Bedankt voor je raad, ik heb er zeker wat aan en goed over nagedacht. Daarom ook nog geen bericht gestuurd. Inmiddels een half jaar uit en bijna drie maand geen contact meer. Ik vraag me oprecht af of ik t moet willen zoeken. Heb haar zo vreselijk laten schrikken dat ik wel denk dat ze op een gegeven moment de hoop heeft opgegeven in de laatste periode. Misschien had ik in t begin er beter mn best voor moeten doen. Inmiddels heeft alles bij mij wel redelijk zn plekje. Echter voelt t ook nog enorm ergens onaf. Zo onnodig allemaal. Had zo vaak gehoopt ze me de kans gaf om even te praten. Of dat ze zelf die behoefte voelt. Maar vanuit haar gezin weet ik dat ze niet praten, Over niks. Het gebeurde ging uiteindelijk nergens over en dat doet zeer. Het was dom, maar ze over reageerde er wel een beetje op. Na stevige knuffels en zeggen dat ik altijd in haar hart was zei ze als laatste woorden dat ze zielsveel van me hield, terwijl ze huilend de trap afliep. Meegenomen door haar moeder, die wou perse met haar mee, vind t nog steeds idioot. We hebben elkaar nooit meer gesproken.

Hi Hoopvol, je reageert op zijn berichtjes, dat is het hele punt. De zakelijke sms'jes zou ik ook niet meer doen, want hij moet zelf over de brug komen met dat geld. Je moet doen zoals hij niet verwacht. Dus stuurt hij een sms met iets dat niet te maken heeft met jullie geldkwestie, reageer dan niet. Een absolute relatiepauze moet minimaal enkele maanden duren, maar als je elkaar nog spreekt of schrijft, in welke hoedanigheid ook, is er geen sprake van een pauze. En dus ook geen gemis. De 'pauze' zal in zo'n geval langer moeten zijn. Groetjes, A.
Nadat ik mijn liefde bedrogen had en haar graag terug wou, kwam ik op deze site uit. Ik heb het boek van Michelle meteen gekocht & heb gelijk al haar tips in de praktijk omgezet. Ik heb dankzij haar "ex-terug model" en de zogenaamde "weerstandswisser" mijn ex terug. Ik ben terug een gelukkig man & heb geleerd uit mijn fouten. Michelle vd Berghe is een naam die ik nooit meer zal vergeten.

Vrienden zijn vaak leuk en gezellig. Hij vindt jou leuk en je vrienden zijn niet voor niks je vrienden, dus waarschijnlijk lijken ze op jou of hebben ze iets met jou gemeen waardoor hij ze ook leuk vindt en anders is er altijd nog alcohol om het ijs te breken. De ouders zijn een ander verhaal. Stel hem niet voor aan je ouders en begin daar ook niet over, tot hij over zijn ouders begint. Dat is het signaal om ook langzaam over jouw ouders te praten.

Het telefoongebruik komt voort uit dat ik altijd bezig ben het anderen naar de zin te maken en niet aan mezelf of haar denk. Ik heb haar onbewust niet de aandacht en waardering gegeven die ze hoort te krijgen. Het zijn veelal collega's die 's avonds nog aan het werk zijn en dan mijn hulp vragen als ze iets niet snappen met een applicatie of wat dan ook. Maar ook vrienden en kennissen weten me te vinden. Dit moet ook echt anders en daarvoor heb ik inmiddels eerste gesprek met mijn baas voor gehad. Daar moeten afspraken over gemaakt worden.
'We moeten praten' is de uitgesproken nachtmerrie van menig koppel. Het einde is nabij. Ruzies, meningsverschillen, verwijten, gekrenkte trots en een gekwetste ziel... hoe komt dit nog goed? Het komt voor dat je best weet dat je niet de goede dingen tegen je ex hebt gezegd, en de ex enkel verder van je vandaan hebt gedreven. Dit komt omdat je met een gebroken hart al gauw te emotioneel wordt en de zaak verder kan verknallen. Je ex krijgt immers redenen in handen om de relatie vooral maar 'uit' te laten blijven. De ex gaat zelfs de emoties als bewijs zien dat het toch niks wordt met zo'n drama king of queen. Na kalmering probeer je vervolgens door redenaties de ander te overtuigen vooral bij jou te blijven of je terug te nemen. Maar dan komt het tere punt: Je kunt een ander niet overtuigen om iets te voelen, dus met rationele argumenten kom je er ook al niet. Of heb jij zo'n ex die voor jou viel omdat je uitblonk in logisch nadenken? Wellicht niet. Het is waarschijnlijker dat je ex ooit op je viel omdat hij of zij zich geweldig voelde bij jou.
Na zo’n 3 weken begon ik mij weer wat beter te voelen, want ik keek terug op onze relatie en die is vaak niet goed geweest, ondanks dat ik zielsveel van haar hou en zij de moeder van mijn kids is. En ik was eigenlijk al in mijn hoofd bezig een nieuwe toekomst op te bouwen. Dus begon ik mij wat rustiger te gedragen betreft de berichtjes… en toen ineens stuurde ze mij dat ze mij terug wil.
Onze gevoelens waren heel close en regelmatig ging ik haar bezoeken en natuurlijk elkaar omarmen en liefdeskusjes geven. Twee weken geleden had ik haar nog bezocht op een zondag. Op maandag kreeg ik plotseling een mail van de begeleiding dat het over was tussen ons. Blijkbaar hadden ze iets tegen ons. Enkele dagen erna belde ik haar op, en ze zei me dan:"ik moest verplicht het uitmaken tussen ons, ik werd gedwongen". Dan vroeg ik:"waarom hebben ze je gedwongen?". Ze zei dan:"het is haar moeder die nog steeds tegen onze relatie is en alles probeert om haar dochter in een ongeluk te laten lopen". Ik zei dan:"we zullen in het geniep afspreken dan zonder dat er iemand iets van weet.". De dag zelf wou ik naar daar gaan, naar Aalst en kreeg ineens een sms "Nooit meer. Niet meer contacteren.". Blijkbaar had haar moeder te weten gekomen dat ze mij ging zien die dag en heeft ze via Katrien's gsm (de dochter heet Katrien) een sms verstuurd dat ik haar nooit meer mocht zien.

Hi Hij Weet Niet Hoe, met zo'n sms'je kun je inderdaad niet veel. Kennelijk is het een warmhoudertje en een beetje polsen of je al of niet kwaad op haar bent. Je eerste reactie was dan ook begrijpelijk. Neutrale of koude teksten van iemand van wie je houdt zijn immers moeilijk te verteren. Gelukkig raapte je je jezelf op tijd bij elkaar en besloot je je bericht met verwijten niet te verzenden. Zoals je het gedaan hebt is goed. Verder hangt het er vanaf wat jij wilt. Ik heb je geadviseerd deze ex te laten voor wat ze was, maar wil je haar terughebben, dan zul je niet moeten wachten tot zij jou schrijft. Een man moet altijd zelf de initiatieven nemen. Hoe ouderwetser, hoe beter het werkt ;). Maar tot op heden is er onvoldoende tijd verstreken, en gezien haar manier van doen lijkt het me ook niet zinnig om haar weer te veroveren. Van de overgang is op haar leeftijd doorgaans geen sprake, dat neemt niet weg dat ze last kan hebben van hormonale schommelingen en stemmingswisselingen. Dit is m.i. tevens de reden waarom veel mannen gek worden van hun vrouw, vrouwen niet begrijpen, of vrouwen een 'bitch' noemen ;D. Houd je niet vast aan je ex, maar kijk om je heen! Groetjes, A.
Concert was geweldig, de sfeer tussen ex en mij ook. Hij zei dat ik er super uitzag, en dat hij enorm trots was dat ik al zo op de goede weg ben. Hij kon het ook echt aan me zien. Hij zei dat hij absoluut nog een toekomst voor ons ziet, en zeker zoals hij mij deze avond meemaakte, maar dat ik eerst moeten laten zien dat mijn veranderingen geen 'bevlieging' zijn maar ook voor de langere termijn. (uiteraard is dat mijn bedoeling :)

Het is een veelvoorkomende truc om niet zelf de verantwoordelijkheid voor de breuk te dragen. Zo kan hij later eenvoudig zeggen: 'Jij wilde toch dat het uit was?'. Een gemis kan alleen opduiken als hij na lange tijd inziet dat geschikte vrouwen niet voor het oprapen liggen, en dat hij iemand heeft laten lopen waar hij maar beter zuinig op had kunnen zijn. Dit kan alleen als hij zijn verslaving te boven is. Grt, A.
Ik heb 2 jaar een relatie met mijn vriend/ex met ups and downs. In het begin was ik niet direct verliefd en vond ik zijn aandacht leuk en kon ik niet loskkomen van mijn oude leven. Het was feesten en lol maken en als hij dan kwam stuurde ik hem weer weg. Hij was wel al heel erg verliefd op mij. Kwam net uit een andere relatie en ging helemaal voor mij. Doordat ik hem steeds wegstuurde hield hij zijn ex er ook op na. Hier kwam ik achter en was toen woedend. Mede ook omdat ik in die tijd juist voor mezelf een knop had omgezet van he ik ben verliefd op deze man en wil met hem verder. Zo ging het nog een tijdje door maar uiteindelijk hebben we echt voor elkaar gekozen. Hij is een persoon die steeds weg loopt als die boos is en dan heel snel zijn spullen pakt. Ik heb verlatingsangst dus kan daar dan niet mee om gaan. Het is heel lang goed gegaan en afgelopen zomer heb ik een hele grote fout gemaakt voor vreemd te gaan. Hier kwam hij achter doordat ik nog contact hield met die persoon. Op een dag zei die oke we gaan ervoor en ik kom bij je wonen. Iets wat ik heel graag al een tijd wilde. Hij leeft namelijk met de meest walgelijke man in een huis aangezien zijn eigen huis nog te koop staat en daar geen verandering voorlopig in zit. Zijn ex vrouw woont daar met de kinderen.
Ik kan zien dat ze me niet heeft geblokkeerd op whatssapp, en dat ze het bericht heeft ontvangen, maar ik heb tot op heden nog geen bericht gehad. Het kan te maken hebben dat het nu slecht gaat met haar grootouder en dat ze daardoor wel belangrijkere dingen aan het hoofd heeft (sinds de dag dat ik die vrije dagen opstuurde ging het ineens heel slecht met haar grootouder), in combinatie met het beklemmende gevoel wat ik haar blijkbaar bezorg.
Dat het een gedoe is vind ik niet zo erg. Hopelijk jij ook niet. Het is jammer omdat het voor mijn idee in 5 minuten uitgesproken had kunnen worden. Ik begrijp ook echt wel dat ze zo geschrokken is. Heb me daar ruim vier maanden zeer zeer schuldig over gevoeld. En dat doe ik nog steeds. Ik begrijp ook echt dat ze die conclusie trok, ze kon niet anders. En dat heb ik dan ook echt aan mezelf te danken. Echter hoop ik op een kans om weer inderdaad vriendschappelijk met haar te worden. Als zij die behoefte nog heeft. Als ik haar op de hoogte kon brengen van mijn reilen en zeilen zou ze blij verrast zijn. Die behoefte heeft ze niet, of durft uit zelfbescherming daar zich niet aan te wagen. Begrijp ook dat elke ex schreeuwt het is een misverstand. maar wat als het echt zo is?
Nou om eerlijk te zijn en ik wil mezelf echt niet op een voetstuk plaatsten, ik zie haar gedrag niet terug naar anderen toe ;). Ik ken mijn ex natuurlijk goed en ik zie dat mijn lange 'afwezigheid' haar toch wat op beginnen te breken. Zoals het artikel ook aangeeft 'geef rust'. Ik sta nog steeds in de 'afstand modus' en ik merk gewoon dat hoe meer ik mijn afzonder/gereserveerd opstel, hoe minder 'vrolijk' mijn ex is… Waarom geeft ze mij bv uit de gein een schop onder mijn achterwerk, terwijl we maaaanden niet eens normaal met elkaar communiceerden? Lijkt bij mij op aandacht vragen. Waarom weer nieuwsgierig zijn en jaloers kijken als ik een ander aandacht geef? Ze zit ook constant met haar mobiel te klungelen om vervolgens hardop te zeggen dat ze even aan het smsen is en snel even naar mij kijkt of ik wel kijk…
Ik ga me herbronnen want emotioneel deed het me veel. Ik heb mezelf leren kennen het afgelopen jaar en heb nog heel wat werk voor de boeg. Zo realiseerde ik me dat haar gevoelens wel intenser waren als die van mij en zij er toch net iets meer voor ging dan ikzelf. Tja, ik kreeg als alleenstaande man plots heel veel aandacht van die vrouw, en dat streelde mn ego wel. En dan neem je idd risico’s.
Hi P., is er eenmaal een echtscheiding, dan is de kans om je ex terug te krijgen gedaald tot vrijwel nul. Het komt wel vaak voor dat er spijt is na een scheiding, maar trots weerhoudt mensen ervan om dit toe te geven. Men houdt dan stellig vast aan het idee dat een echtscheiding het allerbeste is, terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Je bent met de verwerking van alles nog niet zo ver dat je haar ook geestelijk kan loslaten. En als je voelt dat de partner een fout heeft begaan, kun je levenslang met die gedachte worstelen. Probeer uit alle macht te begrijpen waarom ze die scheiding wil, en doe een poging het te rechtvaardigen. Misschien heeft ze wel groot gelijk?! ;) Sterkte, A.

Ik ben verhuisd en we mailen en app-en nu veel. Ik zie dat hij kapot is en veel verdriet heeft. Maar ook dat hij zwelgt in zelfmedelijden en erg met zichzelf bezig is. Ik word dus emotioneel heen en weer geslingerd. Ik wil hem niet kwijt en ik heb het gevoel hij mij ook niet, maar van de andere kant voel ik me zo gekwetst nu en begrijp ik hem niet.
Ja, je wil een relatie. Met hem. Maar aangezien dat van twee kanten moet komen en dat voorlopig niet aan de hand is: wat wil jij? Voor hem is alles nu zoals hij wil: hij heeft jou, maar geen verplichtingen. Als jij daar mee kan leven is dat natuurlijk prima, maar hij wil geen relatie en dat betekent niet dat jij dat dan ook maar niet moet willen. Het is niet altijd heel duidelijk wat je wilt, want we snappen dat je hem niet kwijt wilt raken, maar dat je dit tegelijkertijd niet de meest ideale situatie vindt. Vraag jezelf dus oprecht af of jij gelukkig wordt als je met hem om blijft gaan of dat je dan beter door kan gaan met je leven.
Mannen focussen op oplossingen. Een ander kenmerk van de manier waarop mannen gesprekken voeren, is dat ze graag naar een oplossing toe werken. Als je vooral even aandacht en bevestiging nodig hebt in plaats van praktische adviezen, moet je dat duidelijk maken aan het begin van het gesprek. Vergeet niet dat hij een oplossing voor je wil bedenken omdat hij om je geeft. In zijn ogen is dat namelijk wat je doet als je van iemand houdt. Hij wil niet de baas over je spelen.
De waarheid is, je ex is waarschijnlijk in een rebound-relatie. En bijna alle rebound relaties eindigen eerder dan later. Het doet pijn, maar rebound relaties zijn een manier voor veel mensen om breuken te verwerken. Gelukkig voor jou is het een van de meest ineffectieve manieren om door te gaan in het leven. Dus, gewoon omdat ze in een rebound-relatie zijn, betekent niet dat ze je zullen vergeten en verder gaan. In feite betekent het gewoon het tegenovergestelde. Het betekent dat ze moeite hebben om verder te gaan en zo lang als ze in deze rebound-relatie zijn, kunnen ze niet verder werken met hun leven.

Hi Hoopvol, hij heeft zijn emoties al laten zien, ook al was dat voornamelijk woede. Achter woede schuilt altijd iets anders: verdriet, wanhoop, frustratie. Een man die helemaal niet kwaad om je wordt zou een man zijn die geen donder om je geeft, en je weet dat onverschilligheid het slechtste teken is. Wat hij nu doet is waarschijnlijk zelf die pauze inlassen, omdat doorgaan op deze manier niet goed mogelijk was. Geeft hij werkelijk om je, dan zal hij je met de grootste spoed terugbetalen en er alles aan doen om op goede voet met je te staan. Vooralsnog zit hij zo dik in de financiele ellende dat hij aan dat tweede niet eens toekomt. Daarom krijg je helemaal geen signaal meer. Twijfel je, blijf dan niet hangen in het verleden, maar ga door. Hij is degene die hoop moet hebben, en als gevolg daarvan moet handelen. Of jij dan wel of niet beschikbaar bent, en eigenlijk nog wel met hem verder wilt, is het risico dat hij loopt. Groetjes, A.
Mijn ex heeft een week geleden onze relatie stop gezet. We waren 4,5 jaar samen, we hebben een grond gekocht, het plan voor ons huis was klaar en de bouwaanvraag is ondertussen ingediend. Verder zijn we al 2 jaar voor kinderen aan het proberen. We zijn een jaar geleden gestart met IUI maar ik heb reeds 2 miskramen gehad. Ondertussen is de aanvraag voor IVF opgestart. Enkele weken terug waren we op reis en heb ik ontdekt dat hij berichten stuurde met een andere vrouw. Hij gaf toe dat dit verkeerd was en beloofde me geen contact meer met haar te zoeken. Enkele weken later heeft hij terug berichten met haar gestuurd en ook afgesproken. Ik ben dit dan te weten gekomen en ben dan een paar dagen uit huis vertrokken. De eerste 2 dagen vroeg hij om terug te komen en opnieuw te beginnen. Ik wilde toen niet… Dag 3 ben ik naar hem gegaan en toen vertelde hij mij dat hij onze relatie op deze moment niet meer ziet zitten. Hij vindt dat er een sleur is in onze relatie en dat hij niet meer gelukkig is. Hij zegt dat hij met zichzelf in de knoop zit, dat het allemaal teveel werd, de bouw, de kinderen, … hij zag het al lang niet meer zitten maar deed dit om mij gelukkig te maken. Zo zegt hij… Hij zegt nu dat hij zich totaal niet goed in zijn vel voelt en op dit moment geen beslissing kan nemen om verder te gaan of niet… Ik begrijp er zelf totaal niks van! Hij zegt dat hij totaal geen ander heeft… Ik weet niet meer wat te geloven. We hebben het altijd zo goed gehad, nooit zijn er problemen geweest. Ik zou graag opnieuw beginnen met hem. Ik zie hem nog zo graag. Hij heeft gevraagd om hem even met rust te laten, soms lukt het mij maar soms ook niet. Ik weet totaal niet wat te doen nu… Ik kan me geen toekomst zonder hem inbeelden. Reactie infoteur, 04-07-2012
Deze tip is voor later, als je denkt dat je ex misschien weer wat meer in je geïnteresseerd is. Vanaf dat moment moet je elke keer als je je ex ontmoet, doen alsof je op date bent. Daar bedoel ik mee dat je zorgt dat je er goed uitziet, dat je in een goed humeur bent (of doet alsof), en dat je niet dramatisch gaat doen. Stel je ook een beetje verlegen op.
Hi Eric, je moet jezelf afvragen wat je op die datingsite doet. Als jullie liefde werkelijk zo diep zat, zou je er niet over peinzen om al zo snel na de relatie, of misschien zelfs al tijdens de relatie jezelf aan te bieden voor een date met een ander. Zoals het overkomt tussen jullie zie ik er helemaal niets in. Je beschrijft een soort experiment wat kennelijk voor 'een relatie' moet doorgaan. Beter is om vriendschap na te streven en te zien of jullie elkaar dan ook liggen. Zo te lezen zou zij daarvoor in moeten zijn. Groetjes, A.
5) Om eerlijk te zijn…ik wil haar het liefst terug. Ik hou verschrikkelijk veel van haar. Nu weet ik dat dat op korte termijn niet gaat lukken omdat ze dus een nieuwe vriend heeft. Maar wat kan ik nu het beste doen? Haar helemaal met rust laten nu? Maar hoe lang moet ik dan niks van mij laten horen? Of af en toe toch een berichtje sturen naar haar om te vragen hoe het gaat.
Nou om eerlijk te zijn en ik wil mezelf echt niet op een voetstuk plaatsten, ik zie haar gedrag niet terug naar anderen toe ;). Ik ken mijn ex natuurlijk goed en ik zie dat mijn lange 'afwezigheid' haar toch wat op beginnen te breken. Zoals het artikel ook aangeeft 'geef rust'. Ik sta nog steeds in de 'afstand modus' en ik merk gewoon dat hoe meer ik mijn afzonder/gereserveerd opstel, hoe minder 'vrolijk' mijn ex is… Waarom geeft ze mij bv uit de gein een schop onder mijn achterwerk, terwijl we maaaanden niet eens normaal met elkaar communiceerden? Lijkt bij mij op aandacht vragen. Waarom weer nieuwsgierig zijn en jaloers kijken als ik een ander aandacht geef? Ze zit ook constant met haar mobiel te klungelen om vervolgens hardop te zeggen dat ze even aan het smsen is en snel even naar mij kijkt of ik wel kijk…
Ik ken mijn ex al sinds 2006. Hij had toen een vriendin en we waren gewoon kennissen van elkaar. Hij sprak eens erover dat hij niet meer met zijn vriendin wilde zijn en op een dag zei hij dat hij het had beëindigd. Wij waren nog steeds gewoon vrienden. Ik zag hem niet als een kandidaat. Op een dag maakte hij mij duidelijk dat hij gevoelens voor mij had. Ik gaf aan dat ik niet geïnteresseerd was. We bleven met elkaar omgaan en op een dag heeft hij mij plots gezoend. Ik was even geschrokken, maar vond dat fijn. Vanaf toen begon het tussen ons te bloeien. De eerste keer dat wij de liefde hebben bedreven is meteen het moment voor mij geweest dat ik zeker wist dat hij mijn grote liefde is. Ik heb meerdere relaties achter de rug, waarvan ik ook wel diepe gevoelens voor de ander heb gehad, maar zoals ik me bij hem voel, dat is bijzonder. Na 2 weken stevig met elkaar bezig te zijn geweest, komt hij mij vertellen dat hij het weer gaan proberen met zijn ex daar deze het had gevraagd en hij al langer kende dan ik. Hij gaf wel aan dat hij niet echt wil (huilde er zelf bij dat hij mij zou missen) en niet echt van haar houdt - had het trouwens nooit gedaan - maar dat hij het toch zal proberen. Wij hebben ons contact laag gehouden. Hem helemaal vermijden zat er niet in daar hij de advertenties voor het bedrijf waar ik toen werkte verzorgde. Na een korte tijd maakt hij het toch uit met haar. Een maandje (okt 2006) later maakt hij contact met mij en dat hij weer met me wil. We beginnen voorzichtig met meer contact. Tot 2 keer bedenkt hij zich tot hij het 3 maanden daarna echt stevig aan maakt met mij (jan 2007). Hij zegt dat hij veel van mij houdt. Zijn moeder vroeg hem toen of hij van me houdt en hij zei volmondig ja. Had hij niet bij zijn ex. Heb ik ook begrepen dat dat zo was van zijn moeder. Zij vertelde me dat ik de enige vrouw ben van wie hij heeft gezegd dat hij houdt. Hij gaf vanaf het begin aan dat ik voor hem 'the one' ben. Dat merkte je eerlijk gezegd ook aan zijn gedrag. In dat eerste jaar hebben we tot 4 keer toe een korte breuk van zijn kant gekomen, waar ook hij steeds op terug kwam. Hele gekke redenen voor de breuken. Anders dan dat doet hij verder heel normaal met me, is openlijk erover dat ik zijn vriendin ben, gaat geregeld met me uit en zegt me dat hij van me houdt. de relatie verliep normaal, met af en toe discussies. Ik zag ze niet als ruzies die om bezorgdheid vroegen. En in september 2009 doet hij plots in het weekend raar, zegt ook dat hij zich emotioneel en geestelijk raar voelt, vermijd me op maandag en dinsdag en woensdag vroeg op de morgen wanneer ik naar hem ga om te vragen wat er is, zegt hij kortaf: ik wil niet meer ja, het is uit, ik hou niet van je. Ik was perplext en vroeg hem wat er is gebeurd. Hij dan plots zo rustig en logisch willen klinken: "als ik niet meer voor je voel, dan kan ik toch niet met je blijven?". Ik wist niet goed hoe ermee om te gaan. Ik ging weg en even later is hij achter me aan om direct zijn spullen bij mij te halen. Hij deed daarna heel vijandig naar mij toe en als ik er alsnog over begon dat ik precies wil weten waar het mis is gegaan, vond hij dat hij dat zou hebben gezegd. Dus niet. Op een gegeven moment hebben we bitter weinig contact, tot hij me in december ziet in een mall en bijna zijn voeten breekt om naar mij toe te komen om me te begroeten. Hij stond heel opgewonden en zenuwachtig te praten. Ik deed beheersd. In januari beginnen we een 'sexrelatie'. Dit deed ik uitsluitend in de hoop dat het goed zou komen. Toen ik eens zei dat we alleen maar gevoelloze sex hebben, heeft hij zo een punt ervan gemaakt dat het niet zo is. Ik zei er nog een keer wat over en weer vond hij dat het niet zo is; ik kan dat toch voelen als we bezig zijn? Dat vond ik inderdaad hoor, dat er gevoel aanwezig is, maar ik deed koel. We deden alles als een koppel, maar we hadden geen relatie. Op een gegeven moment begon het me te vervelen dat er niets concreets gebeurde en begon ik hem te weigeren. Toe begon hij aan te pappen met een andere dame (iemand die hij in 2007 had leren kennen en 1 date mee had gehad). Ik heb hem betrapt bij de bioscoop met haar (mei 2011). Hij heeft haar totaal genegeerd, is haar voorbij gelopen en da trap op, alleen maar omdat ik niet kon zien dat hij met haar was. Toen heb ik hem nog meer vermeden. In de tussentijd in de periode dat het uit was, heb ik hem geholpen met de aanschaf van een busje voor zijn startende bedrijf. De lening was op mijn naam afgesloten en ik betaalde daadwerkelijk een deel van het bedrag. De rest betaalde hij. Als de aflossing bij de bank af was, zou hij dan beginnen mijn deel aan mij terug te betalen. Dus toen ik hem begon te weigeren, hadden we wel nog lopende afspraken ten aanzien van de wekelijkse aflossingen. Tot in juli 2011 hij en ik weer een serieus gesprek hebben. Daar heeft hij over nagedacht en in aug zegt hij dat hij doorheeft dat hij de relatie en mij niet goed heeft behandeld. In sep 2011 waren we al bijna zover om het helemaal goed te maken en in okt zegt hij weer van niet. In jan 2012 vraag ik hem of hij zeker weet dat hij niet meer wil en als hij er geen problemen mee zal hebben als ik een ander neem. Hij zegt me van niet; ik kan mijn leven leiden. In feb begint hij naar me toe te trekken. Op valentijdag vraagt hij me om het weer te proberen, verontschuldigd zich zo voor zijn gedrag, vraagt om vergeving, geeft aan dat hij al die tijd van me hield, maar dacht dat we niet bij elkaar pasten omdat hij bang was van mijn agressieve uitbarstingen. Ik heb er namelijk een paar gehad, omdat hij echt onder je huid kan kruipen. Ik probeerde hem er ook steeds op te wijzen dat ik dat nooit bij een andere partner in het verleden of bij anderen om mij heen dat heb gehad, dus dat hij een bijdrage moest hebben in mijn uitbarstingen. Dus die dag zegt hij dat hij dat plots besefte dat hij daaraan bijdraagde; hij zou erop letten, hij zou me helpen rustig te blijven. Hij ziet nu in dat je iemand van wie je houdt niet in de steek laat, maar dat je samen werkt aan wat minder is aan elkaar en aan de relatie. Hij ziet mij als de vrouw van zijn leven, wil dit jaar nog trouwen en kinderen krijgen. Ik vroeg hem waarom ik hem moet geloven en waarom hij nu zeker is van zijn zaak. Hij praat een heleboel over hoe we bij elkaar passen en dat hij echt een fout heeft gemaakt en hoeveel hij van me houdt. Hij was echt heel enthousiast en verliefd. We starten opnieuw en alles gaat goed. Ik krijg geen woede uitbarstingen meer. Na 2 maanden geeft hij me aan dat ik alvast mag stoppen met de pil zodat mijn lichaam kan ontpillen (was er namelijk vanaf mijn 16de op wegens hevige menstruatiepijnen waarbij pijnstillers geen invloed hadden). We doen het nog voorzichtig (vroegtijdig uittrekken) omdat we eerst een huis willen. Ik moest gaan rondkijken. Hij praat over een catering dat ik in het weekend voor mezelf kan beginnen, hij zou de container waarin we de keuken zouden bouwen aanschaffen. Ik houd namelijk erg van koken en wil er inderdaad wat mee doen. Plots maakt hij op 13 aug een vreemde ruzie met me die op niets slaat. Ik was verbaasd. Hij beweerde dat het geen ruzie is en dat hij niet boos is. Vanaf die dag vermijd hij me door steeds te zeggen dat hij vanwege drukte niet kan komen. Tot hij op 27 aug zegt dat hij tijd heeft om te komen. Ik vraag hem of er wat is en hij zegt van nee en dat het gewoon drukte is. Wel heeft hij moeite toe tegeven dat het niet weer zal gebeuren dat 2 weken verstrijken zonder dat hij komt en ook met veel moeite komt uit zijn mond dat hij van me houdt. Hij blijft slapen. De volgende ochtend zeg ik dat ik blij ben dat hij bij me was en hij zegt dat hij ook blij is dat hij bij me was. Maar weer gaan 2 weken voorbij met dezelfde drukte-smoes. Op 8 sep ga ik naar zijn moeder om met haar te praten dat hij vreemd doet. Ze praat die dag nog met hem dat koppels ook minder mooie momenten in de relatie hebben, maar dat het geenzins betekent dat de liefde er niet meer is. En ze herinnerde hem eraan dat hij degene is die naar mij terug is gekomen. Trouwens, hij sprak ook vaak met haar over mij en dat hij van me houdt en echt met me wil trouwen. Die maandag praat ik weer met haar en ze vraagt hem dat hij met me praat over wat er aan de hand is. Hij maakt een afspraak met me voor 11 sep. Dan zegt hij me dat hij niets meer voelt voor de relatie, hij wil niet trouwen en geen kinderen; hij voelt niets voor mij. Het is plots weg. Hij zegt wel dat hij een idee heeft dat hij niet weet hoe hij liefde moet geven, hoe hij met een relatie moet omgaan, met minpunten van een ander en dat hij counseling wil gaan zoeken. Eens had hij me al gezegd dat hij niet goed weet om te gaan met liefde en dat hij merkte dat hij zijn werk belangrijker vind dan de relatie en dat hij daarover ook couseling wilde. Het blijkt dat hij zijn moeder ook had gezegd dat hij voelde dat hij counseling nodig heeft. Ik vraag hem waarom hij het dan uitmaakt en waarom we niet samen hulp gaan zoeken. dat wil hij niet. Vier dagen daarna ontdek ik dat hij bij die ene dame slaapt. Ik wilde helemaal niet meer met hem praten. Maar we hebben wekelijks contact vanwege de aflossingen die nog zeker 10 maanden lopen. Op een gegeven moment zegt zijn moeder dat ik hem misschien moet zeggen wat op mijn hart is voor mijn eigen gemoedsrust. Dus ik vraag hem om een afspraak wat hij ook toegeeft. Op vrijdag 12 okt praten we. Ik had alles in een brief gezet omdat ik niet de kans wilde lopen iets te vergeten. Ik heb het voorgelezen, hij heeft geluisterd. Hij had niet veel toe te voegen. Ik heb hem toen enkele concrete vragen gesteld. Hij weet nog steeds niet waarom en wanneer zijn liefde plots voor mij is verdwenen. Hij wilde toch eigenlijk ook niet echt kinderen. Ik denk niet dat dat klopt want op 8 sep (voor hij de relatie beëindigde) had hij nog aan zijn oma gezegd dat hij dat wil. Hij was met die dame in contact gebleven tijdens onze relatie ondanks de uitdrukkelijke afspraak dat hij dat niet zou doen. Ze spraken niet over wederzijdse gevoelens en hij sliep niet bij haar tijdens onze relatie. Pas nadat hij het had beëindigd, ging hij daar slapen. Hij gaf ook aan dat blijven slapen niet wil zeggen dat het een relatie is. Hij zei iets van dat hij niet tegen eenzaamheid kan. Ik zei dat als hij niets voor haar voelt en hij alleen maar om eenzaamheid bij haar sliep, hij evengoed bij mij kon zijn gebleven. Ik wilde dat niet perse hoor, maar ik wilde hem het onlogische ervan voorhouden. Hij was rustig en zonder veel emotie. We moesten maar beiden doorgaan met ons leven. Hij heeft sorry gezegd dat hij me weer verdriet doet. Als ik hem vraag of hij het normaal vindt dat hij zo doet, geeft hij ook aan dat hij het niet normaal vindt. Hij denkt zelf ook dat hij toch nog naar counseling moet. De volgende dag praat zijn oma met hem. Hij zegt haar dat we hebben gesproken en dat hij sorry heeft gezegd, maar dat zijn gevoelens plots weg zijn. Ze vraagt hem over die ander dame en hij zegt haar dat die niets betekent. Ze zegt hem dat hij wel mooi daar slaapt. Hij is vanaf die dag vrijdag avond tot vandaag niet meer bij die dame geweest, in ieder geval niet blijven slapen. Ik denk dat hij dat deed inderdaad uit eenzaamheid. Ik heb die zaterdag ook zijn kleren en andere spullen die hij bij me had voor hem gebracht. Hij vroeg er al een paar keer naar. Zijn oma zei me die dag dat hij een week daarvoor haar had gevraagd om de hele familie op te trommelen om met hem naar de kerk te gaan; of ze een dag daarvoor kon prikken. Hij was zelf al 2 keer weer naar de kerk geweest. Ik had hem bij ons gesprek ook aangegeven dat ik had gemerkt dat hij niet met me wilde bellen, hoewel hij dat vroeger gewoon deed (dat gebeurde ook nog wekelijks en op zijn aangeven). Dat hij niet enthousiast keek als ik erover sprak. Het feit dat hij een soort van gebedsdag wil met zijn familie, is voor ons een sein dat hij doorheeft dat er iets niet goed zit bij hem. Een saillant detail is dat hij elk jaar voor zijn verjaardag raar begint te doen. Moet plots met dingen in zijn leven schuiven. Hij is jarig op 29 sep. Zijn moeder emn oma hadden het ook gemerkt en zijn er bezorgd om. Hij is normaal een hele goede vent met morele waarden en normen, met principes; iemand die anderen feitelijk juist geen pijn zou willen doen. Ze houden heel erg veel van me en hebben gemerkt dat ik erg veel van hem houd en goed voor hem zorg. Hij weet ook dat ze mij volledig accepteren. Minj familie hem ook.

Wat haal jij uit dit gedrag? Waarom denkt hij dat ik erachter zit? En wat zou hem dat moeten uitmaken (gewoon negeren toch) ook ik word weleens anoniem gebeld zonder dat er iets gezegd wordt of ik heb een gemiste oproep van een anonieme beller. Ik dacht toen ook dat hij erachter zat maar heb hem dit niet gevraagd! Maar nu weet ik vrijwel zeker dat hij het was, want als hij mij verdenkt van anoniem bellen naar hem dan is het dus iets wat hij zou doen?
Kort samengevat luidt het antwoord op de vraag "Hoe krijg ik mijn ex terug?" dan ook: Heb geduld, raak vooral niet in paniek en doe zeker geen dingen die duiden op wanhoop. Het vertrouwen van je ex en de liefde van je ex zijn alleen maar terug te winnen door geduld, rust, bedachtzaamheid, vertrouwen, openheid, oprechtheid, eerlijkheid en rustig assertief leiderschap.
Ga uit met vriendinnen en vertel hem erover. Ga met je vriendinnen uit in plaats van met je vriendje, en vertel hem dan hoe leuk het was. Hij zal waarschijnlijk blij voor je zijn, maar misschien ook een klein beetje jaloers als hij ziet dat je zonder hem ook lol hebt. Als je een paar weekenden wat met vriendinnen hebt gedaan, zal hij het heel erg gaan missen omdat hij ook plezier met je wil maken. [7]

De kans is groot dat je na de breuk al minstens één van deze fouten hebt gemaakt. Maak je geen zorgen, zelfs de meest wijze monnik in de Himalaya en de meesters van de psychologie in Harvard maken deze fouten meestal na een breuk. Het is gewoon in de aard van mensen om te proberen vast te houden aan iets dat voor hen kostbaar is. Dus sla jezelf er voor niet. Het belangrijkste voor jou om nu te doen is om te realiseren dat deze fouten je niet helpen om hem of haar terug te krijgen en er meteen mee te stoppen. Ga verder naar de volgende stap van het plan dat alle schade die u tot nu toe heeft veroorzaakt, moet herstellen.
Na het lezen van veel posts hier, heb ik haar gisteren een sms gestuurd dat ik haar vakantie niet wil beïnvloeden door mijn verdriet en hartenkreten aan te horen, omdat ik weet dat zij haar vakantie verdient en ik weet dat het niet makkelijk is voor haar. Ik sms haar daarom niet meer en heb gezegd dat ik hoop dat ze geniet en gelukkig is en dat ze zich niet schuldig hoeft te voelen naar mij toe (wat ik allemaal volledig meen).
Ik heb even jouw raad nodig, nu is het al iets meer dan een maand gedaan tussen men ex en mij, in het begin nog gezeg da ik spijt van alles had, soms eens iets leuk gedaan, maar ze twijfelde, maa keer toch nie trg, alsof haar hart ja zegt en haar verstand nee. ze heeft er al 2 rebound avontuurtjes op, om mijn leegte op te vullen, daar heef ze wel spijt van. Maar ze wilt da ik haar vergeet, ik heb dan bij mezelf ook besloten de raadheid op te volgen en haar niet meer te sturen en te stoppen met smeken enzo. van de week stuurde en belde ze wanneer ze haar overige spullen kon komen halen, ik zei ik moet dat bekijken en ik zou ze later trg bellen, later belde ik dan trg, en zei dat dat best zo rap mogelijk is, deze reactie van mij vond ze natuurlijk heel raar, een uur later belde ze trg en vroeg me waarom ik nu zo doe, achter dat ik zei haar nooit te kunnen vergeten enzo, ze dacht a ik iemand anders had k zei dat ik niemand had en niemand had leren kennen. ze vroeg dan ook of ze 's avond nog wat kleine spullen kon komen halen, ik zei ik weet niet zeker of ik thuis ben, maar een halfuur later stuurde ik haar dat ik thuis was en ze erachter kon komen.
Hi Hoopvol, sommige mannen houden meerdere wegen open. Mogelijk is het met zijn 'date' nu zo gelopen dat de situatie met jou hem momenteel minder kan schelen. De concentratie ligt dan eenvoudigweg op die ander. Hij had er zelfs geen moeite mee om gewoon te zeggen dat hij met die ander is. Of dat veel voorstelt is natuurlijk nog maar de vraag. Misschien houdt ie je gewoon achter de hand, of denkt ie dat het met jou toch niks meer wordt. Mannen lopen weg voor moeilijkheden en trammelant, ook al hebben ze dat zelf veroorzaakt. En met die nieuwe vriendin is natuurlijk alles pais en vree. Groetjes, A.
Hi Richard, mij heb je allang overtuigd, maar je ex is iemand anders. Je moet haar op het einde toch enorm hebben hebben afgeschrikt. Op een relatie gokken moet je nu niet doen, want eerst moet het vertrouwen terug. Het is goed dat je een tijd niets gedaan hebt, juist omdat je een aantal overigens begrijpelijke fouten hebt gemaakt. Het is jammer dat je de nieuwe dingen in je leven niet met haar kunt delen. En het is frustrerend dat de relatie 'onaf' voelt. Je vraagt je dan terecht af of je ex niet met hetzelfde 'onaffe' gevoel zit. Mogelijk is de invloed van haar omgeving groot en doet ze niet wat ze in haar hart werkelijk wil. In zo'n geval krijg je het bekende getwijfel, wat elke relatie vroeg of laat kapot maakt. Je moet dus niet denken dat alles aan jezelf te wijten is, want de kans is groot dat ze slechts onjuiste conclusies heeft getrokken. Dat zie je vaak bij een breuk: een reeks misverstanden stapelt zich op, en verdriet en woede is een muur die herstel onmogelijk maakt. Of zij die zware, negatieve emoties heeft valt te betwijfelen, want al wat ze zei is dat ze zielsveel van je hield. En ik garandeer je dat als een vrouw dat uitspreekt het serious business is. Maar angst is een slechte raadgever. Het is mogelijk dat haar gevoel van veiligheid en vertrouwen is aangetast, en ze daarom bang is voor de confrontatie. Verhuist ze 1 mei, dan kun je daar gebruik van maken en haar eind april vragen waar ze naar toe gaat. Een boeket en een uitnodiging zou ik niet doen, en een sms is wat simpeltjes. Schrijf in geen geval dat het nu wel lang geduurd heeft en dat jullie wat leuks moeten doen. Zwijg over je intenties, maar je hebt het volste recht om de vriendschap proberen te herstellen. Een email volstaat, maar houd het kort en probeer enkel wat informatie los te peuteren. Krijg je die, dan moet je niet meteen weer reageren maar wederom wachten en er later eens wat inhoudelijker op in gaan. Reageert ze totaal niet op je mail, laat het dan wederom voor lange tijd zitten. Wat een gedoe he? Groetjes, A.
Wanneer vertel je een man nou precies dat je een kindje heb? Ik ben nu wel een beetje bang om het te vertellen, aangezien hij meteen ervoor wegrende. Andere kant denk ik van nee ik vertel het meteen, want dan weet hij het tenminste en verspil ik mijn tijd niet aan iemand! Het blijft moeilijk om een goede vent te vinden die jou en je kindje accepteert. Vooral de mannen van mijn leeftijd(rond de 30) lijken een bindingangst te hebben pfff, of heeft dat niks met leeftijd te maken?

Het was erg gezellig, hij haalde oude herinneringen op en we hebben er veel om moeten lachen. En weer zag ik hem zo nu en dan kijken als hij dacht dat ik niet keek. Daarna naar de auto gegaan en teruggereden (inmiddels uren verder!), hij vroeg mij wat ik zou gaan doen of ik naar huis zou gaan, ik reageerde daar een beetje vaag op . Hij wilde de volgende dag weer afspreken, voor ik het wist zei ik JA is goed.
Tot op heden nog niets vernomen van haar :(… Ik moet zeggen dat ik er de laatste tijd steeds meer moeite mee heb om in deze onzekerheid te leven waardoor ik zit te denken om haar te bellen en open kaart te spelen. Om haar te vertellen dat ik nog steeds aan haar denk en of het wederzijds is… misschien dat ik het dan los kan laten, want ik word zo moe van deze situatie…
Dat zouden de criteria moeten zijn of je al dan niet met een relatie doorgaat. Tuurlijk is je eerste reactie wanneer het uitgaat: “Ik snap er niks van, ik wil hem terug“. Maar het geheim dat mensen niet willen dat je weet, is dat om bij de ware te komen je meerdere mannen moet uitproberen die achteraf toch niet zo’n goede keuze bleken. Dat proces doorgaan, daar is helemaal niets mis mee.
Ik hou nu 2 weken afstand en laat niets van me horen in de hoop dat hij dat doet. Over 3 weken ben ik jarig en heb hem al gevraagd of hij langs wilde komen voor appeltaart. Hij gaf me geen rechtstreeks antwoord, maar meer een antwoord dat het aan de appeltaart ligt hoe ik hem maak… En zo zijn er wel meer voorbeelden te noemen dat ik denk dat er meer aan de hand is dan hij mij eigenlijk verteld terwijl hij altijd eerlijk is geweest tegen me. Mijn ex geeft zoveel wisselende signalen af met tegenstrijdige gevoelens waardoor ik van mening ben dat er misschien een vorm van bindingsangst/verlatingsangst aan de orde zou kunnen zijn(?)

Maar ik weet het op moment ook niet meer. Ik wilde hem natuurlijk niet helemaal kwijt, dus ik probeerde me gevoelens aan de kant te zetten er te zijn als vriend voor hem. Waar toen alles ook tot een relatie kwam. Ik wil dus niet de hoop opgeven maar hij is best heel koppig en ziet niet hoe stapel gek ik en me zoontje op hem zijn. En dat ik er nu alles aan ga doen om mijn verleden te vergeten en een betere moeder ben dan voorheen. Ik ben al wel zo ver dat hij me nu niet meer negeert.


Hi Hoopvol, deze man moet niet denken dat als hij met zijn vingers knipt jij vervolgens klaar staat. Natuurlijk moet je dat geld wel terughebben. Zoals je weet ben ik geen voorstander van een afspraak. Ga je toch, dan moet je hem de indruk geven dat je amper ruimte in je agenda hebt, en dat je het helaas kort moet houden. Zo houd je hem in de greep, want anders gaat het andersom en gaat hij het contact regeren. Pak de flappen aan, geef hem een verfijnde glimlach, drink desnoods een drankje en stap dan op. Ga niet vragen wat hij vervolgens zal gaan doen (bellen, sms'en oid), maar zeg iets in de trant van: 'Ik hoor wel weer van je'. Het is natuurlijk het beste als hij laat merken je graag weer opnieuw te willen spreken. Laat hij dat in het midden, dan ben je wel de laatste om hem achter zijn vestje te zitten. Eens kijken of Cupido zijn pijlen nog ergens in het stof heeft liggen… ;). Groetjes, A.
Toen ik Dr. Isikolo vond, had ik dringend behoefte aan het terugbrengen van mijn ex-geliefde. Hij liet me achter voor een andere vrouw. Het gebeurde zo snel en ik had helemaal geen inspraak in de situatie. Hij dumpte me gewoon na 3 jaar zonder uitleg. Ik neem contact op met Dr. Isikolo via zijn e-mail en hij vertelde me wat ik moest doen voordat hij me kon helpen en ik deed wat hij me vertelde, nadat ik had verstrekt wat hij wilde, wierp hij een liefdesbetovering om ons te helpen weer bij elkaar te komen. Kort nadat hij zijn betovering had gedaan, begon mijn vriend me opnieuw te sms'en en voelde me vreselijk voor wat hij me net had aangedaan. Hij zei dat ik de belangrijkste persoon in zijn leven was en dat weet hij nu. We gingen samen wonen en hij stond meer open voor mij dan voorheen en hij begon meer tijd met me door te brengen dan voorheen. Sinds Dr. Isikolo me heeft geholpen, is mijn partner heel stabiel, trouw en dichter bij me dan ooit tevoren. Ik beveel Dr. Isikolo ten zeerste aan voor iedereen die hulp nodig heeft. whatsapp hem nu +2348133261196.
Na zo’n 3 weken begon ik mij weer wat beter te voelen, want ik keek terug op onze relatie en die is vaak niet goed geweest, ondanks dat ik zielsveel van haar hou en zij de moeder van mijn kids is. En ik was eigenlijk al in mijn hoofd bezig een nieuwe toekomst op te bouwen. Dus begon ik mij wat rustiger te gedragen betreft de berichtjes… en toen ineens stuurde ze mij dat ze mij terug wil.
Hi Sonja, er zal binnenkort veel veranderen als je ex elders gaat werken, dus vermoedelijk wordt je onzekerheid straks vanzelf opgelost. Blijf niet piekeren over het gedrag van je ex, want de kans is groot dat ze beinvloed is door die therapeut, en daar doe je toch niks aan. Wel zou het plezierig zijn als je meer weet over die therapie, wat het doel is, en waarom jij daar eigenlijk een rol in speelt. Haar persoonlijke besognes hoeft ze niet op jou af te wentelen, en als de therapeut vindt dat ze beter niets met een collega kan beginnen, dan is dat diens eigen mening en niets meer. Sowieso is het gek dat als je aanbiedt om haar chauffeur te zijn, zij dan reageert met een eventuele 'relatie'. Een lift krijgen is in mijn woordenboek geen relatie. En ja, een verhouding op de zaak kent zo zijn eigen moeilijkheden, maar het komt zo vaak voor dat niemand zich in bochten hoeft te wringen om zoiets maar te voorkomen. 'Geniet ervan', zou al een veel beter advies geweest zijn. Kortom, wat voor een therapie is dat, en waarom betrekt zij jou daarbij. Wil je blijven prakkizeren, dan heb je dus genoeg stof om over na te denken ;). En of de kans nog steeds aanwezig is? Jazeker. Maar het zou zo leuk zijn als jij dan tegen haar zegt: 'Zo zo, wil jij een relatie met mij? Droom lekker verder ;). Groetjes, A.

Na een maand of iets werd de situatie ivm de scheiding moeilijker (toestanden als ex wilde niet tekenen e.d.) Bovendien werd hij 'down' door dit gedoe, wat zijn uitwerking op ons had. Uiteraard ben ik achter hem blijven staan en steunen, wat mij logisch leek. Hij was veel moe door al het gepieker van haar, en had daardoor minder zin leuke dingen met mij te gaan doen. Daar kon ik ook nog in komen. Ik heb hem de ruimte geboden en voor mijn gevoel toen geen dingen opgelegd of gedwongen. Terugkerend punt van discussie (zonder woorden of ruzie want die hebben we nu nog steeds niet gehad!) was het feit dat hij niet aan zijn ouders/ vrienden en de hele reutemeteut wilde vertellen mij te hebben ontmoet. In het begin had ik daar geen problemen mee echter is het zelfs mijn idee geweest het even stil te houden omdat zijn ex anders nog moeilijker zou kunnen doen met tekenen als ze lucht kreeg van een nieuwe liefde. Wij zagen elkaar dus ook alleen bij mij thuis en in mijn omgeving. Hij woont een half uur bij mij vandaan, ik weet ook waar maar ik 'kan' daar dus niet komen (zoals we hadden afgesproken; nee hij heeft geen ander nog;)) Dat hij mij niet zo snel aan zijn kind wilde voorstellen kon ik overigens helemaal in komen (en nog).

Mannen zijn meer visueel ingesteld dan vrouwen. Onze ogen zijn een van onze belangrijkste zintuigen en we besteden een groot deel van onze tijd met het verwerken van de dingen die we zien. Mannen zijn nog veel gevoeliger voor visuele prikkels dan vrouwen.[2] Als gevolg daarvan kan het bijvoorbeeld zo zijn dat een man liever zelf naar de kaart kijkt dan de route mondeling uitgelegd te krijgen. Sommige mannen moeten een probleem eerst kunnen zien om het op te lossen. Probeer hierdoor niet geïrriteerd te raken, maar accepteer dit als een aangeboren eigenschap waar hij niks aan kan doen.


Mannen willen niet alleen dat er van hen gehouden wordt maar wensen ook gewaardeerd te worden. Ze hebben geen confetti nodig om hun prestaties te eren maar een knikje, een glimlach of een lief woordje doet hen goed. Vandaar dat het voor hem van grote betekenis is een vrouw aan zijn zijde te hebben die weet te waarderen wat hij presteert en op prijs stelt wat hij geeft. Des te pijnlijker is het, wanneer zijn eigen partner haar verachting publiekelijk, te midden van zijn vrienden laat blijken en hem het gevoel geeft een mislukking te zijn.
Na iets meer dan een jaar samen gingen wij onze droomreis plannen: 3,5 week rondreizen door de westkust van Amerika. Dit was van ons allebei al heel lang een droom en die wilde wij graag samen beleven. We hebben deze reis in juli 2014 geboekt en moesten toen tot mei 2015 wachten. Het ging in die tijd ook niet bepaald goed met mijn ouders en alles bij elkaar, ouders, werk en nog meer privé dingen leverde mij erg stress op en ik zat vaak in een dip. Ik was een beetje te afhankelijk van mijn vriend. Ik wilde altijd bij hem zijn en ik deed steeds minder met mijn vriendinnen. Ik zie nu ook in dat ik ook gewoon mijn eigen leven moet houden en hem niet teveel moet bedrukken. Ik heb dat dus wel gedaan. Ik maakte niet altijd mijn eigen beslissingen en vroeg hem veel om advies. Dit heeft ons allemaal bij elkaar kapot gemaakt. Iets voor onze reis naar Amerika kregen wij al vaak heftige discussies/ruzies. Toen de reis naar Amerika eenmaal was aangebroken, was dat helemaal fantastisch en we hebben zoveel van elkaar genoten. We waren ook nog eens constant 24/7 bij elkaar. Dit ging goed, op een paar chagrijnige buien na. Na de vakantie viel ik gelijk in een dip. Ik had hier zo op verheugd en nu kwamen we weer terug in de realiteit en al mijn problemen kwamen weer boven water. Dit heeft ons niet echt goed gedaan, want we kregen alleen maar vaker discussies/ruzies.

Hallo. Ik kom uit een relatie van 3 jaar. Het laatste jaar werd ik opgeslorpt door gaming en fitness waardoor ik niet genoeg (onbewust) aandacht gaf aan mijn vriendin. Ze zei me dat ze het laatste jaar "heeft moeten smeken om mijn aandacht en om er voor haar te zijn". Het is nu inmiddels een dikke maand gedaan en ik ben er helemaal kapot van. Ze gaf subtiele signalen maar als man zie je die natuurlijk niet, of ze waren allesinds niet sterk genoeg om door te dringen. Ze is heel vastberaden en zegt dat de relatie "rond" is, ookal zei ze voordien dat ze er aan wilt werken. Haar gevoelens zijn verminderd, maar niet weg zei ze. Inmiddels zegt ze dat de liefde volledig over is en dat ze door wil.
Omdat ik inmiddels voor mezelf heb gekozen merk ik dat t ook zn goede kanten heeft. Al voelt t toch alsof ik bij haar gefaald heb. In één klap alles verpest, Ik heb wel geleerd. Kan er verder niets meer aan doen. Zou zo graag een gesprek willen, het artikel klopt. Mn hart vraagt nog steeds om een soort van verzoening. Ik zou graag willen praten en zij misschien helemaal niet.Denk wel dat haar vertrouwen vreselijk weg is. Mss is dat gezakt in de tijd of niet en misschien herinnert ze zich alleen slechte zaken. In elk geval is ze ook koppig en een controle freak, maar wel een leuke. Een beslissing maken vind ze dan lastig, en ze kan enorm twijfelen en geen actie ondernemen en afwachten. Eindeloos afwachten. Daarom hakte haar moeder destijds denk ik ook de knoop door (ja, ze is 31) De eerste keer dat ze twijfelde had ik toch echt aangedrongen op een gesprek, ze kwam terug, Dat deed ik deze keer niet. Zij ook niet.
Hi Hoopvol, zoals ik al een beetje voorspelde regeert hij nu over het contact. Dat is niet zo gunstig omdat dit jou veel te afhankelijk maakt van wat hij nu eigenlijk wil. Je had de boot dus moeten afhouden. Nu dit niet gebeurd is en je elkaar echt uren hebt gesproken weet je nog steeds niet waar je aan toe bent. Hij spreekt dan wel niet zo lovend over zijn vriendin, maar dat betekent niet dat hij haar niet achter de hand zou houden. Zolang daar geen duidelijkheid over is, zou ik me niet laten meeslepen. Dat ie zich verslapen had is waardeloos. Een grote blunder. Maar erger is dat hij na een leuke dag met jou nog de behoefte voelde om met vrienden uit te gaan. Een heel slecht signaal dat aangeeft dat hij niet bepaald 'vol' van jou is. Wil je hem blijven ontmoeten, dan moet je niet stiekem hopen op een relatie, maar eerst eens inzetten op vriendschap. Zo kun je testen of hij voldoende van jouw aanwezigheid geniet, of dat hij misschien toch andere motieven heeft. Groetjes, A.
De reden voor hem is dat hij op dit moment geen relatie wil, erg onbegrijpelijk voor mij omdat hij wel zegt dat hij gek op me is en zeker ook omdat het heel erg leuk was wat we hadden (heeft hij ook bevestigd). Hij is al tijden erg druk en er zijn heel veel mensen om hem heen die verwachtingen van hem hebben en hij heeft van zichzelf ook nog eens een hoop verwachtingen.
Eind 2014 liet mijn partner me weten dat de liefde van haar kant op is, dit na ruim 14j en kinderen. De oorzaak ligt vooral bij mezelf en dat besef ik ook. Het niet waarderen van wat ze allemaal doet, zij die vooral alles deed, ruziën over futiliteiten, etc. Enkele weken voordat ze me alles vertelde had ik als het ware een klik gemaakt en me anders beginnen gedragen, meer naar de kant van hoe het wel kan en zou moeten zijn. Helaas te laat. Mede het feit dat ze op een ander verliefd is geworden, maakt het er niet gemakkelijker op. Ze wil mij nog een tweede kans geven, maar kan voorlopig die ander niet uit haar gedachten zetten. Ze hebben nog contact via sms, en wellicht zien ze elkaar ook wel eens geregeld. Ze garandeert me wel dat ze nog niet over de grens gegaan is met hem. Hij geeft haar nu ook steun in deze moeilijke periode. Ze weet niet wat ze moet doen. Ze gelooft niet in mij dat ik echt anders zal omgaan, dat ik het niet zal volhouden. Ik voel me er wel goed bij, nu ik ook aanvoel dat het wel anders kan. Hoe kan ik haar overtuigen van mijn goede bedoelingen? Hoe kan ik haar duidelijk laten merken dat ik het deze keer wél oprecht meen? Ik wil haar echt niet kwijt. Ik wil haar hart terug! Wat moet ik doen om haar te overtuigen? Ze heeft er voor haar een termijn opgezet, als de gevoelens niet terugkomen gaat ze weg. Ik heb wel geen idee over welke termijn ze het heeft.
in de tijd dat we samen waren hebben we veel meegemaakt, mn moeder kreeg kanker en hij heeft me altijd gesteund, ik ben een aantal keer geopereerd en hij had een erg negatief zelfbeeld. Ook zijn we nog gezellig op vakantie geweest. En helaas kom ik nog regelmatig bij zijn ouders, omdat die me steeds vragen langs te komen, om koffie te drinken bijvoorbeeld.
In april kregen we dus iets, ik leerde haar zoontje kennen en vanaf dat moment was het geweldig. Het klikte enorm tussen ons en het ging ook super met haar zoontje. Ook zij vond het geweldig hoe ik met hem omging. In mei zijn we samen (zonder haar zoontje) al een weekje naar Frankrijk geweest, juist doordat we in Nederland samen maar weinig leuke dingen konden doen. Het was heerlijk! We hebben echt een week alleen maar van elkaar genoten. Ook de maand erop (juni) was geweldig, we zagen elkaar 3-4 keer per week en voelden beiden gevoelens die we nog nooit voor een ander hadden gevoel, we hadden elkaar 10 jaar eerder moeten leren kennen, we zouden al die tijd inhalen, hadden het soms al over (meer) kinderen, samenwonen etc, maar dan met name uit enthousiasme en fantaseren. Ik werd in juni 30 en ze had echt moeite gestoken in het cadeau, allerlei fotolijstjes met foto’s van ons, van haar zoontje en ik, van haar zoontje en zij, een foto van waar we elkaar leerden kennen, een foto van de snelweg (omdat we immers zoveel op en neer reden) etc. Ook een hele lieve kaart erbij waarop stond dat dit mijn eerste verjaardag samen was en dat er nog velen zouden volgen als het aan haar lag. Daarnaast schreef ze dat ik zo speciaal voor hen was. Kortom; we waren samen zo gelukkig!
Zoals de schrijfster Sarah Ban Breathnach al zei, "Als je wacht op het beste, zal je het meestal ook krijgen." Verwacht dat er goede dingen gaan gebeuren. Creëer een specifiek doel door precies te definiëren wat je in een man zoekt. Pas dit doel eens in de zoveel tijd aan. Bereid je mentaal voor op het ontmoeten van en trouwen met de man van je dromen.
Mijn relatie is nu net een maand uit en ik mis haar nog steeds. Mijn ex en ik schelen 6 jaar. Ik ben 26 en zij is 20. We hebben bijna twee jaar (met een korte pauze) een erg liefdevolle en leuke lange afstandsrelatie gehad, omdat zij ergens anders woonde. Een week voordat het uitging stuurde ze mij nog een opbeurend en liefdevol smsje, echter die week daarna probeerde ik haar te bellen en te whatsappen maar kreeg weinig antwoord. Alleen berichten dat ze even niet wist wat ze met ons aan moest. De week die daarop volgde kreeg ik ineens een berichtje dat we moesten praten. Ik had al een gevoel waar dit toe zou gaan leiden. Op de dag dat ze het uitmaakte verscheen zij in tranen voor mijn deur en bood haar excuses aan. We hebben vervolgens een 30/45 min zitten praten (beiden hevig geëmotioneerd). In het gesprek kwam naar voren dat er een afstand was gegroeid tussen ons en dat zij mij al meerdere keren had gewaarschuwd dat dit kon gebeuren. Zij heeft het dit jaar erg druk met school waardoor wij elkaar sowieso minder gingen zien op deze manier. Zij wilde dat ik bij haar in de buurt zou komen wonen (in een stad waar ik behalve haar niemand ken). Ik heb haar toen gezegd dat ik alleen zou doen als we zouden gaan samen wonen (misschien achteraf niet een hele realistische eis), maar zij wilde gezien haar jonge leeftijd nog niet samenwonen omdat zij wilde genieten van haar vrijheid. Bovendien zou dit het laatste jaar zijn van haar huidige studie en zal ze in de zomer van 2013 waarschijnlijk verhuizen naar een andere stad (waarschijnlijk Utrecht). Ik vond het dan ook niet zinvol om voor enkele maanden naar de desbetreffende stad te verhuizen, als zij na de zomer toch weg zou gaan. Ik heb haar voortijdig al gezegd dat ik wel bereid was te verhuizen richting Utrecht en omstreken mocht zij daar gaan willen studeren, alleen dat ik het accepteerde dat komen jaar moeilijk zou worden. Dat zij zo relatief kort na de zomervakantie er al de brui aan zou geven had ik echter niet verwacht. Vanwege mijn toenmalige werk was ik sowieso verplicht 1 weekend te werken en ik had mijn rooster zo ingedeeld (en wanneer dit niet zo was probeerde ik te het dusdanig te regelen) dat ik haar zo vaak mogelijk kon zien. Juist door de lange afstand had ik het gevoel dat ik haar juist voldoende vrijheid gaf, al rekening houdend met haar leeftijd. Hier zit dan ook haar tegenstrijdigheid, ze wil mij in haar buurt en kon op haar beurt niet beloven dat wij elkaar ook dan heel vaak zouden zien en wilde tegelijkertijd ook haar vrijheid. Juist door de lange afstand had ik het gevoel dat ik haar juist voldoende vrijheid gaf, al rekening houdend met haar leeftijd. Tijdens de relatie hebben we naast vele up momenten ook wel wat down momenten gekend (de tijdelijke pauze) mede omdat ik door mijn gedrag haar een aantal keren had gekwetst. Gedurende die tijd heb ik hulp gezocht en op het moment dat het weer aanging vonden wij beiden dat ik veranderd was. Op dat moment hebben we het dan ook uitgebreid over die bepaalde situaties waarin zij gekwetst was gehad en hebben wij het uitgepraat. maar op het moment dat zij het uitmaakte haalde zij dit alles weer naar boven. Daarnaast heeft zij een vervelende familie historie met aanverwante slepende rechtszaken die toen en ook nog op dit moment spelen. Zij heeft mij gezegd dat ik haar nooit zou werkelijk begrijpen omdat ik niet in dezelfde situatie zit. Zij zegt dat het mij niet opviel als ze had gehuild (soms wel soms niet) maar als het mij wel op viel en ik er naar vroeg zei zij dat er niets aan de hand was. Ze neemt mij kwalijk dat ik er nooit naar vroeg, terwijl ik dit juist niet deed omdat ik wist dat dit voor haar een moeilijk onderwerp was. Ik was juist van mening dat zij hier zelf over moest beginnen maar dat deed zij nooit. Uiteindelijk vond zij ook dat ik mij moest focussen op wat ik nu eigenlijk verder wil met mijn leven en dat ik moet durven stappen te zetten en dat wij teveel verschillen. Ik heb daarop geantwoord dat wij beiden in verschillende levensfasen zitten. Zij is nog druk met school, Ik ben al een tijdje actief op de arbeidsmarkt. Uiteindelijk heeft zij het uitgemaakt en is ze al huilend weggegaan. Ik mis haar nog steeds heel erg. Ik houd nog steeds van haar. Ik heb, kort nadat het uitging, haar lastig gevallen via Facebook met ík wil je terug' berichten. Ik had (en heb nog steeds) zo'n spijt hiervan dat ik haar 3 weken geleden een laatste bericht gestuurd heb waarin ik mijn excuses aanbood, vermeld dat ik haar niet meer zou lastigvallen en haar succes heb gewenst met haar verdere leven. Vorige week heb ik kort via Facebook met haar moeder gesproken en gevraagd hoe het met haar ging. Die zij dat het wel goed ging maar dat ze nog steeds verdrietig was. Sinds enkele dagen heeft ze mij geblokkeerd en verwijderd van Facebook, dit terwijl ik niets meer tegen haar heb gezegd. Ik wil haar zo graag nog een keer zien of met haar praten omdat ik nog behoorlijk wat vragen heb. Maar is die kans groot dat dat ooit nog zal gebeuren? En hoe moet ik dit aanpakken? Ik heb haar telefoonnummer nog wel… Reactie infoteur, 26-10-2012
sinds januari met een chick gaan daten klikte super goed waren veel bij elkaar ik kwam bij haar ouders thuis maar nadat ik haar vraagde voor iets meer zei ze eerst nee omdat ze nog niet verliefd was.. ik pushte daarna teveel en wilde te graag toen 3 maanden niks meer gedaan, maar konden elkaar niet loslaten en ze vind me wel echt heel leuk heeft ze ook tegen iemand gezegd die ik ken ze vond ook kut dat ik een keer had gezegd dat ik geen contact meer wilde nu afgelopen week alweer 2x samen geslapen en vonden het allebei leuk. ik weet dat ze toen wij gingen daten echt net uit een nare relatie kwam die ook niet leuk eindigde.. wat moet ik nu doen.. want ze wil dus wel blijven afspreken en leuke dingen doen en heb ook al aardig wat vriendinnen van der ontmoet en kom thuis bij haar over de vloer..
Bedenk bovenal dat de ergste verzoening beter is dan de beste scheiding. Dit geeft zelfvertrouwen werk te maken van je teleurgestelde of gekwetste ex. Wil je je vrouw of vriendin terug, geef haar dan eerst de ruimte je te gaan missen. Win daarna haar vertrouwen terug. Doe als in het begin van jullie relatie. Schrijf haar vanuit je hart - uiteraard ook over hoe jij je voelt - , nodig haar uit voor een diner of de film, of misschien iets dat creatiever is dan dit. Een vrouw wil begrepen worden, en hoeft helemaal niet gelijk te hebben. Zorg er dus voor dat je haar werkelijk begrijpt. Wees er zeker van dat alles is uitgepraat en er geen verborgen woede achterblijft die je later weer op je bord kunt krijgen. Bespreek dus elke emotie, ook al is het geheel tegen je natuur. Laat haar daarnaast zien dat jij de man bent waar ze ooit op was gevallen. Wees de meest romantische persoon die ze ooit heeft ontmoet en ga hier mee door als je haar hart hebt terug veroverd.

Denk niet dat mannen alleen maar op uiterlijk vallen. Als het daarop aankomt, kunnen zowel mannen als vrouwen heel oppervlakkig zijn. Je denkt misschien dat een man alleen maar afgaat op het lichaam van een vrouw en eventueel extra geïnteresseerd is als ze ook nog een leuk snoetje heeft, maar dat is niet zo. Als een man serieuze interesse heeft in een vrouw, gaat het niet meer om het uiterlijk. Denk dus niet dat je indruk moet maken op een man door je lichaam af te trainen, veel make-up op te doen en je strakste broek aan te trekken. Je moet hem inpakken met je charme, intelligentie en gevoel voor humor.


Als je wilt begrijpen hoe mannen in elkaar zitten, moet je eerst weten dat mannen en vrouwen toch echt van dezelfde planeet komen. De wetenschap heeft aangetoond dat er een aantal verschillen tussen mannen en vrouwen bestaan. De verhalen die de ronde doen, doen echter geloven dat de verschillen tussen de twee geslachten onoverbruggelijk zijn. Als je mannen echt beter wilt begrijpen, moet je eerst kijken naar alle verschillen en overeenkomsten tussen mannen en vrouwen. Vergeet daarbij niet dat iedere man een individu met zijn eigen gedachten en behoeftes is.
Het maakt niet uit hoe je het aanpakt. Ga in therapie, lees zelfhulpboeken, probeer dingen te zoeken waar je goed in bent; het maakt allemaal niet uit. Als jij maar aan je ex laat zien dat je iemand bent die nog steeds met opgeheven hoofd door het leven gaat, en geen zielig hoopje mens dat totaal kapot is van jullie relatiebreuk. Zelfmedelijden vindt niemand aantrekkelijk.

Vol interesse en enthousiasme heb ik het artikel gelezen. Het klinkt allemaal vrij "eenvoudig" en "logisch". Ik ben vorig jaar gescheiden na 4 jaar huwelijk en een totale relatie van 12 jaar. Vandaag de dag doet het nog net zoveel pijn als de dag dat ze zei dat ze bij me weg wilde. Alleen dit al, vind ik moeilijk te begrijpen. Dat ik een jaar later er nog zo kapot van ben. Ze ging bij me weg omdat ze het gevoel had dat ik de kar voor ons beide niet kon trekken in het leven. Ik heb iets langer over mijn studies gedaan en had ook een lager inkomen vaak dan zij had. Gelukkig was ik weldra afgestudeerd en had ik een leuke startersbaan. Helaas was het toen al te laat. Ze keek niet meer tegen me op. Ze had een echte vent nodig, geen bescheiden, timide ventje zei ze. Iemand die haar het gevoel kon geven dat ze zich nooit zorgen hoefde te maken.
Hierop reageerde ze ze gaf me gelijk over dat negeren en vertelde dat ze niet weet hoe ze met me moet omgaan en dat ze het ongemakkelijk vond en dat het beter zo is voor ons beiden. Ik heb hierop gereageerd oke. Laten we als we elkaar tegen komen respect voor elkaar hebben ik wens je verder het beste. Ook hier werd niet op gereageerd. Vervolgens met oud en nieuw nog gelukkig nieuwjaar gewenst dag later stuurde ze hetzelfde terug en toen vroeg ik nog of ze een fijne avond heeft gehad ook hier geen reactie meer op gehad. (dit alles was via sms)
Op welk punt het mis ging, kun jij zelf het beste beoordelen. Zoals je schreef vond ze dat je te weinig moeite voor haar deed, maar zo'n opmerking is weinig concreet als een relatie eenmaal vaste grond heeft. Laatst op de bank vond ze kennelijk dat je wel weer moeite had gedaan, namelijk pogingen om haar terug te krijgen, wat ze 'beloonde' door te zoenen. Het is goed dat je wederom een pauze hebt ingelast maar deze hoeft in dit geval niet zeer lang te duren. Vraag na een aantal weken eens hoe ze zich voelt en je hebt alleen al met die zin veel gewonnen. Vrouwen zijn er gek op om over gevoelens te praten, ook al begin jij misschien al te geeuwen bij dat onderwerp ;). Het gaat erom dat ze straks als jullie praten haar ei kwijt kan, zodat er niets meer tussen jullie in staat dat later weer in negatieve zin opborrelt. Met een schone lei en 'zand erover' is er nog heel veel mogelijk. Hopelijk kan ze die volwassenheid opbrengen en blijft ze niet steken in het herhaaldelijk afdwingen van een breuk omdat mevrouw geen aandacht krijgt… ;D. Succes, A.
Hij deed de dag dat we hadden afgesproken erg zijn best om het mij naar mijn zin te maken. Ik heb hem wel even naar zijn ‘vriendin’ gevraagd, maar daar sprak hij niet lovend over, ze hadden ruzie gekregen en elkaar niet meer gesproken, hij wist weinig van haar en sprak ook niet echt enthousiast over haar hij noemde haar zelfs gek. Verder heb ik niks gevraagd, dus blijkbaar is dat alweer over.
Of durft ze me nog niet los te laten en probeert ze me nog onbewust aan het lijntje te houden? De brief en mail was waarschijnlijk te vroeg, maar ik dacht heb toch niks meer te verliezen dan wat ik al verloren heb. Ik heb verder ook niks meer laten horen van me en ben dat ook niet van plan, aangezien zij aan zet is. Ik doe verder ook mijn dingen weer en ben weer `back on track` maar wat ze hiermee wil bereiken weet ik niet. Ze zegt dat het over is, maar aan haar gedrag te zien is ze of heel kinderachtig of heeft me nog niet losgelaten…
Anderhalve week geleden heeft mijn vriendin het uitgemaakt. Dit kwam voor mij als een grote verrassing omdat ze nooit wat heeft laten merken. Maandag is het uitgegaan, het weekend hebben we nog leuke dingen gedaan en deed ze heel normaal en verliefd tegen me. Nu zei ze dat ze rust wilt. Tijd voor haarzelf, het was ook wel zo dat we elkaar 5 à 6 dagen zagen. Onze relatie begon 2 jaar geleden. Alles ging heel goed alleen had zij nog contact met haar ex, zelf had ik dit nooit meegemaakt. Contact met mijn ex. Ik werd hierdoor onzeker, gevoel van waarom contact, vind ze hem nog steeds leuk. Dat terwijl ze met mij was en juist bij mij wou zijn. Deze onzekerheid is er langzaam bij mij ingeslopen en er nooit uitgegaan. Door bijna alles kreeg ik dat gevoel van angst, als ze uitging, haar ex belde, we ruzie hadden en dat ze het uit zou maken. Dit heeft een hele lang tijd geduurd voordat ik het onder controle had. De laatste 8 maanden ging het steeds beter en beter, ik was zo met mezelf bezig voor ons. Ik ben op mezelf gaan wonen, hebben samen alles uitgezocht van stoelen tot kleine details. Dit omdat ze altijd zei ik wil samenwonen op termijn. Van samenwonen is het er niet van gekomen. Ik begon aan een nieuwe opleiding, hele dagen sporten. 's Avonds kapot en moe, vond fijn dat ze er was maar dat was het ook wel. We raakten beetje in een sleur, veel zien, weinig spanning. Weinig leuke dingen doen samen. Op een dag hoorde ik dat ze een jongen had ontmoet, ze vond de aandacht die ze van hem kreeg wel leuk. En wou er ook op ingaan om langs te komen. Totdat ze wakker werd en dacht nee dit kan ik niet, Erwin is mijn vriend. Er ontbreekt iets bij ons, ze is geen prater maar meer iemand die alles opkropt en eruit knalt. Ik heb haar betrapt op het contact, kreeg weer hertelde gevoel van angst. Ze voelde zich betrapt en heeft het daarna uitgemaakt. Ze vond/vind dat we elkaar geen vrijheid gaven, de spanning was weg. Ik geef haar daar ook gelijk in. Dit geeft natuurlijk geen reden om met anderen af te spreken. Ik haar dit vergeven. Ze hebben nu ook geen contact meer. Wij wel, we sms'en en zien mekaar af en toe in de trein. Afgelopen vrijdag stond ze voor me deur om naar de nieuwe badkamer te kijken. Ze vond het fijn bij me te zijn en we hebben gezoend. Zij wou zelfs meer, maar ik niet, emotioneel was ik een wrak, krabbel nu langzaam weer terug naar de oude ik. Maar ik ben van mening dat onze relatie helemaal niet te einde hoeft te zijn, elkaar wat meer vrijheid geven dat is de oplossing. Ze is nog steeds gek op me, dat merk ik aan d'r. Ze zit telkens aan me en geeft me kusjes. Ik zie haar lach en haar ogen, die zijn hetzelfde als toen ons ons was. Ik wil haar super graag terug, ze wilt ook afspreken. Samen leuke dingen doen. Gewoon 1 à 2 keer per week en dan kijken hoe het gaat. Nu komt mijn vraag, wat moet ik doen? Ik wil geen ander meisje, ik wil haar. Ben super gek op d'r, en hou ontzettend veel van d'r.
Ik wil graag verder. Liefst met haar. Het is de vrouw van mijn leven. Maar ik kan het niet aan om wederom over een half jaar wederom teleurgesteld te worden. Ik sta voor een dilemma. Wacht ik of ga ik verder en bouw met een andere vrouw een nieuwe relatie op, waarvan ik weet dat zij ook hieronder zal lijden? Met deze kennis in het achterhoofd, ik niet wat ik moet. Help.
Toevallig heeft mijn vriend me 6 weken geleden ook in de steek gelaten, en wil me niet meer zien, alles gaat via een tussenpersoon, zelfs om de spullen weg te halen uit het huis, heel erg frustrerend is dit, en dat is de machteloosheid die dat maakt, je voelt of je leven langzaam is verdwenen terwijl we zelfs trouwplannen hadden, voor mij was het ook een donderslag bij heldere hemel, ben er nu nog overspannen van, veel succes met verwerken Riemie

Hi Kirsten, eigenlijk staat het allemaal al in het artikel. Na verloop van tijd kun je je ex om een gunst vragen, hem iets laten doen waarvan je weet dat alleen hij het kan, of iets dat mannelijk genoeg is om hem in actie te krijgen. Zie werkwijze voor vrouwen. Verder moet je je afvragen waarom je hem zou proberen terug te krijgen, als je met hem hebt samengewoond terwijl je steeds het gevoel had dat jullie samen niet oud zouden worden. Twijfels bederven elke relatie. Sterkte, A.


Der moeder zei zelf overigens dat het voor haar te vroeg te serieus was. En dat ze het niet kon bolwerken. Der vriendinnen zeiden dat ze gevoel had dat ze aan ketting zat terwijl ze nu veel wilde ontdekken. Toen we nog hadden merkte ik ook dat ze krampachtig appjes verstopte van mannelijke schoolgenoten of iets. Waarschijnlijk omdat ze bang was voor reactie van mij dat ik wat ging denken dat er wat was. Daardoor dacht ze ik laat wel niets zien, waardoor ik juist ging wantrouwen, zij weer minder liet zien, etc. Het werd een beetje een negatieve spiraal.


Ik heb voor 2 jaar terug mijn ware liefde ontmoet, en we kregen ook een relatie. Maar na 2 maanden zei ze dat het gevoel weg is. Ik verwijt me hier nog steeds over. Bij mij is het gevoel nog steeds sterk, als ik al een foto van haar zie raakt me buik op overtoeren. Nu is mijn vraag, kan ik haar, na 2 jaar, nog terug krijgen? Ik heb wel het idee dat ze nog van me houdt, maar hoe krijg ik haar terug?

5) Om eerlijk te zijn…ik wil haar het liefst terug. Ik hou verschrikkelijk veel van haar. Nu weet ik dat dat op korte termijn niet gaat lukken omdat ze dus een nieuwe vriend heeft. Maar wat kan ik nu het beste doen? Haar helemaal met rust laten nu? Maar hoe lang moet ik dan niks van mij laten horen? Of af en toe toch een berichtje sturen naar haar om te vragen hoe het gaat.
Er is een meisje waar ik twee maanden aan het daten ben… Zij is/was enorm verliefd op mij… Ondanks zij een sociaal Iemand is is zij verlegen bij mij.. maar plots begon zij dat zij geen relatie wou aangaan omdat zij door een moeilijke fase heen gaat.. en ik pakte het rustig aan altijd.. nooit het woord relatie in mijn mond genomen… Nu praten we al een week niet meer wat kan ik doen ?
Ik zag op deze site onder het kopje 'bindingsangst blootgelegd' typische kenmerken van zijn gedrag. Ik vermoed ernstig dat hij aan bindingsangst lijdt. Want als hij niet alleen aan mij zegt dat hij wil trouwen en kinderen wil, maar ook aan zijn omgeving, denk ik wel dat hij dat echt wil. Ook een goede vriend van hem gaf me aan dat hij alleen maar goed over me praat, heeft hij altijd gedaan, ook in de 2 jaren dat het uit was. Ook die wist hoe blij hij was dat we weer samen waren. Indien hij inderdaad aan bindingsangst lijdt, wat kan ik doen om hem terug te winnen? Is de schade te herstellen? Want hem inderdaad bij een counselor krijgen valt nog te bezien. Hij was nooit super enthousiast over psychologie. Counseling is waarschijnlijk minder bedreigend voor hem, daar hij dat wel zelf noemt. Ik heb een heel sterk geloof erin dat hij en ik goed bij elkaar passen en dat wat hij in feb heeft gezegd hij ook echt meende en voelde.
Wat het werken betreft, ik blijf gewoon op mijn plek en mijn ex zie ik eerlijk gezegd ook niet vertrekken. Of ze moet al breken met haar gevoel zeg maar. Haar zogenaamde schulgevoel vind ik onzin, dat houd je niet zo lang vol. Heb daarover nog een leuk voorbeeld wat duidelijk maakt dat ze niet eerlijk is. Het was begin juni toen mijn ex onaangekondigd bij mij op de stoep stond, ik was blij verrast. Ze heeft tot 3 keer toe gezegd dat ze alleen even kwam om iets voor het werk te bespreken… Als iemand zich 3 x verontschuldigd geloof ik dat al niet meer.
Concreet, wat zou mn ex willen? En (hoe) kan ik haar vragen hoe het gaat? Weet niet wat ik moet voelen, ze zit nog wel altijd in mn hart. En mn nieuwe vlam, zijn die onzekerheden die ik voel reëel? Of moet ik dat toch echt in mezelf zoeken? Voor mijn gevoel klopt het totaalplaatje. En, zoals ze uit zichzelf aangeeft, eerder dan ik dat deed, voor haar ook. Laat ik me nu leiden door de waan vd dag?
Hey, ik dacht net nog even aan onze mooie strandvakantie vorig jaar… Je weet wel, met die prachtig palmbomen en dat we zo erg moesten lachen om bla bla bla… Maar ik en een vriendin gaan volgende week zondag naar het strand, en ik vroeg me af of je mee wilt komen… Gewoon als vrienden dan natuurlijk… Neem je vriend Sjoerd mee anders. Ik hoor het wel!
×