Daarnaast mis je iemand die afwezig is ook emotioneel. Dat heeft er vooral mee te maken dat je bepaalde ervaringen niet meer kunt delen. Na een lange werkdag wil je je verhaal kwijt, maar dan is er niemand om naar je te luisteren. Of met kerst blijft één stoel aan tafel leeg, omdat je zoon in het buitenland studeert. Je kunt iemand trouwens ook in paktische zin missen. Als je partner veel voor zijn werk op reis is bijvoorbeeld, en jij in je eentje de zorg draagt voor het huishouden en de kinderen. Het gevaar van zo’n situatie is dat je iemand niet alleen mist, maar je ook in de steek gelaten voelt.
Hey A. bedankt voor de tips alvast, ik heb hier reeds eens iets gezet ik denk rond 22 juni. Eerst en vooral wil ik zeggen dat er al 1 iets uitgekomen het rebound topic. Dit is inderdaad gestopt en sindsdien zie ik haar nog altijd evenveel 3-4 keer per week, natuurlijk op die manier kan ik het niet voor elkaar krijgen dat ze me gaat missen. Ik probeer mijn uiterste best ook niet zelf te smsen naar haar, maar gisteren bvb kreeg ik sms dat ze me wou horen en vandaag had ze ook voor een kleinigheid gezonden (waar ik vandaag in kan komen omdat ze een kleine stommigheid begaan is met online bestellen enzo). Ik ga niet opnieuw vragen of dit de goeie kant uitgaat, want zoals je zei artikel lezen (wat ik gedaan heb) en er is hier ook geen echt antwoord op. Ik wil namelijk wel het gemis bereiken, want ik doe zoals een jaar half geleden: wat pesten, lachen, behulpzaam enkel hou ik de grote complimenten nog wat achter, soms eens klein complimentje. Nog enige tips zonder dat ik volledig contact moet verbreken? mvg en nogmaals bedankt Jhonny Reactie infoteur, 29-06-2012
Mijn vriend en ik zijn uit elkaar door een ruzie ik heb het in een vlaag van woede uitgemaakt hadden ruzie over een andere vrouw die hem steeds lieve sms’jes stuurde daags na de ruzie is hij ook bij die vrouw gaan wonen twee weken later zijn ze nu een koppel hij zegt dat ik hem zelf naar haar geduwd heb en dat hij nooit lang alleen is maar ik wil hem terug waren drie jaar samen half jaar verloofd en ben ook 24weken zwanger van hem zijn vrienden zeggen dat hij er ongelukkig uitziet en dat da meiske gewoon geprofiteerd heeft van onze ruzie en zwakkere relatie door moeilijke zwangerschap zou het nog kunnen goedkomen en moet ik hem dan ook enkele weken met rust laten nu laat ik hem elke keer weten hoe het met de baby is
Ik kan niet in ieders hoofd kijken maar veel van de mannen die de vraag ‘hoe krijg ik mijn ex terug’ stellen doen dat vanuit een tekort. Ze kregen van die ex iets en dat missen ze nu. Ze willen dus terughalen wat ze hadden.  Dat is exact waar het fout gaat. Ze willen geen waarde toevoegen maar zijn juist bezig waarde te halen vanuit een gevoel van tekort. Handelen vanuit een tekort werkt nooit in de liefde. Je moet handelen uit overvloed. Daarom vinden wij het bij MasterFlirt ook zo belangrijk dat je overvloed leert creëren. Dat is een mentaliteit geen omstandigheid. De juiste mentaliteit kun je jezelf aanleren en begint altijd met nieuwsgierigheid.
De waarheid is, je ex is waarschijnlijk in een rebound-relatie. En bijna alle rebound relaties eindigen eerder dan later. Het doet pijn, maar rebound relaties zijn een manier voor veel mensen om breuken te verwerken. Gelukkig voor jou is het een van de meest ineffectieve manieren om door te gaan in het leven. Dus, gewoon omdat ze in een rebound-relatie zijn, betekent niet dat ze je zullen vergeten en verder gaan. In feite betekent het gewoon het tegenovergestelde. Het betekent dat ze moeite hebben om verder te gaan en zo lang als ze in deze rebound-relatie zijn, kunnen ze niet verder werken met hun leven.
Ook nu ik dit schrijf voelt t onaf. Zowel mentaal als qua spulletjes. Deze week loop ik die 1e marathon, trainen duurde slechts 9 weken. Niet normaal. Heb daar naartoe gewerkt en ben ook daarin fysiek als mentaal nog meer gegroeid. Ben nu gelukkiger dan met haar en voor haar. Vraag me af hoe dit gevoel zou zijn als we weer opnieuw contact zouden hebben. Als, en ik zeg echt als, ik toch contact zoek. Want ik kijk er niet naar uit weer teleurgesteld/afgewezen te zijn. Hoe kan ik het best en zo licht mogelijk haar benaderen? Direct voor een uitje, zoals in mn brief. Boeket met een uitnodiging? Ze verhuist 1 mei, einde contract. Waarheen weet ik namelijk niet. Of een simpel sms’je met hoe het gaat? Het liefst zou ik sturen dat t nu wel lang genoeg geduurd heeft en dat we maar gauw iets leuks moeten doen.

Velen zijn je voor gegaan. Als je partner het huis heeft verlaten, je vriend of vriendin je de bons heeft gegeven, of je hebt spijt van het einde van je relatie, dan is het alsof een stuk van je ziel is meegenomen. Zoals jij was, met je ex, zo ben je bij geen ander. En als die kant van jezelf je beviel, zul je de littekens van de verbroken relatie steeds weer voelen. Als een relatie is gestopt, kun je alleen nog denken aan de goede tijden die je gehad hebt. Idealisering van het verleden. Je kunt je eigen aandeel in de zaak onder de loep nemen, onderzoeken waarom het fout ging, maar de hamvraag die opkomt na beëindiging van een relatie is bij maar liefst 35% van de geliefden: 'Hoe krijg ik mijn ex terug?'. Want een leven zonder je ex lijkt verspilde tijd, en de dagen vullen zich met een tergend gemis.

Hi L.J., van de ene in de andere relatie stappen vergroot de kans dat de nieuwe liefde slechts een rebound is. Vooral omdat je aantoonbaar liefdesverdriet had. Geen wonder dus dat je ex zich de eerste tijd onzeker voelde, wat niet pleit voor een goede start. Het komt er nu op aan dat je haar wensen respecteert dus probeer tijdelijk uit haar leven weg te gaan. Aangenomen dat je het artikel gelezen hebt moet je een pauze inlassen die liefst minimaal enkele maanden duurt. Je kunt haar daarbij van te voren vertellen dat je dit van plan bent, zelfs haar mening daarover vragen, maar er dan wel bij zeggen dat je er alle vertrouwen in hebt dat het weer goedkomt. Met gemixte signalen kun je inderdaad niet veel, maar dit zegt in de regel wel dat er nog emotionele issues spelen en dat jullie dus helemaal niet klaar zijn met elkaar. Echte gevoelens zoals 'houden van' verdwijnen niet door een ruzie. Wel kan het worden beklad en besmeurd, maar zoals je wel weet vindt ware liefde altijd wel een weg. Je gaat nu de ultieme relatietest in, maar die is hard nodig om straks beter van start te gaan. Zonder oud zeer van een vorige relatie en de bijbehorende onzekerheid. Liefde moet niet steeds worden bevestigd met woorden. Merk je dat dat zo is en je haar vooral tijdens ruzies telkens moet overtuigen dat je van haar houdt en zij omgekeerd bij jou, dan moet je je grondig afvragen of er eigenlijk wel sprake is van de door jou zo begeerde liefde. Sterkte, A.


Ik voel me weer zo gezegend in mijn huwelijk nadat Dr. Isikolo mijn man heeft meegenomen die voor een goed jaar van me gescheiden was. Ik ben Juliana Bryan bij naam. Zelfs als ik mijn hele lichaam in de mond heb, zal het niet genoeg zijn om RICO OSULA te bedanken voor zijn hulp in mijn leven. Mijn man heeft een jaar van me gescheiden en heeft zonder hem pijn en pijn gehad. Dus ik zocht overal hulp, maar niets werkte totdat ik door een vriend naar RICO OSULA werd verwezen. Ik legde mijn situatie uit en hij beloofde me dat mijn man binnen 48 uur antwoordt terwijl mijn hart nog steeds voor hem klopt. Ik geloofde in hem en hij maakte een spreuk voor mij en mijn man belde me precies toen hij zei dat hij zou bellen. Hij smeekte me en vertelde me dat hij me terug nodig had en nu leven we gelukkig weer gedurende de laatste 9 maanden. Iedereen die mijn artikel leest dat hulp nodig heeft, moet contact met hem opnemen .
Klieren (me aan het lachen willen maken), nieuwsgierig wat ik ga eten (en dat vraagt ze dan ook op één dag meerdere keren), me af en toe aanraken, me opzoeken voor "werkoverleg", me jaloers maken met verhalen over "WE hebben pizza gegeten bla bla." en niet één keer maar in onze dienst hoor ik wel 4 keer hetzelfde verhaal "ik heb lekker gegeten bij.?" hopend dat ik zal vragen bij wie? Op een ander moment is ze weer gereserveerd. Gisteren bijvoorbeeld was mijn ex op het werk wat gestrest, ik zei maak je niet zo druk. Ze snauwde mij af en liep weg. Waarschijnlijk omdat ik bij die andere collega zat? Om vervolgens later weer de clown uit te hangen en grapjes te lopen maken en dit in een tijdsbestek van 2 uurtjes. Ook gaat ze vaak op de weegschaal waar ik bij ben en begint ze wel eens over haar figuur.
Toen we later in bed lagen vertelde ze me dat ze wel heel veel van me houdt, dat ik een hele leuke vent ben, dat ze me niet kwijt wilde en dat ze wilde dat ik tegen haar aan kwam liggen en vasthield, gewoon lief, maar ook zei ze dat ze niet meer verliefd was en dat er niks meer in zat. Ik vond dat vreemd/teleurstellend omdat ze een paar dagen ervoor nog zei dat ze erover zat te denken om thuis te komen.
Hij is weleens wijs bij zijn vader gaan slapen omdat ik weer onredelijk was en hem de tent uit wilde lokken. Daarna zat ik dan vol zelfmedelijden omdat ik alleen was en voelde me rot en dom. Het liep al tijden niet goed, maar toch zijn we samen op vakantie gegaan en hebben prachtige momenten beleefd. Jammer genoeg vond ik het nodig om soms zeer onredelijk te doen. En vlak na onze terugkomst heeft hij dus zijn spullen gepakt. We hebben toen wel een heel goed gesprek gehad, en hij gaf aan dat hij alles super vindt aan me, maar dat mijn gedrag van ruzies en het niet hebben van een sociaal leven gewoon niet meer kan.
Het is ook wel de leeftijd denk ik (ik 22, hij 21. Ik ben druk met mn studie, hij werkt in een winkel). Maar hij was wel m’n eerste echte liefde en dat vind ik lastig om achter me laten. Zeker wanneer hij steeds zegt dat hij contact wilt houden en me niet kwijt wilt. Ik heb ook te lang hoop gehouden, wat natuurlijk hartstikke naief en dom is. Maar hij hield mij gewoon aan t lijntje.
Wij hadden ongeveer vijf maanden officieel een relatie, maar daarvoor waren we al een maand of twee/drie wel serieus met elkaar in de weer. Vele gesprekken via Skype/telefoon en paar keer daten. Het probleem dat zich voordeed, is dat ik een andere godsdienst heb dan hij. Voor ons geen probleem, maar voor de families (meer van mijn kant eigenlijk..) wel. Dat is probleem 1. Probleem 2 is dat hij ongeveer 3 uur van mij vandaan woont met de trein en 1.5 uur met de auto (wel heeft hij familie hier in de buurt waar ik woon waar hij in het weekend kon verblijven om mij ook te zien, maar ik heb niemand daar). Deze relatie was geheim voor mijn ouders omdat mij vaak door mijn moeder verteld is dat het niet kan/niet mag en wat er allemaal niet voor een drama gaat afspelen. Hierdoor durfde ik het niet te vertellen en hij was het er wel mee eens om er mee te wachten. Ik moest dus elke keer smoezen verzinnen om met hem af te spreken en dit werd verdacht. En het zat me toch deels dwars door te liegen tegen me ouders. Doordat ik dit niet te vaak kon doen omdat het anders te verdacht werd, zag ik hem niet zo heel vaak. Eerst een paar keer 1 x per week. Maar daarna zat er één keer een maand tussen. Dit zat hem dwars.
Na de eerste date was ik erg gecharmeerd van haar en had ik toch ook wel vlinders en het gevoel snel weer bij haar te willen zijn. Dit hebben we meteen gedaan en na een zomervakantie die we beiden ergens anders hebben gevierd dan ook meteen weer elkaar gezien. Waarbij ik een week eerder terugkwam om gewoon bij haar te zijn. De verliefdheid was heel intens. Het klikte op persoonlijk vlak erg goed, qua humor en visie en karakterologisch vullen we elkaar goed aan.
Nu zit ik al weer week bij mijn vader, na de breuk. Ik ben echt kapot, ik herken mezelf gewoon niet eens meer. Kijk, als we ruzie hadden of afstand of vreemdgaan, kan ik er nog inkomen. Maar we hadden toch ook stap terug kunnen doen? Wel bij elkaar maar dat hij wat meer ruimte had. In eerste instantie alleen terug naar het land van herkomst. Maar zelfs dit gooit hij weg. Hij weet dat ik eind dit jaar van plan was jaartje door zijn land te reizen, ongeacht of we samen bleven of niet en daar houdt hij zich aan vast. "dan zie ik haar dan wel en wie weet komt het dan goed". Hij snapt niet hoe moeilijk het is een 'soulmate' te vinden. (ik heb hekel aan woord soulmate maar nou ja, past het beste). Intussen gaat het beide niet goed met ons. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?
Hi Flower1980, jammer dat je ex alleen al wat betreft dat concertkaartje niets liet horen. Een man trekt zich terug als hij bijv. denkt dat iets toch een verloren zaak is, of als hij op iets wil broeden waarbij hij niet gestoord wil worden. Zoals eerder aangegeven heeft je ex je op de lange baan geschoven maar houdt hij de deur nog wel op een kier. Ondertussen vindt hij misschien dat je eerst maar eens van betere huize moet komen, tja, een man heeft ook zijn trots ;). Haast om je terug te krijgen heeft hij dan ook niet. Of hij een ander heeft kan helaas niemand op deze website aan je vertellen, dus daar zul je zelf achter moeten komen. Inderdaad zijn dan de kansen hem terug te winnen zeer verslechterd. Foto's verwijderen doet een man als hij alle banden met het verleden wil verbreken, bijvoorbeeld uit woede, maar ook omdat hij er voorlopig niks meer in ziet. Verder zijn veel mannen nogal verrukt van de 'single'-status op internet, dus dat speelt mee. Ik denk dat je te snel, en teveel tegelijk wilt. Keihard je best doen werkt ook niet. Je moet jezelf blijven, en niet geforceerd de 'perfecte' ex willen uithangen om hem te paaien. Laat hem met rust, want je hebt van jouw kant nu meer dan genoeg gedaan. Wil hij je terug omdat hij echt van je houdt zoals ie zei, dan zal hij vroeg of laat zijn pijlen voor de dag halen. Laten we hopen dat hij straks die moed heeft. En je laatste vraag: Nee, mannen zoeken niet standaard aandacht bij andere vrouwen na een breuk, wel is het voor sommigen een methode om zich weer een 'echte vent' te voelen, of een manier om over de pijn van een verloren liefde heen te komen. Groetjes, A.
Ik deed alles voor haar, en ja misschien zal dit het beste zijn dat we elkaar niet meer zien maar heb haar verdomd graag gezien en zie haar nog steeds graag. Maar alleen stel ik me constant de vraag: waarom? Maar dit antwoord zal ik wel van U krijgen. En denk dat ik het antwoord wel weet, omdat ze iedere keer van de vrienden die ontzettend om haar gaven blikjes bier kreeg maar doordat ze dit niet meer kreeg, was ze ontzettend kwaad omdat ze haar zin niet meer kreeg.
Nog even dit, mocht u dit misschien toch nog lezen. Ik weet nu even niet wat te doen met mijn ex. Het voelt nu als een soort van kat en muisspel. Mijn ex heeft mij bv de afgelopen 3-4 weken vaak vreemde hints (op haar manier van grappig zijn) gegeven. Van Son zullen we naar 'een vrouwenmiddag' gaan? En meer gerelateerde aanwijzingen. Hebben we samen dienst of ben ik bijna vrij, wil zij eten laten bezorgen met de vraag of ik ook wil… Ik hap vaak niet toe, maar nu ben ik bang dat ze interesse (wat dat dan ook is bij haar) verliest.
Hi Leo, pak die spullen aan en laat je van je beste kant zien. Zorg er dus voor dat je huis en je uiterlijk er fantastisch uitzien en praat met geen woord over relaties of over wat er fout ging. Komen er verwijten, laat je dan niet verleiden om er op in te gaan, maar zwijg. Je vertelt verder niet precies wat er in de relatie allemaal mis is gegaan, waardoor het moeilijk voor me is om haar gedachtegang te begrijpen. Kennelijk geeft ze wel veel om je en zo'n gevoel is niet zomaar voorbij, dat bewijzen de tranen en de innige zoenen maar al te goed: 'Lips that taste of tears they say, are the best for kissing'. Ik hoop dat ze gauw gaat beseffen wat ze heeft weggedaan. Zo niet, dan rest je niets anders dan haar straks lange tijd niet te spreken of te zien :(. Sterkte, A.
Toen dat kindje 3 jaar was zijn ze gescheiden. Daarna heeft hij nog een relatie gehad van ca. 2 jaar en ook daar is een kind uit voortgekomen. Het eerste kind is inmiddels 18 jaar en heeft de afgelopen 4 jaar veel problemen veroorzaakt. Ze heeft een poos in een crisis opvang bij jeugdzorg gezeten, woonde dan weer bij mijn ex en dan weer bij zijn ex. Om mij niet te belasten met haar driftbuien waarin ze de boel kort en klein sloeg en ook mijn ex aanviel zijn wij niet gaan samenwonen. Echter zo'n kind kost heel veel tijd en energie.
Nog steeds begrijp ik de hele situatie niet. Mijn ex vriend heeft zich in een complexe relatie gestort waarvan hij nu reeds zegt geen toekomst te hebben met haar. Ondertussen heeft hij ook al een aantal keer met mij gevreeën. Dus je kan waarschijnlijk wel voorstellen dat ik momenteel geen weg weet met mijn gedachten en gevoelens voor hem. Praten lukt nog steeds niet goed… Het draait telkens op verwijten en ruzies uit. En net dat drijft ons alsmaar verder van elkaar weg, terwijl ik echt een goede babbel met hem nodig heb. Ook onze dochter lijdt erg onder de situatie. Ze wil niet dat mama en papa uit elkaar gaan.

“Hij was precies mijn type. Zowel intellectueel als qua humor hadden we een geweldige klik. Hij hield van cabaretjes, comedy films en rockmuziek. Daarnaast voelde ik ook op seksueel gebied een sterke aantrekkingskracht tussen ons. Dit is iets wat ik nog nooit bij een man gevoeld heb. Dat het op alle vlakken goed zit, betekent volgens mij echt iets.”


Straf hem niet omdat hij ongeïnteresseerd overkomt en klaag niet omdat hij nooit naar je luistert. Ga op een verstandige manier om met jullie verschillen. Als je iets belangrijks met hem wilt bespreken, wees dan duidelijk en zeg: “Het is belangrijk voor me dat we dit bespreken en ik zou het heel fijn vinden als je aandachtig luistert.” Als hij echt om je geeft, zal hij extra moeite doen om het gesprek goed te laten verlopen.
Na drie maand stuurde hij eerst nog een bericht dat hij uitkeek om me te zien en erna ging hij eten met zijn ex. Rond 23u stuurde hij dat hij alleen wou zijn en niemand wou zien. Ben toen naar hem toe gereden, hij zei dat hij het niet meer zag zitten. Ben toen beginnen schreien en heb heel diep gezeten. Het contact tussen ons is dan een dikke maand niets geweest en toen zijn we elkaar terug beginnen zien maar zonder een relatie te hebben. Ik heb toen ook in zijn berichten gezien dat zijn ex berichten stuurde van 'zie je die slet nog, ik wil ze uit ons leven en dat van onze vrienden, neuk wie je wil maar niet met die' .... Ik ken haar niet, heb niets tegen haar maar zij heeft dus een duidelijke mening over mij. We blijven elkaar zo zien gedurende meer dan 1 jaar. Hij heeft ook iets kort gehad met een oudere vrouw en ik ook met een jongen die op niets uitdraaide omdat ik hel gewoon doodgraag zie en niemand anders interesseert mij.
Hard to get spelen hoeft niet per se, want je wil wel toegankelijk zijn en de man laten weten dat je interesse hebt. Toch moet je de man telkens de eerste stap laten zetten. Dat is niet alleen in versieren zo. Vraagt hij je nummer niet? Vraag dan ook niet het zijne en hint niet zelf naar contact ‘oh heb je Facebook?’. Vraagt hij nergens naar? Dan is hij gewoon simpelweg niet geïnteresseerd (of een schijterd) en leg je je daar bij neer.
Omdat ik inmiddels voor mezelf heb gekozen merk ik dat t ook zn goede kanten heeft. Al voelt t toch alsof ik bij haar gefaald heb. In één klap alles verpest, Ik heb wel geleerd. Kan er verder niets meer aan doen. Zou zo graag een gesprek willen, het artikel klopt. Mn hart vraagt nog steeds om een soort van verzoening. Ik zou graag willen praten en zij misschien helemaal niet.Denk wel dat haar vertrouwen vreselijk weg is. Mss is dat gezakt in de tijd of niet en misschien herinnert ze zich alleen slechte zaken. In elk geval is ze ook koppig en een controle freak, maar wel een leuke. Een beslissing maken vind ze dan lastig, en ze kan enorm twijfelen en geen actie ondernemen en afwachten. Eindeloos afwachten. Daarom hakte haar moeder destijds denk ik ook de knoop door (ja, ze is 31) De eerste keer dat ze twijfelde had ik toch echt aangedrongen op een gesprek, ze kwam terug, Dat deed ik deze keer niet. Zij ook niet.
Je loopt wat rond te struinen in de supermarkt, op zoek naar die ene overheerlijke reep chocolade, tot je plotseling je ex tegen het lijf loopt – letterlijk. Met grote ogen kijk je hem aan. Je voelt het bloed al naar je wangen lopen, en de zenuwen gieren door je lichaam. En wanneer hij je schouders vastpakt om ervoor te zorgen dat je niet omvalt, beginnen de vlinders in je buik weer te fladderen. Shit!
Ik wil zo graag weten of iemand mij kan vertellen of deze koppige man bij mij terug zal komen, wanneer ik hem een maand zijn rust gun, of dat hij er echt definitief een einde aan heeft gemaakt. Ik vind het zo vreemd dat hij constant zo emotioneel werd tijdens ons afscheid en dat hij opmerkingen maakt als ”dat weet je toch niet” als ik spreek over ons weerzien.

Hi Nina, je vertelt jullie leeftijden niet, maar zoals ik het lees is je ex totaal niet toe aan 'de keus van zijn leven'. Hij is vijf jaar met jou samen geweest, maar kennelijk niet met de bedoeling dat het voor altijd is. Zoals hij het uitmaakte is natuurlijk stuntelig, maar dat komt vooral omdat hij je elke dag voorzag van fraaie woorden die inhoudelijk niets voorstelden. Wie het nodig heeft om dagelijks te zeggen dat ie zoveel van je houdt, twijfelt klaarblijkelijk zelf aan die liefde. Want 'het weten' dat je van iemand houdt, hoeft niet zo vaak te worden uitgesproken. Het is een wederzijds weten. Bij jouw ex kwam de aap dus uiteindelijk uit de mouw toen hij uitsprak dat hij niet wist of hij met je verder wilde en daarna de ijskoude pets in je gezicht met de woorden: 'je moet beseffen dat ik niet meer bij je terug kom'. En op facebook zie je nu dat hij geniet van zijn vrije tijd. Precies wat ie wilde, dus voor hem was de breuk een verlossing. Zie je hem vrijdag draai dan de rollen gigantisch om. Begint hij er weer over dat hij geen relatie met jou wil, zeg dan dat je daar ook niet over peinst. Dat hij blij mag zijn als jij HEM nog terug zou willen. Houd dit ook vol. Dit klinkt alsof een ruzie op komst is, maar is nodig om hem bij te brengen dat de wereld niet om hem draait. Dat er vele concurrenten zijn die zijn plaats maar al te graag willen innemen, en dat je dus niet van hem afhankelijk bent. Laat geen emoties zien, maar zie er oogverblindend en overweldigend sexy uit. Zo ziet hij direct wat hij laat lopen… ;). Sterkte, A.
Inderdaad heb ik wel vaker laten vallen dat ik me snel verstikt voel in een relatie, dat ik vlug druk voel. Maar ik kan het gewoon niet helpen: ik heb enkele jaren terug al eens een heel heftige relatiebreuk doorgemaakt waarna ik een complete muur heb opgetrokken rondom mij. Hij daarentegen begon al in de eerste week over samenwonen, en dat nadat hij zelf pas 3 weken vrijgezel was. Dat zijn natuurlijk dingen die elkaar heel erg tegenwerken. Sindsdien is het complete stilte tussen ons. Was ik nu écht zo erg? Heb ik hem nu volledig van mij afgeduwd? Ik kan dit niet aan, niet nóg eens! En vooral: wat denkt hij nu? Wat doet hij nu? Meent hij dit echt? Hoe lang moet ik nog op mijn tanden bijten voor die verdomde “geen-contact-regel”? Of moet ik al mijn trots opzij zetten? Desondanks zei hij na onze ruzie wel “dat ik wel weer met hangende pootjes zou terugkomen”. Zit hij daar nu op te wachten? Is het dat wat mij te doen staat?
Dankzij mijn ruime ervaring met koppels, het lezen van diverse boeken van Amerikaanse, Nederlandse en Franse schrijvers en de diverse gesprekken die ik met koppels en individuen heb gevoerd, heb ik een zeer goed inzicht gekregen in de wijze hoe relaties tot stand komen. Ik weet hoe ze evolueren, hoe de communicatie verloopt tussen gelukkige koppels en koppels waarbij het fout gaat.
Vandaag, 3 dagen later, belde hij me om het over die mail te hebben, en zei hij voor het eerst 'ik vind mezelf heel belangrijk', en toen ik aan hem vroeg of ie dan meer van zichzelf hield en zichzelf belangrijker vond dan ieder ander zei hij 'ja, misschien wel'. Ik vertelde hem dat ik al heel veel voor hem had gedaan, heel veel grenzen had verlegd en heel veel moeite in hem had gestoken, en dat als hij zelfs nu nog eisen aan me ging stellen, hij waarschijnlijk nooit iemand zou vinden die hij wél goed genoeg vond voor zichzelf, daarop zei hij 'dan blijf ik maar altijd alleen'.
Ik ken mijn ex al sinds 2006. Hij had toen een vriendin en we waren gewoon kennissen van elkaar. Hij sprak eens erover dat hij niet meer met zijn vriendin wilde zijn en op een dag zei hij dat hij het had beëindigd. Wij waren nog steeds gewoon vrienden. Ik zag hem niet als een kandidaat. Op een dag maakte hij mij duidelijk dat hij gevoelens voor mij had. Ik gaf aan dat ik niet geïnteresseerd was. We bleven met elkaar omgaan en op een dag heeft hij mij plots gezoend. Ik was even geschrokken, maar vond dat fijn. Vanaf toen begon het tussen ons te bloeien. De eerste keer dat wij de liefde hebben bedreven is meteen het moment voor mij geweest dat ik zeker wist dat hij mijn grote liefde is. Ik heb meerdere relaties achter de rug, waarvan ik ook wel diepe gevoelens voor de ander heb gehad, maar zoals ik me bij hem voel, dat is bijzonder. Na 2 weken stevig met elkaar bezig te zijn geweest, komt hij mij vertellen dat hij het weer gaan proberen met zijn ex daar deze het had gevraagd en hij al langer kende dan ik. Hij gaf wel aan dat hij niet echt wil (huilde er zelf bij dat hij mij zou missen) en niet echt van haar houdt - had het trouwens nooit gedaan - maar dat hij het toch zal proberen. Wij hebben ons contact laag gehouden. Hem helemaal vermijden zat er niet in daar hij de advertenties voor het bedrijf waar ik toen werkte verzorgde. Na een korte tijd maakt hij het toch uit met haar. Een maandje (okt 2006) later maakt hij contact met mij en dat hij weer met me wil. We beginnen voorzichtig met meer contact. Tot 2 keer bedenkt hij zich tot hij het 3 maanden daarna echt stevig aan maakt met mij (jan 2007). Hij zegt dat hij veel van mij houdt. Zijn moeder vroeg hem toen of hij van me houdt en hij zei volmondig ja. Had hij niet bij zijn ex. Heb ik ook begrepen dat dat zo was van zijn moeder. Zij vertelde me dat ik de enige vrouw ben van wie hij heeft gezegd dat hij houdt. Hij gaf vanaf het begin aan dat ik voor hem 'the one' ben. Dat merkte je eerlijk gezegd ook aan zijn gedrag. In dat eerste jaar hebben we tot 4 keer toe een korte breuk van zijn kant gekomen, waar ook hij steeds op terug kwam. Hele gekke redenen voor de breuken. Anders dan dat doet hij verder heel normaal met me, is openlijk erover dat ik zijn vriendin ben, gaat geregeld met me uit en zegt me dat hij van me houdt. de relatie verliep normaal, met af en toe discussies. Ik zag ze niet als ruzies die om bezorgdheid vroegen. En in september 2009 doet hij plots in het weekend raar, zegt ook dat hij zich emotioneel en geestelijk raar voelt, vermijd me op maandag en dinsdag en woensdag vroeg op de morgen wanneer ik naar hem ga om te vragen wat er is, zegt hij kortaf: ik wil niet meer ja, het is uit, ik hou niet van je. Ik was perplext en vroeg hem wat er is gebeurd. Hij dan plots zo rustig en logisch willen klinken: "als ik niet meer voor je voel, dan kan ik toch niet met je blijven?". Ik wist niet goed hoe ermee om te gaan. Ik ging weg en even later is hij achter me aan om direct zijn spullen bij mij te halen. Hij deed daarna heel vijandig naar mij toe en als ik er alsnog over begon dat ik precies wil weten waar het mis is gegaan, vond hij dat hij dat zou hebben gezegd. Dus niet. Op een gegeven moment hebben we bitter weinig contact, tot hij me in december ziet in een mall en bijna zijn voeten breekt om naar mij toe te komen om me te begroeten. Hij stond heel opgewonden en zenuwachtig te praten. Ik deed beheersd. In januari beginnen we een 'sexrelatie'. Dit deed ik uitsluitend in de hoop dat het goed zou komen. Toen ik eens zei dat we alleen maar gevoelloze sex hebben, heeft hij zo een punt ervan gemaakt dat het niet zo is. Ik zei er nog een keer wat over en weer vond hij dat het niet zo is; ik kan dat toch voelen als we bezig zijn? Dat vond ik inderdaad hoor, dat er gevoel aanwezig is, maar ik deed koel. We deden alles als een koppel, maar we hadden geen relatie. Op een gegeven moment begon het me te vervelen dat er niets concreets gebeurde en begon ik hem te weigeren. Toe begon hij aan te pappen met een andere dame (iemand die hij in 2007 had leren kennen en 1 date mee had gehad). Ik heb hem betrapt bij de bioscoop met haar (mei 2011). Hij heeft haar totaal genegeerd, is haar voorbij gelopen en da trap op, alleen maar omdat ik niet kon zien dat hij met haar was. Toen heb ik hem nog meer vermeden. In de tussentijd in de periode dat het uit was, heb ik hem geholpen met de aanschaf van een busje voor zijn startende bedrijf. De lening was op mijn naam afgesloten en ik betaalde daadwerkelijk een deel van het bedrag. De rest betaalde hij. Als de aflossing bij de bank af was, zou hij dan beginnen mijn deel aan mij terug te betalen. Dus toen ik hem begon te weigeren, hadden we wel nog lopende afspraken ten aanzien van de wekelijkse aflossingen. Tot in juli 2011 hij en ik weer een serieus gesprek hebben. Daar heeft hij over nagedacht en in aug zegt hij dat hij doorheeft dat hij de relatie en mij niet goed heeft behandeld. In sep 2011 waren we al bijna zover om het helemaal goed te maken en in okt zegt hij weer van niet. In jan 2012 vraag ik hem of hij zeker weet dat hij niet meer wil en als hij er geen problemen mee zal hebben als ik een ander neem. Hij zegt me van niet; ik kan mijn leven leiden. In feb begint hij naar me toe te trekken. Op valentijdag vraagt hij me om het weer te proberen, verontschuldigd zich zo voor zijn gedrag, vraagt om vergeving, geeft aan dat hij al die tijd van me hield, maar dacht dat we niet bij elkaar pasten omdat hij bang was van mijn agressieve uitbarstingen. Ik heb er namelijk een paar gehad, omdat hij echt onder je huid kan kruipen. Ik probeerde hem er ook steeds op te wijzen dat ik dat nooit bij een andere partner in het verleden of bij anderen om mij heen dat heb gehad, dus dat hij een bijdrage moest hebben in mijn uitbarstingen. Dus die dag zegt hij dat hij dat plots besefte dat hij daaraan bijdraagde; hij zou erop letten, hij zou me helpen rustig te blijven. Hij ziet nu in dat je iemand van wie je houdt niet in de steek laat, maar dat je samen werkt aan wat minder is aan elkaar en aan de relatie. Hij ziet mij als de vrouw van zijn leven, wil dit jaar nog trouwen en kinderen krijgen. Ik vroeg hem waarom ik hem moet geloven en waarom hij nu zeker is van zijn zaak. Hij praat een heleboel over hoe we bij elkaar passen en dat hij echt een fout heeft gemaakt en hoeveel hij van me houdt. Hij was echt heel enthousiast en verliefd. We starten opnieuw en alles gaat goed. Ik krijg geen woede uitbarstingen meer. Na 2 maanden geeft hij me aan dat ik alvast mag stoppen met de pil zodat mijn lichaam kan ontpillen (was er namelijk vanaf mijn 16de op wegens hevige menstruatiepijnen waarbij pijnstillers geen invloed hadden). We doen het nog voorzichtig (vroegtijdig uittrekken) omdat we eerst een huis willen. Ik moest gaan rondkijken. Hij praat over een catering dat ik in het weekend voor mezelf kan beginnen, hij zou de container waarin we de keuken zouden bouwen aanschaffen. Ik houd namelijk erg van koken en wil er inderdaad wat mee doen. Plots maakt hij op 13 aug een vreemde ruzie met me die op niets slaat. Ik was verbaasd. Hij beweerde dat het geen ruzie is en dat hij niet boos is. Vanaf die dag vermijd hij me door steeds te zeggen dat hij vanwege drukte niet kan komen. Tot hij op 27 aug zegt dat hij tijd heeft om te komen. Ik vraag hem of er wat is en hij zegt van nee en dat het gewoon drukte is. Wel heeft hij moeite toe tegeven dat het niet weer zal gebeuren dat 2 weken verstrijken zonder dat hij komt en ook met veel moeite komt uit zijn mond dat hij van me houdt. Hij blijft slapen. De volgende ochtend zeg ik dat ik blij ben dat hij bij me was en hij zegt dat hij ook blij is dat hij bij me was. Maar weer gaan 2 weken voorbij met dezelfde drukte-smoes. Op 8 sep ga ik naar zijn moeder om met haar te praten dat hij vreemd doet. Ze praat die dag nog met hem dat koppels ook minder mooie momenten in de relatie hebben, maar dat het geenzins betekent dat de liefde er niet meer is. En ze herinnerde hem eraan dat hij degene is die naar mij terug is gekomen. Trouwens, hij sprak ook vaak met haar over mij en dat hij van me houdt en echt met me wil trouwen. Die maandag praat ik weer met haar en ze vraagt hem dat hij met me praat over wat er aan de hand is. Hij maakt een afspraak met me voor 11 sep. Dan zegt hij me dat hij niets meer voelt voor de relatie, hij wil niet trouwen en geen kinderen; hij voelt niets voor mij. Het is plots weg. Hij zegt wel dat hij een idee heeft dat hij niet weet hoe hij liefde moet geven, hoe hij met een relatie moet omgaan, met minpunten van een ander en dat hij counseling wil gaan zoeken. Eens had hij me al gezegd dat hij niet goed weet om te gaan met liefde en dat hij merkte dat hij zijn werk belangrijker vind dan de relatie en dat hij daarover ook couseling wilde. Het blijkt dat hij zijn moeder ook had gezegd dat hij voelde dat hij counseling nodig heeft. Ik vraag hem waarom hij het dan uitmaakt en waarom we niet samen hulp gaan zoeken. dat wil hij niet. Vier dagen daarna ontdek ik dat hij bij die ene dame slaapt. Ik wilde helemaal niet meer met hem praten. Maar we hebben wekelijks contact vanwege de aflossingen die nog zeker 10 maanden lopen. Op een gegeven moment zegt zijn moeder dat ik hem misschien moet zeggen wat op mijn hart is voor mijn eigen gemoedsrust. Dus ik vraag hem om een afspraak wat hij ook toegeeft. Op vrijdag 12 okt praten we. Ik had alles in een brief gezet omdat ik niet de kans wilde lopen iets te vergeten. Ik heb het voorgelezen, hij heeft geluisterd. Hij had niet veel toe te voegen. Ik heb hem toen enkele concrete vragen gesteld. Hij weet nog steeds niet waarom en wanneer zijn liefde plots voor mij is verdwenen. Hij wilde toch eigenlijk ook niet echt kinderen. Ik denk niet dat dat klopt want op 8 sep (voor hij de relatie beëindigde) had hij nog aan zijn oma gezegd dat hij dat wil. Hij was met die dame in contact gebleven tijdens onze relatie ondanks de uitdrukkelijke afspraak dat hij dat niet zou doen. Ze spraken niet over wederzijdse gevoelens en hij sliep niet bij haar tijdens onze relatie. Pas nadat hij het had beëindigd, ging hij daar slapen. Hij gaf ook aan dat blijven slapen niet wil zeggen dat het een relatie is. Hij zei iets van dat hij niet tegen eenzaamheid kan. Ik zei dat als hij niets voor haar voelt en hij alleen maar om eenzaamheid bij haar sliep, hij evengoed bij mij kon zijn gebleven. Ik wilde dat niet perse hoor, maar ik wilde hem het onlogische ervan voorhouden. Hij was rustig en zonder veel emotie. We moesten maar beiden doorgaan met ons leven. Hij heeft sorry gezegd dat hij me weer verdriet doet. Als ik hem vraag of hij het normaal vindt dat hij zo doet, geeft hij ook aan dat hij het niet normaal vindt. Hij denkt zelf ook dat hij toch nog naar counseling moet. De volgende dag praat zijn oma met hem. Hij zegt haar dat we hebben gesproken en dat hij sorry heeft gezegd, maar dat zijn gevoelens plots weg zijn. Ze vraagt hem over die ander dame en hij zegt haar dat die niets betekent. Ze zegt hem dat hij wel mooi daar slaapt. Hij is vanaf die dag vrijdag avond tot vandaag niet meer bij die dame geweest, in ieder geval niet blijven slapen. Ik denk dat hij dat deed inderdaad uit eenzaamheid. Ik heb die zaterdag ook zijn kleren en andere spullen die hij bij me had voor hem gebracht. Hij vroeg er al een paar keer naar. Zijn oma zei me die dag dat hij een week daarvoor haar had gevraagd om de hele familie op te trommelen om met hem naar de kerk te gaan; of ze een dag daarvoor kon prikken. Hij was zelf al 2 keer weer naar de kerk geweest. Ik had hem bij ons gesprek ook aangegeven dat ik had gemerkt dat hij niet met me wilde bellen, hoewel hij dat vroeger gewoon deed (dat gebeurde ook nog wekelijks en op zijn aangeven). Dat hij niet enthousiast keek als ik erover sprak. Het feit dat hij een soort van gebedsdag wil met zijn familie, is voor ons een sein dat hij doorheeft dat er iets niet goed zit bij hem. Een saillant detail is dat hij elk jaar voor zijn verjaardag raar begint te doen. Moet plots met dingen in zijn leven schuiven. Hij is jarig op 29 sep. Zijn moeder emn oma hadden het ook gemerkt en zijn er bezorgd om. Hij is normaal een hele goede vent met morele waarden en normen, met principes; iemand die anderen feitelijk juist geen pijn zou willen doen. Ze houden heel erg veel van me en hebben gemerkt dat ik erg veel van hem houd en goed voor hem zorg. Hij weet ook dat ze mij volledig accepteren. Minj familie hem ook.
Hi Mark, ze staat achter haar keus 'want het voelt zo goed', zegt ze. Aan de andere kant moet ze huilen en is ze niet in staat je snel te zien. Het lijkt me dus dat de breuk helemaal niet goed voelt. Nog meer tegenstrijdigheden meldt ze wat betreft 'geen zin in seks' versus 'opgewonden raken als ze je ziet'. Zoals ik dit lees gaat het niet om de angst voor haar eigen stemming cq lichaamsreacties, maar de angst dat ze kennelijk met jou in bed belandt. En daar heeft ze duidelijk geen trek in. Voor wat betreft een komende ontmoeting moet je zoals ik eerder al zei aanbieden om vrienden te zijn. Dit haalt de druk van de ketel, en jij bewijst ermee dat je geen (bij)bedoelingen hebt. De kunst is dus om het los te laten, juist om haar hart - veel later pas - opnieuw te kunnen veroveren. Grt, A.
Ik ben nu toch al ongeveer twee maanden bezig met haar en ik heb zeer veel grveoelens voor haar en zij ook voor mij, maar ze zegt dat ze ergens twijfelt. Ik werd iets te opdringerig (dat geef ik toe). Na een maand bezig te zijn heb ik seks gehad met haar en toen wou ik echt een relatie met haar. Maar er is ook een andere boy waar ze ‘vroeger’ ook gevoelens voor had. Maar deze jonge zit in haar vriendegroep die ze bijna elke week ziet. Nadat ik zei dat ik het even niet meer zag zitten met haar want het duurde te lang en het leek dat ze me aan het lijntje hield stuurde ze me vier dagen later dat ze me erg mist… dus begonnen we toch terug een beetje te praten. Maar vier dagen daarna kuste ze en deed ze voorspel met die jonge waar ze vroeger gevoelens voor had. Ze heeft dit wel direct verteld aan mij en zei dat ze enorm spijt had en dat ze nu kon beslissen en dat ze zich beter hij mij voelt, dat ze me echt wilt… dusja ik eerst heel boos,maar ik veegeef het haar. Nu praten we terug met elkaar ( vijf dagen erna) maar zegt ze opeens dat ze minder wilt sturen met mij want ze vind het irritant. Ze heeft wel heel veel last van mood swing en kan de ene moment super lief zijn voor mij en de andere moment niet. Ze is vroeger ook bedrogen geweest door haar exen. Ze heeft dus volgens mij (B)(b)indingsangst, maar weet het ook niet of het met een grote B is of met een kleine b. Ze heeft me ook al explicite foto’s gestuurd (3 dagen geleden) en dat styyr je toch ook in vertrouwen volgens mij. Maar ik weet niet wat ik verkeerd doe want het lijkt alsof ze geen relatie wilt want ze wilt altijd wachten. Kunt ge me helpe? Alvast bedankt!

Ik denk dat ik toch nog wat ondersteuning kan gebruiken. Afgelopen zondag heb ik een reactie op mijn 'excuus-mail' van mijn ex-schoonvader gekregen. Echt super aardig en dat had ik niet verwacht! Jammer was wel dat hij zei 'dat er genoeg leuke mannen zijn', want dat wil ik natuurlijk helemaal niet horen. Hij vond het zelf jammer dat de relatie stuk is gelopen en had me graag als schoondochter willen houden.
Ook tussen vrienden kan een grote afstand ontstaan die niet erg gewenst is door een van beiden, of zelfs door beiden. Vaak is er in dit geval sprake van een ruzie die beide vrienden uit elkaar heeft gedreven. Maar ook in dit geval zal het gevoel van spijt en verdriet er toe kunnen leiden dat desbetreffende persoon zich gemist wilt voelen door de ander en terug wil naar de situatie voor de ruzie.
Ik heb geleerd dat je perfect mag “vechten” voor je vriendin, maar er zijn grenzen. Er teveel achteraan zitten is niet goed. Dit kan zelfs verstikkend overkomen en aanvoelen voor haar. Je zal haar idd tijd en rust moeten geven. Doe je dit niet, dan zal haar beeld over jou veranderen van positief naar negatief. Maar ik zou toch in je achterhoofd houden dat je dit,persoonlijk gesprek nooit zal hebben. Daarom probeer je aandacht of andere vrouwen of andere zaken te richten. En mss komt dat gesprek vanuit het niets. Veel sterkte.
Anderzijds heb ik de angst dat ze bij mij is voor de stabiliteit die wij hebben samen totdat ze specialist is (wat nog wel een jrtje of tien kan duren) Ook zijn we de eerste x dat we elkaar tegen kwamen gelijk samen naar huis gegaan, dat liep zo na q day. Doorgaans is dat geen beste start. We zijn daarna weer in contact gekomen en vervolgens een paar keer wat wezen drinken en eten. De andere ‘dates’ die zij en ik hadden snel afgekapt. Ze zei overigens dat ik wel de eerste was sinds. Na een paar weken vroeg ze of ik niet alleen fysieke bedoelingen had. Dat was niet zo. Ze heeft ook mij aangegeven serieus te zijn. Na enkele maanden gezegd dat we toch graag ‘’officieel’ partners worden van elkaar. Hoeft deze kennismaking een probleem te zijn?
Ik weet hoe moeilijk het is na een breuk om gelukkig te zijn. Ik herinner me dat ik voor minstens twee weken een volledige puinhoop was. Ik heb niet goed geslapen, niet goed gegeten, en ik was de hele dag door aan mijn ex vriendin aan het denken. Op één of andere manier is deze periode nodig voor je. Je geeft jezelf wat tijd om elke dag te rouwen. Als je verdrietig wil zijn en zelfmedelijden wilt voelen, ga dan en doe het. Maar zorg ervoor dat je ook elke dag iets doet om jezelf goed te laten voelen.
Later na veel piekeren besefte ik dat ze hiermee een punt achter onze relatie heeft gezet. Om dit te verifiëren hebben we nog een afspraak gemaakt. Ik heb haar gevraagd of ze nog van me houd. Wat ze direct bevestigde. Of ze met mij een nieuwe start wilde maken. Daarvan zei ze dat ze dat nog niet wist, dat ze nog tijd nodig heeft om haar doelen te bereiken (eigenwaarde e.d). Ik heb haar aangeboden hiermee te helpen. Ze weet het allemaal niet.

Ga er niet van uit dat mannen zich niet kunnen binden. Je denkt misschien dat iedere man als de dood is voor een serieuze relatie en keihard wegrent als je tegen hem zegt: “Ik denk dat het tijd voor je is om mijn ouders te ontmoeten.” In werkelijkheid zijn mannen net zo geneigd om zich te binden als vrouwen. Er is alleen een percentage van zo’n 20% dat echt bindingsangst heeft. Bedenk dat er net zo veel vrouwen zijn die bang zijn om een serieuze relatie aan te gaan.
Gister vroeg ik wanneer hij wou zeggen dat hij een nieuwe vriendin had zei hij “nou eigenlijk niet.” Dus dat ik er dan maar via via achter zou moeten komen dat hij weer een jong grietje heeft die hij een maand kent (als ik heb überhaupt kan geloven.) En met zijn gepreek over eerlijkheid en openheid en als ik nieuwe mensen zou leren kennen ik dat zou moeten zeggen, want dat zou hij ook doen.

Ik had een relatie en was nog niet zo lang gescheiden van mijn ex,maar mijn ex kon niet verdragen dat ik met deze vrouw een relatie had. Ze vertelde mij zelfs dat ze het spijtig vond dat het gedaan was,maar ze was wel blij dat het gedaan was. Een tijdje erna kom ik mijn vriendin tegen en zat ze samen met mijn ex,ze kennen elkaar al van kinds af aan,maar ze kunnen elkaar niet rieken en zien. mijn ex heeft dan nog een heleboel leugens tegen haar liggen vertellen,zodat ze zeker was dat het helemaal over zou zijn tussen mij en mijn vriendin. Toen mijn ex dit allemaal tegen haar aan het vertellen was,had mijn ex al iemand leren kennen,maar zogezegd geen relatie. Na dat gesprekt is mijn vriendin kwaad weg gegaan,heeft haar tel veranderd,kan haar niet meer bereiken. Nu mijn ex zeker was dat het over was met vriendin,is zij een relatie aangegan met dien andere. Ik ben er zeker van dat mijn vriendin mij ook nog steeds graag ziet,maar ze wordt gedwongen door haar zuster,moeder,vader en dochter om mij te laten vallen. Inderdaad er zijn dinges tussen ons gebeurd,mede door ex,dat de pellen nu van mijn ogen zijn gegaan,alhoewel ik mijn vriendin steeds graag heb gezien,nu nog. Nu kom ik soms ex nog tegen alhoewel ik een enorme haat en woede tegenover haar heb. Ik probeer haar steeds te ontwijken als ze ergens binnen zit,drink ik snel ene en ben ik weg. Soms gaat zij weg en een tijdje erna komt ze met andere mensen terug binnen en zit ze daar te grijnzen met hare schijnheilige lag. In het begin dat we uit elkaar waren,met ex,had ze geen contact met onze vriendenkring. Ik zei toen tegen iedereen,geef ze wat tijd en dat komt wel allemaal terug in orde. Na enige tijd is dat inderdaad terug in orde gekomen en is iedereen har kant beginnen kiezen met als gevolg dat ze mij nu zwart maken tegenover iedereen. Ze heeft zo eens sex gehad met de buurman als we nog maar 6 maand getrouwd waren,iedereen wist er van,behalve ik. Dan zijn er nog verschillende sexuitspattingen van haar aan het licht gekomen. Ik ben dan zo in contact gekomen met vriendin en zijn dan een relatie begonnen. Daar waren dan de zogezegde vrienden allemaal kwaad voor,want dat kon of mocht niet. Nu al deze vrienden kunnen mij de dag van vandaag gestolen worden. Het enigste dat ik wil is mijn vriendin terug krijgen en de rest allemaal de rug toekeren. Ik heb al inderdaad heel diep in de put gezeten,brieven geschreven en meer,wat ik lees verkeerd is,maar wat kan ik nog doen?? Ik ben en zit echt ten einde raad.
Nu is het uit door mij maar ik merk dat ik hem toch mis. Hij heeft alles op alles gezet om me terug te winnen. Heeft me een maand lang gesmst en gebeld zonder reactie (ik was boos). En daarna gezegd dat ie wilde veranderen enzo (hulp zoeken omdat hij wat issues heeft die invloed hadden op mij en de relatie). Maar nu weet ik totaal niet wat ik moet doen, op dit moment durf ik het in ieder geval écht niet aan… Dat heb ik ook gezegd en daarmee heb ik het contact compleet verbroken. Lijkt me best logisch. In die tijd dat ik 'm ken ben ik al 3 keer ernstig gekwetst. Nu al zo'n 1.5 maand geen contact meer.
Ongeveer 2maanden geleden heb ik het uitgemaakt met mijn vriendin na 3.5jaar omdat ik met me hoofd ergens anders mee bezig was. We hebben daarna nog samen afgesproken, hotel geboekt en zo. Ze vroeg me nog of ik haar laat zitten na het hotel. Ik heb er overnagedacht maar helaas met me stomme hoofd heb ik haar laten zitten. Ik heb hier echt heel veel spijt van. Nu zijn we een maand verder en is zij bezig met een andere jongen. Ze hebben al gezoend en spreken af en toe af. Toen ik hier achterkwam besefte ik dat ik de grootste fout van mijn leven tot nu toe heb gemaakt. Ik heb haar een bericht gestuurd om te vragen hoe het zit tussen hun. Volgens haar hebben ze geen relatie en ze zijn niet bezig met elkaar. Ze zegt dat ze nog van me houdt maar ik zie er weinig tot niks van terug. Als ik haar een foto stuur van ons samen is haar reactie koud en lijkt het alsof de 3.5 jaar niks voor haar betekenen. Ik heb twee brieven geschreven voor haar, maar nog geen reactie op gekregen. Ik heb vandaag besloten om haar met rust te laten en ik hou mezelf ook steeds voor de gek. Ik wil haar zo graag terug en ik weet niet meer wat ik moet of kan doen om haar terug te krijgen. :(
Enkele dagen terug is er bij ons zowat een bom ontploft, waarbij er zelfs fysiek iets gebeurd is. Hij had volledig zijn kookpunt bereikt met mij. Natuurlijk ben je altijd met twee, enz. Maar desondanks ben ik mij er wel van bewust dat ik hem heel vaak gekwetst heb. Mijn gevoelens waren soms niet wat ze moesten zijn, of ik toonde het alleszins niet. Sowieso ben ik ook niet bepaald openhartig te noemen. Alles is gewoon een samenloop van een persoonlijke knoeiboel die ik in mijzelf schuilt, denk ik.
Bedankt voor je reactie. Ik laat het nu voor eerst los en zie wel wat er van komt. Ik neem afstand als nooit tevoren en neem je woorden ter harte. Ik heb trouwens al met collega R gesproken (al meerdere keren), zij is absoluut niet van plan zich op wat voor manier dan ook, in te laten met mijn ex. Dit omdat ze niks voelt, niks wil en mij zeker als maatje niet wil kwetsen. Dus ik ga in de test zone en ik zie wel of mijn ex toehapt! Voor eerst bedankt en ik zal niet over 2 dagen weer schrijven haha :). Hooguit over een week ;)
Stop met het ontkennen ervan, want dan blijf je de angst je leven laten bepalen en schiet je telkens in je automatische afweermechanisme van terugtrekken en afstand nemen. Vraag jezelf af waar je precies bang voor bent. Wat denk je dan te verliezen? Benoem het en praat erover met je partner. Want als jij je gevoelens deelt, kan je partner je leren begrijpen en misschien komen jullie er samen wel uit. En ja, dat is moeilijk, want je zult je kwetsbaar moeten opstellen en je loopt het risico dat je opnieuw gekwetst wordt. Maar als je je laat leiden door angst en niet open en kwetsbaar durft te zijn, weet je nagenoeg zeker dat het spaak zal lopen.
Contact met hem opzoeken of op hem reageren, wanneer hij contact opzoekt, is net als een drupje alcohol proeven wanneer je alcoholist bent. Je vervalt weer in oude patronen, omdat het vertrouwd aanvoelt. En hij zal de allerliefste versie van hemzelf zijn, puur om jou weer op het punt te krijgen dat je hem terugneemt. Hij wacht op dat moment van zwakte. Gun het hem niet.

Wat ik niet snap is waarom ze plots zo omslaat in haar gedrag. Zo vroeg ze me nog om advies zaten we uren te bellen en kreeg ik nog de sleutels van haar moeders huis om ff de hond uit te laten en 3 dagen later word ik weer genegeerd. Terwijl ik zoveel voor haar heb gedaan de laatste weken. We hebben ook geen ruzie gehad verder. Zij is ook niet het type meisje dat de schijn kan ophouden. Want zodra er iets mis is dan merk je dit gelijk aan haar. Dus dit kwam echt heel onverwachts in tegenstelling tot onze eerdere breuk.
Wantrouwen is één van de slechtste eigenschappen die je kan hebben in een relatie. Zelf ben ik kortgeleden op pijnlijke wijze achter gekomen. Ik ging op gegeven moment allerlei scenario's in mijn hoofd halen over mijn vriendin en we hadden het er ook weleens over. Mijn controledrift werd steeds erger en geen antwoord wat mijn vriendin gaf was goed genoeg. Zij ging hierom meer mijn vragen ontwijken, wat het voor mij extra verdacht maakte. Uiteindelijk maakte ze het uit hierdoor.
op een zaterdag deed tie heel raar en er was een vriend bij hem, hij appte dat hij twijfelde dat tie het allemaal niet meer wist, vanaf toen ben ik 2 dagen later met spullen uit huis gegaan, om hem de ruimte te geven, uit eindelijk hadden we het een tijd gegeven maar heeft hij weer eerder afgebroken en gezegd dat hij er een punt achter wilde zetten , ervoor vechten vond tie niet waard ( terwijl je 6 jaar samen bent en er net voor gekozen heb om samen een huis te kopen). vanaf dat moment praat hij op deze manier over de breuk en verkoop huis, het doet me allemaal niks en jammer van het huis maar het is niet anders.
Maar nu komt het, op de exacte dag 2 maanden later had ik opeens een bezoek op mijn Linkedin pagina met het bezoek van mijn ex. Prima, verder geen aandacht aan geschonken, precies een week later weer een bezoekje op mijn pagina. Een paar weken daarvoor trouwens ook al een onverklaarbaar telefoontje die ik nooit krijg en vaak is mijn intuite wel de juiste.
Ik leerde een jongen kennen via een vriendin van mij, hele leuke jongen. Op een gegeven moment, kregen we wat. Het was leuk samen met hem. Ik was stapel gek op hem. Dat was een ding wat zeker is. Later kwam ik erachter dat hij nog een vriendin had. Hij beloofde me om het uit te maken met zijn huidige vriendin. Op een gegeven moment, werd het me gewoon teveel, en werd ik steeds boos omdat hij het nog steeds niet uit had gemaakt. En ik was best jaloers op haar. Dus we kregen vaker ruzie. Ik controleerde hem alleen maar. Mijn hele dag bestond uit hem, uitzoeken waar hij was, wat hij deed, met wie hij was en noem zo maar op. Hij wou het op een gegeven moment niet meer. Nu zijn we twee maanden verder. En ik ben nog steeds stapel gek op hem. En ik wil hem zo graag terug, maar het lukt niet. Overal zie ik dat echte liefde niet verdwijnt maar het probleem bij mij is, is dat ik niet weet of dat hij echt wat voor me voelde, of dat hij me heeft gebruikt, En ik hoop zo dat het wel echt was tussen ons. Alsjeblieft help me?
Na een aantal weken dat ze daar zat ging het niet meer voor haar en heeft ze ineens de knoop doorgehakt. Ze zei dat ze vrij wilde en met niemand rekening wilde houden, ze twijfelde over der gevoel, nu zo’n ander leven had, en dat ik een topvriendin verdiende. Zij wilde ff helemaal niks en ze gunde mij echt het beste. Haar familie en zijzelf zijn toen een paar dagen in tranen geweest.
We zijn drie maand samen geweest. In het begin heeft hij tegen zijn ex gezegd dat hij een vriendin had (wou wel mijn naam niet geven) en zij is daar al volledig beginnen op tilt slaan. Na een poos wist ze wie ik was en zei ze dat ik geen meisje was voor hem. Ik voelde na een poos dat het niet helemaal goed zat want ze hebben nog veel gemeenschappelijke vrienden en ik kon nooit meegaan omdat hij zei dat zijn ex anders zou doorslaan. Ik pikte dat in het begin want ik dacht dat het gewoon een fase was dat ze het moest aanvaarden en wou het even tijd geven. Ze werken immers elke dag samen en ze zijn maar met twee.
Hi Hoopvol, juist. Nu hij vraagt wanneer jij tijd hebt, moet je dus niet meteen toehappen. Zet die afspraak over enkele weken en stel zijn geduld op de proef. Veel mannen moeten het gevoel hebben gehad echt voor een relatie te hebben gevochten. Maak het dus niet te makkelijk voor hem. Doe je dat toch, dan riskeer je dat hij al snel weer verdwenen is. Zet de prijs op je prijskaart mega-hoog! Succes, A.
Of wel doen en laten zien dat ik relaxter ben en haar alle ruimte gun (want volgens mij mag ze me nog graag, maar ging relatie voor haar niet werken; en dat negatieve stukje van mij wil ik bij haar dan wegnemen). Ik hoop namelijk niet dat ze mij herinnert als die relatie waarbij ze aan de ketting zat (dat gevoel had ze toen ze daar ging studeren): Dus dan wel afspreken om dat gevoel bij haar weg te nemen? Maar aan andere kant kan het andere positieve gedachtes van haar over mij ook weer wegnemen?
Het is nu bijna een maand geleden dat mijn man een punt gezet heeft na ons 22 jarig- huwelijk. We waren 28 jaar samen. De reden dat hij opgaf klopt niet helemaal, er is iemand anders die zijn hoofd helemaal zot gemaakt heeft! Onze vrienden en familie konden het niet geloven dat wij uit elkaar zijn. Wij waren volgens hem het ideale koppel. Nu zegt hij dat hij met die vrouw nog niets niet heeft, maar ik geloof hem niet. 95 %van de mensen zeggen dat die relatie niet kan blijven duren, dat die 2 absoluut niet samen horen. Ik laat hem gerust, want ik heb het boek gelezen en doe wat er in geschreven staat. Hij mist wel onze (knappe dochter van 20 jaar) maar mij blijkbaar niet. Hij wil naar een advocaat gaan om te scheiden en is al zijn kleren al komen ophalen. Maar die afspraak bij de advocaat is voor mij nog véél te vroeg, ik zit nog altijd in rouwproces! Onze vrienden zeggen dat ik er goed uitzie en me sterk hou, dat is wel zo maar mijn hart is enorm gebroken. Ondanks alles zie ik hem nog altijd graag en zou hem direct terugnemen. Ook al zeggen de mensen dat dat niet zal klikken tussen die twee heb ik dan een kans dat hij terug bij mij komt ?? Had ik maar een glazen bol. Is er iemand die iets gelijkaardigs heeft meegemaakt ??
×