Wat het werken betreft, ik blijf gewoon op mijn plek en mijn ex zie ik eerlijk gezegd ook niet vertrekken. Of ze moet al breken met haar gevoel zeg maar. Haar zogenaamde schulgevoel vind ik onzin, dat houd je niet zo lang vol. Heb daarover nog een leuk voorbeeld wat duidelijk maakt dat ze niet eerlijk is. Het was begin juni toen mijn ex onaangekondigd bij mij op de stoep stond, ik was blij verrast. Ze heeft tot 3 keer toe gezegd dat ze alleen even kwam om iets voor het werk te bespreken… Als iemand zich 3 x verontschuldigd geloof ik dat al niet meer.
Een nieuwe relatie betekent niet dat ze een vorige relatie volledig los heeft gelaten (kan wel). Nog belangrijker, haar nieuwe relatie met een andere man mag volledig losstaan van wat jullie ooit hebben gehad. Stop met vergelijken, voorkom denken in de vorm van concurrentie of wat dan ook. Dus probeer het niet te mixen, dat doet alleen maar pijn en moeilijk.

Hi David, je stelt een boel vragen waar steeds hetzelfde antwoord voor geldt: je ex was veel te jong om zich definitief aan jou te binden. 'Gevoel weg' is een onvolwassen uiting van iemand die duidelijk niet begrijpt dat verliefdheid altijd kortdurend is en overgaat in iets diepers. Bij haar is dat - als we haar moeten geloven - nooit gebeurd, en helaas moet je dan ook de conclusie trekken dat ze dat ook niet wilde laten gebeuren. Geen liefde, want dat zou vastigheid betekenen, en daar had ze vanaf het begin al geen zin in. Verliefdheid heeft haar geleid tot een relatie met jou, maar waar jij qua leeftijd al veel verder bent, moest zij alles nog ontdekken terwijl haar vrijheidsdrang zelfs nog moest beginnen. En dat vertaalde zich terug in haar omgang met vriendinnen, vakanties met anderen, constant online, jou zelfs niet missen en de melding dat ze geen gevoel meer voor je heeft. Kortom, ze heeft alles uit de kast getrokken om de relatie te breken. En het is haar gelukt, hoe onbewust het misschien ook ging. Het leeftijdsverschil heeft jullie de das omgedaan, en ik denk niet dat er op korte termijn herstel in zit. Dit meisje wil zich niet binden omdat ze 'nog van het leven wil genieten', alsof binding betekent dat het Grote Genieten voorbij is. Jammer, maar je kunt dit verder niet forceren. Jullie relatie kwam te vroeg en nu is het te laat. Hoe ironisch! Wel kun je na een hoop maanden nog eens contact opnemen om te vragen hoe het gaat. Vrouwen kunnen dit best waarderen, en je opent dan in elk geval de weg naar een mogelijke verzoening op heel lange termijn. Want eerst moet je ex door die - tamelijk puberale - fase heen voordat ze zich durft te settelen. Wil je haar per se terug, dan is dit helaas de enige manier, maar als ik jou was zou ik niet al te veel hopen. Sterkte, A.
Ik heb het bijna een jaar met mijn ex gehad. Hij maakte het twee weken terug uit; Hij had het te druk met werk, zat niet lekker in zijn vel & kon mijn 'gezeur' er niet bij hebben. Ik neem het mijzelf ontzettend kwalijk dat ik vaak bleef doorvragen waarom hij niet kon, terwijl hij van beroep altijd pas rond twaalf uur 's nachts thuis kan zijn... Hij heeft geen gevoel meer, wil geen relatie & is ook nog niet toe aan een goed gesprek. Hij heeft onderhand in dronken buien al met twee anderen gezoend (en misschien nog wel meer wat ik niet weet). Zijn spullen die hier nog liggen, haalt hij nog steeds niet op en op Facebook heeft hij al onze foto's nog staan. Als ik hem spreek zegt hij dat hij me niet mist, maar juist heel veel uitgaat en drinkt om maar niet thuis te zitten en zichzelf gek te maken. Hij wil ruimte & rust... Ik wil hem dit geven, maar voor mij duurt één dag al vijf weken. Ik wil hem zo graag terug, ik hou nog zo ontzettend veel van hem... Zou het helpen, als ik nu pas begin september weer contact opneem met hem?
Hi Sandra, iemand die geen enkele relatie wil valt niet te overreden. Hij had met jou natuurlijk nooit iets moeten beginnen, want er is nu geen signaal dat het hem alleen om het (snelle) tempo ging. Het contact is verbroken omdat hij niets ondernam om het te bewaren. Zijn vrijheid zal hem lief zijn, dus bespaar je de moeite. Wil je hem per se terug, lees dan het artikel onder punt 3 voor vrouwen. De pauze die je hebt gehouden vind ik in elk geval veel te kort. Knoop er minstens nog een paar maanden aan vast en laat nooit weten dat je hem wel terug zou willen. Integendeel: hij moet moeite doen voor jou! Niet andersom. Sterkte, A.
Ik zat ergens mee, mijn ex vriend heeft een beste vriend en ik had soms meer het gevoel dat ik ook een relatie met hem had, toen ik heb dit vertelde zei hij dat je daar niet meer kon vergelijken hij moest trainen en hij zou mij om kwart over 10 bellen ik de avond. Na 12 uur had ik nog niks gehoord en was in paniek geraakt, om 1 uur hoorde ik pas wat van hem, ik heb toen gezegd als ik hem kwijt raak voor mij het leven ook niet meer hoef. Ik ben namelijk mijn beste vriend voor 3 maanden geleden kwijtgeraakt hij heeft zelfmoord gepleegd ik ben nu heel erg bang om mensen kwijt te raken. Die week ben ik er niet op terug gekomen wat ik tegen mijn ex heb gezegd en dat heeft geknaagd aan hem hij heeft toen de stekkers eruit getrokken omdat zijn gevoel anders is geworden! Ik heb een gesprek met hem gehad, hij baalde zelf ook dat de relatie zo moest lopen hij houd nog steeds van mij en ik nog steeds gek op mij maar wil geen relatie.
Veel mensen gaan zich na een verbroken relatie op zichzelf richten, maar dat betekent niet dat er geen hoop meer is. Zelfs als je ex dag en nacht aan je blijft denken is de kans groot dat ze dat niet laten zien of je ooit de waarheid vertellen. Heb je gemeenschappelijke vrienden, dan kun je bij deze nagaan of je ex nog aan jou denkt. Heeft je ex bijvoorbeeld recentelijk over je gepraat, of gevraagd hoe het met je gaat? Zelfs als ze nog zo hun best doen om een nieuw leven zonder jou te beginnen, dan moeten ze wel bovenmenselijk zijn om niet iets over jou los te laten in een gesprek.
Wat moet ik nu doen? Hem compleet loslaten en geen contact meer zoeken en hem zijn probleem alleen op laten lossen of moet ik naar mijn hart luisteren en hem steunen? Ik begrijp dat hij ruimte nodig heeft en die wil ik hem ook wel geven, maar ik mis mijn droomvent zo en het doet me zo’n verdriet om hem zo vechtend met hemzelf te zien (heel moeilijk om iemand waarvan je houdt te zien vechten!!…). Hij zegt ook dat hij mij mist en dat er zo’n verdriet om heeft dat het niet lukt zich open te stellen, maar dat hij nu antwoorden wil waarom hij dat elke keer doet… zelfs bij zijn droomvrouw (zijn woorden).
Echter gister hoorde ik via via dat ex bezig is met een cadeautje voor die meid en toch naar haar verjaardag gaat (vandaag dus). Ik geloofde m'n oren niet. Dit kan toch niet waar zijn? Ik heb hem gesmst of hij nou ook niet vindt dat hij enorm stom bezig is. Ik kreeg als reactie dat hij echt niet snapt waar ik het over heb. Ik: dat weet je dondersgoed. En daarbij heb ik het gelaten.

Ik wil dit zeker herhalen maar merk toch dat ik het eng vind zodra hij dichterbij komt, ofwel dat we echt contact hebben zeg maar. Ik stel mij nooit open op voor wie dan ook, maar bij hem gaat dat vanzelf. En dat voelt zo vertrouwd, maar tegelijkertijd zo eng en benauwend. Zodra ik dit ineens besef, trek ik mij net zo hard terug. Ik weet wat ik wil, maar eenmaal daar durf ik het niet en sluit ik mij af. Het veroorzaakt alleen maar een constante discussie met mijzelf.
Uiteindelijk heb ik hem 3 dagen later gebeld. Zijn eerste vraag was of ik mijn haar weer blond had want dat had hij op FB gezien (wat dóet hij steeds op mijn profiel?) Ik heb hem gezegd hoezeer hij mij gekwetst heeft. Hij begreep dit en liet weten dat hij niemand anders heeft. Sterker nog, die griet waar hij mee gezoend had reageerde nergens meer op en had het daarvoor al steeds 'te druk'. Ze had hem nog iets gestuurd van 'ik hoef jou toch geen verantwoording af te leggen van wat ik doe!' Enfin, ik zei dat dit zijn verdiende loon was, en daar moest hij erg om lachen.

Bovendien is dit niet handig als je je ex nog terug wilt winnen. Door als vrienden om te gaan met je ex, geef je een signaal af dat je niet meer geïnteresseerd bent in een romantische relatie en wel tevreden bent met de huidige situatie. Hierdoor gaat je ex ook op die manier over jou nadenken, en is de kans dat hij of zij je ooit weer op een andere manier leuk zal vinden een stuk kleiner.

Wijze woorden dat laatste. Je hebt inderdaad gelijk. Ze zit momenteel erg met zichzelf in de knoop en ik weet inderdaad niet of ik dat wel wil. Ik ben bereid om iemand te helpen die hulp nodig heeft maar niet ten koste van mijzelf. Ik laat het je nog weten hoe het etentje verloopt maar ik heb in de tussentijd een leuke ontmoeting gehad en ga zaterdag op date. Het kan snel gaan. 🙂


Hi Sonja, ik denk liever maar helemaal niets ;). Je ex is gecompliceerd, maar verhult dit juist door een ongecompliceerde houding aan te nemen. Het is waarschijnlijk je eigen opstelling geweest waardoor ze nu gretiger en aanhankelijker is geworden. Dit heb je dus goed gedaan. Het punt is nu dat je dit heel lang moet blijven volhouden. Dus geen enkele aanstalten tot wat zij een relatie zou kunnen noemen. De ontmoetingen moet je minimaal houden, en allerbelangrijkst is dat je haar de indruk blijft geven absoluut geen relatie meer te willen. Zo zal ze zich vrij voelen, en denken dat het 'lot' dan wel beslissend zal zijn. Veel mensen hebben dit nodig omdat ze eigenlijk niet durven kiezen. Mocht er toch meer tussen jullie ontstaan, dan kan ook jijzelf je verschuilen achter iets 'dat te groot is om te weerstaan'. Veel exen vinden dit juist een mooie gedachte, wat meteen het idee dat je stiekem pressie uitoefent in de kiem smoort. Groetjes, A.
Bedankt voor de reactie. Het is fijn om eens een andere mening te horen en zo had ik er nog niet over nagedacht. Ondertussen heb ik van hem nog twee smsjes gehad om te vragen of het een beetje gaat. Ik heb op geen van beide geantwoord. Zou ik dit wel moeten doen? Ik weet niet of het de angst is om een definitief antwoord te krijgen of gewoon koppigheid is dat mij tegenhoudt. Veel van mijn vriendinnen zeggen wel dat ik ook best niet zou antwoorden.
We kwamen altijd terug bij elkaar na een ruzie of toen het uit was. Dan nam hij meestal de eerste stap en spraken we eens in de stad af voor naar ons lievelingseetcafe/restaurant te gaan. Hij deed dit voor express om de oude herinneringen op te wekken, dat weet ik zeker. Dan kwam hij opeens daar langs me zitten en knuffelde hij mij en damn dat voelde zo goed.
Zijn vrienden zorgden ook wel eens voor discussies. Als ik bijvoorbeeld naar mijn ex stuurde door de week (wat ik niet zovaak doe. Ik stuur 2 tot 5 berichtjes per dag naar hem) zeiden ze hem dat hij zijn gsm moest dichtgooien en niet moest sturen. Daar hebben we het al over gehad en dacht ook weer dat zijn vrienden erachter zaten maar hij zei me van niet. Hij had het ook wel door dat zijn vrienden soms een ruzie stookten. Zodat mijn ex ongestoord met hun op vrijgezellenavond kon. Nja, zo'n ruzies hadden wij.
ik heb sinds een week een vriendin en ze wil het al weer uitmaken met mij. Ze zegt dat ze iemand heeft leren kennen en dat ze zich zeer goed voelt bij hem. Ze twijfelde eerst om het uit te maken, maar ik denk dat ik haar daarna te veel probeerde te overtuigen om het niet te doen. Want daarna was ze bijna zeker dat ze het ging doen. Ik vroeg of ik nog een kans had. En toen zei ze later misschien. Ik heb toen gezegd dat ze moest kiezen en als ze de ander zou kiezen dat ze mij kwijt was en dat ik nu met haar wil en niet later. Kan ik nog iets doen want ik ben zoooo verliefd op haar en wil haar egt niet kwijt. We zijn nu ongeveer 2 weken later en ze heeft al 2 keer contact met me gezocht via facebook. Ze zij hi en vroeg of alles goed was, ik zei alles goed enzo en toen ging ze weer offline. Wil dit nu iets zeggen of niet. Wat kan ik nog meer doen, want ik mis haar zo ontzettend. Help mij alstublieft :’s.
Misschien vraagt u zich af. Waarom maak je je hier nog zo druk om. Dat zijn jouw problemen toch niet meer. Klopt! Maar ja…ik hou nog steeds van haar, wil haar het liefst terug, en – last but not least- heb ik ook gewoon met haar te doen! Ik heb ook sterk het gevoel dat ze met haar zelf in de knoop zit. Ze zoekt iets…wat er (volgens mij) niet is! En telkens volgt dan weer de teleurstelling, maar ook de valse hoop dat het bij de volgende persoon dit keer allemaal wel gaat lukken.
Graag had ik uw advies hieromtrent. Ik weet het, 3 weken is geen lange relatie, maar ik zag het echt zitten en wil hem eerlijk gezegd niet kwijt… Moet ik hem even met rust laten? We zien elkaar geregeld op café. Ik heb al een aantal pogingen ondernomen om te praten, maar telkens loopt hij van mij weg… dus voorlopig hou ik het enkel bij een goeiendag. Het idee dat ik zelfs de kans niet krijg om dit uit te praten, maakt mij gek van verdriet…
Hij haakt eigenlijk altijd af als er iets negatiefs gebeurt.. Zijn vorige liefjes zeiden ook zoiets. Maar bij mij leek het anders te zijn. Hij zei me dat hij de vrouw van zijn leven vast had (en hij meende dat, hij had dat nog nooit gezegd zeiden zijn ouders) en dat hij zichzelf nog nooit had zien samenwonen tot nu met mij (wat dus ons plan zou zijn dit jaar).
Hi Leo, pak die spullen aan en laat je van je beste kant zien. Zorg er dus voor dat je huis en je uiterlijk er fantastisch uitzien en praat met geen woord over relaties of over wat er fout ging. Komen er verwijten, laat je dan niet verleiden om er op in te gaan, maar zwijg. Je vertelt verder niet precies wat er in de relatie allemaal mis is gegaan, waardoor het moeilijk voor me is om haar gedachtegang te begrijpen. Kennelijk geeft ze wel veel om je en zo'n gevoel is niet zomaar voorbij, dat bewijzen de tranen en de innige zoenen maar al te goed: 'Lips that taste of tears they say, are the best for kissing'. Ik hoop dat ze gauw gaat beseffen wat ze heeft weggedaan. Zo niet, dan rest je niets anders dan haar straks lange tijd niet te spreken of te zien :(. Sterkte, A.
Ik sprak gisteren mijn ex haar beste vriendin/reismaatje. Deze heeft mij samen met tevens de beste vriend van mijn ex uitgenodigd voor een feest aanstaande zaterdag. Uiteraard is mijn ex ook uitgenodigd. Mijn ex had al gevraagd aan haar of ik ook uitgenodigd ben, ze vind dit namelijk lastig. Deze gezamenlijke vriendin zou het zo leuk vinden als we beide aanwezig zijn. Ik zei dus gekscherend dat mijn ex en ik buiten dan wel even gaan 'knokken'. "oohh kon het maar opgelost worden door een potje knokken" zei ze. Ik gaf in een zwak moment aan dat ik er niks aan vind zo het contact. Zij zei vervolgens dat ze zeker weet dat mijn ex het ook niks vindt op deze manier en dat een goede middenweg moeilijk is. Gaf nog aan dat ik mijn ex mis en dat het misschien wel dom is om te zeggen. 'dat is niet dom zei ze, het is logisch dat je om elkaar gaat geven'. Maar dat het pijn doet als dat moet stoppen…
Hallo, ik ben een jongen van 14j en het is ondertussen al een halfjaar uit met mijn lief, waar ik voor mijn jonge leeftijd toch echt wel een serieuze relatie mee heb gehad van 8 maanden. Zij was veranderd van school, ze ging op internaat naar Brussel terwijl ik in Oost-Vlaanderen woon, die beslissing van haar had onze relatie een serieuze knauw gegeven maar toch probeerden we door te gaan, zonder succes. Ze begon steeds minder aandacht aan mij te schenken en stuurde ook veel minder, ze kwam ook haar beloftes niet meer na om te facetimen, aangezien ik een gevoelige jongen ben, werd ik daardoor heel boos waarna er ook heel veel ruzies kwamen, ruzies waarin er gescholden werd, vooral langs mijn kant. Na een zoveelste ruzie was het haar beu, ze negeerde mij via chat en we hadden elkaar een week en een half niet meer gehoord omdat we veel te koppig waren om te sturen. Normaal zag ik haar dan in de weekends maar ook daar kwam er niet meer van. Uiteindelijk ben ik naar haar beginnen sturen, maar het was al te laat, ze wou mij juist nog zien om het 'officieel' gedaan te maken. Toen ze het gedaan had gemaakt, was zij zeer emotioneel, na een uurtje kwam ze terug (ik was nog niet weg) en zei ze de hele tijd dat ze als vrienden uit elkaar wou, ook hebben we dan nog gekust. De weken erna was ik zeer opdringerig en stuurde ik haar zoveel keer, ik 'stalkte' haar eigenlijk wel een beetje, maar nu weet ik dat dat fout was, zij was de eerste weken soms wisselvallig, soms deed ze lief en soms deed ze alsof ze mij al vergeten was. We spraken zelf nog soms af en we kusten dan nog soms. Maar het sturen en lief doen verminderde steeds meer langs haar kant. Na 2 maand was het alleen ik die nog probeerde, zonder succes… Ik heb dan zelf haar maar proberen te vergeten, en net toen ik al een tijdje niks meer van mij liet horen, stuurde ze mij plots zeer onverwacht. Ze zei dat ze mij vriendschappelijk miste, opeens kreeg ik weer enorm veel hoop en dacht ik dat het weer goed zou komen, maar toch bleef ze me ook zo vaak negeren, ik wist echt niet wat ik er van moest denken. Toen ik het gevoel had dat ik haar na 2 maanden eindelijk nog eens zou zien in de paasvakantie, negeerde ze mij plots weer twee weken… Ik snapte er niks meer van, na 2 weken (2weken examen) hoorde ik haar plots weer, maar negatief… Ze was boos omdat ik geheime dingen van onze relatie tegen haar nicht had gezegd, maar dat was voor mij te ver, ik werd ook boos omdat in mijn achterhoofd toch speelde dat zij mij een paar maand aan het lijntje had gehouden (soms lief doen en soms boos doen terwijl ze vrienden wou zijn) dus kregen we een enorm harde ruzie met alweer harde woorden, maar schelden deed ik natuurlijk niet. Uit die fout had ik wel geleerd. Uiteindelijk is het alweer 2 weken geleden die ruzie en ik mis haar meer dan ooit, ook omdat ze nu weer thuis is voor 2 weken(paasvakantie) en omdat ik nog zo dacht dat ik haar in de paasvakantie zou zien… Ik mis haar zo, het is onbeschrijfelijk. Uiteindelijk heeft ze mij al in december gezegd dat ze geen gevoelens meer had, maar toch stuurde ze mij soms nog? Wat denken jullie? Is er nog kans? Wat moet ik doen? En als ik haar ruimte geef, wanneer weet ik dan dat ik tot de volgende stap kan gaan? Please help mij

Het is al 3 maanden uit met mijn ex, hij heeft het uitgemaakt omdat ik boos op hem was doordat hij een domme fout had gemaakt en hem daarom ging ontlopen zodat hij zijn fout zou inzien, nadat ik zo deed heeft hij me uitgescholden en het uitgemaakt maar toch wel naar me toegekomen dat die spijt had en echt om me gaf en vrienden wou blijven. Na dit gedoe heb ik gezegd dat het ooit nog wel wat kon worden, hier was hij heel blij mee. Maar paar weken later toen ik zo lief mogelijk tegen hem begon te doen heeft hij me heel erg getemt en begon die te flirten met andere meisjes. Dit heeft mij best veel pijn gedaan en dit heb ik ook aan hem vertelt. Jammer genoeg lachte me ex me uit en boeide het hem niet zoveel en vond dat ik me aanstelde, ik ben zo dom genoeg geweest dat ik contact bleef houden met mijn ex en dingen voor hem bleef kopen en als een hondje achter hem aan ging en moeite voor hem bleef doen, hij heeft mij gebruikt. Want hij heeft het afgelopen weekend me keihard laten vallen net of ik niks waard voor hem ben geweest.
Ze woont nu thuis bij haar moeder. En heeft ze er een punt achter gezet. Na 3 weken geen contact heb ik haar gesproken over koetjes en kalfjes en ook vragen naar mij. Ze lachte en ik maakte een compliment en toen werd ze verlegen ik vroeg of ik haar een mail mocht sturen toen zij ze als jij je er goed bij voelt moet je dat doen. Ik heb het luchtig gehouden.
Nu zit ik al weer week bij mijn vader, na de breuk. Ik ben echt kapot, ik herken mezelf gewoon niet eens meer. Kijk, als we ruzie hadden of afstand of vreemdgaan, kan ik er nog inkomen. Maar we hadden toch ook stap terug kunnen doen? Wel bij elkaar maar dat hij wat meer ruimte had. In eerste instantie alleen terug naar het land van herkomst. Maar zelfs dit gooit hij weg. Hij weet dat ik eind dit jaar van plan was jaartje door zijn land te reizen, ongeacht of we samen bleven of niet en daar houdt hij zich aan vast. "dan zie ik haar dan wel en wie weet komt het dan goed". Hij snapt niet hoe moeilijk het is een 'soulmate' te vinden. (ik heb hekel aan woord soulmate maar nou ja, past het beste). Intussen gaat het beide niet goed met ons. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Hi G., zijn familie voelt heus wel aan dat er met je ex iets aan de knikker is. Jou treft geen blaam. Ze waren misschien al blij dat hij bij jou een vleugje vastigheid had, maar hij bakte er helemaal niets van. Je kunt niet gaan wachten totdat een man zijn overmatig wispelturige karakter op orde heeft, want dat zal nooit gebeuren. Nu doorzetten, en je komt er straks beter uit. Groetjes, A.


Ik kijk wel nog vaker op haar facebook (waar ze normaal nooit opzat) en nu post ze opeens vanalles over festivals waar ze heen gaat en foto's met vriendinnen etc. Ze heeft zelf geen contact met mij tot nu toe opgenomen maar ik heb wel nog veel spullen hier liggen en we zouden gaan samen wonen en hadden de inboedel al samen gekocht zo'n 2 maanden geleden. Is haar liefde voor mij nou echt over? ik wil haar zo graag terug en ik ben mezelf ervan bewust dat ik haar verwaarloost heb en dit zal ik nooit meer laten gebeuren… Zou iemand mij alsjebliefd tips kunnen geven want ik voel me zo klote en ik wil haar zo graag terug Reactie infoteur, 06-02-2016
Opnieuw ging alles een jaar erg goed. Ik zei zelf twee maanden terug nog tegen mijn vrienden hoe gelukkig hij me maakte, en dat het echt erg goed ging bij ons. Een maand terug is het dan toch weer naar boven gekomen. Hij vertelde dat hij al een maand opnieuw met dezelfde twijfels zat. Dit gaf hem het gevoel dat er toch echt iets mis moet zijn met hem, of met onze relatie. Anders zou hij toch niet altijd weer beginnen twijfelen? Voor de eerste keer twijfelde hij daarom ook of ik wel het meisje voor hem ben. Deze keer ging hij er meteen mee akkoord om elkaar enkele maanden niet meer te zien.
Inmiddels is mijn verhaal heel lang geworden, maar mijn vraag voor nu is dus eigenlijk wat ik het beste kan doen als hij belt komend weekend. Het is absoluut tegen mijn natuur in om te zeggen "je had gelijk jij moet eerst je eigen leven op orde krijgen, ik gun je je rust het is voorbij en we zien elkaar dus niet meer" maar als ik zou weten dat ik hem daarmee terug kan krijgen (al dan niet in de toekomst) dan zou ik dat de moeite waard vinden om te proberen. Is play it hard to get/ vrolijk/ positief blijven/ het gaat weer prima met me/ ik heb er vrede mee nu op zijn plek…?
Maar toen, 2 dagen na mijn verjaardag gingen we (met haar zoontje) een weekje op vakantie. We keken er onwijs naar uit. De eerste paar dagen waren ook heerlijk, helaas werd zij wat ziekjes na een paar dagen en vanaf dat moment begon alles te veranderen. In eerste instantie dacht ik dat het kwam (minder intimiteit etc.) doordat ze ziekjes was en kon ik dat wel begrijpen, maar ze werd ook steeds afstandelijker. Op een gegeven moment vroeg ik haar of ze er, zodra we terug zouden zijn, een punt achter zou zetten omdat ze ineens zo anders deed. Natuurlijk niet zei ze, maar ze gaf wel aan dat de vakantie haar over een aantal zaken had laten denken. Dat ze wat meer tijd voor haar eigen dingen/vriendinnen wilde inruimen, omdat ze daar steeds minder aan toekwam. Ik vond dat prima, want ik kan best begrijpen dat je na een maand of 3 even weer pas op de plaats maakt en wat meer in een stabiele relatie komt (de eerste vlinders zijn er dan wel vanaf). Zo gezegd, zo gedaan. We zagen elkaar de eerste weken na de vakantie wat minder, maar als we elkaar zagen was alles gewoon goed en als we elkaar niet zagen, gaven we toe elkaar te missen, smste ze dat ze van me hield etc. Echter, in die tijd gebeurden er een aantal dingen; haar paard werd ziek (waardoor ze daar dagelijks 2 x heen moest, haar ex begon te zeuren dat ie het idee had dat ie zijn zoontje minder zag, haar vriendinnen zeiden dat ze nooit meer thuis was etc.).
Anderhalf jaar geleden leer ik een man kennen via een gemeenschappelijke kennis. Ikzelf ben 32, hij bijna 40. De situatie is ook als volgt: hij heeft samen een vennootschap in de mode samen met zijn ex waarmee hij bijna 8 jaar is samen geweest. Zij heeft hem blijkbaar bedrogen, hij heeft daar even van afgezien maar het moment dat ik hem leerde kennen waren ze al bijna meer dan een jaar uit elkaar. Ik dacht, geen probleem is meer dan voldoende. Hij is ook joods en ik ben niet gelovig. Zijn ex is ook joods.
Vlak voor oudjaar 2014 heeft mijn ex het uitgemaakt. Ze heeft een scheiding achter de rug waar ze nog niet van bekomen is. Ze wilt wel zegt ze maar ze kan niet. Nadat ik wat getreurd heb ben ik terug beginnen uitgaan wat me erg bevalt. Ik heb haar dan ook gerust gelaten. Vorige week heb ik voor de eerste keer gitaarles gegeven aan haar (vrouwelijke ) collega. De dag nadien kreeg ik een sms van mijn ex om te vragen hoe die les geweest is. Volgende week komt ze bij mij eten op haar initiatief. Zijn dit signalen die ik moet interpreteren als dat ze terug komt of ben ik mijzelf iets aan het wijsmaken?
Het is nu bijna een maand geleden dat mijn man een punt gezet heeft na ons 22 jarig- huwelijk. We waren 28 jaar samen. De reden dat hij opgaf klopt niet helemaal, er is iemand anders die zijn hoofd helemaal zot gemaakt heeft! Onze vrienden en familie konden het niet geloven dat wij uit elkaar zijn. Wij waren volgens hem het ideale koppel. Nu zegt hij dat hij met die vrouw nog niets niet heeft, maar ik geloof hem niet. 95 %van de mensen zeggen dat die relatie niet kan blijven duren, dat die 2 absoluut niet samen horen. Ik laat hem gerust, want ik heb het boek gelezen en doe wat er in geschreven staat. Hij mist wel onze (knappe dochter van 20 jaar) maar mij blijkbaar niet. Hij wil naar een advocaat gaan om te scheiden en is al zijn kleren al komen ophalen. Maar die afspraak bij de advocaat is voor mij nog véél te vroeg, ik zit nog altijd in rouwproces! Onze vrienden zeggen dat ik er goed uitzie en me sterk hou, dat is wel zo maar mijn hart is enorm gebroken. Ondanks alles zie ik hem nog altijd graag en zou hem direct terugnemen. Ook al zeggen de mensen dat dat niet zal klikken tussen die twee heb ik dan een kans dat hij terug bij mij komt ?? Had ik maar een glazen bol. Is er iemand die iets gelijkaardigs heeft meegemaakt ??
Weet je zeker dat hij jouw 'ware' is? Er is een reden (of meerdere redenen) geweest dat het toen uit is gegaan. Die was er niet voor niets. Probeer eerst eens te accepteren wat deze reden was en ga na of het bij een nieuwe poging niet weer precies hetzelfde zou gebeuren. Je houdt je nu vooral vast aan een relatie en een persoon die voor jou symbool staan voor geluk, maar was je wel echt op je gelukkigst met hem? Het beste is om hem uit je hoofd te zetten, hoe moeilijk dat ook is. Zoals je aangeeft, is hij zelfs al twee jaar samen met een ander. Leer accepteren dat het voorbij is tussen jullie; hij voelt zeker niet hetzelfde, aangezien hij al een hele tijd een ander heeft, hoe pijnlijk dit ook klinkt. En misschien dat jullie over een aantal jaren elkaar weer tegen komen en dat jullie inderdaad elkaars ware blijken te zijn. Maar ondertussen is hij allang verder gegaan met zijn leven, dus probeer hetzelfde te doen. Blijf niet vasthouden aan een persoon die allang niet meer in jouw leven is, want dan wordt het lastig om ooit echt gelukkig te worden zonder hem.

Mijn man heeft op zijn 46 jaar een gloed oplopende flirt gehad in volle publiek. Zijn nadien naar zijn auto gegaan hoe het daar verder verlopen is kan ik raden. Haar man heeft hen betrapt. Ze kwamen er met kneuzingen vanaf. Mijn man is nochtans een vrij kil iemand en uitermate discreet, ik herkende hem niet. We zijn thuis gekomen hij deed alsof er niets aan de hand was, heeft zich naast mij in bed gelegd en geslapen.
Ik had 3 maanden met me ex, maar ik was perongeluk met haar beste vriendin aan het rotzooien.. ik weet natuurlijk wel dat ik geen enkele excuus kan verzinnen voor dat.. maar we zijn al 1 jaar uit elkaar en ik heb er nog 1 keer terug gekregen, maar dat ging ook mis (op een andere manier), ik laat vaak aan der tonen dat ik haar nog leuk vind, maar dan gaat ze heel erg uit de hoogte doen.. dus doe ik nu alsof ik niets in haar zie.. ze zegt wel altijd dat ik de enige jongen ben met wie ze echt kan praten enzo.. maar ik wil niet in zo'n friendzone belanden.. PLEASE IEMAND HELP

Totdat ik er afgelopen week achter kwam dat ze sinds ze het uitmaakte al een ander had. Deze persoon is al voorgesteld aan de familie en die wisten het allemaal, behalve ik. Dit was natuurlijk een klap in mijn rug maar toch wil ik haar terug omdat het al die jaren zo mooi was. Ik zie dat ze er slecht uit ziet en het lijkt alsof ze in de war is. Al die tijd heeft ze haar spullen bij mij gelaten zoals het was. Nu ik hoorde van de ander heb ik haar verteld dat ze alles direct mee moest nemen en dat heeft ze gedaan met tranen en pijn. Ze kokhalste zelfs toen ze bij mij was. Het lijkt alsof ze in de war is maar ik kan geen grip op haar krijgen. Ze pakt niet mn hand die haar wil helpen en ik vind het moeilijk om haar zo te zien maar bedenk me gelijk dat ze avonden met plezier waarschijnlijk bij die ander doorbrengt. Ik kan daar niet tegen vechten, hoe graag ik het ook wil.
Mijn ex en ik zijn nu zo'n 6 weken uit elkaar. We zijn een jaar samen geweest, waarvan we een halfjaar hebben samengewoond. We zijn uit elkaar gegaan om een ruzie waarbij de emoties uit de hand zijn gelopen, over dingen die hij gezegd had die ik zag als persoonlijke aanval. We hadden lichte irritaties maar niet echt veel ruzie. Hij verwart echter die irritaties met ruzie. Hij zegt nu dat hij liever alleen is maar als we elkaar dan zien kan hij niet van me afblijven, dan wil hij me kussen enzovoort. Hij zegt dat hij heel veel van me houdt en dat ik het beste was wat hem is overkomen, maar dat we niet voor elkaar bestemd zijn, terwijl ik daar heel anders over denk. Ik heb relatietherapie voorgesteld, maar daarvoor zou hij de psycholoog moeten kennen, zegt hij. Het stoort me dat hij me niet waard vindt om voor te vechten. Nu is mijn vraag hoe ik hem kan laten inzien dat je moet vechten voor degene van wie je houdt?

Nu zijn wij nog wel bevriend op Facebook en wat ik zie zijn geen tekenen van een nieuwe vriendin oid bij hem en ik ben na een stilte van 4 maanden nu toch wel weer eens benieuwd hoe het met hem gaat en ik zou hem willen laten voelen dat als hij contact met mij zou willen ik daar open voor zou staan. Hoe kan ik dit aanpakken of kan ik beter niets doen omdat hij zelf en uit zichzelf over de brug moet komen?
Ik ben 14, en ik raakte mijn ex kwijt na 6/7 maanden, ik had het zelf uitgemaakt omdat ik hem niet meer leuk vond. Toen ik het uitmaakte zei hij: eindelijk, dus toen voelde ik me best wel lullig. Daarna ging ik een tijdje close met een andere jongen om, en toen vond mijn ex mij leuk dacht ik, want hij deed heel jaloers, en wilde steeds afspreken, maar ik wilde niet omdat ik me nog steeds lullig voelde en toen hij me vroeg zei ik dat ook. Hij antwoorde dat hij gewoon gekwetst was en zich gewoon rot voelde. Ik zei dat ik nog even over na moest denken of ik een relatie wilde (heel stom natuurlijk) en hij voelde zich beledigd en zei niks meer tegen me op school en whatsapp, ik twijfelde heel erg,of ik hem leuk vond maar daarna moest ik heel vaak aan hem denken, en als ik fotos zag moest ik bijna huilen. Ik wil hem erg supergraag terug, maar hij zegt niks of doet superlullig. Ikweet egt niet hoe ik hem terug kan krijgen. Help me please want ik kan echt niet zonder hem
×