Doe dit nooit tenzij je ervan houdt jezelf te kwellen. Je wilt hem immers weer terug als je partner. Als je vrienden met hem blijft zal je al snel in de beruchte ‘friendzone’ belanden. Je zal dan toe moeten kijken hoe hij een relatie aan gaat met een vrouw die jij niet bent. Kortom: óf je hebt hem terug als je partner óf helemaal niks. Er is geen enkele reden om jezelf te blijven martelen als er geen liefdestoekomst meer tussen jullie zit.
En hij bleef me maar onzeker laten voelen. Hij weigerde op het einde seks omdat hij ' te moe ' was. Ik ben ook niet altijd de gemakkelijkste geweest, maar ik had graag eens voor een keer dat hij me begreep en dat we over de ruzies konden praten. Zodat de situatie zou verbeteren. Zeker het laatste anderhalf jaar heb ik zoveel geprobeerd om toch maar een goed koppel te zijn. Maar het ging niet. Toen had ik had uitgemaakt. Daar had ik het heel moeilijk mee, want ik zag me heel ver met hem in mijn leven. Ik wist gewoon dat er geen toekomst in zat , omdat we te fel botsten. Maar we hielden nog ontzettend veel van elkaar. Toen het uit was heb ik het met handen en voeten proberen uit te leggen, en hij wou het maar steeds niet begrijpen. Hij ziet het niet in. En ik wil hem niet de schuld geven of van alles afbreken, maar hij deed gewoon nooit moeite om onze relatie te laten slagen. Het was eenrichtingsverkeer, maar nogmaals, dit zag hij niet in. Hij vond zichzelf goed. Ik heb ook tijdens mijn relatie aandacht gevraagd bij andere jongens, maar niet mee vreemd gegaan. En dan dacht ik in mezelf, waar ben ik mee bezig. Ik heb een vriend. Maar ik voelde bij die andere jongens iets wat ik niet kreeg van mijn vriend. Maar het viel me op dat als hij effe genoeg van mij had, dan deed hij wat hij wou en bestond ik even voor een avond niet meer. En dat deed bij mij wel altijd pijn.
Ik heb de relatie ervaren als erg liefdevol, intens, intiem, open en eerlijk (tot aan het "exit"gesprek) en ook haalde ik er veel energie uit. Zij was vanaf het eerste moment ook verliefd en we zagen elkaar 2 a 3 keer per week, ondanks onze drukke schema's). We zorgden ervoor dat we dan quality time hadden samen; uiteten gaan, evenementen maar ook een avondje samen thuis koken etc. We schreven elkaar ouderwetse kaartjes in de tussentijd en soms een kadootje als verassing.
Toen ik terug kwam was zijn keuze: uitmaken. Hij dacht ruimte nodig te hebben, waarschijnlijk een fout te maken maar dat dit het beste was. WTF? Ik stond echt met mijn mond vol tanden. En het was niet zo dat hij de relatie anders beleefde hoor, dat heeft hij ook toegegeven. Maar hij moest zich eerst richten op andere zaken in zijn leven, hij vond zichzelf te jong en als we meant to be waren, komen we wel weer bij elkaar.
Verras hem met een cadeau of een speciaal uitje. Een goede manier om je vriendje je te laten missen is door speciale herinneringen te creëren die hij niet kan vergeten. Dat kan betekenen dat je hem verrast met een speciaal cadeau, zoals een kledingstuk dat hij mooi vindt, of door een afspraakje te organiseren waarop je naar een band gaat die hij heel goed vindt.
Mijn ex en ik hebben anderhalf jaar een relatie gehad, wat dus uit eindelijk stuk is gelopen. Ik was nog wanhopig verliefd op hem, wou hem terug, maar hij wou gewoon alleen zijn. Vanaf dat moment hebben we steeds 2 maanden contact gehad,grootste ruzies gemaakt,elkaar een maand weer niet spreken,dan belde hij weer elke dag,dan weer ruzie,, kortom wel tien keer dezelfde cirkel ondergaan. Ondertussen is er heel veel gebeurd, ik heb uit wanhoop de raarste dingen gedaan..Ik ben met zijn beste vriend naar bed geweest,puur uit wanhoop.. heel erg, ik heb er ook heel veel spijt van. Wat mij verbaasde is dat hij zijn beste vriend aan de kant heeft gezet, en mij wou blijven zien.Op een gegeven moment leken onze afspraakjes geen afspraakjes meer, maar alsof we weer bij elkaar waren. Ik ging overal mee naar toe, we spraken elkaar elke dag, we zagen elkaar regelmatig, en natuurlijk hadden we ook sex. Op een gegeven moment ben ik om duidelijkheid gaan vragen, maar het antwoord daarop was: Jij leeft je eigen leven, en ik leef mijn eigen leven. We hebben gepraat, en weer bevestigde hij me: ik hou echt heel veel van je,maar ik wil geen relatie. Voor de rest wil ie alles voor me betalen,terwijl hij zelf heel erg in de shit zit op financieel gebied..Praat erover dat ie een kindje met me wil,wil dat ik bij hem kom slapen,stimuleert me goeie dingen te doen met mn leven,hij wil niet dat ik voor mijn werk straks veel van huis zou zijn( in het buitenland)Nu ben ik van het weekend uitgeweest, en kwam ik weer een vriend van hem tegen. Een vriend waar hij veel mee omging, en ik misschien 2 x gezien had. We praatten wat, we dronken wat, en opeens zoende hij mij, en zei dat ie vanaf de dag dat ie me zag, al een oogje op me had.. Alsof het zo moest zijn kwam een uurtje later mn ex daar binnen, en was door bekenden van hem van alles op de hoogte gebracht. Hij is blijven zitten, kijken hoe wij het gezellig hadden.

Het ging de laatste maanden wat minder met mij, last van stress omdat ik mij niet meer goed voelde in mijn vorige job, dat had natuurlijk een impact op ons gezinsleven, maar ik dacht toch dat het niet zo erg was, het ging voor mij redelijk goed. We maakten nog steeds uitstapjes. We waren eigenlijk elk weekend weg en deden veel dingen in functie van het kind, speeltuinen enz.
Toen na een maand nadat ze een stuk of 6 keer was langsgeweest en het contact dus weer goed was. Dacht ik ik vraag maar eens hoe ze nou precies over ons denkt en of we wel op een lijn liggen mijn ex vatte dit helemaal verkeerd op en zei dat ze dit benauwend vond. Zelfs nadat ik meerdere malen had uitgelegd dat ik alleen maar wil weten of ze het leuk vind want ik wil graag dat het goed gaat tussen ons.
Hij betaald mijn geld netjes terug (daar waar de meesten allang verdwenen zouden zijn, we hebben immers niks op papier staan) en gebruikt het tegelijkertijd ook om het contact te behouden (doe ik overigens ook haha), eerst wilde hij het niet persoonlijk geven en nu ik hem vraag het via via te geven of te storten reageert hij daar negatief op en wilt het nu weer persoonlijk geven en plakt er daarna gelijk een afspraakje aan vast.

Hoi Astrid, Alsof hij het kan aanvoelen. Ik heb gisteren een sms van hem gekregen waarin hij schrijft nog niet zeker te weten hoeveel hij deze maand maximaal kan missen maar dat het in ieder geval een bepaald bedrag zou zijn (hetzelfde als wat hij vorige maand ook al heeft betaald). Ik heb hierop gereageerd dat hij het mij maar moest laten weten als het meer kon zijn. Een uurtje later kreeg ik weer een sms van hem, dit keer een sms waarin hij vraagt hoe het met mij gaat. Ik had dit smsje zeker niet verwacht, vooral na zijn sms van dat ik het heb verpest enzovoort. Ik heb een paar uur gewacht voordat ik antwoordde met dat het goed gaat met mij en vroeg hem hoe het gaat met hem, hij antwoordde dat het ook goed ging. Verder niks. Wat concludeer jij hieruit, eerst een sms waarin ik bij wijze van moet verdwijnen en dan nu zoiets? Bevestigd enkel wat jij dacht, dat hij dat vorige boze smsje uit verdriet heeft gestuurd en er dus zeker nog sprake is van gevoel naar/voor mij?

Hier weer even een berichtje van mij. Na een lange tijd stilte belde D me gisteravond in één keer op. Ze wilde weten hoe het met me ging. Ik stond hier werkelijk van te kijken, want zoals je kan lezen in mijn eerder bericht wilde ze nu even niets omdat ze anders haarzelf voorbij zou lopen. Maar toch belde ze, en het gesprek was gezellig, gemoedelijk. Ze vertelde me dat ze diverse keren met de telefoon in de hand op de bank had gezeten, maar dat ze me niet kon bellen omdat het te lastig was. Te lastig omdat ze weet hoeveel ik nog om haar geef. Maar toch belde ze. Mijn beste maat zei me gister dat ik te maken had met twee meiskes. De gevoels D, en de rationeel denkende D en nu had de gevoels D het even gewonnen van de denker. Zou hier wat in kunnen zitten? Ik twijfelde de laatste tijd of dat ze zich hetzelfde zou voelen als ik. Maar gister was misschien wel een bevestiging dat ze me nog niet vergeten was. Ik denk dat het nu ook het beste is om weer gewoon stil te houden of niet? Ik heb haar gister ook gezegd dat ze me maar gewoon moest bellen als ze daar zin in had. Dat zou ze wel graag willen, maar dan zou het weer te lastig worden. (is dat de denker en de voeler in 1 zin?) Ze is aankomende maandag jarig en wil haar toch even een kaartje sturen, haar laten merken dat ik wel aan haar denk. Ik heb haar gister min of meer ook door laten schemeren dat ik er nog sta, en dat ik haar niet zomaar uit mijn systeem krijg, ondanks dat ik wel door ga met mijn leven. Ze vertelde me gister dat ze me van fb had verwijderd omdat ze er niet zo goed tegen kon wat er op mijn timeline gezet werd door een meiske wat ik voor een aantal maanden terug heb leren kennen. Beste Astrid. Hoe moet ik deze actie van gister zien, waar ik toch wel erg van stond te kijken. Zou ze stiekem willen peilen of dat ik er nog sta? Zoals je schrijft in je artikel "echte liefde verdwijnt niet" geldt dat ook als je een geruime tijd geen contact met elkaar hebt, of moet je af en toe laten merken dat je er nog staat? Kun je jezelf hiervoor afschermen, of blijft het dan altijd aan je knagen? Want echte liefde was het!
In elk geval trok ik het niet meer. De hele normale liefdevolle omgang met elkaar (ook seksueel, sorry) maar wel het gegeven dat hij twijfels had. Hoewel ik veel met hem gepraat heb, dat we stap terug konden doen etc. en we zo'n goed team waren, heb ik toen besloten week naar mijn moeder te gaan. Een week vol vrees en angst. Mijn ex is een meester in het wegstoppen van emoties. Hij richt zich gewoon op z'n boek en dan is het er gewoon niet. Heb ik me menig keer over verbaasd w.b. reactie op zijn ouders. Dus hij heeft me die week niet gemist. Nee duh, logisch. Je moet nadenken, zit in negatieve flow en je moet een keuze maken.
Hoi, ik heb een aantal vragen en heb advies nodig.ik heb me ex ontmoet via een site. En de klik was enorm. Hij is voor mij 12 jaar samen geweest met een vrouw waar hij ook mee getrouwd is geweest en een dochtertje mee heeft. toen ik hem ontmoete was de scheiding al 5 jaar achter de rug. Die relatie heeft hem gebroken en diep gekwetst. Zij was meerdere malen vreemd gegaan en hele gemene geintjes gefilkt. In die 5 jaar heeft hij geen relatie meer gehad. Toen ontmoete hij mij en het klikte enorm we zijn 8 maanden samen geweest. En in het begin schreeuwde hij het al gelijk van de daken hoe gelukkig hij was. En ik was voorzichtig. Zijn dochter en fam wisten gelijk van mij af, wat hij normaal nooit zou doen. Hij droeg me op handen want dit gevoel had hij al jaren niet meer gehad. het nadeel was dat er 200 km tussen zat en hij altijd naar mij toe kwam en ik door omstandigheden nooit daar ben geweest. Waar ik wel heel druk mee bezig ben om dat doel te bereiken. het is nu 6 maanden uit en was opeens pats boem uit, uit het niets. In de tussen tijd werd hij elke x onder uit gehaald, ze vader werd ongeneeslijk ziek ze baas ging failiet ze huis moest hij uit en weer bij ze ouders wonen maar omdat hij een nakomer is zijn ze ouders al in de 70 en woont hij weer tijdelijk thuis. Wat ze mannelijkheid helemaal kapot sloeg. Hij had geen kracht meer voor mij en moest zich zelf bij mekaar rapen. Sinds het uit ging begon het gezeik! Discussie's elke x weer! hij wou afstand en rust. En dat werd steeds minder. Toch wil hij me niet loslaten en soms weer wel. Hij praat niet over ze gevoelens hij stopt alles weg en kiest voor de makkelijke weg en zegt ik heb geen gevoel meer en het is klaar, zoek maar iemand die hou gelukkig kan maken want dat verdien je. na 2 maanden bleven we zo tegen mekaar doen en ik maakte het hem ook moeilijk ik zei ik geef he rust maar na 2 dagen appte ik weer… Omdat hij niet reageerde at ik bijna me schoen op… Nu zijn we 6 maanden verder en hadden we nog steeds contact. Soms kan hij kindelijk aandacht vragen ennsoms bot zeggen het word niks meer… Dan accepteer ik het en dan draait hij alles weer terug om maar niet dat lijntje tussen ons door te knippen. Nu dacht ik het word hem niet meer en ik had hem al 6 maanden niet gezien. Ik had gevraagt om samen als volwassen mensen wat af te spreken en te kletsen face to face. Eerst wou hij dat niet en had hij er geen zin in. Ik had gezegt boeken we nog 1x een hotel door de afstand en dan nemen we afscheid en gaan we goed praten. Toen reageerde hij bot en toen zei ik dan is het beter als we alles blokkeren want dit werkt niet! Toen stuurde hij gelijk als jij het hotel boekt dan kom ik wel en gaan we goed praten. Het was super leuk en hebben echt goed gepraat. Hij liet weer niet het achterste van ze tong zien, waar ik al op berekend was en ging zelf ook slim te werk. ik was mezelf en hadden vreselijke lol maar liet niet zien dat ik snakte naar zijn liefde wat ik normaal wel zou doen. Ik zei hem dat het zo beter is en dat ik aan mezelf aan t werk ben en het zo wel goed vind. Hij ging vissen over andere mannen en dat hij hoopte dat ik iemand ontmoette die goed in bed was… Toen zei ik nou daar maak ik me geen zorgen om. we gingen samen in bad hebben weer gemeenschap meerdere keren gehad en het was super. als het niet over gevoel ging dan kwam hij los en anders ging ze muur omhoog. Ik heb niks geforceerd… En hem de werkelijk ik laten zien in leuke tijden en geen gezeur, uit die cirkel waren we gelukkig. Nu mijn vraag, als je iemand niet mist dan ga je toch niet 200km rijden om gedag te zeggen. En zeg je onze maanden samen waren top maar dan ook top. Ik vind je aantrekkelijk en altijd gevonden. Ik wil kijken of ik je ga missen en zoja dan bel ik je meteen maar dat ik hem wel benauwd had en gaf hem daar gelijk in. Ik heb hem al lang niet meer veel geappt of gestuurd. Denk je dat hij nog van me houd? Ze woorden zeggen twijfel maar ze doen zegt wat anders en lichaamstaal. Ik heb beloofd naar ons bezoek niks meer te sturen en soort van afscheid genomen. Maar hij zei gelijk ik bel je als ik je mis en zeker tot ziens he;) hoe lang duurt het voordat een man contact op neemt en uit ze hol komt om te jagen? Want ik heb gem geprikkeld en niet aan ze voeten gelegen. Dus hij is met een lekker gevoel naar huis gegaan. Hij zei ik ben zo blij dat ik ben langsgekomen dit doet me goed. Maar hoe snel reageert een man als hij je mist? Groetjes l
in het begin ging het zo goed met me meisje, maar ze heeft idd last van bindingsangst. opeens was het over toen het haar een beetje te benauwd werd. ik ging natuurlijk kapot. snapte er niets van. uiteindelijk ging ze weer contact met me zoeken en wilde ze op date. we kwamen hier tot de conclusie dat we toch wel bij elkaar willen zijn en dat ze aan zichzelf zou gaan werken in vorm van therapie. alleen moesten we het wel rustig aan doen wat logisch is voor iemand met bindingsangst. ik natuurlijk akkoord gegaan hiermee omdat ik nog steeds stapelverliefd op der was. alleen heb ik er na de eerste keer uit soort van verlatingangst eraan overgehouden en kon ik het eigenlijk helemaal niet aan. onbewust was ik haar alleen maar nog meer aan het pushen tot vaker afspreken en zoeken naar meer bevestiging. ze heeft ondanks dat ik me zo gedroeg het nog heel lang volgehouden. denk echt uit liefde. alleen ben ik de laatste tijd fout geweest door koppig te doen en niet terugbellen, onaardig doen enz. wel met de reden om haar volledig terug te winnen maar alsnog verpest. de dag nadat ze het uit maakte besefte ik pas hoe fout en gemeen ik bezig ben geweest. ze deed juist zo haar best en ik zag het alsof ze niets meer voor mij en ons wilde doen. er is nog geen week voorbij sinds het uit is en ik wil haar het liefst natuurlijk terug omdat ik het nu pas besef maar ze was aardig duidelijk dat ze het nu wel een plekje heeft kunnen geven en dat kan ik haar niet kwalijk nemen. op zijn minst wil ik haar laten weten dat ik haar nu begrijp en het zo erg waardeer dat ze het zo lang met me heeft uitgehouden terwijl ik me niet aan onze afspraak hield. en dat het me spijt dat ik haar zo veel verdriet heb gedaan. ze had het al zwaaar genoeg en dan kom ik om nog meer van haar te verlangen. hoe kan ik nu het beste handelen? ik wil geen appie of sms versturen want ik wil haar niet verplichten tot antwoorden en haar nog meer benauwen. maar ik wil wel haar op de hoogte stellen van hoe ik er nu over denk en mijn excuses maken. dacht zelf aan een brief. met een soort van grap erin verwerkt waarvan ik zeker weet dat ze moet lachen en hopelijk daardoor gaat terugdenken aan onze leuke tijden. doen of no go?
Ik wilde je laten weten dat dit alles een kleine (verrassende) wending heeft genomen, daar hij zelf gebeld heeft om alsnog te dineren. Dat hebben we inmiddels gedaan en het werd een fantastische avond. (Vriendschappelijk, dat wel) Vervolgens belde hij me de volgende dag toen ie me door de stad zag rijden, om te vragen of ik een drankje kwam doen. Ook gezelig met zelfs kleine lieve signaaltjes. (heel zuinig). Hij komt langzaam dichterbij heb ik het idee.
Anderhalf jaar geleden leer ik een man kennen via een gemeenschappelijke kennis. Ikzelf ben 32, hij bijna 40. De situatie is ook als volgt: hij heeft samen een vennootschap in de mode samen met zijn ex waarmee hij bijna 8 jaar is samen geweest. Zij heeft hem blijkbaar bedrogen, hij heeft daar even van afgezien maar het moment dat ik hem leerde kennen waren ze al bijna meer dan een jaar uit elkaar. Ik dacht, geen probleem is meer dan voldoende. Hij is ook joods en ik ben niet gelovig. Zijn ex is ook joods.

Ga er niet van uit dat mannen zich niet kunnen binden. Je denkt misschien dat iedere man als de dood is voor een serieuze relatie en keihard wegrent als je tegen hem zegt: “Ik denk dat het tijd voor je is om mijn ouders te ontmoeten.” In werkelijkheid zijn mannen net zo geneigd om zich te binden als vrouwen. Er is alleen een percentage van zo’n 20% dat echt bindingsangst heeft. Bedenk dat er net zo veel vrouwen zijn die bang zijn om een serieuze relatie aan te gaan.


We hebben al veel overwonnen in onze relatie en ook de passie/liefde was niet voorbij, dit zorgde dus niet voor de breuk maar wel teveel ruzie omdat er wel wat dingetjes gebeurd waren in het verleden waar ik niet zo rap over kon geraken. Het is niet de eerste keer dat we uit elkaar zijn gegaan en zelfs al ween en treur ik er nietmeer veel om, ik kan niet geloven dat ik misschien nooit meer bij hem kan zijn.
Na een relatie van 13 jaar en een huwelijk van bijna 9 jaar is er een einde gekomen aan een bewogen tijd. Veel gebeurt, Waaronder periodes van uit elkaar, maar dat is toch anders dan echt uit elkaar (scheiden)We hebben het beide ontzettend moeilijk met het zonder elkaar leven en missen ons familie gevoel, het samen zijn met onze kinderen is opeens zo waardevol!
Ik heb ook een verhaal ik leerde men vriendin kennen 2.5jaar terug ik was een crimineel en een loser ze had problemen thuis ik ging door vuur haar bij mij te krijgen via jeugd rechtbank ik heb haar altijd gesteund toen ze zwanger werd en een misval kreeg door alles en ze ging nog naar school dus had geen geld dus ik gaf haar wat ze wou maar ik ben niet heilig ik was erg cru tegen haar omdat ik onze relatie voor normaal pakte en heb dingen gedaan waar ik niet trots op ben maar ik hou van haar met hart en ziel en ze is nu een maand weg en kan haar niet vergeten en wil haar terug de reden die ze geeft is voel niks meer voor je en je was erg tot dat men emmer overliep en dan was het uit na veel zagen wil ze gewone vrienden blijven maar niet meer en ben zo wanhopig dat ik terug met haar wil wie kan me raad geven Reactie infoteur, 11-06-2012

Wanneer je je ex terug wilt en hij of zij heeft inmiddels al weer een nieuwe partner, raak dan niet in paniek. De kans is groot dat het gaat om een zogeheten 'rebound relatie'. Dit is een relatie die is gebaseerd op het invullen van een leegte. Een leegte die zo akelig was dat het moest worden opgevuld met een nieuwe vlam. Zulke relaties, vaak ontstaan binnen korte tijd na een echt grote liefde, houden doorgaans geen stand. Het is ook mogelijk dat zelfs na maanden of jaren zo'n relatie opbloeit, omdat het gevoel van liefde op zich wordt gemist. En als de 'one and only' niet voor handen is, dan maar een pseudo vriend of vriendinnetje, om het gemis op te heffen. Krijg je te horen dat je ex er met een nieuwe vandoor is en je krijgt hem/haar te spreken dan is een gelukwens de enig juiste uitspraak. Dit zal bij je ex tot grote verwarring leiden, omdat het in strijd is met de wens je ex terug te willen. En dat maakt je per direct weer aantrekkelijk. Want onthoud: Wat iemand niet kan krijgen, wordt mettertijd steeds aanlokkelijker.
Het was gewoon weer een onschuldig gesprek, maar ik heb in de tussentijd toch wel wat gevoelens voor haar gekregen, en ik begon het gesprek te sturen; hoe vind je het tot nu toe gaan etc? Ze zei dat ze het op deze manier wel leuk vond maar ze zei dat ze echt geen vaste relatie wil omdat ze daar niet aan toe is; ze is erg gesteld op haar vrijheid zei ze. Haar tijd met haar ex was geloof ik meer dan 2 jaar geleden.
Maar hij gaf tijdens ons gesprek dus aan de issues tussen ons al enige aan te voelen. Hij wou meer een (huis)moederfiguur, ik heb graag een eigen leven buiten de kinderen (werk, + ik heb het bvb nodig om dagelijks te sporten om me goed in m'n vel te voelen) en het gevoel ook een seksuele en aantrekkelijke vrouw te zijn. Hij zei toen dat hij dat wel begreep en dat hij vooral wou dat ik gelukkig was, ook al was dat zonder hem. Ergens had ik wel gehoopt dat hij harder zou vechten om de relatie in stand te houden maar anderzijds vond ik het ook wel heel lief.
Aan het begin ging dit goed en was het mooi. Maar door omstandigheden en pech en situaties (meerdere.) waar ik in terecht ben gekomen ben ik mezelf verloren. Ik was gefrustreerd en blowde vrij veel. Deze frustraties zijn omgeslagen in desinteresse en onderwaardering van de vriendin. Ik heb beklaag gedaan over haar onsportiviteit en eiste veel, ze was nooit goed genoeg voor me. Zij heeft meerdere malen aangegeven hiervan te balen, maar door het "ware-liefde" gevoel kwam dit niet bij me aan en ging ik er van uit dat het goed zat. Ik heb haar steeds meer laten gaan eigenlijk. Ik kon mezelf niet meer gelukkig maken en daarom haar niet. Zij was onbewust degene die het geluk in mijn leven was.

Heb hem na een week smsje gestuurd dat ik hem mis en aan hem denk, direct sms terug: als vriend hoef je mij niet kwijt te zijn. als lovers is het voor mij definitief over. het spijt mij. X… nog even iets geprobeerd om af te spreken en te praten. Daar heeft hij geen behoefte meer aan. en daar word hij onrustig en boos van. moest ik niet doen. Toen heb ik gesmst Het spijt mij als ik jou onrustig maak. Ik wil alleen zo graag dingen uitleggen en naar jou luisteren. Ik wil er na zo lang nog voor vechten. Ik laat jou met rust. Hoop wel dat je weet dat je altijd contact met mij op kan nemen.
Toen na een maand nadat ze een stuk of 6 keer was langsgeweest en het contact dus weer goed was. Dacht ik ik vraag maar eens hoe ze nou precies over ons denkt en of we wel op een lijn liggen mijn ex vatte dit helemaal verkeerd op en zei dat ze dit benauwend vond. Zelfs nadat ik meerdere malen had uitgelegd dat ik alleen maar wil weten of ze het leuk vind want ik wil graag dat het goed gaat tussen ons.
We hebben al veel overwonnen in onze relatie en ook de passie/liefde was niet voorbij, dit zorgde dus niet voor de breuk maar wel teveel ruzie omdat er wel wat dingetjes gebeurd waren in het verleden waar ik niet zo rap over kon geraken. Het is niet de eerste keer dat we uit elkaar zijn gegaan en zelfs al ween en treur ik er nietmeer veel om, ik kan niet geloven dat ik misschien nooit meer bij hem kan zijn.

Thuis heb ik haar een handgeschreven brief gestuurd waarin ik uitlegde waarom ik zo van haar houd, waarom ik verliefd op haar ben geworden en ook dat ik weet dat ik fout heb gehandeld door haar te pushen en haar niet de tijd heb gegeven waar ze wel om had gevraagd en dat mijn wens om haar terug bij mij te hebben op/tot dat moment belangrijker voor mij was dan haar wens om even met rust gelaten te worden zodat ze kon nadenken. En nogmaals dat we het contact beter konden verbreken tot we beide ons draai hadden gevonden.
Ze heeft me altijd mijn gang laten gaan. Als ik ergens heen wilde zonder haar (met een vriend afspreken of wat dan ook), dan vond ze dat geen probleem. Ze heeft nooit wat van mij geeist en dat vind ik ook heel fijn. Wat ze meer van mij wilde is een knuffel, een kus een complimentje of bedankje dat ze lekker gekookt heeft. Gevoel van waardering en die heb ik haar niet gegeven omdat ik teveel met mezelf bezig was (qua gezondheid, werk en het anderen naar de zin te maken). Ik was mezelf gewoon niet…
Ik wil zo graag weten of iemand mij kan vertellen of deze koppige man bij mij terug zal komen, wanneer ik hem een maand zijn rust gun, of dat hij er echt definitief een einde aan heeft gemaakt. Ik vind het zo vreemd dat hij constant zo emotioneel werd tijdens ons afscheid en dat hij opmerkingen maakt als ”dat weet je toch niet” als ik spreek over ons weerzien.

Ik heb denk ik weer even duwtje in de goede richting en wat advies nodig. Je vorige advies geprobeerd aan te houden. Twee weken na bovenstaande stuurde ze weer berichtje toen ze op een feest was. Ze belde toen zelfs en stelde voor naar mij toe te komen en zei dat ik de enige was van wie ze ooit gehouden had. Ik heb netjes geantwoord maar niet in mee gegaan. Volgende dag bood ze ook der excuses aan en zei ze dat ze zich even erg alleen voelde en erg dronken was. Week later stuurde ze weer berichtje met de vraag of ik nog foto’s had van vakantie met haar opa en oma. Verder heb ik vanaf dag 1 nooit initiatief genomen en contact op gezocht. Zij stuurde vaak dat ze wel alleen voelde soms en het wel mist met iemand te praten die haar begrijpt. Drie weken later was bij ons een evenement waar ze ook was. Toen liep het een beetje mis. We zagen elkaar weer voor het eerst en hebben toen staan praten. Het escaleerde toen ook, drank, emoties, etc. Van mij kant was het meer dat ik probeerde te begrijpen waar het mis is gegaan en van mening was dat het TOEN wel had gekund, niet handig natuurlijk. Waarop we de dag erna goed hebben proberen te praten. Ze gaf aan dat omdat ik blijf hangen dat zij dan ook beetje blijft hangen en dat ik niet wilde horen dat ik door moest gaan. Dat schoot mij ook beetje in verkeerde keelgat aangezien zij het telkens op zocht en heb dat ook aangegeven en gezegd dat als het aan mij ligt dat we beter helemaal geen contact meer konden hebben. Dat ging goed, alleen twee maanden later overleed haar opa die ik ook goed gekend had, was wel blij dat ze dat aangaf. Toen goed contact gehad, alleen over der opa gehad verder niet. Anderhalve maand later (nu twee weken geleden) was er feest waar ze ook was. Toen elkaar heel even gegroet en heb toen aangegeven dat ik haar met de vorige ontmoeting niet zo moeilijk had moeten maken en dat ze lekker der ding moet doen. Snachts kreeg ik wel weer berichten of ik der zusje had gezien, en paar uur later weer of ik wist waar ze was. Ze gaf aan dat ze gelukkig altijd op mij kon rekenen. Dit weekend kwam ik er achter dat ze sinds een maand een nieuwe vriend heeft. Dat valt dan even wel rauw op je dak. Nu heb ik niet echt rotgevoel dat het zo is, maar meer dat ik het niet begrijp. Had het niet verwacht en zie het ook niet voor me ofzo zij met een ander. Aan andere kant begrijp ik ook niet dat ze zo makkelijk dat van ons dus achter haar laat. Daarbij heb ik altijd gedacht dat het uit was omdat ze daar zat en geen relatie wilde. Terwijl haar nieuwe vriend ook ver weg woont van haar. Over het algemeen is het ook moeilijk te begrijpen voor mij hoe men toch om zijn of haar ex geeft maar toch door gaat zonder diegene.


Zal hij spontaan gister uitgenodigd zijn en gaat hij 'als vrienden' op visite? Of ben ik zo voorgelogen? Dat laatste geloof ik gewoonweg niet. Ik heb ooit een lange relatie gehad met een pathologische leugenaar, maar deze laatste ex is dat niet, heeft die kenmerken niet. Ik weet het allemaal niet meer. De deur moet dicht. Zal ik zijn spullen vanavond terugbrengen? Hij zal wel verbaasd zijn als ik dat deed. Heb zin om hem te bellen en te zeggen dat ik weet van die verjaardag, kijken hoe hij reageert. Of er een 'verklaring' komt. Of ik sms hem vanavond als hij daar zit met de mededeling dat ik haar ook een leuk cadeau heb gegeven en dan zijn liefdesverklaring aan mij naar haar doormailen (dan ben ik hem zeker voor altijd kwijt, en als zij gewoon een vriendschappelijke relatie houden sta ik goed voor paal).
Ik kom net van een relatie van 2 jaar. Mijn vriend had hij mij gedumpt omdat zijn moeder mij nu niet accepteerde vervolgens ben ik op vakantie gegaan door de verdriet wilde ik er tussen uit week later begon hij mij te bellen dat hij me terug wilde was super blij en gaf het een kans maar uiteindelijk 2 dagen later keek hij in mijn telefoon en las hij whatsapp berichtjes tussen mij en mijn vriendinnen het waren chats en spraak memo's van toen ik op vakantie was het ging over hem dat ik er gebroken van was en dat hij zeker een andere had maar ook over dat ik genoeg leuke mannen zag toen ik op vakantie was en dat ik uit was geweest met een vriend en vriendinnen duidelijk dat ik geen date heb gehad of intiem was geweest. Dat vond hij heel erg en had mij gedumpt had twee niks meer van mij laten horen na twee weken heb ik hem gebeld en hadden wij elkaar gezien en hij was duidelijk dat hij geen relatie met mij meer wilde hij wilt vriendschappelijk elkaar nog spreken maar relatie of intiem zijn wilt hij niet meer l. Aub help mij ben er echt kapot van
Je moet als vrouw nooit en te nimmer de tweede viool spelen, maar jij hebt daar wel een begin mee gemaakt. Want zolang je accepteert dat hij elders nog even verder 'shopt' in de hoop een nieuwe relatie te beginnen of ergens anders nog wat seks te vangen, zul JIJ nooit krijgen wat jij wilt. Je moet een man nooit terug zien te krijgen via het bed, om de eenvoudige reden dat het de snelste weg is om het aanvankelijke enthousiasme weer te doen temperen. Dit geldt natuurlijk niet voor alle mannen, en alle relaties, maar in dit geval vrees ik het ergste. Ik adviseer je hem voor zeer lange tijd uit je leven te bannen, in elk geval tot het moment dat hij zich niet langer meer openstelt voor 'scharrels'. Groetjes, A.
Vanaf hier was het duidelijk gedaan en heb ik geen druk meer gezet op haar. We hebben beide afstand genomen van elkaars ouders en dan nog paar uurtjes met elkaar op de kamer gesproken. Dit was normaal en ging over wat er fout liep, over herinneringen, zaken die nu niet doorgingen (reis), wat doen we met foto’s etc. Bij het laatste gesprek, laatste keer dat ik haar zag (nu 3 weken op de dag bijna) is ze in mijn armen ingestort en wou ze opnieuw beginnen en me niet kwijt enzovoort. 3 dagen later stond haar besluit absoluut vast dat ze niet verder wou. Zeer verwarrend voor mij dus ook.
Ik doe het ook zeker kalm aan, want ik verneem dat ik er toch wat afstand van neem. Ik begin te twijfelen af en toe. Weet je ik heb toch nog steeds sterk het idee dat mijn ex "jaloers" is als ik omgang heb met mijn maatje R (u weet wel). Ik probeer haar eigenlijk steeds meer jaloers te krijgen. Gisteravond bv hadden we van een collega een feestje. Mijn huidige ex is dan anders tegen mij als dat we met z'n tweeën zijn. Vooral als R erbij is. Mijn ex zoekt R vaker op en als ik dan in beeld verschijn ok, maar ga ik "aan de haal met R" en ik mijn huidige ex geen aandacht geef, doet ze wat geïrriteerd lijkt het, oppervlakkig zeg maar. Snapt u wat ik bedoel? Leuk voorbeeld: R moest op het feestje even bellen. Mijn ex en ik bleven bij elkaar staan, we zeiden weinig. Ik liep uiteindelijk R achterna en ging daar even staan. Mijn ex bleef alleen achter en liep wat op en neer en bekeek ons van afstand, niet echt 'vrolijk', matjes zeg maar. Typisch toch? Dus ok ik weet niet wat het is, maar het is wel zo dacht ik dat mocht daar toch iets zijn, mijn ex dan niet bij mij langs komt zoals ze wel doet (gisteren kwam ze mij ook weer ophalen). Ook toen had ze een vreemde opmerking "ga je bij mij in de auto?" Ik zei ja moet ik lopen anders? We moeten R ja nog oppikken! Wat is dit?
Vrouwen vergeten in zo’n situatie om hun intuïtie te gebruiken. Als ze dat wel deden, zouden ze wel aanvoelen of hij genoeg voor ze voelt of niet. En vervolgens tonen ze ook nog te weinig eigenwaarde. Je verdient toch zeker beter, als hij je niet die aandacht geeft die je verdient, dan zou je wel gek zijn om nog langer aandacht aan hem te besteden.
Maar (en nu komt de maar): door mijn 'onderbuikgevoel' dacht ik gister opeens dat er iets niet klopte. Het was misschien een combinatie van dingen, of dat hij iets gezegd had, ik weet het niet. In ieder geval heb ik hem gisteravond nog gebeld, en (misschien heel fout) ontzettend lopen bluffen. Ik zei dat ik had gehoord dat hij met een ander meisje was gezien en dat ik nu niet zo goed begreep wat er nou de afgelopen nacht tussen ons was gebeurd.
ik dacht dat de wereld onder mijn voeten weg viel. ik was eigenlijk compleet van de wereld. het voelde als verraad.want een week daarvoor waren we intiem en heb ik daar nog geslapen. met lood in me schoenen ben ik daar naar toe gegaan en hoorde het verhaal aan. nou moet ik wel zeggen dat ik haar eerlijkheid waardeer, maar toch voelt het als een mes in je rug. na een uur weggegaan en ze huilden nog toen ik de deur dicht trok en haar succes wensten. ik was compleet van slag, zat als een doodvogeltje op de bank. en er brak iets in me. die kleine die ik moet missen( die mij als haar echte vader ziet) het niet meer samen zijn… niet meer knuffelen op de bank, alle kleine dingen die van grote waarden zijn.
Hi Arnold, of ze daar ooit achterkomt is natuurlijk de vraag. Dat je met vrienden een paar dagen op vakantie was zou geen punt moeten zijn. Maar ook hier zal haar gebrek aan vertrouwen de hoofdrol hebben gespeeld. Constant bang zijn dat je iemand anders tegenkomt is inderdaad foute boel. En haar angst werd ook nog eens waarheid, want je gaf aan haar toe met een ander te hebben gerommeld. Dit had je uiteraard nooit moeten zeggen, want hiermee was haar laatste sprankje vertrouwen voorgoed verdwenen. Over rebounds: ze vult de leegte meteen in met een nieuw vriendje, maar dat zal ze m.i. telkens weer doen. Dat bedoel ik met gefladder, waar geen liefde voor wie dan ook aan te pas komt. Van een reboundrelatie kun je pas spreken als iemand dus liefde voor de ex koestert, maar wegens omstandigheden (tijdelijk) een ander neemt om de pijn van het gemis te verzachten. Een rebound is dus een 'fill-in', en soms weet die rebound dat ook. Over wat ze misschien in een relatie zoekt: Voor veel vrouwen geldt dat ze zo'n reisje met vrienden alleen accepteren als ze zelf ook die aandacht krijgen, en op reis gaan met hun vriend! Waren die plannen er niet dan is het vrij logisch dat ze zich achtergesteld voelde. Je hebt niet voor niets een relatie, en wil - als het goed is - het liefst met je vriendin op pad. Neig je toch voortdurend naar allerlei uitstapjes en zelfs grotere reizen met vrienden, dan moet je je afvragen of de liefde wel zo diep zit. Zoals ik in mijn vorige bericht al schreef leek me daar niet eens sprake van. Jij hunkerde naar ontsnapping uit de kooi, zij probeerde wanhopig jouw leven te controleren. Vroeg of laat gaat zoiets dus mis. Wat ze m.i. zoekt is een man die volledig voor haar gaat. Het is een romantisch ideaalbeeld wat veel vrouwen hebben, en je kunt het haar niet eens kwalijk nemen als je haar bijv. in het begin van de relatie hebt overladen met liefdesbetuigingen etc. Verwachtingen gaan skyhigh als het allemaal zo geweldig is. Hoe dan ook: Jij zoekt vrijheid, zij gebondenheid. Op de gulden middenweg kwamen jullie elkaar helaas niet tegen! Groetjes, A.
Wat ik mezelf nu afvraag. Misschien dat u daar wat meer duidelijkheid in kunt verschaffen, want ik ben daar toch wel nieuwsgierig naar. Wat voor iemand zoekt zij nu in een relatie? Iemand die altijd en alleen voor haar klaar staat en haar overlaadt met aandacht, zodat haar eigen leven op de eerste plaatst komt te staan en die van haar partner op de tweede plaats? Een partner die niet meer zijn eigen leven mag leiden, maar alleen het leven wat zij wenselijk acht. Is dat waar ze naar opzoek is en denkt gelukkig van te worden?
Ik wil dit zeker herhalen maar merk toch dat ik het eng vind zodra hij dichterbij komt, ofwel dat we echt contact hebben zeg maar. Ik stel mij nooit open op voor wie dan ook, maar bij hem gaat dat vanzelf. En dat voelt zo vertrouwd, maar tegelijkertijd zo eng en benauwend. Zodra ik dit ineens besef, trek ik mij net zo hard terug. Ik weet wat ik wil, maar eenmaal daar durf ik het niet en sluit ik mij af. Het veroorzaakt alleen maar een constante discussie met mijzelf.

Dit kwam als een complete shock voor me en om niet als een klein kind in tranen uit te barsten (ik wilde mijn waardigheid behouden als vent) heb ik geen zinnige vraag kunnen uitbrengen, behalve of ze verliefd is op iemand anders (wat niet zo was zei ze) en de reden waarom ze de relatie verbreekt. Ze is ongeveer 10 minuten bij me geweest en is toen weggegaan, zonder duidelijk te kunnen vertellen waarom haar gevoel weg is. Er is namelijk niks aanwijsbaars waarom zij binnen 2 weken een relatie die zo goed loopt, weg te gooien. Ook zij kan geen enkele reden noemen, behalve dat haar gevoel weg is.
U begrijpt dat de reden van uit gaan voor mij nog gissen is. Verder zegt mijn gevoel dat ze nu ontdekt wat ze later wil, en dat wie weet na paar jaar als alles gezakt is, misschien toch weer bij mij uitkomt. We hebben het in de relatie tenslotte perfect gehad. Alleen de situatie werkte niet, en daarbij vind ik het goed dat ze nu der wilde haren verliest met feesten en alles. Dat heeft ieder mens nodig, en anders had ze het misschien op latere leeftijd gehad wat nog vervelender was.
Ik heb die week erna nog een kaart gestuurd om der te bedanken voor de mooie tijd. Zij heeft toen gereageerd en gehuild. En toen hebben we nog even gebeld. De reden was/is voor mij moeilijk te begrijpen. Ze zegt zelf toen door de telefoon dat ze niet vast wil zitten, maar ook niet de sloerie uit wilt hangen, maar gewoon dit avontuur alleen aan wilt gaan, zonder verantwoording voor haar gevoel af te moeten leggen. Ik heb haar het beste gewenst en gezegd dat als er wat is ze altijd bij me aan mocht kloppen.
Ik had bijna 11 jaar een relatie met mijn vriend. Jonge leeftijd elkaar ontmoet 15. 5 jaar heen en weer gereisd en daarna verhuisd naar andere kant van het land om bij hem te zijn en te gaan samen wonen. Ruim 4jr in appartement samen gewoond en erna een huis gekocht. Ik ben via zijn mail er achter gekomen dat hij bezig was met een ander. Dat contact was blijkbaar al een tijd aan de gang hij was 3mnden terug vreemd gegaan en dat contact heeft aangehouden en blijkbaar zijn er gevoelens bijgekomen. Ik was er kapot van. Heb hem nog een kans gegeven en probeerden er voor te vechten. Contact werd verbroken. Maar kwam er toch weer een paar x achter dat er weer contact geweest was. Bijna 3 kwart jaar door gevochten ik wou hem nier kwijt. Hjj zei er ook nog voor te willen vechten en het niet zomaar op te Willen op te geven. (Terwijl hij dat al heeft gedaan.) En toch ging hij niet voor de volle 100% voor mij althans zo voelde dat. Hij bleef maar twijfelen. Ik in onzekerheid die maanden en achterdochtig etc. Tot dat ik eraan kapot ging en we meer ruzies kregen.
Veel mensen gaan zich na een verbroken relatie op zichzelf richten, maar dat betekent niet dat er geen hoop meer is. Zelfs als je ex dag en nacht aan je blijft denken is de kans groot dat ze dat niet laten zien of je ooit de waarheid vertellen. Heb je gemeenschappelijke vrienden, dan kun je bij deze nagaan of je ex nog aan jou denkt. Heeft je ex bijvoorbeeld recentelijk over je gepraat, of gevraagd hoe het met je gaat? Zelfs als ze nog zo hun best doen om een nieuw leven zonder jou te beginnen, dan moeten ze wel bovenmenselijk zijn om niet iets over jou los te laten in een gesprek.
Hi Hoopvol, tja, hij kan jou duidelijk niet uit zijn hoofd zetten. Of die ander een rebound is zal later duidelijk worden. Want de eerste vraag die bij zo'n uitnodiging opkomt is natuurlijk wat hij in vredesnaam denkt te bereiken. Daarom moet je zeer terughoudend zijn en liefst zeggen dat je agenda helaas al barstensvol is. Wil je die smoes niet, dan kun je ook de waarheid melden, dus dat je het gezien de omstandigheden bizar vindt om af te spreken. Hij heeft immers iemand anders, dus laat hij zich daar maar mee vermaken. Verder heeft hij ook nogal wat tegenstrijdigheden in de lucht gegooid, dus dat zal hij eerst moeten uitleggen. Kortom, kijk uit dat het misschien enkel een test is. Om te zien hoe gretig jij toehapt. Zet hem in de wachtkamer totdat jij ooit zo goed bent om hem daaruit te halen ;). Een man die jou wil moet voor jou door het vuur gaan, en niet enkel een sms'je sturen in de wetenschap dat je al klaar staat. Zie dat verschil goed in! Groetjes, A.
Tijd om de tijdmachine er weer bij te pakken ;). Ga terug naar je eerste date. Weet je nog hoe leuk je toen was? Hij werd stapelgek verliefd op je. Om dit gevoel weer bij hem los te maken, gedraag je je precies zoals in het begin van jullie contact, iedere keer dat je hem ziet. Als je de kans krijgt kan je best wat oude herinneringen van de eerste dates met hem ophalen. Omdat hij steeds eraan terug denkt, zullen dezelfde gevoelens van de eerste date weer in zijn hoofd komen. Dát waren nog eens tijden 😉
Bedankt voor je reactie. Ik laat het nu voor eerst los en zie wel wat er van komt. Ik neem afstand als nooit tevoren en neem je woorden ter harte. Ik heb trouwens al met collega R gesproken (al meerdere keren), zij is absoluut niet van plan zich op wat voor manier dan ook, in te laten met mijn ex. Dit omdat ze niks voelt, niks wil en mij zeker als maatje niet wil kwetsen. Dus ik ga in de test zone en ik zie wel of mijn ex toehapt! Voor eerst bedankt en ik zal niet over 2 dagen weer schrijven haha :). Hooguit over een week ;)
Bedankt voor uw reactie, dat waardeer ik zeer. Ik zie het zelf ook niet goedkomen met deze persoon en zie het puur als een vlucht. Ze heeft alles achter gelaten wat ze had. Haar beste vriendin is mijn schoonzusje en ook die hoort niks meer van haar. Thuis zijn 2 katten en die waren (hoe gek dat ook klinkt) haar alles, zelfs deze laat ze achter. Ik heb haar geconfronteerd met het feit dat de persoon die ik ken dit nooit zal doen, die zal nooit alles achter laten voor een vlucht en het enige wat ik terug kreeg was: je hebt gelijk. Ze weet dat ze fout bezig is en ze weet dat dit niet de oplossing is maar ze doet er (nog) niks aan om dit om te buigen, ze raak alleen maar verder verzeild in de vlucht met hem. Ik stuur niks meer naar haar en hoop dat ze bij zinnen komt maar aan de andere kant ben ik bang dat als ik er niet tussen zit dat ze nog meer met hem gaat ondernemen omdat niemand haar wijst op haar verantwoordelijkheden in het leven. Reactie infoteur, 03-08-2012
Vrouwen die dat soort uitspraken doen, hebben vaak bepaalde overtuigingen over mannen die zijn ontstaan in hun jeugd. Los van de kwaliteit van de liefdesrelaties in hun leven, krijgen ze meer en meer bevestiging van hun (belemmerende) overtuigingen; volharding. Vaak blijft zich dat opbouwen, totdat er echt een stevige verandering in hun leven komt. En zelfs dan…
Ook tussen vrienden kan een grote afstand ontstaan die niet erg gewenst is door een van beiden, of zelfs door beiden. Vaak is er in dit geval sprake van een ruzie die beide vrienden uit elkaar heeft gedreven. Maar ook in dit geval zal het gevoel van spijt en verdriet er toe kunnen leiden dat desbetreffende persoon zich gemist wilt voelen door de ander en terug wil naar de situatie voor de ruzie.
Hi Leo, goed zo :). Bindingsangst en verlatingsangst krijgt niemand 'zomaar', en alleen al het feit dat ze dit meldt betekent dat ze dat niet heeft. Want mensen met deze angsten erkennen dit niet, sterker nog, ze ontkennen het als je het zou benoemen. Neem het dus niet serieus, behalve dat je er rekening mee moet houden dat ze er mee wil aangeven dat ze om die reden dus geen relatie kan beginnen. Zo heeft ze een excuus in handen voor het geval dingen misgaan. Handig, slim, maar ook weer doorzichtig ;). Probeer haar vriendschappelijk te benaderen zonder iets terug te verwachten. De ene relatie voor de andere inruilen werkt nooit, dus pas daarvoor op. Groetjes, A.
Het is al een tijd uit met mn ex en sinds 3 maanden hebben we totaal geen privecontact meer omdat ze dubbel was in haar doen en laten naar mij. We zijn collega's en dus zijn we op het werk erg gereserveerd naar elkaar toe. Soms hangen we even om elkaar heen en word er geen woord gewisseld, soms ook weer wel maar dan meestal werk gerelateerd. Het geeft een lastige sfeer. Maar goed, paar dagen geleden zag ik dat mn ex op de chat was en ik heb toen heel impulsief haar een berichtje gestuurd hoe het was.. Ze reageerde vrijwel binnen een minuut! Had dit, gezien onze verstandshouding op dit moment, niet verwacht.. Mijn vraag, is dit een goed teken???
Hier weer even een berichtje van mij (na 12-11). Ondank je wijze woorden in de vorige reactie kamp ik nog steeds enorm met een gevoel van hoop. Dit kan ik ook niet zomaar uitschakelen. Het gaat de laatste tijd dan ook iets anders dan voorheen. Ze heeft voor twee weken terug (als het goed is) de laatste rechtszaak gehad wat betreft de scheiding. We hebben die dag veel contact gehad, en ze is ook bij me op bezoek geweest omdat we dat allebei graag wilde. Vanaf dat moment betrekt ze me steeds meer in haar leven. Ze verteld me dingen over haar financiële situatie, over de gesprekken met haar psycholoog. Ze vertelde me dat het leek alsof ik zat te praten. Maar ook over haar ex en zijn acties, over de voortgang wat betreft sollicitaties die lopen. Ook vroeg ze me van de week of ik haar wilde helpen een fiets op te halen voor haar zoontje. Dat is voor iemand waarbij onafhankelijkheid en zelfstandigheid bovenaan staan heel wat lijkt mij. We hebben elke dag contact via whatsapp. Ook bellen we vaak met elkaar. Ik merk wel eens dat ze niet goed in haar vel zit, en dan bel ik haar. Daarna stuurt ze me dan ook dat ze het heel fijn vond dat ik even had gebeld. Onze gesprekken verlopen de laatste weken ook alleen maar gezellig en positief. Geen zwaar geladen gesprekken meer over gevoel. Als ze me weer eens zegt het lastig te vinden, draai ik het meestal vrij snel om tot weer een positief gesprek. Eergister was ik nog laat op whatsapp met een goede vriendin van me. Van te voren wel even met D gebeld, en ze ging op tijd naar bed. Om iets voor twaalf begon D weer te appen met me. Was gezellig en vol humor. Op een gegeven moment vroeg ze me met wie ik zo laat nog aan het appen was. Ik vertelde haar dat ik met J aan het appen was, omdat ze niet zo`n fijn weekend had gehad. Vanmorgen kreeg ik al meteen een appje of ik J nog een smile had kunnen bezorgen. Jaloezie? Kortom, de laatste tijd lijkt het alsof we wat dichter bij mekaar zijn gekomen. Maar toch ben ik waakzaam wanneer ik weer die dolk in mijn rug krijg. Misschien niet goed, maar we zien mekaar nu 1 keer in de week. Het is altijd gezellig. Ze slaapt erg slecht, behalve als ik bij haar ben geweest. De twee dagen daarna slaapt ze als een roos. Daarna begint het malen weer en krijgt ze weer geen nachtrust. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de hoop een beetje gevestigd heb op de gesprekken die gaan komen met de psycholoog. De hoop dat ze daardoor het verleden een plekje kan geven, en weer onbezonnen kan genieten. De hoop dat de angst en de twijfel (door het verleden) weg zal gaan. De hoop dat angst plaats gaat maken voor liefde. Ik weet niet of dat wel eerlijk zou zijn tegenover mezelf, maar goed. Zal ze zelf hoop hebben dat ze misschien hierdoor onder die steen uit durft te kruipen, en kan gaan genieten? Zou dat misschien de reden zijn dat ze me niet los kan en wil laten. Ik heb haar ooit gezegd dat ik op haar zou wachten. Tja, dat wilde ze natuurlijk niet, logisch. Maar nu, 8 weken later sta ik er nog steeds. De situatie is dus wel wat veranderd, maar weet ook heel goed dat het misschien wel aan een zijde draadje hangt. Astrid, je begrijpt hieruit wel dat ik gewoon ontzettend verliefd ben op D. en ik niet zomaar op wil geven. Ik kan heel stoer zeggen “het is goed zo, ik ga door met mijn leven” maar dat lukt me niet echt. Ik hoop nog steeds heel erg dat ze haar hartje gaat volgen. Hoop ook, … dat dit geen zinloze hoop zal zijn.
Hi Ineke, de 'het ligt allemaal aan mij' regel wordt gebruikt om er zo snel mogelijk vanaf te kunnen zijn. Je ziet het vooral bij bindingsangst, maar ook wel in situaties zoals jij nu beschrijft. Zoals hij tegen een relatie of partner aankijkt, zou het beter voor hem zijn als hij eens lange tijd alleen blijft. Want in een relatie verwacht je dat beide partners zich inzetten en tijd voor elkaar vrij maken. Hij lijkt dat allemaal niet te willen, dus blijft de vraag over wat hij in vredesnaam in een relatie doet. Zijn verleden is ronduit ellendig geweest, maar zijn huidige gedrag is zijn eigen keuze. Een kwestie van prioriteiten stellen, waarbij jij bij hem duidelijk geen prominente plaats inneemt. Grt van A.
Elke verslaving drukt op een relatie, tot een breuk aan toe. Haar nu proberen te overtuigen dat je stopt met die rommel en jezelf wilt verbeteren, zal niet meteen helpen. Zij moet namelijk na verloop van tijd zelf merken dat je ten goede bent veranderd. Dit kost tijd. Heel veel tijd! Omdat je eerdaags een gesprek hebt kun je het best direct korte metten maken met je drugsverleden en dit haar meedelen. Daarnaast moet je excuus aanbieden voor alles wat je in jouw ogen fout gedaan hebt en wat haar trof. Zeg erbij dat het gebeurene verkeerd was en dat je er alles aan doet om straks beter voor de dag te komen. Dat je erop vertrouwt dat het goedkomt, ook al duurt het nog een poos. Dat je dat belangrijk vindt. Ga niet gedetailleerd in op je oude gedrag, omdat je dan waarschijnlijk een te negatief gesprek krijgt. Verder is het natuurlijk aan jouw ex hoe ze zal reageren. Of ze verder gaat met die ander, of ze jou na een lange pauze een antwoord geeft en je misschien wel weer wil ontmoeten. Enzovoorts. Vooralsnog staat het er niet best voor, maar dat weet je zelf ook. Sterkte, A.
Hi Alain, sommige mensen maken een puinhoop van hun leven, zo ook jouw ex. Na de relatie met de vader van haar kind volgde een rebound, daarna jij, en nu weer een ander. Hoe haar kind dit allemaal ervaart zal haar minder kunnen schelen vrees ik, en zo is hij de dupe van het turbulente liefdesleven van zijn moeder. Zoals ik het lees zit ze nog steeds onder de plak van haar vader die jou en de vorige partners duidelijk niet zag zitten. Dat 'bedriegen' over en weer is wel opvallend, zo werd zij belazerd door haar ex, belazerde zij jou, en dacht haar vader dat jij haar weer belazerde. Zelfs met zijn eigen vrouw, hoe bespottelijk kan het zijn. Al met al zit er weinig toekomst in de relaties die je ex aanknoopt, dat is toch wel het patroon. Vroeg of laat eindigt het weer in vermeend vreemdgaan van haar of de partner, waarna de relatie knapt. Als ik jou was zou ik geen minuut emotie meer in haar steken, gewoon omdat je tegen jezelf moet zeggen dat jij beter verdient dan zij je kon geven. Zij houdt niet van jou, wel van het geld dat je meebracht en in deze fase van haar leven kennelijk goed uit kwam. En nu is ze doodleuk met een ander verder gegaan. Veel meer dan 'fijne feestdagen' kreeg je niet te horen, dit is het dan! Het kind kan er niets aan doen, maar je maakt het afscheid pijnlijker als je door blijft gaan met telefoontjes, mails of wat dan ook. Ik hoop dat je tzt over deze relatie heen komt. Sterkte, A.

We kwamen altijd terug bij elkaar na een ruzie of toen het uit was. Dan nam hij meestal de eerste stap en spraken we eens in de stad af voor naar ons lievelingseetcafe/restaurant te gaan. Hij deed dit voor express om de oude herinneringen op te wekken, dat weet ik zeker. Dan kwam hij opeens daar langs me zitten en knuffelde hij mij en damn dat voelde zo goed.
×