Ik snap gewoon niet dat het ene moment het lijkt alsof het redelijk gaat tussen ons, zoals dat mijn ex vorige week ineens begon te kletsen over dat inval werk etc en het andere moment doen we kort en afstandelijk. Of dat ze m.i. mij uit de tent wilde lokken met "diegene" die zou gaan koken voor haar, dan denk ik mens noem diegene gewoon bij haar naam, ik ken iedereen en wat dan nog!? Ze had me op het werk een mail gestuurd (over het werk), deze had ik beantwoord en ik hoor er niks van terug.! Dat soort dingen, dan denk ik 'waarom?'
Hi B.J, helaas is mijn beeld van het geheel onduidelijker. Je kon het iedereen naar de zin maken, behalve haar. Ze wilde waardering, maar dat wil iedereen. Helaas is dat in het hele leven maar een matige bedoening. Een compliment krijgen komt altijd veel te weinig voor, want op een gegeven moment worden dingen vanzelfsprekend. Je gaat al automatisch verwachten dat de ander dit of dat zal doen. Zonder morren, geruisloos. Jouw ex wilde knuffels, zoenen en bedankjes. Precies die dingen die je in het begin van de relatie waarschijnlijk wel gaf, maar waar later de klad in kwam. Overigens heeft ook zijzelf hier een aandeel in, vooral omdat ze het zo belangrijk vindt. Het briefje dat ze schreef vind ik vaag en nietszeggend. 'Het liep al een tijdje niet helemaal lekker meer' is iets waar je niets mee kunt, omdat het niet concreet is. De volgende regel: 'geprobeerd dat duidelijk te maken, maar is jammer genoeg bij B niet op tijd binnen gekomen', maakt de onhelderheid nog troebeler. En de laatste zin '… en ik voor mezelf moest kiezen', klinkt alsof de relatie meer jouw zaak is, en ze in jou gewoon niet meer wil investeren. Een gebrek aan waardering kan heel erg aan iemand vreten, maar ik kan niet geloven dat dit alleen de reden is van jullie breuk. Waardering is in de meeste gevallen onderhuids. Je voelt of je gewaardeerd wordt of niet. Met daadwerkelijke woorden om dat te bewijzen heeft dat niet te maken. Sterkte hoor, A.

Hallo, ik ben een jongen van 14j en het is ondertussen al een halfjaar uit met mijn lief, waar ik voor mijn jonge leeftijd toch echt wel een serieuze relatie mee heb gehad van 8 maanden. Zij was veranderd van school, ze ging op internaat naar Brussel terwijl ik in Oost-Vlaanderen woon, die beslissing van haar had onze relatie een serieuze knauw gegeven maar toch probeerden we door te gaan, zonder succes. Ze begon steeds minder aandacht aan mij te schenken en stuurde ook veel minder, ze kwam ook haar beloftes niet meer na om te facetimen, aangezien ik een gevoelige jongen ben, werd ik daardoor heel boos waarna er ook heel veel ruzies kwamen, ruzies waarin er gescholden werd, vooral langs mijn kant. Na een zoveelste ruzie was het haar beu, ze negeerde mij via chat en we hadden elkaar een week en een half niet meer gehoord omdat we veel te koppig waren om te sturen. Normaal zag ik haar dan in de weekends maar ook daar kwam er niet meer van. Uiteindelijk ben ik naar haar beginnen sturen, maar het was al te laat, ze wou mij juist nog zien om het 'officieel' gedaan te maken. Toen ze het gedaan had gemaakt, was zij zeer emotioneel, na een uurtje kwam ze terug (ik was nog niet weg) en zei ze de hele tijd dat ze als vrienden uit elkaar wou, ook hebben we dan nog gekust. De weken erna was ik zeer opdringerig en stuurde ik haar zoveel keer, ik 'stalkte' haar eigenlijk wel een beetje, maar nu weet ik dat dat fout was, zij was de eerste weken soms wisselvallig, soms deed ze lief en soms deed ze alsof ze mij al vergeten was. We spraken zelf nog soms af en we kusten dan nog soms. Maar het sturen en lief doen verminderde steeds meer langs haar kant. Na 2 maand was het alleen ik die nog probeerde, zonder succes… Ik heb dan zelf haar maar proberen te vergeten, en net toen ik al een tijdje niks meer van mij liet horen, stuurde ze mij plots zeer onverwacht. Ze zei dat ze mij vriendschappelijk miste, opeens kreeg ik weer enorm veel hoop en dacht ik dat het weer goed zou komen, maar toch bleef ze me ook zo vaak negeren, ik wist echt niet wat ik er van moest denken. Toen ik het gevoel had dat ik haar na 2 maanden eindelijk nog eens zou zien in de paasvakantie, negeerde ze mij plots weer twee weken… Ik snapte er niks meer van, na 2 weken (2weken examen) hoorde ik haar plots weer, maar negatief… Ze was boos omdat ik geheime dingen van onze relatie tegen haar nicht had gezegd, maar dat was voor mij te ver, ik werd ook boos omdat in mijn achterhoofd toch speelde dat zij mij een paar maand aan het lijntje had gehouden (soms lief doen en soms boos doen terwijl ze vrienden wou zijn) dus kregen we een enorm harde ruzie met alweer harde woorden, maar schelden deed ik natuurlijk niet. Uit die fout had ik wel geleerd. Uiteindelijk is het alweer 2 weken geleden die ruzie en ik mis haar meer dan ooit, ook omdat ze nu weer thuis is voor 2 weken(paasvakantie) en omdat ik nog zo dacht dat ik haar in de paasvakantie zou zien… Ik mis haar zo, het is onbeschrijfelijk. Uiteindelijk heeft ze mij al in december gezegd dat ze geen gevoelens meer had, maar toch stuurde ze mij soms nog? Wat denken jullie? Is er nog kans? Wat moet ik doen? En als ik haar ruimte geef, wanneer weet ik dan dat ik tot de volgende stap kan gaan? Please help mij
Al op 8-jarige leeftijd wist de in Den Bosch geboren Tilburger Wesley van Gorp wat hij wilde; zingen op elk feestje of partijtje bij vrienden en familie! Toen ook begon het dromen over een professionele zangcarrière. Na succesvolle deelnames aan talentenjachten verscheen 10 jaar geleden alweer zijn debuutsingle ‘Waarom’ op de bekende klanken van René Froger ’s liedje ‘Woman’. Na zijn vorig jaar uitgebrachte nummers ‘Ondanks Alles’ en ‘Alle Lessen’ vond Wesley mede op aandringen van zijn vrouw in Ronald Visch van Rood-Hit-Blauw Produkties dé ideale partner om zijn carrière verder een boost te kunnen gaan geven.
Echter gister hoorde ik via via dat ex bezig is met een cadeautje voor die meid en toch naar haar verjaardag gaat (vandaag dus). Ik geloofde m'n oren niet. Dit kan toch niet waar zijn? Ik heb hem gesmst of hij nou ook niet vindt dat hij enorm stom bezig is. Ik kreeg als reactie dat hij echt niet snapt waar ik het over heb. Ik: dat weet je dondersgoed. En daarbij heb ik het gelaten.
Ik zou die zaterdag langs komen om mijn spullen op te halen en was de hele ochtend al zenuwachtig. Mijn ex smste mij 1.5 uur voordat wij de afspraak hadden met het bericht dat zij erg zenuwachtig was en ik eerder kon langskomen. Eenmaal bij haar aangekomen wilde ik mijn spullen pakken maar mijn ex gebaarde mij om op bed te komen zitten. Ze wilde alleen maar knuffelen en het was een erg intiem moment. Na 5 min belde haar vader en vroeg wat wij aan het doen waren. Ze vertelde er ook bij dat hij het niet goed wilde hebben tussen ons. Dit verbaasde mij aangezien ik altijd super beleefd was geweest en hun met alle respect heb behandeld. Mijn ex raakte duidelijk geïrriteerd van haar vaders telefoontje. Wij hebben zo'n 30 a 45 min geknuffeld en tegen elkaar aangelegen. Heb daarna mijn spullen gepakt en ben naar huis gegaan. Die avond ging ik uit met vrienden en toevallig was mijn ex in dezelfde kroeg. Toen ik even ging nazitten met vrienden kreeg ik een berichtje van haar dat ze de hele tijd op mij had gelet en dat ze vond dat ik er heel erg aantrekkelijk uit zag maar dat ze wel bij haar beslissing bleef dat t uit was. Ik vroeg haar om geen contact meer met mij op te nemen en het te laten rusten. Ondanks dat ik dit zo'n 4-5 keer had gevraagd bleef ze mij berichtjes sturen met dat ze mij miste maar zei daarop meteen dat ze bij haar beslissing bleef. Ik heb haar nadrukkelijk gevraagd geen contact meer met mij op te nemen en dat ging voor zo'n 5 dagen goed. Tot gister avond dat ik weer berichtjes kreeg van haar. Daarin stond dat ze het goed vond dat het zo goed ging met mij, de reden waarom het ook uitging tussen ons omdat ik niks omhanden had. Ik heb hier in de tijd die ik had hard aan gewerkt. Ik heb mij ingeschreven voor 2 opleidingen, ik begin in januari een MBO opleiding en als het meezit met wat toetsen ben ik vanaf september toelaatbaar op het HBO. Ik sta op het punt om mijn eigen onderneming te starten en het werk stroomt al binnen. Met mijn ouders en mij gaat het heel erg goed en door mijn voeding aan te passen heb ik totaal geen last meer van agressie of woedebuien. Ze vond t knap dat ik zo hard aan mijzelf had gewerkt en was bang dat ik in een diep gat zou belanden (heb haar toch wel het tegendeel bewezen). En hoopte dat wij binnenkort vrienden zouden worden omdat het altijd zo gezellig was. Nu was het zo dat ik gister bezig was met wat dingen en ik niet kon reageren. Na anderhalf uur stuurde ze nog een berichtje met een excuses voor het berichtje want ze ging ervan uit dat ik er nog niet aan toe was omdat ik niet reageerde maar hoopte wel dat we af en toe contact konden houden. Ik begrijp gewoon niet waarom ze in zo'n korte tijd weer contact met mij opneemt terwijl ze weet dat wij er beiden niet aan toe zijn. ik hoorde tevens van een vriendin van mij die laatst met mijn ex ging praten dat de enige reden was dat t uitging dat ik niks om handen had. Die vriendin vertelde dat zij dit persoonlijk geen goede reden vindt om het daarom uit te maken en dat je daar juist samen aan moet werken. Mijn ex kon hier geen antwoord op geven. Ik heb nog steeds de hoop dat t goed komt en ben hard aan mijzelf aan het werken maar weet niet hoe ik nu verder moet.
Ik zit nu in een hele rare situatie. Nadat mijn ex heel nadrukkelijk heeft gezegt geen contact te willen. Bericht ze mij na een paar dagen of ik nog naar een feest ga. Vervolgens komt zij daar naar mij toe hebben wij even gepraat en staat zij steeds half naar mij te kijken. Daarna wordt ik in mijn rug geprikt, staat ze achter mij en loopt ze snel weer weg.
De indeling van het huis is nu zo dat de kinderen ten aller tijde in hun eigen bed slapen en wij op toerbeurten bij ze zijn. ik 1 nacht door de weeks en om het weekend. De overige tijd is voor haar. Gister was het dus mijn beurt weer. Ik kwam thuis en ze waren net klaar met eten. Omdat er nog wat gezamenlijke financiele zaken geregeld moesten worden zouden we die gaan doen als de kids op bed lagen. Om niet te veel op haar lip te zitten besloot ik vast de vaat te gaan doen. toen ik bijna klaar was kwam ze helpen met afdrogen. We wisselden geen woord. Zij was nog bezig met drogen en ik ging de kinderen onder de douche zetten. En toen ik daar mee klaar was hebben we ze samen op bed gelegd. Samen achter de computer gedoken om de zaken te doen. Daarmee klaar besloot ik even een sigaret te gaan roken op het balkon. Ze kwam mee daar stonden we dan. Ze gaf me een compliment hoe ik onverstoorbaar mijn "taken" had gedaan en met de kinderen om ging. Ik zei dat dit inmiddels mijn normale gang van zaken was als ik thuis was. Ze sprak uit dat ze graag jaren eerder had gezien dat ik er zo mee om was gegaan. En ik zei dat ze daar gelijk in had maar dat ik het verleden niet kon herstellen alleen de toekomst kon bieden. Ik zag hoe ze slikte en ze zei dat het waar was maar niet wist of ze het wel kon. Dus ik kan nu alleen hopen dat inderdaad mijn arbeid word beloond maar wil me zelf niet gek maken met hoop. Ik ga dus zo door en hoop haar te kunnen overtuigen van mijn wil en kunnen om samen gelukkig te worden.
Op den duur voelde ik me niet meer goed in mijn vel waartoe ik toenadering zocht met een vriendin om te praten en dit via FB, deze gesprekken gingen over alles van a to z tot fantasieën, nu bepaalde dingen zeg je niet als je in relatie zit enz… maar van fysiek of andere woorden zoals bedrog of bedriegen is hier geen spraken. Op een dag confronteerde mijn vrouwtje mij hiermee en zei van je hebt me bedrogen. Ik viel uit de lucht en ik zei al lachen met wie of wat een kat? misschien geen correct antwoord maar wat moet ik zeggen wist niet over wat ze bezig was.
Mensen storten zich sneller in iets dan ze zouden willen en worden bang. Hun reactie is om weg te rennen in plaats van de confrontatie aan te gaan. Als je rustiger aan doet is er meer tijd voor communicatie en om hem beter te leren kennen, wat de sleutel is voor een goede relatie. In het begin gaat het allemaal makkelijk en vanzelf maar zodra het ietsje moeilijker wordt rennen de meeste mensen weg. Dat zijn gewoonlijk mensen die niet emotioneel beschikbaar zijn. Als je op zoek bent naar iemand die emotioneel onbeschikbaar is, ben jezelf emotioneel onbeschikbaar. Er is iets waardoor je je stort in een relatie.
Ongeveer 2 maanden geleden vertelde hij me dat hij niet meer goed in zijn vel zat en ongelukkig was. Dit nadat we hadden afgesproken binnen een jaar of 2 toch te gaan samenwonen als alles goed ging. Voor hem zodat hij daar toch over na kon denken en hem tijd te geven aan het idee te wennen, voor mij om toch een houvast te hebben. Sindsdien is er voor mij een enorme last van mijn schouders gevallen, zijn twijfel was weg en ik kon toch aan een toekomst met hem denken…
Hi M., ja dit is momenteel erg zuur. Hij huppelde van de ene liefde in de andere, maar je moet het woord 'liefde' hierbij wel met een korrel zout nemen. Het lijkt meer om iets anders te gaan bij hem. De kick van het versieren en een dame in bed krijgen, zoiets. Vergeleken bij deze praktijken vond hij de relatie met jou natuurlijk al weer saai, alles was relatief gewoon geworden. Je had niet met hem moeten afspreken omdat het kwetsend bleek en dat was ook te verwachten. Een man die de relatie voor gezien houdt, kan niet anders dan overkomen als kil en afstandelijk. Echte antwoorden kreeg je niet, behalve een rijtje 'sorry's'. Jouw verhaal is het zoveelste schrijnende voorbeeld van een vrouw die teveel liefde, aandacht en moeite investeerde, versus een man die enkel wat lichaamsdelen achterna loopt… Laat je dit niet meer gebeuren, en weet dat je op een dag blij zult zijn dat hij uit jouw leven weg is! Sterkte, A.

Aan het begin ging dit goed en was het mooi. Maar door omstandigheden en pech en situaties (meerdere.) waar ik in terecht ben gekomen ben ik mezelf verloren. Ik was gefrustreerd en blowde vrij veel. Deze frustraties zijn omgeslagen in desinteresse en onderwaardering van de vriendin. Ik heb beklaag gedaan over haar onsportiviteit en eiste veel, ze was nooit goed genoeg voor me. Zij heeft meerdere malen aangegeven hiervan te balen, maar door het "ware-liefde" gevoel kwam dit niet bij me aan en ging ik er van uit dat het goed zat. Ik heb haar steeds meer laten gaan eigenlijk. Ik kon mezelf niet meer gelukkig maken en daarom haar niet. Zij was onbewust degene die het geluk in mijn leven was.
Ik ben het eens met de fouten die je noemt. Je moet niet bij je ex gaan bedelen om hem of haar terug te krijgen, want daar bereik je niets mee. Je oplossingen, daar ben ik het alleen niet helemaal mee eens. Je ex jaloers maken heeft namelijk helemaal niet zo veel nut. Als jij veel met een ander persoon omgaat, en je ex vind jou niet meer leuk, dan denkt jouw ex alleen: "Oh, wat leuk voor X dat hij iemand anders gevonden heeft". Denk je dat je ex dan nog probeert voor jou te gaan? Ik dacht het niet!
Bedankt dat je je verhaal doet! Godsdienst / levensovertuiging speelt wel vaker een grote rol bij een relatiebreuk. Toch kan het ook goed gaan. Ik ken een stel dat geregeld woorden heeft over dit onderwerp, omdat ze allebei een andere godsdienst hebben (volgens mij was dit geen discussiepunt in het begin). Toch was het liefde op het eerste gezicht en zijn ze nog steeds dol op elkaar. Al decennia getrouwd.

Praat nu met geen woord meer over hoe het verder moet, over gevoelens of over loslaten. Push niets. Vraag niets. Bespreek niets. Althans, niet over de relatie, want het risico is dat je de relatie kapot praat, het te veel in het verstandelijke wordt gebracht en gevoelens teveel worden geanalyseerd. Gevoel moet je voelen, niet beredeneren! ;). Mocht ze toch terugkomen op het gewraakte onderwerp, spreek dan eenmalig je vertrouwen uit en buig het direct om naar een leuker onderwerp. Natuurlijk kun je je woorden enigszins fysiek benadrukken door een arm om haar heen te slaan. Gezien het feit dat ze om je huilt kan ik je zo al bevestigen dat ze van je houdt. Wel heeft ze wat individuele eigenaardigheden die het gevolg kunnen zijn van dingen uit haar vorige relatie. Daarnaast heeft ze misschien een lage eigenwaarde, waardoor ze denkt dat ze jou niet 'verdient'. Laat het nu even rusten en neem na verloop van tijd contact met haar op. Je kunt dan iets zeggen in de trant van: 'Ik wil je zien' of 'Ik moet je zien'. Want daarmee bevestig je voor haar wederom dat je om haar geeft. En dat heeft ze wellicht teveel nodig dan te weinig. Sterkte voor nu, A.


Mijn relatie van 7 maanden is nu bijna een week over. Na al wat moeilijke relaties achter de rug te hebben gehad dacht ik eindelijk een echte soulmate gevonden te hebben. We hadden veelal dezelfde interesses en deden veel leuke dingen. Vanaf dat we begonnen als vrienden waren we echt non-stop aan het smsen bellen en whatsappen, dit is niet veranderd toen we daadwerkelijk een relatie kregen en genoten veel van elkaars aanwezigheid. Veel uitetentjes, goede click bij beide vrienden groepen etc etc. Ookal deden iets simpel of nutteloos hadden we nog de beste tijd samen! We konden wel honderd uit tegen elkaar praten en het was nooit saai. Zij was erg gedreven qua werk en school waar het bij mij niet wilde lukken qua opleiding en uiteindelijk mijn werk moeten opgeven door een arbeidsconflict. Zij heeft zich hier altijd erg om bekommerd en wilde natuurlijk het beste voor mij. Bij een eerste breuk die maar 1 dag duurde ging het vrijwel om de stress die zij had van mijn situatie en de situatie bij mij thuis die niet optimaal was. Ik heb haar advies opgevolgd en ben gaan praten met een psycholoog en mede door die gespreken mij vol voor mijn toekomst in gaan zetten. Ik heb mijn cursus webpage design met hoge cijfers afgesloten en buiten dat het bij mijn ouders thuis nog steeds niet goed ging, zat derest in een redelijke lift. Ik ben gaan sporten om mij zelf beter te laten voelen en zelfs met iemand anders plannen gemaakt om een eigen bedrijf op te zetten. Qua opleiding heb ik ook al plannen omdat ik toch een papiertje op zak wil hebben.
Het was gewoon weer een onschuldig gesprek, maar ik heb in de tussentijd toch wel wat gevoelens voor haar gekregen, en ik begon het gesprek te sturen; hoe vind je het tot nu toe gaan etc? Ze zei dat ze het op deze manier wel leuk vond maar ze zei dat ze echt geen vaste relatie wil omdat ze daar niet aan toe is; ze is erg gesteld op haar vrijheid zei ze. Haar tijd met haar ex was geloof ik meer dan 2 jaar geleden.

Ik probeer nu zo veel mogelijk te werken aan mijn zelfvertrouwen. Ik hoop ook dat hij dat ziet. Mijn zus heeft hem vorige week 5 minuten gezien toen hij dat boek kwam brengen. Hij bleef precies maar herhalen dat ‘wij echt veel ruzie maakten, dat het misschien moeilijk om te geloven is, maar dat we veel ruzie maakten’. En ‘dat je als koppel in een vriendenkring altijd anders bent dan thuis, alleen’. Hij heeft dus letterlijk in zijn hoofd gestoken dat wij alleen maar ruzie maakten precies… Hij heeft ook echt alle banden doorgesneden door nu echt alles van Facebook te halen wat van ons samen was. Mijn zus zei dat hij er echt over leek, dat hij echt in het verleden praatte, maar dat het natuurlijk moeilijk was om daarover te oordelen als je iemand maar 5 minuten ziet. Ik denk dat hij al afscheid had genomen tijdens onze relatie ofzo..

Een kleine 2 jaar geleden heb ik via een therapeut ontdekt dat mijn vriend autistisch is. Hij duld geen tegenspraak, tips of (kleine) wijzigingen in zijn denk- en doepatroon met als gevolg dat hij telkens weg liep van zodra hem iets werd voorgesteld dat ik bvb. anders zou doen. Dat mondde meestal uit in ruzies. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat hij niet om kan met wijzigingen en dat dit een soort korstsluiting geeft in zijn hersenen. Nu hij weg is is mijn euro gevallen en daar heb ik heel veel spijt van want hij is een geweldige man die ik nog steeds graag zie.
Iemand die bindingsangst heeft gaat soms een relatie aan die druipt van de voortreffelijkheden. Zo ook hier, want je werd continu overstelpt met fabelachtige en wondermooie teksten die met de werkelijkheid weinig te maken hadden. Eigenlijk is het een misselijk spel, om je eerst zo in de watten te leggen, je te behagen tot je sterretjes ziet, waarna hij vervolgens stopte en totaal niet zou waarmaken wat hij allemaal heeft meegedeeld. Wacht niet af tot hij wil afspreken maar bepaal zelf wat er gaat gebeuren. Allereerst moet deze womanizer eens een toon lager gaan zingen door niet meer te denken dat hij jou zo kan krijgen. Maak jezelf dus onbereikbaar. Komen jullie ooit terug bij elkaar, dan zal er meer plaats moeten zijn voor realisme, want zoals je weet: Dromen zijn bedrog! Het verdriet dat je hebt is dan ook niet zozeer om het verlies van je vriend, maar het verlies van de prachtige toverwereld waar hij je in meesleurde. Denk daar maar eens over na. En lees het artikel wat betreft pogingen om hem na lange tijd eventueel nog terug te winnen. Sterkte, A.
2 weken later zijn we op reis gegaan voor een kleine maand, waar we discussies kregen over hetzelfde feit. Ik voelde me heel erg onzeker, hij zei ook nooit meer dat hij me graag zag en hij klapte steeds meer toe door mijn vragen. Ik wou gewoon uit die cirkel geraken, maar hij nam emotioneel afstand van mij.. 5 dagen voor we terugkeerden naar huis hebben we gezegd dat we onze problemen op reis zouden laten. Maar eenmaal thuis zag hij het weer niet meer zitten… Ik heb uren op hem ingepraat, dat onze reis echt wel super was, maar hij zag enkel het negatieve. Uiteindelijk gingen we ermee akkoord om alles achter ons te laten… maar 30 minuten later, toen we elk een trein namen naar huis, zag ik dat dat niet het geval was voor hem. Het had wat tijd nodig zei hij.

We zijn nu al een paar dagen verder en ze heeft me nog niks gegeven. Probeer normaal tegen haar te doen, maar ik krijg alleen maar te horen dat ik haar met rust moet laten als ik haar formeel wat vraag. Nu is mijn vraag, ze schreeuwt nu wel al die dingen en zoekt verder ook geen contact. Maar waarom wacht iemand ermee die zegt niks meer te willen en/of horen met het teruggeven van mijn spullen? Heb haar gezegd dat ze dan van me af was…
Na jaar is het zover. Is ze weg bij me. Met zijn 2en hebben we het geweldig gehad echt waar. Bijna 3 jaar samen. We hebben ook een hoop stress gehad heel veel stress. Ik ging bijna failliet zij een miskraam. Depressie noem maar op. Van de zomer heb ik der naar der ouders gestuurd omdat daar haar psyg zat. Ze had er veel moeite mee. Ze kwam om het weekend maar zodra ze naar huis moest kregen we ruzie en ze kon dat niet handelen. Op een gegeven moment hebben we gezegd we moeten stoppen en afzonderlijk doorgaan we konden het beide niet. Ze werkt gek van mijn agressie. Sloeg haar nooit maar vloeken schelden. Letterlijk kanker op en tief op ga maar weg. Heb haar van diverse multimedia verwijderd om der later weer toe te voegen. Toen ik dat voor de 2 keer deed heb ik der gebroken. Kreeg een bericht een paar dagen later dat ze met fam en psyg had gesproken en dat ze ermee klaar was. Ze stopte. Ik vroeg 1 kans maar ze kon die niet geven. Van de week heeft ze der spullen opgehaald. Ik had wat foto's van ons en mijn honden klaargezet en gezegd neem maar mee als je het wilt. Ze zei nee ik heb genoeg foto's. Toen ik thuis kwam had ze het wel meegenomen. Van der familie begreep ik dat ze stuk was gegaan in het huis wat ze nog steeds thuis noemt. Ik ben radeloos en ga therapie in voor mijn agressie werd al een paar jaar geleden aangeraden. Maar ik wil haar terug. Haar vader zei werk aan jezelf wie weet wat er gebeurt. Wat kan ik doen om haar terug te krijgen? Ze zegt zelf heel veel moeite hebben en dat het nu gewoon zo moet. Als we verder zijn ze misschien wel contact opneemt.
Hi G., vraag nooit aan een dame waarom ze niet met je naar de bios wil! Je bracht haar in verlegenheid en bovendien is ze je geen reden verschuldigd. Natuurlijk zou het wel zo prettig zijn om te weten waarom ze dat niet wilde, maar je voelt al dat er andere zaken spelen. Zo kan het zijn dat ze een ander heeft of ook met een ander chat, het is mogelijk dat jullie relatie haar, om wat voor reden dan ook, niet beviel en bang is om weer in hetzelfde te belanden. Daarnaast wil ze misschien ruim de tijd nemen voor een eventuele verzoening omdat ze zich te jong voelt of wat dan ook. Kortom, teveel mogelijkheden waardoor ze de rem erop gezet heeft. Waar jullie over chatten weet alleen jij. En jij bent ook degene die weet hoe ze tegen relaties aankijkt, of ze in de tussentijd andere mannen heeft gehad en/of hoe haar relatieverleden was voordat jij in beeld kwam. Ik kan je dus niet goed helpen, maar vrouwen zijn babbelaars. En met een goeie chat op zijn tijd is niks mis ;). Groetjes, A.
De situatie is nog niet veel veranderd. We sturen wel iedere dag naar elkaar over de gewone dingen. Heb hem vorige week nog opgezocht omdat hij ziek was. Hij zei zelf hier deugd van te hebben, maar toch komt het er terug op neer dat hij momenteel echt geen relatie meer wilt. Ik weet waarom ik er niet over raak, ik wil het gewoon niet accepteren. Toen ik bij hem was dacht ik niet over de hele situatie, gewoon aan het moment zelf. Hij deed me ook weer lachen maar ja..
Stop met het ontkennen ervan, want dan blijf je de angst je leven laten bepalen en schiet je telkens in je automatische afweermechanisme van terugtrekken en afstand nemen. Vraag jezelf af waar je precies bang voor bent. Wat denk je dan te verliezen? Benoem het en praat erover met je partner. Want als jij je gevoelens deelt, kan je partner je leren begrijpen en misschien komen jullie er samen wel uit. En ja, dat is moeilijk, want je zult je kwetsbaar moeten opstellen en je loopt het risico dat je opnieuw gekwetst wordt. Maar als je je laat leiden door angst en niet open en kwetsbaar durft te zijn, weet je nagenoeg zeker dat het spaak zal lopen.
Ten tweede begrijp ik niet waarom hij naar mij toekomt om het mij te vertellen? Hij beweerd nog steeds van mij te houden maar bang is dat ik hem weer verlaat we zijn nl anderhalf jaar uitelkaar geweest omdat ik aan mezelf moest werken zat destijds niet lekker in mijn vel, dit heeft hem destijds veel pijn en verdriet gedaan Toch is hij na anderhalf jaar uit zich zelf naar mij toegekomen timing was perfect nu was ik wel klaar voor een relatie maar na een maand begon hij weer afstand te nemen, hij is toen hij 8 jaar oud was door zijn moeder verlaten zonder een briefje tot nu toe weet hij niet waar ze is of dat ze nog leeft, hij praat er ook weinig over dit verklaart wel zijn angst. Ik weet zeker dat hij nog steeds van mij houd en hij weet donders goed dat ik veel van hem hou!
Ik ontmoete mn ex op school... En ze vond me direct leuk ... In het begin dacht ik van wooow ... Zij is echt mooi maar meer ook niet ... Later leerde ik haar beter kennen enz en toen kregen we binnen 2 weken (ze had het net uitgemaakt met haar ex (mijn beste vriend) we hadden het heel leuk samen , en na 3weken waren er een paar problemen en toen ging het uit ... Nu heeft ze weer met haar ex (mijn beste vriend) en jaa... Heel eerlijk ik wil haar HEEEEL graag terug , ik heb nog super veel gevoelens voor haar ! Alleen hoe kan ik dit het beste aanpakken ? Gr verliefde jongen
Het is belangrijk dat je vrede krijgt met de situatie voordat je hem probeert te veranderen. Als je namelijk niet toegeeft aan jezelf dat het uit is, als je weigert het te accepteren, maakt het dat je onvolwassen en wanhopig overkomt. Het niet kunnen horen van een waarheid wanneer iemand het met je uitmaakt komt heel onaantrekkelijk over en zal iemand in zijn beslissing bevestigen.
ik heb een relatie van 16 maanden achter de rug en het is nu al 2 maanden uit. Zij heeft het uitgemaakt en ik wil haar echt waar doodgraag terug. Ze heeft het uitgemaakt omdat we te veel ruzie maakten over sommige dingen, maar ik heb ingezien dat ik verkeerd was en dat ik haar echt niet kwijt wil. De meeste mensen stelden mij voor om haar voor een langere periode met rust te laten, maar wij zitten namelijk samen op kot en ik zie haar elke dag. Het is dus onmogelijk om haar voor een langere periode met rust te laten. Zij wil graag vrienden blijven, maar ondanks al mijn inspanningen wil ze gewoon geen relatie meer met ik. Ik ben echt ten einde raad en ik hoop dat u mij enkele tips kan geven of mij kan vertellen wat ik best kan doen.
Mijn relatie is uitgegaan een half jaar geleden. Door problemen van haar kant en doordat onze omgeving fel op onze relatie tegen was. Nu heeft ze een nieuwe vriendin met wie ze meteen al is gaan samenwonen. Die nieuwe vriendin is niet haar type zegt ze. Maar ze kan niet alleen zijn. Wellicht zit ze in een rebound? Ik weet het niet. Sinds twee maanden hebben we weer contact met elkaar. We zijn ook al een paar keer met elkaar naar bed geweest. Ze zegt mij terug te willen in de toekomst, maar bang te zijn. Ondertussen blijft ze met die nieuwe vriendin samenwonen. Waarschijnlijk uit gemakzucht en omdat ze ook financiële problemen heeft. Wat moet ik nu doen om haar terug te krijgen? Het contact verbreken wilde ik eerst doen. Maar een paragnost heeft mij verteld dat het niet verstandig is om haar voor een keuze te stellen nu. Omdat ze volgens hem zichzelf nu niet is. En dan ga ik haar kwijt raken aan die ander. Die volgens hem zeer manipulatief is. Ze hoeft maar te kikken en ze krijgt het zegt hij. Om die reden weet ik nu niet hoe mezelf op te stellen? Wat zou uw advies zijn? Reactie infoteur, 05-02-2016
Bedankt voor je reactie. Ik laat het nu voor eerst los en zie wel wat er van komt. Ik neem afstand als nooit tevoren en neem je woorden ter harte. Ik heb trouwens al met collega R gesproken (al meerdere keren), zij is absoluut niet van plan zich op wat voor manier dan ook, in te laten met mijn ex. Dit omdat ze niks voelt, niks wil en mij zeker als maatje niet wil kwetsen. Dus ik ga in de test zone en ik zie wel of mijn ex toehapt! Voor eerst bedankt en ik zal niet over 2 dagen weer schrijven haha :). Hooguit over een week ;)
Dit betekent dat je veel bezig moet zijn met dingen die je leven beter maken. Die samenhangen met je verlangens, je dromen en je behoefte aan geluk. Uiteindelijk gaat dit ervoor zorgen dat je krijgt wat je wilt, niet de hoeveelheid tijd die je doorbrengt op de bank met een bak roomijs of terwijl je ligt te snotteren tijdens je favoriete CD van Celine Dion.
Hi Sonja, ja je wilt van mij de bevestiging horen dat je ex jou nog steeds ziet zitten. Helaas kan ik daarvoor geen enkel bewijs vinden ;D. Ze laat je ook vrij en los om te doen wat je zelf wilt. Het analyseren van haar gedrag is eigenlijk tijdverspilling. Haar persoonlijke issues dwarsbomen een verzoening sowieso. Daarom moet je ook niet werken aan herstel van wat ooit was, maar aan een manier om hier heelhuids vanaf te komen, op volle kracht vooruit. Terugkijken naar vroeger, met constant die onderhuidse hoop dat jullie elkaar terugvinden, helpt je niet. Gun jezelf dus een vriend(in) wiens gedragingen helder zijn. Iemand die jou begrijpt, en die jij begrijpt. Niet iemand die zich de hele tijd in raadsels hult en jou bij voortduring op het verkeerde spoor zet. De liefde is geen doolhof, maar een wederzijds 'weten'. Groetjes, A.
Ik weet niet hoe lang geleden deze reactie is geplaatst maar ik wil zeggen dat ook ik in dezelfde situatie zit op dit moment. Ik ben die vrouw die in een rouwproces zat en na 2 jaar een relatie kreeg die heel (3 1/2 jaar lang) dramatisch is verlopen omdat ik er emotioneel nog niet aan toe was. Alles liep door elkaar heen zowel mijn liefde voor mijn nieuwe vriend als het verdriet en gemis van mijn overleden man. Daardoor heb ik mijn nieuwe vriend emotioneel ook uitgeput en raakte ik zelf ook in een 'relatie burn-out' zoals de relatie therapeut het noemde. We hebben elkaar veel onnodig verdriet en pijn aangedaan. Nu is het 6 weken 'uit' en wil ik mijn ex terug. Na een 2 uur durend 'geschreeuw' van mijn vriend hoorde ik hoe erg hij het heeft gevonden om steeds te horen hoe ik mijn overleden mijn ophemelde. Ik was geshockeerd. Achteraf gezien had ik beter kunnen weten maar de klad zit er al in. Toch hoop ik dat het weer goed komt. Ik ben zelf professionele hulpverleenster maar heb nu zelf hulp nodig. Daarom ben ik aan het programma begonnen je ex terug. Maar ondertussen sta ik op de wachtlijst van het GGNet voor rouwverwerking. Mijn man is dit jaar 24 december alweer 6 jaar geleden zelf uit het leven gestapt. Elk jaar tegen het einde van het jaar ga ik weer door die emoties van machteloosheid etc. Ik hoop dat het weer goed komt tussen jullie. Ik geloof dat het mogelijk is als je haar maar de tijd en de ruimte durft te geven.
×