk zijn dat hij om persoonlijke redenen een relatie niet aandurft. Misschien heeft hij (een beetje) bindingsangst of heeft hij heel slechte ervaringen gehad met een ex. Dat zijn dingen die ervoor kunnen zorgen dat hij het lastig vindt om zich écht te binden. Maar - en dat is veel minder leuk om te horen - de reden waarom hij zich wil binden kan ook zijn dat hij je niet leuk genoeg vindt voor een relatie, alleen voor een tijdelijke.

Of durft ze me nog niet los te laten en probeert ze me nog onbewust aan het lijntje te houden? De brief en mail was waarschijnlijk te vroeg, maar ik dacht heb toch niks meer te verliezen dan wat ik al verloren heb. Ik heb verder ook niks meer laten horen van me en ben dat ook niet van plan, aangezien zij aan zet is. Ik doe verder ook mijn dingen weer en ben weer `back on track` maar wat ze hiermee wil bereiken weet ik niet. Ze zegt dat het over is, maar aan haar gedrag te zien is ze of heel kinderachtig of heeft me nog niet losgelaten…
Hier weer even een bericht van mij, na je laatste reactie van (6-12). Het is nu 28-12-2012. Zoals je wel kan begrijpen heb ik een beetje een zware kerst gehad. Zwaar omdat ik graag met D samen was geweest. 30 november ben ik op stap geweest in Eindhoven omdat een goed vriend van me moest optreden. D had toevallig op die avond een etentje gepland met haar ex collega`s. we hadden het van te voren er al over dat we mekaar daar misschien wel zouden zien, en gezellig wat samen konden drinken. Ik had mezelf voorgenomen haar op die avond geen sms te sturen. Later op de avond kreeg ik een appje of het gezellig was, en of ik nog in dezelfde kroeg was. Ik antwoorden en zei haar dat ik er nog was. Ook stuurde ik haar dat ze wel mee terug kon rijden. Ze was namelijk alleen met de trein, en ik met de auto, dan hoefde ze niet alleen. Om 1.00u belde ze mij, en kwam ze met een vriendin naar de kroeg waar ik was. Ze wilde wel mee terug rijden. We zijn terug gereden en ik zetten haar als laatste af. We hebben mekaar weer als vanouds vast staan houden en passievol staan zoenen. Ze hield me weer stevig vast. Ze was licht aangeschoten en ietwat moe. Op een gegeven moment kwam het er weer uit. Ze kon dit echt niet zo, het was allemaal te lastig. Ik vroeg haar licht gepikeerd of dat ze wilde dat ik haar weer los moest laten. Ja zei ze, “niet omdat ik dat wil, maar omdat het moet” we liggen niet op 1 niveau qua houden van, en ik kan het zo niet, zei ze. Ze moest huilen. Zoals ik al zei was ik licht gepikeerd, juist omdat we de laatste tijd meer en meer contact hadden, en omdat ze me juist meer in haar leven betrok. (financiële zaken, scheiding, gezondheid, werk, en zo nog meer) Ik liet haar los, en ze hield me nog steeds stevig vast. ik zei dat ze maar lekker moest gaan slapen, en stapte in de auto en vertrok. Het was alles behalve een fijn afscheid. Normaal stuur ik altijd een berichtje als ik thuis ben. Nu hab ik dat niet gedaan, en ben meteen naar bed gegaan. De volgende morgen moest haar zoontje voetballen en ik stuurde haar “succes” ze stuurde me een bericht terug “ goedemorgen. Was niet zo`n goede zet om naar de kroeg te komen waar jij was, had beter de trein kunnen pakken” en “ook niet handig om midden in de nacht een gesprek aan te gaan, ik was moe en lichtelijk onder invloed” ik stuurde haar terug dat we dat toch al af hadden gesproken, dat we mekaar daar misschien zouden zien. Daarna stuurde ik haar “maar goed, je hebt gelijk. Veel plezier langs de lijn en pas goed op jezelf” na die nacht en morgen hadden we geen enkel contact met elkaar. Woensdag 12-12 heb ik na gesprekken en adviezen van een vriend haar toch gebeld. Ik had echt een klote gevoel hoe we afscheid hadden genomen. Haar zoontje was nog wakker en ze vroeg me of ze me zo even terug mocht bellen. Dat was in ieder geval op dat moment positief, want had stiekem ook wel het idee dat ze misschien wel helemaal niet op zou nemen. Ze belde terug en we hebben even fijn gesproken. Het voelde raar me nu weer zo aan de telefoon te hebben. Het ging niet zo heel goed met haar. Na de laatste rechtszaak was de uitspraak dat ze een bedrag moest betalen aan haar ex. Ook hadden ze nu onenigheid over de kinderopvang. Haar ex probeert er alles aan te doen om haar leven zuur te maken, en dat lukt hem aardig. Ook had ze nog steeds wat last van haar buik. Ze vroeg aan me hoe het met mij ging. Ik vertelde haar dat ik probeerde het een plaatsje te geven, maar dat ik wel veel aan haar moet denken. Ze zei me dat ze ook veel aan mij moest denken. Ik stelde voor om mekaar nog 1 keer te zien. Gewoon gezellig even koffie drinken omdat het afscheid laatst niet goed voelde. Ze vond het ook niet fijn hoe we afscheid hadden genomen. Maar ze moest er wel even over nadenken. Ze zou het me snel laten weten. Vrijdag 14-12 stuurde ze me “ik heb besloten dat ik NU even niets wil afspreken. De manier waarop we afscheid hebben genomen zegt voor mij NU even genoeg… Ik begrijp dat je het graag anders had gezien, maar dan ga ik aan mezelf voorbij, en daar kies ik NU niet voor. Hopelijk begrijp je dat.” Ik heb gereageerd met “okay, prima” op 16-12 heb ik haar een mail gestuurd. Dit was ik wel al langer van plan. Gewoon een mail met wat leuke woorden van mij. En dat ik het toch een hele fijn tijd vond met haar. Ook wenste ik haar in de mail veel geluk en liefde. op 18-12 kreeg ik een appje van haar ‘bedankt voor de brief. Die had ik niet aan zien komen… jij verdient het ook…geluk en liefde” daarna weer geen enkel contact. We hebben allebei facebook en op één of andere manier gooide ze mij er ook niet meteen vanaf. Ik heb voor een hele tijd terug een meiske leren kennen waar ik een goed gesprek mee had. Al snel bleek dat ze iets verder wilde gaan. Ik heb haar toen ook duidelijk gemaakt dat ik dat echt niet kon. Mijn hart ligt nog volledig bij D, en ze begreep dat. ze zetten wel af en toe een bericht op m`n facebook tijdlijn. Afgelopen vrijdag 21-12 zag ik dan ook dat D me nu wel van haar facebook had verwijderd. Beste A, je kent het hele verhaal een beetje. En ik weet dat ik nu misschien ook wel niets anders kan en moet doen dat stilte houden. Maar ik merk dat het gemis niet snel minder zullen worden. heb nog steeds hoop dat ze contact op neemt. Zal ze dat nog gaan doen? kan ik haar met oud en nieuw een appje sturen? Ze is 7 januari jarig en had al eerder een cadeau voor haar besteld. Een persoonlijk cadeau voor haar. Dit heb ik gister opgehaald. Alleen lijkt het me nu niet verstandig dat ik haar dat ga geven of laten bezorgen. De kans zit er natuurlijk wel in dat ze me het terug geeft. Ik heb zelf het idee dat ze nu fier vrolijk verder gaat met haar leven. ik krijg dan op m`n donder van m`n maat. Volgens hem zal dat echt niet het geval zijn. Maar vreemd genoeg haal je je in zo`n situatie vanalles in je hoofd. Volgens hem komt ze echt wel terug op het net, maar moet ze nu eerst het één en het ander afsluiten. Misschien iets van schaamte voor haar situatie. Ik weet het echt niet. Ik weet alleen dat ik haar vreselijk mis. Beste A, heb je een advies voor me. Of misschien wat helderheid in dit verhaal. Hoe moet ik bijvoorbeeld die laatste appjes van haar opvatten? Is deze stilte goed, of zal ze nu juist kosten wat het kost haar gevoel wegduwen en alles wat we hadden vergeten? Kan ik haar een sms sturen met de vraag hoe het gaat? Ik hoop iets van je te horen.
Dan naar het begin. 12.5 jaar geleden elkaar leren kennen, liefde op het eerste gezicht. Veel lol gehad, leuke dingen gedaan en haar altijd als prinses kunnen behandelen. na een goeie 3 jaar kwam de relatie op een punt dat we er beide niet veel meer in zagen. En het meer een vriendschap was als een relatie. En op het moment dat we samen de stekker er uit wilde trekken bleek ze zwanger te zijn. Iets wat niet de reden moet zijn om samen te blijven maar het vuur laaide weer op. We wisten weer waar we voor samen waren en hoezo we gek op elkaar waren geworden. Omdat we beide nog thuis woonde moest er wel hals over kop een huis komen. En na een aantal maanden was het een feit, we gingen samen wonen en 1.5 maand later kwam onze dochter ter wereld. Omdat ik met mijn baan niet kon opbrengen wat nodig was om een gezin te onderhouden ging ik terug in mijn oude werkzaamheden als internationaal chauffeur. Mn vriendin had er gelukkig geen moeite mee dat ik van huis was maar zelf miste ik mijn meiden meer en meer. Daar door zocht ik door de telefoon zo veel mogelijk contact. In die tijd koste dat nog scheppen met geld en ging er makkelijk € 800,- per maand daar aan op. Dat werkte dus ook niet want er bleef niets over van het salaris om als nog rond te komen. Dat leidde er toe dat soms dingen niet betaald konden worden en het nog financieel een zooitje werd. Dan klopte ze aan dat het niet goed ging maar door mijn schaamte dat mij dat overkwam stopte ik mn kop in het zand in plaats van dat ik het oploste. Toch het besluit genomen om weer als kantoor man aan de slag te gaan. Goeie betaalde baan maar de gaten vulde ik er niet mee op en tot op de dag van vandaag kampen we met de lasten daar van. (1 van de punten waar het op spaak is gelopen). Net mijn nieuwe baan en daar kwam kind nummer 2. Schitterend weer iets wat de binding tot elkaar aansterkte. Het huis werd wel te klein en door de schulden en de recessie kwamen we niet tot het punt om ruimer te gaan wonen. Dan maar het beste er van maken in ons kleine 3 kamer flatje. Maar door de stress die de baan met zich droeg was ik uitgeput en futloos. Als zei wilde wandelen, fietsen of iets leuks ondernemen zat ik liever als een zoutzak op de bank uit te puffen. (wederom een punt waar door de liefde weg ebde). Na dat nr 2 een jaar of 2.5 / 3 was wilde ze graag weer gaan werken. Om de ellende op te lossen en ook graag weer wat om handen te hebben ipv heel de dag op de bank te hangen. En ja hoor ze vond een baantje. Niet het meest leuke maar ze was weer bezig. Maar daar kwam verassing nr 3 om de hoek. Wederom zwanger en niet gepland. Maar we maakten er wat van. 2 maanden later in het huwelijksbootje gestapt om het lot te bezegelen. Totaal verliefd en alles was super alleen raakte ze in een burn out door alle stress. En toen 11.5 maand later kwam mijn waarschuwing. Ze zag het niet meer zitten. Haar gevoelens waren weg en ze zag het niet meer zitten. Na intensieve gesprekken met elkaar kwam er uit dat ik meer moest doen. Niet neer ploffen en haar al het werk doen maar mee helpen (zoals het ook hoort, want dat heb ik wel geleerd dan mijn houden echt waardeloos was). Als vanzelfsprekend heb ik mijn schouders er onder gezet en geprobeerd haar in te laten zien dat ik DE man ben en alles voor dr wil doen. Want voor mij is ze nog altijd mijn droom prinses! Maar goed, het mocht niet baten. De klap kwam dus 2.5 maand geleden. Ik kan dus niet zeggen dat ze niet heeft geprobeerd er wat van te maken. Maar ik ben nog stapelgek op die meid en wil niets anders dan door gaan met de ingeslagen weg om haar weer vrolijk, blij en gelukkig te maken. Ze geeft ook wel in diverse gesprekken aan die droom diep van binnen te hebben om als gezin bij elkaar te zijn maar is bang dat ik haar toch weer zal laten vallen en in mijn oude patroon raak. Ik ben er nu voor in therapie. Maar ze wimpelt alles af om niet meer die pijn te hoeven voelen die ik haar heb gedaan. Tot overmaat van ramp zetten haar ouders zich pal achter haar en wijzen mij aan als bron van alle ellende en zeggen tegen haar dat het beter is zo. Ik hoop door te laten zien wat ik kan haar hartje terug te veroveren maar dit maakt het niet makkelijker. Ik ben zo bang dat ik mijn schat kwijt raak en dus ook de kinderen die ik nog maar sporadisch kan zien dalijk.
Hi Richard, goed weer van je te horen. Dat je ex je feliciteerde betekent in elk geval dat ze je niet vergeten is. En meer dan dat. Ze vond dat ze iets moest doen, misschien omdat jij al die keren tevergeefs contact zocht, of omdat ze een verjaardag belangrijk genoeg vindt. Ik denk niet dat het is in de hoop dat jij zult bellen of schrijven, want dat heb je al meerdere malen gedaan en ze liet het gewoon links liggen. Laat het dus zo. Je hebt haar bedankt en de bal is nu aan haar. Over je nieuwe vriendin: Deze relatie is te snel na de vorige begonnen, dat geldt ook voor haar. Je krijgt dan onbewuste vergelijkingen, en zelfs bij jou de angst dat ze naar haar vorige vriend teruggaat. Het uitspreken van hoe goed jullie het met elkaar hebben en dat het officieel is, vind ik griezelig. Ik denk dat je een opvulling zoekt (rebound) voor de leegte die er bij jou is ontstaan. Dat zie je ook aan de snelle start, de pogingen om het vooral serieus te laten zijn, en het feit dat je er genoegen mee neemt dat ze nog van haar vorige vriend houdt. Nu hoef je echt niet in je eentje te gaan zitten kniezen, maar je hart zit bij je ex. De reden is dat de relatie niet afgebroken had moeten worden, het voelt 'onaf', en alles met de nieuwe vriendin is als het ware 'onecht'. Daarom ben je ook in verwarring. Ik denk dat je meer tijd voor jezelf moet nemen om de vorige relatie te boven te komen. Je bent er nog veel te veel mee bezig, en klaarblijkelijk kan je nieuwe vriendin het verleden niet doen verbleken. Zet niet in op serieus (waarom zou je), maar speel het voorzichtig. Pas als je denkt dat je de vorige relatie verwerkt hebt, kun je toekomstplannen maken met de nieuwe vriendin. Vooralsnog vind ik alles nogal surrogaat klinken, zelfs als je zegt hoe mooi en goed het wel niet is. Misschien wel juist daarom. Iets wat te mooi is om waar te zijn, is dat waarschijnlijk ook. De kans is groot dat ze straks naar haar ex rent, en jij naar de jouwe. Zolang je echter beseft dat ze slechts een 'in-between' is, is er niks aan de hand. Van de ene serieuze relatie naar de andere gaan lijkt mij vrijwel onmogelijk. Je hart zit in de regel maar bij eentje. En mocht zich een nieuwe serieuze relatie voordoen, dan duurt het jarenlang voordat het zo ver is. Groetjes, A. (p.s. ik ben ok, dank je).

Hi Hoopvol, zoals ik al een beetje voorspelde regeert hij nu over het contact. Dat is niet zo gunstig omdat dit jou veel te afhankelijk maakt van wat hij nu eigenlijk wil. Je had de boot dus moeten afhouden. Nu dit niet gebeurd is en je elkaar echt uren hebt gesproken weet je nog steeds niet waar je aan toe bent. Hij spreekt dan wel niet zo lovend over zijn vriendin, maar dat betekent niet dat hij haar niet achter de hand zou houden. Zolang daar geen duidelijkheid over is, zou ik me niet laten meeslepen. Dat ie zich verslapen had is waardeloos. Een grote blunder. Maar erger is dat hij na een leuke dag met jou nog de behoefte voelde om met vrienden uit te gaan. Een heel slecht signaal dat aangeeft dat hij niet bepaald 'vol' van jou is. Wil je hem blijven ontmoeten, dan moet je niet stiekem hopen op een relatie, maar eerst eens inzetten op vriendschap. Zo kun je testen of hij voldoende van jouw aanwezigheid geniet, of dat hij misschien toch andere motieven heeft. Groetjes, A.
Even een reactie op bericht van 30-10. Ik ben afgelopen donderdag bij haar geweest. Het was gezellig en hebben fijne momenten gehad. Ik merk dat ze graag over onze situatie wil praten. De gesprekken gaan er namelijk elke keer naar toe, hoe zeer ik ook mijn best doe om het elke keer maar om te draaien naar een ander onderwerp. Ik heb inmiddels app-contact gehad met haar beste vriendin. Absoluut niet om haar in te zetten onze relatie te redden, maar meer om advies te vragen wat ik moet doen, loslaten of volhouden. Ze schreef me dat ze er ook helemaal niets van begreep. Als D (mijn meiske) het over mij of over ons had dan leeft ze helemaal op, en straalde ze helemaal. De vriendin vertelde mij dat het inderdaad wel op een bindingsangst of zoiets lijkt. Ik weet niet hoe ik daar nu mee om moet gaan. Ze praat namelijk niet makkelijk of niet over HAAR gevoelens. Zoals ik al zei, ben ik afgelopen donderdag bij haar geweest en hebben we het toch weer over onze situatie gehad. Op zo`n moment liggen we in mekaars armen en voel ik hoe fijn ze het vind dat ik er ben. Toch blijft ze het lastig vinden. Op een gegeven moment vroeg ze me donderdag wat mijn toekomstdromen zijn. ik stond van deze vraag te kijken, omdat ik juist dacht dat ze daar niet zo zeer over na wilde denken, en het haar alleen maar af zou stoten als ik dat aan zou geven. Ik zei haar ook dat haar dat misschien alleen maar verdrietiger zou maken. Maar ze wilde het toch weten. Ik heb haar gewoon eerlijk verteld hoe ik de toekomst het liefste zou zien. En dat is dat ik graag met haar verder zou willen, en voor haar en haar kindjes zou zorgen, en zorgen dat ze niets maar dan ook niets te kort zullen komen. Gewoon een heerlijk gelukkig leven samen. Ze vond het nu juist fijn om te horen. Ze brak wel. Ze vertelde me dat als ik niet zo verschrikkelijk veel om haar zou geven, ze allang had verbroken. Ze blijft er wel steeds bij dat ze denkt dat haar gevoel niet genoeg is voor een relatie. Dat het oneerlijk zou zijn tegenover mij omdat ik in haar ogen veel meer voor haar voel dan zij voor mij. Zou zoiets niet juist kunnen groeien door meer samen te zijn A? nu hebben we namelijk wel contact, maar alleen maar op de app en 1 keer in de week zien we mekaar. Ze vertelde me donderdag opeens ook dat het misschien wel zo zou kunnen zijn dat ze bang was om een relatie te beginnen, bang om gekwetst te worden. dat ze daarom die veilige weg weer in wil slaan. Toen we mekaar leerde kennen zei ze me dat ze drie jaar onder een steen had gelegen, en dat ze daar onderuit was. Het gaf haar toen een heerlijk gevoel. Nu, afgelopen donderdag vertelde ze me dat ze bang was dat ze weer terug onder die steen aan het kruipen was. Ze kan nu geen relatie hebben, ze wil me ook niet aan het lijntje houden, maar totale afstand wil ze al helemaal niet. wat zit hier nog tussenin? Elke morgen sturen we mekaar even een berichtje. De laatste tijd slaapt ze erg slecht of niet. Wel merk ik dat als ik de avond te voren bij haar ben geweest, dat ze wel goed en rustig slaapt. In mijn beleving staat alles wat ze doet, zegt, voelt en uitstraalt haaks op datgeen wat ze nu dreigt te doen, zich terugtrekken en veilig onder die welbekende steen kruipen. Heb echt het idee dat ze anders wil maar het gewoon niet durft. En ik weet niet wat ik moet of kan doen. Ze gaf me laatst met een lach aan dat het twee kampen waren geworden. Zij in kamp A, en de rest om haar heen in kamp B. Ik weet niet of ik nu juist afstand moet nemen en een tijdje geen contact hebben of juist wel in contact blijven. Ik ben namelijk bang dat ze juist als ik afstand neem terug onder die steen kruipt. Mede doordat ze zelf aan gaf dat ze juist niet was afgehaakt omdat ik haar liet merken en voelen hoeveel ik om haar geef. Donderdag hebben we ook besproken dat ze het weekend alleen wilde zijn. Dit zou het eerste weekend zijn dat ze ook echt helemaal alleen is. De kinderen zijn bij de vader en ze hoeft niet te werken omdat ze nog herstellende is van de operatie. Normaal heeft ze afleiding door zo veel mogelijk te werken. We hebben afgelopen weekend contact gehad op de app. wel maar heel weinig. Ze vertelde me laatst ook dat ze het gedwongen stil wilde houden. Wederom iets tegen haar zin in dus. Vanmorgen hebben we even gebeld, en ik vroeg hoe het met haar ging. Ze had het erg zwaar, en had gister een enorme baaldag gehad en alleen maar op de bank gelegen. Ze erg slecht geslapen en raar gedroomd. Misschien niet goed, maar ik stelde voor om vanavond even naar haar toe te komen. Dat vond ze fijn. Ik weet nu dan ook niet hoe dat gaat verlopen. Ik mis haar verschrikkelijk en het is moeilijk om zo in deze situatie te zitten. Onzekerheid vult mijn hele dag. Een goede vriendin van me vertelde me dat ik het roer moest om gooien. En aan mezelf moet gaan denken. Als het zo zou zijn dat wij voor mekaar bestemd zijn, komen we vast wel weer bij mekaar uit. Ik geloof hier niet zo in, en vind het ook erg moeilijk om op te geven. Ik heb al eens eerder gezegd, dat als het daadwerkelijk zo zou zijn dat ze niet genoeg voor me voelt het makkelijker zou zijn om afstand te nemen. Maar niets wijst erop dat dit het geval is. Beste A, ik hoop dat je wat adviezen, meningen of andere informatie voor me hebt.

Om mijn verhaal hier niet te lang te maken… Mijn ex kreeg uiteindelijk te horen dat zijn huis verkocht was en hij had een huis gevonden. De omgangsregeling met de vader van mijn dochter kwam ook in rustiger vaarwater, dus het zag ernaar uit dat we eindelijk onze problemen hadden overwonnen en konden gaan genieten van elkaar zoals het hoort. Op 3 oktober vertelde ik dan ook voor het eerst aan mijn ex dat ik van hem hield nadat ik van hem de bevestiging kreeg dat hij voor me ging hoe dan ook. Hij beantwoorde mijn liefdesverklaring!
Hoi…ik heb iemand leren kennen via tinder, wij hebben 1 maand gebabbelt vooraller elkaar in het echt hebben gezien…op ons 1 date heb wij gekust…het was liefde op de 1ste gezicht…een tof man..op ons 2de date vroeg hij of ik zijn vriendin wilde zijn en op dezelfde dag hebben wij geseks(hij was mij 1ste man) hij droeg me als een princesseje. Maar naar 2 weken heeft hij het uit gemaakt, met de redenen dat hij nog niet klaar As voor een relatie, op de dag zelf dat hij uit gemaakt heeft had wij nogs bij zijn thuis geseks..waar hij telkens zei ‘ik zie u graag’..na1,5 maand hebben wij elkaar weer terug gezien, omdat ik hem niet uit mijn gedachten kun zetten en naar hem verlangde, en weer geseks en weer zegt hij ‘ ik zie u graag ! Die dag ontdek ik dat hij 51jaar is en niet 46 jaar..was er kapot van, maar deed alsof niks aan de hand was..hij wist niet dat ik op zijn reispasport had gezien…ik zie hem dood graag…ik weet niet meer wat doen!!!help me aub.
Hi Krabi, dit moet je natuurlijk zelf weten, maar mijn advies luidt dat je het hem zeer moeilijk moet maken. Wat hij nodig heeft is dat je hem net zo wreed en koud behandelt als hij meerdere malen met jou gedaan heeft. Kortaf is prima, en 'geen contact meer' zal hem kwellen tot op het bot. Laat hem peulen zweten voordat je ooit nog een woord met hem gaat wisselen. Emoties verder weghouden. Een koelbloedig einde is het enige dat past. Doorzetten nu, A.
We gingen met knallende ruzie uit elkaar. Ik weet nu al niet eens meer waar het over ging zo stom was die ruzie. Hij deed zo moeilijk over alles en ik snapte er maar niks van. Toen liep het helemaal uit de klauwe en is hij bij me weggegaan.... Hij woont heel dicht bij dus ik zie hem nog wel eens lopen of fietsen of zo. Mijn hart is echt gebroken ik kan gewoon niet zonder hem...
Meestal geven we altijd de mannen de schuld dat ze zo hetzelfde zijn, terwijl je er zelf verantwoordelijk voor bent om weer op dezelfde soort man te vallen. Er zijn 2 voor nodig om een relatie aan te gaan. Als je graag een vriendje wilt is het makkelijk om de duidelijke patronen te negeren en te genieten van het moment. Als je eraan werkt om jezelf onder controle te houden zal je je niet snel storten op iets zonder erbij na te denken. Vaak als een man haast heeft, heeft hij een probleem. Dus trap op je remmen, hoe graag je ook verder wilt gaan.
Niet dat geslijm en praten over vroeger.. gewoon zeggen wat moet jij in me nest als je zelf zegt nee san IK HEB EEN RELATIE. Respect krijg je van hem dan echt niet meer, dat moet je verdienen. Hij zou jou ook niet meer moeten als hij wist dat je het voor geld met ouwe mannetjes doet en jij zegt nee vriend, eerst betalen, je weet dat ik geen relatie met je hebt trouwens daar heb je dat schoolkind toch voor? hahaha probleem opgelost.. succes!!
Ja, precies, dat vind ik ook.. Maar goed, dat is dus het probleem.. Hij trekt het zich heel erg aan als ik (buiten die domme acties met zn vrienden dan) met anderen sms of afspreek..Alleen maar om hem proberen uit me hoofd te zetten wat toch niet lukt. Ik denk zelf dat zijn probleem is,dat hij nog heel veel om mij geeft,dat ik nog heel diep bij hem zit, maar hij bang is dat ik hem belazer.. En mannen geven dat niet toe..Daarom moet ik dat proberen te doorbreken.. ! En als ik hem zou hebben waar ik wil, zou ik dat soort domme acties niet doen,en dat weet hij ook.
Ex en ik zijn 25 en 24. We zijn nu voor de tweede keer uit elkaar. We hebben de eerste keer 3 jaar een relatie gehad toen hij 't ongeveer 2 jaar geleden uitmaakte, omdat hij twijfelde (terecht overigens, want het ging ook niet goed - allebei niet volwassen genoeg). Na ongeveer een half jaar toch weer samengekomen. Hij heeft me in eerste keer dat het uit was wel veel valse hoop gegeven (af en toe bellen en dan zeggen dat ie me miste om de dag erna te zeggen dat ie dat niet had moeten doen) en zelfs even een nieuwe vriendin gehad (terwijl hij tegen mij zei dat ie dat niet had). Goed, dat heb ik hem allemaal vergeven in de naam der liefde. Maar nu waren we een tijdje verder (iets meer dan één jaar) en het ging weer niet lekker. We liepen tegen dezelfde dingen aan, die met name bij hem lagen (hij is nogal egoïstisch en negatief ingesteld). Hij begon weer te twijfelen en tot overmaat van ramp kwam ik erachter dat hij aan het smsen was achter mijn rug om met een andere vrouw. En, hij daarover had gelogen (ik had er namelijk al om gevraagd en toen was het niet zo, dag erna kwam ik erachter). Dat krenkte me zo, omdat we allebei erg duidelijk naar elkaar zijn dat we dat niet zouden pikken. En hij deed 't toch, nog geen 1, 5 jaar nadat hij me al zo had gekwetst met het uitmaken en de spelletjes + nieuwe vriendin.
Ben een jongen van 28 jaar en had verkering met een lieve en leuke meid van 24. in 2010 kregen we verkering. Ik leerden haar kennen via mijn zusje, zij zaten bij elkaar op school. ik woon in Apeldoorn en zij in Zwolle dus het was wel een klein afstandje elke keer rijden of met het openbaar vervoer. ik vond dat totaal niet erg, vind Zwolle wel een leuke stad maar heb natuurlijk mijn leven hier in Apeldoorn, en zij in Zwolle. Het ging een jaar hartstikke goed geen ruzies of andere rare dingen. we waren dol op elkaar en ging zelf voor het eerst op vakantie alleen met elkaar. Dat ging best wel goed vond ik er waren hier en daar wel dingen maar we zagen elkaar alleen maar in het weekend en nu in eens een hele week. toen begon 2012, ik kreeg veel stress van school en om mijn heen gebeurden er van alles waar ik geen contorollen over had. mijn oma ging dood, vader kreeg keel kanker en mij ex en ik kregen steeds vaker ruzies. ik dacht eerst dat het aan haar lag maar het lag aan onze tweeën. ik deed volgens haar niet meer mijn best en ze begon mij steeds minder leuk te vinden (haar woorden) en ik zat erg in mij zelf, en vond dat ze niet zo moest zeuren. toen barsten de bom. ze maakte het uit na dat we nog geen maand samen hadden gewoon hier in Apeldoorn en dat mijn vader op de operatie kamer lag. Ik zag geen licht meer en was er erg door heen. gelukkig kwam er school vakantie zo dat ik er ff tussen uit kon. ben in therapie gegaan ( voor mijn gedrag en de depressief probleem ) ben veel gaan werken om mijn gedachten ergens anders op te zetten en om anderen mensen tegen te komen. heb daar tussen wel alles verkeerd gedaan die ik moest vermeiden zoals: haar op zoeken met rozen, zeggen dat ik van der hou en dat ik haar terug wil en alles zou veranderen en ga zo maar door. nu na 50 dagen niks meer tegen der gezegd te hebben of haar hebben op gezocht is het nog steeds erg stil. ik zou graag weer met haar in contact willen komen zo dat we misschien weer opnieuw kunnen beginnen. geduld hebben is niet mijn besten kant, maar probeer het toch. ( heb haar vandaag weer voor het eerst een rustig smsje gestuurd van: hey… hoe is het nu met je?) Ik hoop dat ze gewoon weer met mijn kan praten en wie weet wat daar uit komt, anders krijg ik het nog moeilijk als ik der weer tegen kom. ik ben mijn leven erg aan het veranderen nu zo dat ik dit nooit meer kan mee maken want hoe diep ik nu was gevallen is mijn nog nooit overkomen.
Het kwam ook redelijk plotseling, wij hebben wel elkaar gesproken onlangs over dat zij niet gelukkig was. Zij wilde samenwonen, op vakantie etc maar door mijn werk was dat wat ingewikkeld, deze reden accepteerde ze niet. De eerste zin dat eruit kwam was ‘Ik kan niet meer’. Wat mij vooral heel confuse maakt is het feit dat ze zegt nog enorm veel van mij te houden. Hoe kan dit als zij het uitmaakt? Ik wil niets liever dan aan al haar wensen voldoen en ben bereid daar hemel en aarde voor te bewegen, ben alleen bang dat het te laat is. Tijdens onze relatie was ik altijd degene die de boot afhield en nu wil ik niets liever dan de liefde aan haar verklaren.

Hi Sonja, tot je dienst ;). Lees alle antwoorden eens rustig door, vanaf het allereerste begin. Combineer dit met de adviezen uit je omgeving, en ook wat mijn artikel zegt. Steeds wordt aangegeven dat je je ex niet terugkrijgt door er achteraan te lopen, maar juist door afstand te houden. Ook jij kunt dit uitvoeren ook al ben je elkaars collega. Mocht je ondanks de uitgevoerde raad je ex niet terugkrijgen, dan zou je die nooit hebben teruggekregen. Dit is iets dat je echt voor ogen moet houden. Het artikel, maar ook de adviezen, bieden uiteraard geen garanties. Onderzoek verder waar je nu precies zo bang voor bent. Veelal gaat het om de angst afgewezen te worden. Die onderliggende angst kan zo groot zijn, dat iemand maar blijft vasthouden aan de ex. Laat na verloop van tijd gerust wat horen, vooral als je ex elders werkt en de situatie dus wezenlijk anders is geworden. Succes! A.
Mijn vrouw en ik kennen elkaar 12 jaar en zijn nu 9 jaar getrouwd met twee jonge kinderen. Zij heeft een verzoek tot echtscheiding aangevraagd en de kinderen hebben het hoofdverblijf voorlopig bij haar. Ik wil niet scheiden en mocht mijn verzoek door haar of de rechtbank toch worden afgewezen, dan vind ik dat het hoofdverblijf voor de kinderen beter bij mij als vader kan zijn. Onze jonge kinderen zie ik om het weekend. Houden van is bij mij nog steeds aan de orde en dat mail en zeg ik haar ook. Ik mag van haar niet meer vragen om wat samen te gaan doen met of zonder kinderen.
We hebben aankomende zondag aangehouden echter ik voel me zo slecht, helemaal leeg, ben helemaal op en uitgeblust. Eet al een paar dagen niet meer, slaap bijna niet. Er komt niks uit me vingers. Nu zit ik te denken om haar een bericht te sturen dat ik na nadenken haar keuze accepteer en respecteer, aankomende zondag krijg ik deze boodschap alsnog dat ze niet meer wil. Is het verstandig haar een bericht te sturen dat je er begrip voor hebt, het accepteert, je eigen fouten hebt ingezien, haar niks verwijt, haar de vrijheid gunt en dat je aan jezelf aan het werken bent om dit als persoon in de toekomst te voorkomen of moet ik afwachten tot zondag (hoop houden op niks) en het dan nadat ze mij afwijst naar haar sturen. Haar verwachtingen zijn dat ik het niet accepteer en ik heb haar verder van me afgeduwd, de fouten gemaakt welke je overal op internet kunt lezen. Daarom wil ik haar nu vertellen dat ik haar snap en begrip tonen om vervolgens een kleine maand niks meer van me te laten horen om dan "vriendschappelijk" iets af te spreken. Wat is het advies, bericht sturen, vragen of ze vanavond langskomt of om te wachten tot zondag?
Hi Iris, tegenwoordig zijn relaties erg inwisselbaar geworden. De 'relatiestatus' op internet kan zo worden gewijzigd, letterlijk een druk op de knop. De volgende relatie kan beginnen en de geschiedenis herhaalt zich… Je vraagt hoe je hem terugwint, maar dat staat uitgebreid in het artikel. De afspraak om contact te blijven houden verstoort het proces omdat hij zo geen gemis zal ervaren. Dit moet je dus niet doen. Lees het artikel aandachtig! Sterkte, A.
Wat ik me ook afvraag is: zijn beslissing had hij al lang genomen zegt ie. Waarom laat hij het dan nog weken aanslepen? Terwijl we samen nog leuke dingen doen, kussen, knuffelen, vrijen. En als je dan toch zo zeker bent van je beslissing, waarom kan je het dan niet recht in mijn gezicht zeggen? Waarom heb je het dan moeilijk om me te zien? Zeg je tegen vrienden dat je me graag ziet en er heel graag voor me zou willen zijn maar het beter is nu nog afstand te houden….
Nu denk ik wil ik haar terug? Ze zet me nu al een tweede keer in de kou. En wat ik nog het vervelendste vind is dat ik weer thuis moet gaan wonen. Ik had in het eerste deel van de relatie echt een goed gevoel, tweede deel stuk minder maar het was net weer terug het goede gevoel. =[ Ze heeft me al in het begin van de relatie gewaarschuwd dat ze moeilijk is. Ik moet verder maar het valt weer zo rauw op me dak dit.
Vanaf hier was het duidelijk gedaan en heb ik geen druk meer gezet op haar. We hebben beide afstand genomen van elkaars ouders en dan nog paar uurtjes met elkaar op de kamer gesproken. Dit was normaal en ging over wat er fout liep, over herinneringen, zaken die nu niet doorgingen (reis), wat doen we met foto’s etc. Bij het laatste gesprek, laatste keer dat ik haar zag (nu 3 weken op de dag bijna) is ze in mijn armen ingestort en wou ze opnieuw beginnen en me niet kwijt enzovoort. 3 dagen later stond haar besluit absoluut vast dat ze niet verder wou. Zeer verwarrend voor mij dus ook.

Vandaag zag ik je berichtje. Ik zeg maar gelijk, ik vind enorm moeilijk wat te doen. En veel te laat, maar toch alsnog een briefje van mijn kant zoals beloofd. Sorry dat het zo lang duurde, heb het honderd keer herschreven en er tegenop gezien het te versturen. Natuurlijk is de mail niet het beste medium, omdat deze woorden geen nadere toelichting kunnen krijgen waardoor het misschien verkeerd opgevat kan worden. Ik hoop dat dat niet het geval zal zijn. En per mail, omdat persoonlijk contact mij op dit moment niet goed lijkt.


Alleen vraagt hij mij ook al bijna anderhalf maand lang of ik dan even langs kom, even een drankje doen, of gewoon even lekker samen slapen, en dan gebeuren er ook intieme dingen. Ik heb ook al gevraagd een tijdje terug waar ik nou stond? waarom hij niet met mij verder kan, en dat ik wil dat het goed komt (heel slecht dat weet ik maarja zo denk ik erover) hij antwoorde daarop dat het dan beter is dat we dan toch geen contact meer met kunnen hebben, maar dat wou ik ook niet, daarom heb ik gezegd dat ik het wel goed vind zoals het nu gaat, gewoon langs komen en de gezellige dingen doen, zonder een relatie, maar ik vind het verschrikkelijk.... ik mis hem zo erg! wat moet ik doen??? ik loop ook bij een psycholoog omdat ik het allemaal niet meer zag zitten..

Na een week geen contact met ex te hebben gehad, stond hij opeens bij me voor de deur. Hij moest wat dingen in de buurt ophalen en kwam even een praatje maken. Bakkie koffie gedaan, en echt over van alles gekletst. Het was gewoon gezellig, en ik kreeg nog complimenten van hem over dat hij het zo leuk vindt om al die positieve berichten van mij op Facebook te lezen. Hij is blij dat het zo goed met me gaat!


Toch nam hij zo om de twee weken eens contact met me op via msn. Ik heb nooit zelf beginnen praten tegen hem. En als hij dan een gesprek aanknoopte ben ik altijd heel vriendelijk en 'normaal' geweest. Ik liet hem voelen dat ik best wel zonder hem kon, dat mijn leven niet volledig in elkaar was gezakt. Op een bepaald moment zei hij dat een vriendin van hem er enorm mee inzit dat het uit is tussen ons. Hij voegde er aan toe: Meer dan jou precies? ;).
Het ging de laatste maanden wat minder met mij, last van stress omdat ik mij niet meer goed voelde in mijn vorige job, dat had natuurlijk een impact op ons gezinsleven, maar ik dacht toch dat het niet zo erg was, het ging voor mij redelijk goed. We maakten nog steeds uitstapjes. We waren eigenlijk elk weekend weg en deden veel dingen in functie van het kind, speeltuinen enz.
Ik was 3jaar geleden verliefd geworden en we zijn een jaar en 4 maand samen geweest en toen heb ik het uitgemaakt om alles even een plaats te kunnen geven en nu zijn we 3maand later en ik ben er weer klaar voor maar hij wilt niet meer. 2 maand wou hij wel en nu plots niets. Ik ben naar bed geweest met een ander en hij weet dit en zelf dan wou hij me nog steeds ookal was hij erg gedegouteerd. Nu wilt hij het niet meer en ik weet niet wat doen ik heb 3maand ruimte gegeven en hij is nu blij zonder me. Wat moet ik doen?

Wanneer je je ex terug wilt en hij of zij heeft inmiddels al weer een nieuwe partner, raak dan niet in paniek. De kans is groot dat het gaat om een zogeheten 'rebound relatie'. Dit is een relatie die is gebaseerd op het invullen van een leegte. Een leegte die zo akelig was dat het moest worden opgevuld met een nieuwe vlam. Zulke relaties, vaak ontstaan binnen korte tijd na een echt grote liefde, houden doorgaans geen stand. Het is ook mogelijk dat zelfs na maanden of jaren zo'n relatie opbloeit, omdat het gevoel van liefde op zich wordt gemist. En als de 'one and only' niet voor handen is, dan maar een pseudo vriend of vriendinnetje, om het gemis op te heffen. Krijg je te horen dat je ex er met een nieuwe vandoor is en je krijgt hem/haar te spreken dan is een gelukwens de enig juiste uitspraak. Dit zal bij je ex tot grote verwarring leiden, omdat het in strijd is met de wens je ex terug te willen. En dat maakt je per direct weer aantrekkelijk. Want onthoud: Wat iemand niet kan krijgen, wordt mettertijd steeds aanlokkelijker.
Mijn ex M. heeft het 3 weken geleden uitgemaakt. Ongeveer een half jaar geleden leerde ik(35) mijn ex M.(38) kennen via een datingsite. Na een aantal weken chatcontact te hebben gehad kwamen we op onze eerste date aan en was er de klik. Mijn ex en ik zaten op het moment dat we elkaar leerde kennen allebei in een rotsituatie… Hij kwam uit een lange relatie van 9 jaar waarin hij door zijn ex met wie hij een zoon (4) heeft intens is gekwetst uiteindelijk weer bij zijn moeder moest gaan wonen totdat hun huis verkocht zou zijn. Ik zat midden in de naweeën van mijn relatiebreuk 2 jaar geleden d.m.v rechtszaak voor omgangsregeling van mijn dochter (3) en ex. Al met al dus geen geweldige situatie voor ons allebei, maar we hadden veel steun bij elkaar en we hadden het leuk en fijn samen ondanks dat we toch veel verschillen van elkaar (dachten we)… Deden veel leuke dingen samen en met de kids. Doordat mijn ex (M.) bij zijn moeder woonde (die ik nooit ontmoet heb) kwam hij elk weekend naar mij toe om bij me te zijn en doordeweeks hadden we elke dag contact via msn of whatsapp. Doordat de omgang met mijn dochter en haar vader moeizaam verliep waren er tussen mijn huidige ex en mij wat irritaties, maar we wilden elkaar niet kwijt… Hij zei altijd "ik wil jou niet kwijtraken door je ex!" We hadden door onze problemen een band met elkaar opgebouwd en ondanks de problemen van ons konden we toch genieten van elkaar. Op een gegeven moment begon ik te merken dat mijn ex zich anders begon te gedragen als we niet bij elkaar waren en contact hadden via whatsapp. In het weekend was hij gezellig en lief en merkte ik aan hem dat hij het heerlijk vond om bij me te zijn, maar zodra het weekend voorbij was ontstond er een bepaalde afstand en deed hij bot. Hij vertelde mij dat hij dat niet alleen tegen mij deed, maar dat hij zo is ook naar andere toe. Vaak vroeg hij ook aan mij wat ik nou van hem vond of zei hij dat hij een "raar" ventje was.
Heel erg bedankt voor uw reactie en ik voel me wel wat beter. Af en toe voel ik me nog wel eens heel erg verdrietig, maar ik probeer zoveel mogelijk afleiding te zoeken. Ik zie wel hoe het hierna loopt en wat er gaat gebeuren als ik eventueel (als ik hier klaar voor ben) na een tijdje weer contact zal opnemen. Ik heb wel veel steun aan een paar mensen uit mijn vriendenkring, dat is echt een grote plus.
Niemand staat 's morgens op met het besluit de partner te dumpen. Er gaat altijd een proces van gedachten aan vooraf. Hoe veel tijd dat was, dat weet alleen je ex. Misschien dagen, weken of zelfs jaren. In elk geval is het besluit de relatie te verbreken al langer geleden genomen. Lang voordat je de woorden "Het is uit" te horen kreeg. Deze vlieger gaat ook op in het geval van een vreselijke ruzie. Er is veel meer voor nodig dan wat ruzies om echte liefde te vernietigen. Niet de ruzie veroorzaakte de breuk, maar de ruzie fungeerde als de druppel die de emmer van onbeantwoorde basale behoeften deed overlopen. Geen reden om te wanhopen, want als liefde 'meant to be' is, komen jullie vroeg of laat weer bij elkaar terug.
Hi Kees, in goede vriendschappen kun je elkaar jaren niet zien en vanaf een bepaald punt gewoon weer verdergaan alsof er helemaal geen pauze was. Dit geldt in zekere zin ook voor relaties. Denk maar aan: 'Oude liefde roest niet'. Je zult als het goed is dus weer die twinkel voelen, weer met haar samen willen zijn. Maar dan moet je wel eerst die pauze gehad hebben, wat tot op heden niet zo is. Het is duidelijk dat je ex geirriteerd is door je, wat niet bepaald pleit voor een veelbelovende liefde. Gelukkig kan het tijdelijk zijn, want ja, sommige relaties lijken volledig gebaseerd te zijn op dit haat/liefde concept. Ik raad je aan de richtlijnen in het artikel op te volgen. Groetjes, A.
Hi Hoopvol, je reageert op zijn berichtjes, dat is het hele punt. De zakelijke sms'jes zou ik ook niet meer doen, want hij moet zelf over de brug komen met dat geld. Je moet doen zoals hij niet verwacht. Dus stuurt hij een sms met iets dat niet te maken heeft met jullie geldkwestie, reageer dan niet. Een absolute relatiepauze moet minimaal enkele maanden duren, maar als je elkaar nog spreekt of schrijft, in welke hoedanigheid ook, is er geen sprake van een pauze. En dus ook geen gemis. De 'pauze' zal in zo'n geval langer moeten zijn. Groetjes, A.
Het probleem waar ik nu mee zit is een dame die mij min of meer aan het lijntje houdt. Zij is leuk en het proberen waard (er is wel een “klik”) maar ik kan haar eigenlijk ook zo laten vallen. Wat is hier de beste optie verdergaan, negeren en de eer aan mijn zelf houden of haar eens in negatieve zin (bijv. iets lulligs schrijven) de waarheid te vertellen.
ik ben nu echt een wrak want ik hou nog steeds heel veel van haar en ik wil haar terug ik ben nooit gestopt om van haar te houden !!!! en weten dat zij nu ondertussen al meerde malen met die gast heeft afgesproken en dat die kerel mss al bij haar is blijven slapen maakt me echt kapot !!! waarom hij wel en ik ni !! en het ergste is dat ze toegeeft dat haar moeder het nu ook nog ni weet van die gast en dat ze het met een bang hartje volgende week ga vertellen in de hoop dat hij wel aanvaard wordt !!! en dat ze zelf zegt als da ook ni het geval is weet ik dak 2 mensen kwijtben die alles voor mij deden die me graag zagen en wie ik graag zag en da was sigurt( overleden echtgenoot ) en jij schat
Nu wat wordt de volgende stap. Moet ik het voorlopig zo laten en maar zien wanneer we elkaar op de club zien en hoe dat gaat en zo veel mogelijk initiatief bij hem laten? Zou het liefst hem vragen of we weer een keer iets leuks samen kunnen doen, maar dat is wellicht te veel initiatief…? Groetjes van een ongeduldige :-) Reactie infoteur, 26-04-2012

Ik heb haar met kerst een facebook berichtje gestuurd dat ik begrijp dat ze nu wat tijd en ruimte nodig heeft maar hoopt dat we ooit weer kunnen praten met elkaar. Ze heeft het gelezen maar niet gereageerd. Wellicht kwam het te vroeg na dat emotioneel telefoontje van me (1 maand ervoor). Met nieuwjaar heb ik haar dan gewoon nog een smsje gestuurd om haar gelukkig nieuwjaar te wensen, en dat het vuurwerk me aan haar deed denken (hadden daar mooie herinneringen aan). Ook daarop geen reactie, maar dat had ik ook niet verwacht. Ik laat haar voorlopig met rust. Hopelijk zoekt ze dan zelf terug contact. Ook al wil ik dat het goed komt, ik wil haar gewoon niet helemaal uit m'n leven.
Een man die met rust gelaten wil worden, niet reageert op je berichten, maar je wel meldt dat je moet veranderen… het is drie keer niks. Hij wil je alleen onder bepaalde voorwaarden, en hoewel dat meestal een slecht teken is, is het hier begrijpelijk. Jullie relatie ging dan ook vanaf het begin al mis, want huis en haard opgeven om vervolgens met een relatief onbekende te gaan samenwonen heeft natuurlijk geen toekomst. Daar komt nog eens bij dat jullie relatie begon toen jullie allebei nog in een andere relatie zaten. Ook dat werkt vrijwel nooit. Vervolgens twijfelde je aan zijn liefde, wat niet verwonderlijk is gezien alle ontwikkelingen. Een vonk van verliefdheid dooft als een uitgeblazen kaars als de praktijk van wonen en werken werkelijkheid wordt, en de relatie onder druk komt te staan. Daarbij denk ik dat je ex het gevoel had het toch nooit goed te doen en hij amper waardering van jou kreeg. Hij op zijn beurt noemde je een stresskip maar begreep niet dat je als man altijd moet reageren op een briefje van een vrouw waarin staat dat ze van hem houdt. Het was beledigend om je in die zin gewoon te negeren. Kortom, een veel te nuchtere, emotieloze vent versus een veel te onzekere, maar gevoelige vrouw… het had mooi kunnen zijn ;D. Omdat hij niet meer wil kun je voorlopig niets meer verwachten. Misschien na een aantal jaren (zie het artikel), waarbij je natuurlijk het risico loopt dat hij dan met iemand anders is. Maar dat zou ook het ultieme bewijs zijn dat hij niks in je zag. Word wakker! Sterkte, A.
Ik heb de relatie ervaren als erg liefdevol, intens, intiem, open en eerlijk (tot aan het "exit"gesprek) en ook haalde ik er veel energie uit. Zij was vanaf het eerste moment ook verliefd en we zagen elkaar 2 a 3 keer per week, ondanks onze drukke schema's). We zorgden ervoor dat we dan quality time hadden samen; uiteten gaan, evenementen maar ook een avondje samen thuis koken etc. We schreven elkaar ouderwetse kaartjes in de tussentijd en soms een kadootje als verassing.

Vanavond (woensdag), hadden we een etentje met het team wat een collega en ik hadden georganiseerd, mijn ex was er ook. Ik vond dit vervelend. Heb mijn ex ook nu wat links laten liggen en ben gewoon lekker mezelf gebleven; humor, kletsen en lachen. Mijn ex daarin tegen was erg stil. Vooral toen een collega leuke anekdotes vertelde over (toevallig) mij en foto's daarbij liet zien. Mijn ex staarde maar wat voor haar uit, af en toe kwam er een 'flauw' lachje vanaf. Ik had nieuwe schoenen aan "kom op laat ff zien" zei een collega, iedereen reageerde positief, behalve mijn ex. Die keek stoïcijns op de menukaart en wierp een vluchtige blik (terwijl ze anders altijd van de mode is). We stonden later met wat mensen buiten en ik had het over een drumgroep, ik zei tegen mijn ex dat we die groep samen op een feestje hadden gezien (mijn ex vond dat toen geweldig), ook nu een matte reactie van mijn ex. Later reageerde ik op haar stem (klonk erg zwaar), ze keek wederom geïrriteerd achterom maar zei niks. Tegen iedereen doet ze opzich aardig maar tegen mij vlak en matjes. Hoorde van een collega dat ze vanmiddag ook al erg 'depressief' klonk aan de telefoon, dus zal wel weer iets prive zijn. Ik heb het idee dat ze nog steeds de 'aandacht' zoekt van mijn vriendin die ook bij ons werkt. Soort vervanging van mij o.i.d.
Tijdens dit weekend heb ik daar een meid ontmoet en heb daar 1 keertje mee gezoend. Ik had hier snel daarna vreselijk spijt van. Ik was weliswaar vrijgezel, en kon dus doen en laten wat ik wilde, maar ik had het gewoon niet moeten doen. Het voelde niet goed en ik begon mijn ex ook vreselijk te missen. Na thuiskomst heb ik weer contact met mijn ex opgenomen en het weer geprobeerd goed te maken met haar. Ik heb mijn ex toen uiteindelijk in al mijn eerlijkheid ook verteld dat ik met een ander meisje had gezoend. Maar dat ik daar vreselijk spijt van had! (Achteraf misschien niet zo handig geweest om te vertellen, maar ik ben wel gewoon eerlijk naar haar geweest. Zoals ik altijd heb gedaan.) Voor haar was het toen helemaal klaar. Ze kon niet meer met mij verder. Ze voelde zich ‘gepiepeld’. Laat ik voorop stellen dat ik nooit maar dan ook nooit iets zou hebben ondernomen, als we gewoon nog een relatie zouden hebben gemaakt. Want zo zit ik absoluut niet in elkaar! Ik wil mijn partner, bij thuiskomst, wel gewoon recht in haar ogen kunnen aankijken. Neemt u dat van mij aan. Mijn ex vertelde ook dat ze tijdens dat weekend heel veel verdriet had en door een hel was gegaan.

De dagen hieraan voorafgaand was er ook minimaal contact geweest (ook van haar kant). Ik zei het jammer te vinden. Dat ze het nog altijd als druk ervaarde en dat ze me niet in onzekerheid wil houden. Ze zei er met een schoonzus van haar over te hebben gesproken en dat ze het niet kan plaatsen. Ik zei haar als dit het gevoel is wat overheerst dan is het verstandig om de 2e date vanavond niet door te laten gaan. Ik stelde haar voor om het even te laten rusten. Dit vond zei een goed idee!. Kreeg na het telefoongesprek een appje: Kloten, sorry! Gisteren begon het bij mij dan toch te knagen, laten rusten. wat bedoel ik daarmee en wat verstaat zei er eigenlijk onder. Ik app te haar te willen spreken of we konden bellen. Ze zei gisteravond geen tijd te hebben, wel vanavond. Vanavond belde ze me op en zei ze out of the blue: ik wil het hierbij laten. Ik zei haar verbaasd te zijn en ervan baalde en dat ik het niet kan rijmen. Ik vroeg haar wat er is gebeurt tussen onze 1e date en vanavond? Ze zei me aantrekkelijk te vinden bla bla bla alleen dat ze het niet voelde dat ik het voor haar was. Haar gevoel is voor haar waar en daar wil ik niets aan afdoen alleen het is 180 graden van wat ik heb ervaren en beleefd op de 1e date. Heb ik een verkeerde inschatting gemaakt, is het angst van haar kant (dat idee heb ik namelijk!) of anderszins? Ik zei haar nogmaals niets af te willen doen aan haar gevoel alleen dat ik het heel jammer vind. Dat ik mezelf en haar langer de tijd had gegeven en gegund om elkaar beter te leren kennen. Ze voelde het niet zo zei ze. Ik wilde haar niet overtuigen van het iets dus heb het telefoongesprek beeindigd en haar het alle beste gewenst. Daarna kreeg ik een appje dat ze vriendschap wil… wat ik daarvan vind? Ik antwoorde terug dat ik haar daar te leuk voor vind. Ik zei haar het over een half jaar of jaar me nog eens zou moeten vragen. Oke was haar antwoord
Vervolgens ga je geregeld met haar daten. Verzin leuke dingen en doe leuke dingen waar je altijd samen van genoten hebt. Jij organiseert het en jij bepaalt duidelijk waar en wanneer jullie samen dingen gaan doen. En praat tijdens die dates vooral veel met elkaar en probeer oud zeer op te lossen en elkaar echt te vergeven. En zorg er daarnaast absoluut voor dat jullie tevens veel plezier hebben samen. Maar blijf jezelf ervan weerhouden haar van dingen te overtuigen of jezelf voor alles te verontschuldigen.

Ik weet dat ik aan mezelf moet werken, en dat is ook precies wat ik ga doen. Het vreemde is dat ik niet direct behoefte heb om mijn ex te schrijven/mailen o.i.d. maar wel zijn ouders (weer eens wat anders haha). Ik voel me enorm lullig dat ik bij hun de indruk heb gewekt dat ik ze niks vind omdat ik nooit eens meeging, en ik heb eigenlijk een grote behoefte om mijn excuses hiervoor te maken. Het zijn prima mensen en ze hebben een prachtzoon op deze wereld gezet, en waarom ik dan toch zo onmogelijk heb gedaan. tja. Ik zou ze graag in een kort briefje duidelijk willen maken hoe ik me gevoeld heb het laatste jaar, zodat ze niet blijven denken dat ik 'a-sociaal' ben en het lijkt mij een goede start om te beginnen om hier de lucht te klaren (ze wonen trouwens niet in de buurt, dus we zagen ze sowieso al niet vaak).
De ouders wouden dat ik een deel van de huur van het huis naar hun rekening stortte, ik wou dat niet en heb het met haar over gehad. Ze begon te wenen en uiteindelijk om niet in discussie te gaan heb ik dat aanvaard. Betaalde ook gas en elektriciteit, internet, soms een uitstapje, soms ook eten, verlof, hout, enz. Heb ook nieuwe dakramen betaald in haar huis, een deel van de nieuwe zetel, enz. Eigenlijk normaal als je samen leeft.
Als je graag een serieus gesprek met hem wil voeren, denk dan goed na over hoe je hem benadert. Benader hem niet op een al te serieuze manier. Dit kan bedreigend overkomen en zijn bindingsangst aanwakkeren. Wees opgetogen en positief. “Ik breng heel graag tijd met je door en ik voel me gelukkig als ik bij jou ben. Ik wil graag checken of we nog steeds op één lijn zitten. Ik weet dat het nu nog te vroeg is, maar ik wil in de toekomst graag trouwen. Ik wil er zeker van zijn dat ik met iemand date die dezelfde waarden als ik heeft. Begin je mij als iemand te zien waarmee je dat uiteindelijk zou willen, nu we elkaar steeds beter leren kennen?”
nadat me ex haar nieuwe huis had ingenomen. kreeg ik alweer smsjes, of ik zin had om het huis te bekijken, dat die kleine meid me graag wou zien. of ik mee kwam eten etc etc. nou voelde ik me erg eenzaam in die tijd. dus ging er natuurlijk op in. zo ging het eigenlijk 2 jaar door. we waren ook weer intiem. bleef daar vaak slapen, we deden ook veel dingen samen met ze 3en. wat natuurlijk erg fijn voelden.vierden kerst samen, oud en nieuw. we waren echt een gezin weer aan het worden.(naar mijn gevoel). ondertussen wist ik met haar gedrag om te gaan, want ondanks dat we niet samenwonen, als ik ook maar even niet reageerden op een telefoontje of een sms. draaide mevrouw alweer door. maar dat nam ik voor lief, omdat de ruzies het niet waard waren en de tijd samen veel gezelliger was.
Ik sprak gisteren mijn ex haar beste vriendin/reismaatje. Deze heeft mij samen met tevens de beste vriend van mijn ex uitgenodigd voor een feest aanstaande zaterdag. Uiteraard is mijn ex ook uitgenodigd. Mijn ex had al gevraagd aan haar of ik ook uitgenodigd ben, ze vind dit namelijk lastig. Deze gezamenlijke vriendin zou het zo leuk vinden als we beide aanwezig zijn. Ik zei dus gekscherend dat mijn ex en ik buiten dan wel even gaan 'knokken'. "oohh kon het maar opgelost worden door een potje knokken" zei ze. Ik gaf in een zwak moment aan dat ik er niks aan vind zo het contact. Zij zei vervolgens dat ze zeker weet dat mijn ex het ook niks vindt op deze manier en dat een goede middenweg moeilijk is. Gaf nog aan dat ik mijn ex mis en dat het misschien wel dom is om te zeggen. 'dat is niet dom zei ze, het is logisch dat je om elkaar gaat geven'. Maar dat het pijn doet als dat moet stoppen…
Hi Nina, je vertelt jullie leeftijden niet, maar zoals ik het lees is je ex totaal niet toe aan 'de keus van zijn leven'. Hij is vijf jaar met jou samen geweest, maar kennelijk niet met de bedoeling dat het voor altijd is. Zoals hij het uitmaakte is natuurlijk stuntelig, maar dat komt vooral omdat hij je elke dag voorzag van fraaie woorden die inhoudelijk niets voorstelden. Wie het nodig heeft om dagelijks te zeggen dat ie zoveel van je houdt, twijfelt klaarblijkelijk zelf aan die liefde. Want 'het weten' dat je van iemand houdt, hoeft niet zo vaak te worden uitgesproken. Het is een wederzijds weten. Bij jouw ex kwam de aap dus uiteindelijk uit de mouw toen hij uitsprak dat hij niet wist of hij met je verder wilde en daarna de ijskoude pets in je gezicht met de woorden: 'je moet beseffen dat ik niet meer bij je terug kom'. En op facebook zie je nu dat hij geniet van zijn vrije tijd. Precies wat ie wilde, dus voor hem was de breuk een verlossing. Zie je hem vrijdag draai dan de rollen gigantisch om. Begint hij er weer over dat hij geen relatie met jou wil, zeg dan dat je daar ook niet over peinst. Dat hij blij mag zijn als jij HEM nog terug zou willen. Houd dit ook vol. Dit klinkt alsof een ruzie op komst is, maar is nodig om hem bij te brengen dat de wereld niet om hem draait. Dat er vele concurrenten zijn die zijn plaats maar al te graag willen innemen, en dat je dus niet van hem afhankelijk bent. Laat geen emoties zien, maar zie er oogverblindend en overweldigend sexy uit. Zo ziet hij direct wat hij laat lopen… ;). Sterkte, A.
Wat een interessant onderwerp..ik ben bang dat ik ook zo iemand ben tegen gekomen. Ik ben super verliefd op hem. Vanaf dag 1 en nog steeds! 1,5 jaar nu. Wat ik voor hem voel is zoveel sterker als mijn hele huwelijk was. Hij blijft me triggeren, zelfs kussenen en mij het gevoel geven dat hij toch om me geeft! Als ik er naar vraag, krijg ik als antwoord dat het van zelf ging. En zonder bij na te denken…maar inmiddels zit ik weer met die vlinders…op dat moment heerlijk maar na zo’n antwoord ga je kapot van verdriet…!! En toch blijf ik die gevoelens voor hem hebben….ik weet niet zeker of hij bindingsangst heeft. Ik hoop het niet…!!!
Het was gewoon weer een onschuldig gesprek, maar ik heb in de tussentijd toch wel wat gevoelens voor haar gekregen, en ik begon het gesprek te sturen; hoe vind je het tot nu toe gaan etc? Ze zei dat ze het op deze manier wel leuk vond maar ze zei dat ze echt geen vaste relatie wil omdat ze daar niet aan toe is; ze is erg gesteld op haar vrijheid zei ze. Haar tijd met haar ex was geloof ik meer dan 2 jaar geleden.
Mijn ex en ik zijn nu zo'n 6 weken uit elkaar. We zijn een jaar samen geweest, waarvan we een halfjaar hebben samengewoond. We zijn uit elkaar gegaan om een ruzie waarbij de emoties uit de hand zijn gelopen, over dingen die hij gezegd had die ik zag als persoonlijke aanval. We hadden lichte irritaties maar niet echt veel ruzie. Hij verwart echter die irritaties met ruzie. Hij zegt nu dat hij liever alleen is maar als we elkaar dan zien kan hij niet van me afblijven, dan wil hij me kussen enzovoort. Hij zegt dat hij heel veel van me houdt en dat ik het beste was wat hem is overkomen, maar dat we niet voor elkaar bestemd zijn, terwijl ik daar heel anders over denk. Ik heb relatietherapie voorgesteld, maar daarvoor zou hij de psycholoog moeten kennen, zegt hij. Het stoort me dat hij me niet waard vindt om voor te vechten. Nu is mijn vraag hoe ik hem kan laten inzien dat je moet vechten voor degene van wie je houdt?
Een week later besloot ze dat het beter was om de relatie te verbreken omdat ze me niet aan een lijntje wilde houden want zij wist niet hoelang dit allemaal zou duren en of ze uberhaupt haar gevoel voor mij weer terug zou krijgen. Ik was er kapot van. Het was zo plotseling en zo snel ineens over. Geen moment heb ik er voor kunnen vechten. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee mede doordat ik niet kan begrijpen dat zo’n goede relatie van de een op de andere dag over is. Ze heeft ook gezegd dat ze niet van me kan vragen dat ik het begrijp omdat ze het zelf ook niet begrijpt.
Eind juni werd het contact van haar kant ineens minder, terwijl ik gewoon door bleef op het niveau van waar we zaten. Dat zinde me niet helemaal. Ik ben toen zelf ook wat minder gaan contacten, en gelukkig nam ze soms wel initiatief tot contact. Echter, ze nam geen initiatief om af te spreken, terwijl dat eerst wel zo was. Dus heb ik haar maar weer gevraagd, en we zijn op een terrasje gaan zitten, waarbij genoeg ruimte om ons heen was zodat anderen het niet konden horen.
Hi G., vraag nooit aan een dame waarom ze niet met je naar de bios wil! Je bracht haar in verlegenheid en bovendien is ze je geen reden verschuldigd. Natuurlijk zou het wel zo prettig zijn om te weten waarom ze dat niet wilde, maar je voelt al dat er andere zaken spelen. Zo kan het zijn dat ze een ander heeft of ook met een ander chat, het is mogelijk dat jullie relatie haar, om wat voor reden dan ook, niet beviel en bang is om weer in hetzelfde te belanden. Daarnaast wil ze misschien ruim de tijd nemen voor een eventuele verzoening omdat ze zich te jong voelt of wat dan ook. Kortom, teveel mogelijkheden waardoor ze de rem erop gezet heeft. Waar jullie over chatten weet alleen jij. En jij bent ook degene die weet hoe ze tegen relaties aankijkt, of ze in de tussentijd andere mannen heeft gehad en/of hoe haar relatieverleden was voordat jij in beeld kwam. Ik kan je dus niet goed helpen, maar vrouwen zijn babbelaars. En met een goeie chat op zijn tijd is niks mis ;). Groetjes, A.
Hoe moet ik hier aan beginnen. Het waren de laatste 2 maanden van de middelbare school en mijn beste vriend werd verliefd op een meisje die net bij ons op school kwam en we gingen samen op café regelmatig en dat meisje was erbij en mijn vriend en dat meisje pesten elkaar voor te spelen zal ik maar zeggen en ik deed altijd met haar mee tot op een moment dat ze me mee bij haar thuis vroeg. Ik dacht voor te babbelen maar het draaide anders uit. We waren intiem gegaan samen. Maar ik voelde niets voor haar maar zij wel voor mij. Toen is onze relatie begonnen, ik had geen gevoelens, na 2 weken was dat totaal
Toen ik haar zag met haar grief de tweede lading, zei ze: ik wil praten met tranen in de ogen. De grootmoeder was er ook, ze geeft geen kans ze bleef op een metertje van mij vriendin en zei: jah raar allemaal. Mor ze zei nog in sms: ik wil afspreken mor nu nog ni. Goed zei ik, ik ben er. Ik gaf haar tijd tot zij weer uit zichzelf begon te sturen. Ik kreeg nieuwe hoop.
Een week later belde hij me op hoe het ging.. We hebben toen even twintig minuten aan de telefoon gehangen over t een en t ander.. Gelukkig kon ik mijn emoties onder controle houden want ik wilde absoluut niet dat hij wist hoe verschrikkelijk ik mij eronder voelde.. Die avond belde ook zijn moeder nog.. Die vond het ook heel erg en had het niet zien aankomen.. Ze zei dat hij in de knoop zat met zichzelf en dat hij op dit moment even geen andere optie zag dan het uitmaken.. Voor mij een hoopgevende gedachte..
Klagen. Je kunt beter niet negatief zijn. Geloof het of niet, na een tijdje is het net alsof dezelfde slechte discoplaat steeds opnieuw afgespeeld wordt. Aan de andere kant, bind je niet aan een man die verwacht dat de relatie altijd rozengeur en maneschijn is, dat zal JOU namelijk ongelukkig maken. Wees authentiek, wees echt. Authenticiteit is heel erg aantrekkelijk.
Maar nu zitten we op een andere school ik hb wel nog een zus daar op school zo kan ik nog wat scoren maar mijn andere vriendin is verzot op zijn kleine broertje en dan zegt ze er hallo enzo tegen ent ergste was de laatste school dag van de lager school ik reed naar huis en hij liep daar en mijn vriendin riep dan naar dat broertje en weet je wat hij zei niet dat broetje maar mijn ex hij zei ik ben blij dat het zesde van nu we is zeg en dan dacht ik nu ist genoeg maar toch denk ik aan hem ben er onder tussen ook achter gekomen dat hij verre familie is echt verre hop mijn achter achter nicht daar is hij de neef van maar da t houd me niet tegen maar hoe kom je terug met iemand samen als je geen e-mail adres hebt en zo kun jij mij helpen
×