Hier weer even een berichtje van mij. Na een lange tijd stilte belde D me gisteravond in één keer op. Ze wilde weten hoe het met me ging. Ik stond hier werkelijk van te kijken, want zoals je kan lezen in mijn eerder bericht wilde ze nu even niets omdat ze anders haarzelf voorbij zou lopen. Maar toch belde ze, en het gesprek was gezellig, gemoedelijk. Ze vertelde me dat ze diverse keren met de telefoon in de hand op de bank had gezeten, maar dat ze me niet kon bellen omdat het te lastig was. Te lastig omdat ze weet hoeveel ik nog om haar geef. Maar toch belde ze. Mijn beste maat zei me gister dat ik te maken had met twee meiskes. De gevoels D, en de rationeel denkende D en nu had de gevoels D het even gewonnen van de denker. Zou hier wat in kunnen zitten? Ik twijfelde de laatste tijd of dat ze zich hetzelfde zou voelen als ik. Maar gister was misschien wel een bevestiging dat ze me nog niet vergeten was. Ik denk dat het nu ook het beste is om weer gewoon stil te houden of niet? Ik heb haar gister ook gezegd dat ze me maar gewoon moest bellen als ze daar zin in had. Dat zou ze wel graag willen, maar dan zou het weer te lastig worden. (is dat de denker en de voeler in 1 zin?) Ze is aankomende maandag jarig en wil haar toch even een kaartje sturen, haar laten merken dat ik wel aan haar denk. Ik heb haar gister min of meer ook door laten schemeren dat ik er nog sta, en dat ik haar niet zomaar uit mijn systeem krijg, ondanks dat ik wel door ga met mijn leven. Ze vertelde me gister dat ze me van fb had verwijderd omdat ze er niet zo goed tegen kon wat er op mijn timeline gezet werd door een meiske wat ik voor een aantal maanden terug heb leren kennen. Beste Astrid. Hoe moet ik deze actie van gister zien, waar ik toch wel erg van stond te kijken. Zou ze stiekem willen peilen of dat ik er nog sta? Zoals je schrijft in je artikel "echte liefde verdwijnt niet" geldt dat ook als je een geruime tijd geen contact met elkaar hebt, of moet je af en toe laten merken dat je er nog staat? Kun je jezelf hiervoor afschermen, of blijft het dan altijd aan je knagen? Want echte liefde was het!
Ik heb vorig jaar november iemand leren kennen… maar ik was nog niet toe aan een nieuwe relatie en dat heb ik hem ook gezegd. Echter was de interesse langs zijn kant groot en was de jacht geopend. Rond maart begon ik me meer en meer open te stellen naar hem toe, we deden leuke dingen samen en konden over alles praten. Hij had ook een pijnlijke breuk achter de rug en was toen al meer dan een jaar vrijgezel. Alles was goed tot we meer en meer naar een relatie toe groeiden. Hij kreeg twijfels, want ik had tenslotte gezegd dat ik dat in eerste instantie niet zag zitten. Hij leek maar niet te begrijpen dat ik er die maanden wel degelijk over na had gedacht en me goed voelde in zijn gezelschap en dat ik anders die beslissing niet had gemaakt. Ik ben gaan nadenken over wat hij zei: dat ik aan hem steeds een vriend had en dat hij me nooit in de steek zou laten zoals mijn ex dat had gedaan. En hij hij was te vertrouwen dus ja hij was een goede partner. Maar hij kon zich niet geven en dat zorgde op zijn beurt weer voor frustraties bij mij. Gelukkig konden we goed met elkaar praten en hadden we veel leuke momenten samen, maar de twijfel bleef langs zijn kant bestaan. Toch wou ie verder proberen… Ondertussen zijn we 10 maanden verder en heb ik het natuurlijk al eens gehad over samenwonen. Maar hij wou niet aan de toekomst denken, noch wil hij volwassen worden. Als ik dan dingen vroeg als waarom hij dan een relatie had, bleef hij me het antwoord schuldig. Toch kon hij wel praten over dingen als kinderen en fantaseerden we over hoe ons huisje er moest uit zien… Hij was lief voor me en deed echt wel zijn best. Alleen heb ik nu de indruk dat, van zodra zijn gevoel te veel sprak, zijn verstand zich kwam moeien.
Liefde kan voorwaardelijk of onvoorwaardelijk gegeven worden. Een andere mogelijkheid bestaat gewoonweg niet. Of je koppelt een aantal voorwaarden aan je liefde of je doet dit niet. Als je voorwaarden aan een liefde koppelt en die voorwaarden vallen vroeg of laat weg dan blijft er bijna niets meer over. Vandaar dat het altijd beter werkt als je kiest voor een onvoorwaardelijke liefde.
We hebben daarbij ook nog een verbouwing gedaan en hadden een dynamiek die nogal destructief werkte. Terwijl ik connectie zocht in emotionele/praktische conflicten nam zij afstand en sloot zich in zichzelf. Doordat zij steeds meer afstand nam hakte ik er steeds driester op in met vaak stevige verwijten. Deze dynamiek ging zelf tot op het randje van het fysieke.
Heb een aantal keer contact gehad via whats app, maar reageert ze veelal kort. Dit is wel een kenmerk van haar, ze probeert alles te verdringen want in het gezicht zegt ze niks. Nu heb ik dus woensdag een gesprek met haar, ook liggen er nog spullen bij haar maar dat kan later ook nog. Tijdens het gesprek wil ik gewoon aftasten. Hoe kan ik haar vertrouwen terug winnen?
Begin juni is zij met vriendinnen naar een feestje geweest, ik zag op FB een foto van haar met een jongen verschijnen (overigens niet op haar tijdlijn), waardoor ik behoorlijk boos ben geworden (onterecht, want ik weet dat ik er kan vertrouwen!) maar door mijn jaloezie, is dat verbaal behoorlijk uit de hand gelopen. We hebben dat uitgesproken en ik heb haar op de man af gevraagd of ze nog wel genoeg voor me voelde en nog genoeg vertrouwen in onze relatie zag of dat de twijfel zo erg is, dat ze er eigenlijk mee wil stoppen. Haar antwoord was; Ik heb moeite met jou onzekere gedrag van het laatste half jaar en ontzettende moeite met je jaloerse gedrag, maar waarvan ik hoop dat dat overgaat, als je inziet dat het niet nodig is. Als ik niet van je hou, ga ik niet met je verder en maak ik geen plannen.
Ik ben 29 en mijn vriend is 23 en komt van de andere kant van de wereld. Hij studeerde hier en zo hebben we elkaar leren kennen. Ik kwam net uit een relatie, en hij had liefdesverdriet. We waren elkaars rebound. Helaas kwamen er gevoelens bij kijken en toen ik hem dat vertelde was eigenlijk de keus: elkaar niet meer zien of kijken of er een relatie uit voort zou kunnen komen. Het gewoon friends with benifits werkten niet meer voor mij. Hij koos voor de relatie en hij was werkelijk head over heels. Maandenlang was ik zijn droomvrouw en elke dag vertelde hij me dat. Ik herken dit van de roze wolk maar ik was zijn eerste echte relatie en hij wist niet wat hem overkwam. Wat een liefde, wat een geluk. We waren een team, maatjes voor het leven en het leek wel alsof we in alles gelijk dachten, inclusief toekomst. Mijn ex is een schrijver en ik zijn muse. Ik vond het ook geen probleem en heb hem gesteund tot in de puntjes. Andersom was hij er voor mij. Ik heb in mijn leven nog nooit zo'n perfecte relatie meegemaakt.
Hoe weet ik of er nog gevoelens zijn voor mij en hoe laat ik hem weer naar mij verlangen. Zolang hij bij die ander blijft ziet hij mij nietgraag genoeg meer, zo ver ben ik al maar ik wil hem nog steeds terug, alleen wijst niks er nog op dat dit zal gebeuren. Ik vrees dat ik het moet opgeven maar iets in mij zegt dat hij mij ook ni wilt loslaten of ben ik nu echt zo naïef en te goedgelovig?
×