Ik heb ergens de stille hoop dat hij doordat hij dit nu voor het eerst heeft, beseft wat hij 'kapot' heeft gemaakt. Ik kreeg overigens zaterdag een berichtje van hem dat ie me vraag nog wou zien voordat hij wegging (het is vervroegd naar eind oktober) en dat hij nog steeds alles meende wat hij heeft gezegd (dat ie me terug wil en wil veranderen etc.). En dat ie het heel erg moeilijk heeft met de keuze die ik heb gemaakt…
Hi Leo, het beste is een neutrale, maar oprecht geinteresseerde houding. Je kunt altijd vragen naar werk, studie, vrijetijdsbestedingen, familie, etc. Gaat ze ergens op in dan luister je grondig en spreekt haar nergens tegen. Komt het gesprek op de relatie met jou en verwijt ze je dingen, dan zeg je dat het je spijt en dat je graag een schone lei wilt. Weg met alle negativiteit! Valt het gesprek juist stil omdat er niet veel te zeggen lijkt, vraag dan hoe ze zich voelt. Dit werkt bij vrouwen altijd als een trein: een man die naar gevoelens vraagt! ;). Komt ze met een beschrijving over haar gevoelens, dan zeg je dat je je die kunt voorstellen (ook al kun je dat niet!). Komt ze met een klaagzang over haar laatste vriend, dan praat je zelf niet negatief over hem en laat je nieuwsgierigheid achterwege. In alle gevallen geldt dat een houding alsof ze slechts een goede kennis is, beter is dan de positie van 'ex'. Want door de getergde ex, verdrietige ex, teleurgestelde ex, boze ex of wraakzuchtige ex uit te hangen (allemaal begrijpelijk), leg je de nadruk op alles wat negatief is. En dat jaagt een ex alleen nog maar verder weg… Succes, A.
Wat mij opviel was dat hij een aantal keer zei van 'want de tijd gaat snel, en ik word ook steeds ouder.' 'ik word ook een dagje ouder' en 'ik ben ook geen 25 meer' (hij word bijna 29). Ik heb hierdoor het gevoel dat hij opeens beseft dat hij bijna 30 is (ik ben 32) en dat hij bang is om zijn jeugd te verliezen? Ik heb hem hiervoor echt NOOIT dit soort uitspraken horen doen.
Ik snap gewoon niet dat het ene moment het lijkt alsof het redelijk gaat tussen ons, zoals dat mijn ex vorige week ineens begon te kletsen over dat inval werk etc en het andere moment doen we kort en afstandelijk. Of dat ze m.i. mij uit de tent wilde lokken met "diegene" die zou gaan koken voor haar, dan denk ik mens noem diegene gewoon bij haar naam, ik ken iedereen en wat dan nog!? Ze had me op het werk een mail gestuurd (over het werk), deze had ik beantwoord en ik hoor er niks van terug.! Dat soort dingen, dan denk ik 'waarom?'
Hi Isabel, je mist een duidelijk einde van deze relatie. Deur open, deur dicht… het helpt je niet verder en brengt enkel onzekerheid. Twijfelaars zijn dan ook meervoudig vernietigend. Het is begrijpelijk dat je gewoon verder wilt, maar een man die niets meer laat horen mist jou kennelijk niet. Misschien is ie wel blij dat ie van de binding af is. Laat hem maar eens nadenken wat hij weggegooid heeft, als hij dat al doet. Een pas gescheiden man heeft alle gelegenheid om een nieuwe relatie te beginnen, niet dat het aanbevelenswaardig is, maar de jouwe laat het helemaal afweten. En bij een vraag van jouw kant krijg je van hem een negatieve reactie. Laat hem dus gaan. Want wie weet waar hij tegenwoordig mee bezig is… Groetjes, A.
Nu is het zo dat ik in het begin ook enmotioneel reageerde . nu echter heb ik het een plaats gegeven . Maar hou nog veel van haar en zeker van mijn gezin . We hadden nooit echte ruzie maar gewoon in een sleur geraakt en uit elkaar gegroeid . Ik weet zal het de tijd moeten geven en leef me eigen leven en geniet ervan is er een kans dat exen met kinderen toch weer bij elkaar komen of als de liefde echt weg is nooit meer terug komt. Ik ben een goede vader maar het maakt het wel moeilijk allemaal vrienden wil ik niet zijn .
Je ex man of vriend heeft je verlaten en je vraagt je af hoe krijgt hij weer gevoelens voor mij. Maar wellicht zie je de situatie erger dan het lijkt. Het is typisch vrouwelijk om meteen in paniek te raken of de meest donkere kant van de situatie te zien zodra je man of vriend met je gebroken heeft. Overigens is dramatisch gedrag is ook één van de hoofdredenen waarom mannen wegvluchten voor vrouwen
Iets anders dat meespeelt is de mate waarin je emotioneel afhankelijk bent. In een gezonde liefdesrelatie of vriendschap toon je genegenheid en waardering naar elkaar. Sommige mensen hebben meer behoefte aan dat soort aandacht dan anderen; het geeft hen bevestiging dat ze de moeite waard zijn. Hun relaties – vooral die met hun partner – betekenen alles voor ze. De emotionele afhankelijkheid is in dat geval groot, en het gevoel van gemis heftig. Andersom zullen mensen die hun welbevinden uit veel verschillende dingen halen (relatie, werk, vrienden, hobby, sport etc.) over het algemeen iemand minder snel missen. Of het gevoel is bij hen minder sterk.
in 2007 kreeg ik een relatie met de vrouw die ik al jaren ken. in 2009 zijn we gaan samenwonen… omdat het fijn was om samen te zijn en een gezin te vormen met haar dochtertje uit een eerdere relatie. tijdens die periode de nodige problemen gehad, m aar eigenlijk was er niets wat we niet aan konden. nou was mijn ex wel iemand met een gebruiksaanwijziging. maar ze was bovenal een goede moeder en een vrouw die echt goed voor haar man zorgden. toen we eenmaal gingen samenwonen, nam haar jaloerse gedrag de overhand. kon niet de deur uit of ik kreeg alweer een smsje met de meest leuke verwensingen naar me hoofd. ook kregen we steeds meer ruzies over alles en niks. toen heb ik 2010 maar besloten om een punt achter de relatie te zetten. veel discussies en veel tranen later. zijn we toch in goede harmonie uit elkaar gegaan.
Je vraagt je dus af hoe je je ex kunt terugwinnen. Het antwoord ligt niet altijd zo 1,2,3 voor de hand ligt. Iedere situatie is immers anders. Je wil weten welke methode de beste is, welke psychologische stappen je het beste kunt zetten. Die stappen zijn in de meeste gevallen zeker haalbaar, dit in tegenstelling tot wat velen denken. Ik nodig je hierbij uit samen met mij de uitdaging aan te gaan! Bekijk deze super waardevolle video met de 10 beste tips om je ex terug te krijgen.
Sorry voor het lange verhaal maar ik zit sindsdien gigantisch in de put, zie alleen nog maar donkere dagen, leef niet meer op deze wereld. Kan alleen maar in bed liggen en zodra ik mezelf dan eens om 3 a 4 uur uit bed gegooid heb voor mij uitstaren, denken aan haar. Verder alleen maar op sites kijken die mij zouden kunnen helpen om over haar heen te komen of haar terug te winnen. Gedachtes als: Was ik maar gaan samenwonen, had ik maar in die 2 maanden keihard mn best gedaan om haar terug te winnen, wat kan ik nu nog doen om haar terug te winnen en alsof ik op een magisch moment zit te wachten dat ze nog een keer contact zoekt..Ze is weer verhuist en woont nu op 20 meter afstand in hetzelfde hofje.. Als ik dus op mn balkon zou gaan zitten zou ik haar eventueel kunnen zien en horen… Weet niet meer wat ik moet doen, heb haar nog een aantal keer gesproken nadat het definitief was en toen heeft ze al wel duidelijk gezegd al over mij heen te zijn gekomen in die 2 maanden en verder kijkt/zoekt.. EN toch houd ik hoop vast en heb ik nu zoiets van moet ik anders nog eens aanbellen anders?
Hallo, Hier mijn verhaal. Mijn ex-vriend heeft nu 6 week geleden onze relatie verbroken. We zijn 2, 5 jaar samen geweest.Vier maanden terug heb ik gevoelens voor een andere jongen gekregen. Hij ook voor mij. Ik wist niet wat ik met de situatie aan moest. We zagen elkaar alleen op feestjes en waren dan ook wel wat aan het flirten, ook hadden we af en toe contact via hyves. Ik vroeg mij steeds af : Waarom heb ik gevoelens voor een ander? Maar ik durfde er niet over te praten. Totdat mijn 'nu dan ex-vriend' dat door kreeg, hij was woedend en hebben erge ruzie gekregen. Op dat moment was ik er klaar mee en dacht bij mezelf het is beter zo, ik heb niets voor niets gevoelens voor een ander. Ik heb het hele weekend dan ook niets van hem gehoord en dacht dat het voor hem ook over was, dat had hij ook te kennen gegeven in de ruzie. Ik heb 2 dagen daarna afgesproken met diegene waar ik gevoelens voor had. Ik zat wel met mijn ''ex-vriend'' in mijn hoofd maar het voelde op dat moment wel goed. Die dag er naar kreeg ik ineens een smsje van mijn ''ex-vriend'', waarom ik niet eerlijk ben geweest, dat ik gevoelens heb gekregen voor een ander. Ik heb hierop gereageerd en voorgesteld om te gaan praten 's avonds. Hij heeft me opgehaald en hebben een heel goed gesprek gehad, ik zag dat hij spijt had van de manier hoe hij me heeft behandeld en dat hij nu pas inzag wat hij mist. We hebben het opnieuw geprobeerd. Ik heb de persoon waar ik gevoelens voor had gekregen dit ook uitgelegd waar ik mij best schuldig onder voelde, want hij zag het wel zitten met mij. Ik zag niet echt verbetering en ik ben 4 week later weer de mist in gegaan, door met die persoon waar ik gevoelens voor had af te spreken. We hebben kusjes gegeven. Ik was zo in de war en had zo'n enorme spijt ervan dat ik het ook niet durfde te vertellen aan mijn ''ex-vriend''. Twee weken later is hij er achter gekomen en heb het toegegeven, Ik was hem nu kwijt dacht ik. Ik heb hem gesmeekt om te blijven en dat ik er gruwelijke spijt van had! Hij bleef toch bij me, maar hij was beschadigd en wist niet of het ooit goed komen zal. Nu 6 week geleden hadden we een feestje, hij was al een beetje narig op mij, we zijn samen naar huis gegaan en kregen daar enorme ruzie om niets. Hij heeft mij vervolgens op de grond gesmeten waar ik erg van geschrokken ben. Ik bedacht me niet, pakte me schoenen en ging weg. Hij kwam me achter na en zei dat het hem speet, vervolgens hield hij mij tegen en ik heb me los gewurgd, hij heeft me toen nog is 6 keer op de grond gesmeten, bij mijn keel gegrepen, ik was verdrietig kwaad en teleurgesteld. Ik heb zelf nog met de politie gebeld. De volgende dag was ik diegene die hem belde, maar kreeg te horen dat het beter was om bij elkaar weg te gaan. (dit snapte ik toen ook maar moet dat via de telefoon?). Vervolgens heeft hij me er gewoon mee laten zitten, en toch ging ik nog achter hem aan, smsen, bellen, noem maar op, Ik was er helemaal kapot van. Ik kreeg niet veel reacties terug en iets zei in mij dat hij een ander had. Ik heb hem toch zover gekregen om met me te gaan praten 3 dagen later. Hij heeft mij opgehaald en hebben een goed gesprek gehad, dat het beter is zo, maar ik kon niet echt merken aan hem dat hij er mee zat. Hij wou mij weer thuis afzetten en ik vroeg aan hem, mag ik je telefoon even zien, waarop hij antwoordde : Nee er staat niets in. Als er niets instaat dan kun je het wel laten zien. Hij antwoordde : Oke ik ben eerlijk er staan berichtjes in van haar. Ik was woedend en wou die sms’jes perse lezen!, Er stonden met name dingen in: Ik wou dat ik naast je lag, ik had nooit met haar (ik) verder moeten gaan, Ik had altijd verder met jou moeten gaan, Jij bent het eerste meisje waar ik gek op ben geweest, zullen we morgen afspreken. Ik was kwaad en verdrietig. En op dat moment kon hij wel huilen want hij wou me niet ''kwetsen''. Ik was er van in de war. Hij stuurde me later die dag dan ook dat hij niets van haar wou en dat dit uitvlucht was. Hij overtuigde me maar had een raar gevoel bij. En ja hoor, ik ben er via via achter gekomen dat zij die week erna er geslapen had! Ik was zo verdrietig. Ik was hem kwijt. Ik wou hem nooit meer zien, ook mijn schoonouders niet want zij hebben hier gewoon aan mee gewerkt (zo zie ik dat ). Ik heb hem met rust gelaten maar merk aan mezelf dat ik hem vreselijk mis, ik kan geen plezier meer maken, ik zet een masker op, ik ben er gewoon kapot van, jank er elke dag wel om! Ik heb hem vorige week een laatste smsje gestuurd, dat ik hem toch bedanken wil ondanks alles wat er is gebeurt, en dat ik hem veel geluk wens met zijn nieuwe liefde. Waarop ik een netjes bericht terug kreeg. De volgende dag vroeg ik of ik hem even kon bellen, en dat vond hij goed. We hebben 2 uur gebeld! Een goed gesprek gehad en ik voelde me ook stukken beter en had stiekem weer een beetje hoop. Verder laat hij niets van hem horen. Ik kwam hem vorig weekend tegen op feestje. Ik heb hem ontweken maar wel in de gaten gehouden. Later op de avond liep ik achter hem en vroeg dan ook of die even mee lopen wou. We hebben weer gepraat! En zelfs gezoend!. Hij stuurde me daarna ook smsjes dat hij me miste en dat hij me volgende week wel even komt ophalen. Waar ik mijn twijfels over heb. Nu vandaag heb ik weer contact gezocht en hem gebeld, dit omdat ik zekerheid wil of hij me wel of niet komt halen. Ik was op school en vroeg of die even langs kwam een sigaretje roken. Dit vond hij goed, hij was er dan ook gelijk omdat hij in de buurt was. Weer gepraat, ook over ons, en haar waar hij nu bij is. Hij zegt dat het niets tussen hun wordt en dat ze dom is dat ze het zelf niet door heeft. Hij is liever bij zijn vrienden. Hij zegt dat hij mij wel mist, maar hij weet niet goed wat hij er mee aan moet. Hij is bang dat het weer gebeurt als we samen verder gaan. Wat ik ook begrijp. Het contact zoeken komt dus wel telkens van mijn kant. Hij zei nu dan ook dat hij me volgende week woensdag komt halen. Maar ik heb mijn twijfels. Ik wil hem super graag terug en ik zie dan ook hoe verkeerd ik ben geweest!. Wat moet ik hier mee? Reactie infoteur, 05-04-2012
Ik heb in een relatie gezeten van 3,5 jaar het verliep goed met natuurlijk ups en downs.. Totdat de dag kwam dat het uitging.. Het is nu 2 dagen uit. De reden dat het uit is komt in omdat we ‘te verschillend’ zijn en ze geen toekomst ziet met mij.. Ik heb nog contact met haar maar ze zegt dat het niks veranderd.. Ze heeft geen ander. Ik probeer haar te overtuigen dat het niet juist is dat het uit is.. Ik heb geen raad meer wat ik moet doen, misschien dat jullie mij kunnen helpen..?
Ik heb haar telefoonnummer daarna uit mijn telefoon gegooid en sindsdien hebben we nu al 3, 5 weken geen contact meer gehad. Ik ben er echter bijna heilig van overtuigd dat ze bindingsangst heeft (hier heb ik ook op gezocht en bijna alles lijkt te kloppen in ons verhaal) of dat ze inderdaad gewoon moeite had om haar zoontje los te laten, omdat ze de opvoeding eigenlijk 3 jaar lang alleen had gedaan en wellicht wat jaloers was op de aandacht die ik kreeg van haar zoontje.
Zet niet te veel berichten op sociale media. Als jij iemand bent die constant meldt wat ze aan het doen is op sociale media, probeer dan je hoeveelheid berichtjes te beperken. Sociale media zijn heel handig om in contact te blijven, en daardoor missen mensen je minder snel. Als je minder berichtjes post, gaat je vriendje je missen omdat hij niet ziet waar je mee bezig bent. [2]
Dit kwam er bij mij maar niet in. ik bleef jaloers maakte ruzie met haar als ze met hem smste. ze zei dan het stelt niks voor hij heeft me nooit iets geflikt en ik wil kunnen praten met wie ik wil. en ik auwehoer echt niet. In het begin liet ze me ook de berichten lezen totdat ze erachter kwam dat ik haar controleerde en elke dag vroeg met wie ze praatte en of ze nog wat voor hem voelde etc. etc. Dit leide bij haar tot grote frustratie. ze wilde vertrouwd worden door mij en gaf aan mij nooit kwijt te willen en me niet te zullen bedonderen maar gewoon een eigen leven wilde samen met mij en uit kunnen en doen wat ze wilde. maar wel trouw aan mij!
Elke extreme reactie in het begin moet bestudeerd worden. Doe even een stap terug en zet alles op een rijtje. Hoe smakelijk het er ook uit mag zien, als hij iemand is waar tot je je aangetrokken voelt, ben je blind. Een verstandige persoon neemt een stapje terug, kijkt ernaar en denkt: “Dit komt ergens anders vandaan en ik moet uitzoeken wat dat is voor ik me erop stort”.
Ik heb mijn ex via facebook ontmoet, Hij woont in India. We hadden een relatie van ongeveer 7 maanden toen hij uitmaakte, Ik heb te veel fouten gemaakt :( waardoor zijn liefde over is gegaan voor mij, maar ik realiseer nu dat ik echt van hem hou ook al was ik niet serieus in het begin. Hij heeft gezegd dat ie niet meer van me houdt maar dat geloof ik niet :( hij vind wel een andere meisje leuk dus ik maak me zorgen :(. Kunnen jullie me ajb helpen>?

Maand later was ze op een feest met een vriendin uit Groningen waar ik was, en die vriendin zei ‘ik heb heel veel goede verhalen over je gehoord’. Mijn ex heb ik toen even gesproken en ze was blij dat we normaal tegen elkaar konden doen. Verder vertelde ze weer veel en vroeg ze hoe het was. Ze vertelde ook dat ze paar jongens had gezoend maar dat was uiteindelijk allemaal niets, en nu wil ze even niets.
Maar hij gaf tijdens ons gesprek dus aan de issues tussen ons al enige aan te voelen. Hij wou meer een (huis)moederfiguur, ik heb graag een eigen leven buiten de kinderen (werk, + ik heb het bvb nodig om dagelijks te sporten om me goed in m'n vel te voelen) en het gevoel ook een seksuele en aantrekkelijke vrouw te zijn. Hij zei toen dat hij dat wel begreep en dat hij vooral wou dat ik gelukkig was, ook al was dat zonder hem. Ergens had ik wel gehoopt dat hij harder zou vechten om de relatie in stand te houden maar anderzijds vond ik het ook wel heel lief.
De scheiding is door haar in die periode niet ingezet. Vorige week heb ik haar wat spullen terug gebracht en kreeg via de telefoon te horen "wie haat nu wie en opeens breng je wat spullen" ik heb haar duidelijk gezegd dat ik haar niet haat. Daarop antwoorde ze "jawel want jij wilt nu scheiden" nee had ik gezegd ik wil niet scheiden…! Maar de manier waarop je mij behandeld en in jouw doen en laten tolereer ik niet meer… Je zegt toch ik kom niet terug…!

Ik had hier moeite mee we kregen steeds meer ruzies. het is toen twee dagen uit geweest. ik heb haar toen overtuigd dat ik zou veranderen maar ze vond dat moeilijk om te geloven. we hebben door haar stress periode met examens en haar moeite met keuzes maken een maand in twijfels gezeten. ze wist niet wat ze moest kiezen met mij doorgaan of stoppen. Ze zei ik weet zeker dat we bij elkaar horen en ik hou van je. maar door de ruzies zet ik je de laatste tijd van me af. Ze had niet het gevoel dat het beter zou worden. als we in deze maand samen waren was het leuk gezellig en lachten we veel ook de passie was er. maar als we dan uit elkaar waren twijfelde ze en ik was dan vooral bezig haar te overtuigen.
Ik vind het echt een lastige situatie. De liefde is er (vanuit mij) wel, maar ik twijfel of het bij hem liefde is of gewoon een spel. Daarom ben ik ook wel trots op mezelf dat ik het zo heb afgehouden nu en los probeer te komen. Maar misschien kan ik beter loslaten als ik antwoord heb op de bovenstaande vragen en jou mening over de situatie kan lezen.
Ik weet dat we jong zijn en dat er nog veel moet aankomen maar ik zie haar echt nog graag, voor mij is ze nog de ware. Ik wil ze dus wel terug (dat weet ze) ondanks alles wat er is gebeurd. Ik ben redelijk vergevend voor haar. Ik wil dit omdat we wel bezig waren met onze toekomst en omdat alles wel goed zat op dat vlak. Ik ben bezig met mezelf te herstellen, dat is belangrijk. Ik heb wel al het contact geblokkeerd, alleen zij kan mij bereiken. Ik ben soms hard geweest met uitspraken in wat ze me heeft aangedaan maar nooit uitgescholden of kwetsend! Ik heb heel diep gezeten en wil hier echt uit.
Hi M., ja dit is momenteel erg zuur. Hij huppelde van de ene liefde in de andere, maar je moet het woord 'liefde' hierbij wel met een korrel zout nemen. Het lijkt meer om iets anders te gaan bij hem. De kick van het versieren en een dame in bed krijgen, zoiets. Vergeleken bij deze praktijken vond hij de relatie met jou natuurlijk al weer saai, alles was relatief gewoon geworden. Je had niet met hem moeten afspreken omdat het kwetsend bleek en dat was ook te verwachten. Een man die de relatie voor gezien houdt, kan niet anders dan overkomen als kil en afstandelijk. Echte antwoorden kreeg je niet, behalve een rijtje 'sorry's'. Jouw verhaal is het zoveelste schrijnende voorbeeld van een vrouw die teveel liefde, aandacht en moeite investeerde, versus een man die enkel wat lichaamsdelen achterna loopt… Laat je dit niet meer gebeuren, en weet dat je op een dag blij zult zijn dat hij uit jouw leven weg is! Sterkte, A.
Het kan liggen aan een angst om zich al of niet definitief te binden, ook is het nog mogelijk dat hij een ander op het oog heeft. Andere opties zijn er nauwelijks. Je ex zegt dat hij 'op dit moment' geen relatie wil, maar dat is kletskoek van de eerste orde. Hij HEEFT namelijk een relatie en daar zitten verwachtingen, verantwoordelijkheden en morele verplichtingen aan vast. Er tussenuit knijpen geeft aan dat hij met iets worstelt, maar de waarheid niet op tafel legt. Hoe dan ook, het leed is geschied en het 'afscheid' was waardeloos. Jouw houding was overigens prima, en het is goed dat hij klaarblijkelijk niet had verwacht dat jij je gewoon bij de stomme feiten neerlegt. Nuchter en wel. Want mannen klagen dan maar al te vaak dat vrouwen 'emotionele drama queens' zouden zijn, zodra een vrouw zich nuchter voordoet zijn de heren in alle staten ;). Met het gevolg dat de jouwe in de hyper-emotionele modus ging staan en je knuffelde en aaide alsof jullie nooit uit elkaar waren. Wat je moet doen is hem een tijd met rust laten, geen gesprekken, geen geknuffel, helemaal niks. Zijn jullie voor elkaar gemaakt, dan moet HIJ over de brug komen, niet jij. En zal het vanzelf weer goedkomen, gewoon omdat hij inziet dat dat moet. Lees ook:
Dit betekent niet dat je kan stoppen met het oplossen van het probleem wat ten grondslag lag aan de break-up. Sterker nog: je weet nu waarom het des te belangrijker is dat je ervoor zorgt dat dit opgelost is voordat je contact met hem zoekt. Mannen zien van nature problemen als iets wat lijkt op een kwaadaardig gezwel: het moet zo snel mogelijk chirurgisch verwijderd worden. Wanneer jij dat doet, dan toon je begrip voor zijn belevingswereld.
Op een avond kwam hij naar me toe en zei hij dat hij niet goed meer wist wat hij voor me voelde.. Hij was bezorgd en had het gevoel Zoveel voor mij te moeten zorgen dat zijn eigen dingen erbij in schoten.. Dat vond ik heel erg.. Hij zei toen dat hij even afstand wilde en tijd voor zichZelf.. We hebben toen twee weken weinig contact gehad en elkaar 1 keer in de week gezien.. Voor mij werkte dit niet, en zou dit ook niets veranderen aan onze relatie.. (we waren het er allebei mee eens dat er wat moest veranderen) we hebben toen goed met elkaar gepraat en voor onszelf duidelijk gemaakt wat we wilden veranderen.. Hij wilde wat minder bezorgd zijn en zich minder met mij bemoeien en ik wilde mijn problemen niet meteen bij hem neerleggen.. Voor mijn gevoel was dit een verhelderend gesprek dat zorgde voor contact herstel..
Het is allemaal verwarrend en ik wil niet geloven dat dit het einde is. Ik heb een verleden met hem en ik dacht ook een toekomst. En wanneer we samen zijn lijkt het gewoon als ”vanouds”.. Dus het is heel raar. Hij wilt mij geen hoop geven, maar wil wel met mij naar de film en naar een concert… Ik hoop dat we elkaar ”terugvinden’.Alles was zo goed tussen ons, geen ruzies. En dat maakt het zo moeilijk. Er is gewoon een stofje in hem dat niet meer doet wat het eerst deed… Ik probeer het tijd te geven, maar voor mij is hoop houden juist wat mij op houdt. Als ik op dit moment denk, het komt nooit meer goed, dan ga ik er echt aan onderdoor.

Nu is het uit door mij maar ik merk dat ik hem toch mis. Hij heeft alles op alles gezet om me terug te winnen. Heeft me een maand lang gesmst en gebeld zonder reactie (ik was boos). En daarna gezegd dat ie wilde veranderen enzo (hulp zoeken omdat hij wat issues heeft die invloed hadden op mij en de relatie). Maar nu weet ik totaal niet wat ik moet doen, op dit moment durf ik het in ieder geval écht niet aan… Dat heb ik ook gezegd en daarmee heb ik het contact compleet verbroken. Lijkt me best logisch. In die tijd dat ik 'm ken ben ik al 3 keer ernstig gekwetst. Nu al zo'n 1.5 maand geen contact meer.
De dag erna vroeg ik haar of haar ex wat zei omdat het uit was tussen ons, ze zei dat hij heel blij was omdat hij haar kuste.. Ik vroeg haar dan of ze terug met hem was en dat was ook zo.. Ik was er echt kapot van.. Ik verminkte mezelf, ik zat uren te huilen, ik had continu zelfmoord gedachten, ik voelde me leeg, ik voelde me rot, ik at bijna niks en ik had nergens zin in.. Kortom, er zat geen leven meer in mij.. Ook zij was er kapot van.. Ze voelde haar leeg, ze voelde haar rot, ze at ook bijna niks, ze kon niet slapen en ze had ook nergens zin in.
Ik ben 29 en mijn vriend is 23 en komt van de andere kant van de wereld. Hij studeerde hier en zo hebben we elkaar leren kennen. Ik kwam net uit een relatie, en hij had liefdesverdriet. We waren elkaars rebound. Helaas kwamen er gevoelens bij kijken en toen ik hem dat vertelde was eigenlijk de keus: elkaar niet meer zien of kijken of er een relatie uit voort zou kunnen komen. Het gewoon friends with benifits werkten niet meer voor mij. Hij koos voor de relatie en hij was werkelijk head over heels. Maandenlang was ik zijn droomvrouw en elke dag vertelde hij me dat. Ik herken dit van de roze wolk maar ik was zijn eerste echte relatie en hij wist niet wat hem overkwam. Wat een liefde, wat een geluk. We waren een team, maatjes voor het leven en het leek wel alsof we in alles gelijk dachten, inclusief toekomst. Mijn ex is een schrijver en ik zijn muse. Ik vond het ook geen probleem en heb hem gesteund tot in de puntjes. Andersom was hij er voor mij. Ik heb in mijn leven nog nooit zo'n perfecte relatie meegemaakt.
Hi Anthony, wat je moet doen staat in het artikel. Omdat je haar (helaas) regelmatig ziet kun je er gebruik van maken door vanaf nu consequent bij elke ontmoeting een fantastische indruk achter te laten. Houd eventuele babbels kort en zorg ervoor dat je er geweldig uitziet. Zo blijf je in haar hoofd rondspoken en komt ze niet echt van je los. Ga niet voor vriendschap, maar blijf wel 'vriendelijk'. Dat is een verschil ;). Na verloop van tijd (kwestie van maanden) kun je eens proberen haar wat langer te spreken. Een van de beste dingen die je haar dan kunt vragen is hoe ze zich voelt of iets anders dat met emoties te maken heeft. Voor de meeste vrouwen is dit zo verrassend, dat het halve werk al gedaan is. Hopelijk komt het ooit zo ver! Sterkte voor nu, A.
Afgelopen zondag na een wedstrijd gespeeld te hebben, had ik afgesproken met mijn ex om daarna naar mijn huis te gaan. Ik belde haar om te vragen of ik haar kon ophalen alleen reageerde zij hier kortaf en eenmaal bij haar aangekomen moest ik nog een tijdje op haar wachten. Ik was hierdoor geërgerd en dit monde uit in een ruzie bij mij thuis. Ik ben van kleins af aan al iemand die erg driftig kan zijn en veel van mijn woede opkropt wat af en toe een explosie van agressie kan hebben tot gevolg. Dit was die dag ook het geval en heb haar gevraagd naar huis te gaan. Dit was voor haar de druppel en heeft het toen uitgemaakt. Achteraf natuurlijk ontzettend veel spijt van gehad en gevraagd of zij mij hiervoor kon vergeven maar het was voor haar al te laat. In de dagen erna nog wel redelijk veel contact gehad en heb mede door de adviezen op deze site geprobeerd het te laten rusten, niet wanhopig over te komen of een vingertje naar haar te wijzen. Ze vertelde dat onze ambities en ontwikkeling teveel van elkaar verschillen en dat ze daar veel stress van ondervond. Ondanks dat alles in een lift zat en ik vond dat ik zelf ook goeie stappen had gezet in de goede richting was dit voor haar niet genoeg. Het verliefdheids gevoel is bij haar nog duidelijk aanwezig en maakt zich druk om wat ik doe. Ik probeer het zoveel mogelijk te laten rusten en niet elke keer alles oprakelen of uit mijzelf een berichtje te sturen. Alle berichtjes komen van haar kant waarin ze zegt dat ze alles mist maar dat het niet verder gaat zo. Dat ik niet kan veranderen hoe ik ben en dat het niet botert tussen ons als we toch besluiten verder te gaan. Ik heb zelf mijn beste beentje voor gezet om toch mijn situatie te veranderen in een positieve manier. Ondanks de kleine ruzies/discussies op zijn tijd was het altijd zeer gezellig en konden wel weken met elkaar onder 1 dak leven zonder dat wij aan elkaar gingen ergeren. Ookal heb ik niet alles goed gedaan en dat besef ik mijzelf ook vind ik het raar dat ze zegt dat het niet botert tussen ons.
Hi Eric, je moet jezelf afvragen wat je op die datingsite doet. Als jullie liefde werkelijk zo diep zat, zou je er niet over peinzen om al zo snel na de relatie, of misschien zelfs al tijdens de relatie jezelf aan te bieden voor een date met een ander. Zoals het overkomt tussen jullie zie ik er helemaal niets in. Je beschrijft een soort experiment wat kennelijk voor 'een relatie' moet doorgaan. Beter is om vriendschap na te streven en te zien of jullie elkaar dan ook liggen. Zo te lezen zou zij daarvoor in moeten zijn. Groetjes, A.
Ik ben geen type die snel dichtslaat, sterker nog ik ben een soort lopende kennisbank en praat veel. Ook de diepere gesprekken komen voor. Maar waarom kan ik dat niet met haar? Bang om mijn 'mannelijkheid' te verliezen? Doordat er veel dingen veranderd zijn het afgelopen half jaar ben ik meer in mezelf gaan leven denk ik. Ben bezig met een carriereswitch omdat het op mijn werk niet echt meer bevalt, maar dit heeft behoorlijke financiële gevolgen omdat ik weer naar school ga etc.
Dat het een gedoe is vind ik niet zo erg. Hopelijk jij ook niet. Het is jammer omdat het voor mijn idee in 5 minuten uitgesproken had kunnen worden. Ik begrijp ook echt wel dat ze zo geschrokken is. Heb me daar ruim vier maanden zeer zeer schuldig over gevoeld. En dat doe ik nog steeds. Ik begrijp ook echt dat ze die conclusie trok, ze kon niet anders. En dat heb ik dan ook echt aan mezelf te danken. Echter hoop ik op een kans om weer inderdaad vriendschappelijk met haar te worden. Als zij die behoefte nog heeft. Als ik haar op de hoogte kon brengen van mijn reilen en zeilen zou ze blij verrast zijn. Die behoefte heeft ze niet, of durft uit zelfbescherming daar zich niet aan te wagen. Begrijp ook dat elke ex schreeuwt het is een misverstand. maar wat als het echt zo is?
Na een week geen contact met ex te hebben gehad, stond hij opeens bij me voor de deur. Hij moest wat dingen in de buurt ophalen en kwam even een praatje maken. Bakkie koffie gedaan, en echt over van alles gekletst. Het was gewoon gezellig, en ik kreeg nog complimenten van hem over dat hij het zo leuk vindt om al die positieve berichten van mij op Facebook te lezen. Hij is blij dat het zo goed met me gaat!
Maar ik ging naar een nieuwe school , en daar zag ik hem weer en een vriendin van me die hem goed kent heeft mijn nummer terug aan hem gegeven en na een paar weken heeft hij mij een smsje gestuurt wat hij voor mij voelde. maar ja ik voelde natuurlijk niks voor hem dus 1 maand deed hij echt alle moeite om mij voor hem te hebben , kus op de wang , smsjes die echt over cute waren! 1 oktober heb ik toegeven en waren we samen tot 26oktober . Het was de beste relatie die iemand ooit kon wensen. Dus 3 maanden geleden ben IK begonnen met alles te doen voor hem , alles wat iemand ooit maar kan wensen . vandaag 3 maanden later doe ik het nog , hij scheld me uit en al die dingen die je maar niet wilt. Toch hou ik nog steeds van hem en blijf ik zoveel moeite doen , ik heb alles al geprobeerd ... een nieuwe look -haar-stijl alles! Ik bel niet en kom ook nooit bij plekken waar hij toevallig ook is . ik stuur alleen een sms voor een noodgeval , of iets dat ik echt wil weten! Ik ben op , ik weet geen raad meer. Help mij :(
Op een gegeven moment belde hij dat hij wilde praten. Hij kwam even tussen al zijn drukke werkzaamheden door en vertelde dat er een knop in zijn hoofd om was gegaan en dat hij niks meer voor mij voelde omdat hij zo boos op mij was geworden door het drammen zoals hij het noemde. Dit alles met tranen in zijn ogen… Bij het weggaan vroeg ik of hij er nog eens over na wilde denken en dat ging hij doen… Hij had even tijd nodig.

Al het goede komt in drievoud leert het gezegde ons. Mijn nieuwsgierigheid was dan ook gewekt waar ik al deze aandacht opeens aan te danken had. Ik ben deze drie dames dus eens gaan grillen. Waarom ze spontaan “weer eens wat leuks met me wilden doen.” De antwoorden waren anders geformuleerd maar kwamen alle drie neer op: ‘Jij bent goed voor mij geweest, dus ik ben graag bij jou.’ Belangrijke side-note in deze, van de drie waren er twee die het met mij hadden uitgemaakt…
Ik heb een relatie gehad van 4 jaar. Een hele fijne relatie.”, alleen durfde ik niet tegen haar te zeggen dat ik iets aan ons sexleven miste. Ook toen het uitkwam dat ik was vreemdgegaan en dat ze vroeg waatom ik het had gedaan durfse ik haar dat niet te zeggen. Nadat ze het een maand later uit had gemaakt brak ik emotioneel. Ik heb het haar verteld na een paar biertjes op een feestje waar we allebei waren. Drie dagen daarvoor had ze het uitgemaakt en bij mij viel pas deze avond het kwartje echt. Ik ga nu door een diep dal heen in mijn leven omdat veel van de vrienden die ik heb (3 daarvan niet) gezamelijke vrienden zijn die we veelal via haar kennen. Ik ben bang dat ik nu langzaam aan ook steeds minder door hen gevraagd wordt voor dingen die we daarvoor altijd met z’n allen deden. Verder zit ik ook nog vast in een soort illusie dat het misschien nog goedkomt tussen ons. Ik schrokf veel in een boekje over wat ik voor haar voel en hoe ik over de situatie van nu denk. Ik heb heel veel angst voor de toekomst. Ik heb al een paar sites gekeken over het terugkrijgen van je ex en ik wil dus ook graag geloven dat ik daar nog baat bij kan hebben. Ik weet verder niet wat ik nog moet typen. Ik voel me zo rot! Komt het nog goed?
Mijn ex-vriendin (E.) heeft 5 maanden geleden onze relatie verbroken. We zijn 5j samen geweest en hebben een zoontje van 1,5j. Ik heb mijn ex (E.) leren kennen toen net een ander relatie van mij was fout gelopen en zij mij heeft gesteund toen ik het heel moeilijk had. Onze relatie was in het begin niet gemakkelijk omdat ik een aantal keren ben terug gegaan naar de ex van die vorige relatie maar uiteindelijk is het toch allemaal goed gekomen en ben ik mijn ex (E.) zeer dankbaar dat ze me heeft gesteund en ze heeft me altijd gezegd ik wacht wel op u. Je komt toch terug naar mij. Daar had ze inderdaad gelijk in en ben dan ook een mooie relatie met haar begonnen dit heeft helaas maar 5j geduurd en zou ze zo graag terug willen maar of dit nog lukt weet ik niet. Mijn ex (E. 26j.) is 13j jonger als ik (39j.) maar onze relatie heeft meestal wel altijd goed gezeten. Het is eigenlijk allemaal begonnen toen ze voor de eerste keer een misval heeft gehad. Ze was toen 3m zwanger de dag nadien heeft ze het gewoon uit gemaakt waarschijnlijk door de emoties heb uren met haar gepraat en het is uiteindelijk terug goed gekomen en ze had spijt dat ze het had uitgemaakt. Na een tijd is ze terug zwanger en waren we in de zevende hemel helaas is het weer uitgedraaid op een misval met als gevolg dat ze het weer uitmaakte en begon het verhaaltje terug opnieuw weer uren gepraat en onze relatie was terug prima. Na die 2 tegenslagen hadden we besloten om het rustig aan te doen en een hele tijd te wachten om terug te proberen om zwanger te worden. Uiteindelijk is het dan toch terug gelukt met als gevolg dat we nu een mooie zoon hebben van 1,5j. We waren beide dolgelukkig en onze liefde kon niet stuk, er ging geen week voorbij of ze smeekte me om nooit bij haar weg te gaan. Ik zou dat ook nooit doen ook al zou het eens moeilijk gaan. Alles liep perfect een gezonde zoon bevalling goed verlopen wel met keizersnede maar alles was in orde. Omdat ik voorzitter ben van een pokerclub heb ik wel redelijk wat verplichtingen dat was zo ook al voor de bevalling en dat heeft altijd goed gegaan ze ging zelfs regelmatig mee voor de bevalling. Na de bevalling wou ze alleen maar bij onze zoon zijn wat ik uiteraard heel normaal vond. Om de 2 weken had ik verplichtingen met de pokerclub en in het begin was dat geen probleem maar na een tijd vond ze dat nimmer leuk terwijl het nochtans maar om de 2 weken was en ik dan bij mijn vrienden kon zijn. Ondertussen was onze zoon 6 maand oud en waren er al een paar ruzies geweest omdat ze nergens mee naartoe wou want ze wou onze zoon bij niemand laten ik snapte dat wel maar we deden niets meer samen en ze kwam zo goed als nimmer buiten en van vrijen was al helemaal geen sprake meer. Nadat onze zoon ongeveer 8 maand oud was begon ik mij ook meer en meer gefrustreerd te voelen omdat ze nog altijd niets samen wou doen en alleen maar thuis wou blijven bij onze zoon, van vrijen was er totaal geen sprake als ik aanstalten maakte om te vrijen zei ze dat ze daar geen goesting in had en dat het niet aan mij lag maar dat ze gewoon geen behoefte had. Door die frustratie bleef ik ook langer hangen op de pokerclub en durfde ik al eens flink te drinken om niet te moeten nadenken maar een paar keer is dit uitgedraaid op een flinke ruzie omdat ik mijn gedacht had gezegd. Uiteindelijk werd er nimmer gepraat en leefde we naast elkaar met als hoogtepunt dat mijn ex er een einde heeft aan gemaakt ongeveer een 5 maand geleden. Wij wonen nu apart en hebben onze zoon week om week ze ziet er enorm vanaf als ze haar zoon een week moet missen maar ze denk er niet aan om het terug te proberen. Natuurlijk heb ik de fout gemaakt door achter haar aan te lopen en te smeken en haar niet gerust te laten enz… Ze zei altijd ik blijf wel alleen dan hoef ik geen ruzie meer te hebben en hoef ik nimmer te vrijen enz… Ondertussen heeft ze sinds 2 weken toch een nieuw relatie en dan was een heel harde klap voor mij met als gevolg dat ik er bijna een eind had aan gemaakt. Ik moet wel zeggen mijn ex heeft wel veel meegemaakt ze was nog jong toen haar ouders uit elkaar gingen en op 15j heeft ze beslist om bij haar vader te gaan wonen omdat die nooit thuis was en dan kon ze doen en laten wat ze wou met als gevolg dat ze op 16j is verkracht. Ze heeft dit nooit met iemand besproken buiten mij omdat ik merkte in onze relatie dat als er iets op tv kwam waarbij vrouwen werden lastig gevallen ze ofwel niet naar tv keek of ze wegging na lang aandringen heb ik dan toch het verhaal te haren gekregen en heb haar daar altijd in gesteund en geholpen. Heb zoveel voor haar gedaan ( zoals elk weekend met haar naar voetbal gaan want ze voetbalt en dat waren soms verre verplaatsingen) dat ik eigenlijk zelf niet veel meer deed buiten werken en de laatste 2j bij de pokerclub zat mat de gekende gevolgen. Ze had voor mij ook altijd maar relaties van minimum een paar weken tot maximum 2j van het moment dat het haar nimmer aanstond gooide ze haar exen gewoon buiten en begon ze dadelijk een nieuw relatie zonder zich schuldig te voelen of emoties te hebben. Nu dat wij uit elkaar zijn kan ze ook heel koel zijn maar soms ook haar emoties tonen zeker als ze onze zoon brengt. Ik kon ook soms een week niks laten weten van mij maar dan belde ze zelf om te zeggen dat alles in orde was met onze zoon als die bij haar was of ze belde om te zeggen dat hij beetje ziek was dat heeft ze al wel een keer of 10 gedaan denk telkens als ik 3a4 dagen niks meer liet horen. Na mijn voorval om er een eind aan te maken heb ik besloten om geen contact meer te hebben en dat lukt nu bijna 2 weken met als resultaat dat ze iemand heeft en vorige week belde ze me weer op om te zeggen dat onze zoon beetje ziek was en later op de dag belde ze nog eens om te zeggen dat hij niets had ze had het telkens ingesproken op voicemail want wil voorlopig geen contact. Ik kan nog een hele boek schrijven over 5j relatie met haar. Dat ze nu na 5 maand al terug iemand heeft snap ik niet dat je dat zo snel kan? Ik weet echt niet hoe dit verder moet en zou ze graag terug willen maar vrees het ergste? Hoe kan ik dit het best aanpakken?
Hoi Astrid, Alsof hij het kan aanvoelen. Ik heb gisteren een sms van hem gekregen waarin hij schrijft nog niet zeker te weten hoeveel hij deze maand maximaal kan missen maar dat het in ieder geval een bepaald bedrag zou zijn (hetzelfde als wat hij vorige maand ook al heeft betaald). Ik heb hierop gereageerd dat hij het mij maar moest laten weten als het meer kon zijn. Een uurtje later kreeg ik weer een sms van hem, dit keer een sms waarin hij vraagt hoe het met mij gaat. Ik had dit smsje zeker niet verwacht, vooral na zijn sms van dat ik het heb verpest enzovoort. Ik heb een paar uur gewacht voordat ik antwoordde met dat het goed gaat met mij en vroeg hem hoe het gaat met hem, hij antwoordde dat het ook goed ging. Verder niks. Wat concludeer jij hieruit, eerst een sms waarin ik bij wijze van moet verdwijnen en dan nu zoiets? Bevestigd enkel wat jij dacht, dat hij dat vorige boze smsje uit verdriet heeft gestuurd en er dus zeker nog sprake is van gevoel naar/voor mij?
Hi Sonja, het gedrag van je ex komt mede omdat gevoel en verstand met elkaar in strijd zijn. De houding die jij moet innemen en de houding die zij inneemt zijn niet 'vrij', maar 'aangepast'. Hierdoor zijn jullie allebei eigenlijk niet jezelf en blijft dit steeds maar tussen jullie in staan. Het is dan ook jammer dat je niet meer tot haar kon doordringen en je je alleen voelt met al die gevoelens. Logisch dat als je een teken bespeurt dat ook zij hiermee worstelt, de hoop dan weer wat aangewakkerd wordt, zo van 'zie je wel, ze zit er wel degelijk mee'. Wees niet onzeker hierover want het is beslist een feit dat ze ermee zit. Helaas is die terughoudendheid en angst groter dan haar gevoel voor jou en/of laat ze die gevoelens verder niet meer toe. Dit gebeurt meestal uit zelfbescherming, en dat terwijl je overgeven aan de liefde het summum van leven is. Hoe het a.s. zaterdag moet is onduidelijk. Ik zou doorgaan op de ingeslagen weg en afstand bewaren. Wordt het toch onverwacht 'erg leuk', dan kun je er beter niets achter zoeken. Deze ex is in de 'nee, ik wil niet'-stand gaan staan, en deze starrige overtuiging kun je niet beinvloeden. Maar kijk gerust eens om je heen? Misschien zie je wel iemand die je ex zou kunnen verslaan… ;). Groetjes, A.
Nu is het zo dat ik in het begin ook enmotioneel reageerde . nu echter heb ik het een plaats gegeven . Maar hou nog veel van haar en zeker van mijn gezin . We hadden nooit echte ruzie maar gewoon in een sleur geraakt en uit elkaar gegroeid . Ik weet zal het de tijd moeten geven en leef me eigen leven en geniet ervan is er een kans dat exen met kinderen toch weer bij elkaar komen of als de liefde echt weg is nooit meer terug komt. Ik ben een goede vader maar het maakt het wel moeilijk allemaal vrienden wil ik niet zijn .
Ik stond op het punt om naar een feestje te gaan maar voelde me heel angstig. Dat ik alsnog een berichtje stuurde dat ik het zo graag zou willen proberen weer (had ik nooit moeten doen). Ze zei dat als ik alles op een rijtje had gezet en het aankon om als vrienden verder te gaan we elkaar vanzelf weer zagen. Daar heb ik me bij neergelegd en sindsdien is het contact over. Ik laat haar met rust en neem afstand om aan mezelf te werken en op mezelf te gaan. De plannen zijn al vergevorderd. Ik hoop dat we nog eens kunnen praten en dat we weer bij elkaar komen.
Je kan gevoelens niet forceren en je kan iemand niet dwingen om zich aan je te binden. Als je iets heel graag wilt, kan het zijn dat je er maar op blijft hopen en er maar voor blijft vechten. Natuurlijk, als hij nog niet klaar was voor een relatie en wel heeft aangegeven dat ~ooit~ te willen, is het helemaal niet gek daar op te wachten. Maar waarschijnlijk wil je niet voor eeuwig wachten, dus op een gegeven moment kun je hem eerlijk vragen: heeft het zin dat ik op je blijf wachten?
En wat ik dus ook herken in hem is, dat hij zich niet kan geven. Zijn eigen worden zijn dat hij zich niet ergens onbezonnen kan instorten, zijn denken is hem heilig. Nu ja denken en denken zijn 2, ik stort mij ook niet zomaar ergens in zonder erover nagedacht te hebben anders was ik deze relatie wel meteen begonnen. Volgens hem komen liefde en verliefdheid ook uit het hoofd.
Je vraagt je dus af hoe je je ex kunt terugwinnen. Het antwoord ligt niet altijd zo 1,2,3 voor de hand ligt. Iedere situatie is immers anders. Je wil weten welke methode de beste is, welke psychologische stappen je het beste kunt zetten. Die stappen zijn in de meeste gevallen zeker haalbaar, dit in tegenstelling tot wat velen denken. Ik nodig je hierbij uit samen met mij de uitdaging aan te gaan! Bekijk deze super waardevolle video met de 10 beste tips om je ex terug te krijgen.

5 jaar vergeet je niet zomaar en vraag me af dat hij nu een relatie heeft omdat hij me wil vergeten of hij echt van haar houd. Wat kan ik nog meer doen of beter gezegd: wat kan ik doen zodat ik toch misschien nog een kans krijg. We hebben al zoveel gesproken over een toekomst, ik heb hem zoveel gesteund met zijn problemen en dat lijkt nu nietmeer te bestaan.
×